အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၆
၁ တိမောသေ
1 TIMOTHY
နိဒါန်း
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ။ ဤစာကို အစောဆုံး လက်ရေးစာမူများတွင် (ဥပမာ ဘီစီ ၄ ရာစုရှိ Codex Sinaiticus) “တိမောသေထံသို့ ၁” (pros timotheon a) ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည်။ စာတွင် ပေါလုသည် မိမိ၏ အဖော်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တိမောသေထံ ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၁:၁-၂၊ ရော ၁၆:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အစောဆုံး အသင်းတော်ဖခင်များသည် ပေါလုကို စာရေးသူအဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ဘီစီ ၁၁၀-၁၃၅ ဝန်းကြားတွင် ရေးသားခဲ့သော ပိုလီကပ်သည် ၁ တိ ၆:၇ နှင့် ၆:၁၀ ကိုိ ကိုးကားခဲ့ပြီး ပေါလု၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ဆွဲယူခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။ အလားတူ အိုင်ရီနီယပ်စ် (ဘီစီ ၁၄၀-၂၀၂)၊ မူရာတိုးရီယန်ကျမ်းစာ (ဘီစီ ၁၈၀-၂၀၀)၊ အလက်ဇန္ဒရီးယားကလီမန် (တ် (ဘီစီ ၁၅၀-၂၁၅) နှင့် တာတီယန် (ဘီစီ ၁၅၅-၂၂၀) တို့သည်လည်း ပေါလုကို စာရေးသူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။
Title and Authorship. This letter appears in the earliest manuscripts (e.g., the
great fourth-century-A.D. Codex Sinaiticus) under the title pros
timotheon a: “To Timothy 1.” The letter states it was written by Paul to
his fellow worker Timothy (1:1–2; cf. Rom. 16:21). Early church fathers
accepted Paul as the author. Polycarp, writing between A.D. 110 and 135,
alludes to 1 Timothy 6:7 and 6:10, suggesting that he was drawing his
instructions from Paul. Similarly, Irenaeus (ca. A.D. 140–202), the Muratorian
Canon (A.D. 180–200), Clement of Alexandria (ca. A.D. 150–215), and Tertullian
(ca. A.D. 155–220) also acknowledge Paul as the author.
ရေးသားသည့်ခုနှစ်။ ၁ တိမောသေ ၁:၃ အရ၊ ပေါလုသည် တိမောသေကို ဧဖက်မြို့အသင်းတော်တာဝန်ခံအဖြစ် ထားခဲ့ပြီး မက်ဆီဒိုးနီးယားသို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ မကြာမီ ပြန်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည် (၃:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ပေါလု၏ အမှုတော်ကို အကျဉ်းချုပ်သာ ဖော်ပြထားပြီး ရောမအကျဉ်းချခံရပြီးနောက် ဘာမျှ မဖော်ပြထားသောကြောင့်၊ ပညာရှင်အချို့က မက်ဆီဒိုးနီးယားခရီးစဉ်ကို တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ဖော်ပြထားသော ကာလအတွင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ အဖြစ်အများဆုံးအဆိုမှာ ဘီစီ ၅၀ အလယ်ပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့လည်း ၁ တိမောသေနှင့် တိတုစာတို့၏ ပြင်းထန်စွာ ဆင်တူမှုကြောင့် ဤစာနှစ်စောင်သည် တစ်ချိန်တည်း နီးပါး ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တမန်တော်ဝတ္ထုအရ မက်ဆီဒိုးနီးယားခရီးကို သတ်မှတ်ပါက၊ ကရီတေကျွန်းသို့ ပေါလု၏ ခရီးစဉ်ကို သုံးနှစ်ခန့်အကြာ ဘီစီ ၅၈ ဝန်းကျင်တွင် သတ်မှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပေါလုသည် ကရီတေကျွန်းတွင် ခဏတာ ရပ်နားခဲ့သော်လည်း၊ ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် အချိန်မရှိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ပညာရှင်အများစုက ဤအမြင်ကို ပယ်ချကြသည်။ ပို၍ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ပေါလု၏ ပထမအကြိမ် ရောမအကျဉ်းမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ဘီစီ ၆၅ သို့မဟုတ် ၆၆ ဝန်းကျင်တွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
Date. According to 1 Timothy 1:3, Paul left Timothy in charge of the church
at Ephesus when he went to Macedonia, expecting to return shortly (cf. 3:14).
Since Acts provides us with only a limited outline of Paul’s ministry, and
nothing at all after his imprisonment at Rome (Acts 28), some scholars suggest
the Macedonian trip to which Paul refers occurred at some point during his
ministry described in Acts. The most common suggestion is that it was written
in the mid-50s A.D.—during or at the end of the apostle’s two-year ministry at
Ephesus (19:1–20:1). The difficulty with this view is that the strong
similarity between 1 Timothy and Titus indicates that the two letters were
likely written around the same time. Identifying Paul’s Macedonia trip with the
account in Acts would necessitate his visit to Crete occurring on his way to
Jerusalem some three years later, around A.D. 58. While Paul did stop briefly
at Crete at that time, he hardly had enough time to do any evangelization. For
this reason, most scholars have rejected this position. The more likely
situation is that 1 Timothy was written in the mid-60s A.D., after Paul’s
release from his first imprisonment in Rome around A.D. 65 or 66.
နောက်ခံ။ အက်ဖစုစ်မြို့သည် အာရှပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး နာမည်ကျော် အာတီမတ် (ဒိုင်ယာနာ) နတ်ဘုရားကျောင်း၏ ဂုဏ်ပုဒ်ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော ဆိပ်ကမ်းရှိသော ကုန်သွယ်ရေးမြို့ဖြစ်သဖြင့် ရောမ၊ အလက်ဇန္ဒရီးယား၊ အန္တိအုတ်တို့ပြီးလျှင် အင်ပါယာအတွင်း အကြီးဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ဧဖကအသင်းတော်ကို စတင်တည်ထောင်သူ မဟုတ်သော်လည်း (တ ၁၈:၂၄-၂၆)၊ ထိုမြို့တွင် သူ၏ အမှုတော်ကြောင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အဓိကဗဟိုချက်ဖြစ်လာခဲ့သည် (တ ၁၉)။ သို့သော် ဧဖက်ယုံကြည်သူများသည် ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် မှားယွင်းသော ဆရာများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ပေါလုသည် ဆူပူမှုဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခံရသည် (တ ၁၉:၂၃-၄၁)၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရသည် (၁ ကော ၁၅:၃၂)၊ ဆန့်ကျင်သူများစွာ ရှိသည် (၁ ကော ၁၆:၈-၉)၊ အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ရလောက်အောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည် (၂ ကော ၁:၈)။ မှားယွင်းသော အယူအဆများနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါလုသည် ၎င်းတို့ကို “မှားယွင်းစွာ ပညာဟု ခေါ်ဆိုခြင်း” (၁ တိ ၆:၂၀) ဟု ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ဆရာများကို ကိုယ်တိုင်လိမ်ညာသူများ၊ အကျိုးအမြတ်ရှာသူများ (၆:၅)၊ အသိစိတ်မဲ့သူများ (၄:၂) ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဒဏ္ဍာရီများ၊ “အဆုံးမရှိသော ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်” (၁:၄)၊ ပျက်စီးသော စကားများ၊ ဆန့်ကျင်မှုများကို စွဲလမ်းခဲ့ကြသည် (၆:၂၀၊ ၄:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို တားမြစ်ပြီး အစာအာဟာရတားမြစ်ခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဆိုင်ရာ လောကီရှောင်ကြဉ်မှုများကို မြှင့်တင်ခဲ့ကြသည် (၄:၃၊ ၄:၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Backgrounds. Ephesus was the capital of the province of Asia and proud
temple keeper of the famed goddess Artemis (Diana). With its prosperous
seaport, the city boasted a large and diverse population that made it one of
the largest cities of the Roman Empire after Rome, Alexandria, and Antioch.
Although Paul was not the founder of the church at Ephesus (Acts 18:24–26), his
ministry in the city helped it to become an established center of Christianity
(Acts 19). In spite of the strong Christian presence in Ephesus, the believers
in the city suffered from both persecution and the influence of false teachers.
Paul was threatened by a riot (Acts 19:23–41), fought beasts (1 Cor. 15:32),
had many opposing him (1 Cor. 16:8–9), and faced such difficult affliction that
he was not sure he would live (2 Cor. 1:8). Regarding false teachings, Paul
describes them as “falsely called knowledge” (1 Tim. 6:20) and the teachers as
hypocritical liars, eager for gain (6:5), with seared consciences (4:2). They
were preoccupied with fables or myths and “endless genealogies” (1:4),
corrupted speech, and opposition (6:20, cf. 4:7). They also forbade marriage
and promoted dietary restrictions and other forms of physical asceticism (4:3;
cf. 4:8).
ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ၁ တိမောသေစာကို ဧဖက်အသင်းတော်ကို မှားယွင်းသော အယူအဆများနှင့် အခြားအန္တရာယ်များမှ ကာကွယ်ရန် တိမောသေ မည်သို့ ဦးဆောင်ရမည်ကို ညွှန်ကြားရန် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တိမောသေအား ပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်များသည် အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ မှားယွင်းသော အယူအဆများ (အခန်း ၁)၊ အသင်းတော်ကိုးကွယ်ရေး (၂:၁-၁၅)၊ ခေါင်းဆောင်သူများ၏ အရည်အချင်းနှင့် ခန့်အပ်ခြင်း (အခန်း ၃)၊ မုဆိုးမများကို ဂရုစိုက်ခြင်း (၅:၃-၁၆)၊ လူကြီးများကို စွပ်စွဲချက်ဖြေရှင်းခြင်း (၅:၁၉-၂၂)၊ ကျွန်များနှင့် ချမ်းသာသူများ၏ အပြုအမူ (၆:၁-၂၊ ၁၇-၁၉) စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ၁ တိမောသေစာ၏ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ ဗဟိုချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ စည်းစနစ်ကျသော နည်းလမ်းကို အသင်းတော်စီမံခန့်ခွဲမှု၏ စံနှုန်းအဖြစ် ထားရှိခြင်းဖြစ်သည် (၁:၃-၇ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် သို့မဟုတ် စည်းစနစ်တကျထားရန် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို မကြာခဏ ကိုးကားခဲ့သည် (၂:၁၃-၁၅၊ ၄:၃-၅၊ ၆:၇)။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ကောင်းသောစိတ်နှလုံး၊ ယုံကြည်ခြင်း တို့ကို ထုတ်ပေးရန်ဖြစ်သည် (၁:၅)။ ဘုရားသခင်၏ စည်းစနစ်ကျသော နည်းလမ်းသည် ခရစ်တော်မှတစ်ဆင့် ပေးသနားတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်း (၂:၃-၇၊ ၃:၆၊ ၄:၁၀) တွင်လည်း ထင်ရှားပြီး၊ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ လက်ခံရမည့် မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည် (၁:၁၊ ၄:၁၀၊ ၅:၅၊ ၆:၁၇)။ မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို ကာကွယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဧဝံဂေလိတရားသာလျှင် ထူထောင်နိုင်ပြီး ထိန်းသိမ်းနိုင်သော စည်းစနစ်ကို မြှင့်တင်ခြင်းဖြစ်သည်။
Theology and Purpose. The Epistle of 1 Timothy was sent to instruct Timothy on
how he should act as the leader of the church at Ephesus to protect it from
false teachings and other dangers. The specific instructions deal with a
diversity of subjects: false teachings (chap. 1), church worship (2:1–15),
appointment and characteristics of leaders (chap. 3), care for widows (5:3–16),
resolving charges against elders (5:19–22), and behavior of slaves and the
wealthy (6:1–2, 17–19). A key concept that provides theological coherence to 1
Timothy is Paul’s emphasis on God’s way of ordering things (see commentary on 1
Tim. 1:3–7) as the standard for church management. Thus, Paul often resorts to
the teachings of the OT to establish order or solve problems in the church
(2:13–15; 4:3–5; 6:7) with the purpose of producing love, good conscience, and
faith (1:5). But God’s way of ordering things is also evident in the salvation
He provided through Christ (e.g., 2:3–7; 3:16; 4:10), and that brings with it a
hope and trust that we should all embrace (1:1; 4:10; 5:5; 6:17). One could say
that the church order Paul promoted in opposition to false teachers is the
order that only the gospel can establish and preserve. The fight against false
teachings is essentially a defense of the Christian faith.
စာပေဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ။ ၁ တိမောသေသည် ပေါလုမှ တိမောသေထံ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာစာထက် ပိုမိုသည်။ ဧဖကအသင်းတော်ကို ဦးဆောင်နည်းကို ညွှန်ကြားထားသော်လည်း၊ ညွှန်ကြားချက်အများစုသည် အသင်းတော်အားလုံးအတွက် ရည်ရွယ်သည်။ ၎င်းသည် အုပ်ချုပ်သူများက လက်အောက်ငယ်သားများအား ရာထူးပေးရာတွင် ပေးအပ်သော တာဝန်ပေးစာမူများနှင့် ဆင်တူပြီး၊ ထိုစာမူများကို အများပြည်သူ ဖတ်ရှုနိုင်ရန် ကြေညာခဲ့သည်။
အခန်းကြီး - ၁
မှတ်ချက်စာ
COMMENTARY
၁:၁-၂၀
1:1–20
မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ဆန့်ကျင်ခြင်း
Opposing False Doctrines
နှုတ်ဆက်စကားပြီးနောက် (အခန်းငယ် ၁-၂)၊ ပေါလုသည် ပြဿနာ သုံးခုကို ဖြေရှင်းခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃-၇)။ မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ဆန့်ကျင်ရန်၊ နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ရေးအတွေ့အကြုံ လိုအပ်ခြင်း၊ တရားဟောရေးကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ရန် လိုအပ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းသုံးပါးကို အခန်းငယ်တစ်ခန်းလုံးတွင် ဆက်လက်ဖွံ့ဖြို့ခဲ့သည်။ တရားဟောရေး၏ သဘာဝကို သတ်မှတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၈-၁၁)၊ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံဖြင့် စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံကို သတ်မှတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၂-၁၇)၊ ထို့နောက် မှားယွင်းသော ဆရာများကို ဆန့်ကျင်ရန် တိမောသေအား တာဝန်ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၈-၂၀)။
After the greetings (vv. 1–2), Paul
addressed three specific issues (vv. 3–7): the need to oppose false teachings,
the need for a deep spiritual experience, and the need to gain a proper
understanding of the law. He developed these three topics further in the rest
of the chapter. He defined the nature of the law (vv. 8–11), used his own
experience to define the nature of a true Christian experience (vv. 12–17), and
then returned to his charge to Timothy to oppose false teachers (vv. 18–20).
1 ငါတို့ကိုကယ်တင်တော်မူသော အရှင်ဘုရားသခင်နှင့်၊ ငါတို့မြော်လင့်ခြင်းအကြောင်းဖြစ်သော ယေရှု ခရစ်၏ ပညတ်တော်အားဖြင့်၊ ထိုသခင်၏ တမန်တော်ဖြစ်သော ငါပေါလုသည်၊
2 ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ငါသားစစ်ဖြစ်သော တိမောသေကို ကြားလိုက်ပါ၏။ ငါတို့သခင် ယေရှုခရစ် နှင့် ငါတို့အဘတည်းဟူသော ဘုရားသခင့်အထံတော်က ကျေးဇူး၊ ကရုဏာ၊ ငြိမ်သက်ခြင်းရှိပါစေသော။၁:၁-၂။ နှုတ်ဆက်စကား။ ပေါလုသည် ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း စာစတင်ခဲ့သော်လည်း၊ နှုတ်ဆက်စကားတွင် နောက်မှ ပိုမိုဆွေးနွေးမည့် အဓိကအချက်များကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် တမန်တော်ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်ဖော်ပြခြင်းသည် တစ်ခုဖြစ်သည်။ စာတစ်လျှောက် ပါလုသည် တိမောသေအား အသင်းတော်ကို အချို့ကိစ္စများတွင် ပညတ်ရန် (parangellō
– ပညတ်၊ တာဝန်ပေး၊ တိုက်တွန်း၊ ညွှန်ကြား ဟု ဘာသာပြန်သည်) ညွှန်ကြားခဲ့သည် (ဥပမာ ၁:၃၊ ၄:၁၁၊ ၅:၇၊ ၆:၁၃၊ ၁၇)။ ပေါလုကိုယ်တိုင်လည်း ဘုရားသခင်၏ အမိန့်အောက်တွင် ရှိကြောင်း အသင်းတော်အား (၁ တိမောသေ နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ) သတိပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို “ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်” ဟု ယေရှုကို “ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ခြင်း” ဟု ဖော်ပြခြင်းသည်လည်း စာ၏ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အခြေခံကို ချမှတ်ပေးသည်။ ပေါလုသည် ကယ်တင်ခြင်း (၁:၁၅၊ ၂:၃-၆၊ ၄:၁၀) နှင့် ယေရှုအပေါ် မျှော်လင့်ခြင်းကို အလေးပေးခဲ့သည် (၄:၁၀၊ ၅:၅၊ ၆:၁၇၊ ကောလောသဲ ၁:၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကယ်တင်ခြင်းကို ပညာ (၁ တိ ၆:၂၀) သို့မဟုတ် လောကီရှောင်ကြဉ်ခြင်း (၄:၁-၃) ဖြင့် မရရှိဘဲ ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသည်။ မျှော်လင့်ခြင်းကို လူ့အားထုတ်မှု သို့မဟုတ် စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်အပေါ်တွင် တည်သည် (၄:၁၀၊ ၆:၁၇)။ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းသည် ယေရှု၏ လူဖြစ်ခြင်း၊ အသေခံခြင်း အတိတ်ကာလနှင့် ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းကို လွှမ်းခြုံသည်။ တိမောသေသည် “ယုံကြည်ခြင်းအတွင်း ငါ၏ စစ်မှန်သော သားဖြစ်သည်” (၁:၂)။ ၎င်းသည် ပေါလုနှင့် တိမောသေ၏ နီးကပ်သော ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုကို ဖော်ပြရုံသာမက (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၉-၂၀၊ ၂ တိ ၁:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အသင်းတော်တွင် ရှိသင့်သော ဆက်ဆံရေးအမျိုးအစားကို သရုပ်ဖော်သည် (၁ တိ ၅:၁-၂)။
1:1–2. Greeting. Although Paul begins his epistle in
customary fashion—identifying himself and the recipient of the letter and
sharing a blessing—his greeting also includes key concepts he will pursue more
fully later. One of these concepts is connected to his self-description as an
apostle by God’s command and by Jesus Christ. Throughout the letter, Paul
instructed Timothy to command (parangellō, also translated “charge,”
“urge,” “instruct”) the church regarding certain issues (e.g., 1:3; 4:11; 5:7;
6:13, 17) and wanted him—and the church as well (see 1 Timothy:
Introduction)—to remember that Paul himself was under divine orders. The
descriptions of God as “our Savior” and of Jesus as “our hope” (1:1) also
establish the theological horizon of the letter. Paul emphasized both the
salvation (1:15; 2:3–6; 4:10) and the hope provided through and embodied in
Jesus (4:10; 5:5; 6:17; cf. Col. 1:27). So, salvation is not obtained not
through knowledge (1 Tim. 6:20) or asceticism (4:1–3) but from God; hope is
based not on human effort or on riches but on God (4:10; 6:17). The themes of
salvation and hope encompass the past of Jesus’s incarnation and death and His
Second Coming. Timothy was Paul’s “true son in the faith” (1:2). This not only
expresses Paul’s close and affectionate relationship to Timothy (cf. Phil.
2:19–20; 2 Tim. 1:2) but also illustrates the kind of relationships that should
pervade the church (1 Tim. 5:1–2).
4 ဧဖက်မြို့၌ နေရစ်စေခြင်းငှါ၊ ငါသည် မာကေဒေါနိပြည်သို့ သွား သောအခါ၊ တောင်းပန်သည်အတိုင်း နေရစ်လော့။
5 ထိုသို့ပညတ်ထားခြင်း၏အချုပ်အခြာမူကား၊ စင်ကြယ်သော စိတ်နှလုံးနှင့်၎င်း၊ ကိုယ်ကိုကိုယ်သိသော စိတ်ကြည်လင်ခြင်းနှင့်၎င်း၊ မှန်သောယုံကြည်ခြင်းနှင့်၎င်း၊ စပ်ဆိုင်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်သတည်း။
6 ထိုသို့သောအကျင့်ကိုလူအချို့တို့သည် အမြဲမကျင့်၊ အချည်းနှီးသောစကားပြောခြင်းသို့ လွှဲသွားကြပြီ။ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့ပြောသောအရာကို နားမလည်။
7 အဘယ်သို့သောတရားဘက်၌ မိမိတို့ခိုင်မာစွာ နေသည်ကို မသိဘဲလျက်၊ နိဿရည်းဆရာလုပ်ချင်ကြ သည်တကား။
၁:၃–၇ တိမောသေအမှုတာဝန်။ ပေါလုသည် ဧဖက်မြို့ရှိ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ကို တိမောသေအား တာဝန်ပေးခဲ့ပြီး၊ မှားယွင်းသောအယူဝါဒများကို တိုက်ဖျက်ရန် အထူးတာဝန်ပေးခဲ့သည်။ တိမောသေသည် မက္ကေဒေါနိအသင်းတော်များ (တမန် ၁၈:၅၊ ၁၉:၂၂)၊ သက်သာလောနိတ် (၁ သက် ၃:၂)၊ ဖိလိပ္ပိ (ဖိ ၂:၁၉) နှင့် ကောရိန်သု (၁ ကော ၄:၁၇; ၁၆:၁၀–၁၁) သို့ အလားတူခရီးများ စေလွှတ်ခြင်းခံရဖူးသည်။ ထို့ပြင် ပေါလု၏ စာအုပ်ခြောက်အုပ် (၂ ကောရိန်သု၊ ဖိလိပ္ပိ၊ ကောလောသဲ၊ ၁ သက်သာလောနိတ်၊ ၂ သက်သာလောနိတ်၊ ဖိလေမုန်) ၌ ပူးတွဲစာရေးသူအဖြစ် ပါဝင်သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်နိုင်သော်လည်း လူသစ်မဟုတ်ခဲ့ပေ။
1:3–7. Timothy’s Charge. Paul left Timothy in charge of the
church at Ephesus with the specific task of addressing false teachings. Timothy
was sent on similar missions to the Macedonian churches (Acts 18:5; 19:22),
Thessalonica (1 Thess. 3:2), Philippi (Phil. 2:19), and Corinth (1 Cor. 4:17;
16:10–11) and appears as a co-sender on six of Paul’s letters (2 Corinthians,
Philippians, Colossians, 1 Thessalonians, 2 Thessalonians, Philemon). He may
have been young, but he was not a novice.
ပေါလုသည် မှားယွင်းသောဆရာများ၏ အလုပ်ကို တိမောသေအား ပေးအပ်သော ပညတ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင် ဖော်ပြခဲ့သည်။ မှားယွင်းသောဆရာများသည် ဒဏ္ဍာရီများနှင့် “အဆုံးမရှိသော အနွယ်ဇာတ်များ” (၁ တိ ၁:၄) ကို အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ဂရိစကားလုံး prosechō (“အာရုံစိုက်”) သည် စွဲလမ်းခြင်းနှင့် တွယ်ကပ်ခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ သူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစရာနှင့် အငြင်းပွါးစရာများကို စွဲလမ်းနေကြသည်။ ထိုအရာများသည် အဘယ်နည်းဟု ရှင်းလင်းစွာ မသိရသော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်သတင်းစကားတွင် အခြေခံမရှိဘဲ ဆန့်ကျင်နေသော ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ခန့်မှန်းချက်များဖြစ်ပုံရသည်။ တရားဓမ္မဆရာများဖြစ်လိုသော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် သူတို့သည် ထူးဆန်းပြီး မှောင်မိုက်သော အကြံအစည်များကို စွဲလမ်းခြင်းအားဖြင့် နာမည်နှင့် နောက်လိုက်များ ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ပေါလုသည် သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကို အပြစ်တင်ခြင်း မဟုတ်ပါ (သက်သေ ၃:၁၊ ၁ ကော ၁၂:၂၈–၃၁)၊ သို့သော် သူတို့၏ အယူဝါဒကို တိမောသေအား အပ်နှံထားသော ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင် ဖော်ပြခဲ့သည် (၁ တိ ၁:၁၂–၂၀)။ သူတို့၏ အယူဝါဒများသည် ရှုပ်ထွေးပြီး “အဆုံးမရှိ” (၁:၄၊ ၇၊ သက်သေ ၂ တိ ၃:၇) ဖြစ်သော်လည်း၊ ဧဝံဂေလိတရားသည် ရိုးရှင်းပြီး အလွယ်တကူ အနှစ်ချုပ်နိုင်သည် (၁ တိ ၁:၁၅၊ ၃:၁၆)။ သူတို့၏ အယူဝါဒများသည် ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ဖြစ်ပြီး ပဋိပက္ခဖြစ်စေကာ၊ လူဆရာကို အာရုံစိုက်စေကာ ခွဲထွက်စေသည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည်မူကား ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် (၁:၅) နှင့် ဘုရားသခင်ကို အာရုံစိုက်စေသည်။
Paul contrasted the work of the false
teachers with his command to Timothy. False teachers were paying attention to
myths or fables and “endless genealogies” (1 Tim. 1:4). The Greek verb prosechō (“pay
close attention”) may imply devotion and even attachment. They were addicted to
that which was exciting and controversial. It is not clear what these pursuits
were, but they seem to have been religious speculations without any basis in
the Christian message and in conflict with it. In their ambition to be
considered teachers of the law, these individuals had tried to create a name
and a following for themselves by devotion to novel and probably obscure ideas.
Paul was not castigating their ambition (cf. 3:1; 1 Cor. 12:28–31) but
contrasting their teachings to the gospel entrusted to Timothy (1 Tim.
1:12–20). While their teachings were complex and “endless” (1:4, 7; cf. 2 Tim.
3:7), the gospel is simple and easily summarized (1 Tim. 1:15; 3:16). Their
teachings were speculative, produced conflict, brought attention to the human
teacher, and were divisive. The gospel produces love (1:5) and focuses on God.
ပေါလုက ဆန့်ကျင်ဘက်နှင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းမှာ oikonomian theou (အပိုဒ် ၄) ကို အာရုံစိုက်ရန်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအရာကို အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ အလွန်ဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိအိမ်တော်ကို စီမံအုပ်ချုပ်ပုံကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (သက်သေ ၃:၁၅)။ ပေါလုသည် မိမိ၏ တာဝန်ကို ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်၏ စီမံအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည် (ကောလေ ၁:၂၄–၂၅)။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် တိမောသေအား ယုံကြည်သူများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို မှားယွင်းသောဆရာများ၏ စွဲလမ်းမှုမှ “ဘုရားသခင်အရာရာကို စီမံပုံ” သို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ ဤစီမံမှုသည် ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားတွင် အထူးအခြေတည်သည်။ ပေါလုသည် အသင်းတော်အတွင်း ခက်ခဲသောပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို အမြဲရည်ညွှန်းသည်။ ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို အာရုံစိုက်ခြင်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး (၁ တိ ၁:၅) သဘာဝအလျောက် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
Paul suggests that the opposite and
better approach is to focus on oikonomian theou (v. 4). This
has been translated in various ways. Most likely it refers to the way God
manages or orders His household (cf. 3:15). Paul considered his commission to
be that of a steward of God’s household (Col. 1:24–25). Thus, Paul charged
Timothy with the task of steering the interests of believers away from the
preoccupations of the false teachers to the “way God orders things.” This order
is specifically grounded in the gospel of salvation. Paul constantly refers to
the plan of salvation to solve difficult issues in the church. This focus on
God’s plan produces love (1 Tim. 1:5) and is inherently unifying.
ပေါလုအတွက် ကျန်းမာသောအယူဝါဒသည် အသိပညာထက် ကျော်လွန်၍ အတွင်းစိတ်၏ ပြောင်းလဲခြင်းသို့ ရောက်သည်။ ကျန်းမာသောဆရာများသည် “နှလုံးသန့်ရှင်းခြင်းမှ”၊ “ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းခြင်းမှ” နှင့် “ရိုးသားသောယုံကြည်ခြင်းမှ” ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိကြသည် (အပိုဒ် ၅)။ မှားယွင်းသောဆရာများမူကား ဤဂုဏ်တော်များမှ လွှဲချာ၍ လှည့်ထွက်သွားကြသည် (အပိုဒ် ၆–၇; သက်သေ ၂ တိ ၃:၁–၇)။ ဓမ္မသစ်အယူချည်းများသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ပြဿနာကို ဖော်ပြသည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျရှုံးခြင်းသည် အချည်းနှီးသော ဆွေးနွေးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် (၁ တိ ၁:၆)။
For Paul, sound teaching goes beyond
knowledge to the transformation of the inner being. While sound teachers have
love “from a pure heart,” from “a good conscience,” and from “sincere faith”
(v. 5), false teachers have departed from and turned away from these virtues
(vv. 6–7; cf. 2 Tim. 3:1–7). Theological fallacies reveal a spiritual problem.
Spiritual failure produces vain discussion (1 Tim. 1:6).
10 မဟုတ်မမှန်ဘဲ ကျန်ဆိုသောသူမှစ၍၊ စင်ကြယ်သောဩဝါဒနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သမျှတို့အဘို့ ပညတ်တရားကို ထားသည်ဟု သိမှတ်၍၊ ထိုတရားကိုတရားသဖြင့်သုံးသောသူ၌ ပညတ်တရားသည် အကျိုးကိုပေးတတ်သည်ဟု ငါတို့ သိကြ၏။
11 ထိုသို့ဆိုသော်၊ မင်္ဂလာရှိတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ဘုန်းကြီးသော ဧဝံဂေလိတရားနှင့်ညီသတည်း။
၁:၈–၁၁ ပညတ်တရားကို မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုခြင်း။ ပေါလုသည် မှားယွင်းသောဆရာများ၏ ပညတ်တရား၏ သဘာဝနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်ကို နားမလည်ခြင်းကို ဦးစွာဖြေရှင်းသည်။ ဤအရာသည် သူတို့၏ ပြဿနာ၏ မူလဇစ်မြစ်ဖြစ်ပုံရသည်။ “ပညတ်တရားသည် ကောင်းသည်” ဟု ပေါလုက ဆိုသည် (အပိုဒ် ၈)။ အကြောင်းမှာ ပညတ်တရားသည် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပြည့်စုံသောဘဝ ရရှိရန်အတွက် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ဟေရှာ ၄၈:၁၈၊ မသဲ ၁၉:၁၇; ရော ၇:၁၀)။ ပညတ်တရားသည် ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် လမ်းညွှန်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ လူသားတို့၏ ကျဆုံးခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ ပညတ်တရားသည် ဖြောင့်မတ်သူများ မည်သို့နေထိုင်သင့်သည်ကို ဖော်ပြသည်၊ ဆိုးယုတ်သူကို ဖြောင့်မတ်စေနိုင်သည်မဟုတ် (ရော ၃:၂၀–၂၈၊ ဂလာ ၂:၁၆)။ အထက်တွင် ဖော်ပြထားသော “နှလုံးသန့်ရှင်းခြင်း”၊ “ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းခြင်း” နှင့် “ရိုးသားသောယုံကြည်ခြင်း” ကို ပညတ်တရားမဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါ (၁ တိ ၁:၅)။ ပညတ်တရားသည် စံနှုန်းတစ်ခုဖြစ်သည်၊ ဖြေရှင်းချက်မဟုတ်ပါ။ ပညတ်တရားကို မှန်ကန်စွာအသုံးပြုရန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖြောင့်မတ်စေနိုင်သော ခရစ်တော်နှင့် ဆက်စပ်၍သာ ဖြစ်သည် (၁:၁၂–၁၅၊ သက်သေ ဂလာ ၃:၂၄)။ မှားယွင်းသောဆရာများသည် ဤအချက်ကို နားမလည်ဘဲ ပညတ်တရားကို မှားယွင်းစွာ အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်များကို စွဲလမ်းခြင်းကြောင့် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် အချို့အစားအသောက်များကို တားမြစ်ခဲ့ကြသည် (၁ တိ ၄:၃) နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဆိုင်ရာ လောဘတိတ်ခြင်းအချို့ကို ထောက်ခံခဲ့ကြသည် (သက်သေ ၄:၈)။ ကောင်းမှုအတွက် ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်မည့်အစား၊ ပညတ်တရားသည် ခရစ်တော်မှ အာရုံလွှဲခံရပြီး ဖိနှိပ်ရေးကိရိယာဖြစ်လာခဲ့သည်။
1:8–11. The Appropriate Use of the
Law. Paul deals
first with the misunderstanding of the nature and function of the law by the
false teachers. This seems to have been the root of their problem. We know,
Paul says, that “the law is good” (v. 8). It is good because it expresses God’s
will for us so that we may have abundant life (Is. 48:18; Matt. 19:17; Rom.
7:10). It is a guide for the Christian life, but it cannot solve the problem of
fallen humanity. The law describes how the righteous should live, not how the
sinner can be made righteous (Rom. 3:20–28; Gal. 2:16). It cannot produce the
“pure heart,” “good conscience,” and “sincere faith” mentioned above in 1
Timothy 1:5. It is a standard, not a solution. The law is properly used only in
connection to Christ as the One who can make us righteous (1:12–15; cf. Gal.
3:24). False teachers failed to grasp this and misused the law. Their obsession
with speculations led them to oppose marriage and certain kinds of foods (1
Tim. 4:3) and to advocate some forms of physical asceticism (cf. 4:8). Instead of
being an instrument for good, the law diverted attention from Christ and became
an instrument of oppression.
ပညတ်တရားသည် ဖြောင့်မတ်သူအတွက် ပြုတ်ရား မဟုတ်—ဆိုလိုသည်မှာ ဖြောင့်မတ်သူကို ဆန့်ကျင်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ တရားမဲ့သူနှင့် ပုန်ကန်သူများကို ဆန့်ကျင်ရန်ဖြစ်သည် (၁:၈–၉)။ ပညတ်တရားသည် ဆိုးယုတ်မှုနှင့် မကောင်းမှုကို ဆန့်ကျင်သည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် လမ်းညွှန်အဖြစ် အပြုသဘောဆောင်သော အခန်းကဏ္ဍနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ပညတ်တရား၏ ရှုတ်ချရေးအခန်းကဏ္ဍဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ပညတ်တရားကို ချိုးဖောက်သော ဒုစရိုက်များကို စာရင်းပြုစုသည် (အပိုဒ် ၉–၁၀)။ ဤစာရင်းသည် ဆယ်ပညတ်နှင့် အညီ စီစဉ်ထားပုံရသည်။ ပေါလုသည် ကိုယ်ကျင့်တရားစံနှုန်းများကို မလေးစားသူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ပထမလေးချက်သည် ပထမပညတ်လေးချက်ကို သတိတရားဖြစ်စေသည်။ မိဘသတ်သူများကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ပဉ္စမပညတ်ကို သတိရစေသည်။ နောက်သုံးချက် (လူသတ်သမား၊ လိင်အကျင့်ယိုယွင်းသူ၊ လင်မယားအတူတူလိင်ဆက်ဆံသူ—arsenokoitēs သည် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လိင်ဆက်ဆံသော အမျိုးသားကို ဆိုလိုသည်) တို့သည် ဆဋ္ဌမနှင့် သတ္တမပညတ်ကို သတိတရားဖြစ်စေသည်။ နောက်ဆုံးသုံးချက် (လူပြန်ပေးဆွဲသူ သို့မဟုတ် ကျွန်ပြုသူ၊ လိမ်ညာသူ၊ လှည့်စားသူများ) တို့သည် အဋ္ဌမ၊ နဝမနှင့် ဒသမပညတ်ကို ရည်ညွှန်းပြီး စာရင်းကို ပိတ်သိမ်းသည် (လောဘသည် လူပြန်ပေးဆွဲခြင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အကြောင်းရင်းဖြစ်သောကြောင့်)။
The law is not made for the righteous
person in the sense that it is made not to oppose the upright but to oppose
lawless and rebellious people (1:8–9). The law is against what is bad and evil.
This is the condemnatory role of the law as contrasted to its positive role as
a guide for the Christian life. Paul proceeds to enumerate vices that are
against the law (vv. 9–10). The list seems to be ordered according to the
Decalogue. Paul refers to persons without respect for moral norms. The first
four terms bring to mind the first four commandments. The reference to those
who murder their parents reminds us of the fifth commandment. The next three
terms refer to murderers, the sexually immoral, and those engaging in
homosexual activity (arsenokoitēs designates a male who has sex
with another male); these are suggestive of the sixth and the seventh
commandments. The last three terms (referring to those who kidnap or enslave,
liars, and perjurers) close the list with references to the eighth, ninth, and
tenth commandments (since coveting speaks to the motivation behind a
kidnapping).
14 ငါတို့သခင်ဘုရား၏ ကျေးဇူးတော်သည်လည်း ယေရှုခရစ်၌ ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်းနှင့်တကွ၊ အတိုင်း ထက်အလွန် ကြွယ်ဝပြီ။
15 ယေရှုခရစ်သည် အပြစ်ရှိသောသူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းငှါ၊ ဤလောကသို့ကြွလာတော်မူသည် ဟူ သောစကားသည် သစ္စာစကားဖြစ်၏။ အကြွင်းမဲ့ခံယူအပ် သောစကားလည်းဖြစ်၏။ အပြစ်ရှိသော သူတို့တွင် ငါသည် အကြီးဆုံးဖြစ်၏။
16 သို့သော်လည်း၊ ထာဝရအသက်အလိုငှါ ယုံကြည်လတံ့သော သူတို့လိုက်စရာပုံသက်သေ ဖြစ်စေ ခြင်းငှါ၊ အကြီးဆုံးသောအပြစ်ရှိသော ငါ၌၊ ယေရှုခရစ်သည် ခပ်သိမ်းသောခန္တီတော်ကို ပြတော်မူမည် အ ကြောင်း၊ ငါ့ကိုသနားတော်မူပြီ။
17 လောကဓာတ်တို့၏ ဘုရင်တည်းဟူသော၊ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးခြင်းနှင့်ကင်းလွတ်တော်မူထသော၊ မျက်မြင်မရ၊ အရူပဖြစ်တော်မူထသော၊ တဆူတည်းသောဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာအဆက်ဆက် ဂုဏ်အသရေ၊ ဘုန်းအာနုဘော်ရှိတော်မူစေသတည်း။ အာမင်။
၁:၁၂–၁၇ပေါလု၏ဘဝနှင့် ကျေးဇူးတော်၏ တန်ခိုး။ ပေါလု၏ အတွေ့အကြုံသည် မှားယွင်းသောဆရာများ လျစ်လျူရှုခဲ့သော သက်သေဖြစ်သည်—ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် တကယ့်တန်ခိုးသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်မှ လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူတစ်ဦးကို ဘုရားသခင်ကို အမှုတော်ဆောင်နိုင်စေသော သို့မဟုတ် ပညတ်တရားကို သင်ကြားနိုင်စေသော အရာမှာ ကျေးဇူးတော်ကို ကိုယ်တိုင်ခံစားရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
1:12–17. Paul’s Life and the Power of
Grace. Paul’s
experience provided evidence the false teachers had ignored: that the real
power for righteousness comes through divine grace. In the final analysis, what
enables a person to serve God or to teach the law is the personal experience of
His grace.
ပေါလုသည် ပညတ်တရားကို အပြစ်အနာအဆာမရှိ စောင့်ထိန်းသူနှင့် ကာကွယ်သူဖြစ်ခဲ့သော်လည်း (တမန် ၆:၁၃–၁၅; ၈:၁–၃၊ ဖိ ၃:၅–၆)၊ သူသည် ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ပညတ်တရား၏ ပြည့်စုံခြင်း၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော “နှလုံးသန့်ရှင်းခြင်း”၊ “ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းခြင်း” နှင့် “ရိုးသားသောယုံကြည်ခြင်း” ဖြင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မရှိခဲ့ပါ။ သူသည် ၁ တိမောသေ ၁:၈–၁၀ တွင် ဖော်ပြထားသော မဖြောင့်မတ်သူများထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် ကိုယ်ကိုကိုယ်ဖော်ပြခဲ့သည်—ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သူ၊ ညှဉ်းဆဲသူ၊ မောက်မာစွာ အကြမ်းဖက်သူ (အပိုဒ် ၁၃)။ ပါဝလုကို ဖြောင့်မတ်စေသော အရာမှာ ကြွယ်ဝစွာ လောင်းချသော “ကျွန်ုပ်တို့သခင်၏ ကျေးဇူးတော်” (အပိုဒ် ၁၄; သက်သေ ရော ၅:၂၀၊ ၂ ကော ၄:၁၅) နှင့် ခရစ်တော်ယေရှုအထဲရှိ “ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ” တို့ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ဤအရာများသည် တိမောသေအား အပ်နှံထားသော ပညတ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော်လည်း မှားယွင်းသောဆရာများက လျစ်လျူရှုခဲ့သည် (၁ တိ ၁:၅–၆၊ သက်သေ ဂလာ ၅:၆)။ ထို့ကြောင့် ကျေးဇူးတော်သည် ပညတ်တရားမတတ်နိုင်သော အရာကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။
Even though Paul was a teacher as
well as a blameless observer and defender of the law (Acts 6:13–15; 8:1–3;
Phil. 3:5–6), he had not always loved with “a pure heart,” from a “good
conscience,” and from “sincere faith” that characterizes the gospel and is the
essence of the fulfillment of the law (1 Tim. 1:5; Rom. 13:8–10). He identified
himself as one of the unrighteous described in 1 Timothy 1:8–10: a blasphemer,
a persecutor, and an insolently violent man (v. 13). What empowered Paul to be
righteous was the abundant, outflowing “grace of our Lord” (v. 14; cf. Rom.
5:20; 2 Cor. 4:15) along with the “faith and love,” which are in Christ Jesus
(v. 14). They are the goals of the commandment entrusted to Timothy but ignored
by false teachers (1 Tim. 1:5–6; cf. Gal. 5:6). So, grace accomplished what the
law could not.
ပေါလုသည် သူအား သနားညှာတာခြင်းခံရသည့် အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ သူသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကြောင့် မသိနားမလည်ဘဲ ပြုမူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၁ တိ ၁:၁၃)။ ဤသည်မှာ မသိနားမလည်ဘဲ ကျူးလွန်သော အပြစ်များသာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ကန့်သတ်သောအရာမှာ ဘုရားသခင်၏ ပေးဆပ်မှု မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ခံလိုစိတ်ပင်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ပေါလုသည် ခရစ်တော်အား ယုံကြည်လာမည့်သူများအတွက် ဥပမာဖြစ်လာရန် ဘုရားသခင်၏ သနားညှာတာခြင်းကို ခံရခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ပေါလုသည် လူသားတို့၏ အမြင်တရားခွင်တွင် ဘုရားသခင်၏ ပြပွဲဖြစ်လာခဲ့သည်—ဘုရားသခင်သည် အဆုံးစွန်ထိ ကယ်တင်နိုင်သည်ဟူသော အချက်ကို။ အကယ်၍ အပြစ်ဆိုးဆုံးသော ပေါလု (အပိုဒ် ၁၅) ကို သနားညှာတာခြင်းခံရလျှင် (၁ ကော ၁၅:၉–၁၀၊ ဂလာ ၁:၁၃–၁၇)၊ လူတိုင်းလည်း ခံရနိုင်သည်။
Paul gives two reasons for the mercy
shown to him. First, he acted with ignorance in unbelief (1 Tim. 1:13). This
does not mean that only sins committed in ignorance are eligible for
forgiveness. What limits forgiveness is not God’s provision but our willingness
to receive it. Second, Paul received God’s mercy in order for Christ to display
it through his story (v. 16). Paul was to become an example of those who would
believe in Christ. He was God’s exhibit in the courtroom of human opinion—that
God is able to save to the uttermost. If Paul, the worst of sinners (v. 15),
was shown mercy (1 Cor. 15:9–10; Gal. 1:13–17), then all would be.
20 ထိုသူတို့တွင် ဟုမေနဲနှင့်အာလေဇန္ဒြုပါသတည်း။ ထိုသူတို့သည် ကဲ့ရဲ့သောစကားကို ကြဉ်ရှောင် ခြင်းငှါ သင်ရမည်အကြောင်း၊ စာတန်၏ လက်သို့ငါအပ်လိုက်ခဲ့ပြီ။
၁:၁၈–၂၀ တိမောသေ၏ တာဝန်ကို နိဂုံးချုပ်ခြင်း။ ပေါလုသည် အပိုဒ် ၃ မှ စတင်သော နိဒါန်းသွန်သင်ချက်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် တိမောသေအား “ပရောဖက်ပြုချက်များ” (အပိုဒ် ၁၈) အားဖြင့် အပ်နှံထားသော တာဝန်ကို သစ္စာရှိစွာ ထမ်းဆောင်ရန် သတိပေးသည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်များသည် အဘယ်ကို ဆိုလိုသည် သို့မဟုတ် ဧဖက်မြို့ရှိ တာဝန်နှင့် ဆိုင်သည်လော၊ ဧဝံဂေလိအမှုတော်အတွက် အထွေထွေ တာဝန်နှင့် ဆိုင်သည်လော (တမန် ၁၆:၁–၃) ဟု မရှင်းလင်းပါ။ သို့သော် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် လူကြီးများအား တိမောသေကို ဧဝံဂေလိအမှုတော်အတွက် ခန့်အပ်စေခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းသည် (၁ တိ ၄:၁၄)၊ ပေါလုခံရသည်နှင့်အတူတူပင် (တမန် ၁၃:၁–၃)။
1:18–20. Timothy’s Charge Concluded. Paul concludes his introductory
exhortation—begun in v. 3—by reminding Timothy of the importance of being
faithful to the task entrusted to him through “prophecies” (v. 18). It is not
clear what these prophecies said, or if they were made in connection to the
specific task at Ephesus or in connection to Timothy’s general commission to
the gospel ministry (Acts 16:1–3). It seems clear, however, that at some point
the Holy Spirit directed elders to commission Timothy for the work of the
gospel (1 Tim. 4:14), just as Paul had been (Acts 13:1–3).
တိမောသေသည် ထိုပရောဖက်ပြုချက်များကို သတိရနေရန် လိုအပ်သည်၊ ထို့နည်းတူ ဘဝစစ်ပွဲကို မှန်ကန်စွာ တိုက်နိုင်ရန် (၁ တိ ၁:၁၈)။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်များသည် သူ့ကို အာရုံစိုက်စေပြီး တာဝန်၏ သန့်ရှင်းမှုကို သတိရစေသည်။ ဤတာဝန်သည် စစ်ပွဲတစ်ခုနှင့်တူသည်။ သူသည် “ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းခြင်း” (အပိုဒ် ၁၉) ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် လိုအပ်သည်—ဤသည်မှာ သူ့အား အပ်နှံထားသော ပညတ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ပင်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅)—သို့မဟုတ်ပါက ဝိညာဉ်ရေးရာ သေခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ “သင်္ဘောပျက်ခြင်း” ခံရမည် (အပိုဒ် ၁၉)။ အသင်းတော်များကို ဧဝံဂေလိတရားကို သတိပေးရုံမျှမက၊ ယုံကြည်သူများအတွက် ဥပမာအားဖြင့် ကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားရရန် လိုအပ်သည် (၄:၁၂; သက်သေ ၁ ကော ၄:၁၆–၁၇)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် “ဟုမေနဲနှင့် အလက်ဇန္ဒရီးယား” (အပိုဒ် ၂၀၊ သက်သေ တမန် ၁၉:၃၃–၃၄; ၂ တိ ၂:၁၇–၁၈၊ ၄:၁၄) တို့သည် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ချိုးဖောက်၍ ယုံကြည်ခြင်းမှ လွှဲချာသွားကြသည်။ ပါဝလုသည် သူတို့ကို စာတန်လက်သို့ အပ်နှံခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းမှ နှင်ထုတ်ခြင်းကို ဆိုလိုပြီး စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည် (၁ ကော ၅:၅၊ သက်သေ ယောဘ ၂:၆)။ သို့သော် ပေါလုသည် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းမှ မပြုကြရန် သင်ယူလာကြမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်၊ သူကိုယ်တိုင် သင်ယူခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင် (၁ တိ ၁:၁၃)။
Timothy needed to keep those
prophecies in mind so that he might fight the battle of life in the way he
should (1 Tim. 1:18). They were to keep him focused and to remind him of the
sacredness of his task. This task was like waging a war, and he needed to keep
“faith and a good conscience” (v. 19)—which is, in fact, the purpose of the
command entrusted to him (v. 5)—so as not to experience spiritual death,
expressed as suffering “shipwreck” (v. 19). It was necessary that he not only
remind the churches of the gospel but also experience it as an example to the
believers (4:12; cf. 1 Cor. 4:16–17). In contrast, “Hymenaeus and Alexander”
(v. 20; cf. Acts 19:33–34; 2 Tim. 2:17–18; 4:14) violated their consciences and
apostatized. Paul gave them over to Satan. This action refers to their
exclusion from the community of believers as a disciplinary measure (1 Cor.
5:5; cf. Job 2:6). Paul hoped, however, that they would be taught not to
blaspheme, as he himself had learned (1 Tim. 1:13).
အခန်းကြီး - ၂
ဤအခန်းတွင် ပေါလုသည် ဧဖက်မြို့၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြဿနာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် တိမောသေအား လက်တွေ့ကျသော အကြံဉာဏ်များ ပေးသည်။ အသင်းတော်အတွင်း လူများစွာသည် ဧဝံဂေလိတရားကို မျက်ကွယ်ပြုထားကြသောကြောင့်၊ ပေါလုသည် ဆုတောင်းခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခြင်း၏ အခြေခံအချက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သတိပေးသည်။ သူသည် လူအပေါင်းတို့အတွက် ဆုတောင်းကြရန် တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၁–၇)။ ဤစာတမ်းသည် အမျိုးသားများ၏ အပြုအမူ (အပိုဒ် ၈) နှင့် အမျိုးသမီးများ၏ အပြုအမူ (အပိုဒ် ၉–၁၅) ကို ဖြေရှင်းသည်။ အမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုအချိန်ယူရန် လိုအပ်သည်မှာ မှားယွင်းသောဆရာများသည် သူတို့၏ အယူဝါဒများကို ပျံ့နှံ့စေရန် အမျိုးသမီးများကို အသုံးချနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
2:1–15
Dealing with Improper Conduct in the
Church
In this chapter, Paul provided
Timothy with practical counsel on dealing with the problems that had arisen in
Ephesus. Since many in the church had lost sight of the gospel, Paul reminded
them that prayer is a fundamental aspect of what it means to be Christian. He
urged them to pray for all people (vv. 1–7). This epistle then addresses the
behavior of both men (v. 8) and women (vv. 9–15). More time was needed on
counseling women because the false teachers were trying to use them to
propagate their own teachings.
3 အကြောင်းမူကား၊ ထိုသို့သော အမှုသည် ကောင်းသောအမှုဖြစ်၏။ ငါတို့ကိုကယ်တင်တော်မူသော အရှင်ဘုရားသခင်နှစ်သက် တော်မူသောအမှုလည်းဖြစ်၏။
4 လူအပေါင်းတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်၍ သမ္မာတရားကို သိစေခြင်းငှါ၊ ဘုရားသခင်အလိုတော် ရှိ၏။
5 ဘုရားသခင် တဆူတည်းရှိတော်မူ၏။ ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့၏ စပ်ကြားမှာ၊ လူဖြစ်သော ယေရှုခရစ် တည်းဟူသော အာမခံတဦးတည်းရှိ၏။
6 ထိုအာခံသည် လူအပေါင်းတို့ကို ရွေးအံ့သောငှါ ကိုယ်ကိုကိုယ် စွန့်တော်မူပြီ။ ကာလအချိန်တန်မှ သက်သေခံခြင်းရှိ၏။
7 ငါသည်ထိုသက်သေခံသောသူ အရာ၌၎င်း၊ တမန်တော်အရာ၌၎င်း၊ ယုံကြည်ခြင်းတရားနှင့် သမ္မာ တရားကို တပါးအမျိုးသားတို့အား ဟောပြောသောဆရာ အရာ၌၎င်း ခန့်ထားတော်မူသောသူ ဖြစ်သည်ဟု ငါဆိုသော်၊ မုသားစကားကိုမဆို၊ မှန်သောစကားကိုဆို၏။
၂:၁–၇ လူသားများနှင့် အာဏာပိုင်များအတွက် ဆုတောင်းခြင်း။ ပေါလု၏ ပထမဆုံး ညွှန်ကြားချက်မှာ ဧဖက်ယုံကြည်သူများအား လူအပေါင်းတို့၊ ရှင်ဘုရင်များနှင့် အာဏာရှိသူများအတွက် ဆုတောင်းကြရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁–၂)။ “အပေါင်းတို့” အတွက် ဆုတောင်းခြင်းကို အလေးပေးခြင်း (“အပေါင်း” ဟူသော စကားကို အပိုဒ် ၁၊ ၂၊ ၄ နှင့် ၆ တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးသည်) သည် အသင်းတော်၏ တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တာဝန်ကို အာရုံစိုက်စေရုံသာမက၊ မှားယွင်းသောဆရာများ၏ သီးသန့်စွဲကပ်သော စတိမ်စွဲမှုကို ဆုံးမရန်လည်း ဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် လူသားအာဏာရှိသမျှ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည် (ရောမ ၁၃:၁–၇၊ ဧဇရ ၆:၈–၁၀၊ ၁ ပေ ၂:၁၃–၁၄)။ ဆုတောင်းခြင်းများကို ယုံကြည်သူများ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် တည်ကြည်ခြင်း (အငြင်းပွါးမှုမှ ကင်းလွတ်ခြင်း၊ ၁ တိ ၂:၂) ရရှိစေရန် ပြုကြရန်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အသင်းတော်၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေသည် (သက်သေ အပိုဒ် ၇)။ ထို့ကြောင့် ဤအပိုဒ်သည် ယုံကြည်သူများ၏ ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးကို အဓိကထား မဟုတ်ဘဲ၊ အသင်းတော်၏ တာဝန်ပြီးမြောက်ရေးကို ရည်ရွယ်သည်။
2:1–7. Prayers for Humanity and
Authorities. Paul’s
first instruction to the believers in Ephesus was to pray for all people,
kings, and those in authority (vv. 1–2). The emphasis on praying for “all”
people (“all” is repeated in vv. 1, 2, 4, and 6) not only focused attention on
the universal mission of the church but also served as a rebuke to the
exclusivist mentality of the false teachers. Prayer affirms that God is the
source of all human authority (Rom. 13:1–7; cf. Ezra 6:8–10; 1 Pet. 2:13–14).
Prayers were to be offered so that the believers might have peace and quiet
(freedom from controversies; 1 Tim. 2:2), enabling them to more easily focus on
accomplishing the mission of the church (cf. v. 7). This passage, then, is not
primarily about the believers’ personal security but about the fulfillment of
the church’s mission.
ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများအား eusebeia နှင့် semnotēs ဖြင့် နေထိုင်ကြရန် ညွှန်ကြားသည် (အပိုဒ် ၂ နောက်ဆုံး)။ ပထမစကားလုံး eusebeia သည် ဘုရားသခင်ကို သိခြင်းနှင့် ကိုယ်ပိုင်အပြုအမူ နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်မှုကို ဆိုလိုသည်။ ဤသည်မှာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း” ဟူသော အယူအဆကို ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယစကားလုံး semnotēs သည် အခြားသူများ လေးစားထိုက်သည်ဟု ယူဆသော အပြုအမူကို ဆိုလိုသည်။ ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများ လေးစားထိုက်သူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အပြုအမူတွင် ထင်ဟပ်စေလိုသည် (သက်သေ ၃:၂–၁၂)။ မမှန်ကန်သော အပြုအမူသည် ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတားဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သည်။
In this society, Paul enjoined
believers to live in eusebeia and semnotēs (the
Greek terms at the end of v. 2). The first term, eusebeia, denotes
a deep connection between the knowledge of God and personal conduct. It
expresses the OT idea of the “fear of God.” The second term refers to behavior
considered worthy of respect by others: “respectability.” Paul wanted the
believers to be respectable and to mirror their faith in their behavior (cf.
3:2–12). He feared that incongruous behavior would obstruct the advance of the
gospel.
ကျမ်းစာသစ်တွင် ဆုတောင်းခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းတို့သည် ဘုရားသခင်ခံယူတော်မူသော “ဝိညာဉ်ရေးယဇ်” များဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၁၃:၁၅–၁၆၊ ၁ ပေ ၂:၅၊ ၉)။ ပေါလုသည် အခြားသူများအတွက် ဆုတောင်းခြင်းကို (၁ တိ ၂:၁–၂) ဘုရားသခင်နှစ်သက်တော်မူသော အရာ (အပိုဒ် ၃) အဖြစ် ဖော်ပြပြီး ခရစ်ယာန်ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှု၏ သင့်လျော်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရိုးသားသော ဝတ်ပြုသူများ၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ထုံးတမ်းများကို ဘုရားသခင်က ခံယူတော်မူခဲ့သည်။ ယခုမူကား ဆုတောင်းခြင်းများကို ဝိညာဉ်ရေးယဇ်အဖြစ် ခံယူတော်မူသည်။ ဤကဲ့သို့ ဆုတောင်းခြင်းအတွက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်မှာ ကယ်တင်ခြင်းအလိုတော် ဖြစ်သည်—လူအပေါင်းတို့၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် လူအပေါင်းတို့ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ပြီး သမ္မာတရားကို သိကြရန် အလိုတော်ရှိသည် (အပိုဒ် ၄)။ ထို့ပြင် “ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာရှိသည်” (အပိုဒ် ၅; သက်သေ တရားဟော ၆:၄၊ ၁ ကော ၈:၆) ဟူသောအချက်ကြောင့် လူအပေါင်းတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းအရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည် (သက်သေ ရော ၃:၂၁–၃၁၊ ၁၁:၂၆–၃၂)။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် လူအပေါင်းတို့အတွက် ရရှိနိုင်သော ကယ်တင်ခြင်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်—ခရစ်တော်ယေရှု၏ ပုဂ္ဂိုလ်တော်၌ ဖြစ်သည် (၁ တိ ၂:၅)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလယ်အမတ်အားဖြင့် လူအပေါင်းတို့အတွက် ဆုတောင်းခြင်းသည် ကောင်းမြတ်သည်ပင် ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ယေရှု၏ အလယ်အမတ်အခန်းကဏ္ဍကို လူအပေါင်းတို့အတွက် “ရွေးနုတ်ဖိုး” အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ပေးလှူတော်မူသူဟု ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ရှင်းပြသည် (အပိုဒ် ၆၊ သက်သေ မာ ၁၀:၄၅)။ ကိုယ်တိုင်အစားထိုးပေးခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးနုတ်ဖိုးကို ပေးဆပ်တော်မူခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်နှင့်အညီ သင့်လျော်သောအချိန်၌ ဘုရားသခင်ထံမှ သက်သေခံအဖြစ် လာတော်မူသည်ဟု ဆိုသည် (၁ တိ ၂:၆၊ သက်သေ ဟေဗြဲ ၁:၁–၂)။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အလယ်အမတ်ဖြစ်တော်မူခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရန်သူဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ ယေရှုနှင့် ဘုရားသခင်နှစ်ပါးစလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အတူတကွ လုပ်ဆောင်တော်မူသည် (သက်သေ ၁ တိ ၂:၃–၄)။
In the NT, prayer, praise, and
thanksgiving are “spiritual sacrifices” acceptable to God (Heb. 13:15–16; 1
Pet. 2:5, 9). Paul here identifies prayers for others (1 Tim. 2:1–2) as
something that pleases God (v. 3) and thus an appropriate part of Christian
worship. In the OT, God accepted the sacrifices and rituals of honest-hearted
worshipers; now, He accepts prayers as spiritual sacrifices. A deeper
theological motivation for such prayers is the divine will to save: God, being
the God of all, desires that all people be saved and come to know the truth (v.
4). Besides, the fact that “there is one God” (v. 5; cf. Deut. 6:4; 1 Cor. 8:6)
means that there is one source of salvation for all (cf. Rom. 3:21–31;
11:26–32). Finally, there is only one Mediator—one way of salvation available
to all people—in the person of Jesus Christ (1 Tim. 2:5). It is indeed good to
pray for all to our God through our Mediator. Paul expands on the mediatorial
role of Jesus by describing Him as the One who gave Himself as “a ransom for
all” (v. 6; cf. Mark 10:45). He paid our ransom by giving His life as a
substitute. Paul then indicates that Jesus came as the witness from God at the
appropriate time, in accordance with God’s plan (1 Tim. 2:6; cf. Heb. 1:1–2).
Jesus as our Mediator does not mean that God is our adversary but that both
Jesus and God work together for our salvation (see 1 Tim. 2:3–4).
9 ထိုနည်းတူ၊ မိန်းမတို့သည် ကျစ်သောဆံပင်၊ ရွှေတန်ဆာ၊ ကျောက်ပုလဲအဘိုးထိုက်သော အဝတ်နှင့် ကိုယ်ကို မဆင်ဘဲ၊ ရှက်ကြောက်ခြင်း၊ ဣန္ဒြေစောင့်ခြင်းအားဖြင့်၊ လျောက်ပတ်သော အဝတ်နှင့်၎င်း၊
10 ဘုရားသခင်အားရိုသေလေးမြတ်ခြင်းကို ဝန်ခံပြုစုသော မိန်းမဆင်သင့်သည်အတိုင်း ကောင်းသော အကျင့်နှင့်၎င်း၊ ကိုယ်ကို တန်ဆာဆင်စေခြင်းငှါ ငါအလိုရှိ၏။
11 မိန်းမသည်အုပ်စိုးခြင်းကို အစဉ်ဝန်ခံ၍ တိတ်ဆိတ်စွာသင်စေ။
12 မိန်းမသည်ဆုံးမဩဝါဒပေးခြင်း၊ ယောက်ျားကို အစိုးတရပြုစေခြင်း အခွင့်ကိုငါမပေး။ သူသည် တိတ် ဆိတ်စွာ နေအပ်၏။
13 အကြောင်းမူကား၊ အာဒံကို ရှေ့ဦးစွာ ဖန်ဆင်းတော်မူ၍၊ နောက်မှ ဧဝကိုဖန်ဆင်းတော်မူ၏။
14 ထိုမှတပါး၊ အာဒံသည်လှည့်ဖြားခြင်းကိုမခံ၊ မိန်းမသည် လှည့်ဖြားခြင်းကိုခံ၍ လွန်ကျူး၏။
15 သို့သော်လည်း၊ ဣန္ဒြေစောင့်ခြင်းနှင့်တကွ ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းခြင်း၌ တည်လျှင်၊ သားဘွားဖြင်းအမှု၌ ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်လိမ့်မည်။
၂:၁–၁၅ အသင်းတော်အတွင်း မမှန်ကန်သော အပြုအမူများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်း
၂:၈–၁၅ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရာတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး။ ပေါလုသည် ဤအပိုဒ်ကို ဆက်စပ်စကားလုံး “ထို့ကြောင့်” ဖြင့် စတင်သည်။ အပိုဒ် ၁–၇ တွင် လူအပေါင်းတို့အတွက် ဆုတောင်းရာတွင် ဖြောင့်မတ်ပြီး လေးစားထိုက်သော အပြုအမူ လိုအပ်သည်ဟု ပေါလုက ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤအပိုဒ် (၈–၁၅) တွင် အသင်းတော်အတွင်း အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများ၏ ပါဝင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြသည်—အမျိုးသားများသည် သည်းခံခြင်းရှိရန်နှင့် အမျိုးသမီးများသည် အသပ်ရပ်ခြင်းရှိရန် လိုအပ်သည်၊ ဧဝံဂေလိတရားကို အပြစ်တင်စရာ မဖြစ်စေရန် (သက်သေ ၅:၁၄)။
2:8–15. Men and Women in Worship. Paul introduces this section with
the conjunctive adverb “therefore,” indicating that it is related to the
previous section. In vv. 1–7, Paul noted that righteous and respectable
behavior was necessary when praying for all. In this section (vv. 8–15), Paul
unpacks what that means in relation to the participation of men and women in
church: men should be temperate and women modest to avoid any reproach against
the gospel (cf. 5:14).
အမျိုးသားယုံကြည်သူများသည် ဆုတောင်းရာတွင် “သန့်ရှင်းသောလက်” ကို မြှောက်ကြရန် (၂:၈)။ ဗိမာန်တော်စည်းမျဉ်းများအရ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် သခင်ဘုရားကို အမှုတော်ဆောင်မှီး လက်ဆေးရန် လိုအပ်သည် (ထွက် ၃၀:၁၉–၂၁)။ ထိုနည်းတူ ပေါလုက လက်ခံနိုင်သော ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုအတွက် ဝိညာဉ်ရေးရာ သန့်ရှင်းမှု လိုအပ်သည်ဟု ညွှန်ပြသည် (သက်သေ မသဲ ၁၅:၁၈–၂၀)။ ယုံကြည်သူများသည် ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် သံသယဝင်ခြင်း သို့မဟုတ် အငြင်းအခုံခြင်းမှ ရှောင်ကြရန် (၁ တိ ၂:၈၊ သက်သေ မသဲ ၅:၂၃–၂၄)။ အခြေအနေအရ ဤနေရာ၌ အနည်းဆုံး “အငြင်းအခုံ” သို့မဟုတ် “အငြင်းပွါးမှု” ကို ဆိုလိုသည် (ဂရိစကား dialogismos ၏ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု)၊ မှားယွင်းသောဆရာများ အသင်းတော်တွင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော အငြင်းပွါးမှုများကို ရည်ညွှန်းသည် (၁ တိ ၁:၄၊ ၆:၄၊ သက်သေ ၂ တိ ၂:၂၃၊ တိတု ၃:၉)။
Male believers are to lift up “holy
hands” as they pray (2:8). Sanctuary regulations required priests to wash their
hands before ministering to the Lord (Ex. 30:19–21). Similarly, Paul indicates
that acceptable worship demands spiritual purity (cf. Matt. 15:18–20).
Believers should abstain from anger and doubting or disputing (1 Tim. 2:8; cf.
Matt. 5:23–24). Context suggests that the meaning here at least includes
“disputes” or “controversies” (one of the connotations of the Greek word dialogismos),
referring to the disputes that the false teachers raised in the church (1 Tim.
1:4; 6:4; cf. 2 Tim. 2:23; Titus 3:9).
အတူတူပင် တွေးခေါ်မှုလမ်းကြောင်းဖြင့် (ဂရိတွင် hōsautōs [၁ တိ ၂:၉] သည် “ထိုနည်းတူ” သို့မဟုတ် “အလားတူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်)၊ ပေါလုသည် အမျိုးသမီးယုံကြည်သူများအား ကိုယ်ပိုင်အလှဆင်မှု (အပိုဒ် ၉–၁၀) နှင့် သဘောထား (အပိုဒ် ၉–၁၅) နှင့် ပတ်သက်၍ ညွှန်ကြားသည်။ အမျိုးသမီးများသည် အသပ်ရပ်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကြရန်၊ ပေါလုသည် အတွင်းစိတ်နှင့် ပြင်ပအသွင်အပြင် နှစ်မျိုးလုံးနှင့် ဆက်စပ်၍ သတ်မှတ်သည်။ အတွင်းစိတ်ဘက်တွင် သင့်လျော်မှုနှင့် sōphrosynē (အပိုဒ် ၉) ဖြစ်သည်။ ဤဒုတိယစကားလုံးသည် ဂရိအမျိုးသမီးများ၏ အဓိကဂုဏ်သတ္တိကို ဆိုလိုပြီး သတိတရားနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားထိန်းသိမ်းမှုကို ဖော်ပြသည်။ ပေါလုသည် အမျိုးသမီးများအား ညွှန်ကြားချက်၏ အစ (အပိုဒ် ၉) နှင့် အဆုံး (အပိုဒ် ၁၅) တွင် ဤဂုဏ်သတ္တိကို ရည်ညွှန်းပြီး ဤအပိုဒ်တွင် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍကို ပြသည်။ ပြင်ပဘက်တွင် ပါဝလုသည် ရှုပ်ထွေးသော ဆံပင်ဖြီးခြင်း၊ ရွှေ၊ ပုလဲနှင့် ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် ကောင်းမှုပြုခြင်းကို အားပေးသည်။ ရောမယဉ်ကျေးမှုတွင် အမျိုးသမီးများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို အလေးထားသည်။ အိမ်ထောင်ရှိအမျိုးသမီး၊ အိမ်ထောင်ပြုသူနှင့် ပြည့်တန်ဆာများအတွက် ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ထားသော ဥပဒေများပင် ရှိသည်။ လက်တွေ့အားဖြင့် ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံသည် အများပြည်သူဆိုင်ရာ အမှတ်အသားကို အများအပြား ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဂရိ-ရောမစာရေးဆရာများသည် စံပုံအမျိုးသမီးများကို အပြုအမူတွင် အသပ်ရပ်သူများဟု ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
Following the same train of thought
(the Greek has hōsautōs [1 Tim. 2:9], which connotes “also” or
“in the same way”), Paul instructed female believers regarding their personal
adornment (1 Tim. 2:9–10) and attitude (vv. 9–15). Women should wear modest
clothing, which he defines in relation to both internal and external aspects.
On the internal side are propriety and sōphrosynē (v. 9). This
important second term refers to the supreme virtue of Greek women. It conveys
the idea of prudence and self-control. Paul refers to this virtue at the
beginning (v. 9) and at the end (v. 15) of his instruction to women, indicating
the important role it plays in the paragraph. On the external side, Paul
excludes the use of elaborate braided hairstyles, gold, pearls, and expensive
clothing and encourages good works. Roman culture assigned much importance to
the way women dressed. There were laws regulating the dress of married women,
adulteresses, and even prostitutes. In practical terms, dress determined—to
large extent—public identity. Greco-Roman writers described ideal wives as
modest in their demeanor.
လက်ဝတ်ရတနာများသည်လည်း ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ လူမှုရေးအဆင့်အတန်းနှင့် တန်ဖိုးထားမှုများနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေခဲ့သည်။ ရောမအမျိုးသမီးများအသုံးပြုသော လက်ဝတ်ရတနာများ၏ အရေးပါမှုသည် ရှုပ်ထွေးသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အကျင့်စာဆရာများက လက်ဝတ်ရတနာအသုံးပြုမှုကို သို့မဟုတ် ဇိမ်ခံပိုင်းဆိုင်ရာကို ရှုတ်ချကြသည်။ သို့သော် ရှင်ပေါလုဖော်ပြခဲ့သော ဆံပင်ပုံစံနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများသည် ချမ်းသာသော ရောမအမျိုးသမီးများတွင်ရော၊ ပြည့်တန်ဆာများတွင်ပါ အသုံးများခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအလေ့အကျင့်သည် အမြင်ကွဲလွဲမှုများနှင့် ဆန့်ကျင်နေခဲ့သော်လည်း၊ ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းက ထိုဆံပင်ပုံစံနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများကို အဝတ်အစားနှင့်မတူဘဲ မလိုအပ်သောအရာများဟု ယူဆခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုလည်း လက်ဝတ်ရတနာကို မလိုအပ်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သူသည် ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများနှင့်ဆက်စပ်နေသော ချမ်းသာမှုကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြသခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ထိုအရာများထက် များစွာသာလွန်ကောင်းမွန်သောအရာဖြင့် ဝတ်ဆင်သင့်သည်—ထိုအရာမှာ ကောင်းမှုပြုခြင်း (အပိုဒ် ၁၀) နှင့် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိသည်ဟု ကြွေးကြော်သော အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးအတွက် သင့်တော်သော အတွင်းစိတ်အလှတရားဖြစ်သည်။
Jewelry also played an important role
in the Greco-Roman world, and it was directly related to social status and
values. The significance of the use of jewelry among Roman women is complex. In
general, moralists condemned its use and/or the luxurious aspect of it. Still,
the hairstyles and jewelry mentioned by Paul were common among wealthy Roman
women and even among prostitutes. While the practice often contradicted the
opinion, Roman society considered such hairstyles and jewelry superfluous
because, among other reasons, they were unnecessary, unlike clothing. Paul also
considered jewelry unnecessary. He rejected the ostentatious display of wealth
associated with costly clothing and jewelry. Christians should seek to be
clothed with something far better than these things—with doing good (v. 10) and
with the inner beauty that is appropriate for both men and women who profess
loyalty to God.
ရှင်ပေါလုသည် မှားယွင်းသောဆရာများ၏ အလုပ်နှင့်ဆက်စပ်သော နောက်ထပ်အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် အမြဲသင်ယူနေသော်လည်း သမ္မာတရား၏အသိပညာသို့ ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်သော (၂တိမောသေ ၃:၆-၇) အချို့အမျိုးသမီးခရစ်ယာန်များကို လှည့်စားနေခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမျိုးသမီးများအား တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် နာခံမှုဖြင့် သင်ယူရန် အထူးညွှန်ကြားခဲ့သည် (၁တိမောသေ ၂:၁၁)။ သင်ကြားခြင်းတွင် အပြုသဘောဆောင်သောဘက်လည်း ရှိသည်။ အမျိုးသမီးများသည် အမျိုးသားများလိုပဲ ပညာသင်ကြားခွင့်ကို ပုံမှန်မရရှိခဲ့ကြပါ။ ဤနည်းဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားသည် အသင်းတော်အတွင်း အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးများအတွက် ပညာသင်ကြားခွင့် တန်းတူညီမျှမှုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်ပေါလုက သူတို့အား ခန့်အပ်ထားသော ဆရာများထံမှသာ သင်ယူရန်နှင့် မှားယွင်းသောဆရာများထံမှ မသင်ယူရန် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူသည် သင်ယူပုံမည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်ကို ဆက်လက်ရှင်းပြခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးများသည် သင်ကြားခံနေရချိန်တွင်သာ တိတ်ဆိတ်နေရပြီး နာခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဂရိစကားလုံး ဟေးချီးယာ (hēsychia) သည် ရှင်ပေါလုတောင်းဆိုသော တိတ်ဆိတ်မှု သို့မဟုတ် ဆိတ်ငြိမ်မှုကို ရည်ညွှန်းပြီး လုံးဝဆိတ်ငြိမ်ခြင်းကို မဆိုလိုပါ။ အပိုဒ် ၂ တွင် သူသည် ဟေးချီးယော့စ် (hēsychios) ဟူသော နာမဝိသေသနကို ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ လက္ခဏာဖြစ်သင့်သော ငြိမ်းချမ်းပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော စိတ်နေစိတ်ထားကို ဖော်ပြရန် သုံးခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် အထူးသဖြင့် ပဋိပက္ခများမဖြစ်စေရန် လိုအပ်သော လေးစားမှုရှိသော စိတ်နေစိတ်ထားကို ရည်ညွှန်းသည် (အပိုဒ် ၂ နှင့် ၂သက်သာလောနိတ် ၃:၁၁-၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှင်ပေါလုရည်ညွှန်းသော နာခံမှုသည် ခင်ပွန်းကို မဟုတ်ဘဲ သင်ကြားပေးနေသော ဆရာကို နာခံခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများသည် ဆရာများကို လေးစားရပြီး သူတို့နှင့် ငြင်းခုံခြင်း မပြုရပါ၊ အထူးသဖြင့် ဆွေးနွေးမှုတွင် မှားယွင်းသောဆရာများ၏ အယူဝါဒများ ပါဝင်လျှင်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအား အမျိုးသားတစ်ဦးကို သင်ကြားခြင်း သို့မဟုတ် ဩထန်တိန် (authentein;
authenteō မှဆင်းသက်သည်) ပြုခြင်းကို ခွင့်မပြုခဲ့ပါ။ ဂရိစကားလုံး ဩထန်တေအို (authenteō) ကို ကျမ်းစာသစ်တွင် ဤနေရာတွင်သာ တွေ့ရပြီး “အာဏာလွန်ကဲစွာ လွှမ်းမိုးခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဤရှားပါးသောစကားလုံးကို သုံးစွဲခြင်းဖြင့် သင်ကြားမှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် အမျိုးသမီးများ၏ အာဏာလွန်ကဲမှုကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမျိုးသမီးများသည် သင်ကြားရန် မလုံလောက်သေးဘဲ သူတို့၏ကြိုးပမ်းမှုများက အသင်းတော်ခန့်အပ်ထားသော ဆရာ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်စေခဲ့သည်။
Paul brings up another topic related
to the work of the false teachers. They had been deceiving some female church
members who, according to Paul, were “always learning” but never able to come
to “knowledge of the truth” (2 Tim. 3:6–7). Therefore, he specifically
instructed women to learn quietly and submissively (1 Tim. 2:11). Instruction
had a positive side. Women did not normally enjoy the education that men did.
In this sense, the gospel brought equal opportunity of education for men and
women in the church. But Paul makes it clear that they should be taught by
those appointed to teach and not by false teachers. He goes on to describe how
the learning should take place. Women were to be silent and in submission only
when being taught. The Greek term hēsychia refers here to the
quietness or silence that Paul required and not to absolute silence. In v. 2 he
uses the corresponding adjective, hēsychios, to describe the
peaceful and quiet demeanor that is to characterize the Christian life. Here,
it specifically refers to the respectful disposition needed in order to avoid
conflicts (e.g., v. 2; 2 Thess. 3:11–12). The submission Paul refers to is not
to the husband but to the teacher offering the instruction. Students were
expected to respect their instructors and not to argue with them, particularly
if the discussion included elements of the teachings of a false teacher. Paul
did not permit a woman to teach or to authentein (from authenteō)
a man. The Greek term authenteō is found only here in the NT,
and it carries the sense of “domineering.” Paul’s use of this uncommon term
suggests that he was opposing women exercising a domineering attitude that
would disrupt the teaching process. These women were not yet ready to teach,
and their attempts were resulting in the rejection of the authority of the
church-appointed instructor.
၁တိမောသေ ၂:၁၃-၁၄ ၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ကျမ်းစာသင်ယူသူများကြားတွင် သဘောထားကွဲလွဲမှုရှိသည်။ ရှင်ပေါလုသည် သူပြောနေသည်ကို ရှင်းလင်းရန် ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် အပြစ်ကျူးလွန်ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မဟုတ်ဘဲ အပြစ်မကျူးလွန်မီ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောနေကြောင်း သတိပြုရန် အရေးကြီးသည်။ အခြားနေရာများတွင် ရှင်ပေါလုသည် အသင်းတော်အတွင်း အမျိုးသမီးများ ဆိတ်ငြိမ်နေရန် မမျှော်လင့်ခဲ့ဘဲ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်းပြုရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည် (၁ကောရိန်သု ၁၁:၅၊ တိတု ၂:၃-၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူသည် အသင်းတော်တွင် အာဏာရှိသော အခန်းကဏ္ဍများကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးများကို ချီးကျူးခဲ့သည်—ဥပမာ ဖိုဘီ (ရောမ ၁၆:၁-၂၊ ၁ကောရိန်သု ၃:၅၊ ၂ကောရိန်သု ၃:၆၊ ၆:၄၊ ၁၁:၂၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ သူမခင်ပွန်းနှင့်အတူ ပရိစလာ (ရောမ ၁၆:၃။ တမန်တော် ၁၈:၂၆) နှင့် ယုနိယနှင့်သူမခင်ပွန်း (ရောမ ၁၆:၇) ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျမ်းစာတွင် အခြားနေရာများတွင်လည်း အမျိုးသမီးများ စကားပြောခြင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်မှုအခန်းကဏ္ဍများ ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ တရားသူကြီး ၄-၅၊ ယောလ ၂:၂၉၊ တမန်တော် ၂၁:၈-၉)။
The meaning of 1 Timothy 2:13–14 is a
matter of disagreement among Bible students. It is probably an illustration
used by Paul to clarify what he is saying. It is important to note that Paul is
talking about what happened not after the fall but before. We should keep in
mind that elsewhere Paul expects women not to be silent in church but to pray
and prophesy (1 Cor. 11:5; cf. Titus 2:3–5). He also commends women who had
authoritative roles in the church, such as Phoebe (Rom. 16:1–2; cf. 1 Cor. 3:5;
2 Cor 3:6; 6:4; 11:23), Priscilla with her husband (Rom. 16:3; Acts 18:26), and
probably Junia and her husband (Rom. 16:7). Elsewhere in Scripture, we find
reference to women speaking and having leadership roles (e.g., Judg. 4–5; Joel
2:29; Acts 21:8–9).
ထို့ကြောင့် ဥပမာ၏အချက်မှာ မှားယွင်းသောဆရာများနှင့် ဆက်စပ်နေရမည်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဧဝကို ခင်ပွန်းကို မနာခံသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ဥပမာမပေးခဲ့ဘဲ လှည့်စားခံရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူသည် အာဒံကို အရင်ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး ထို့နောက် ဧဝကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် လှည့်စားခံရသူမှာ အာဒံမဟုတ်ဘဲ ဧဝဖြစ်ခဲ့သည် (၁တိမောသေ ၂:၁၃-၁၄)။ ဧဝသည် အစကတည်းက အဖော်ရှိနေသော်လည်း လှည့်စားခံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူမသည် အဖော်နှင့်ခွဲ၍ အသိပညာကို သီးခြားရှာဖွေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သူတို့သည် ဘုံရန်သူကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်သင့်သည်။ ရှင်ပေါလု၏အချက်မှာ အသင်းတော်တွင် စည်းစည်းညီညီရှိရန်အတွက် မှားယွင်းသောဆရာများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးများလည်း အလားတူပြုသင့်သည်ဟု ဆိုသည်။ အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးများသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ ဘုံရန်သူကို ဆန့်ကျင်ဘက် စည်းစည်းလုံးလုံး ရှိနေသင့်သည်။ အသင်းတော်အတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများသည် ဧဝကဲ့သို့ပင် ပြင်ပလူတစ်ဦးထံမှ လှည့်စားခံနေရသည်။
Therefore, the point of the
illustration is to be connected to the false teachers. Paul mentioned Eve not
as an example of a woman who did not submit to her husband but as a woman who
was deceived. He simply stated that Adam was created first and then Eve; yet it
was Eve, not Adam, who was deceived (1 Tim. 2:13–14). Even though Eve had a
companion from the beginning, she was deceived. Why? The implication is that
she went after knowledge independent of her companion. They should have stayed
together against their common enemy. Paul’s point is that women should do the
same when facing false teachers in order to preserve unity in the church. Men
and women should stay united against the common enemy of the gospel. The women
in the church were, like Eve, being deceived by an outsider.
ကျမ်းချက်များအတိုင်း အသင်းတော်တွင် မှားယွင်းသောအယူများကို အဓိကဖြန့်ချိခဲ့သူများမှာ အမျိုးသမီးများဖြစ်နိုင်သည် (၁တီမောသေ ၄:၇; ၅:၁၃-၁၄; ၂တီမောသေ ၃:၆-၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အိမ်ထောင်ရေးကို တားမြစ်သော သူတို့၏အယူဝါဒ (၁တိမောသေ ၄:၃) က ချမ်းသာသော ခရစ်ယာန်ဇနီးများနှင့် မုဆိုးမများကို အထူးသဖြင့် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်ရေးတာဝန်များကို ရှောင်ရှားကာ လွတ်လပ်မှုနှင့် လွတ်မြောက်မှုဘဝကို ရှာဖွေစေခဲ့သည် (၅:၁၁-၁၅)။
As indicated by the Bible texts,
women were probably some of the main propagators of false teachings in the
church (1 Tim. 4:7; 5:13–14; cf. 2 Tim 3:6–7). The heresy’s aversion to
marriage (1 Tim. 4:3) suggests that there were other teachings that were especially
attractive to well-to-do Christian wives and widows, tempting them to shun home
duties and seek a life of independence and liberation (5:11–15).
ရှင်ပေါလု၏ အမျိုးသမီးများအတွက် နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်မှာ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်း၊ မေတ္တာ၊ သန့်ရှင်းခြင်းတို့နှင့်အတူ စိတ်အနေအထားကောင်းဖြင့် ဆက်လက်ရှင်သန်နေပါက ကလေးမွေးဖွားခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်ဟူ၍ဖြစ်သည် (၂:၁၅)။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ခက်ခဲသည်။ ၎င်းသည် ကလေးမွေးဖွားချိန်တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှု သို့မဟုတ် ကလေးမွေးဖွားခြင်းအားဖြင့် (ဝိညာဉ်ရေးရာ) ကယ်တင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်မျိုးကို အလားအလာများသည်။ ချမ်းသာသော ဂရိ-ရောမအမျိုးသမီးများသည် အသွင်အပြင်အပေါ် သက်ရောက်မှုကြောင့် ကလေးမွေးဖွားခြင်းကို ရှောင်ရှားတတ်ကြပြီး ကိုယ်ဝန်တားဆေးနည်းများ (ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခြင်းအပါအဝင်) ကို သုံးစွဲတတ်ကြသည်။ ထိုနည်းများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း ရောမအကျင့်စာဆရာများက ကလေးများကို အမျိုးသမီး၏ စစ်မှန်သော အလှတရားဟု မကြာခဏ ယူဆခဲ့ကြသည်။ ရှင်ပေါလုဆန့်ကျင်နေသော အယူဝါဒသည် အိမ်ထောင်ရေး၏တန်ဖိုးကို ငြင်းပယ်သဖြင့် ကလေးမွေးဖွားခြင်း၏တန်ဖိုးကိုလည်း ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (၄:၃)။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကလေးမွေးဖွားခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိနိုင်ကြောင်း ငြင်းခုံခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ကလေးမွေးဖွားပြီး ခရစ်ယာန်တန်ဖိုးများကို ထိန်းသိမ်းခြင်းအားဖြင့် (၂:၁၅) အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်အမျိုးသမီးများသည် ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သီလရှိဇနီး၏ အရည်အသွေးများကို ထင်ရှားစေကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (၅:၁၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Paul’s concluding instruction to
women affirms that they would be saved in or through childbearing if they would
continue in faith, love, and holiness, with self-control or propriety (2:15).
This is a difficult passage. It could refer to physical safety in childbearing
or to (spiritual) salvation “through” childbearing. It most likely refers to
the latter. Affluent Greco-Roman women were often averse to having children
because of its impact on their appearance and used preventive methods
(including abortion) that put them in physical danger, though Roman moralists
often considered children to be the true adornments of a woman. Since the
heresy that Paul was opposing denied the value of marriage and thus
childbearing (4:3), he may have been arguing about the value of
childbearing—that it can indeed cohere with Christian faith. Paul also affirmed
that by bearing children and upholding Christian values (2:15), the female
members of the church were manifesting the qualities of a virtuous wife in
Roman society (cf. 5:14).
အခန်းကြီး - ၃
၃:၁-၁၆ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ
ဝိညာဉ်ရေးရာ ခေါင်းဆောင်များသည် အသင်းတော်တွင် အလွန်အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဤအခန်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် အသင်းတော်အကြီးအကဲများ (အပိုဒ် ၁-၇) နှင့် အမှုတော်ထမ်းများ (အပိုဒ် ၈-၁၃) ခန့်အပ်ရာတွင် အကြံဉာဏ်ပေးရန် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအပိုင်း (အပိုဒ် ၁၄-၁၆) သည် အသင်းတော်စည်းကမ်းအတွက် ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပေးထားသည်။ ရှင်ပေါလုသည် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ၏ တာဝန်များကို အာရုံစိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့လိုက်နာရမည့် အကျင့်စရိုက်အမျိုးအစားကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်မှာ အရေးကြီးသည်။
3:1–16
Leaders of the Church
Since spiritual leaders play such a
significant role in the church, in this section Paul focuses his attention on
the selection of those leaders, offering advice regarding the appointment of
church elders (vv. 1–7) and then for the selection of deacons (vv. 8–13). The
last section (vv. 14–16) provides the theological foundation for church order.
It is significant to note that Paul focused not on the duties of church
leaders, but on the type of character they were to possess.
3 စပျစ်ရည်နှင့်ပျော်မွေ့ခြင်း၊ သူတပါးကိုရိုက်ပုတ်ခြင်း၊ မစင်ကြယ်သော စီးပွါးကိုတပ်မက်ခြင်းမရှိ၊ စိတ် ဖြည်းညှင်းသောသူ၊ ရန်မတွေ့တတ်သောသူ၊ ငွေကို မတပ်မက်သောသူဖြစ်ရမည်။
4 မိမိအိမ်ကိုကောင်းမွန်စွာ အုပ်စိုး၍ သမ္မာသမာဓိရှိသည်နှင့်၊ မိမိသားသမီးကို ဆုံးမနိုင်သောသူ ဖြစ်ရမည်။
5 မိမိအိမ်ကိုမအုပ်စိုးတတ်လျှင်၊ ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်ကို အဘယ်သို့ပြုစုလိမ့်မည်နည်း။
6 မာနနှင့်ယစ်မူးလျက်၊ မာရ်နတ်၏ အပြစ် ရောက်မည်ဟု စိုးရိမ်စရာရှိ၍၊ ဘာသာဝင်လူသစ် မဖြစ်ရ။
7 ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ခြင်း၊ မာရ်နတ်ဘမ်းမိခြင်းနှင့် ကင်းလွတ်မည်အကြောင်း၊ ပြင်ပလူဘို့တွင် အသရေရှိ သောသူ ဖြစ်ရမည်။
၃:၁-၇။ ကြီးကြပ်သူ/အကြီးအကဲ။ ဧပစကောပီ (episkopē) ဟူသောစကားလုံးသည် အတိုင်းအတာအရ “ကြီးကြပ်သူ” သို့မဟုတ် “အထက်လူကြီး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ “� Eveပစကော့ပ်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် အသင်းတော်တစ်ခုကို ခေါင်းဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားအကြီးအကဲများနှင့်အတူ ဖြစ်နိုင်သည် (၄:၁၄; ဖိလိပ္ပိ ၁:၁-၃ မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။ ရှင်ပေါလုဖော်ပြသော ခေါင်းဆောင်မှုဖွဲ့စည်းပုံသည် တရားဇရပ်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၊ အကြီးအကဲများအဖွဲ့နှင့် ခဇန် (“အမှုတော်ထမ်း”) ဟုခေါ်သော လက်တွေ့တာဝန်များထမ်းဆောင်သူ ပါဝင်သည်။ ခေါင်းဆောင်များသည် အသိုင်းအဝိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ညှိနှိုင်းရသည်—ဥပမာ အများပြည်သူဆုတောင်းခြင်း၊ ကျမ်းစာဖတ်ရှုခြင်းနှင့် တရားဟောခြင်း (၁တိမောသေ ၂:၁-၃၊ ၄:၁၃)၊ မုဆိုးမများအတွက် ကယ်ဆယ်ရေးချီးမြှင့်ခြင်း (၅:၃-၁၆)၊ ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်း (၃:၂) နှင့် အငြင်းပွားမှုများကို ဖြေရှင်းခြင်း (၅:၁၉-၂၀၊ ရောမ ၁၂:၇-၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကြီးကြပ်သူ၏ အရည်အသွေးများတွင် ကုသိုလ်တရားမျိုး စုံလင်စွာပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်ယာန်တိုင်းမှ မျှော်လင့်ရသော အရည်အသွေးများဖြစ်သော်လည်း အကြီးအကဲများသည် ဤကုသိုလ်တရားများကို အထူးသဖြင့် ပုံသေနမူနာပြရမည်ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲများသည် ဤအရည်အသွေးများရှိရခြင်းမှာ သူတို့ကို သစ္စာရှိသူများအဖြစ် အကြံပေးနိုင်ရန်ဖြစ်သည် (၁ကောရိန်သု ၄:၂)။ ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲသည် မီယာ့စ် ဂျူနိုကော့စ် အန်ဒရာ (mias
gynaikos andra; ဇနီးတစ်ဦးတည်း၏ခင်ပွန်း) ဖြစ်ရမည် (၁တိမောသေ ၃:၂၊ ၃:၁၂၊ ၅:၉၊ တိတု ၁:၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၎င်းကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် နားလည်နိုင်သော်လည်း အခြေအနေအရ အိမ်ထောင်ရေးသစ္စာရှိမှုကို ရိုးရှင်းစွာ ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်သည် မိမိအိမ်ကို ကောင်းစွာစီမံနိုင်ရမည် (၁တိမောသေ ၃:၄)၊ သားသမီးများက နာခံပြီး လေးစားမှုရှိကြောင်း သက်သေပြရမည်။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏အိမ်တော်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)၊ မိမိအိမ်ကို စီမံမထားနိုင်လျှင် ဘုရားသခင်၏အိမ်တော်ကို စီမံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ (အပိုဒ် ၅)။ “ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်း” နှင့် “သင်ကြားနိုင်ခြင်း” (အပိုဒ် ၂) သည်လည်း အစောပိုင်းအသင်းတော်အတွက် အရေးကြီးခဲ့သည်။ အသင်းတော်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် ကျန်းမာရေးသည် ဧည့်သည်များကို စေလွှတ်ခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်း၊ မှားယွင်းသောအယူများကို အောင်မြင်စွာ ကိုင်တွယ်ခြင်းတို့အပေါ် များစွာမူတည်နေခဲ့သည် (၃ယောဟန်နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
3:1–7. The Overseer/Elder. The term episkopē means
literally “overseer” or “supervisor” but is sometimes translated “bishop.” This
individual was to serve as the leader of a congregation, perhaps together with
other elders (4:14; see commentary on Phil. 1:1–3). The leadership structure
Paul described was like a synagogue, which had a leader, a board of elders, and
an officer known as khazzan (“helper”), who carried out
practical functions. Leaders were in charge of coordinating the activities of
the community, including public prayer, reading and exhortation (1 Tim. 2:1–3;
4:13), charity distributions to widows (5:3–16), hospitality (3:2), and
settling disputes (5:19–20; cf. Rom. 12:7–8). The qualities of the overseer
included various virtues. They are, essentially, what would be expected from
every Christian, but it is especially important that the elders exemplify these
virtues. Elders are to have these characteristics because they recommend the
elders as faithful or trustworthy (1 Cor. 4:2). So, it is necessary that the
elder must be mias gynaikos andra (1 Tim. 3:2; cf. 3:12; 5:9;
Titus 1:6). This could be understood in several ways, but the context simply
suggests marital faithfulness. A church leader must be able to manage his home
well (1 Tim. 3:4), evidenced by his children obeying and respecting him. The
church is God’s household (v. 15), and the elder’s inability to manage his own
house would indicate a lack of capacity to manage God’s household (v. 5). Being
“hospitable” and “able to teach” (v. 2) were also important for the early
church, whose development and health depended, to a large degree, on sending
out and receiving guests and on successfully dealing with false teachings (cf.
3 John).
အခြားအရည်အသွေးများသည် ခေါင်းဆောင်မှု၏ အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲများသည် “စိတ်ထားတည်ကြည်ခြင်း” (၁တိမောသေ ၃:၂) ရှိရပြီး အရက်စွဲလမ်းခြင်း (ပါရိုအိုနော့စ်၊ “အရက်မူးသမား”; အပိုဒ် ၃) မရှိရပါ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏အပြုအမူနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပျက်ပြားနိုင်သည်။ သူတို့သည် “အကြမ်းဖက်ခြင်း” နှင့် “ရန်တွေ့ခြင်း” မရှိရပါ (အပိုဒ် ၃)၊ ငြိမ်းချမ်းရေးကို မြှင့်တင်နိုင်ရန်နှင့် မာနနှင့်မနာလိုခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငွေကြေးလောဘမရှိရပါ (အပိုဒ် ၃)၊ လောဘကြောင့် ပျက်စီးခြင်းမှ ကင်းဝေးရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စိတ်တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ထိန်းနိုင်ရမည် (အပိုဒ် ၂)၊ ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် သူတို့၏အကောင်းဆုံး စိတ်နှင့်အကျင့်စရိုက်ကို ထင်ဟပ်စေရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအသစ်မျှသာ ဖြစ်နေသေးသူများ မဖြစ်ရပါ (အပိုဒ် ၆)၊ အကြောင်းမှာ ခေါင်းဆောင်ရာထူးသို့ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းခြင်းတွင် မာနထောင်လောင်းမှု အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ရှင်ပေါလုသိခဲ့သည်။ အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် သူတို့သည် “အပြစ်မရှိ၊ အပြစ်တင်စရာမရှိ” ဖြစ်ရမည်၊ နတ်ဆိုးသည် အသင်းတော်၏ဂုဏ်သတင်းကို ပျက်ပြားစေရန် အသုံးချနိုင်သော အရာမရှိရပါ။
Other characteristics seek to prevent
the dangers of leadership. Elders must be “temperate” (1 Tim. 3:2) and not
addicted to alcohol (paroinos, “a drunkard”; v. 3), lest their behavior
and judgment be corrupted by pleasure. They are “not violent” and “not
quarrelsome” (v. 3), enabling them to promote peace and to avoid pride or envy.
They should not be greedy for money (v. 3), so as to avoid corruption by
avarice. They must be sober-minded or self-controlled (v. 2), so that their
decisions reflect the best of their mind and character. They must not be recent
converts (v. 6), because Paul knew that there is always a danger of arrogance
in a quick ascent to leadership. In summary, they must be “above reproach” or
“blameless,” with nothing the devil could use to damage the reputation of the
church.
9 ကိုယ်ကိုကိုယ်သိသောစိတ် စင်ကြယ်သည်နှင့်၊ ယုံကြည်ခြင်း၏ နက်နဲသောအရာကို စွဲလမ်းသောသူ ဖြစ်ရကြမည်။
10 သူတို့သည်လည်း ရှေ့မဆွက စုံစမ်းခြင်းကို ခံကြစေ။ နောက်မှ အပြစ်တင်ခွင့်နှင့်ကင်းလွတ်လျှင်၊ သင်းထောက်လုပ်ကြစေ။
11 ထိုနည်းတူ၊ မိန်းမတို့သည် တည်ကြည်သောသူဖြစ်ရမည်။ ချောစားတတ်သောသူမဟုတ်။ သမ္မာ သတိရှိသောသူ၊ အရာရာ၌ သစ္စာရှိသောသူဖြစ်ရကြမည်။
12 သင်းထောက်သည် မယားတယောက်တည်းရှိရမည်။ မိမိသားသမီးနှင့် အိမ်သူအိမ်သားတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ အုပ်ချုပ်သောသူဖြစ်ရမည်။
13 အကြောင်းမူကား၊ သင်းထောက်အမှုကို ကောင်းစွာရွက်ဆောင်သော သူတို့သည် မိမိတို့အဘို့ ကောင်းသောအရာကို၎င်း၊ ယေရှုခရစ်၏ ယုံကြည်ခြင်း၌ ရဲရင့်ခြင်းသတ္တိကို၎င်း အမြတ်ရကြ၏။
14 သင်ရှိရာသို့ငါမြန်မြန်လာမည်ဟု မြော်လင့်ခြင်းရှိသော်လည်း တာရှည်စွာနေလျှင်၊ သင်သည် ဘုရားသခင်၏အိမ်ထောင်၌ အဘယ်သို့ကျင့်ကြံပြုမူရမည်ကို သိစေခြင်းငှါ ဤသို့ငါရေး၍ ပေးလိုက်၏။ ထိုအိမ်တော်ကား၊ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်ဖြစ်၏။
15 ထိုအသင်းတော်ကား၊ သမ္မာတရား၏ အမှီတကဲဖြစ်၏။ သမ္မာတရား၏ တည်ရာလည်းဖြစ်၏။
16 မှန်သောကိုးကွယ်ခြင်း၏ နက်နဲသောအရာသည် ကြီးစွာသောအရာဖြစ်သည်ဟု ငြင်းခုံရန်မရှိ။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ပေါ်ထွန်းတော်မူပြီ။ ဟုတ်မှန်တော်မူခြင်းအကြောင်းသည် ဝိညာဉ်တော်အား ဖြင့် ထင်ရှားပြီ။ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို ရှုမြင်ရကြပြီ။ တပါးအမျိုးသားတို့သည် သိတင်းတော်ကို ကြားရကြပြီ။ လောကီသားတို့သည် ယုံကြည်ရကြပြီ။ ဘုန်းအသရေနှင့်တကွ အထက်သို့ ဆောင်ယူခြင်းကို ခံတော်မူပြီ။
၃:၈-၁၆။ အမှုတော်ထမ်း။ ဒိယာကိုနော့စ် (diakonos) ဟူသောစကားလုံးသည် အတိုင်းအတာအရ “အမှုတော်ထမ်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ရှင်ပေါလုသည် အကြီးအကဲများနှင့် ဆင်တူသော အရည်အသွေးများကို အမှုတော်ထမ်းများထံမှ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ကွဲပြားမှုများသည် သူတို့၏အခန်းကဏ္ဍအရ အထူးအရေးကြီးသော အရည်အသွေးများကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ အမှုတော်ထမ်းများသည် ဆမ်နော့စ် (semnos; အပိုဒ် ၈) ဖြစ်ရမည်၊ ၎င်းသည် လေးစားထိုက်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သူတို့သည် နှုတ်နှစ်ခွဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် မရိုးသားခြင်း မရှိရပါ (အပိုဒ် ၈)၊ အကြောင်းမှာ တစ်ဦးကို တစ်မျိုး၊ နောက်တစ်ဦးကို နောက်တစ်မျိုး ပြောခြင်းဖြင့် အသင်းတော်တွင် ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ သူတို့သည် လောဘကြီးခြင်း မရှိရပါ (အပိုဒ် ၈၊ ၆:၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၎င်းသည် ကယ်ဆယ်ရေးအစီအစဉ်များကို စီမံသူများအတွက် အထူးအရေးကြီးသည်။ မည်သည့်ခေါင်းဆောင်မဆို သူ၏ဘဝသည် သူကိုယ်တိုင်ကြွေးကြော်သော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုက်ညီရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် အရင်စမ်းသပ်ခံရမည် (အပိုဒ် ၁၀၊ ၅:၂၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
3:8–16. The Deacon. The term deacon (diakonos)
means, literally, “servant.” Paul required from the deacons qualities similar
to those of the elders. The differences serve to identify characteristics
especially important in view of their roles. The deacons must be semnos (v.
8), which refers to being respectable and dignified. They should not be
double-tongued or insincere (v. 8), since this could create problems in the
church by their saying one thing to one person and something different to
another. They should also not be greedy (v. 8; cf. 6:5). This was especially
important for those who managed charity programs. As in the case of any leader,
the deacon’s life must be congruent with his professed faith and, therefore, he
must be tested first (v. 10; cf. 5:22).
အချို့ဘာသာပြန်များတွင် ၃:၁၁ သည် အမှုတော်ထမ်းများ၏ဇနီးများကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုသော်လည်း မရှင်းလင်းပါ။ ၎င်းသည် အမှုတော်ထမ်းအမျိုးသမီးများကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ သူတို့ကို အမှုတော်ထမ်းများအတွက် သုံးသော စကားလုံးတူဖြင့် မိတ်ဆက်ထားသည် (အပိုဒ် ၈၊ ဟော့ဆော့တော့စ်; “ထိုနည်းတူစွာ” ရောမ ၁၆:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့၏အရည်အသွေးများသည် အမှုတော်ထမ်းများနှင့် အကြီးအကဲများနှင့် ဆင်တူသည်—စိတ်နေစိတ်ထား (“လေးစားထိုက်ခြင်း”)၊ စကားပြောဆိုမှု (“မကြံစည်သူ”)၊ စိတ်ထားတည်ကြည်ခြင်း၊ သစ္စာရှိခြင်း (အပိုဒ် ၁၁)။
Some translations suggest that 3:11
refers to the wives of the deacons, but this is not clear. It could also refer
to women who are deacons. They are introduced using the same term employed for
deacons (v. 8; hōsautōs; “likewise”; cf. Rom. 16:1). Their
attributes parallel those of the deacons and elders, including demeanor
(“respectable”), speech (“not malicious slanderers”), temperance, and
faithfulness (v. 11).
၃:၁၄-၁၆။ ဓမ္မသစ်နှင့် စည်းကမ်း။ ရှင်ပေါလုမြှင့်တင်သော အသင်းတော်စည်းကမ်းသည် ဧဝံဂေလိတရားကို မှန်ကန်စွာနားလည်ခြင်းပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ထို့ကြောင့် အပိုဒ် ၁၄-၁၆ သည် စာတစ်စောင်၏ ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုပြောသော အသင်းတော်သည် ယုံကြည်သူများ၏ အသိုင်းအဝိုင်း—အဆောက်အအုံ မဟုတ်ပါ။ သူစိတ်ဝင်စားသည်မှာ ထိုအသိုင်းအဝိုင်းအဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝပြုမူနေထိုင်ပုံဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ အသင်းတော်သည် သမ္မာတရား၏ တိုင်နှင့် ခိုင်မာသောအခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)၊ သမ္မာတရားသည် အသင်းတော်ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်ဟု မဆိုလိုဘဲ အသင်းတော်သည် သမ္မာတရားအတွက် ခိုင်မာပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်သော ပံ့ပိုးမှုပေးသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ မှားယွင်းသောဆရာများသည် သမ္မာတရားသည် အသင်းတော်တွင်ရှိပြီး သူတို့တွင် မရှိကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ကို ပျက်ပြားစေနေခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလု၏ အသင်းတော်နားလည်မှုသည် ဘုရားသခင်၏လျှို့ဝှက်ချက် (အပိုဒ် ၁၆၊ အပိုဒ် ၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လှပသော စာပေဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် အနှစ်ချုပ်ခဲ့သည် (ရောမ ၁:၃-၄၊ ၁၆:၂၅-၂၇၊ ၁ကောရိန်သု ၁၅:၃-၇၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၆-၁၁၊ ကောလောသဲ ၁:၁၅-၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုနှင့်ပတ်သက်သော အတည်ပြုချက် ခြောက်ချက်ကို သဒ္ဒါနှင့် အယူအဆအရ ဂရုတစိုက် ဟန်ချက်ညီအောင် ဖွဲ့စည်းထားသည် (၁တီမောသေ ၃:၁၆)။ ပထမတစ်ခုသည် ယေရှု၏ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း (လူ့ဇာတိခံယူ၍ ထင်ရှားခြင်း) နှင့် ဒုတိယတစ်ခုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း (ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် တရားမျှတခြင်းခံရ) ကို ရည်ညွှန်းသည်။ အဓိက ဂရိစကားလုံး ဧဒိကိုင်အိုသီ (edikaiōthē; “တရားမျှတခြင်း” သို့မဟုတ် “အပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြခြင်း”၊ ဒိကိုင်အိုအို မှဆင်းသက်သည်) သည် ဤနေရာတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ယေရှု၏ အပြစ်ကင်းကြောင်း ဘုရားသခင်ပြသခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (တမန်တော် ၂:၂၂-၃၆၊ ရောမ ၁:၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တတိယအတည်ပြုချက်သည် မကောင်းသောအာဏာများရှေ့တွင် အောင်ပွဲကို ကြေညာခြင်း (ကောင်းကင်တမန်များက မြင်ခဲ့ခြင်း၊ ဧဖက် ၃:၉-၁၁၊ ၄:၈-၁၀၊ ကောလောသဲ ၂:၁၅၊ ၁ပေတရု ၃:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ) သို့မဟုတ် ကောင်းကင်တမန်များက သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့သော အချိန်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမအတည်ပြုချက်များသည် လူမျိုးများအကြား ကြေညာခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းခံရခြင်း (လူမျိုးများအကြား ဟောပြောခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းခံရ) ကို ရည်ညွှန်းပြီး ဆဋ္ဌမတစ်ခုသည် ဘုန်းအသရေနှင့်အတူ ခံယူခြင်း (ဘုန်းတန်ခိုးတော်ထဲသို့ ခံယူခြင်း) ဖြစ်သည်။ အတည်ပြုချက်များတွင် ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြား အပြန်အလှန်ဆက်နွယ်မှု ပါဝင်သည်။ ယေရှုသည် နယ်ပယ်နှစ်ခုလုံးတွင် ထင်ရှားပြီး ချီးမြှောက်ခြင်းခံရသည်၊ ဧဝံဂေလိတရား၏ သက်ရောက်မှုကို စကြဝဠာအဆင့် ပေးထားသည်။ ဤလှပသော ဖွဲ့စည်းပုံ (သီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်နိုင်သည်) တွင် ရှင်ပေါလုသည် လူမျိုးအားလုံးအတွက် “ရွေးနှုတ်ခြင်း” အဖြစ် ကမ္ဘာသို့ လာခဲ့သော ယေရှု၏ တာဝန်နှင့် ကိုက်ညီစွာ အသင်းတော်၏ လူမျိုးအားလုံးဆီသို့ တာဝန်ကို သတိပေးခဲ့သည် (၁တိမောသေ ၂:၆)။ ဧဝံဂေလိတရားကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပါက ယေရှု၏ အောင်မြင်မှုသည် သူတို့၏ အောင်မြင်မှုလည်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
3:14–16. Theology and Order. The church order Paul promotes in
this epistle is dependent on a proper understanding of the gospel. This means
that vv. 14–16 are the theological climax of the letter. The church Paul talked
about is the community of believers—not a building. He was interested in how we
conduct our lives as members of that community (v. 15). The church is the
pillar and grounding foundation of the truth (v. 15), not in the sense that the
truth is founded and dependent on the church but in the sense that the church
provides sure and unmovable support for it. False teachers were damaging this
understanding of the church by claiming that truth resided in them and not in
the church. Paul’s understanding of the church was directly related to the
mystery of godliness (v. 16; cf. v. 9). So, he encapsulated the mystery of the
gospel in a beautiful literary construction (cf. Rom. 1:3–4; 16:25–27; 1 Cor.
15:3–7; Phil. 2:6–11; Col. 1:15–20). Six affirmations about Jesus are carefully
balanced, both grammatically and conceptually (1 Tim. 3:16). The first refers
to Jesus’s incarnation (He was revealed in the flesh) and the second to His
resurrection (He was justified or vindicated by the Spirit). The key Greek term
is edikaiōthē (“justified” or “vindicated”; from dikaioō)
and refers here to God’s demonstration of Jesus’s innocence by the Holy Spirit
at the resurrection (cf. Acts 2:22–36; Rom. 1:4). The third affirmation
probably refers to Jesus’s proclamation of victory before evil powers (He was
seen by angels; cf. Eph. 3:9–11; 4:8–10; Col. 2:15; 1 Pet. 3:19) or to the
moment when the angelic hosts saw Him coming out of the tomb. The fourth and
fifth affirmations refer to His proclamation and acceptance among the nations
(He was preached and believed), and the sixth to His exaltation (He was taken
up and received in glory). The affirmations contain interplay between heaven
and earth. Jesus is manifested and exalted in both realms, giving the gospel’s
impact cosmic proportions. In this beautiful construction, probably a hymn,
Paul reminded the leaders that the church’s mission to all the nations
corresponds with Jesus’s mission to earth as “a ransom for all” (1 Tim. 2:6).
If they would remain faithful to the gospel, Jesus’s success would be theirs
too.
အခန်းကြီး - ၄
၄:၁-၁၆ မှားယွင်းသောအယူများကို ရင်ဆိုင်ခြင်း
ဤအခန်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် မှားယွင်းသောအယူများ၏ သဘောသဘာဝကို ဖော်ပြပြီး (အပိုဒ် ၁-၅)၊ မှန်ကန်သောအယူဝါဒကို သင်ကြားရန်နှင့် လူတိုင်းအတွက် နမူနာဖြစ်ရန် တိမောသေအား တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆-၁၆)။
4:1–16
Addressing False Teachings
In this section of his letter, Paul
describes the nature of the false teachings (vv. 1–5), and, in response,
exhorts Timothy to teach true doctrine and to be an example to all (vv. 6–16).
3 မင်္ဂလာဆောင်ခြင်းအမှုကို မပြုရဟူ၍၎င်း၊ ယုံကြည်၍ သမ္မာတရားကို သိသောသူတို့သည် ကျေးဇူး တော်ကို သိသောစိတ်နှင့်တကွ သုံးဘို့ရာ၊ ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်းတော်မူသော အစာမျိုးကိုရှောင်ရမည် ဟူ၍၎င်း ပညတ်ထားကြလိမ့်မည်။
4 ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းတော်မူသမျှသည် သုံးစရာကောင်း၏။
5 ကျေးဇူးတော်ကို သိသောစိတ်နှင့်ခံယူလျှင်၊ အဘယ်အရာကိုမျှ မပယ်မရှောင်ရ။ အကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တရားတော်အားဖြင့်၎င်း၊ ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့်၎င်း၊ အရာရာတို့သည် စင်ကြယ် လျက်ရှိကြ၏။
၄:၁-၅။ မှားယွင်းသောဆရာများ။ ဝိညာဉ်တော်သည် နောက်ကာလများတွင် အချို့သူများ ယုံကြည်ခြင်းမှ လှည့်ထွက်သွားပြီး လှည့်စားသော နတ်ဆိုးများ၏ အယူများကို အာရုံစိုက်မည်ဟု ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၊ မဿဲ ၂၄:၂၄-၂၈၊ မာကု ၁၃:၂၂, ၂ပေတရု ၂:၁-၃၊ ၁ယောဟန် ၄:၁-၃၊ ၂သက်သာလောနိတ် ၂:၃-၄၊ ဗျာဒိတ် ၁၃:၁-၁၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၁တိမောသေ ၁:၄ တွင် ပရိုဆေချော့ (prosechō; “အာရုံစိုက်ခြင်း” သို့မဟုတ် “လိုက်စားခြင်း”) ဟူသောစကားကို ဤနေရာတွင် ၄:၁ တွင် မှားယွင်းသောဆရာများ၏ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် အဆုံးမဲ့သော ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်များကို လိုက်စားခြင်းဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသည်။ ၃:၈ တွင် စပျစ်ရည်ကို စွဲလမ်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ဤမှားယွင်းသောဆရာများသည် အသင်းတော်အတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး (၁:၃-၇) ရှင်ပေါလုသည် ဥပဒေကို တရားမဲ့သုံးစွဲမှု၏ နတ်ဆိုးဆိုင်ရာ ဇစ်မြစ်ကို အသင်းတော်သိစေလိုခဲ့သည်။
4:1–5. The False Teachers. The Spirit predicted and warned
that in later times some would leave the faith and pay attention to the
teachings of deceiving spirits (v. 1; Matt. 24:24–28; Mark 13:22; 2 Pet. 2:1–3;
1 John 4:1–3; cf. 2 Thess. 2:3–4; Rev. 13:1–17). In 1 Timothy 1:4, the
expression prosechō (“devote oneself to”), translated here in
4:1 as “giving heed” or “follow,” denoted the false teachers’ devotion to
fables and endless genealogies. In 3:8, it referred to addiction to wine. These
false teachers had arisen from inside the church (1:3–7), and Paul wanted the
church to be aware of the demonic origins of their unlawful interpretations of
the law.
မှားယွင်းသောဆရာများသည် အိမ်ထောင်ရေးကို တားမြစ်ပြီး “အစာများ” ကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့ကြသည် (၄:၃)။ သူတို့ ဤနိဂုံးသို့ မည်သို့ရောက်ခဲ့ကြသည် သို့မဟုတ် တားမြစ်ချက်များ အချင်းချင်း မည်သို့ဆက်စပ်နေသည်ကို မရှင်းလင်းသော်လည်း ကောလောသဲအသင်းတော်တွင် ဆင်တူသော မှားယွင်းသောအယူများ တွေ့ရသည် (ကောလောသဲ ၂:၂၀-၂၃၊ ရောမ ၁၄၊ ၁ကောရိန်သု ၇-၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှင်ပေါလု၏အချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် အိမ်ထောင်ရေးနှင့် အစာကို ကျွန်ုပ်တို့၏အကျိုးအတွက် ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် လက်ခံသင့်သည်ဟု ဆိုသည် (၁ကောရိန်သု ၁၀:၂၅-၃၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနည်းဖြင့် မှားယွင်းသောဆရာများသည် ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းမှုကောင်းမှုကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ကျေးဇူးတော်မချီးမွမ်းနိုင်သော မယုံကြည်သူများနှင့် အမှားတူသော အမှားကျူးလွန်ခဲ့ကြသည် (ရောမ ၁:၁၈-၃၂)။
The false teachers were forbidding
marriage and commanding abstention from “foods” (4:3). It is not clear how they
arrived at these conclusions or how the prohibitions relate to each other, but
we find a similar combination of false teachings in the Colossian church (Col.
2:20–23; cf. Rom. 14; 1 Cor. 7–10). Paul’s point was that God created both
marriage and food for our benefit and that instead of rejecting them we should
receive them with thanksgiving (cf. 1 Cor. 10:25–33). In this sense, the false
teachers had fallen into the same mistake as the ungodly, who failed to
acknowledge the goodness of creation and give thanks to God and who finally
corrupted His gifts (Rom. 1:18–32).
ပြဿနာသည် သန့်ရှင်းသောအစာနှင့် မသန့်ရှင်းသောအစာ ခွဲခြားမှုနှင့် မသက်ဆိုင်ပါ။ မှားယွင်းသောဆရာများသည် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် လက်ခံရန် ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းခဲ့သောအရာကို တားမြစ်နေခဲ့ကြသည် (၁တိမောသေ ၄:၃)။ သူတို့သည် ကျမ်းစာညွှန်ကြားချက်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီး ဥပဒေကို တရားမဲ့သုံးစွဲခဲ့ကြသည် (၁တီမောသေ ၁:၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှင်ပေါလုသည် အပြုသဘောဘက်ကို တင်ပြခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းသော အစာသည် ကောင်းသည် (အပိုဒ် ၄)။ ကျမ်းစာညွှန်ကြားချက် (“ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကား”; အပိုဒ် ၅) ကို စံနှုန်းအဖြစ်သုံးပြီး ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းဆုတောင်းခြင်းဖြင့် စားသုံးနိုင်သည်။
The problem was not related to the
distinction between clean and unclean foods. The false teachers were
prohibiting what God created to be received with thanksgiving (1 Tim. 4:3);
they were opposed to God’s instruction about what should be eaten (this included
clean animals; Lev. 11). They had gone beyond Scripture, making an unlawful use
of the law (cf. 1 Tim. 1:8). Paul presented the positive side by stating that
the food God created was good (v. 4). We can eat of it using what the Bible
teaches about diet (“the word of God”; v. 5) as our criterion and by offering a
prayer of thanksgiving.
8 ကိုယ်ကာယကိုဆုံးမခြင်းသည် များစွာသော အကျိုးကို မပေးတတ်။ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်း မူကား၊ ယခုဘဝ၊ နောင်ဘဝနှင့် စပ်ဆိုင်သော ဂတိတော်ကို ရသည်ဖြစ်၍၊
9 အရာရာ၌ အကျိုးကိုပေးတတ်သည်ဟူသော စကားသည် သစ္စာစကားဖြစ်၏။ အကြွင်းမဲ့ခံယူအပ် သော စကားလည်းဖြစ်၏။
10 ထိုကြောင့်၊ အသက်ရှင်တော်မူထသော၊ လူအပေါင်းတို့ကို အထူးသဖြင့် ကယ်မတော်မူသော ဘုရား သခင်၌ ငါတို့သည်ကိုးစားသည်နှင့်အညီ၊ ပင်ပန်းစွာ အမှုဆောင်ရွက်ကြ၏။ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကိုလည်း ခံရကြ၏။
11 ယခုဆိုခဲ့ပြီးသည်အတိုင်း ပညတ်ထားခြင်း၊ ဆုံးမဩဝါဒပေးခြင်းကို ပြုလော့။
၄:၆-၁၁ သွန်သင်ခြင်း။ တိမောသေသည် လူများကို ဤနည်းဖြင့် သွန်သင်ဆုံးမလျှင် ယေရှုခရစ်၏ ကောင်းသောဓမ္မအမှုတော်ဆောင် ဖြစ်လိမ့်မည် (အပိုဒ် ၆)။ “ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်” ဟူသော စကားသည် စကားလုံးအတိုင်း ဆိုလျှင် “ဒေါကန်” (diakonos
- ကျွန်၊ အမှုတော်ဆောင်၊ ဟယ်၃:၈၊၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) ဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ လိုက်နာနိုင်သော စံနမူနာ ပြရမည် (အပိုဒ် ၁၂)။ သူသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ နှုတ်ကပတ်တရားများနှင့် ကောင်းသော တရားဒေသနာဖြင့် အာဟာရ ခံယူရမည် (အပိုဒ် ၁၃-၁၆)။ ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးများ၏ အယူဝါဒများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁)။ ဤသည်သည် ဒဏ္ဍာရီများ (“ဒဏ္ဍာရီ” သို့မဟုတ် “စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်”၊ အပိုဒ် ၇) ကို ဆွေးနွေးခြင်းထက် များစွာ အရေးကြီးသည်။ အားကစားပုံစံကို ဖန်တီးခြင်းသည် ပေါလု၏ ခေတ်တွင် အသုံးများခဲ့သည် (ဥပမာ၊ ဟေဗြဲ ၁၂:၁၊၁၁၊ တ၁၀:၂၄၊ ၁ကော ၉:၂၄၊ ၂တိ ၄:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ၁တိ ၄:၈ တွင် ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခန်းသည် ကောင်းသည်ဟု အတည်ပြုသော်လည်း အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိသောအရာမှာ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားကိုးကယ်ခြင်းသည် ယခုဘဝနှင့် နောင်ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် အကျိုးရှိသည် (အပိုဒ် ၈)။ အပိုဒ် ၁၀ တွင် အချို့လက်ရေးမူများတွင် “ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆဲဆိုခြင်းကို ခံကြရသည်” (oneidizometha) ဟု ဖတ်ရသော်လည်း အချို့မူကား “ကျွန်ုပ်တို့ ရုန်းကန်ကြသည်” သို့မဟုတ် “ဆုကို ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်” (agōnizometha) ဟု ဖတ်ရသည်။ နောက်ဆုံးဖတ်ချက်မှန်ပါက ပေါလုသည် အားကစားပုံစံကို ဆက်လက် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ agōn ဆိုသည်မှာ အားကစားပြိုင်ပွဲဖြစ်ပြီး ရိုးရိုးသင့်ရာ ပြေးပွဲ သို့မဟုတ် နပန်းပွဲ ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိရန် သူ၏ အလုပ်ကြမ်းနှင့် ရုန်းကန်ခြင်းအားလုံးကို ထိုက်တန်သည်ဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ အကြောင်းမူ ဘုရားသခင်သည် လူခပ်သိမ်းတို့၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်တော်မူသည်။ အထူးသဖြင့် ယုံကြည်သူများအတွက် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ပေါလုသည် လူတိုင်းကို အဆုံးတွင် ကယ်တင်မည်ဟု ဆိုသော လူတိုင်းကယ်တင်ခြင်း အယူဝါဒကို သွန်သင်ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်တော်မူကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (၂:၃-၄)။
4:6–11. Exhortation to Teach. If Timothy would instruct the
people in this way, he would be a good minister of Jesus Christ (v. 6). The
word for “minister” is literally “deacon” (diakonos; “servant”; cf. 3:8,
12), one who ministers to others. Timothy was to give an example (v. 12) that
church leaders could follow. He was to be nourished in the words of faith and
good doctrine (vv. 13–16), as opposed to the doctrines of demons (v. 1). This
is much more important than discussions about mythoi (“fables”
or “myths”; v. 7). Creating an athletic image was common in Paul’s time (e.g.,
Heb. 12:1, 11; cf. Acts 20:24; 1 Cor. 9:24; 2 Tim. 4:7). In 1 Tim. 4:8, he
affirms that physical exercise is good but what is truly valuable is godliness.
Godliness is profitable because it impacts the present life and the future one
as well (v. 8). In v. 10, some manuscripts read oneidizometha (“we
suffer reproach”), but others read agōnizometha (“we struggle”
or “we contend for a prize”). If the latter reading is accurate, Paul may have
intended to continue the athletic imagery. The agōn was an
athletic contest—traditionally a race or a wrestling competition. Paul
considered all his toil and struggle for being found faithful to God worth the
effort because God is the Savior of all people, especially of those who believe
(v. 10). Paul was not teaching universalism, the idea that at the end God will
save everyone. He affirmed that God is the only way of salvation (2:3–4).
14 ဗျာဒိတ်တော်ကို ခံ၍၊ သင်းအုပ်များတို့သည် လက်တင်ခြင်းနှင့်တကွ၊ သင်၌အပ်ပေးသော ဆုကျေးဇူး ကို မပြုစုဘဲမနေနှင့်။
15 သင်၏တိုးပွါးခြင်းကို လူအပေါင်းတို့အား ထင်ရှားစေခြင်းငှါ။ ဤအရာများကို စိတ်စွဲလမ်း၍ ကြိုးစားအားထုတ်လော့။
16 ကိုယ်ကို၎င်း၊ ကိုယ်ဆုံးမဩဝါဒကို၎င်း သတိပြု၍ အမြဲတည်နေလော့။ ထိုသို့ပြုလျှင်၊ ကိုယ်ကို၎င်း၊ နားထောင်သောသူတို့ကို၎င်းကယ်တင်လိမ့်မည်။
၄:၁၂-၁၆ စံနမူနာ ဖြစ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း။ ပေါလုသည် တိမောသေအား - နားထောင်နေသော အသင်းတော်အားလည်း - သူ၏ ငယ်ရွယ်ခြင်းကြောင့် မည်သူမျှ မထီမဲ့မြင် မပြုစေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူ၏ အခြားညွှန်ကြားချက်များအရ တိမောသေသည် နူးညံ့ပြီး လိုက်လျောတတ်သော စိတ်သဘောရှိသည် (၁ကော ၁၆:၁၀-၁၁၊ ၂တိ ၄:၁-၄)။ ခေါင်းဆောင်ရန် အခွင့်အာဏာသည် စံနမူနာ၏ တန်ခိုးမှ လာသည်ဟု သတိပေးခဲ့သည်။ တိမောသေသည် စကားနှင့် ကျင့်ကြံမှုတွင် စံနမူနာ ဖြစ်ရမည် (၁တိ ၄:၁၂)။ ဤအရာနှစ်ခုသည် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။ ယေရှုက စကားသည် နှလုံးထဲရှိအရာကို ဖော်ပြသည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၁၅:၁၈-၁၉)။ ထို့ကြောင့် မမှားသော စကားမပြောသူသည် ပြီးပြည့်စုံသော လူဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၃:၂)။ တိမောသေသည် စင်ကြယ်ခြင်းတွင်လည်း စံနမူနာ ဖြစ်ရမည်။ ထိုခေတ်က အကျင့်စာပေများတွင် ဤစကားသည် မကြာခဏ လိင်စင်ကြယ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (၁တိ ၅:၂ ကိုကြည့်)။
4:12–16. Exhortation to be an Example. Paul instructed Timothy—and the
church that over-hears—to not let anyone think less of him because of his
youth. His instructions elsewhere suggest that Timothy had a mild and yielding
disposition (1 Cor. 16:10–11; 2 Tim. 4:1–4). He reminded Timothy that authority
to lead comes from the power of example. Timothy was to be a model in word and
conduct (1 Tim. 4:12). These are intimately connected. Jesus said that speech
reveals what is in the heart (Matt. 15:18–19). So, the one who does not speak
wrongly is a perfect man (James 3:2). Timothy was also to be an example in
purity. In the moral literature of the time, this term often referred to sexual
purity (see 1 Tim. 5:2).
တမန်တော်သည် တိမောသေအား ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်၏ အလုပ်ဖြစ်သော ကျမ်းစာဖတ်ခြင်း၊ တရားဟောခြင်း/တိုက်တွန်းခြင်း၊ သွန်သင်ခြင်း/တရားဒေသနာ တို့ကို အာရုံစိုက်ရန် အကြံပေးခဲ့သည် (၄:၁၃၊ ၁:၄၊ ၃:၈၊ ၄:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အကြောင်းအရာအရ ပေါလုသည် အသင်းတော်ပွဲတွင် ကျမ်းစာဖတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယန်းကျောင်းတွင် ဓလေ့ထုံးတမ်း ရှိခဲ့သည် (နေဟမိ ၈:၁-၈၊ တမန် ၁၃:၁၅၊ ၁၅:၂၁)။ တရားဟောခြင်း သို့မဟုတ် တိုက်တွန်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ကျမ်းစာဖတ်ပြီးနောက် တရားဟောခြင်းကို ဖြစ်နိုင်သည် (တမန် ၁၃:၁၅၊ ရော ၁၂:၈၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ “သွန်သင်ခြင်း” သို့မဟုတ် “တရားဒေသနာ” (၁တိ ၄:၁၃) သည် ဂရိစကား didaskalia မှ လာသည်။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် တိမောသေသည် မိမိ၏ ဆုကျေးဇူးတော်ကို ဂရုမစိုက်ရန် မဖြစ်ရပါ (အပိုဒ် ၁၄)။ ဤ “ဆုကျေးဇူးတော်” သည် ပရောဖက်ပြုခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ တိမောသေ လက်ခံရရှိသော ဓမ္မအမှုတော်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ အသင်းတော်သည် အမျိုးအနွယ်များ လက်တင်ခြင်းအားဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၂တိ ၁:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဤဓမ္မအမှုတော်သည် ပေါလုနှင့် အခြားသူများ၏ ဓမ္မအမှုတော်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ထံမှ အသင်းတော်သို့ ပေးသနားတော်မူသော ဆုကျေးဇူးတော် ဖြစ်ပြီး အားလုံး၏ အကျိုးနှင့် တည်ဆောက်ခြင်းအတွက် ဖြစ်သည် (ရော ၁၂:၆၊ ၁ကော ၁၂၊ ဧဖက် ၄:၁၁-၁၆)။ ပေါလု၏ အခွင့်အာဏာလည်း ပရောဖက်ပြုခြင်းအားဖြင့် လာခဲ့ပြီး လက်တင်ခြင်းအားဖြင့် အတည်ပြုခဲ့သည် (တမန် ၁၃:၁-၃) ဟု သတိပြုပါ။ ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းထားသော အမျိုးအနွယ်များသည် အသင်းတော်တစ်ခုစီတွင် ခေါင်းဆောင်မှုဘုတ်အဖွဲ့ ဖြစ်နိုင်ပြီး ယန်းကျောင်း၏ gerousia (“အမျိုးအနွယ်”) နှင့် ဂရိ-ရောမအသင်းအဖွဲ့၏ presbyterion (“အမျိုးအနွယ်”) နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ပေါလုသည် ဤအရာသည် တိမောသေ၏ ဓမ္မအမှုတော် အစတွင်ဖြစ်စေ နောက်မှဖြစ်စေ ရှင်းလင်းစွာ မပြောခဲ့ပါ (၁တိ ၁:၁၈၊ တမန် ၁၆:၁-၂)။
The apostle counseled Timothy to
devote his attention (4:13; cf. 1:4; 3:8; 4:1) to the work of a minister that
consists of reading Scripture, preaching/exhortation, and teaching/doctrine.
The context suggests that Paul meant the reading of Scripture in worship, as it
was customary in the synagogue (Neh. 8:1–8; Acts 13:15; 15:21). The reference
to preaching, or exhortation, probably refers to the sermon that came after the
reading of Scripture (Acts 13:15; cf. Rom. 12:8; Heb. 13:22). The “teaching” or
“doctrine” (1 Tim. 4:13) referred to comes from the Greek word didaskalia.
In short, Timothy was not to neglect his gift (v. 14). This “gift” refers to
the ministry Timothy received from God through prophecy and was recognized by
the church through the elders laying their hands on him (cf. 2 Tim. 1:6). This
ministry, like that of Paul and others, was, in fact, a gift from God to the
church for the common good and edification (Rom. 12:6; 1 Cor. 12; Eph.
4:11–16). Note that Paul’s commission had come by prophecy as well and was also
confirmed by the laying on of hands (Acts 13:1–3). The elders referenced here
were perhaps a leadership board in each church, corresponding to the gerousia (“eldership”)
of the synagogue and the presbyterion (“eldership”) of the
Greco-Roman collegium or association. Paul does not make clear
if this happened at the beginning of Timothy’s ministry or at a later time (1
Tim. 1:18; Acts 16:1–2).
တိမောသေသည် မိမိ၏ ဓမ္မအမှုတော်ကို ဂရုစိုက်ရမည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို စောင့်ရှောက်ပြီး လိုအပ်သော အလုပ်ကို အာရုံစိုက်လျှင် ကိုယ်ကိုသာမက နားထောင်သူများကိုပါ ကယ်တင်လိမ့်မည် (၁တိ ၄:၁၆)။
Timothy needed to take care of his
ministry. If he guarded his behavior and focused on the work required of him,
he would save not only himself but also those who heard him (1 Tim. 4:16).
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁–၆:၂က အသင်းတော်အတွင်း ဆက်ဆံရေး
ဤအပိုဒ်တွင် ပေါလုသည် အသင်းတော်အတွင်း အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးနှင့် ဆက်ဆံနည်းကို တိမောသေအား ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ အသင်းတော်ကို မိသားစုအဖြစ် ပုံဖော်ခြင်းဖြင့် စတင်သည် (အပိုဒ် ၁-၂)၊ မုဆိုးမများအကြောင်း ရှည်လျားစွာ ညွှန်ကြားခြင်း (အပိုဒ် ၃-၁၆)၊ နောက်ဆုံး အသင်းတော်အမျိုးအနွယ်များကို ဆက်ဆံနည်း (အပိုဒ် ၁၇-၂၅) နှင့် ကျွန်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စများ (၆:၁-၂က) တို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။
5:1–6:2a
Relationships in the Church
In this portion of the letter, Paul
instructed Timothy on how to deal with different groups in the church. It
begins by depicting the church as a family (vv. 1–2), followed by a long
instruction about widows (vv. 3–16). Finally, Paul counseled Timothy on how to
treat church elders (vv. 17–25) and on matters related to slavery (6:1–2).
၅:၁-၂ အသင်းတော်ကို မိသားစုအဖြစ်။ ဤနေရာတွင် ပေါလုသုံးသော အသင်းတော်ပုံစံသည် ဖခင်အုပ်ချုပ်ရေး သို့မဟုတ် မိခင်အုပ်ချုပ်ရေး မဟုတ်ဘဲ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် လေးစားမှုအပေါ် အခြေခံသော မိသားစု ဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် အသက်ကြီးသူများကို ရှက်ကြောက်စေခြင်း မပြုရ။ တိုက်တွန်းရမည် (အခန်းငယ် ၁)။ ငယ်ရွယ်သူများကို ညီအစ်ကိုများအဖြစ်၊ အသက်ကြီးသော မိန်းမများကို မိခင်များအဖြစ် ဆက်ဆံရမည် (အခန်းငယ် ၂)။
5:1–2. The Church as a Family. The model of the church used here
by Paul is not patriarchal or matriarchal but that of a family in which all
relate to each other on the basis of mutual respect. Timothy was not to
humiliate older members but to exhort them (v. 1). Younger ones he should treat
as brothers and sisters and older women as mothers (v. 2).
|
လက်တင်ခြင်း ကျမ်းစာတွင် လက်တင်ခြင်းသည် အရာရာကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများတွင် ဤအမူအရာသည် ယဇ်ပူဇော်သူ၏ ယဇ်နှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်မှုနှင့် ယဇ်ကို ဘုရားသခင်အား အပ်နှံခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (ဥပမာ၊ ထွက် ၂၉:၁၀၊ ဝတ် ၄:၁၅၊ ၈:၁၄၊ “လက်တင်ခြင်း” စာမျက်နှာ ၂၄၃ ကိုကြည့်)။ ထို့ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ခန့်အပ်ခြင်းတွင် လက်တင်ခြင်းသည် လူများက ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်အတွက် အပ်နှံခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သည် (တောလည်ရာ ၈:၁၀-၁၁)။ အခြားအခါများတွင် ဤအမူအရာသည် ဓလေ့ပွဲ သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်ချက်၏ အာရုံစိုက်ရာ မည်သူ သို့မဟုတ် အဘယ်အရာကို ညွှန်ပြနိုင်သည် (ဥပမာ၊ ဝတ် ၂၄:၁၄) နှင့် မောရှေ၏ ဆက်ခံသူ ယောရှု ခန့်အပ်ခြင်းအတွက် သုံးခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၂၇:၁၈၊ တရားဟော ၃၄:၉)။ ဓမ္မသစ်တွင် ဤအမူအရာကို ရောဂါကုသခြင်း (မာ ၇:၃၂၊ ၁၀:၁၆၊ တမန် ၉:၁၂-၁၇)၊ ကောင်းချီးပေးခြင်း (မာ ၁၀:၁၃-၁၆)၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်း (တမန် ၈:၁၆-၁၉)၊ အမျိုးအနွယ်များ သို့မဟုတ် အခြားခေါင်းဆောင်များ ခန့်အပ်ခြင်း (တမန် ၁၄:၂၃၊ ၂တိ ၁:၆) တွင် သုံးသည်။ The Laying on of Hands |
|
The laying on of hands refers to
several things in Scripture. In the OT sacrifices, the gesture indicated the
offerer’s identity with the sacrifice and the giving or dedication of the
sacrifice to God (e.g., Ex. 29:10; Lev. 4:15; 8:14; see “The Laying On of
Hands,” p. 243). Thus, the laying on of hands during the consecration of the
priests may have referred to the people’s dedication of the priest to God for
His service (Num. 8:10–11). On other occasions, the gesture could indicate
who or what the focus of the ritual or action was (e.g., Lev. 24:14) and was
used for the appointment of Joshua as successor of Moses (Num. 27:18; Deut.
34:9). In the NT, the gesture is used in healings (Mark 7:32; 10:16; Acts
9:12–17), blessings (Mark 10:13–16), baptism with the Holy Spirit (Acts
8:16–19), and the appointments of elders or other leaders (Acts 14:23; 2 Tim.
1:6). |
5 မုတ်ဆိုးမအမှန်ဖြစ်၍ တယောက်တည်းကျန်ရစ်သောမိန်းမသည်၊ ဘုရားသခင်ကို ကိုးစား၍ ဆုတောင်း ပဌာနပြုခြင်း၌ နေ့ညဉ့်မပြတ် တည်နေတတ်၏။
6 ကာမဂုဏ်စည်းစိမ်၌ပျော်မွေ့သော မုတ်ဆိုးမမူကား၊ အသက်ရှိလျက်ပင် အသေဖြစ်၏။
7 ထိုသူတို့ကို အပြစ်တင်ခွင့်နှင့် ကင်းလွတ်စေခြင်းငှါ ဤသို့ ပညတ်ထားလော့။
8 မိမိလူတို့ကိုမပြုစု၊ ထိုမျှမက၊ မိမိအိမ်သူအိမ်သားတို့ကို မပြုစုသောသူမည်သည်ကား၊ ယုံကြည်ခြင်း တရားကို ငြင်းပယ်၏။ မယုံကြည်ဘူးသော သူထက်သာ၍ ယုတ်မာ၏။
9 မုတ်ဆိုးမသည် အသက်ခြောက်ဆယ်မပြည့်လျှင်၊ စာရင်းအင်း မဝင်စေနှင့်။ လင်တယောက်တည်း ရှိဘူးသောသူ၊
10 ကောင်းသောအကျင့်ကိုကျင့်၍ အသရေရှိသောသူ၊ သူငယ်တို့ကို ကျွေးမွေးခြင်း၊ ဧည့်သည်ဝတ်ပြုခြင်း၊ သန့်ရှင်းသူတို့၏ခြေကိုဆေးခြင်း၊ ဆင်းရဲသောသူတို့ကို လုပ်ကျွေးခြင်း၊ ကောင်းသောအမှုရှိသမျှတို့၌ ကြိုးစား အားထုတ်ခြင်းကို ပြုဘူးသောသူဖြစ်လျှင်၊ စာရင်းအင်း ဝင်စေ။
11 အသက်အရွယ်နုပျိုသော မုတ်ဆိုးမတို့ကို ပယ်လော့။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ခရစ်တော်၏ ဆုံးမခြင်းကို သည်းမခံ။ အိမ်သင့်ခြင်း ငါအလိုရှိလျှင်၊
12 အရင်သစ္စာကို ဖျက်သောကြောင့် အပြစ်သင့်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။
13 ထိုမှတပါး၊ တအိမ်မှတအိမ်သို့လည်၍ ပျင်းရိတတ်ကြ၏။ ပျင်းရိသည်သာမက၊ စကားများ၍ မပြော အပ်သောအရာကို ပြောသဖြင့်၊ ကိုယ်နှင့်မဆိုင်သောအမှု၌ ရောနှောသောသူဖြစ်တတ်ကြ၏။
14 ထိုကြောင့်၊ အသက်အရွယ်နုပျိုသော မုတ်ဆိုးမတို့သည် အိမ်သင့်ခြင်း၊ သားဘွားခြင်း၊ အိမ်မှုကို ကြည့်ရှုပြုစုခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့စရာအခွင့်ကို ရန်သူအား မပေးဘဲနေခြင်း အမှုများကို ပြုစေခြင်းငှါ ငါအလိုရှိ၏။
15 အကြောင်းမူကား၊ ယခုပင်အချို့တို့သည် လမ်းလွဲ၍ စာတန်နောက်သို့ လိုက်သွားကြပြီ။
16 ယုံကြည်သော ယောက်ျားမိန်းမ၌ မုတ်ဆိုးမရှိလျှင်၊ ကိုယ်တိုင်လုပ်ကျွေးစေ။ သို့ပြုလျှင်၊ အမှန်ဖြစ် သော မုတ်ဆိုးမတို့ကို အသင်းတော်သည် အနှောင့်အရှက်မရှိစေဘဲ လုပ်ကျွေးနိုင်လိမ့်မည်။
၅:၃-၁၆ မုဆိုးမများနှင့် ငွေကြေးထောက်ပံ့ခြင်း။ ဤသည်မှာ စာတွင် ပေါလု၏ ညွှန်ကြားချက်အားလုံးတွင် ရှည်လျားဆုံးနှင့် ရှုပ်ထွေးဆုံး ဖြစ်သည်။ မုဆိုးမများနှင့် မိဘမဲ့ကလေးများသည် အထူးသဖြင့် အန္တရာယ်များပြီး နာတာရှည် ဆင်းရဲတတ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ဘုရားသခင်ကို မုဆိုးမနှင့် မိဘမဲ့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး (ထွက် ၂၂:၂၁-၂၇၊ ဆာ ၁၄၆:၉၊ သုတ် ၁၅:၂၅) သူတို့အတွက် ကယ်ဆယ်ရေး ဥပဒေများ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည် (ဥပမာ၊ တရားဟော ၁၄:၂၈-၂၉၊ ၁၆:၁၁-၁၄၊ ၂၄:၁၉-၂၂)။ ယန်းကျောင်းများသည် ဆင်းရဲသားများအတွက် ကယ်ဆယ်ရေးစနစ်ကို စီမံခဲ့ပြီး အစောပိုင်းအသင်းတော်သည် အားလုံး၏ အကျိုးအတွက် ပစ္စည်းများ မျှဝေခဲ့သည် (တမန် ၂:၄၄-၄၅၊ ၄:၃၂-၃၅)။ သို့သော် ကယ်ဆယ်ရေးစနစ် စီမံခြင်းသည် စိန်ခေါ်မှုများ ရှိခဲ့သည် (တမန် ၆:၁-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဤအပိုဒ်တွင် ပေါလု၏ ညွှန်ကြားချက်များသည် အသင်းတော်တွင် ငွေကြေးအကူအညီ မည်သူများ ခံယူသင့်သည်ကို ဖြေရှင်းသည်။
5:3–16. Widows and Their Financial
Support. This is the
longest and most complex of Paul’s instructions in the letter. Widows and
orphans were especially vulnerable and often chronically poor. In the OT, God
is described as a protector of the widow and the orphan (Ex. 22:21–27; Ps.
146:9; Prov. 15:25) who issued legislation to provide relief for them (e.g.,
Deut. 14:28–29; 16:11–14; 24:19–22). Jewish synagogues administered a relief
system for the poor, and the early church shared their possessions for the
common benefit (Acts 2:44–45; 4:32–35). The administration of a relief system,
however, posed challenges (cf. Acts 6:1–7). The instructions of Paul in this
passage address the question of who should receive financial help in the
church.
ပေါလုသည် အမှန်တကယ် မုဆိုးမများကို သင့်လျောစွာ လေးမြတ်ရန် တိမောသေအား ညွှန်ကြားခဲ့သည် (၁တိ ၅:၃)။ ဂရိစကား timaō (“လေးမြတ်ခြင်း”) သည် မကြာခဏ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု ပုံစံ ယူသည်။ မိဘကို “လေးမြတ်ရန်” ပညတ်တော်တွင် ထိုသို့ ဆိုလိုသည် (အခန်းငယ် ၃-၄၊ ထွက် ၂၀:၁၂၊ မဿဲ ၁၅:၄-၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ပါဝုလုနောက်မှ ပေးသော ကျမ်းစာထောက်ခံချက်သည် အုပ်ချုပ်ကောင်းသော အမျိုးအနွယ်များကို “နှစ်ဆ လေးမြတ်ခြင်း” ပေးရန် ညွှန်ကြားချက်တွင် “လေးမြတ်ခြင်း” သည် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည် (၁တိ ၅:၁၇-၁၈)။ပေါလုသည် “အမှန်တကယ် မုဆိုးမ” (အခန်းငယ် ၄-၅၊ ၉-၁၀) နှင့် ထောက်ပံ့မှု မခံယူသင့်သော မုဆိုးမများ (အခန်းငယ် ၆၊ ၁၁၊ ၁၃၊ ၁၅) ကို ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားခြားနားစေသည်။ သူတို့ကို လူမှုစီးပွားရေး၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ အခြေအနေနှင့် အသက်အရွယ်အရ ဖော်ပြသည်။ အမှန်တကယ် မုဆိုးမများသည် သားသမီး သို့မဟုတ် မြေးများ မရှိသူများ - တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄-၅)။ သားသမီးရှိသော မုဆိုးမများကို သူတို့က ထောက်ပံ့ရမည်။ အသင်းတော်ကို ဝန်မဖြစ်စေရန် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ပေါလုသည် ဤသည်ကို ဘာသာရေးတာဝန်ဟု မှတ်ယူသည် (အခန်းငယ် ၈၊ ယာကုပ် ၁:၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ပဉ္စမပညတ်နှင့် ဘုရားသခင်၏ မုဆိုးမ မိဘမဲ့အတွက် စိုးရိမ်မှုနှစ်ခုစလုံးက ယုံကြည်သူများ ဂရုစိုက်ရန် တောင်းဆိုသည်။ ထို့အပြင် ဂရိ-ရောမဥပဒေသည် သားသမီးများ အသက်ကြီးရင် မိဘကို ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကို ဂရုမစိုက်သော ခရစ်ယာန်များသည် မယုံကြည်သူထက် ဆိုးသည် (၁တိ ၅:၈)။
Paul instructed Timothy to give
appropriate help to those who were truly widows (1 Tim. 5:3). The Greek
verb timaō (“to honor”) often took the specific form of
financial support, as it was implied in the commandment to “honor” parents (vv.
3–4; Ex. 20:12; cf. Matt. 15:4–6). The biblical support Paul gives later for
the instruction to give “double honor” to elders who govern well makes clear
that, in this passage, “honoring” implies financial support (1 Tim. 5:17–18).
Paul draws a stark contrast between the “real widows” (vv. 4–5, 9–10) who
should receive support, and widows (vv. 6, 11, 13, 15) who should not. They are
described in terms of their socio-economic and spiritual situation and age.
Real widows were those with no children or grandchildren—those left alone (vv.
4–5). Widows with children should be supported by them in order not to burden
the church (v. 16). Paul considered this a matter of religious duty (v. 8; cf.
James 1:27). Both the fifth commandment and God’s own concern for the widow and
the orphan demanded that believers care for them. Furthermore, Greco-Roman law
required that children care for their parents in old age. Thus, Christians who
neglected their own parents were worse than an unbeliever (1 Tim. 5:8).
အမှန်တကယ် မုဆိုးမများ (အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်၊ အခန်းငယ် ၉) သည် ကိုယ်တိုင် မထောက်ပံ့နိုင်ဘဲ ထပ်မံ လက်ထပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ပေါလုသည် ထိုမုဆိုးမကို အပြစ်ကင်းသူ (အခန်းငယ် ၇) - အမျိုးအနွယ်နှင့် တိမောသေတို့အတွက် လိုအပ်သော အရည်အသွေး (၃:၂၊ ၆:၁၄) - ဘုရားသခင်တွင် ယုံပုံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ထားရှိသူ (၅:၅၊ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးအတွက် စံနမူနာ၊ ဥပမာ၊ ၄:၁၀၊ ဆာ ၇:၁၊ ၁၆:၁၊ ၃၁:၁၊ ၃၇:၃)၊ သစ္စာရှိသော အိမ်ထောင်ဖက် ဖြစ်ခဲ့သူ (၁တိ ၃:၂၊၁၂၊ ၅:၉) နှင့် ကောင်းမှုပြုခြင်းတွင် နာမည်ကောင်းရှိသူ ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည် (၅:၁၀)။ ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်း (ယုံကြည်သူများ၏ ခြေကို ဆေးကြောခြင်း)၊ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများ၊ သားသမီး မွေးဖွားပြုစုခဲ့ခြင်း (၂:၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) တို့ကို ဖော်ပြထားသည်။
Real widows (those over sixty years
of age; v. 9) could not support themselves and were unlikely to marry again.
Paul identifies such a widow as above reproach (v. 7), the same quality Paul
required from the elder and from Timothy (3:2; 6:14), and as putting her trust
and hope in God (5:5; the ideal for the whole community; e.g., 4:10; cf. Pss.
7:1; 16:1; 31:1; 37:3). Paul identified her as having been a faithful spouse (1
Tim. 3:2, 12; 5:9) and finally as having a reputation for doing good (5:10).
The author mentions hospitality (e.g., washing believers’ feet), relief
efforts, and that she had raised children (cf. 2:15).
အခြားတစ်ဖက်တွင် “မမှန်သော မုဆိုးမများ” ကို အသင်းတော်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာရေးနှင့် နာမည်ဂုဏ်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ အချို့သည် အပျော်အတွက် နေထိုင်ကြပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ သေနေကြသည် (၅:၆၊ ဗျာ ၁၈:၇-၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဂရိစကား spatalaō သည် အကျင့်ပျက်မှု အဓိပ္ပာယ်ပါသော ဇိမ်ခံဘဝကို ရည်ညွှန်းပြီး သောဒုံမြို့၏ ဘဝကို ဖော်ပြရန် သုံးခဲ့သည် (ယေဇကျေလ ၁၆:၄၉၊ LXX၊ ယာကုပ် ၅:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ နောက်ပြဿနာမှာ သူတို့၏ အာသာဖြေဆေးဆန်သော ဆန္ဒများက ခရစ်တော်နှင့် ခွဲခွာစေသည် (၁တိ ၅:၁၁)။ ဂရိစကား katastrēniaō သည် ပြင်းထန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆန္ဒ (မကြာခဏ လိင်ဆန္ဒ) ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရခြင်းကို ဆိုသည်။ ပေါလုက ဤအာသာဖြေဆေးဆန်သော ဆန္ဒများသည် ခရစ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်စေပြီး လက်ထပ်လိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟု ငြင်းခုံသည်။ လက်ထပ်ခြင်းကိုယ်တိုင်က ပြဿနာ မဟုတ်ပါ။ ပေါလုကိုယ်တိုင် ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးမများကို ထပ်မံ လက်ထပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄၊ ၁ကော ၇:၈-၉၊ ၃၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် မယုံကြည်သူနှင့် လက်ထပ်ခြင်းကို ပေါလု ရှုတ်ချခဲ့သည်။ အကြောင်းမူ ထိုသို့လက်ထပ်လျှင် မုဆိုးမများ ခရစ်တော်အပေါ် ကတိကဝတ်ကို စွန့်လွှတ်ရမည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးများ ဘာသာတရားကို ဇနီးများ လက်ခံလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁ကော ၇:၃၉)။ ပေါလုသည် “မမှန်သော မုဆိုးမများ” အား ငွေကြေးထောက်ပံ့ခြင်းသည် အိမ်မှအိမ် လျှောက်ပြီး မသင့်လျော်သော စကားများ ပြောဆိုရန် အားပေးမည်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့သည် (၁တိ ၅:၁၃)။ ကောလဟလ သက်သက် မဟုတ်ပါ။ အမျိုးသမီးများသည် မှားသော ဆရာများ၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်တတ်သည် (၄:၇၊ ၂တိ ၃:၆-၇)။ သူတို့၏ ပျင်းရိခြင်းသည် အသင်းတော်အတွက် အထူးအန္တရာယ် ဖြစ်လိမ့်မည်။
“False widows,” on the other hand,
are described as a threat to the spiritual health of the church and to its
reputation. Some of them were living for pleasure (Gr. spatalaō)
and were spiritually dead (5:6; cf. Rev. 18:7–9). The Greek term spatalaō refers
to a life of luxury with immoral overtones and was used to describe life in
Sodom (Ezek. 16:49, LXX; cf. James 5:5). Another problem was their sensual
desires causing them to become separated (Gr. katastrēniaō) from
Christ (1 Tim. 5:11). The Greek verb katastrēniaō denotes
being dominated by strong physical desire (often sexual). Paul argued that
these sensual desires were pitting them against Christ, occasioning their
desire to marry. Marriage was not the problem, since Paul himself required
younger widows to remarry (v. 14; cf. 1 Cor. 7:8–9, 39). But Paul condemned
marriage with unbelievers, which would lead widows to abandon their commitment
to Christ, since wives typically adopted the religion of their husbands (1 Cor.
7:39). Paul also worried that financial support given to “false widows” would
encourage them to go from house to house speaking inappropriate things (1 Tim.
5:13). Gossip was probably not the only concern. Women were favored targets of
false teachers (4:7; 2 Tim. 3:6–7), and their idleness would be especially
dangerous for the church.
ပေါလုသည် တိမောသေအား နှစ်ခုကို ညွှန်ကြားနေသည်။ ပထမမှာ ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးမများကို ငြင်းပယ်ရန် (၁တိ ၅:၁၁)။ ပေါလုသည် ငွေကြေးထောက်ပံ့စာရင်းတွင် မထည့်ရုံသာမက သူတို့နှင့် ဝေးရန်ကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည် (၄:၇၊ ၂တိ ၂:၂၃၊ တိတု ၃:၁၀ ကိုကြည့်)။ ဤအကြံပေးချက်သည် ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း တိကျသော စိုးရိမ်မှုများ ရှိနိုင်သည်။ ပေါလု၏ ခေတ်တွင် ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် လိင်တော်လှန်ရေး ဖြစ်ပွားနေသည်။ ထင်ရှားပြီး ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးများသည် ယောက်ျားများကဲ့သို့ လိင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးမများသည် အိမ်ထောင်ကန့်သတ်ချက်မှ လွတ်ကင်းသော ဥပဒေရေးရာ အခြေအနေကြောင့် ဤလမ်းကြောင်းတွင် အထူး အန္တရာယ်များပြီး လိင်အကျင့်ပျက်မှု ဟာသများ၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်တတ်သည်။ ရောမသည် အိမ်ထောင်ရှိ အမျိုးသမီးများ၏ အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်းနှင့် ယောက်ျား၊ မုဆိုးမ၊ လွတ်လပ်သော အမျိုးသမီးများ၏ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို လျှော့ချရန် ဥပဒေ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။
Paul was instructing Timothy to do
two things: First, he should refuse the younger widows (1 Tim. 5:11). Paul
probably meant more than not including them in the financial relief roster, but
also staying away from them (see 4:7; 2 Tim. 2:23; Titus 3:10). The advice may
seem harsh, but specific concerns may have motivated Paul. There was a sexual
revolution occurring in the Greco-Roman world at the time of Paul. Prominent
and affluent women claimed the sexual liberty normally permitted to men. Young
widows were especially vulnerable to this tendency, since their legal situation
freed them from the restrictions of marriage, and were often the butt of jokes
about sexual indiscretion. Rome, in fact, tried to reduce promiscuity by
issuing legislation against adultery (committed by married women) and sex with
unmarried people (committed by men, widows, and free women).
ဒုတိယ ညွှန်ကြားချက်မှာ ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးမများသည် လက်ထပ်ရန်၊ သားသမီး မွေးဖွားရန်၊ အိမ်ထောင်စု စီမံရန် ဖြစ်သည် (၁တိ ၅:၁၄)။ ဤသည်မှာ ဂရိ-ရောမတွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အမျိုးသမီးများ၏ စံနမူနာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ရောမဥပဒေသည် အသက် နှစ်ဆယ်မှ ငါးဆယ်ကြား မုဆိုးမများကို ထပ်မံ လက်ထပ်ပြီး သားသမီး မမွေးပါက ဒဏ်ငွေ ချမှတ်ခဲ့သည်။
The second instruction was that
younger widows should marry, bear children, and manage their homes (1 Tim.
5:14). This was the Greco-Roman ideal for honorable women. In fact, Roman law
penalized widows between twenty and fifty years of age who did not remarry and
have children.
ပေါလုသည် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပြီး ကိုယ်တိုင် မထောက်ပံ့နိုင်သူ၊ နာမည်ကောင်းရှိသော မုဆိုးမများကိုသာ အသင်းတော်၏ ကယ်ဆယ်ရေးစနစ်တွင် ထည့်သွင်းလိုခဲ့သည်။ သူ၏ စိုးရိမ်မှုသည် အသင်းတော်၏ ငွေကြေးထက် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာရေးနှင့် နာမည်ဂုဏ်အတွက် ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် ရန်သူက စွပ်စွဲရန် အခွင့်အရေး မပေးရပါ (အခန်းငယ် ၁၄)။
Paul wanted only widows who were
alone, were unable to sustain themselves, and had a good reputation to be
included in the church’s relief system. His concern went beyond the finances of
the church to its spiritual health and reputation. The church should give no
opportunity for an adversary of the church to slander it (v. 14).
19 သက်သေခံနှစ်ဦးသုံးဦးမရှိလျှင်၊ သင်းအုပ်၌ အပြစ်တင်သော စကားကို နားမထောင်နှင့်။
20 ကြွင်းသောသူတို့သည် ကြောက်စေခြင်းငှါ အပြစ်ရှိသော သူတို့ကို လူအပေါင်းတို့ရှေ့မှာ အပြစ်တင် ၍ ဆုံးမလော့။
21 ရှေ့မဆွကမစီရင်၊ ငဲ့ကွက်သောစိတ်နှင့်အလျှင်းမပြုဘဲ၊ ဤပညတ်များကို စောင့်ရှောက်မည် အကြောင်း၊ ဘုရားသခင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်မှာ၎င်း၊ ရွေးကောက်တော်မူသော ကောင်းကင်တမန်တို့ ရှေ့မှာ၎င်း၊ ငါသည် သင့်ကို သစ္စာပေး၏။
22 အဘယ်သူ၏အပေါ်၌ လက်ကို အလျင်တဆောမတင်နှင့်။ သူတပါးအပြစ်၌ မဆက်ဆံနှင့်။ ကိုယ်ကိုကိုယ် စင်ကြယ်စေလော့။
23 သင်၏ရင်ထဲ၌ အကျိုးဖြစ်စေခြင်းငှါ၎င်း၊ မကြာမကြာခံရသော ရောဂါကြောင့်၎င်း၊ ယခုမှစ၍ ရေကိုသာ မသောက်ဘဲ၊ စပျစ်ရည်အနည်း ငယ်ကိုသုံးလော့။
24 အချို့သော သူတို့၏ဒုစရိုက်သည် ရှေ့မဆွကထင်ရှား၍၊ အပြစ်စီရင်ခြင်းသို့ အရင်အဦးသွားတတ်၏။ အချို့သောသူတို့၏ ဒုစရိုက်သည် နောက်သို့လိုက်တတ်၏။
25 ထိုနည်းတူ၊ အချို့သောသူတို့၏ သုစရိုက်သည် ထင်ရှားနှင့်တတ်၏။ မထင်ရှားသေးသော သုစရိုက်ကို လည်း ဝှက်၍မထားနိုင်။
၅:၁၇-၂၅ အမျိုးအနွယ်များနှင့် ဆက်ဆံရေး။ ပေါလုသည် ကောင်းသော ခေါင်းဆောင်များသည် နှစ်ဆ လေးမြတ်ခြင်း ခံယူသင့်သည်ဟု တိမောသေအား အကြံပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျမ်းစကားမှ တရားဒေသနာ ဟောပြောပြီး သွန်သင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ မှားသော ဆရာများက အသင်းတော်၏ ဖြူစင်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်ကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် ဤသည်သည် အထူး တန်ဖိုးရှိသည် (၁:၃-၄)။ ပေါလုသည် “နှစ်ဆ လေးမြတ်ခြင်း” သည် မုဆိုးမများကဲ့သို့ ပစ္စည်းဆိုင်ရာ လျော်ကြေးကို ရည်ညွှန်းကြောင်း အကြံပြုသော ကျမ်းစာနှစ်ပိုဒ်ကို ကိုးကားခဲ့သည်။ ပထမပိုဒ်မှာ ကောက်နှံခွဲစိတ်နေစဉ် နွားကို ပါးစပ်ပိတ်ခြင်း တားမြစ်ခြင်း (တရားဟော ၂၅:၄၊ ၁ကော ၉:၉ ကိုကြည့်)။ ဒုတိယပိုဒ်မှာ ယေရှု၏ အဆုံးအမမိန့် ဖြစ်သော အလုပ်သမားသည် မိမိလုပ်ခ ခံယူထိုက်သည် (လု ၁၀:၇)။ ဤအစောပိုင်းအဆင့်တွင် ပေါလုသည် ယေရှု၏ အဆုံးအမများကို ကျမ်းစာဟု မှတ်ယူခဲ့သည်က အရေးကြီးသည်။
5:17–25. Relationship with Elders. Paul advised Timothy that good
leaders should receive double honor. He referred especially to those who preach
and teach doctrines from the word (v. 17). This was especially valuable in view
of the false teachers who threatened the integrity of the church (1:3–4). Paul
quoted two passages from Scripture that suggest that “double honor” refers to
material compensation, as in the case of the widows. The first passage (Deut.
25:4) prohibits muzzling an ox while it treads out the grain (see 1 Cor. 9:9).
The second passage is Jesus’s teaching in Luke 10:7, stating that the worker is
worthy of his wages. It is significant that at this early stage Paul considered
Jesus’s teachings as Scripture.
ပေါလုသည် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအပေါ် စွပ်စွဲချက်ကို သက်သေ နှစ်ဦး သုံးဦး မရှိလျှင် လက်ခံခြင်း မပြုရန် တိမောသေအား အကြံပေးခဲ့သည် (၁တိ ၅:၁၉)။ တိမောသေသည် ဓမ္မဟောင်းတွင် စွပ်စွဲချက်များကို ကိုင်တွယ်ရန် သုံးသော စံနှုန်း - အစောပိုင်းအသင်းတော်လည်း လိုက်နာခဲ့သည် (တရားဟော ၁၉:၁၅-၂၀၊ မဿဲ ၁၈:၁၅-၂၀၊ ၂ကော ၁၃:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) - နှင့် အပြစ်ပြုနေသူများကို အားလုံးရှေ့တွင် ဆုံးမရန် ဖြစ်သည် (၁တိ ၅:၂၀)။ ဤသည်သည် ယေရှု၏ အများသောနားမှ ဆုံးမခြင်းသည် သီးသန့် သတိပေးချက် နှစ်ကြိမ်ပြီးမှ ဖြစ်ရမည်ဟု အကြံပေးချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ပါ (မဿဲ ၁၈:၁၅-၂၀)။ ပေါလုကိုယ်တိုင် တိတုအား ပထမနှင့် ဒုတိယ သတိပေးပြီးမှ ငြင်းပယ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (တိတု ၃:၁၀)။ အမျိုးအနွယ်များ အပြစ်ပြုခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အသုံးအနှုန်းသည် များသောအားဖြင့် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားသော လုပ်ရပ်ကို ညွှန်ပြပြီး သတိပေးပြီးနောက် ဆက်လက် ပြုမူနေသူကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ အများသောနားတွင် ဆုံးမခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျန်ရှိသူများ ကြောက်ရွံ့စေရန် ဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၉:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဤသည်သည် အပြစ်မပြုရန် တားမြစ်သော ဓမ္မဟောင်း၏ “ဘုရားကြောက်ရွံ့ခြင်း” အယူအဆကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဂရိစကား elenchō (“ဆုံးမခြင်း”) သည် အမှားကို ဖော်ထုတ်ပြီး ယုံကြည်စေခြင်း၊ ပြင်ဆင်ခြင်း၊ ရှုတ်ချခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ပေးခြင်း စသည့် ဆုံးမမှုအမျိုးမျိုးကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ အများသောနားတွင် ဆုံးမခြင်းကို အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ ဤနည်းများဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။
Paul also advised Timothy not to
receive an accusation against a leader unless backed by the testimony of two or
three witnesses (1 Tim. 5:19). Timothy was to follow the criteria used for
dealing with accusations in the OT—which the early church also followed (Deut.
19:15–20; cf. Matt. 18:15–20; 2 Cor. 13:1)—and rebuke in the presence of all
those who were sinning (1 Tim. 5:20). This does not contradict Jesus’s advice
that public discipline should come only after two private warnings (Matt.
18:15–20). Paul himself instructed Titus to reject a person only after a first
and second warning (Titus 3:10). The expression used with regard to the elders
sinning normally indicates a continuous action and may imply a person who
persists in his behavior after being warned. The general purpose of the public
rebuke was that the rest might also fear (cf. Deut. 19:20). It refers to the OT
concept of the “fear of God” that prevents a person from sinning. The Greek
term elenchō (“rebuke”) could imply a range of different
disciplinary measures: exposure and convincing of wrongdoing, correction,
censure, or discipline. The public rebuke could be accomplished by any of
these, depending on the particular situation.
ပေါလုသည် ဤတာဝန်၏ အရေးကြီးမှုကို တိမောသေအား သတိပေးခဲ့သည်။ ပေါလုသည် တိမောသေ၏ လိုက်လျောတတ်သော စိတ်သဘောကြောင့် အရေးကြီးသော်လည်း ခက်ခဲသော အပြစ်ဆုံးမခြင်း တာဝန်ကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁တိ ၄:၁၂ ကိုကြည့်)။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ကောင်းကင်တရားရုံးရှေ့တွင် ဤတာဝန်ကို ဘက်လိုက်မှု သို့မဟုတ် အထူးပြုမှု မရှိဘဲ ထမ်းဆောင်ရန် တိမောသေအား အမိန့်ပေးခဲ့သည် (၅:၂၁၊ ၂တိ ၂:၁၄၊ ၄:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ကိစ္စများကို ကြိုတင်မဆုံးဖြတ်ရ။ အထူးပြုမှု မရှိရ။ ခေါင်းဆောင်များ ခန့်အပ်ရာတွင် (လက်တင်ခြင်း) ဂရုတစိုက် မဆင်ခြင်ဘဲ မခန့်အပ်ရ (၁တိ ၅:၂၂)။ ပေါလုက ဂရုမစိုက်မှုကြောင့် အပြစ်ရှိသူ ခေါင်းဆောင်ကို ခန့်အပ်မိလျှင် သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသူ ခေါင်းဆောင်ကို ဆက်လက်ထားရှိမိလျှင် အခြားသူများ၏ အပြစ်တွင် တိမောသေ ပါဝင်ရလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ တိမောသေသည် ကိုယ်ကို စင်ကြယ်စွာ ထားရှိရမည်။ ဧဖက်မြို့၌ ဖြစ်ပွားနေသော အကျပ်အတည်းကို ကိုင်တွယ်ရန် သူ၏ အခွင့်အာဏာသည် ထိုအရာပေါ် မူတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Paul reminded Timothy of the
importance of this task. Paul may have feared that Timothy’s yielding
disposition would lead him to shun the important but difficult task of
reproving sin (see 1 Tim. 4:12). So, Paul charged Timothy before the heavenly
court to perform this duty without prejudice or partiality (5:21; cf. 2 Tim.
2:14; 4:1). He was not to prejudge cases or proceed with favoritism. Neither
was he to appoint leaders (laying hands on them) without careful consideration
(1 Tim. 5:22). Paul implied that Timothy would share in other people’s sins if,
because of negligence, he appointed a leader who was in sin or allowed a leader
who was in sin to continue in his position. Timothy should keep himself pure
because his authority to deal with the crisis at Ephesus depended on that.
ပေါလုသည် တိမောသေ၏ ဗိုက်နှင့် မကြာခဏ ဖျားနာခြင်းကြောင့် စပျစ်ရည်ကို အနည်းငယ် သုံးရန် အကြံပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဤသည်မှာ ဆေးဖက်ဝင် စပျစ်ရည် သုံးစွဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအကြံပေးချက်သည် အပိုဒ်၏ ကျန်အပိုင်းနှင့် မည်သို့ ဆက်စပ်သည်ကို ရှင်းလင်းမထားပါ။ တိမောသေ၏ စင်ကြယ်ရန် စိုးရိမ်မှုကြောင့် လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ (နာဇီရိလူများသည် အချဉ်ဖောက်သော သို့မဟုတ် မဖောက်သော စပျစ်ရည်ကို မသောက်ခဲ့ (တောလည်ရာ ၆:၁-၉၊ တမန် ၂၁:၂၃-၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်))။ တိမောသေ၏ ဓလေ့မှာ ရေသက်သက် သောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ဂရိစကား oinos (“စပျစ်ရည်”) သည် အချဉ်ဖောက်သော သို့မဟုတ် မဖောက်သော စပျစ်ရည်ကို ဆိုနိုင်သည်။ အဗျံစတိုတယ် (ဘီစီ ၃၈၄-၃၂၂) နှင့် ပလင်နီ (အေဒီ ၂၄-၇၉) တို့သည် ဗိုက်ပြဿနာအတွက် မဖောက်သော စပျစ်ရည် သုံးကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
Paul also advised Timothy to use a
little wine because of his stomach and frequent ailments (v. 23). This is a
medicinal use of wine. It is not clear how this advice relates to the rest of
the paragraph. It is possible that it was necessary because of Timothy’s
concern about keeping himself pure. (Nazirites, for example, drank neither
fermented nor unfermented wine [Num. 6:1–9; cf. Acts 21:23–24].) It is clear
that Timothy’s custom was to drink only water. The Greek term oinos (“wine”)
could designate either fermented or unfermented wine. Both Aristotle (384–322
B.C.) and Pliny (A.D. 24–79) commented explicitly that unfermented wine was
used for stomach problems.
ပေါလုသည် အပိုဒ်ကို အသင်းတော်တွင် အပြစ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် အချို့ကိစ္စများတွင် ခက်ခဲကြောင်း သတိပေးချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ အချို့အပြစ်များသည် ထင်ရှားသည်။ သို့သော် တိမောသေသည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုမည်ဟု သေချာရမည် (၁တိ ၅:၂၄၊ မဿဲ ၁၈:၁၅-၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အချို့ကိစ္စများတွင် အချက်အလက်များသည် နောက်မှသာ ထင်ရှားလာမည်။ တိမောသေ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါ။ အဆုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် လျှို့ဝှက်အရာများကို စီရင်တော်မူမည် (ဒေသနာ ၁၂:၁၄၊ လု ၁၂:၂၊ ဟေဗြဲ ၄:၁၃)။
Paul finished the section with a
reminder to Timothy that in some cases it is difficult to identify sin in the
church. Sometimes sins are obvious, but Timothy should be certain that his
judgment would confirm God’s judgment (1 Tim. 5:24; cf. Matt. 18:15–20). In
other cases, facts would become clear only later. Timothy should not worry,
though. God, in the end, would judge the hidden things (Eccl. 12:14; Luke 12:2;
Heb. 4:13).
အခန်းကြီး -
1 ဘုရားသခင်၏ နာမတော်နှင့်တရားတော်သည် ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် ကင်းလွတ်မည်အကြောင်း၊ အစေခံကျွန် မည်သည်ကား၊ မိမိသခင်ကို အလွန်ရိုသေထိုက်သော သူဟူ၍ မှတ်စေ။
၆:၁-၂က သခင်နှင့် ကျွန်များ။ ပေါလုသည် အသင်းတော်အတွင်း ဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်ကို ကျွန်နှင့် သခင်များ ဆက်ဆံရေးဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ အချို့ကျွန်များသည် သူတို့၏ သခင်များကို အထူးသဖြင့် ခရစ်ယာန် သခင်များကို မထီမဲ့မြင် ပြုကြသည်။ ဤသဘောထားသည် ပေါလု၏ ခရစ်တော်အတွင်း “ကျွန် လွတ်လပ်သူ မရှိ” ဟူသော သွန်သင်ချက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဂလာ ၃:၂၈၊ ၁ကော ၁၂:၁၃၊ ဧဖက် ၆:၈၊ ကော ၃:၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် ပေါလုသည် ရှိပြီးသား လူမှုစနစ်ကို မဖျက်ဆီးခဲ့ပါ။ သူသည် ၎င်း၏ ဆိုးယုတ်မှုကို နားလည်ခဲ့သည် (၁ကော ၇:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် ဘုရားသခင်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားကို စွပ်စွဲခြင်း မခံရရန် ဦးစားပေးခဲ့သည် (၁တိ ၆:၁)။ သို့သော် သူသည် သိမ်မွေ့ပြီး အခြေခံကျသော နည်းဖြင့် ၎င်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန် ကျွန်များ၏ အမှုတော်ကို ခရစ်ယာန် သခင်များအား “ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ” ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ ရှေးကမ္ဘာတွင် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ပေးနိုင်သူများသာ ဂုဏ်ထူးခံယူထိုက်သည်။ ပေါလုသည် ဂုဏ်အသုံးအနှုန်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ခဲ့သည် - ယေရှုပြုခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (လု ၂၂:၂၅-၂၇) - ကျွန်ကို ဂုဏ်နှင့် ခွန်အားမှ အမှုတော်ဆောင်သော ကောင်းကြီးပေးသူအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သခင်သည် ချစ်လှစွာသော ယုံကြည်သူ ညီအစ်ကို ဖြစ်လာခဲ့သည် (၁တိ ၆:၂က)။
6:1–2a. Masters and Slaves. Paul finished his instruction
regarding relationships in the church by addressing the relationship between
slaves and masters. Some slaves despised their masters, especially Christian
masters. This attitude probably originated from Paul’s own teaching that in
Christ “there is neither slave nor free” (Gal. 3:28; cf. 1 Cor. 12:13; Eph.
6:8; Col. 3:11). Paul did not attempt, however, to overturn the existing social
order. He understood its wickedness (cf. 1 Cor. 7:21), but his priority was
that God and the gospel might not be slandered (1 Tim. 6:1). Yet, he did
undermine it in a subtle and foundational way. He described the service of
Christian slaves as a “benefaction” to their Christian masters. In ancient
society, only patrons could exercise benefaction that made them worthy of
honor. Paul reversed the language of honor—just as Jesus did (Luke
22:25–27)—and described the slave as the benefactor who serves from a position
of honor and strength. Thus, the master became a beloved fellow believer (1
Tim. 6:2a).
၆:၂ခ-၂၁ နိဂုံး
ပေါလုသည် တိမောသေထံ စာကို စာအစတွင် ပေးခဲ့သော အဓိက ညွှန်ကြားချက်များကို ပြန်လည်ဖော်ပြခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ တိမောသေသည် သွန်သင်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံမှုအားဖြင့် မှားသော ဆရာများကို ရင်ဆိုင်ရမည်။ ပေါလုသည် မှားသော သွန်သင်ချက်များနှင့် ဆရာများ၏ စရိုက်ကို ဦးစွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည် (၆:၂ခ-၁၀)၊ ထို့နောက် တရားမှန်ကို စံနမူနာ ပြရန် တိမောသေအား ထပ်မံ တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁-၂၁)။
6:2b–21
Conclusion
Paul closed his letter to Timothy by
recapitulating the main instructions at the beginning of the letter. Timothy
was to confront false teachers through both teaching and behavior. Paul dealt
first with the false teachings and the character of the teachers (6:2b–10),
then again counseled Timothy to model true teaching (vv. 11–21).
4 မာနနှင့်ယစ်မူး၍ အလျှင်နားမလည်ဘဲ၊ ပုစ္ဆာအမေးကို ဆွေးနွေး၍ စကားကြောင့်သာ ငြင်းခုံသော အားဖြင့် စိတ်ပေါ့သောသူဖြစ်၏။ ထိုသို့ပြုလျှင်၊ ငြူစူခြင်း၊ ရန်တွေ့ခြင်း၊ သူ့အသရေကိုရှုတ်ချခြင်း၊ မနာလိုသော ကြံစည်ခြင်း၊
5 စိတ်နှလုံးယိုယွင်း၍၊ သမ္မာတရားနှင့်ကင်းသော သူတို့ အချည်းနှီးဆွေးနွေးခြင်းဖြစ်တတ်၏။ ဘုရားဝတ်၌ မွှေ့လျော်ခြင်းသည် အကျိုး စီးပွားဖြစ်သည်ဟု သူတို့သည် စိတ်ထင်ကြ၏။ ထိုသို့သောသူတို့ကို ရှောင်လော့။
6 ရောင့်ရဲသောစိတ်ပါလျှင်၊ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းသည် ကြီးစွာသော အကျိုးစီးပွါးမှန်၏။
7 အကြောင်းမူကား၊ ငါတို့သည် ဤလောကထဲသို့ အဘယ်အရာမျှမပါဘဲ လာသည်ဖြစ်၍၊ ထွက်သွားလျှင်လည်း၊ အဘယ်အရာကိုမျှ ယူ၍ မသွားနိုင်ဟု ထင်ရှားလျက်ရှိ၏။
8 သို့ဖြစ်၍၊ စားရန်၊ ဝတ်ရန်ရှိသမျှနှင့် ရောင့်ရဲလျက်နေကြကုန်အံ့။
9 ငွေရတတ်ခြင်းငှါ အလိုရှိသောသူတို့သည် အပြစ်သွေးဆောင်ခြင်း၊ ဘမ်းမိခြင်း၊ မိုက်မဲဖျက်ဆီး တတ်သော တပ်မက်ခြင်းများထဲသို့ ကျရောက်တတ်ကြ၏။ ထိုသို့သောအားဖြင့် လူတို့သည် အကျိုးနည်းခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်း၌ နစ်မွန်းတတ်ကြ၏။
10 အကြောင်းမူကား၊ ငွေကိုတပ်မက်ခြင်းသည် မကောင်းသော အမှုအပေါင်းတို့တွင် မူလအမြစ်ဖြစ် သတည်း။ လူအချို့တို့သည်ငွေကို တပ်မက်သောကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းတရားလမ်းမှလွှဲသွား၍၊ ပူပန်ခြင်းဝေဒနာများနှင့် ကိုယ်ကိုကိုယ်ထုတ်ချင်းခပ်အောင်ထိုးကြပြီ။
၆:၂ခ-၁၀ မှားသော သွန်သင်ချက်များ၊ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း နှင့် လောဘ။ ပေါလုသည် စာအစတွင် မှားသော ဆရာများနှင့် ဥပဒေကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် တိမောသေအား အမိန့်ပေးခဲ့သည် (၁:၃-၂၀)။ ဤအပိုဒ်တွင် (၆:၂ခ-၁၀) ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ အပိုဒ် ၂ခ သည် အရင်ပြောခဲ့သည်များနှင့် နောက်ပြောမည့်အရာများကို ညွှန်ပြသည်။ အပိုဒ် ၃ မှ ၅ တွင် မှားသော ဆရာများကို သွန်သင်ချက် အကြောင်းအရာနှင့် စရိုက်အရ ဖော်ပြသည်။ မှားသော ဆရာများသည် ပေါလု တင်ပြခဲ့သည်များကို ပြောင်းလဲပျက်စီးစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် သခင်ယေရှုခရစ်၏ သွန်သင်ချက်များကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ သွန်သင်ချက်သည် ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါ (အပိုဒ် ၃)။ နောက်ဆုံးတွင် ပေါလုဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းသည် ကျင့်ကြံမှုနှင့် ကိုက်ညီသော ဘဝ ဖြစ်သည်။ မှားသော ဆရာများ၏ စရိုက်သမိုင်းသည် အောက်သို့ လျှောဆင်းသွားသည်။ အရာအားလုံး မာန်မာန အခြေအနေမှ စတင်ပြီး ဘာမှ မသိတော့အောင် မျက်ကန်း ဖြစ်စေသည်။ မာနနှင့် အသိပညာ မရှိခြင်းသည် ရန်တွေ့ခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ ရန်ဖြစ်ခြင်း လက္ခဏာရှိသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ဖျားနာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်၏ အဆုံးတွင် စိတ်နှလုံး ပျက်စီးပြီး သမ္မာတရားမှ ကင်းဝေးသည် (အပိုဒ် ၅၊ ရော ၁:၁၈-၃၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ မှားသော ဆရာများသည် သမ္မာတရားကို နားလည်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးခဲ့ပြီး ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းသည် ချမ်းသာရန် နည်းလမ်းဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ထင်ရှားသော ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းသည် ငွေကြေး အမြတ်အစွန်းအတွက် ဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် ထိုသူများမှ ခွာချရမည်။
6:2b–10. False Teachings, Godliness,
and Greed. Paul had
charged Timothy at the beginning of the letter to confront false teachers and
their misunderstanding of the law (1:3–20). In this section (6:2b–10), Paul
charged him to confront them on their misunderstanding of godliness. Verse 2b
points to what was said before and to what is going to be said. Verses 3 to 5
describe false teachers in terms of the content of their teaching as well as
their character. False teachers distorted what Paul had presented. They
rejected the teachings of the Lord Jesus Christ, and their teaching did not
produce godliness (v. 3). By the latter, Paul referred to a life in which faith
in God is congruent with behavior. The history of the false teachers’ character
followed a downward path. Everything began with a state of pride that blinded
them so that they ended up knowing nothing. Pride and ignorance produce a state
of spiritual sickness characterized by conflict, envy, and strife. The end of
the process is a corrupted mind, devoid of the truth (v. 5; cf. Rom. 1:18–32).
The false teachers had become incapable of understanding the truth, believing
that godliness was a means of gaining riches. Their apparent godliness was for
financial profit. Timothy should withdraw from such.
ပေါလုသည် ဘုရားနှစ်သက်ခြင်း (godliness) သည် “ကြီးစွာသောအကျိုး” ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဘုရားနှစ်သက်ခြင်းကို “လုံလောက်သောစိတ်” (contentment) နှင့် တွဲ၍သာ ဖြစ်သည် (၁တိ ၆:၆-၈)။ “လုံလောက်သောစိတ်” (autarkeia - ကိုယ်တိုင်လုံလောက်ခြင်း) ဆိုသည်မှာ ဂရိ-ရောမဒဿနတွင် အရေးကြီးသော ဂုဏ်ရည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ပေါလုနှင့် ယေရှုတို့ကမူ ထိုအရာကို ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းတစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာဂရုစိုက်မှုကို ယုံကြည်ခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသီးအပွင့်အဖြစ် နားလည်ခဲ့ကြသည် (မသဲ ၆:၂၅-၃၄၊ လု ၁၂:၂၂-၃၂၊ ဖိ ၄:၁၁-၁၂)။ ချမ်းသာလိုသော စိတ်ရှိသူများ အန္တရာယ်များစွာ ရင်ဆိုင်ရသည်။ ထိုစိတ်ဆန္ဒက လူကို သွေးဆောင်မှုအောက်တွင် အားနည်းစေသည်။ ထိုသွေးဆောင်မှုထဲ ကျရောက်သွားသူများကို အခြားသော မိုက်မဲပြီး အန္တရာယ်ရှိသော စိတ်ဆန္ဒများစွာကလည်း ချောင်း၍ဖမ်းဆီးတတ်သည် (၁တိ ၆:၉)။ ထိုစိတ်ဆန္ဒများသည် ဘုရားသခင်၏ အသိဉာဏ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုသောကြောင့် မိုက်မဲလှသည်။ လုံးဝပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်စေသောကြောင့် အန္တရာယ်ကြီးသည်။ ငွေကိုချစ်ခြင်းသည် အလွန်အားကောင်းပြီး မျက်စိကန်းစေသော အင်အားတစ်ခုဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ၎င်းသည် လူများကို ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်ပစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာဖြင့် ထိုးဖောက်စေသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။
Paul conceded that godliness is in
fact a “great gain” when characterized by “contentment” (1 Tim. 6:6–8). The
concept of autarkeia (“contentment,” “self-sufficiency”) was
an important virtue in Greco-Roman philosophy. Paul and Jesus, however,
understood it not as a discipline, but as an outgrowth of faith in God’s loving
care (Matt. 6:25–34; Luke 12:22–32; Phil. 4:11–12). Those who desire to be rich
face many dangers. Desire makes a person vulnerable to temptation. Ironically,
those who fall into it are trapped by many other foolish and harmful desires as
well (1 Tim. 6:9). They are foolish because they ignore God’s knowledge and
purposes and are harmful because they lead to total destruction. The love of
money is a powerful, blinding force (v. 10). It first makes people abandon the
faith and secondly, leads them to impale themselves with many sorrows (v. 10).
13 ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းတော်မူသည်တိုင်အောင်၊ သင်သည်အညစ်အကြေးနှင့် ကင်း စင်၍ အပြစ်တင်ခွင့် မရှိဘဲလျက်၊ ပညတ်တော်ကို စောင့်ရှောက်မည်အကြောင်း၊
14 အလုံးစုံတို့ကို အသက်ရှင်စေတော်မူသော ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ၎င်း၊ ပုန္တိပိလတ်မင်းထံ ကောင်းသော ဝန်ခံခြင်းဘက်၌ သက်သေခံတော်မူသော ယေရှုခရစ် ရှေ့မှာ၎င်း၊ ငါသည်သင့်ကိုပညတ်ထား၏။
15 မရဏနှင့်ကင်းလွတ်သော သူတပါးတည်းဖြစ်တော်မူထသော၊ အဘယ်သူမျှ မချဉ်းကပ်နိုင်သော အလင်းထဲ၌နေသော နေတော်မူထသော အဘယ်သူမျှ မမြင်ဘူးရာ၊ မမြင်နိုင်ရာ ဖြစ်တော်မူထသော၊ မင်္ဂလာ ရှိသော တပါးတည်းသော အရှင်ဖြစ်တော်မူထသော၊ ဘုရင်တကာတို့၏ ဘုရင်၊ သခင်တကာတို့၏သခင်သည်၊ ကာလအချိန်ရောက်သောအခါ၊ သခင်ယေရှုခရစ်၏ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခြင်းကို ပြတော်မူလိမ့်မည်။
16 ထိုဘုရား သခင်သည် ထာဝရဂုဏ်အသရေ အစွမ်းသတ္တိရှိတော်မူစေသတည်း။ အာမင်။
17 ဤဘဝ၌ ငွေရတတ်သောသူတို့သည် မာန်မာန စိတ်နှင့် ကင်းလွတ်၍၊ မမြဲသောစည်းစိမ်ကို မကိုးစား ဘဲ၊ ငါတို့ခံစားဘို့ရာ အလုံးစုံတို့ကိုကြွယ်ဝစွာ ပေးသနားတော်မူသော၊ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ကိုးစာရမည်အကြောင်းနှင့်၊
18 သူတပါးအားကျေးဇူးပြုခြင်း၊ ကောင်းသောအကျင့်၌ ကြွယ်ဝပြည့်စုံခြင်း၊ စွန့်ကြဲချင်သော စေတနာ စိတ်ရှိခြင်း၊ အချင်းချင်း ဆက်ဆံခြင်း၊
19 မှန်သောအသက်ကို ဝင်စားလိုသောငှါ၊ နောင်ဘဝ၌ ကောင်းသောဘဏ္ဍာကို မိမိတို့အဘို့ ဆည်းဖူး ခြင်းတို့ကို ပြုရမည်အကြောင်း ပညတ်ထားလော့။
20 အိုတိမောသေ၊ သင်၌အပ်ထားသော အရာကို စောင့်ရှောက်လော့။ တရားမဲ့ဖြစ်သော အချည်းနှီး စကားပြောခြင်းကို၎င်း၊ သိပ္ပံအတတ်ဟူ၍ အလွဲခေါ်ဝေါ်သော သိပ္ပံအတတ်ဆီးတားနှောင့်ရှက်ခြင်းကို၎င်း ရှောင်လော့။
21 ထိုသိပ္ပံအတတ်ကို လူအချို့တို့သည် ဝန်ခံပြုစုသောအားဖြင့်၊ ယုံကြည်ခြင်းတရားလမ်းမှ လွဲကြပြီ။ သင်၌ကျေးဇူးတော်ရှိစေသတည်း။ အာမင်။
၆:၁၁-၂၁။ တိမောသေအား နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်။ ပေါလု၏ တိမောသေအား ညွှန်ကြားချက် (အပိုဒ်၁၁-၁၆) တွင် ယေရှု၏ ဝန်ခံချက် (အပိုဒ်၁၃) နှင့် ဘုရားသခင်၏ သဘာဝ (အပိုဒ်၁၅-၁၆) ကို ဖော်ပြထားခြင်းသည် ချမ်းသာသူများအား ဆုံးမရန် (အပိုဒ်၁၇-၁၉) နှင့် နောက်ဆုံး ဆုံးမစကား (အပိုဒ်၂၀-၂၁) အတွက် ဗာဗေဒဆိုင်ရာ အခြေခံဖြစ်သည်။ ပေါလုက တိမောသေအား ယုံကြည်ခြင်း၏ စစ်မှန်သောဘဝကို ပုံဖော်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုဘဝသည် အခြားသူများ - ချမ်းသာသူများပါမကျန် - လိုက်နာသင့်သော ဘဝဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် ဥပမာပြရန်ရှိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ယေရှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဥပမာကို လိုက်ရမည်။
6:11–21. Final Instruction to Timothy. Paul’s instructions to Timothy (vv.
11–16), with their description of Jesus’s confession (v. 13) and God’s nature
(vv. 15–16), provide the rhetorical basis on which exhortation to the rich is
to be built (vv. 17–19) and on which a final exhortation is offered (vv.
20–21). Paul commanded Timothy to model the true life of faith, which
others—including the rich—should have. Timothy was to lead by example, but he
himself needed to follow the example of Jesus and God.
ပေါလုက တိမောသေကို “ဘုရားသခင်၏လူ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၁၊ တရားဟော၃၃:၁၊ ၁ရာ၉:၆၊ ၁ရှင်၁၃:၁၊ ၁၇:၁၈၊ ၂ရာ၈:၁၄ ကိုကြည့်)။ ထိုသို့ဖြစ်သည့်အတွက် တိမောသေသည် လူမှားသင်သူများ၏ ဆိုးယုတ်သောလမ်းစဉ်များကို “ရှောင်ပြေး” ရမည် (၁တိ ၆:၃-၁၀)။ ယင်းအစား ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ဘုရားနှစ်သက်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ မေတ္တာ၊ စိတ်နှလုံးမြဲမြံခြင်း၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း တို့ကို လိုက်လံရမည်။ ဤဂုဏ်ရည်စာရင်းသည် မနာလိုခြင်း၊ ရန်တွေ့ခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ခြင်းတို့ဖြင့် ထင်ရှားသော လူမှားသင်သူများ၏ အဆိုးရည်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (အပိုဒ်၄-၅)။ ဂုဏ်ရည်စာရင်း၏ နောက်ဆုံးအချက် - တစ်ခါတစ်ရံ “နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း” သို့မဟုတ် “သော်တာခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်သည် - ရှားပါးသော စကားလုံး (praupatheia) ဖြစ်ပြီး လူမှားသင်သူများ၏ ရန်တွေ့စိတ်ဓာတ်ကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် အထူးသင့်လျော်သော အရည်အသွေးဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ ကောင်းသောစစ်ပွဲကို တိုက်ရမည် - နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ဖြစ်သော ထာဝရအသက်ကို ရည်မှတ်၍၊ များစွာသောသက်သေများရှေ့တွင် သူ၏ကောင်းသော ဝန်ခံချက်ကို အောက်မေ့ခြင်းဖြင့် ခိုင်မြဲစေရမည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ ပေါလုသည် တိမောသေ၏ ဧဝံဂေလိတရားအမှုအတွက် ခန့်အပ်ခံရသည့်အချိန် (၄:၁၄) သို့မဟုတ် ပို၍ဖြစ်နိုင်ချေများသည်မှာ သူ၏နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ပေါလုက ထိုဝန်ခံချက်၏ အကြောင်းအရာကို မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ယေရှုကိုယ်တိုင် ပုန်တိပိလတ်ရှေ့တွင် ဝန်ခံခဲ့ခြင်း (၆:၁၃၊ ယော ၁၈:၃၆-၃၈) က ထိုဝန်ခံချက်သည် ယေရှုကို ခရစ်တော် (မယ်ရှိယ) နှင့် သခင်ဟု ဝန်ခံခြင်းဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြသည် (ရော ၁၀:၉-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။
Paul described Timothy as a “man of
God” (v. 11; see Deut. 33:1; 1 Sam. 9:6; 1 Kin. 13:1; 17:18; 2 Chr. 8:14). As
such, Timothy was to “flee” the evil ways of the false teachers (1 Tim.
6:3–10). He should, instead, pursue righteousness, godliness, faith, love,
patience/endurance, and gentleness. This list of virtues contrasts the vices of
the false teachers, characterized by envy, strife, and reviling (vv. 4–5). The
last in the virtue list—sometimes translated as “meekness” or “gentleness”—is a
rare term (praupatheia) and denotes a quality especially appropriate in
view of the contentious spirit of the false teachers. Timothy was to fight the
good fight of faith—focused on the final goal of eternal life and anchored in
the remembrance of a pivotal moment of his own story: his good confession in
the presence of many witnesses (v. 12). Paul could have been referring to the
moment Timothy was commissioned for the work of the gospel (4:14) or, more
likely, his baptism. Paul did not describe the content of such a confession,
but the fact that Jesus Himself gave it before Pontius Pilate (6:13; John
18:36–38) suggests that it consisted in avowing Jesus as both Christ (Messiah)
and Lord (cf. Rom. 10:9–10).
ပေါလုက တိမောသေအား ဘုရားသခင်၏ စောင်မခြင်းအောက်တွင် (၁တိ ၆:၁၃) ဤပညတ်ကို စင်ကြယ်စွာ စောင့်ထိန်းရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ဤပညတ်ဆိုသည်မှာ စာတစ်စောင်လုံးတွင်ပါဝင်သော ညွှန်ကြားချက်များကို ဆိုလိုသည် (၁:၃-၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ပေါလုက တိမောသေအား သူ၏တာဝန်ခံမှုကို သတိပေးခဲ့သည်။ ပေါလုက သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ကောင်းကင်တရားရုံးရှေ့ ဆင့်ခေါ်ခံရသည်ဟု စိတ်ကူးရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (၅:၂၁၊ ၂တိ၄:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ခရစ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းတိုင်အောင် စာတစ်စောင်လုံး၏ ညွှန်ကြားချက်များကို စောင့်ထိန်းရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ခရစ်ယာန်ဝန်ခံချက်၏ အမှန်တရားသည် အားလုံးအတွက် ငြင်းမရအောင် ထင်ရှားလာမည်။ ဩဂုတ်စတပ်စ်ကို ကမ္ဘာ့“ကယ်တင်ရှင်” ဟု မကြာခဏ ချီးမွမ်းခဲ့ကြသည်။ သူ၏ “ပေါ်ထွန်းခြင်း” သည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ယူဆောင်လာပြီး “ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကောင်း” ၏အစကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ပေါလုက စစ်မှန်သော မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကောင်းကို ယူဆောင်လာမည့် “ပေါ်ထွန်းခြင်း” သည် ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းသာလျှင် ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထိုအရာကို ဘုရားသခင်သာ ပြင်ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် တစ်ပါးတည်းသော dynastēs (“အုပ်စိုးရှင်”၊ “အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်”) ဖြစ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်သည် ရာထူးနှင့် သဘာဝအရ မည်သူ့ကိုမျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင် မြင့်မြတ်တော်မူသည်။ ရာထူးအရ ကောင်းကင်ဘုံ၌ “ရှင်ဘုရင်များ၏ ရှင်ဘုရင်၊ သခင်များ၏ သခင်” ဖြစ်တော်မူသည်။ ဤဘွဲ့တော်များသည် ယေရှုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်သည် (ဗျာ၁၇:၁၄၊ ၁၉:၁၆)။ သဘာဝအရ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ မသေနိုင်သော အသက်တာကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည် (၁တိ ၆:၁၆)။ ထိုအရည်အသွေးကို ယေရှုအား မကြာခဏ သတ်မှတ်ပေးသည် (ယော၅:၂၅၊ ၁၀:၁၅-၁၈၊ ၁၃:၈)။ ယုံကြည်သူများမူ မသေနိုင်သော အသက်ကို ဘုရားသခင်ထံမှ လက်ဆောင်အဖြစ် ခံယူရမည် (၁ကော ၁၅:၅၃-၅၄)။
Paul urged Timothy, in light of God’s
purview (1 Tim. 6:13), to keep this commandment purely (v. 14), referring to
all the instructions contained in the letter (cf. 1:3–7). Paul reminded Timothy
of his accountability to God. Paul invited him for a second time to imagine
himself called before the heavenly court (cf. 5:21; 2 Tim. 4:1), reminding him
to keep the instructions of the letter until the appearing of Christ, the
Christian hope. Then the truth of the Christian confession would be irrefutably
clear to all. Augustus was often celebrated as “savior” of the world. His
“appearance” had brought hope to humankind and marked the beginning of “good
tidings.” Paul confessed, however, that the only “appearance” that brought true
hope and good news was Jesus’s Second Coming. This will be brought about by
God, who is the only dynastēs (“Ruler,” “Sovereign,”
“Potentate”). God is superior to anyone else in terms of position and nature.
In terms of position, He is “King of kings and Lord of lords.” These titles
also belong to Jesus (Rev. 17:14; 19:16). In terms of nature, God alone has
immortality (1 Tim. 6:16), a quality often attributed to Jesus (John 5:25;
10:15–18; 13:8), while believers will receive immortality as a gift from God (1
Cor. 15:53–54).
၁တိ ၆:၁၅-၁၆ ၏ ချီးမွမ်းခြင်း (၁:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်) သည် နောက်လိုက်သော ချမ်းသာသူများအား ညွှန်ကြားချက် (၆:၁၇-၁၉) နှင့် အနီးကပ်ဆက်စပ်နေသည်။ ပေါလုက ချမ်းသာသူများအား မာန်မထောင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် ပိုင်ရှင်အား အာဏာပေးသည်။္ဌ လျှော့ချပြောဆိုမှုများကို ဆွဲဆောင်သည်။ ၎င်းသည် အဆက်မပြတ် သွေးဆောင်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသူများသည် စည်းစိမ်၏ မတည်မြဲမှုကို အားမကိုးရ။ လူများစွာသည် စစ်မှန်သောအသက်တာကို ပျော်ရွှင်မှု၊ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ အာဏာတို့တွင် တွေ့နိုင်သည်ဟု သွေးဆောင်ခံရတတ်ကြသည်။ သို့သော် အသက်တာကို ပေးနိုင်သော တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားသခင်သာလျှင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် စည်းစိမ်၏ မတည်မြဲမှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကြား ဆန့်ကျင်ဘက်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရုပ်တုများနှင့် ဘုရားသခင်ကြား ဆန့်ကျင်ဘက်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ယေရမိ ၁၀:၈-၁၀ ဥပမာ)။ ဘုရားသခင်သည် အသက်တာကို ကိုယ်တိုင်ပိုင်ဆိုင်တော်မူသောကြောင့် အားလုံးအတွက် အသက်ပေးရှင် ဖြစ်တော်မူမူသည် (၁တိ ၆:၁၃) နှင့် ကျွန်ုပ်တို့အား “ပေါများစွာ” ပေးသနားတော်မူသော ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၇ ယာကုပ်၁:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ပစ္စည်းဥစ္စာများသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်သည်ဟု နားလည်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းတို့ကို ပညာရှိစွာ ဆက်ဆံနိုင်မည်။ လက်ဆောင်များဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့၌ ရှိနိုင်သော အာဏာမှန်သမျှသည် ဘုရားသခင်ပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ၎င်းတို့၌ ကိုယ်ပိုင်အသက်တာ မရှိပါ။ ၎င်းတို့ကို လိုက်စားရင်း ဘုရားသခင်နှင့် ကွဲကွာပါက ၎င်းတို့ရော ကျွန်ုပ်တို့ပါ ပျက်စီးကြမည်။ ချမ်းသာသူများသည် ကောင်းမှုပြုရာတွင် ချမ်းသာရမည် (၁တိ ၆:၁၈)။ ဤဘဝတွင် စည်းစိမ်ကို ဝေမျှသူများသည် အနာဂတ်အတွက် စုဆောင်းသူများဖြစ်သည်။ ရက်ရောစွာ ပေးဝေရန် အသင့်ရှိသူများသည် ထာဝရအသက်ကို စစ်မှန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသူများ ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၉)။
The doxology of 1 Timothy 6:15b–16
(cf. 1:17) is intimately related to the instruction to rich people that follows
(6:17–19). Paul commanded the rich to not be proud (v. 17). Wealth provides
power to its possessor and attracts flattery; it is a constant source of
temptation. The wealthy should not trust in the uncertainty of wealth. People
are often tempted to think that real life can be found in pleasure,
possessions, and power, but God is the only One who can give life. The contrast
here between the unreliability of riches and the trustworthiness of God is the
same as between idols and God in the OT (e.g., Jer. 10:8–10). God is the only
One who has life in Himself and is, therefore, the Life Giver for all (1 Tim.
6:13) and the One who “richly” provides for us (v. 17; cf. James 1:5). Once we
understand that material possessions are a gift from God, we are ready to
relate to them wisely. As gifts, whatever power they may have depends on God.
They offer no life in themselves. If their pursuit separates us from God, both
they and we will perish. The rich should, instead, be rich in doing good (1
Tim. 6:18). Those who share their riches in this life store them for the
future; those who are ready to give generously are truly grasping eternal life
(v. 19).
ပေါလုက ဆီးပုဒ်သူများကို တိုက်ရိုက်ဆက်ဆံရန် ညွှန်ကြားချက်ကို အကျဉ်းချုပ်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၀-၂၁၊ ၁:၃-၂၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ စာတွင် လူမှားသင်ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်မသက်ဆိုင်ဟု ထင်ရသော ညွှန်ကြားချက်များလည်း ရှိသော်လည်း ပါဝလ်၏ နိဂုံးချုပ်ချက်က ဤစာကို ထိုအကြောင်းအရာအတွင်း ဖတ်ရှုသင့်သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ လူမှားသင်ချက်များကို “မမှန်ကန်စွာ အသိပညာဟု ခေါ်ဆိုခြင်း” ဟု ဖော်ပြထားသည် (၆:၂၀)။ ပေါလု၏ ဆီးပုဒ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ သင်ကြားချက်များကို “အသိပညာ” ဟု ခေါ်ဝေါ်လိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁ကော၈:၁၊ ၁၃:၂၊ ကော၁:၉-၁၀၊ ၂:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ “မမှန်ကန်စွာ အသိပညာဟု ခေါ်ဆိုခြင်း” ဟူသော ဤရည်ညွှန်းချက်သည် စာ၏ သင့်လျော်သော နိဂုံးဖြစ်သည်။ တရားဓမ္မဆရာဖြစ်လိုသော သူများ၏ “မမှန်ကန်စွာ အသိပညာဟု ခေါ်ဆိုခြင်း” ကို လိုက်စားခြင်းနှင့် ချမ်းသာလိုသော သူများ၏ ငွေကို လိုက်စားခြင်းသည် သဘောတရားနှင့် ရလဒ်အရ ဆင်တူသည်။ နှစ်မျိုးစလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် မမှန်ကန်သော ရုပ်တုများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ကိုးကွယ်သူများကို ပျက်စီးစေမည်။ တိမောသေသည် သူ့ထံ အပ်နှံထားသော အရာ - ခရစ်ယာန်သတင်းစကား- ကို ကာကွယ်ရမည် (၁တိ ၆:၂၀)။ ထို့ကြောင့် ဤစာလျှင် ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေချိန်တွင် လူမှားသင်ချက်များ ရှိနေခြင်းနှင့် စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်သင်ကြားချက်ကို အတည်ပြုရန် လိုအပ်ကြောင်း သတိပေးလျက် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။
Paul concluded his charge to Timothy
by summarizing his instruction to engage the opponents (vv. 20–21; cf. 1:3–20).
While there are instructions in the letter that may not appear to be related to
the heresy, Paul’s conclusion suggests that the letter should be read in that
context. False teachings are described as “falsely called knowledge” (6:20). It
is possible that Paul’s opponents liked to call the content of their teachings
“knowledge” (cf. 1 Cor. 8:1; 13:2; Col. 1:9–10; 2:3). This reference to “falsely
called knowledge” provides a fitting conclusion to the letter. The pursuit of
the “falsely called knowledge” by those desiring to be teachers of the law and
of riches by those desiring to be rich are similar in nature and outcome. Both
are, in the end, false idols that will cause the destruction of those who
worship them. Timothy was, instead, to protect what was given into his trust (1
Tim. 6:20), namely, the Christian message. Thus, the epistle comes to an end,
reminding us of the presence of false teachings and the need to affirm true
Christian teaching as we await Christ’s return.
No comments:
Post a Comment