အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
၁ တိမောသေ
1 TIMOTHY
နိဒါန်း
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့်
စာရေးသူ။ ဤစာကို အစောဆုံး လက်ရေးစာမူများတွင် (ဥပမာ ဘီစီ ၄ ရာစုရှိ Codex
Sinaiticus) “တိမောသေထံသို့
၁” (pros timotheon a) ဟု
ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည်။ စာတွင် ပါလုသည် မိမိ၏ အဖော်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တိမောသေထံ
ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၁:၁-၂၊ ရော ၁၆:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
အစောဆုံး အသင်းတော်ဖခင်များသည် ပါလုကို စာရေးသူအဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ဘီစီ ၁၁၀-၁၃၅
ဝန်းကြားတွင် ရေးသားခဲ့သော ပိုလီကပ်သည် ၁ တိ ၆:၇ နှင့် ၆:၁၀ ကိုိ ကိုးကားခဲ့ပြီး
ပါလု၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ဆွဲယူခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။ အလားတူ အိုင်ရီနီယပ်စ် (ဘီစီ
၁၄၀-၂၀၂)၊ မူရာတိုးရီယန်ကျမ်းစာ (ဘီစီ ၁၈၀-၂၀၀)၊ အလက်ဇန္ဒြီးယားကလီမန် (တ် (ဘီစီ
၁၅၀-၂၁၅) နှင့် တာတီယန် (ဘီစီ ၁၅၅-၂၂၀) တို့သည်လည်း ပါလုကို စာရေးသူအဖြစ်
အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။
Title
and Authorship. This letter
appears in the earliest manuscripts (e.g., the great fourth-century-A.D. Codex
Sinaiticus) under the title pros
timotheon a: “To Timothy 1.” The letter states it was written by Paul to
his fellow worker Timothy (1:1–2; cf. Rom. 16:21). Early church fathers
accepted Paul as the author. Polycarp, writing between A.D. 110 and 135,
alludes to 1 Timothy 6:7 and 6:10, suggesting that he was drawing his
instructions from Paul. Similarly, Irenaeus (ca. A.D. 140–202), the Muratorian
Canon (A.D. 180–200), Clement of Alexandria (ca. A.D. 150–215), and Tertullian
(ca. A.D. 155–220) also acknowledge Paul as the author.
ရေးသားသည့်ခုနှစ်။ ၁
တိမောသေ ၁:၃ အရ၊ ပါလုသည် တိမောသေကို ဧဖက်မြို့အသင်းတော်တာဝန်ခံအဖြစ် ထားခဲ့ပြီး
မက်ဆီဒိုးနီးယားသို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ မကြာမီ ပြန်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည် (၃:၁၄
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ပါလု၏ အမှုတော်ကို အကျဉ်းချုပ်သာ ဖော်ပြထားပြီး
ရောမအကျဉ်းချခံရပြီးနောက် ဘာမျှ မဖော်ပြထားသောကြောင့်၊ ပညာရှင်အချို့က
မက်ဆီဒိုးနီးယားခရီးစဉ်ကို တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ဖော်ပြထားသော ကာလအတွင်း ဖြစ်သည်ဟု
ယူဆကြသည်။ အဖြစ်အများဆုံးအဆိုမှာ ဘီစီ ၅၀ အလယ်ပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
သို့လည်း ၁ တိမောသေနှင့် တိတုစာတို့၏ ပြင်းထန်စွာ ဆင်တူမှုကြောင့် ဤစာနှစ်စောင်သည်
တစ်ချိန်တည်း နီးပါး ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တမန်တော်ဝတ္ထုအရ
မက်ဆီဒိုးနီးယားခရီးကို သတ်မှတ်ပါက၊ ကရီတေကျွန်းသို့ ပါလု၏ ခရီးစဉ်ကို
သုံးနှစ်ခန့်အကြာ ဘီစီ ၅၈ ဝန်းကျင်တွင် သတ်မှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပါလုသည်
ကရီတေကျွန်းတွင် ခဏတာ ရပ်နားခဲ့သော်လည်း၊ ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် အချိန်မရှိခဲ့ပါ။
ထို့ကြောင့် ပညာရှင်အများစုက ဤအမြင်ကို ပယ်ချကြသည်။ ပို၍ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ပါလု၏
ပထမအကြိမ် ရောမအကျဉ်းမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ဘီစီ ၆၅ သို့မဟုတ် ၆၆ ဝန်းကျင်တွင်
ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
Date. According to 1 Timothy 1:3, Paul left Timothy
in charge of the church at Ephesus when he went to Macedonia, expecting to
return shortly (cf. 3:14). Since Acts provides us with only a limited outline
of Paul’s ministry, and nothing at all after his imprisonment at Rome (Acts
28), some scholars suggest the Macedonian trip to which Paul refers occurred at
some point during his ministry described in Acts. The most common suggestion is
that it was written in the mid-50s A.D.—during or at the end of the apostle’s
two-year ministry at Ephesus (19:1–20:1). The difficulty with this view is that
the strong similarity between 1 Timothy and Titus indicates that the two
letters were likely written around the same time. Identifying Paul’s Macedonia
trip with the account in Acts would necessitate his visit to Crete occurring on
his way to Jerusalem some three years later, around A.D. 58. While Paul did
stop briefly at Crete at that time, he hardly had enough time to do any
evangelization. For this reason, most scholars have rejected this position. The
more likely situation is that 1 Timothy was written in the mid-60s A.D., after
Paul’s release from his first imprisonment in Rome around A.D. 65 or 66.
နောက်ခံ။ ဧဖကမြို့သည်
အာရှပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး နာမည်ကျော် အာတီမတ် (ဒိုင်ယာနာ) နတ်ဘုရားကျောင်း၏
ဂုဏ်ပုဒ်ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော ဆိပ်ကမ်းရှိသော
ကုန်သွယ်ရေးမြို့ဖြစ်သဖြင့် ရောမ၊ အလက်ဇန္ဒြီးယား၊ အန္တိအုတ်တို့ပြီးလျှင်
အင်ပါယာအတွင်း အကြီးဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပါလုသည် ဧဖကအသင်းတော်ကို
စတင်တည်ထောင်သူ မဟုတ်သော်လည်း (တ ၁၈:၂၄-၂၆)၊ ထိုမြို့တွင် သူ၏ အမှုတော်ကြောင့်
ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အဓိကဗဟိုချက်ဖြစ်လာခဲ့သည် (တ ၁၉)။ သို့သော် ဧဖကယုံကြည်သူများသည်
ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် မှားယွင်းသော ဆရာများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ ပါလုသည်
ဆူပူမှုဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခံရသည် (တ ၁၉:၂၃-၄၁)၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့်
တိုက်ခိုက်ရသည် (၁ ကော ၁၅:၃၂)၊ ဆန့်ကျင်သူများစွာ ရှိသည် (၁ ကော ၁၆:၈-၉)၊
အသက်ရှင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ရလောက်အောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့သည် (၂ ကော ၁:၈)။
မှားယွင်းသော အယူအဆများနှင့်ပတ်သက်၍ ပါလုသည် ၎င်းတို့ကို “မှားယွင်းစွာ ပညာဟု
ခေါ်ဆိုခြင်း” (၁ တိ ၆:၂၀) ဟု ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ဆရာများကို ကိုယ်တိုင်လိမ်ညာသူများ၊
အကျိုးအမြတ်ရှာသူများ (၆:၅)၊ အသိစိတ်မဲ့သူများ (၄:၂) ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူတို့သည်
ဒဏ္ဍာရီများ၊ “အဆုံးမရှိသော ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်” (၁:၄)၊ ပျက်စီးသော စကားများ၊
ဆန့်ကျင်မှုများကို စွဲလမ်းခဲ့ကြသည် (၆:၂၀၊ ၄:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
သူတို့သည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို တားမြစ်ပြီး အစာအာဟာရတားမြစ်ခြင်းနှင့်
ခန္ဓာကိုယ်ဆိုင်ရာ လောကီရှောင်ကြဉ်မှုများကို မြှင့်တင်ခဲ့ကြသည် (၄:၃၊ ၄:၈ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Backgrounds. Ephesus was the capital of the province of Asia
and proud temple keeper of the famed goddess Artemis (Diana). With its
prosperous seaport, the city boasted a large and diverse population that made
it one of the largest cities of the Roman Empire after Rome, Alexandria, and
Antioch. Although Paul was not the founder of the church at Ephesus (Acts
18:24–26), his ministry in the city helped it to become an established center
of Christianity (Acts 19). In spite of the strong Christian presence in Ephesus,
the believers in the city suffered from both persecution and the influence of
false teachers. Paul was threatened by a riot (Acts 19:23–41), fought beasts (1
Cor. 15:32), had many opposing him (1 Cor. 16:8–9), and faced such difficult
affliction that he was not sure he would live (2 Cor. 1:8). Regarding false
teachings, Paul describes them as “falsely called knowledge” (1 Tim. 6:20) and
the teachers as hypocritical liars, eager for gain (6:5), with seared
consciences (4:2). They were preoccupied with fables or myths and “endless
genealogies” (1:4), corrupted speech, and opposition (6:20, cf. 4:7). They also
forbade marriage and promoted dietary restrictions and other forms of physical
asceticism (4:3; cf. 4:8).
ဓမ္မပညာနှင့်
ရည်ရွယ်ချက်။ ၁ တိမောသေစာကို ဧဖကအသင်းတော်ကို မှားယွင်းသော အယူအဆများနှင့်
အခြားအန္တရာယ်များမှ ကာကွယ်ရန် တိမောသေ မည်သို့ ဦးဆောင်ရမည်ကို ညွှန်ကြားရန်
ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တိမောသေအား ပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်များသည်
အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ မှားယွင်းသော အယူအဆများ (အခန်း ၁)၊
အသင်းတော်ကိုးကွယ်ရေး (၂:၁-၁၅)၊ ခေါင်းဆောင်သူများ၏ အရည်အချင်းနှင့် ခန့်အပ်ခြင်း
(အခန်း ၃)၊ မုဆိုးမများကို ဂရုစိုက်ခြင်း (၅:၃-၁၆)၊ လူကြီးများကို
စွပ်စွဲချက်ဖြေရှင်းခြင်း (၅:၁၉-၂၂)၊ ကျွန်များနှင့် ချမ်းသာသူများ၏ အပြုအမူ
(၆:၁-၂၊ ၁၇-၁၉) စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ၁ တိမောသေစာ၏ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ ဗဟိုချက်မှာ
ဘုရားသခင်၏ စည်းစနစ်ကျသော နည်းလမ်းကို အသင်းတော်စီမံခန့်ခွဲမှု၏ စံနှုန်းအဖြစ်
ထားရှိခြင်းဖြစ်သည် (၁:၃-၇ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ပါလုသည်
ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် သို့မဟုတ် စည်းစနစ်တကျထားရန် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို မကြာခဏ
ကိုးကားခဲ့သည် (၂:၁၃-၁၅၊ ၄:၃-၅၊ ၆:၇)။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊
ကောင်းသောစိတ်နှလုံး၊ ယုံကြည်ခြင်း တို့ကို ထုတ်ပေးရန်ဖြစ်သည် (၁:၅)။ ဘုရားသခင်၏
စည်းစနစ်ကျသော နည်းလမ်းသည် ခရစ်တော်မှတစ်ဆင့် ပေးသနားတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်း
(၂:၃-၇၊ ၃:၆၊ ၄:၁၀) တွင်လည်း ထင်ရှားပြီး၊ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ လက်ခံရမည့်
မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည် (၁:၁၊ ၄:၁၀၊ ၅:၅၊ ၆:၁၇)။
မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို
ကာကွယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဧဝံဂေလိတရားသာလျှင် ထူထောင်နိုင်ပြီး ထိန်းသိမ်းနိုင်သော
စည်းစနစ်ကို မြှင့်တင်ခြင်းဖြစ်သည်။
Theology
and Purpose. The Epistle of 1
Timothy was sent to instruct Timothy on how he should act as the leader of the
church at Ephesus to protect it from false teachings and other dangers. The
specific instructions deal with a diversity of subjects: false teachings (chap.
1), church worship (2:1–15), appointment and characteristics of leaders (chap.
3), care for widows (5:3–16), resolving charges against elders (5:19–22), and
behavior of slaves and the wealthy (6:1–2, 17–19). A key concept that provides
theological coherence to 1 Timothy is Paul’s emphasis on God’s way of ordering
things (see commentary on 1 Tim. 1:3–7) as the standard for church management.
Thus, Paul often resorts to the teachings of the OT to establish order or solve
problems in the church (2:13–15; 4:3–5; 6:7) with the purpose of producing
love, good conscience, and faith (1:5). But God’s way of ordering things is
also evident in the salvation He provided through Christ (e.g., 2:3–7; 3:16;
4:10), and that brings with it a hope and trust that we should all embrace
(1:1; 4:10; 5:5; 6:17). One could say that the church order Paul promoted in
opposition to false teachers is the order that only the gospel can establish
and preserve. The fight against false teachings is essentially a defense of the
Christian faith.
စာပေဆိုင်ရာ
လက္ခဏာများ။ ၁ တိမောသေသည် ပါလုမှ တိမောသေထံ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာစာထက် ပိုမိုသည်။
ဧဖကအသင်းတော်ကို ဦးဆောင်နည်းကို ညွှန်ကြားထားသော်လည်း၊ ညွှန်ကြားချက်အများစုသည်
အသင်းတော်အားလုံးအတွက် ရည်ရွယ်သည်။ ၎င်းသည် အုပ်ချုပ်သူများက
လက်အောက်ငယ်သားများအား ရာထူးပေးရာတွင် ပေးအပ်သော တာဝန်ပေးစာမူများနှင့် ဆင်တူပြီး၊
ထိုစာမူများကို အများပြည်သူ ဖတ်ရှုနိုင်ရန် ကြေညာခဲ့သည်။
Literary
Features. First Timothy is
more than a personal letter from Paul to Timothy. Although it contains specific
instructions on how Timothy was to lead the church at Ephesus, many of the
instructions are intended for the church in general. It resembles the mandate
documents that rulers gave to their subordinates as they were installed into
office—instructions that were, in many cases, read and displayed publicly in
inscriptions.
အခန်းကြီး - ၁
မှတ်ချက်စာ
COMMENTARY
၁:၁-၂၀
1:1–20
မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ဆန့်ကျင်ခြင်း
Opposing False Doctrines
နှုတ်ဆက်စကားပြီးနောက် (အခန်းငယ် ၁-၂)၊ ပါလုသည် ပြဿနာ သုံးခုကို ဖြေရှင်းခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃-၇)။ မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ဆန့်ကျင်ရန်၊ နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ရေးအတွေ့အကြုံ လိုအပ်ခြင်း၊ တရားဟောရေးကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ရန် လိုအပ်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းသုံးပါးကို အခန်းငယ်တစ်ခန်းလုံးတွင် ဆက်လက်ဖွံ့ဖြို့ခဲ့သည်။ တရားဟောရေး၏ သဘာဝကို သတ်မှတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၈-၁၁)၊ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံဖြင့် စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံကို သတ်မှတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၂-၁၇)၊ ထို့နောက် မှားယွင်းသော ဆရာများကို ဆန့်ကျင်ရန် တိမောသေအား တာဝန်ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၈-၂၀)။
After the greetings (vv. 1–2), Paul addressed three specific issues (vv.
3–7): the need to oppose false teachings, the need for a deep spiritual
experience, and the need to gain a proper understanding of the law. He
developed these three topics further in the rest of the chapter. He defined the
nature of the law (vv. 8–11), used his own experience to define the nature of a
true Christian experience (vv. 12–17), and then returned to his charge to
Timothy to oppose false teachers (vv. 18–20).
၁:၁-၂။ နှုတ်ဆက်စကား။
ပါလုသည် ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း စာစတင်ခဲ့သော်လည်း၊ နှုတ်ဆက်စကားတွင် နောက်မှ
ပိုမိုဆွေးနွေးမည့် အဓိကအချက်များကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့်
ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် တမန်တော်ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်ဖော်ပြခြင်းသည်
တစ်ခုဖြစ်သည်။ စာတစ်လျှောက် ပါလုသည် တိမောသေအား အသင်းတော်ကို အချို့ကိစ္စများတွင်
ပညတ်ရန် (parangellō – ပညတ်၊
တာဝန်ပေး၊ တိုက်တွန်း၊ ညွှန်ကြား ဟု ဘာသာပြန်သည်) ညွှန်ကြားခဲ့သည် (ဥပမာ ၁:၃၊
၄:၁၁၊ ၅:၇၊ ၆:၁၃၊ ၁၇)။ ပါလုကိုယ်တိုင်လည်း ဘုရားသခင်၏ အမိန့်အောက်တွင် ရှိကြောင်း
အသင်းတော်အား (၁ တိမောသေ နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ) သတိပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို
“ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်” ဟု ယေရှုကို “ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ခြင်း” ဟု
ဖော်ပြခြင်းသည်လည်း စာ၏ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အခြေခံကို ချမှတ်ပေးသည်။ ပါလုသည်
ကယ်တင်ခြင်း (၁:၁၅၊ ၂:၃-၆၊ ၄:၁၀) နှင့် ယေရှုအပေါ် မျှော်လင့်ခြင်းကို
အလေးပေးခဲ့သည် (၄:၁၀၊ ၅:၅၊ ၆:၁၇၊ ကောလောသဲ ၁:၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ကယ်တင်ခြင်းကို ပညာ (၁ တိ ၆:၂၀) သို့မဟုတ် လောကီရှောင်ကြဉ်ခြင်း (၄:၁-၃) ဖြင့်
မရရှိဘဲ ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသည်။ မျှော်လင့်ခြင်းကို လူ့အားထုတ်မှု သို့မဟုတ်
စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်အပေါ်တွင် တည်သည် (၄:၁၀၊ ၆:၁၇)။
ကယ်တင်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းသည် ယေရှု၏ လူဖြစ်ခြင်း၊ အသေခံခြင်း
အတိတ်ကာလနှင့် ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းကို လွှမ်းခြုံသည်။ တိမောသေသည်
“ယုံကြည်ခြင်းအတွင်း ငါ၏ စစ်မှန်သော သားဖြစ်သည်” (၁:၂)။ ၎င်းသည် ပါလုနှင့် တိမောသေ၏
နီးကပ်သော ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုကို ဖော်ပြရုံသာမက (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၉-၂၀၊ ၂ တိ ၁:၂ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အသင်းတော်တွင် ရှိသင့်သော ဆက်ဆံရေးအမျိုးအစားကို သရုပ်ဖော်သည်
(၁ တိ ၅:၁-၂)။
1:1–2.
Greeting. Although Paul
begins his epistle in customary fashion—identifying himself and the recipient
of the letter and sharing a blessing—his greeting also includes key concepts he
will pursue more fully later. One of these concepts is connected to his
self-description as an apostle by God’s command and by Jesus Christ. Throughout
the letter, Paul instructed Timothy to command (parangellō, also translated “charge,” “urge,” “instruct”) the
church regarding certain issues (e.g., 1:3; 4:11; 5:7; 6:13, 17) and wanted
him—and the church as well (see 1 Timothy: Introduction)—to remember that Paul
himself was under divine orders. The descriptions of God as “our Savior” and of
Jesus as “our hope” (1:1) also establish the theological horizon of the letter.
Paul emphasized both the salvation (1:15; 2:3–6; 4:10) and the hope provided
through and embodied in Jesus (4:10; 5:5; 6:17; cf. Col. 1:27). So, salvation
is not obtained not through knowledge (1 Tim. 6:20) or asceticism (4:1–3) but
from God; hope is based not on human effort or on riches but on God (4:10;
6:17). The themes of salvation and hope encompass the past of Jesus’s
incarnation and death and His Second Coming. Timothy was Paul’s “true son in
the faith” (1:2). This not only expresses Paul’s close and affectionate
relationship to Timothy (cf. Phil. 2:19–20; 2 Tim. 1:2) but also illustrates
the kind of relationships that should pervade the church (1 Tim. 5:1–2).
၁:၃–၇
တိမောသေအမှုတာဝန်။ ပါဝလုသည် ဧဖက်မြို့ရှိ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ကို တိမောသေအား
တာဝန်ပေးခဲ့ပြီး၊ မှားယွင်းသောအယူဝါဒများကို တိုက်ဖျက်ရန် အထူးတာဝန်ပေးခဲ့သည်။
တိမောသေသည် မက္ကေဒေါနိအသင်းတော်များ (တမန် ၁၈:၅; ၁၉:၂၂)၊ သက်သာလောနိတ် (၁ သက် ၃:၂)၊
ဖိလိပ္ပိ (ဖိ ၂:၁၉) နှင့် ကောရိန်သု (၁ ကော ၄:၁၇; ၁၆:၁၀–၁၁) သို့ အလားတူခရီးများ
စေလွှတ်ခြင်းခံရဖူးသည်။ ထို့ပြင် ပါဝလု၏ စာအုပ်ခြောက်အုပ် (၂ ကောရိန်သု၊ ဖိလိပ္ပိ၊
ကောလောသံ၊ ၁ သက်သာလောနိတ်၊ ၂ သက်သာလောနိတ်၊ ဖိလေမုန်) ၌ ပူးတွဲစာရေးသူအဖြစ်
ပါဝင်သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်နိုင်သော်လည်း လူသစ်မဟုတ်ခဲ့ပေ။
1:3–7.
Timothy’s Charge. Paul left Timothy in charge of the church at Ephesus with the specific
task of addressing false teachings. Timothy was sent on similar missions to the
Macedonian churches (Acts 18:5; 19:22), Thessalonica (1 Thess. 3:2), Philippi
(Phil. 2:19), and Corinth (1 Cor. 4:17; 16:10–11) and appears as a co-sender on
six of Paul’s letters (2 Corinthians, Philippians, Colossians, 1 Thessalonians,
2 Thessalonians, Philemon). He may have been young, but he was not a novice.
ပါဝလုသည်
မှားယွင်းသောဆရာများ၏ အလုပ်ကို တိမောသေအား ပေးအပ်သော ပညတ်နှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင် ဖော်ပြခဲ့သည်။ မှားယွင်းသောဆရာများသည် ဒဏ္ဍာရီများနှင့်
“အဆုံးမရှိသော အနွယ်ဇာတ်များ” (၁ တိ ၁:၄) ကို အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ဂရိစကားလုံး prosechō
(“အာရုံစိုက်”) သည်
စွဲလမ်းခြင်းနှင့် တွယ်ကပ်ခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ သူတို့သည်
စိတ်လှုပ်ရှားစရာနှင့် အငြင်းပွါးစရာများကို စွဲလမ်းနေကြသည်။ ထိုအရာများသည်
အဘယ်နည်းဟု ရှင်းလင်းစွာ မသိရသော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်သတင်းစကားတွင် အခြေခံမရှိဘဲ
ဆန့်ကျင်နေသော ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ခန့်မှန်းချက်များဖြစ်ပုံရသည်။
တရားဓမ္မဆရာများဖြစ်လိုသော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် သူတို့သည် ထူးဆန်းပြီး
မှောင်မိုက်သော အကြံအစည်များကို စွဲလမ်းခြင်းအားဖြင့် နာမည်နှင့် နောက်လိုက်များ
ရယူရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ပါဝလုသည် သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကို အပြစ်တင်ခြင်း မဟုတ်ပါ
(သက်သေ ၃:၁; ၁
ကော ၁၂:၂၈–၃၁)၊ သို့သော် သူတို့၏ အယူဝါဒကို တိမောသေအား အပ်နှံထားသော
ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင် ဖော်ပြခဲ့သည် (၁ တိ ၁:၁၂–၂၀)။ သူတို့၏
အယူဝါဒများသည် ရှုပ်ထွေးပြီး “အဆုံးမရှိ” (၁:၄၊ ၇; သက်သေ ၂ တိ ၃:၇) ဖြစ်သော်လည်း၊
ဧဝံဂေလိတရားသည် ရိုးရှင်းပြီး အလွယ်တကူ အနှစ်ချုပ်နိုင်သည် (၁ တိ ၁:၁၅; ၃:၁၆)။ သူတို့၏
အယူဝါဒများသည် ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ဖြစ်ပြီး ပဋိပက္ခဖြစ်စေကာ၊ လူဆရာကို
အာရုံစိုက်စေကာ ခွဲထွက်စေသည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည်မူကား ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို
ဖြစ်ပေါ်စေသည် (၁:၅) နှင့် ဘုရားသခင်ကို အာရုံစိုက်စေသည်။
Paul contrasted the work of the false teachers
with his command to Timothy. False teachers were paying attention to myths or
fables and “endless genealogies” (1 Tim. 1:4). The Greek verb prosechō (“pay close attention”) may
imply devotion and even attachment. They were addicted to that which was
exciting and controversial. It is not clear what these pursuits were, but they
seem to have been religious speculations without any basis in the Christian
message and in conflict with it. In their ambition to be considered teachers of
the law, these individuals had tried to create a name and a following for
themselves by devotion to novel and probably obscure ideas. Paul was not
castigating their ambition (cf. 3:1; 1 Cor. 12:28–31) but contrasting their
teachings to the gospel entrusted to Timothy (1 Tim. 1:12–20). While their
teachings were complex and “endless” (1:4, 7; cf. 2 Tim. 3:7), the gospel is
simple and easily summarized (1 Tim. 1:15; 3:16). Their teachings were
speculative, produced conflict, brought attention to the human teacher, and
were divisive. The gospel produces love (1:5) and focuses on God.
ပါဝလုက
ဆန့်ကျင်ဘက်နှင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းမှာ oikonomian theou (အပိုဒ် ၄) ကို
အာရုံစိုက်ရန်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအရာကို အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။
အလွန်ဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိအိမ်တော်ကို စီမံအုပ်ချုပ်ပုံကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (သက်သေ ၃:၁၅)။ ပါဝလုသည် မိမိ၏ တာဝန်ကို ဘုရားသခင်၏
အိမ်တော်၏ စီမံအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည် (ကောလေ ၁:၂၄–၂၅)။ ထို့ကြောင့်
ပါဝလုသည် တိမောသေအား ယုံကြည်သူများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို မှားယွင်းသောဆရာများ၏
စွဲလမ်းမှုမှ “ဘုရားသခင်အရာရာကို စီမံပုံ” သို့ လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးရန်
တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ ဤစီမံမှုသည် ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားတွင် အထူးအခြေတည်သည်။ ပါဝလုသည်
အသင်းတော်အတွင်း ခက်ခဲသောပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို
အမြဲရည်ညွှန်းသည်။ ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို အာရုံစိုက်ခြင်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို
ဖြစ်ပေါ်စေပြီး (၁ တိ ၁:၅) သဘာဝအလျောက် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
Paul suggests that the opposite and better
approach is to focus on oikonomian theou
(v. 4). This has been translated in various ways. Most likely it refers to the
way God manages or orders His household (cf. 3:15). Paul considered his
commission to be that of a steward of God’s household (Col. 1:24–25). Thus,
Paul charged Timothy with the task of steering the interests of believers away
from the preoccupations of the false teachers to the “way God orders things.”
This order is specifically grounded in the gospel of salvation. Paul constantly
refers to the plan of salvation to solve difficult issues in the church. This
focus on God’s plan produces love (1 Tim. 1:5) and is inherently unifying.
ပါဝလုအတွက်
ကျန်းမာသောအယူဝါဒသည် အသိပညာထက် ကျော်လွန်၍ အတွင်းစိတ်၏ ပြောင်းလဲခြင်းသို့
ရောက်သည်။ ကျန်းမာသောဆရာများသည် “နှလုံးသန့်ရှင်းခြင်းမှ”၊
“ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းခြင်းမှ” နှင့် “ရိုးသားသောယုံကြည်ခြင်းမှ”
ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိကြသည် (အပိုဒ် ၅)။ မှားယွင်းသောဆရာများမူကား ဤဂုဏ်တော်များမှ
လွှဲချာ၍ လှည့်ထွက်သွားကြသည် (အပိုဒ် ၆–၇; သက်သေ ၂ တိ ၃:၁–၇)။ ဓမ္မသစ်အယူချည်းများသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ
ပြဿနာကို ဖော်ပြသည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျရှုံးခြင်းသည် အချည်းနှီးသော ဆွေးနွေးခြင်းကို
ဖြစ်ပေါ်စေသည် (၁ တိ ၁:၆)။
For Paul, sound teaching goes beyond knowledge to
the transformation of the inner being. While sound teachers have love “from a
pure heart,” from “a good conscience,” and from “sincere faith” (v. 5), false
teachers have departed from and turned away from these virtues (vv. 6–7; cf. 2
Tim. 3:1–7). Theological fallacies reveal a spiritual problem. Spiritual
failure produces vain discussion (1 Tim. 1:6).
၁:၈–၁၁ ပညတ်တရားကို
မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုခြင်း။ ပါဝလုသည် မှားယွင်းသောဆရာများ၏ ပညတ်တရား၏ သဘာဝနှင့်
လုပ်ဆောင်ချက်ကို နားမလည်ခြင်းကို ဦးစွာဖြေရှင်းသည်။ ဤအရာသည် သူတို့၏ ပြဿနာ၏
မူလဇစ်မြစ်ဖြစ်ပုံရသည်။ “ပညတ်တရားသည် ကောင်းသည်” ဟု ပါဝလုက ဆိုသည် (အပိုဒ် ၈)။
အကြောင်းမှာ ပညတ်တရားသည် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပြည့်စုံသောဘဝ ရရှိရန်အတွက် ဘုရားသခင်၏
အလိုတော်ကို ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ဟေရှာ ၄၈:၁၈; မသဲ ၁၉:၁၇; ရော ၇:၁၀)။ ပညတ်တရားသည် ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက်
လမ်းညွှန်တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ လူသားတို့၏ ကျဆုံးခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း
မရှိပါ။ ပညတ်တရားသည် ဖြောင့်မတ်သူများ မည်သို့နေထိုင်သင့်သည်ကို ဖော်ပြသည်၊
ဆိုးယုတ်သူကို ဖြောင့်မတ်စေနိုင်သည်မဟုတ် (ရော ၃:၂၀–၂၈; ဂလာ ၂:၁၆)။ အထက်တွင် ဖော်ပြထားသော
“နှလုံးသန့်ရှင်းခြင်း”၊ “ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းခြင်း” နှင့်
“ရိုးသားသောယုံကြည်ခြင်း” ကို ပညတ်တရားမဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါ (၁ တိ ၁:၅)။ ပညတ်တရားသည်
စံနှုန်းတစ်ခုဖြစ်သည်၊ ဖြေရှင်းချက်မဟုတ်ပါ။ ပညတ်တရားကို မှန်ကန်စွာအသုံးပြုရန်မှာ
ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖြောင့်မတ်စေနိုင်သော ခရစ်တော်နှင့် ဆက်စပ်၍သာ ဖြစ်သည် (၁:၁၂–၁၅;
သက်သေ ဂလာ ၃:၂၄)။
မှားယွင်းသောဆရာများသည် ဤအချက်ကို နားမလည်ဘဲ ပညတ်တရားကို မှားယွင်းစွာ
အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်များကို စွဲလမ်းခြင်းကြောင့်
လက်ထပ်ခြင်းနှင့် အချို့အစားအသောက်များကို တားမြစ်ခဲ့ကြသည် (၁ တိ ၄:၃) နှင့်
ခန္ဓာကိုယ်ဆိုင်ရာ လောဘတိတ်ခြင်းအချို့ကို ထောက်ခံခဲ့ကြသည် (သက်သေ ၄:၈)။
ကောင်းမှုအတွက် ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်မည့်အစား၊ ပညတ်တရားသည် ခရစ်တော်မှ အာရုံလွှဲခံရပြီး
ဖိနှိပ်ရေးကိရိယာဖြစ်လာခဲ့သည်။
1:8–11.
The Appropriate Use of the Law. Paul deals first with the misunderstanding of the nature and function of
the law by the false teachers. This seems to have been the root of their
problem. We know, Paul says, that “the law is good” (v. 8). It is good because
it expresses God’s will for us so that we may have abundant life (Is. 48:18;
Matt. 19:17; Rom. 7:10). It is a guide for the Christian life, but it cannot
solve the problem of fallen humanity. The law describes how the righteous
should live, not how the sinner can be made righteous (Rom. 3:20–28; Gal.
2:16). It cannot produce the “pure heart,” “good conscience,” and “sincere
faith” mentioned above in 1 Timothy 1:5. It is a standard, not a solution. The
law is properly used only in connection to Christ as the One who can make us
righteous (1:12–15; cf. Gal. 3:24). False teachers failed to grasp this and
misused the law. Their obsession with speculations led them to oppose marriage
and certain kinds of foods (1 Tim. 4:3) and to advocate some forms of physical
asceticism (cf. 4:8). Instead of being an instrument for good, the law diverted
attention from Christ and became an instrument of oppression.
ပညတ်တရားသည်
ဖြောင့်မတ်သူအတွက် ပြုတ်ရား မဟုတ်—ဆိုလိုသည်မှာ ဖြောင့်မတ်သူကို ဆန့်ကျင်ရန်
မဟုတ်ဘဲ၊ တရားမဲ့သူနှင့် ပုန်ကန်သူများကို ဆန့်ကျင်ရန်ဖြစ်သည် (၁:၈–၉)။
ပညတ်တရားသည် ဆိုးယုတ်မှုနှင့် မကောင်းမှုကို ဆန့်ကျင်သည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက်
လမ်းညွှန်အဖြစ် အပြုသဘောဆောင်သော အခန်းကဏ္ဍနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ပညတ်တရား၏
ရှုတ်ချရေးအခန်းကဏ္ဍဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ပညတ်တရားကို ချိုးဖောက်သော ဒုစရိုက်များကို
စာရင်းပြုစုသည် (အပိုဒ် ၉–၁၀)။ ဤစာရင်းသည် ဆယ်ပညတ်နှင့် အညီ စီစဉ်ထားပုံရသည်။
ပါဝလုသည် ကိုယ်ကျင့်တရားစံနှုန်းများကို မလေးစားသူများကို ရည်ညွှန်းသည်။
ပထမလေးချက်သည် ပထမပညတ်လေးချက်ကို သတိတရားဖြစ်စေသည်။ မိဘသတ်သူများကို
ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ပဉ္စမပညတ်ကို သတိရစေသည်။ နောက်သုံးချက် (လူသတ်သမား၊
လိင်အကျင့်ယိုယွင်းသူ၊ လင်မယားအတူတူလိင်ဆက်ဆံသူ—arsenokoitēs သည်
အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လိင်ဆက်ဆံသော အမျိုးသားကို ဆိုလိုသည်) တို့သည် ဆဋ္ဌမနှင့်
သတ္တမပညတ်ကို သတိတရားဖြစ်စေသည်။ နောက်ဆုံးသုံးချက် (လူပြန်ပေးဆွဲသူ သို့မဟုတ်
ကျွန်ပြုသူ၊ လိမ်ညာသူ၊ လှည့်စားသူများ) တို့သည် အဋ္ဌမ၊ နဝမနှင့် ဒသမပညတ်ကို
ရည်ညွှန်းပြီး စာရင်းကို ပိတ်သိမ်းသည် (လောဘသည် လူပြန်ပေးဆွဲခြင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ
အကြောင်းရင်းဖြစ်သောကြောင့်)။
The law is not made for the righteous person in
the sense that it is made not to oppose the upright but to oppose lawless and
rebellious people (1:8–9). The law is against what is bad and evil. This is the
condemnatory role of the law as contrasted to its positive role as a guide for
the Christian life. Paul proceeds to enumerate vices that are against the law
(vv. 9–10). The list seems to be ordered according to the Decalogue. Paul
refers to persons without respect for moral norms. The first four terms bring
to mind the first four commandments. The reference to those who murder their
parents reminds us of the fifth commandment. The next three terms refer to
murderers, the sexually immoral, and those engaging in homosexual activity (arsenokoitēs designates a male who has
sex with another male); these are suggestive of the sixth and the seventh
commandments. The last three terms (referring to those who kidnap or enslave,
liars, and perjurers) close the list with references to the eighth, ninth, and
tenth commandments (since coveting speaks to the motivation behind a
kidnapping).
၁:၁၂–၁၇
ပါဝလု၏ဘဝနှင့် ကျေးဇူးတော်၏ တန်ခိုး။ ပါဝလု၏ အတွေ့အကြုံသည် မှားယွင်းသောဆရာများ
လျစ်လျူရှုခဲ့သော သက်သေဖြစ်သည်—ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် တကယ့်တန်ခိုးသည် ဘုရားသခင်၏
ကျေးဇူးတော်မှ လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူတစ်ဦးကို ဘုရားသခင်ကို
အမှုတော်ဆောင်နိုင်စေသော သို့မဟုတ် ပညတ်တရားကို သင်ကြားနိုင်စေသော အရာမှာ
ကျေးဇူးတော်ကို ကိုယ်တိုင်ခံစားရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
1:12–17.
Paul’s Life and the Power of Grace. Paul’s experience provided evidence the false teachers had ignored: that
the real power for righteousness comes through divine grace. In the final
analysis, what enables a person to serve God or to teach the law is the
personal experience of His grace.
ပါဝလုသည် ပညတ်တရားကို
အပြစ်အနာအဆာမရှိ စောင့်ထိန်းသူနှင့် ကာကွယ်သူဖြစ်ခဲ့သော်လည်း (တမန် ၆:၁၃–၁၅;
၈:၁–၃; ဖိ ၃:၅–၆)၊ သူသည်
ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ပညတ်တရား၏ ပြည့်စုံခြင်း၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော
“နှလုံးသန့်ရှင်းခြင်း”၊ “ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းခြင်း” နှင့်
“ရိုးသားသောယုံကြည်ခြင်း” ဖြင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မရှိခဲ့ပါ။ သူသည် ၁ တိမောသေ
၁:၈–၁၀ တွင် ဖော်ပြထားသော မဖြောင့်မတ်သူများထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ်
ကိုယ်ကိုကိုယ်ဖော်ပြခဲ့သည်—ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သူ၊ ညှဉ်းဆဲသူ၊ မောက်မာစွာ
အကြမ်းဖက်သူ (အပိုဒ် ၁၃)။ ပါဝလုကို ဖြောင့်မတ်စေသော အရာမှာ ကြွယ်ဝစွာ လောင်းချသော
“ကျွန်ုပ်တို့သခင်၏ ကျေးဇူးတော်” (အပိုဒ် ၁၄; သက်သေ ရော ၅:၂၀; ၂ ကော ၄:၁၅) နှင့် ခရစ်တော်ယေရှုအထဲရှိ
“ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ” တို့ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ဤအရာများသည်
တိမောသေအား အပ်နှံထားသော ပညတ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော်လည်း မှားယွင်းသောဆရာများက
လျစ်လျူရှုခဲ့သည် (၁ တိ ၁:၅–၆; သက်သေ
ဂလာ ၅:၆)။ ထို့ကြောင့် ကျေးဇူးတော်သည် ပညတ်တရားမတတ်နိုင်သော အရာကို
ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။
Even though Paul was a teacher as well as a
blameless observer and defender of the law (Acts 6:13–15; 8:1–3; Phil. 3:5–6),
he had not always loved with “a pure heart,” from a “good conscience,” and from
“sincere faith” that characterizes the gospel and is the essence of the
fulfillment of the law (1 Tim. 1:5; Rom. 13:8–10). He identified himself as one
of the unrighteous described in 1 Timothy 1:8–10: a blasphemer, a persecutor,
and an insolently violent man (v. 13). What empowered Paul to be righteous was the
abundant, outflowing “grace of our Lord” (v. 14; cf. Rom. 5:20; 2 Cor. 4:15)
along with the “faith and love,” which are in Christ Jesus (v. 14). They are
the goals of the commandment entrusted to Timothy but ignored by false teachers
(1 Tim. 1:5–6; cf. Gal. 5:6). So, grace accomplished what the law could not.
ပါဝလုသည် သူအား
သနားညှာတာခြင်းခံရသည့် အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ သူသည်
ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကြောင့် မသိနားမလည်ဘဲ ပြုမူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၁ တိ ၁:၁၃)။
ဤသည်မှာ မသိနားမလည်ဘဲ ကျူးလွန်သော အပြစ်များသာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရနိုင်သည်ဟု
မဆိုလိုပါ။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ကန့်သတ်သောအရာမှာ ဘုရားသခင်၏ ပေးဆပ်မှု မဟုတ်ဘဲ၊
ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ခံလိုစိတ်ပင်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်အား
ယုံကြည်လာမည့်သူများအတွက် ဥပမာဖြစ်လာရန် ဘုရားသခင်၏ သနားညှာတာခြင်းကို
ခံရခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ပါဝလုသည် လူသားတို့၏ အမြင်တရားခွင်တွင် ဘုရားသခင်၏
ပြပွဲဖြစ်လာခဲ့သည်—ဘုရားသခင်သည် အဆုံးစွန်ထိ ကယ်တင်နိုင်သည်ဟူသော အချက်ကို။ အကယ်၍
အပြစ်ဆိုးဆုံးသော ပါဝလု (အပိုဒ် ၁၅) ကို သနားညှာတာခြင်းခံရလျှင် (၁ ကော ၁၅:၉–၁၀;
ဂလာ ၁:၁၃–၁၇)၊
လူတိုင်းလည်း ခံရနိုင်သည်။
Paul gives two reasons for the mercy shown to
him. First, he acted with ignorance in unbelief (1 Tim. 1:13). This does not
mean that only sins committed in ignorance are eligible for forgiveness. What
limits forgiveness is not God’s provision but our willingness to receive it.
Second, Paul received God’s mercy in order for Christ to display it through his
story (v. 16). Paul was to become an example of those who would believe in
Christ. He was God’s exhibit in the courtroom of human opinion—that God is able
to save to the uttermost. If Paul, the worst of sinners (v. 15), was shown
mercy (1 Cor. 15:9–10; Gal. 1:13–17), then all would be.
၁:၁၈–၂၀ တိမောသေ၏
တာဝန်ကို နိဂုံးချုပ်ခြင်း။ ပါဝလုသည် အပိုဒ် ၃ မှ စတင်သော နိဒါန်းသွန်သင်ချက်ကို
နိဂုံးချုပ်ရာတွင် တိမောသေအား “ပရောဖက်ပြုချက်များ” (အပိုဒ် ၁၈) အားဖြင့်
အပ်နှံထားသော တာဝန်ကို သစ္စာရှိစွာ ထမ်းဆောင်ရန် သတိပေးသည်။
ဤပရောဖက်ပြုချက်များသည် အဘယ်ကို ဆိုလိုသည် သို့မဟုတ် ဧဖက်မြို့ရှိ တာဝန်နှင့်
ဆိုင်သည်လော၊ ဧဝံဂေလိအမှုတော်အတွက် အထွေထွေ တာဝန်နှင့် ဆိုင်သည်လော (တမန် ၁၆:၁–၃)
ဟု မရှင်းလင်းပါ။ သို့သော် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် လူကြီးများအား တိမောသေကို
ဧဝံဂေလိအမှုတော်အတွက် ခန့်အပ်စေခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းသည် (၁ တိ ၄:၁၄)၊
ပါဝလုခံရသည်နှင့်အတူတူပင် (တမန် ၁၃:၁–၃)။
1:18–20. Timothy’s Charge Concluded. Paul concludes his introductory exhortation—begun in v. 3—by reminding
Timothy of the importance of being faithful to the task entrusted to him
through “prophecies” (v. 18). It is not clear what these prophecies said, or if
they were made in connection to the specific task at Ephesus or in connection
to Timothy’s general commission to the gospel ministry (Acts 16:1–3). It seems
clear, however, that at some point the Holy Spirit directed elders to
commission Timothy for the work of the gospel (1 Tim. 4:14), just as Paul had
been (Acts 13:1–3).
တိမောသေသည်
ထိုပရောဖက်ပြုချက်များကို သတိရနေရန် လိုအပ်သည်၊ ထို့နည်းတူ ဘဝစစ်ပွဲကို မှန်ကန်စွာ
တိုက်နိုင်ရန် (၁ တိ ၁:၁၈)။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်များသည် သူ့ကို အာရုံစိုက်စေပြီး
တာဝန်၏ သန့်ရှင်းမှုကို သတိရစေသည်။ ဤတာဝန်သည် စစ်ပွဲတစ်ခုနှင့်တူသည်။ သူသည်
“ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းခြင်း” (အပိုဒ် ၁၉) ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန်
လိုအပ်သည်—ဤသည်မှာ သူ့အား အပ်နှံထားသော ပညတ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ပင်ဖြစ်သည် (အပိုဒ်
၅)—သို့မဟုတ်ပါက ဝိညာဉ်ရေးရာ သေခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ
“သင်္ဘောပျက်ခြင်း” ခံရမည် (အပိုဒ် ၁၉)။ အသင်းတော်များကို ဧဝံဂေလိတရားကို
သတိပေးရုံမျှမက၊ ယုံကြည်သူများအတွက် ဥပမာအားဖြင့် ကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားရရန်
လိုအပ်သည် (၄:၁၂; သက်သေ
၁ ကော ၄:၁၆–၁၇)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် “ဟုမေနဲနှင့် အလက်ဇန္ဒြ” (အပိုဒ် ၂၀; သက်သေ တမန် ၁၉:၃၃–၃၄;
၂ တိ ၂:၁၇–၁၈;
၄:၁၄) တို့သည်
ကိုယ်ကျင့်တရားကို ချိုးဖောက်၍ ယုံကြည်ခြင်းမှ လွှဲချာသွားကြသည်။ ပါဝလုသည်
သူတို့ကို စာတန်လက်သို့ အပ်နှံခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းမှ
နှင်ထုတ်ခြင်းကို ဆိုလိုပြီး စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည် (၁ ကော ၅:၅; သက်သေ ယောဘ ၂:၆)။
သို့သော် ပါဝလုသည် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းမှ မပြုကြရန် သင်ယူလာကြမည်ဟု
မျှော်လင့်ခဲ့သည်၊ သူကိုယ်တိုင် သင်ယူခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင် (၁ တိ ၁:၁၃)။
Timothy needed to keep those prophecies in mind
so that he might fight the battle of life in the way he should (1 Tim. 1:18).
They were to keep him focused and to remind him of the sacredness of his task.
This task was like waging a war, and he needed to keep “faith and a good
conscience” (v. 19)—which is, in fact, the purpose of the command entrusted to
him (v. 5)—so as not to experience spiritual death, expressed as suffering
“shipwreck” (v. 19). It was necessary that he not only remind the churches of
the gospel but also experience it as an example to the believers (4:12; cf. 1
Cor. 4:16–17). In contrast, “Hymenaeus and Alexander” (v. 20; cf. Acts
19:33–34; 2 Tim. 2:17–18; 4:14) violated their consciences and apostatized.
Paul gave them over to Satan. This action refers to their exclusion from the
community of believers as a disciplinary measure (1 Cor. 5:5; cf. Job 2:6).
Paul hoped, however, that they would be taught not to blaspheme, as he himself
had learned (1 Tim. 1:13).
အခန်းကြီး - ၂
၂:၁–၁၅
အသင်းတော်အတွင်း မမှန်ကန်သော အပြုအမူများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်း
ဤအခန်းတွင် ပါဝလုသည်
ဧဖက်မြို့၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြဿနာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် တိမောသေအား
လက်တွေ့ကျသော အကြံဉာဏ်များ ပေးသည်။ အသင်းတော်အတွင်း လူများစွာသည် ဧဝံဂေလိတရားကို
မျက်ကွယ်ပြုထားကြသောကြောင့်၊ ပါဝလုသည် ဆုတောင်းခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခြင်း၏
အခြေခံအချက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သတိပေးသည်။ သူသည် လူအပေါင်းတို့အတွက် ဆုတောင်းကြရန်
တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၁–၇)။ ဤစာတမ်းသည် အမျိုးသားများ၏ အပြုအမူ (အပိုဒ် ၈) နှင့်
အမျိုးသမီးများ၏ အပြုအမူ (အပိုဒ် ၉–၁၅) ကို ဖြေရှင်းသည်။ အမျိုးသမီးများနှင့်
ပတ်သက်၍ ပိုမိုအချိန်ယူရန် လိုအပ်သည်မှာ မှားယွင်းသောဆရာများသည် သူတို့၏
အယူဝါဒများကို ပျံ့နှံ့စေရန် အမျိုးသမီးများကို အသုံးချနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
2:1–15
Dealing with Improper
Conduct in the Church
In this chapter, Paul provided Timothy with practical counsel on dealing
with the problems that had arisen in Ephesus. Since many in the church had lost
sight of the gospel, Paul reminded them that prayer is a fundamental aspect of
what it means to be Christian. He urged them to pray for all people (vv. 1–7).
This epistle then addresses the behavior of both men (v. 8) and women (vv.
9–15). More time was needed on counseling women because the false teachers were
trying to use them to propagate their own teachings.
၂:၁–၇ လူသားများနှင့်
အာဏာပိုင်များအတွက် ဆုတောင်းခြင်း။ ပါဝလု၏ ပထမဆုံး ညွှန်ကြားချက်မှာ
ဧဖက်ယုံကြည်သူများအား လူအပေါင်းတို့၊ ရှင်ဘုရင်များနှင့် အာဏာရှိသူများအတွက်
ဆုတောင်းကြရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁–၂)။ “အပေါင်းတို့” အတွက် ဆုတောင်းခြင်းကို
အလေးပေးခြင်း (“အပေါင်း” ဟူသော စကားကို အပိုဒ် ၁၊ ၂၊ ၄ နှင့် ၆ တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ
သုံးသည်) သည် အသင်းတော်၏ တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တာဝန်ကို အာရုံစိုက်စေရုံသာမက၊
မှားယွင်းသောဆရာများ၏ သီးသန့်စွဲကပ်သော စတိမ်စွဲမှုကို ဆုံးမရန်လည်း ဖြစ်သည်။
ဆုတောင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် လူသားအာဏာရှိသမျှ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ကြောင်း
အတည်ပြုသည် (ရော ၁၃:၁–၇; သက်သေ
ဧဇရ ၆:၈–၁၀; ၁
ပေ ၂:၁၃–၁၄)။ ဆုတောင်းခြင်းများကို ယုံကြည်သူများ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် တည်ကြည်ခြင်း
(အငြင်းပွါးမှုမှ ကင်းလွတ်ခြင်း; ၁
တိ ၂:၂) ရရှိစေရန် ပြုကြရန်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အသင်းတော်၏ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန်
ပိုမိုလွယ်ကူစေသည် (သက်သေ အပိုဒ် ၇)။ ထို့ကြောင့် ဤအပိုဒ်သည် ယုံကြည်သူများ၏
ကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးကို အဓိကထား မဟုတ်ဘဲ၊ အသင်းတော်၏ တာဝန်ပြီးမြောက်ရေးကို
ရည်ရွယ်သည်။
2:1–7.
Prayers for Humanity and Authorities. Paul’s first instruction to the believers in Ephesus was to pray for all
people, kings, and those in authority (vv. 1–2). The emphasis on praying for
“all” people (“all” is repeated in vv. 1, 2, 4, and 6) not only focused
attention on the universal mission of the church but also served as a rebuke to
the exclusivist mentality of the false teachers. Prayer affirms that God is the
source of all human authority (Rom. 13:1–7; cf. Ezra 6:8–10; 1 Pet. 2:13–14).
Prayers were to be offered so that the believers might have peace and quiet
(freedom from controversies; 1 Tim. 2:2), enabling them to more easily focus on
accomplishing the mission of the church (cf. v. 7). This passage, then, is not
primarily about the believers’ personal security but about the fulfillment of
the church’s mission.
ဤလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်
ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများအား eusebeia နှင့် semnotēs ဖြင့်
နေထိုင်ကြရန် ညွှန်ကြားသည် (အပိုဒ် ၂ နောက်ဆုံး)။ ပထမစကားလုံး eusebeia သည် ဘုရားသခင်ကို
သိခြင်းနှင့် ကိုယ်ပိုင်အပြုအမူ နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်မှုကို ဆိုလိုသည်။ ဤသည်မှာ
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း” ဟူသော အယူအဆကို ဖော်ပြသည်။
ဒုတိယစကားလုံး semnotēs သည်
အခြားသူများ လေးစားထိုက်သည်ဟု ယူဆသော အပြုအမူကို ဆိုလိုသည်။ ပါဝလုသည်
ယုံကြည်သူများ လေးစားထိုက်သူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အပြုအမူတွင်
ထင်ဟပ်စေလိုသည် (သက်သေ ၃:၂–၁၂)။ မမှန်ကန်သော အပြုအမူသည် ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်မှုကို
အဟန့်အတားဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သည်။
In this society, Paul enjoined believers to live
in eusebeia and semnotēs (the Greek terms at the end of v. 2). The first term, eusebeia, denotes a deep connection
between the knowledge of God and personal conduct. It expresses the OT idea of
the “fear of God.” The second term refers to behavior considered worthy of
respect by others: “respectability.” Paul wanted the believers to be respectable
and to mirror their faith in their behavior (cf. 3:2–12). He feared that
incongruous behavior would obstruct the advance of the gospel.
ကျမ်းစာသစ်တွင်
ဆုတောင်းခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းတို့သည်
ဘုရားသခင်ခံယူတော်မူသော “ဝိညာဉ်ရေးယဇ်” များဖြစ်သည် (ဟေဗြ ၁၃:၁၅–၁၆; ၁ ပေ ၂:၅၊ ၉)။
ပါဝလုသည် အခြားသူများအတွက် ဆုတောင်းခြင်းကို (၁ တိ ၂:၁–၂)
ဘုရားသခင်နှစ်သက်တော်မူသော အရာ (အပိုဒ် ၃) အဖြစ် ဖော်ပြပြီး
ခရစ်ယာန်ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှု၏ သင့်လျော်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရိုးသားသော ဝတ်ပြုသူများ၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့်
ထုံးတမ်းများကို ဘုရားသခင်က ခံယူတော်မူခဲ့သည်။ ယခုမူကား ဆုတောင်းခြင်းများကို
ဝိညာဉ်ရေးယဇ်အဖြစ် ခံယူတော်မူသည်။ ဤကဲ့သို့ ဆုတောင်းခြင်းအတွက်
ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်မှာ ကယ်တင်ခြင်းအလိုတော်
ဖြစ်သည်—လူအပေါင်းတို့၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် လူအပေါင်းတို့
ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ပြီး သမ္မာတရားကို သိကြရန် အလိုတော်ရှိသည် (အပိုဒ် ၄)။
ထို့ပြင် “ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာရှိသည်” (အပိုဒ် ၅; သက်သေ တရားဟော ၆:၄; ၁ ကော ၈:၆)
ဟူသောအချက်ကြောင့် လူအပေါင်းတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းအရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်
(သက်သေ ရော ၃:၂၁–၃၁; ၁၁:၂၆–၃၂)။
နောက်ဆုံးအနေဖြင့် လူအပေါင်းတို့အတွက် ရရှိနိုင်သော ကယ်တင်ခြင်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ
ရှိသည်—ခရစ်တော်ယေရှု၏ ပုဂ္ဂိုလ်တော်၌ ဖြစ်သည် (၁ တိ ၂:၅)။ ကျွန်ုပ်တို့၏
ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလယ်အမတ်အားဖြင့် လူအပေါင်းတို့အတွက် ဆုတောင်းခြင်းသည်
ကောင်းမြတ်သည်ပင် ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ယေရှု၏ အလယ်အမတ်အခန်းကဏ္ဍကို
လူအပေါင်းတို့အတွက် “ရွေးနုတ်ဖိုး” အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ပေးလှူတော်မူသူဟု
ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ရှင်းပြသည် (အပိုဒ် ၆; သက်သေ မာ ၁၀:၄၅)။
ကိုယ်တိုင်အစားထိုးပေးခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးနုတ်ဖိုးကို
ပေးဆပ်တော်မူခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်နှင့်အညီ
သင့်လျော်သောအချိန်၌ ဘုရားသခင်ထံမှ သက်သေခံအဖြစ် လာတော်မူသည်ဟု ဆိုသည် (၁ တိ ၂:၆;
သက်သေ ဟေဗြ ၁:၁–၂)။
ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အလယ်အမတ်ဖြစ်တော်မူခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏
ရန်သူဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ ယေရှုနှင့် ဘုရားသခင်နှစ်ပါးစလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏
ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အတူတကွ လုပ်ဆောင်တော်မူသည် (သက်သေ ၁ တိ ၂:၃–၄)။
In the NT, prayer, praise, and thanksgiving are
“spiritual sacrifices” acceptable to God (Heb. 13:15–16; 1 Pet. 2:5, 9). Paul
here identifies prayers for others (1 Tim. 2:1–2) as something that pleases God
(v. 3) and thus an appropriate part of Christian worship. In the OT, God
accepted the sacrifices and rituals of honest-hearted worshipers; now, He
accepts prayers as spiritual sacrifices. A deeper theological motivation for
such prayers is the divine will to save: God, being the God of all, desires that
all people be saved and come to know the truth (v. 4). Besides, the fact that
“there is one God” (v. 5; cf. Deut. 6:4; 1 Cor. 8:6) means that there is one
source of salvation for all (cf. Rom. 3:21–31; 11:26–32). Finally, there is
only one Mediator—one way of salvation available to all people—in the person of
Jesus Christ (1 Tim. 2:5). It is indeed good to pray for all to our God through
our Mediator. Paul expands on the mediatorial role of Jesus by describing Him
as the One who gave Himself as “a ransom for all” (v. 6; cf. Mark 10:45). He
paid our ransom by giving His life as a substitute. Paul then indicates that
Jesus came as the witness from God at the appropriate time, in accordance with
God’s plan (1 Tim. 2:6; cf. Heb. 1:1–2). Jesus as our Mediator does not mean
that God is our adversary but that both Jesus and God work together for our
salvation (see 1 Tim. 2:3–4).
၂:၈–၁၅
ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရာတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး။ ပါဝလုသည် ဤအပိုဒ်ကို
ဆက်စပ်စကားလုံး “ထို့ကြောင့်” ဖြင့် စတင်သည်။ အပိုဒ် ၁–၇ တွင် လူအပေါင်းတို့အတွက်
ဆုတောင်းရာတွင် ဖြောင့်မတ်ပြီး လေးစားထိုက်သော အပြုအမူ လိုအပ်သည်ဟု ပါဝလုက
ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤအပိုဒ် (၈–၁၅) တွင် အသင်းတော်အတွင်း အမျိုးသားနှင့်
အမျိုးသမီးများ၏ ပါဝင်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို
ရှင်းပြသည်—အမျိုးသားများသည် သည်းခံခြင်းရှိရန်နှင့် အမျိုးသမီးများသည်
အသပ်ရပ်ခြင်းရှိရန် လိုအပ်သည်၊ ဧဝံဂေလိတရားကို အပြစ်တင်စရာ မဖြစ်စေရန် (သက်သေ
၅:၁၄)။
2:8–15.
Men and Women in Worship. Paul introduces this section with the conjunctive adverb “therefore,”
indicating that it is related to the previous section. In vv. 1–7, Paul noted
that righteous and respectable behavior was necessary when praying for all. In
this section (vv. 8–15), Paul unpacks what that means in relation to the
participation of men and women in church: men should be temperate and women
modest to avoid any reproach against the gospel (cf. 5:14).
အမျိုးသားယုံကြည်သူများသည်
ဆုတောင်းရာတွင် “သန့်ရှင်းသောလက်” ကို မြှောက်ကြရန် (၂:၈)။
ဗိမာန်တော်စည်းမျဉ်းများအရ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် သခင်ဘုရားကို အမှုတော်ဆောင်မှီး
လက်ဆေးရန် လိုအပ်သည် (ထွက် ၃၀:၁၉–၂၁)။ ထိုနည်းတူ ပါဝလုက လက်ခံနိုင်သော
ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုအတွက် ဝိညာဉ်ရေးရာ သန့်ရှင်းမှု လိုအပ်သည်ဟု ညွှန်ပြသည် (သက်သေ
မသဲ ၁၅:၁၈–၂၀)။ ယုံကြည်သူများသည် ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် သံသယဝင်ခြင်း သို့မဟုတ်
အငြင်းအခုံခြင်းမှ ရှောင်ကြရန် (၁ တိ ၂:၈; သက်သေ မသဲ ၅:၂၃–၂၄)။ အခြေအနေအရ ဤနေရာ၌ အနည်းဆုံး “အငြင်းအခုံ”
သို့မဟုတ် “အငြင်းပွါးမှု” ကို ဆိုလိုသည် (ဂရိစကား dialogismos ၏ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု)၊
မှားယွင်းသောဆရာများ အသင်းတော်တွင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော အငြင်းပွါးမှုများကို
ရည်ညွှန်းသည် (၁ တိ ၁:၄; ၆:၄;
သက်သေ ၂ တိ ၂:၂၃;
တိတု ၃:၉)။
Male believers are to lift up “holy hands” as
they pray (2:8). Sanctuary regulations required priests to wash their hands
before ministering to the Lord (Ex. 30:19–21). Similarly, Paul indicates that
acceptable worship demands spiritual purity (cf. Matt. 15:18–20). Believers
should abstain from anger and doubting or disputing (1 Tim. 2:8; cf. Matt.
5:23–24). Context suggests that the meaning here at least includes “disputes”
or “controversies” (one of the connotations of the Greek word dialogismos), referring to the disputes
that the false teachers raised in the church (1 Tim. 1:4; 6:4; cf. 2 Tim. 2:23;
Titus 3:9).
အတူတူပင်
တွေးခေါ်မှုလမ်းကြောင်းဖြင့် (ဂရိတွင် hōsautōs [၁ တိ ၂:၉] သည် “ထိုနည်းတူ” သို့မဟုတ်
“အလားတူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်)၊ ပါဝလုသည် အမျိုးသမီးယုံကြည်သူများအား
ကိုယ်ပိုင်အလှဆင်မှု (အပိုဒ် ၉–၁၀) နှင့် သဘောထား (အပိုဒ် ၉–၁၅) နှင့် ပတ်သက်၍
ညွှန်ကြားသည်။ အမျိုးသမီးများသည် အသပ်ရပ်သော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကြရန်၊ ပါဝလုသည် အတွင်းစိတ်နှင့်
ပြင်ပအသွင်အပြင် နှစ်မျိုးလုံးနှင့် ဆက်စပ်၍ သတ်မှတ်သည်။ အတွင်းစိတ်ဘက်တွင်
သင့်လျော်မှုနှင့် sōphrosynē (အပိုဒ်
၉) ဖြစ်သည်။ ဤဒုတိယစကားလုံးသည် ဂရိအမျိုးသမီးများ၏ အဓိကဂုဏ်သတ္တိကို ဆိုလိုပြီး သတိတရားနှင့်
ကိုယ်ကျင့်တရားထိန်းသိမ်းမှုကို ဖော်ပြသည်။ ပါဝလုသည် အမျိုးသမီးများအား
ညွှန်ကြားချက်၏ အစ (အပိုဒ် ၉) နှင့် အဆုံး (အပိုဒ် ၁၅) တွင် ဤဂုဏ်သတ္တိကို
ရည်ညွှန်းပြီး ဤအပိုဒ်တွင် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍကို ပြသည်။ ပြင်ပဘက်တွင် ပါဝလုသည်
ရှုပ်ထွေးသော ဆံပင်ဖြီးခြင်း၊ ရွှေ၊ ပုလဲနှင့် ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားများကို
ဖယ်ရှားရန်နှင့် ကောင်းမှုပြုခြင်းကို အားပေးသည်။ ရောမယဉ်ကျေးမှုတွင်
အမျိုးသမီးများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို အလေးထားသည်။ အိမ်ထောင်ရှိအမျိုးသမီး၊
အိမ်ထောင်ပြုသူနှင့် ပြည့်တန်ဆာများအတွက် ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ထားသော
ဥပဒေများပင် ရှိသည်။ လက်တွေ့အားဖြင့် ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံသည် အများပြည်သူဆိုင်ရာ
အမှတ်အသားကို အများအပြား ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဂရိ-ရောမစာရေးဆရာများသည်
စံပုံအမျိုးသမီးများကို အပြုအမူတွင် အသပ်ရပ်သူများဟု ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
Following the same train of thought (the Greek
has hōsautōs [1 Tim. 2:9], which
connotes “also” or “in the same way”), Paul instructed female believers
regarding their personal adornment (1 Tim. 2:9–10) and attitude (vv. 9–15).
Women should wear modest clothing, which he defines in relation to both
internal and external aspects. On the internal side are propriety and sōphrosynē (v. 9). This important second
term refers to the supreme virtue of Greek women. It conveys the idea of
prudence and self-control. Paul refers to this virtue at the beginning (v. 9)
and at the end (v. 15) of his instruction to women, indicating the important
role it plays in the paragraph. On the external side, Paul excludes the use of
elaborate braided hairstyles, gold, pearls, and expensive clothing and
encourages good works. Roman culture assigned much importance to the way women
dressed. There were laws regulating the dress of married women, adulteresses,
and even prostitutes. In practical terms, dress determined—to large extent—public
identity. Greco-Roman writers described ideal wives as modest in their
demeanor.
လက်ဝတ်ရတနာများသည်လည်း
ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ လူမှုရေးအဆင့်အတန်းနှင့်
တန်ဖိုးထားမှုများနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေခဲ့သည်။ ရောမအမျိုးသမီးများအသုံးပြုသော
လက်ဝတ်ရတနာများ၏ အရေးပါမှုသည် ရှုပ်ထွေးသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အကျင့်စာဆရာများက
လက်ဝတ်ရတနာအသုံးပြုမှုကို သို့မဟုတ် ဇိမ်ခံပိုင်းဆိုင်ရာကို ရှုတ်ချကြသည်။
သို့သော် ရှင်ပေါလုဖော်ပြခဲ့သော ဆံပင်ပုံစံနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများသည် ချမ်းသာသော
ရောမအမျိုးသမီးများတွင်ရော၊ ပြည့်တန်ဆာများတွင်ပါ အသုံးများခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်
ထိုအလေ့အကျင့်သည် အမြင်ကွဲလွဲမှုများနှင့် ဆန့်ကျင်နေခဲ့သော်လည်း၊
ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းက ထိုဆံပင်ပုံစံနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများကို အဝတ်အစားနှင့်မတူဘဲ
မလိုအပ်သောအရာများဟု ယူဆခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုလည်း လက်ဝတ်ရတနာကို မလိုအပ်ဟု ယူဆခဲ့သည်။
သူသည် ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများနှင့်ဆက်စပ်နေသော ချမ်းသာမှုကို
ဆန့်ကျင်ဘက်ပြသခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ထိုအရာများထက်
များစွာသာလွန်ကောင်းမွန်သောအရာဖြင့် ဝတ်ဆင်သင့်သည်—ထိုအရာမှာ ကောင်းမှုပြုခြင်း
(အပိုဒ် ၁၀) နှင့် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိသည်ဟု ကြွေးကြော်သော
အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးအတွက် သင့်တော်သော အတွင်းစိတ်အလှတရားဖြစ်သည်။
Jewelry also played an important role in the
Greco-Roman world, and it was directly related to social status and values. The
significance of the use of jewelry among Roman women is complex. In general,
moralists condemned its use and/or the luxurious aspect of it. Still, the
hairstyles and jewelry mentioned by Paul were common among wealthy Roman women
and even among prostitutes. While the practice often contradicted the opinion,
Roman society considered such hairstyles and jewelry superfluous because, among
other reasons, they were unnecessary, unlike clothing. Paul also considered
jewelry unnecessary. He rejected the ostentatious display of wealth associated
with costly clothing and jewelry. Christians should seek to be clothed with
something far better than these things—with doing good (v. 10) and with the
inner beauty that is appropriate for both men and women who profess loyalty to
God.
ရှင်ပေါလုသည်
မှားယွင်းသောဆရာများ၏ အလုပ်နှင့်ဆက်စပ်သော နောက်ထပ်အကြောင်းအရာတစ်ခုကို
ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် အမြဲသင်ယူနေသော်လည်း သမ္မာတရား၏အသိပညာသို့ ဘယ်တော့မှ
မရောက်နိုင်သော (၂တီမောသေ ၃:၆-၇) အချို့အမျိုးသမီးခရစ်ယာန်များကို
လှည့်စားနေခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမျိုးသမီးများအား တိတ်ဆိတ်စွာနှင့်
နာခံမှုဖြင့် သင်ယူရန် အထူးညွှန်ကြားခဲ့သည် (၁တီမောသေ ၂:၁၁)။ သင်ကြားခြင်းတွင်
အပြုသဘောဆောင်သောဘက်လည်း ရှိသည်။ အမျိုးသမီးများသည် အမျိုးသားများလိုပဲ
ပညာသင်ကြားခွင့်ကို ပုံမှန်မရရှိခဲ့ကြပါ။ ဤနည်းဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားသည် အသင်းတော်အတွင်း
အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးများအတွက် ပညာသင်ကြားခွင့် တန်းတူညီမျှမှုကို
ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်ပေါလုက သူတို့အား ခန့်အပ်ထားသော ဆရာများထံမှသာ
သင်ယူရန်နှင့် မှားယွင်းသောဆရာများထံမှ မသင်ယူရန် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။
သူသည် သင်ယူပုံမည်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်ကို ဆက်လက်ရှင်းပြခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးများသည်
သင်ကြားခံနေရချိန်တွင်သာ တိတ်ဆိတ်နေရပြီး နာခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဂရိစကားလုံး ဟေးချီးယာ
(hēsychia) သည်
ရှင်ပေါလုတောင်းဆိုသော တိတ်ဆိတ်မှု သို့မဟုတ် ဆိတ်ငြိမ်မှုကို ရည်ညွှန်းပြီး
လုံးဝဆိတ်ငြိမ်ခြင်းကို မဆိုလိုပါ။ အပိုဒ် ၂ တွင် သူသည် ဟေးချီးယော့စ် (hēsychios)
ဟူသော နာမဝိသေသနကို
ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ လက္ခဏာဖြစ်သင့်သော ငြိမ်းချမ်းပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော စိတ်နေစိတ်ထားကို
ဖော်ပြရန် သုံးခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် အထူးသဖြင့် ပဋိပက္ခများမဖြစ်စေရန် လိုအပ်သော
လေးစားမှုရှိသော စိတ်နေစိတ်ထားကို ရည်ညွှန်းသည် (အပိုဒ် ၂ နှင့် ၂သက်သာလောနိတ်
၃:၁၁-၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှင်ပေါလုရည်ညွှန်းသော နာခံမှုသည် ခင်ပွန်းကို မဟုတ်ဘဲ
သင်ကြားပေးနေသော ဆရာကို နာခံခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားများသည် ဆရာများကို
လေးစားရပြီး သူတို့နှင့် ငြင်းခုံခြင်း မပြုရပါ၊ အထူးသဖြင့် ဆွေးနွေးမှုတွင်
မှားယွင်းသောဆရာများ၏ အယူဝါဒများ ပါဝင်လျှင်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည်
အမျိုးသမီးတစ်ဦးအား အမျိုးသားတစ်ဦးကို သင်ကြားခြင်း သို့မဟုတ် ဩထန်တိန် (authentein;
authenteō မှဆင်းသက်သည်)
ပြုခြင်းကို ခွင့်မပြုခဲ့ပါ။ ဂရိစကားလုံး ဩထန်တေအို (authenteō) ကို ကျမ်းစာသစ်တွင်
ဤနေရာတွင်သာ တွေ့ရပြီး “အာဏာလွန်ကဲစွာ လွှမ်းမိုးခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။
ရှင်ပေါလုသည် ဤရှားပါးသောစကားလုံးကို သုံးစွဲခြင်းဖြင့် သင်ကြားမှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို
အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် အမျိုးသမီးများ၏ အာဏာလွန်ကဲမှုကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ဤအမျိုးသမီးများသည် သင်ကြားရန် မလုံလောက်သေးဘဲ သူတို့၏ကြိုးပမ်းမှုများက
အသင်းတော်ခန့်အပ်ထားသော ဆရာ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်စေခဲ့သည်။
Paul brings up another topic related to the work
of the false teachers. They had been deceiving some female church members who,
according to Paul, were “always learning” but never able to come to “knowledge
of the truth” (2 Tim. 3:6–7). Therefore, he specifically instructed women to
learn quietly and submissively (1 Tim. 2:11). Instruction had a positive side.
Women did not normally enjoy the education that men did. In this sense, the
gospel brought equal opportunity of education for men and women in the church.
But Paul makes it clear that they should be taught by those appointed to teach
and not by false teachers. He goes on to describe how the learning should take
place. Women were to be silent and in submission only when being taught. The
Greek term hēsychia refers here to
the quietness or silence that Paul required and not to absolute silence. In v.
2 he uses the corresponding adjective, hēsychios,
to describe the peaceful and quiet demeanor that is to characterize the
Christian life. Here, it specifically refers to the respectful disposition
needed in order to avoid conflicts (e.g., v. 2; 2 Thess. 3:11–12). The
submission Paul refers to is not to the husband but to the teacher offering the
instruction. Students were expected to respect their instructors and not to
argue with them, particularly if the discussion included elements of the
teachings of a false teacher. Paul did not permit a woman to teach or to authentein (from authenteō) a man. The Greek term authenteō is found only here in the NT, and it carries the sense of
“domineering.” Paul’s use of this uncommon term suggests that he was opposing
women exercising a domineering attitude that would disrupt the teaching
process. These women were not yet ready to teach, and their attempts were
resulting in the rejection of the authority of the church-appointed instructor.
၁တီမောသေ ၂:၁၃-၁၄ ၏
အဓိပ္ပာယ်သည် ကျမ်းစာသင်ယူသူများကြားတွင် သဘောထားကွဲလွဲမှုရှိသည်။ ရှင်ပေါလုသည်
သူပြောနေသည်ကို ရှင်းလင်းရန် ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။
ရှင်ပေါလုသည် အပြစ်ကျူးလွန်ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မဟုတ်ဘဲ
အပြစ်မကျူးလွန်မီ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောနေကြောင်း သတိပြုရန် အရေးကြီးသည်။
အခြားနေရာများတွင် ရှင်ပေါလုသည် အသင်းတော်အတွင်း အမျိုးသမီးများ ဆိတ်ငြိမ်နေရန်
မမျှော်လင့်ခဲ့ဘဲ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်းပြုရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်
(၁ကောရိန်သု ၁၁:၅; တိတု
၂:၃-၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူသည် အသင်းတော်တွင် အာဏာရှိသော အခန်းကဏ္ဍများကို
ထမ်းဆောင်ခဲ့သော အမျိုးသမီးများကို ချီးကျူးခဲ့သည်—ဥပမာ ဖိုဘီ (ရောမ ၁၆:၁-၂;
၁ကောရိန်သု ၃:၅;
၂ကောရိန်သု ၃:၆;
၆:၄; ၁၁:၂၃
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ သူမခင်ပွန်းနှင့်အတူ ပရိစလာ (ရောမ ၁၆:၃; တမန်တော် ၁၈:၂၆)
နှင့် ယုနိယနှင့်သူမခင်ပွန်း (ရောမ ၁၆:၇) ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျမ်းစာတွင်
အခြားနေရာများတွင်လည်း အမျိုးသမီးများ စကားပြောခြင်းနှင့်
ခေါင်းဆောင်မှုအခန်းကဏ္ဍများ ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ တရားသူကြီး
၄-၅; ယိုဝေလ
၂:၂၉; တမန်တော်
၂၁:၈-၉)။
The meaning of 1 Timothy 2:13–14 is a matter of
disagreement among Bible students. It is probably an illustration used by Paul
to clarify what he is saying. It is important to note that Paul is talking
about what happened not after the fall but before. We should keep in mind that
elsewhere Paul expects women not to be silent in church but to pray and
prophesy (1 Cor. 11:5; cf. Titus 2:3–5). He also commends women who had
authoritative roles in the church, such as Phoebe (Rom. 16:1–2; cf. 1 Cor. 3:5;
2 Cor 3:6; 6:4; 11:23), Priscilla with her husband (Rom. 16:3; Acts 18:26), and
probably Junia and her husband (Rom. 16:7). Elsewhere in Scripture, we find
reference to women speaking and having leadership roles (e.g., Judg. 4–5; Joel
2:29; Acts 21:8–9).
ထို့ကြောင့်
ဥပမာ၏အချက်မှာ မှားယွင်းသောဆရာများနှင့် ဆက်စပ်နေရမည်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဧဝကို
ခင်ပွန်းကို မနာခံသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ဥပမာမပေးခဲ့ဘဲ လှည့်စားခံရသော
အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူသည် အာဒံကို အရင်ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး ထို့နောက်
ဧဝကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် လှည့်စားခံရသူမှာ
အာဒံမဟုတ်ဘဲ ဧဝဖြစ်ခဲ့သည် (၁တီမောသေ ၂:၁၃-၁၄)။ ဧဝသည် အစကတည်းက အဖော်ရှိနေသော်လည်း
လှည့်စားခံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူမသည် အဖော်နှင့်ခွဲ၍ အသိပညာကို
သီးခြားရှာဖွေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သူတို့သည် ဘုံရန်သူကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်သင့်သည်။
ရှင်ပေါလု၏အချက်မှာ အသင်းတော်တွင် စည်းစည်းညီညီရှိရန်အတွက် မှားယွင်းသောဆရာများကို
ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးများလည်း အလားတူပြုသင့်သည်ဟု ဆိုသည်။
အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးများသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ ဘုံရန်သူကို ဆန့်ကျင်ဘက် စည်းစည်းလုံးလုံး
ရှိနေသင့်သည်။ အသင်းတော်အတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများသည် ဧဝကဲ့သို့ပင်
ပြင်ပလူတစ်ဦးထံမှ လှည့်စားခံနေရသည်။
Therefore, the point of the illustration is to be
connected to the false teachers. Paul mentioned Eve not as an example of a
woman who did not submit to her husband but as a woman who was deceived. He
simply stated that Adam was created first and then Eve; yet it was Eve, not
Adam, who was deceived (1 Tim. 2:13–14). Even though Eve had a companion from
the beginning, she was deceived. Why? The implication is that she went after
knowledge independent of her companion. They should have stayed together against
their common enemy. Paul’s point is that women should do the same when facing
false teachers in order to preserve unity in the church. Men and women should
stay united against the common enemy of the gospel. The women in the church
were, like Eve, being deceived by an outsider.
ကျမ်းချက်များအတိုင်း
အသင်းတော်တွင် မှားယွင်းသောအယူများကို အဓိကဖြန့်ချိခဲ့သူများမှာ
အမျိုးသမီးများဖြစ်နိုင်သည် (၁တီမောသေ ၄:၇; ၅:၁၃-၁၄; ၂တီမောသေ ၃:၆-၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
အိမ်ထောင်ရေးကို တားမြစ်သော သူတို့၏အယူဝါဒ (၁တီမောသေ ၄:၃) က ချမ်းသာသော
ခရစ်ယာန်ဇနီးများနှင့် မုဆိုးမများကို အထူးသဖြင့် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး
အိမ်ထောင်ရေးတာဝန်များကို ရှောင်ရှားကာ လွတ်လပ်မှုနှင့် လွတ်မြောက်မှုဘဝကို
ရှာဖွေစေခဲ့သည် (၅:၁၁-၁၅)။
As indicated by the Bible texts, women were
probably some of the main propagators of false teachings in the church (1 Tim.
4:7; 5:13–14; cf. 2 Tim 3:6–7). The heresy’s aversion to marriage (1 Tim. 4:3)
suggests that there were other teachings that were especially attractive to
well-to-do Christian wives and widows, tempting them to shun home duties and
seek a life of independence and liberation (5:11–15).
ရှင်ပေါလု၏
အမျိုးသမီးများအတွက် နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်မှာ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်း၊ မေတ္တာ၊
သန့်ရှင်းခြင်းတို့နှင့်အတူ စိတ်အနေအထားကောင်းဖြင့် ဆက်လက်ရှင်သန်နေပါက
ကလေးမွေးဖွားခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်ဟူ၍ဖြစ်သည် (၂:၁၅)။
ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ခက်ခဲသည်။ ၎င်းသည် ကလေးမွေးဖွားချိန်တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ
လုံခြုံမှု သို့မဟုတ် ကလေးမွေးဖွားခြင်းအားဖြင့် (ဝိညာဉ်ရေးရာ) ကယ်တင်ခြင်းကို
ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်မျိုးကို အလားအလာများသည်။ ချမ်းသာသော
ဂရိ-ရောမအမျိုးသမီးများသည် အသွင်အပြင်အပေါ် သက်ရောက်မှုကြောင့် ကလေးမွေးဖွားခြင်းကို
ရှောင်ရှားတတ်ကြပြီး ကိုယ်ဝန်တားဆေးနည်းများ (ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခြင်းအပါအဝင်) ကို
သုံးစွဲတတ်ကြသည်။ ထိုနည်းများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း
ရောမအကျင့်စာဆရာများက ကလေးများကို အမျိုးသမီး၏ စစ်မှန်သော အလှတရားဟု မကြာခါး
ယူဆခဲ့ကြသည်။ ရှင်ပေါလုဆန့်ကျင်နေသော အယူဝါဒသည် အိမ်ထောင်ရေး၏တန်ဖိုးကို
ငြင်းပယ်သဖြင့် ကလေးမွေးဖွားခြင်း၏တန်ဖိုးကိုလည်း ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (၄:၃)။
ထို့ကြောင့် သူသည် ကလေးမွေးဖွားခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
လိုက်လျောညီထွေရှိနိုင်ကြောင်း ငြင်းခုံခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရှင်ပေါလုသည်
ကလေးမွေးဖွားပြီး ခရစ်ယာန်တန်ဖိုးများကို ထိန်းသိမ်းခြင်းအားဖြင့် (၂:၁၅)
အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်အမျိုးသမီးများသည် ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် သီလရှိဇနီး၏
အရည်အသွေးများကို ထင်ရှားစေကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (၅:၁၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Paul’s concluding instruction to women affirms
that they would be saved in or through childbearing if they would continue in
faith, love, and holiness, with self-control or propriety (2:15). This is a
difficult passage. It could refer to physical safety in childbearing or to
(spiritual) salvation “through” childbearing. It most likely refers to the
latter. Affluent Greco-Roman women were often averse to having children because
of its impact on their appearance and used preventive methods (including abortion)
that put them in physical danger, though Roman moralists often considered
children to be the true adornments of a woman. Since the heresy that Paul was
opposing denied the value of marriage and thus childbearing (4:3), he may have
been arguing about the value of childbearing—that it can indeed cohere with
Christian faith. Paul also affirmed that by bearing children and upholding
Christian values (2:15), the female members of the church were manifesting the
qualities of a virtuous wife in Roman society (cf. 5:14).
အခန်းကြီး - ၃
၃:၁-၁၆ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ
ဝိညာဉ်ရေးရာ
ခေါင်းဆောင်များသည် အသင်းတော်တွင် အလွန်အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေသောကြောင့်
ဤအခန်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် အသင်းတော်အကြီးအကဲများ (အပိုဒ် ၁-၇) နှင့်
အမှုတော်ထမ်းများ (အပိုဒ် ၈-၁၃) ခန့်အပ်ရာတွင် အကြံဉာဏ်ပေးရန် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးအပိုင်း (အပိုဒ် ၁၄-၁၆) သည် အသင်းတော်စည်းကမ်းအတွက် ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ
အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပေးထားသည်။ ရှင်ပေါလုသည် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ၏
တာဝန်များကို အာရုံစိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့လိုက်နာရမည့်
အကျင့်စရိုက်အမျိုးအစားကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်မှာ အရေးကြီးသည်။
3:1–16
Leaders of the Church
Since spiritual leaders play such a significant role in the church, in
this section Paul focuses his attention on the selection of those leaders,
offering advice regarding the appointment of church elders (vv. 1–7) and then
for the selection of deacons (vv. 8–13). The last section (vv. 14–16) provides
the theological foundation for church order. It is significant to note that
Paul focused not on the duties of church leaders, but on the type of character
they were to possess.
၃:၁-၇။
ကြီးကြပ်သူ/အကြီးအကဲ။ ဧပစကောပီ (episkopē) ဟူသောစကားလုံးသည် အတိုင်းအတာအရ “ကြီးကြပ်သူ” သို့မဟုတ်
“အထက်လူကြီး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ “� Eveပစကော့ပ်”
ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် အသင်းတော်တစ်ခုကို ခေါင်းဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး
အခြားအကြီးအကဲများနှင့်အတူ ဖြစ်နိုင်သည် (၄:၁၄; ဖိလိပ္ပိ ၁:၁-၃ မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။
ရှင်ပေါလုဖော်ပြသော ခေါင်းဆောင်မှုဖွဲ့စည်းပုံသည် တရားဇရပ်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး
ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၊ အကြီးအကဲများအဖွဲ့နှင့် ခဇန် (“အမှုတော်ထမ်း”) ဟုခေါ်သော
လက်တွေ့တာဝန်များထမ်းဆောင်သူ ပါဝင်သည်။ ခေါင်းဆောင်များသည် အသိုင်းအဝိုင်း၏
လှုပ်ရှားမှုများကို ညှိနှိုင်းရသည်—ဥပမာ အများပြည်သူဆုတောင်းခြင်း၊
ကျမ်းစာဖတ်ရှုခြင်းနှင့် တရားဟောခြင်း (၁တီမောသေ ၂:၁-၃; ၄:၁၃)၊ မုဆိုးမများအတွက်
ကယ်ဆယ်ရေးချီးမြှင့်ခြင်း (၅:၃-၁၆)၊ ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်း (၃:၂) နှင့်
အငြင်းပွားမှုများကို ဖြေရှင်းခြင်း (၅:၁၉-၂၀; ရောမ ၁၂:၇-၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ကြီးကြပ်သူ၏ အရည်အသွေးများတွင် ကုသိုလ်တရားမျိုး စုံလင်စွာပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့သည်
ခရစ်ယာန်တိုင်းမှ မျှော်လင့်ရသော အရည်အသွေးများဖြစ်သော်လည်း အကြီးအကဲများသည်
ဤကုသိုလ်တရားများကို အထူးသဖြင့် ပုံသေနမူနာပြရမည်ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲများသည်
ဤအရည်အသွေးများရှိရခြင်းမှာ သူတို့ကို သစ္စာရှိသူများအဖြစ် အကြံပေးနိုင်ရန်ဖြစ်သည်
(၁ကောရိန်သု ၄:၂)။ ထို့ကြောင့် အကြီးအကဲသည် မီယာ့စ် ဂျူနိုကော့စ် အန်ဒရာ (mias
gynaikos andra; ဇနီးတစ်ဦးတည်း၏ခင်ပွန်း)
ဖြစ်ရမည် (၁တီမောသေ ၃:၂; ၃:၁၂;
၅:၉; တိတု ၁:၆
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၎င်းကို နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် နားလည်နိုင်သော်လည်း အခြေအနေအရ
အိမ်ထောင်ရေးသစ္စာရှိမှုကို ရိုးရှင်းစွာ ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်သည် မိမိအိမ်ကို ကောင်းစွာစီမံနိုင်ရမည် (၁တီမောသေ ၃:၄)၊
သားသမီးများက နာခံပြီး လေးစားမှုရှိကြောင်း သက်သေပြရမည်။ အသင်းတော်သည်
ဘုရားသခင်၏အိမ်တော်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)၊ မိမိအိမ်ကို စီမံမထားနိုင်လျှင်
ဘုရားသခင်၏အိမ်တော်ကို စီမံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ (အပိုဒ် ၅)။ “ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်း” နှင့်
“သင်ကြားနိုင်ခြင်း” (အပိုဒ် ၂) သည်လည်း အစောပိုင်းအသင်းတော်အတွက် အရေးကြီးခဲ့သည်။
အသင်းတော်၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် ကျန်းမာရေးသည် ဧည့်သည်များကို
စေလွှတ်ခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်း၊ မှားယွင်းသောအယူများကို အောင်မြင်စွာ
ကိုင်တွယ်ခြင်းတို့အပေါ် များစွာမူတည်နေခဲ့သည် (၃ယောဟန်နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
3:1–7.
The Overseer/Elder. The term episkopē means
literally “overseer” or “supervisor” but is sometimes translated “bishop.” This
individual was to serve as the leader of a congregation, perhaps together with
other elders (4:14; see commentary on Phil. 1:1–3). The leadership structure
Paul described was like a synagogue, which had a leader, a board of elders, and
an officer known as khazzan
(“helper”), who carried out practical functions. Leaders were in charge of
coordinating the activities of the community, including public prayer, reading
and exhortation (1 Tim. 2:1–3; 4:13), charity distributions to widows (5:3–16),
hospitality (3:2), and settling disputes (5:19–20; cf. Rom. 12:7–8). The
qualities of the overseer included various virtues. They are, essentially, what
would be expected from every Christian, but it is especially important that the
elders exemplify these virtues. Elders are to have these characteristics
because they recommend the elders as faithful or trustworthy (1 Cor. 4:2). So,
it is necessary that the elder must be mias
gynaikos andra (1 Tim. 3:2; cf. 3:12; 5:9; Titus 1:6). This could be
understood in several ways, but the context simply suggests marital
faithfulness. A church leader must be able to manage his home well (1 Tim.
3:4), evidenced by his children obeying and respecting him. The church is God’s
household (v. 15), and the elder’s inability to manage his own house would
indicate a lack of capacity to manage God’s household (v. 5). Being
“hospitable” and “able to teach” (v. 2) were also important for the early
church, whose development and health depended, to a large degree, on sending
out and receiving guests and on successfully dealing with false teachings (cf.
3 John).
အခြားအရည်အသွေးများသည်
ခေါင်းဆောင်မှု၏ အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲများသည်
“စိတ်ထားတည်ကြည်ခြင်း” (၁တီမောသေ ၃:၂) ရှိရပြီး အရက်စွဲလမ်းခြင်း (ပါရိုအိုနော့စ်၊
“အရက်မူးသမား”; အပိုဒ်
၃) မရှိရပါ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏အပြုအမူနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပျက်ပြားနိုင်သည်။
သူတို့သည် “အကြမ်းဖက်ခြင်း” နှင့် “ရန်တွေ့ခြင်း” မရှိရပါ (အပိုဒ် ၃)၊
ငြိမ်းချမ်းရေးကို မြှင့်တင်နိုင်ရန်နှင့် မာနနှင့်မနာလိုခြင်းကို
ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငွေကြေးလောဘမရှိရပါ (အပိုဒ် ၃)၊ လောဘကြောင့်
ပျက်စီးခြင်းမှ ကင်းဝေးရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စိတ်တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ထိန်းနိုင်ရမည်
(အပိုဒ် ၂)၊ ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် သူတို့၏အကောင်းဆုံး စိတ်နှင့်အကျင့်စရိုက်ကို
ထင်ဟပ်စေရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအသစ်မျှသာ ဖြစ်နေသေးသူများ မဖြစ်ရပါ
(အပိုဒ် ၆)၊ အကြောင်းမှာ ခေါင်းဆောင်ရာထူးသို့ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းခြင်းတွင်
မာနထောင်လောင်းမှု အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ရှင်ပေါလုသိခဲ့သည်။ အနှစ်ချုပ်အားဖြင့်
သူတို့သည် “အပြစ်မရှိ၊ အပြစ်တင်စရာမရှိ” ဖြစ်ရမည်၊ နတ်ဆိုးသည်
အသင်းတော်၏ဂုဏ်သတင်းကို ပျက်ပြားစေရန် အသုံးချနိုင်သော အရာမရှိရပါ။
Other characteristics seek to prevent the dangers
of leadership. Elders must be “temperate” (1 Tim. 3:2) and not addicted to
alcohol (paroinos, “a drunkard”; v.
3), lest their behavior and judgment be corrupted by pleasure. They are “not
violent” and “not quarrelsome” (v. 3), enabling them to promote peace and to
avoid pride or envy. They should not be greedy for money (v. 3), so as to avoid
corruption by avarice. They must be sober-minded or self-controlled (v. 2), so
that their decisions reflect the best of their mind and character. They must
not be recent converts (v. 6), because Paul knew that there is always a danger
of arrogance in a quick ascent to leadership. In summary, they must be “above
reproach” or “blameless,” with nothing the devil could use to damage the
reputation of the church.
၃:၈-၁၆။
အမှုတော်ထမ်း။ ဒိယာကိုနော့စ် (diakonos) ဟူသောစကားလုံးသည် အတိုင်းအတာအရ “အမှုတော်ထမ်း” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ရှင်ပေါလုသည် အကြီးအကဲများနှင့် ဆင်တူသော အရည်အသွေးများကို
အမှုတော်ထမ်းများထံမှ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ကွဲပြားမှုများသည် သူတို့၏အခန်းကဏ္ဍအရ
အထူးအရေးကြီးသော အရည်အသွေးများကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ အမှုတော်ထမ်းများသည်
ဆမ်နော့စ် (semnos; အပိုဒ်
၈) ဖြစ်ရမည်၊ ၎င်းသည် လေးစားထိုက်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သူတို့သည်
နှုတ်နှစ်ခွဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် မရိုးသားခြင်း မရှိရပါ (အပိုဒ် ၈)၊ အကြောင်းမှာ
တစ်ဦးကို တစ်မျိုး၊ နောက်တစ်ဦးကို နောက်တစ်မျိုး ပြောခြင်းဖြင့် အသင်းတော်တွင်
ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ သူတို့သည် လောဘကြီးခြင်း မရှိရပါ (အပိုဒ် ၈;
၆:၅
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၎င်းသည် ကယ်ဆယ်ရေးအစီအစဉ်များကို စီမံသူများအတွက်
အထူးအရေးကြီးသည်။ မည်သည့်ခေါင်းဆောင်မဆို သူ၏ဘဝသည် သူကိုယ်တိုင်ကြွေးကြော်သော
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုက်ညီရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် အရင်စမ်းသပ်ခံရမည် (အပိုဒ် ၁၀;
၅:၂၂
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
3:8–16.
The Deacon. The term deacon (diakonos) means, literally, “servant.”
Paul required from the deacons qualities similar to those of the elders. The
differences serve to identify characteristics especially important in view of
their roles. The deacons must be semnos
(v. 8), which refers to being respectable and dignified. They should not be
double-tongued or insincere (v. 8), since this could create problems in the
church by their saying one thing to one person and something different to
another. They should also not be greedy (v. 8; cf. 6:5). This was especially
important for those who managed charity programs. As in the case of any leader,
the deacon’s life must be congruent with his professed faith and, therefore, he
must be tested first (v. 10; cf. 5:22).
အချို့ဘာသာပြန်များတွင်
၃:၁၁ သည် အမှုတော်ထမ်းများ၏ဇနီးများကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုသော်လည်း မရှင်းလင်းပါ။
၎င်းသည် အမှုတော်ထမ်းအမျိုးသမီးများကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ သူတို့ကို
အမှုတော်ထမ်းများအတွက် သုံးသော စကားလုံးတူဖြင့် မိတ်ဆက်ထားသည် (အပိုဒ် ၈; ဟော့ဆော့တော့စ်;
“ထိုနည်းတူစွာ”;
ရောမ ၁၆:၁
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့၏အရည်အသွေးများသည် အမှုတော်ထမ်းများနှင့်
အကြီးအကဲများနှင့် ဆင်တူသည်—စိတ်နေစိတ်ထား (“လေးစားထိုက်ခြင်း”)၊ စကားပြောဆိုမှု
(“မကြံစည်သူ”)၊ စိတ်ထားတည်ကြည်ခြင်း၊ သစ္စာရှိခြင်း (အပိုဒ် ၁၁)။
Some translations suggest that 3:11 refers to the
wives of the deacons, but this is not clear. It could also refer to women who
are deacons. They are introduced using the same term employed for deacons (v.
8; hōsautōs; “likewise”; cf. Rom.
16:1). Their attributes parallel those of the deacons and elders, including
demeanor (“respectable”), speech (“not malicious slanderers”), temperance, and
faithfulness (v. 11).
၃:၁၄-၁၆။
ဓမ္မသစ်နှင့် စည်းကမ်း။ ရှင်ပေါလုမြှင့်တင်သော အသင်းတော်စည်းကမ်းသည်
ဧဝံဂေလိတရားကို မှန်ကန်စွာနားလည်ခြင်းပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ထို့ကြောင့် အပိုဒ် ၁၄-၁၆
သည် စာတစ်စောင်၏ ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုပြောသော အသင်းတော်သည်
ယုံကြည်သူများ၏ အသိုင်းအဝိုင်း—အဆောက်အအုံ မဟုတ်ပါ။ သူစိတ်ဝင်စားသည်မှာ
ထိုအသိုင်းအဝိုင်းအဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝပြုမူနေထိုင်ပုံဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၁၅)။ အသင်းတော်သည် သမ္မာတရား၏ တိုင်နှင့် ခိုင်မာသောအခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၁၅)၊ သမ္မာတရားသည် အသင်းတော်ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်ဟု မဆိုလိုဘဲ အသင်းတော်သည်
သမ္မာတရားအတွက် ခိုင်မာပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်သော ပံ့ပိုးမှုပေးသည်ဟု ဆိုလိုသည်။
မှားယွင်းသောဆရာများသည် သမ္မာတရားသည် အသင်းတော်တွင်ရှိပြီး သူတို့တွင် မရှိကြောင်း
အဓိပ္ပာယ်ကို ပျက်ပြားစေနေခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလု၏ အသင်းတော်နားလည်မှုသည် ဘုရားသခင်၏လျှို့ဝှက်ချက်
(အပိုဒ် ၁၆; အပိုဒ်
၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည်
ဧဝံဂေလိတရား၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လှပသော စာပေဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် အနှစ်ချုပ်ခဲ့သည်
(ရောမ ၁:၃-၄; ၁၆:၂၅-၂၇;
၁ကောရိန်သု ၁၅:၃-၇;
ဖိလိပ္ပိ ၂:၆-၁၁;
ကောလောသဲ ၁:၁၅-၂၀
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုနှင့်ပတ်သက်သော အတည်ပြုချက် ခြောက်ချက်ကို သဒ္ဒါနှင့်
အယူအဆအရ ဂရုတစိုက် ဟန်ချက်ညီအောင် ဖွဲ့စည်းထားသည် (၁တီမောသေ ၃:၁၆)။ ပထမတစ်ခုသည်
ယေရှု၏ လူ့ဇာတိခံယူခြင်း (လူ့ဇာတိခံယူ၍ ထင်ရှားခြင်း) နှင့် ဒုတိယတစ်ခုသည်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း (ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် တရားမျှတခြင်းခံရ) ကို ရည်ညွှန်းသည်။
အဓိက ဂရိစကားလုံး ဧဒိကိုင်အိုသီ (edikaiōthē; “တရားမျှတခြင်း” သို့မဟုတ်
“အပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြခြင်း”; ဒိကိုင်အိုအို
မှဆင်းသက်သည်) သည် ဤနေရာတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ယေရှု၏ အပြစ်ကင်းကြောင်း ဘုရားသခင်ပြသခြင်းကို
ရည်ညွှန်းသည် (တမန်တော် ၂:၂၂-၃၆; ရောမ
၁:၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တတိယအတည်ပြုချက်သည် မကောင်းသောအာဏာများရှေ့တွင်
အောင်ပွဲကို ကြေညာခြင်း (ကောင်းကင်တမန်များက မြင်ခဲ့ခြင်း; ဧဖက် ၃:၉-၁၁; ၄:၈-၁၀; ကောလောသဲ ၂:၁၅; ၁ပေတရု ၃:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)
သို့မဟုတ် ကောင်းကင်တမန်များက သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့သော အချိန်ကို
ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမအတည်ပြုချက်များသည် လူမျိုးများအကြား
ကြေညာခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းခံရခြင်း (လူမျိုးများအကြား ဟောပြောခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းခံရ)
ကို ရည်ညွှန်းပြီး ဆဋ္ဌမတစ်ခုသည် ဘုန်းအသရေနှင့်အတူ ခံယူခြင်း (ဘုန်းတန်ခိုးတော်ထဲသို့
ခံယူခြင်း) ဖြစ်သည်။ အတည်ပြုချက်များတွင် ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာမြေကြား
အပြန်အလှန်ဆက်နွယ်မှု ပါဝင်သည်။ ယေရှုသည် နယ်ပယ်နှစ်ခုလုံးတွင် ထင်ရှားပြီး
ချီးမြှောက်ခြင်းခံရသည်၊ ဧဝံဂေလိတရား၏ သက်ရောက်မှုကို စကြဝဠာအဆင့် ပေးထားသည်။
ဤလှပသော ဖွဲ့စည်းပုံ (သီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်နိုင်သည်) တွင် ရှင်ပေါလုသည်
လူမျိုးအားလုံးအတွက် “ရွေးနှုတ်ခြင်း” အဖြစ် ကမ္ဘာသို့ လာခဲ့သော ယေရှု၏ တာဝန်နှင့်
ကိုက်ညီစွာ အသင်းတော်၏ လူမျိုးအားလုံးဆီသို့ တာဝန်ကို သတိပေးခဲ့သည် (၁တီမောသေ
၂:၆)။ ဧဝံဂေလိတရားကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပါက ယေရှု၏ အောင်မြင်မှုသည်
သူတို့၏ အောင်မြင်မှုလည်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
3:14–16.
Theology and Order. The church order Paul promotes in this epistle is dependent on a proper
understanding of the gospel. This means that vv. 14–16 are the theological
climax of the letter. The church Paul talked about is the community of
believers—not a building. He was interested in how we conduct our lives as
members of that community (v. 15). The church is the pillar and grounding
foundation of the truth (v. 15), not in the sense that the truth is founded and
dependent on the church but in the sense that the church provides sure and
unmovable support for it. False teachers were damaging this understanding of
the church by claiming that truth resided in them and not in the church. Paul’s
understanding of the church was directly related to the mystery of godliness
(v. 16; cf. v. 9). So, he encapsulated the mystery of the gospel in a beautiful
literary construction (cf. Rom. 1:3–4; 16:25–27; 1 Cor. 15:3–7; Phil. 2:6–11;
Col. 1:15–20). Six affirmations about Jesus are carefully balanced, both grammatically
and conceptually (1 Tim. 3:16). The first refers to Jesus’s incarnation (He was
revealed in the flesh) and the second to His resurrection (He was justified or
vindicated by the Spirit). The key Greek term is edikaiōthē (“justified” or “vindicated”; from dikaioō) and refers here to God’s demonstration of Jesus’s
innocence by the Holy Spirit at the resurrection (cf. Acts 2:22–36; Rom. 1:4).
The third affirmation probably refers to Jesus’s proclamation of victory before
evil powers (He was seen by angels; cf. Eph. 3:9–11; 4:8–10; Col. 2:15; 1 Pet.
3:19) or to the moment when the angelic hosts saw Him coming out of the tomb.
The fourth and fifth affirmations refer to His proclamation and acceptance
among the nations (He was preached and believed), and the sixth to His
exaltation (He was taken up and received in glory). The affirmations contain
interplay between heaven and earth. Jesus is manifested and exalted in both
realms, giving the gospel’s impact cosmic proportions. In this beautiful
construction, probably a hymn, Paul reminded the leaders that the church’s
mission to all the nations corresponds with Jesus’s mission to earth as “a
ransom for all” (1 Tim. 2:6). If they would remain faithful to the gospel,
Jesus’s success would be theirs too.
အခန်းကြီး - ၄
၄:၁-၁၆ မှားယွင်းသောအယူများကို
ရင်ဆိုင်ခြင်း
ဤအခန်းတွင်
ရှင်ပေါလုသည် မှားယွင်းသောအယူများ၏ သဘောသဘာဝကို ဖော်ပြပြီး (အပိုဒ် ၁-၅)၊
မှန်ကန်သောအယူဝါဒကို သင်ကြားရန်နှင့် လူတိုင်းအတွက် နမူနာဖြစ်ရန် တိမောသေအား
တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆-၁၆)။
4:1–16
Addressing False Teachings
In this section of his letter, Paul describes the nature of the false
teachings (vv. 1–5), and, in response, exhorts Timothy to teach true doctrine
and to be an example to all (vv. 6–16).
၄:၁-၅။
မှားယွင်းသောဆရာများ။ ဝိညာဉ်တော်သည် နောက်ကာလများတွင် အချို့သူများ ယုံကြည်ခြင်းမှ
လှည့်ထွက်သွားပြီး လှည့်စားသော နတ်ဆိုးများ၏ အယူများကို အာရုံစိုက်မည်ဟု
ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁; မဿဲ
၂၄:၂၄-၂၈; မာကု
၁၃:၂၂; ၂ပေတရု
၂:၁-၃; ၁ယောဟန်
၄:၁-၃; ၂သက်သာလောနိတ်
၂:၃-၄; ဗျာဒိတ်
၁၃:၁-၁၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၁တီမောသေ ၁:၄ တွင် ပရိုဆေချော့ (prosechō; “အာရုံစိုက်ခြင်း”
သို့မဟုတ် “လိုက်စားခြင်း”) ဟူသောစကားကို ဤနေရာတွင် ၄:၁ တွင် မှားယွင်းသောဆရာများ၏
ဒဏ္ဍာရီများနှင့် အဆုံးမဲ့သော ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်များကို လိုက်စားခြင်းဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသည်။
၃:၈ တွင် စပျစ်ရည်ကို စွဲလမ်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ဤမှားယွင်းသောဆရာများသည်
အသင်းတော်အတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး (၁:၃-၇) ရှင်ပေါလုသည် ဥပဒေကို
တရားမဲ့သုံးစွဲမှု၏ နတ်ဆိုးဆိုင်ရာ ဇစ်မြစ်ကို အသင်းတော်သိစေလိုခဲ့သည်။
4:1–5.
The False Teachers. The Spirit predicted and warned that in later times some would leave the
faith and pay attention to the teachings of deceiving spirits (v. 1; Matt.
24:24–28; Mark 13:22; 2 Pet. 2:1–3; 1 John 4:1–3; cf. 2 Thess. 2:3–4; Rev.
13:1–17). In 1 Timothy 1:4, the expression prosechō
(“devote oneself to”), translated here in 4:1 as “giving heed” or “follow,”
denoted the false teachers’ devotion to fables and endless genealogies. In 3:8,
it referred to addiction to wine. These false teachers had arisen from inside
the church (1:3–7), and Paul wanted the church to be aware of the demonic
origins of their unlawful interpretations of the law.
မှားယွင်းသောဆရာများသည်
အိမ်ထောင်ရေးကို တားမြစ်ပြီး “အစာများ” ကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့ကြသည်
(၄:၃)။ သူတို့ ဤနိဂုံးသို့ မည်သို့ရောက်ခဲ့ကြသည် သို့မဟုတ် တားမြစ်ချက်များ
အချင်းချင်း မည်သို့ဆက်စပ်နေသည်ကို မရှင်းလင်းသော်လည်း ကောလောသဲအသင်းတော်တွင်
ဆင်တူသော မှားယွင်းသောအယူများ တွေ့ရသည် (ကောလောသဲ ၂:၂၀-၂၃; ရောမ ၁၄; ၁ကောရိန်သု ၇-၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ရှင်ပေါလု၏အချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် အိမ်ထောင်ရေးနှင့် အစာကို
ကျွန်ုပ်တို့၏အကျိုးအတွက် ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် လက်ခံသင့်သည်ဟု ဆိုသည် (၁ကောရိန်သု ၁၀:၂၅-၃၃
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနည်းဖြင့် မှားယွင်းသောဆရာများသည် ဘုရားသခင်၏
ဖန်ဆင်းမှုကောင်းမှုကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ကျေးဇူးတော်မချီးမွမ်းနိုင်သော
မယုံကြည်သူများနှင့် အမှားတူသော အမှားကျူးလွန်ခဲ့ကြသည် (ရောမ ၁:၁၈-၃၂)။
The false teachers were forbidding marriage and
commanding abstention from “foods” (4:3). It is not clear how they arrived at
these conclusions or how the prohibitions relate to each other, but we find a
similar combination of false teachings in the Colossian church (Col. 2:20–23;
cf. Rom. 14; 1 Cor. 7–10). Paul’s point was that God created both marriage and
food for our benefit and that instead of rejecting them we should receive them
with thanksgiving (cf. 1 Cor. 10:25–33). In this sense, the false teachers had
fallen into the same mistake as the ungodly, who failed to acknowledge the
goodness of creation and give thanks to God and who finally corrupted His gifts
(Rom. 1:18–32).
ပြဿနာသည်
သန့်ရှင်းသောအစာနှင့် မသန့်ရှင်းသောအစာ ခွဲခြားမှုနှင့် မသက်ဆိုင်ပါ။
မှားယွင်းသောဆရာများသည် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် လက်ခံရန်
ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းခဲ့သောအရာကို တားမြစ်နေခဲ့ကြသည် (၁တီမောသေ ၄:၃)။ သူတို့သည်
ကျမ်းစာညွှန်ကြားချက်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီး ဥပဒေကို တရားမဲ့သုံးစွဲခဲ့ကြသည်
(၁တီမောသေ ၁:၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှင်ပေါလုသည် အပြုသဘောဘက်ကို တင်ပြခဲ့သည်မှာ
ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းသော အစာသည် ကောင်းသည် (အပိုဒ် ၄)။ ကျမ်းစာညွှန်ကြားချက်
(“ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကား”; အပိုဒ်
၅) ကို စံနှုန်းအဖြစ်သုံးပြီး ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းဆုတောင်းခြင်းဖြင့်
စားသုံးနိုင်သည်။
The problem was not related to the distinction
between clean and unclean foods. The false teachers were prohibiting what God
created to be received with thanksgiving (1 Tim. 4:3); they were opposed to
God’s instruction about what should be eaten (this included clean animals; Lev.
11). They had gone beyond Scripture, making an unlawful use of the law (cf. 1
Tim. 1:8). Paul presented the positive side by stating that the food God
created was good (v. 4). We can eat of it using what the Bible teaches about
diet (“the word of God”; v. 5) as our criterion and by offering a prayer of
thanksgiving.
၄:၆-၁၁ သွန်သင်ခြင်း။
တိမောသေသည် လူများကို ဤနည်းဖြင့် သွန်သင်ဆုံးမလျှင် ယေရှုခရစ်၏
ကောင်းသောဓမ္မအမှုတော်ဆောင် ဖြစ်လိမ့်မည် (အပိုဒ် ၆)။ “ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်” ဟူသော
စကားသည် စကားလုံးအတိုင်း ဆိုလျှင် “ဒေါကန်” (diakonos - ကျွန်၊ အမှုတော်ဆောင်၊ ဟယ်၃:၈၊၁၂ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်) ဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ လိုက်နာနိုင်သော
စံနမူနာ ပြရမည် (အပိုဒ် ၁၂)။ သူသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ နှုတ်ကပတ်တရားများနှင့်
ကောင်းသော တရားဒေသနာဖြင့် အာဟာရ ခံယူရမည် (အပိုဒ် ၁၃-၁၆)။ ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးများ၏
အယူဝါဒများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁)။ ဤသည်သည် ဒဏ္ဍာရီများ (“ဒဏ္ဍာရီ”
သို့မဟုတ် “စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်”၊ အပိုဒ် ၇) ကို ဆွေးနွေးခြင်းထက် များစွာ
အရေးကြီးသည်။ အားကစားပုံစံကို ဖန်တီးခြင်းသည် ပါဝုလု၏ ခေတ်တွင် အသုံးများခဲ့သည်
(ဥပမာ၊ ဟေဗြဲ ၁၂:၁၊၁၁၊ တ၁၀:၂၄၊ ၁ကော ၉:၂၄၊ ၂တိ ၄:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ၁တိ ၄:၈
တွင် ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခန်းသည် ကောင်းသည်ဟု အတည်ပြုသော်လည်း အမှန်တကယ်
တန်ဖိုးရှိသောအရာမှာ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားကိုးကယ်ခြင်းသည် ယခုဘဝနှင့်
နောင်ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် အကျိုးရှိသည် (အပိုဒ် ၈)။ အပိုဒ် ၁၀ တွင်
အချို့လက်ရေးမူများတွင် “ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆဲဆိုခြင်းကို ခံကြရသည်” (oneidizometha)
ဟု ဖတ်ရသော်လည်း
အချို့မူကား “ကျွန်ုပ်တို့ ရုန်းကန်ကြသည်” သို့မဟုတ် “ဆုကို ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်” (agōnizometha)
ဟု ဖတ်ရသည်။
နောက်ဆုံးဖတ်ချက်မှန်ပါက ပါဝုလုသည် အားကစားပုံစံကို ဆက်လက် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း
ဖြစ်နိုင်သည်။ agōn ဆိုသည်မှာ
အားကစားပြိုင်ပွဲဖြစ်ပြီး ရိုးရိုးသင့်ရာ ပြေးပွဲ သို့မဟုတ် နပန်းပွဲ ဖြစ်သည်။
ပါဝုလုသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိရန် သူ၏ အလုပ်ကြမ်းနှင့်
ရုန်းကန်ခြင်းအားလုံးကို ထိုက်တန်သည်ဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ အကြောင်းမူ ဘုရားသခင်သည်
လူခပ်သိမ်းတို့၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်တော်မူသည်။ အထူးသဖြင့် ယုံကြည်သူများအတွက် ဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၁၀)။ ပါဝုလုသည် လူတိုင်းကို အဆုံးတွင် ကယ်တင်မည်ဟု ဆိုသော
လူတိုင်းကယ်တင်ခြင်း အယူဝါဒကို သွန်သင်ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်သည်
ကယ်တင်ခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်တော်မူကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (၂:၃-၄)။
4:6–11.
Exhortation to Teach. If Timothy would instruct the people in this way, he would be a good
minister of Jesus Christ (v. 6). The word for “minister” is literally “deacon”
(diakonos; “servant”; cf. 3:8, 12),
one who ministers to others. Timothy was to give an example (v. 12) that church
leaders could follow. He was to be nourished in the words of faith and good
doctrine (vv. 13–16), as opposed to the doctrines of demons (v. 1). This is
much more important than discussions about mythoi
(“fables” or “myths”; v. 7). Creating an athletic image was common in Paul’s
time (e.g., Heb. 12:1, 11; cf. Acts 20:24; 1 Cor. 9:24; 2 Tim. 4:7). In 1 Tim.
4:8, he affirms that physical exercise is good but what is truly valuable is
godliness. Godliness is profitable because it impacts the present life and the
future one as well (v. 8). In v. 10, some manuscripts read oneidizometha (“we suffer reproach”), but others read agōnizometha (“we struggle” or “we
contend for a prize”). If the latter reading is accurate, Paul may have
intended to continue the athletic imagery. The agōn was an athletic contest—traditionally a race or a wrestling
competition. Paul considered all his toil and struggle for being found faithful
to God worth the effort because God is the Savior of all people, especially of
those who believe (v. 10). Paul was not teaching universalism, the idea that at
the end God will save everyone. He affirmed that God is the only way of
salvation (2:3–4).
၄:၁၂-၁၆ စံနမူနာ
ဖြစ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း။ ပါဝုလုသည် တိမောသေအား - နားထောင်နေသော အသင်းတော်အားလည်း
- သူ၏ ငယ်ရွယ်ခြင်းကြောင့် မည်သူမျှ မထီမဲ့မြင် မပြုစေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူ၏
အခြားညွှန်ကြားချက်များအရ တိမောသေသည် နူးညံ့ပြီး လိုက်လျောတတ်သော စိတ်သဘောရှိသည်
(၁ကော ၁၆:၁၀-၁၁၊ ၂တိ ၄:၁-၄)။ ခေါင်းဆောင်ရန် အခွင့်အာဏာသည် စံနမူနာ၏ တန်ခိုးမှ
လာသည်ဟု သတိပေးခဲ့သည်။ တိမောသေသည် စကားနှင့် ကျင့်ကြံမှုတွင် စံနမူနာ ဖြစ်ရမည်
(၁တိ ၄:၁၂)။ ဤအရာနှစ်ခုသည် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။ ယေရှုက စကားသည်
နှလုံးထဲရှိအရာကို ဖော်ပြသည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၁၅:၁၈-၁၉)။ ထို့ကြောင့်
မမှားသော စကားမပြောသူသည် ပြီးပြည့်စုံသော လူဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၃:၂)။ တိမောသေသည်
စင်ကြယ်ခြင်းတွင်လည်း စံနမူနာ ဖြစ်ရမည်။ ထိုခေတ်က အကျင့်စာပေများတွင် ဤစကားသည်
မကြာခဏ လိင်စင်ကြယ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (၁တိ ၅:၂ ကိုကြည့်)။
4:12–16.
Exhortation to be an Example. Paul instructed Timothy—and the church that over-hears—to not let anyone
think less of him because of his youth. His instructions elsewhere suggest that
Timothy had a mild and yielding disposition (1 Cor. 16:10–11; 2 Tim. 4:1–4). He
reminded Timothy that authority to lead comes from the power of example.
Timothy was to be a model in word and conduct (1 Tim. 4:12). These are
intimately connected. Jesus said that speech reveals what is in the heart
(Matt. 15:18–19). So, the one who does not speak wrongly is a perfect man
(James 3:2). Timothy was also to be an example in purity. In the moral
literature of the time, this term often referred to sexual purity (see 1 Tim.
5:2).
တမန်တော်သည်
တိမောသေအား ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်၏ အလုပ်ဖြစ်သော ကျမ်းစာဖတ်ခြင်း၊
တရားဟောခြင်း/တိုက်တွန်းခြင်း၊ သွန်သင်ခြင်း/တရားဒေသနာ တို့ကို အာရုံစိုက်ရန်
အကြံပေးခဲ့သည် (၄:၁၃၊ တ၁:၄၊ ၃:၈၊ ၄:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အကြောင်းအရာအရ ပါဝုလုသည်
အသင်းတော်ပွဲတွင် ကျမ်းစာဖတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယန်းကျောင်းတွင် ဓလေ့ထုံးတမ်း
ရှိခဲ့သည် (နေဟမိ ၈:၁-၈၊ တမန် ၁၃:၁၅၊ ၁၅:၂၁)။ တရားဟောခြင်း သို့မဟုတ်
တိုက်တွန်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ကျမ်းစာဖတ်ပြီးနောက် တရားဟောခြင်းကို
ဖြစ်နိုင်သည် (တမန် ၁၃:၁၅၊ ရော ၁၂:၈၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ “သွန်သင်ခြင်း”
သို့မဟုတ် “တရားဒေသနာ” (၁တိ ၄:၁၃) သည် ဂရိစကား didaskalia မှ လာသည်။ အတိုချုပ်ဆိုရလျှင်
တိမောသေသည် မိမိ၏ ဆုကျေးဇူးတော်ကို ဂရုမစိုက်ရန် မဖြစ်ရပါ (အပိုဒ် ၁၄)။ ဤ
“ဆုကျေးဇူးတော်” သည် ပရောဖက်ပြုခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ တိမောသေ လက်ခံရရှိသော
ဓမ္မအမှုတော်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ အသင်းတော်သည် အမျိုးအနွယ်များ လက်တင်ခြင်းအားဖြင့်
အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၂တိ ၁:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဤဓမ္မအမှုတော်သည် ပါဝုလုနှင့်
အခြားသူများ၏ ဓမ္မအမှုတော်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ထံမှ အသင်းတော်သို့ ပေးသနားတော်မူသော
ဆုကျေးဇူးတော် ဖြစ်ပြီး အားလုံး၏ အကျိုးနှင့် တည်ဆောက်ခြင်းအတွက် ဖြစ်သည် (ရော
၁၂:၆၊ ၁ကော ၁၂၊ ဧဖက် ၄:၁၁-၁၆)။ ပါဝုလု၏ အခွင့်အာဏာလည်း ပရောဖက်ပြုခြင်းအားဖြင့်
လာခဲ့ပြီး လက်တင်ခြင်းအားဖြင့် အတည်ပြုခဲ့သည် (တမန် ၁၃:၁-၃) ဟု သတိပြုပါ။
ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းထားသော အမျိုးအနွယ်များသည် အသင်းတော်တစ်ခုစီတွင်
ခေါင်းဆောင်မှုဘုတ်အဖွဲ့ ဖြစ်နိုင်ပြီး ယန်းကျောင်း၏ gerousia (“အမျိုးအနွယ်”) နှင့်
ဂရိ-ရောမအသင်းအဖွဲ့၏ presbyterion (“အမျိုးအနွယ်”) နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ပါဝုလုသည် ဤအရာသည် တိမောသေ၏
ဓမ္မအမှုတော် အစတွင်ဖြစ်စေ နောက်မှဖြစ်စေ ရှင်းလင်းစွာ မပြောခဲ့ပါ (၁တိ ၁:၁၈၊ တမန်
၁၆:၁-၂)။
The apostle counseled Timothy to devote his
attention (4:13; cf. 1:4; 3:8; 4:1) to the work of a minister that consists of
reading Scripture, preaching/exhortation, and teaching/doctrine. The context
suggests that Paul meant the reading of Scripture in worship, as it was
customary in the synagogue (Neh. 8:1–8; Acts 13:15; 15:21). The reference to
preaching, or exhortation, probably refers to the sermon that came after the
reading of Scripture (Acts 13:15; cf. Rom. 12:8; Heb. 13:22). The “teaching” or
“doctrine” (1 Tim. 4:13) referred to comes from the Greek word didaskalia. In short, Timothy was not to
neglect his gift (v. 14). This “gift” refers to the ministry Timothy received
from God through prophecy and was recognized by the church through the elders
laying their hands on him (cf. 2 Tim. 1:6). This ministry, like that of Paul
and others, was, in fact, a gift from God to the church for the common good and
edification (Rom. 12:6; 1 Cor. 12; Eph. 4:11–16). Note that Paul’s commission
had come by prophecy as well and was also confirmed by the laying on of hands
(Acts 13:1–3). The elders referenced here were perhaps a leadership board in
each church, corresponding to the gerousia
(“eldership”) of the synagogue and the presbyterion
(“eldership”) of the Greco-Roman collegium
or association. Paul does not make clear if this happened at the beginning of
Timothy’s ministry or at a later time (1 Tim. 1:18; Acts 16:1–2).
တိမောသေသည် မိမိ၏
ဓမ္မအမှုတော်ကို ဂရုစိုက်ရမည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို စောင့်ရှောက်ပြီး လိုအပ်သော
အလုပ်ကို အာရုံစိုက်လျှင် ကိုယ်ကိုသာမက နားထောင်သူများကိုပါ ကယ်တင်လိမ့်မည် (၁တိ
၄:၁၆)။
Timothy needed to take care of his ministry. If
he guarded his behavior and focused on the work required of him, he would save
not only himself but also those who heard him (1 Tim. 4:16).
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁–၆:၂က
အသင်းတော်အတွင်း ဆက်ဆံရေး
ဤအပိုဒ်တွင်
ပါဝုလုသည် အသင်းတော်အတွင်း အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးနှင့် ဆက်ဆံနည်းကို တိမောသေအား
ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ အသင်းတော်ကို မိသားစုအဖြစ် ပုံဖော်ခြင်းဖြင့် စတင်သည် (အပိုဒ်
၁-၂)၊ မုဆိုးမများအကြောင်း ရှည်လျားစွာ ညွှန်ကြားခြင်း (အပိုဒ် ၃-၁၆)၊ နောက်ဆုံး
အသင်းတော်အမျိုးအနွယ်များကို ဆက်ဆံနည်း (အပိုဒ် ၁၇-၂၅) နှင့် ကျွန်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ
ကိစ္စများ (၆:၁-၂က) တို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။
5:1–6:2a
Relationships in the Church
In this portion of the letter, Paul instructed Timothy on how to deal with
different groups in the church. It begins by depicting the church as a family
(vv. 1–2), followed by a long instruction about widows (vv. 3–16). Finally,
Paul counseled Timothy on how to treat church elders (vv. 17–25) and on matters
related to slavery (6:1–2).
၅:၁-၂ အသင်းတော်ကို
မိသားစုအဖြစ်။ ဤနေရာတွင် ပါဝုလုသုံးသော အသင်းတော်ပုံစံသည် ဖခင်အုပ်ချုပ်ရေး
သို့မဟုတ် မိခင်အုပ်ချုပ်ရေး မဟုတ်ဘဲ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် လေးစားမှုအပေါ်
အခြေခံသော မိသားစု ဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် အသက်ကြီးသူများကို ရှက်ကြောက်စေခြင်း
မပြုရ။ တိုက်တွန်းရမည် (အပိုဒ် ၁)။ ငယ်ရွယ်သူများကို ညီအစ်ကိုများအဖြစ်၊
အသက်ကြီးသော မိန်းမများကို မိခင်များအဖြစ် ဆက်ဆံရမည် (အပိုဒ် ၂)။
5:1–2.
The Church as a Family. The model of the church used here by Paul is not patriarchal or
matriarchal but that of a family in which all relate to each other on the basis
of mutual respect. Timothy was not to humiliate older members but to exhort
them (v. 1). Younger ones he should treat as brothers and sisters and older
women as mothers (v. 2).
|
လက်တင်ခြင်း ကျမ်းစာတွင်
လက်တင်ခြင်းသည် အရာရာကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများတွင်
ဤအမူအရာသည် ယဇ်ပူဇော်သူ၏ ယဇ်နှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်မှုနှင့် ယဇ်ကို ဘုရားသခင်အား
အပ်နှံခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (ဥပမာ၊ ထွက် ၂၉:၁၀၊ ဝတ် ၄:၁၅၊ ၈:၁၄၊ “လက်တင်ခြင်း”
စာမျက်နှာ ၂၄၃ ကိုကြည့်)။ ထို့ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ခန့်အပ်ခြင်းတွင်
လက်တင်ခြင်းသည် လူများက ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်အတွက်
အပ်နှံခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သည် (တောလည်ရာ ၈:၁၀-၁၁)။ အခြားအခါများတွင် ဤအမူအရာသည်
ဓလေ့ပွဲ သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်ချက်၏ အာရုံစိုက်ရာ မည်သူ သို့မဟုတ် အဘယ်အရာကို
ညွှန်ပြနိုင်သည် (ဥပမာ၊ ဝတ် ၂၄:၁၄) နှင့် မောရှေ၏ ဆက်ခံသူ ယောရှု
ခန့်အပ်ခြင်းအတွက် သုံးခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၂၇:၁၈၊ တရားဟော ၃၄:၉)။ ဓမ္မသစ်တွင်
ဤအမူအရာကို ရောဂါကုသခြင်း (မာ ၇:၃၂၊ ၁၀:၁၆၊ တမန် ၉:၁၂-၁၇)၊ ကောင်းချီးပေးခြင်း
(မာ ၁၀:၁၃-၁၆)၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်း (တမန် ၈:၁၆-၁၉)၊
အမျိုးအနွယ်များ သို့မဟုတ် အခြားခေါင်းဆောင်များ ခန့်အပ်ခြင်း (တမန် ၁၄:၂၃၊ ၂တိ
၁:၆) တွင် သုံးသည်။ The Laying on of Hands |
|
The laying on of hands
refers to several things in Scripture. In the OT sacrifices, the gesture
indicated the offerer’s identity with the sacrifice and the giving or
dedication of the sacrifice to God (e.g., Ex. 29:10; Lev. 4:15; 8:14; see
“The Laying On of Hands,” p. 243). Thus, the laying on of hands during the
consecration of the priests may have referred to the people’s dedication of
the priest to God for His service (Num. 8:10–11). On other occasions, the
gesture could indicate who or what the focus of the ritual or action was
(e.g., Lev. 24:14) and was used for the appointment of Joshua as successor of
Moses (Num. 27:18; Deut. 34:9). In the NT, the gesture is used in healings
(Mark 7:32; 10:16; Acts 9:12–17), blessings (Mark 10:13–16), baptism with the
Holy Spirit (Acts 8:16–19), and the appointments of elders or other leaders
(Acts 14:23; 2 Tim. 1:6). |
၅:၃-၁၆
မုဆိုးမများနှင့် ငွေကြေးထောက်ပံ့ခြင်း။ ဤသည်မှာ စာတွင် ပါဝုလု၏
ညွှန်ကြားချက်အားလုံးတွင် ရှည်လျားဆုံးနှင့် ရှုပ်ထွေးဆုံး ဖြစ်သည်။
မုဆိုးမများနှင့် မိဘမဲ့ကလေးများသည် အထူးသဖြင့် အန္တရာယ်များပြီး နာတာရှည်
ဆင်းရဲတတ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ဘုရားသခင်ကို မုဆိုးမနှင့် မိဘမဲ့၏
ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး (ထွက် ၂၂:၂၁-၂၇၊ ဆာ ၁၄၆:၉၊ သုတ် ၁၅:၂၅)
သူတို့အတွက် ကယ်ဆယ်ရေး ဥပဒေများ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည် (ဥပမာ၊ တရားဟော ၁၄:၂၈-၂၉၊
၁၆:၁၁-၁၄၊ ၂၄:၁၉-၂၂)။ ယန်းကျောင်းများသည် ဆင်းရဲသားများအတွက် ကယ်ဆယ်ရေးစနစ်ကို
စီမံခဲ့ပြီး အစောပိုင်းအသင်းတော်သည် အားလုံး၏ အကျိုးအတွက် ပစ္စည်းများ မျှဝေခဲ့သည်
(တမန် ၂:၄၄-၄၅၊ ၄:၃၂-၃၅)။ သို့သော် ကယ်ဆယ်ရေးစနစ် စီမံခြင်းသည် စိန်ခေါ်မှုများ
ရှိခဲ့သည် (တမန် ၆:၁-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဤအပိုဒ်တွင် ပါဝုလု၏
ညွှန်ကြားချက်များသည် အသင်းတော်တွင် ငွေကြေးအကူအညီ မည်သူများ ခံယူသင့်သည်ကို
ဖြေရှင်းသည်။
5:3–16.
Widows and Their Financial Support. This is the longest and most complex of Paul’s instructions in the
letter. Widows and orphans were especially vulnerable and often chronically
poor. In the OT, God is described as a protector of the widow and the orphan
(Ex. 22:21–27; Ps. 146:9; Prov. 15:25) who issued legislation to provide relief
for them (e.g., Deut. 14:28–29; 16:11–14; 24:19–22). Jewish synagogues
administered a relief system for the poor, and the early church shared their
possessions for the common benefit (Acts 2:44–45; 4:32–35). The administration
of a relief system, however, posed challenges (cf. Acts 6:1–7). The
instructions of Paul in this passage address the question of who should receive
financial help in the church.
ပါဝုလုသည် အမှန်တကယ်
မုဆိုးမများကို သင့်လျောစွာ လေးမြတ်ရန် တိမောသေအား ညွှန်ကြားခဲ့သည် (၁တိ ၅:၃)။
ဂရိစကား timaō (“လေးမြတ်ခြင်း”)
သည် မကြာခဏ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု ပုံစံ ယူသည်။ မိဘကို “လေးမြတ်ရန်” ပညတ်တော်တွင်
ထိုသို့ ဆိုလိုသည် (အပိုဒ် ၃-၄၊ ထွက် ၂၀:၁၂၊ မဿဲ ၁၅:၄-၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။
ပါဝုလုနောက်မှ ပေးသော ကျမ်းစာထောက်ခံချက်သည် အုပ်ချုပ်ကောင်းသော
အမျိုးအနွယ်များကို “နှစ်ဆ လေးမြတ်ခြင်း” ပေးရန် ညွှန်ကြားချက်တွင် “လေးမြတ်ခြင်း”
သည် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည် (၁တိ ၅:၁၇-၁၈)။ ပါဝုလုသည်
“အမှန်တကယ် မုဆိုးမ” (အပိုဒ် ၄-၅၊ ၉-၁၀) နှင့် ထောက်ပံ့မှု မခံယူသင့်သော
မုဆိုးမများ (အပိုဒ် ၆၊ ၁၁၊ ၁၃၊ ၁၅) ကို ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားခြားနားစေသည်။
သူတို့ကို လူမှုစီးပွားရေး၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ အခြေအနေနှင့် အသက်အရွယ်အရ ဖော်ပြသည်။
အမှန်တကယ် မုဆိုးမများသည် သားသမီး သို့မဟုတ် မြေးများ မရှိသူများ - တစ်ယောက်တည်း
ကျန်ရစ်သူများ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄-၅)။ သားသမီးရှိသော မုဆိုးမများကို သူတို့က
ထောက်ပံ့ရမည်။ အသင်းတော်ကို ဝန်မဖြစ်စေရန် (အပိုဒ် ၁၆)။ ပါဝုလုသည် ဤသည်ကို
ဘာသာရေးတာဝန်ဟု မှတ်ယူသည် (အပိုဒ် ၈၊ ယာကုပ် ၁:၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။
ပဉ္စမပညတ်နှင့် ဘုရားသခင်၏ မုဆိုးမ မိဘမဲ့အတွက် စိုးရိမ်မှုနှစ်ခုစလုံးက
ယုံကြည်သူများ ဂရုစိုက်ရန် တောင်းဆိုသည်။ ထို့အပြင် ဂရိ-ရောမဥပဒေသည် သားသမီးများ
အသက်ကြီးရင် မိဘကို ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကို
ဂရုမစိုက်သော ခရစ်ယာန်များသည် မယုံကြည်သူထက် ဆိုးသည် (၁တိ ၅:၈)။
Paul instructed Timothy to give appropriate help
to those who were truly widows (1 Tim. 5:3). The Greek verb timaō (“to honor”) often took the
specific form of financial support, as it was implied in the commandment to
“honor” parents (vv. 3–4; Ex. 20:12; cf. Matt. 15:4–6). The biblical support
Paul gives later for the instruction to give “double honor” to elders who
govern well makes clear that, in this passage, “honoring” implies financial
support (1 Tim. 5:17–18). Paul draws a stark contrast between the “real widows”
(vv. 4–5, 9–10) who should receive support, and widows (vv. 6, 11, 13, 15) who
should not. They are described in terms of their socio-economic and spiritual
situation and age. Real widows were those with no children or
grandchildren—those left alone (vv. 4–5). Widows with children should be
supported by them in order not to burden the church (v. 16). Paul considered
this a matter of religious duty (v. 8; cf. James 1:27). Both the fifth
commandment and God’s own concern for the widow and the orphan demanded that
believers care for them. Furthermore, Greco-Roman law required that children
care for their parents in old age. Thus, Christians who neglected their own
parents were worse than an unbeliever (1 Tim. 5:8).
အမှန်တကယ်
မုဆိုးမများ (အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်၊ အပိုဒ် ၉) သည် ကိုယ်တိုင် မထောက်ပံ့နိုင်ဘဲ
ထပ်မံ လက်ထပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ပါဝုလုသည် ထိုမုဆိုးမကို အပြစ်ကင်းသူ (အပိုဒ်
၇) - အမျိုးအနွယ်နှင့် တိမောသေတို့အတွက် လိုအပ်သော အရည်အသွေး (၃:၂၊ ၆:၁၄) -
ဘုရားသခင်တွင် ယုံပုံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ထားရှိသူ (၅:၅၊
အသင်းတော်တစ်ခုလုံးအတွက် စံနမူနာ၊ ဥပမာ၊ ၄:၁၀၊ ဆာ ၇:၁၊ ၁၆:၁၊ ၃၁:၁၊ ၃၇:၃)၊
သစ္စာရှိသော အိမ်ထောင်ဖက် ဖြစ်ခဲ့သူ (၁တိ ၃:၂၊၁၂၊ ၅:၉) နှင့်
ကောင်းမှုပြုခြင်းတွင် နာမည်ကောင်းရှိသူ ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည် (၅:၁၀)။
ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်း (ယုံကြည်သူများ၏ ခြေကို ဆေးကြောခြင်း)၊ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများ၊
သားသမီး မွေးဖွားပြုစုခဲ့ခြင်း (၂:၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) တို့ကို ဖော်ပြထားသည်။
Real widows (those over sixty years of age; v. 9)
could not support themselves and were unlikely to marry again. Paul identifies
such a widow as above reproach (v. 7), the same quality Paul required from the
elder and from Timothy (3:2; 6:14), and as putting her trust and hope in God
(5:5; the ideal for the whole community; e.g., 4:10; cf. Pss. 7:1; 16:1; 31:1;
37:3). Paul identified her as having been a faithful spouse (1 Tim. 3:2, 12;
5:9) and finally as having a reputation for doing good (5:10). The author
mentions hospitality (e.g., washing believers’ feet), relief efforts, and that
she had raised children (cf. 2:15).
အခြားတစ်ဖက်တွင်
“မမှန်သော မုဆိုးမများ” ကို အသင်းတော်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာရေးနှင့်
နာမည်ဂုဏ်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ အချို့သည် အပျော်အတွက်
နေထိုင်ကြပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ သေနေကြသည် (၅:၆၊ ဗျာ ၁၈:၇-၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။
ဂရိစကား spatalaō သည်
အကျင့်ပျက်မှု အဓိပ္ပာယ်ပါသော ဇိမ်ခံဘဝကို ရည်ညွှန်းပြီး သောဒုံမြို့၏ ဘဝကို
ဖော်ပြရန် သုံးခဲ့သည် (ယေဇကျေလ ၁၆:၄၉၊ LXX၊ ယာကုပ် ၅:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ နောက်ပြဿနာမှာ သူတို့၏
အာသာဖြေဆေးဆန်သော ဆန္ဒများက ခရစ်တော်နှင့် ခွဲခွာစေသည် (၁တိ ၅:၁၁)။ ဂရိစကား katastrēniaō
သည် ပြင်းထန်သော
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆန္ဒ (မကြာခဏ လိင်ဆန္ဒ) ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရခြင်းကို ဆိုသည်။
ပါဝုလုက ဤအာသာဖြေဆေးဆန်သော ဆန္ဒများသည် ခရစ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်စေပြီး
လက်ထပ်လိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟု ငြင်းခုံသည်။ လက်ထပ်ခြင်းကိုယ်တိုင်က ပြဿနာ
မဟုတ်ပါ။ ပါဝုလုကိုယ်တိုင် ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးမများကို ထပ်မံ လက်ထပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု
ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄၊ ၁ကော ၇:၈-၉၊ ၃၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော်
မယုံကြည်သူနှင့် လက်ထပ်ခြင်းကို ပါဝုလု ရှုတ်ချခဲ့သည်။ အကြောင်းမူ
ထိုသို့လက်ထပ်လျှင် မုဆိုးမများ ခရစ်တော်အပေါ် ကတိကဝတ်ကို စွန့်လွှတ်ရမည်။
အိမ်ထောင်ဦးစီးများ ဘာသာတရားကို ဇနီးများ လက်ခံလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁ကော
၇:၃၉)။ ပါဝုလုသည် “မမှန်သော မုဆိုးမများ” အား ငွေကြေးထောက်ပံ့ခြင်းသည် အိမ်မှအိမ်
လျှောက်ပြီး မသင့်လျော်သော စကားများ ပြောဆိုရန် အားပေးမည်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့သည် (၁တိ
၅:၁၃)။ ကောလဟလ သက်သက် မဟုတ်ပါ။ အမျိုးသမီးများသည် မှားသော ဆရာများ၏ ပစ်မှတ်
ဖြစ်တတ်သည် (၄:၇၊ ၂တိ ၃:၆-၇)။ သူတို့၏ ပျင်းရိခြင်းသည် အသင်းတော်အတွက်
အထူးအန္တရာယ် ဖြစ်လိမ့်မည်။
“False widows,” on the other hand, are described
as a threat to the spiritual health of the church and to its reputation. Some
of them were living for pleasure (Gr. spatalaō)
and were spiritually dead (5:6; cf. Rev. 18:7–9). The Greek term spatalaō refers to a life of luxury with
immoral overtones and was used to describe life in Sodom (Ezek. 16:49, LXX; cf.
James 5:5). Another problem was their sensual desires causing them to become
separated (Gr. katastrēniaō) from
Christ (1 Tim. 5:11). The Greek verb katastrēniaō
denotes being dominated by strong physical desire (often sexual). Paul argued
that these sensual desires were pitting them against Christ, occasioning their
desire to marry. Marriage was not the problem, since Paul himself required
younger widows to remarry (v. 14; cf. 1 Cor. 7:8–9, 39). But Paul condemned
marriage with unbelievers, which would lead widows to abandon their commitment
to Christ, since wives typically adopted the religion of their husbands (1 Cor.
7:39). Paul also worried that financial support given to “false widows” would
encourage them to go from house to house speaking inappropriate things (1 Tim.
5:13). Gossip was probably not the only concern. Women were favored targets of
false teachers (4:7; 2 Tim. 3:6–7), and their idleness would be especially
dangerous for the church.
ပါဝုလုသည် တိမောသေအား
နှစ်ခုကို ညွှန်ကြားနေသည်။ ပထမမှာ ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးမများကို ငြင်းပယ်ရန် (၁တိ
၅:၁၁)။ ပါဝုလုသည် ငွေကြေးထောက်ပံ့စာရင်းတွင် မထည့်ရုံသာမက သူတို့နှင့်
ဝေးရန်ကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည် (၄:၇၊ ၂တိ ၂:၂၃၊ တိတု ၃:၁၀ ကိုကြည့်)။
ဤအကြံပေးချက်သည် ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း တိကျသော စိုးရိမ်မှုများ ရှိနိုင်သည်။
ပါဝုလု၏ ခေတ်တွင် ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် လိင်တော်လှန်ရေး ဖြစ်ပွားနေသည်။ ထင်ရှားပြီး
ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးများသည် ယောက်ျားများကဲ့သို့ လိင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို
တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးမများသည် အိမ်ထောင်ကန့်သတ်ချက်မှ လွတ်ကင်းသော
ဥပဒေရေးရာ အခြေအနေကြောင့် ဤလမ်းကြောင်းတွင် အထူး အန္တရာယ်များပြီး
လိင်အကျင့်ပျက်မှု ဟာသများ၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်တတ်သည်။ ရောမသည် အိမ်ထောင်ရှိ
အမျိုးသမီးများ၏ အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်းနှင့် ယောက်ျား၊ မုဆိုးမ၊ လွတ်လပ်သော
အမျိုးသမီးများ၏ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို လျှော့ချရန် ဥပဒေ ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။
Paul was instructing Timothy to do two things:
First, he should refuse the younger widows (1 Tim. 5:11). Paul probably meant
more than not including them in the financial relief roster, but also staying
away from them (see 4:7; 2 Tim. 2:23; Titus 3:10). The advice may seem harsh,
but specific concerns may have motivated Paul. There was a sexual revolution
occurring in the Greco-Roman world at the time of Paul. Prominent and affluent
women claimed the sexual liberty normally permitted to men. Young widows were
especially vulnerable to this tendency, since their legal situation freed them
from the restrictions of marriage, and were often the butt of jokes about
sexual indiscretion. Rome, in fact, tried to reduce promiscuity by issuing
legislation against adultery (committed by married women) and sex with
unmarried people (committed by men, widows, and free women).
ဒုတိယ
ညွှန်ကြားချက်မှာ ငယ်ရွယ်သော မုဆိုးမများသည် လက်ထပ်ရန်၊ သားသမီး မွေးဖွားရန်၊
အိမ်ထောင်စု စီမံရန် ဖြစ်သည် (၁တိ ၅:၁၄)။ ဤသည်မှာ ဂရိ-ရောမတွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော
အမျိုးသမီးများ၏ စံနမူနာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ရောမဥပဒေသည် အသက် နှစ်ဆယ်မှ
ငါးဆယ်ကြား မုဆိုးမများကို ထပ်မံ လက်ထပ်ပြီး သားသမီး မမွေးပါက ဒဏ်ငွေ
ချမှတ်ခဲ့သည်။
The second instruction was that younger widows
should marry, bear children, and manage their homes (1 Tim. 5:14). This was the
Greco-Roman ideal for honorable women. In fact, Roman law penalized widows
between twenty and fifty years of age who did not remarry and have children.
ပါဝုလုသည်
တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပြီး ကိုယ်တိုင် မထောက်ပံ့နိုင်သူ၊ နာမည်ကောင်းရှိသော
မုဆိုးမများကိုသာ အသင်းတော်၏ ကယ်ဆယ်ရေးစနစ်တွင် ထည့်သွင်းလိုခဲ့သည်။ သူ၏
စိုးရိမ်မှုသည် အသင်းတော်၏ ငွေကြေးထက် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာရေးနှင့် နာမည်ဂုဏ်အတွက်
ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် ရန်သူက စွပ်စွဲရန် အခွင့်အရေး မပေးရပါ (အပိုဒ် ၁၄)။
Paul wanted only widows who were alone, were
unable to sustain themselves, and had a good reputation to be included in the
church’s relief system. His concern went beyond the finances of the church to
its spiritual health and reputation. The church should give no opportunity for
an adversary of the church to slander it (v. 14).
၅:၁၇-၂၅
အမျိုးအနွယ်များနှင့် ဆက်ဆံရေး။ ပါဝုလုသည် ကောင်းသော ခေါင်းဆောင်များသည် နှစ်ဆ
လေးမြတ်ခြင်း ခံယူသင့်သည်ဟု တိမောသေအား အကြံပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျမ်းစကားမှ
တရားဒေသနာ ဟောပြောပြီး သွန်သင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ မှားသော
ဆရာများက အသင်းတော်၏ ဖြူစင်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်ကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် ဤသည်သည်
အထူး တန်ဖိုးရှိသည် (၁:၃-၄)။ ပါဝုလုသည် “နှစ်ဆ လေးမြတ်ခြင်း” သည်
မုဆိုးမများကဲ့သို့ ပစ္စည်းဆိုင်ရာ လျော်ကြေးကို ရည်ညွှန်းကြောင်း အကြံပြုသော
ကျမ်းစာနှစ်ပိုဒ်ကို ကိုးကားခဲ့သည်။ ပထမပိုဒ်မှာ ကောက်နှံခွဲစိတ်နေစဉ် နွားကို
ပါးစပ်ပိတ်ခြင်း တားမြစ်ခြင်း (တရားဟော ၂၅:၄၊ ၁ကော ၉:၉ ကိုကြည့်)။ ဒုတိယပိုဒ်မှာ
ယေရှု၏ အဆုံးအမမိန့် ဖြစ်သော အလုပ်သမားသည် မိမိလုပ်ခ ခံယူထိုက်သည် (လု ၁၀:၇)။
ဤအစောပိုင်းအဆင့်တွင် ပါဝုလုသည် ယေရှု၏ အဆုံးအမများကို ကျမ်းစာဟု မှတ်ယူခဲ့သည်က
အရေးကြီးသည်။
5:17–25.
Relationship with Elders. Paul advised Timothy that good leaders should receive double honor. He
referred especially to those who preach and teach doctrines from the word (v.
17). This was especially valuable in view of the false teachers who threatened
the integrity of the church (1:3–4). Paul quoted two passages from Scripture
that suggest that “double honor” refers to material compensation, as in the
case of the widows. The first passage (Deut. 25:4) prohibits muzzling an ox
while it treads out the grain (see 1 Cor. 9:9). The second passage is Jesus’s
teaching in Luke 10:7, stating that the worker is worthy of his wages. It is
significant that at this early stage Paul considered Jesus’s teachings as
Scripture.
ပါဝုလုသည်
ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအပေါ် စွပ်စွဲချက်ကို သက်သေ နှစ်ဦး သုံးဦး မရှိလျှင် လက်ခံခြင်း
မပြုရန် တိမောသေအား အကြံပေးခဲ့သည် (၁တိ ၅:၁၉)။ တိမောသေသည် ဓမ္မဟောင်းတွင်
စွပ်စွဲချက်များကို ကိုင်တွယ်ရန် သုံးသော စံနှုန်း - အစောပိုင်းအသင်းတော်လည်း
လိုက်နာခဲ့သည် (တရားဟော ၁၉:၁၅-၂၀၊ မဿဲ ၁၈:၁၅-၂၀၊ ၂ကော ၁၃:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) -
နှင့် အပြစ်ပြုနေသူများကို အားလုံးရှေ့တွင် ဆုံးမရန် ဖြစ်သည် (၁တိ ၅:၂၀)။ ဤသည်သည်
ယေရှု၏ အများသောနားမှ ဆုံးမခြင်းသည် သီးသန့် သတိပေးချက် နှစ်ကြိမ်ပြီးမှ
ဖြစ်ရမည်ဟု အကြံပေးချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ပါ (မဿဲ ၁၈:၁၅-၂၀)။
ပါဝုလုကိုယ်တိုင် တိတုအား ပထမနှင့် ဒုတိယ သတိပေးပြီးမှ ငြင်းပယ်ရန်
ညွှန်ကြားခဲ့သည် (တိတု ၃:၁၀)။ အမျိုးအနွယ်များ အပြစ်ပြုခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော
အသုံးအနှုန်းသည် များသောအားဖြင့် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားသော လုပ်ရပ်ကို ညွှန်ပြပြီး
သတိပေးပြီးနောက် ဆက်လက် ပြုမူနေသူကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ အများသောနားတွင် ဆုံးမခြင်း၏
ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျန်ရှိသူများ ကြောက်ရွံ့စေရန် ဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၉:၂၀ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်)။ ဤသည်သည် အပြစ်မပြုရန် တားမြစ်သော ဓမ္မဟောင်း၏
“ဘုရားကြောက်ရွံ့ခြင်း” အယူအဆကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဂရိစကား elenchō (“ဆုံးမခြင်း”) သည်
အမှားကို ဖော်ထုတ်ပြီး ယုံကြည်စေခြင်း၊ ပြင်ဆင်ခြင်း၊ ရှုတ်ချခြင်း သို့မဟုတ်
အပြစ်ပေးခြင်း စသည့် ဆုံးမမှုအမျိုးမျိုးကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ အများသောနားတွင်
ဆုံးမခြင်းကို အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ ဤနည်းများဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။
Paul also advised Timothy not to receive an
accusation against a leader unless backed by the testimony of two or three
witnesses (1 Tim. 5:19). Timothy was to follow the criteria used for dealing
with accusations in the OT—which the early church also followed (Deut.
19:15–20; cf. Matt. 18:15–20; 2 Cor. 13:1)—and rebuke in the presence of all
those who were sinning (1 Tim. 5:20). This does not contradict Jesus’s advice
that public discipline should come only after two private warnings (Matt.
18:15–20). Paul himself instructed Titus to reject a person only after a first
and second warning (Titus 3:10). The expression used with regard to the elders
sinning normally indicates a continuous action and may imply a person who
persists in his behavior after being warned. The general purpose of the public
rebuke was that the rest might also fear (cf. Deut. 19:20). It refers to the OT
concept of the “fear of God” that prevents a person from sinning. The Greek
term elenchō (“rebuke”) could imply a
range of different disciplinary measures: exposure and convincing of
wrongdoing, correction, censure, or discipline. The public rebuke could be
accomplished by any of these, depending on the particular situation.
ေပါလုသည် ဤတာဝန်၏
အရေးကြီးမှုကို တိမောသေအား သတိပေးခဲ့သည်။ ပါဝုလုသည် တိမောသေ၏ လိုက်လျောတတ်သော
စိတ်သဘောကြောင့် အရေးကြီးသော်လည်း ခက်ခဲသော အပြစ်ဆုံးမခြင်း တာဝန်ကို
ရှောင်ရှားနိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁တိ ၄:၁၂ ကိုကြည့်)။
ထို့ကြောင့် ပါဝုလုသည် ကောင်းကင်တရားရုံးရှေ့တွင် ဤတာဝန်ကို ဘက်လိုက်မှု သို့မဟုတ်
အထူးပြုမှု မရှိဘဲ ထမ်းဆောင်ရန် တိမောသေအား အမိန့်ပေးခဲ့သည် (၅:၂၁၊ ၂တိ ၂:၁၄၊ ၄:၁
နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ကိစ္စများကို ကြိုတင်မဆုံးဖြတ်ရ။ အထူးပြုမှု မရှိရ။
ခေါင်းဆောင်များ ခန့်အပ်ရာတွင် (လက်တင်ခြင်း) ဂရုတစိုက် မဆင်ခြင်ဘဲ မခန့်အပ်ရ (၁တိ
၅:၂၂)။ ပါဝုလုက ဂရုမစိုက်မှုကြောင့် အပြစ်ရှိသူ ခေါင်းဆောင်ကို ခန့်အပ်မိလျှင်
သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသူ ခေါင်းဆောင်ကို ဆက်လက်ထားရှိမိလျှင် အခြားသူများ၏ အပြစ်တွင်
တိမောသေ ပါဝင်ရလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ တိမောသေသည် ကိုယ်ကို စင်ကြယ်စွာ ထားရှိရမည်။
ဧဖက်မြို့၌ ဖြစ်ပွားနေသော အကျပ်အတည်းကို ကိုင်တွယ်ရန် သူ၏ အခွင့်အာဏာသည်
ထိုအရာပေါ် မူတည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Paul reminded Timothy of the importance of this
task. Paul may have feared that Timothy’s yielding disposition would lead him
to shun the important but difficult task of reproving sin (see 1 Tim. 4:12).
So, Paul charged Timothy before the heavenly court to perform this duty without
prejudice or partiality (5:21; cf. 2 Tim. 2:14; 4:1). He was not to prejudge
cases or proceed with favoritism. Neither was he to appoint leaders (laying
hands on them) without careful consideration (1 Tim. 5:22). Paul implied that
Timothy would share in other people’s sins if, because of negligence, he
appointed a leader who was in sin or allowed a leader who was in sin to
continue in his position. Timothy should keep himself pure because his
authority to deal with the crisis at Ephesus depended on that.
ပါဝုလုသည် တိမောသေ၏
ဗိုက်နှင့် မကြာခဏ ဖျားနာခြင်းကြောင့် စပျစ်ရည်ကို အနည်းငယ် သုံးရန် အကြံပေးခဲ့သည်
(အပိုဒ် ၂၃)။ ဤသည်မှာ ဆေးဖက်ဝင် စပျစ်ရည် သုံးစွဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအကြံပေးချက်သည်
အပိုဒ်၏ ကျန်အပိုင်းနှင့် မည်သို့ ဆက်စပ်သည်ကို ရှင်းလင်းမထားပါ။ တိမောသေ၏ စင်ကြယ်ရန်
စိုးရိမ်မှုကြောင့် လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ (နာဇီရိလူများသည် အချဉ်ဖောက်သော
သို့မဟုတ် မဖောက်သော စပျစ်ရည်ကို မသောက်ခဲ့ (တောလည်ရာ ၆:၁-၉၊ တမန် ၂၁:၂၃-၂၄ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်))။ တိမောသေ၏ ဓလေ့မှာ ရေသက်သက် သောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။
ဂရိစကား oinos (“စပျစ်ရည်”)
သည် အချဉ်ဖောက်သော သို့မဟုတ် မဖောက်သော စပျစ်ရည်ကို ဆိုနိုင်သည်။ အဗျံစတိုတယ်
(ဘီစီ ၃၈၄-၃၂၂) နှင့် ပလင်နီ (အေဒီ ၂၄-၇၉) တို့သည် ဗိုက်ပြဿနာအတွက် မဖောက်သော
စပျစ်ရည် သုံးကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
Paul also advised Timothy to use a little wine
because of his stomach and frequent ailments (v. 23). This is a medicinal use
of wine. It is not clear how this advice relates to the rest of the paragraph.
It is possible that it was necessary because of Timothy’s concern about keeping
himself pure. (Nazirites, for example, drank neither fermented nor unfermented
wine [Num. 6:1–9; cf. Acts 21:23–24].) It is clear that Timothy’s custom was to
drink only water. The Greek term oinos
(“wine”) could designate either fermented or unfermented wine. Both Aristotle
(384–322 B.C.) and Pliny (A.D. 24–79) commented explicitly that unfermented
wine was used for stomach problems.
ပါဝုလုသည် အပိုဒ်ကို
အသင်းတော်တွင် အပြစ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် အချို့ကိစ္စများတွင် ခက်ခဲကြောင်း
သတိပေးချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ အချို့အပြစ်များသည် ထင်ရှားသည်။ သို့သော်
တိမောသေသည် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုမည်ဟု
သေချာရမည် (၁တိ ၅:၂၄၊ မဿဲ ၁၈:၁၅-၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အချို့ကိစ္စများတွင်
အချက်အလက်များသည် နောက်မှသာ ထင်ရှားလာမည်။ တိမောသေ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါ။ အဆုံးတွင်
ဘုရားသခင်သည် လျှို့ဝှက်အရာများကို စီရင်တော်မူမည် (ဒေသနာ ၁၂:၁၄၊ လု ၁၂:၂၊ ဟေဗြဲ
၄:၁၃)။
Paul finished the section with a reminder to
Timothy that in some cases it is difficult to identify sin in the church.
Sometimes sins are obvious, but Timothy should be certain that his judgment
would confirm God’s judgment (1 Tim. 5:24; cf. Matt. 18:15–20). In other cases,
facts would become clear only later. Timothy should not worry, though. God, in
the end, would judge the hidden things (Eccl. 12:14; Luke 12:2; Heb. 4:13).
အခန်းကြီး - ၆
၆:၁-၂က သခင်နှင့်
ကျွန်များ။ ပါဝုလုသည် အသင်းတော်အတွင်း ဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်ကို
ကျွန်နှင့် သခင်များ ဆက်ဆံရေးဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ အချို့ကျွန်များသည် သူတို့၏
သခင်များကို အထူးသဖြင့် ခရစ်ယာန် သခင်များကို မထီမဲ့မြင် ပြုကြသည်။ ဤသဘောထားသည်
ပါဝုလု၏ ခရစ်တော်အတွင်း “ကျွန် လွတ်လပ်သူ မရှိ” ဟူသော သွန်သင်ချက်မှ
ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဂလာ ၃:၂၈၊ ၁ကော ၁၂:၁၃၊ ဧဖက် ၆:၈၊ ကော ၃:၁၁ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် ပါဝုလုသည် ရှိပြီးသား လူမှုစနစ်ကို မဖျက်ဆီးခဲ့ပါ။ သူသည်
၎င်း၏ ဆိုးယုတ်မှုကို နားလည်ခဲ့သည် (၁ကော ၇:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော်
ဘုရားသခင်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားကို စွပ်စွဲခြင်း မခံရရန် ဦးစားပေးခဲ့သည် (၁တိ ၆:၁)။
သို့သော် သူသည် သိမ်မွေ့ပြီး အခြေခံကျသော နည်းဖြင့် ၎င်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။
ခရစ်ယာန် ကျွန်များ၏ အမှုတော်ကို ခရစ်ယာန် သခင်များအား “ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ” ဟု
ဖော်ပြခဲ့သည်။ ရှေးကမ္ဘာတွင် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ပေးနိုင်သူများသာ
ဂုဏ်ထူးခံယူထိုက်သည်။ ပါဝုလုသည် ဂုဏ်အသုံးအနှုန်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ခဲ့သည် -
ယေရှုပြုခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (လု ၂၂:၂၅-၂၇) - ကျွန်ကို ဂုဏ်နှင့် ခွန်အားမှ
အမှုတော်ဆောင်သော ကောင်းကြီးပေးသူအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သခင်သည်
ချစ်လှစွာသော ယုံကြည်သူ ညီအစ်ကို ဖြစ်လာခဲ့သည် (၁တိ ၆:၂က)။
6:1–2a.
Masters and Slaves. Paul finished his instruction regarding relationships in the church by
addressing the relationship between slaves and masters. Some slaves despised
their masters, especially Christian masters. This attitude probably originated
from Paul’s own teaching that in Christ “there is neither slave nor free” (Gal.
3:28; cf. 1 Cor. 12:13; Eph. 6:8; Col. 3:11). Paul did not attempt, however, to
overturn the existing social order. He understood its wickedness (cf. 1 Cor.
7:21), but his priority was that God and the gospel might not be slandered (1
Tim. 6:1). Yet, he did undermine it in a subtle and foundational way. He
described the service of Christian slaves as a “benefaction” to their Christian
masters. In ancient society, only patrons could exercise benefaction that made
them worthy of honor. Paul reversed the language of honor—just as Jesus did
(Luke 22:25–27)—and described the slave as the benefactor who serves from a
position of honor and strength. Thus, the master became a beloved fellow
believer (1 Tim. 6:2a).
၆:၂ခ-၂၁ နိဂုံး
ပါဝုလုသည် တိမောသေထံ
စာကို စာအစတွင် ပေးခဲ့သော အဓိက ညွှန်ကြားချက်များကို ပြန်လည်ဖော်ပြခြင်းဖြင့်
နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ တိမောသေသည် သွန်သင်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံမှုအားဖြင့် မှားသော
ဆရာများကို ရင်ဆိုင်ရမည်။ ပါဝုလုသည် မှားသော သွန်သင်ချက်များနှင့် ဆရာများ၏
စရိုက်ကို ဦးစွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည် (၆:၂ခ-၁၀)၊ ထို့နောက် တရားမှန်ကို စံနမူနာ ပြရန်
တိမောသေအား ထပ်မံ တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁-၂၁)။
6:2b–21
Conclusion
Paul closed his letter to Timothy by recapitulating the main instructions
at the beginning of the letter. Timothy was to confront false teachers through
both teaching and behavior. Paul dealt first with the false teachings and the
character of the teachers (6:2b–10), then again counseled Timothy to model true
teaching (vv. 11–21).
၆:၂ခ-၁၀ မှားသော
သွန်သင်ချက်များ၊ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း နှင့် လောဘ။ ပါဝုလုသည် စာအစတွင် မှားသော
ဆရာများနှင့် ဥပဒေကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် တိမောသေအား
အမိန့်ပေးခဲ့သည် (၁:၃-၂၀)။ ဤအပိုဒ်တွင် (၆:၂ခ-၁၀) ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းကို
မှားယွင်းစွာ နားလည်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ အပိုဒ် ၂ခ သည်
အရင်ပြောခဲ့သည်များနှင့် နောက်ပြောမည့်အရာများကို ညွှန်ပြသည်။ အပိုဒ် ၃ မှ ၅ တွင်
မှားသော ဆရာများကို သွန်သင်ချက် အကြောင်းအရာနှင့် စရိုက်အရ ဖော်ပြသည်။ မှားသော
ဆရာများသည် ပါဝုလု တင်ပြခဲ့သည်များကို ပြောင်းလဲပျက်စီးစေခဲ့သည်။ သူတို့သည်
သခင်ယေရှုခရစ်၏ သွန်သင်ချက်များကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ သွန်သင်ချက်သည်
ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါ (အပိုဒ် ၃)။ နောက်ဆုံးတွင်
ပါဝုလုဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းသည် ကျင့်ကြံမှုနှင့် ကိုက်ညီသော
ဘဝ ဖြစ်သည်။ မှားသော ဆရာများ၏ စရိုက်သမိုင်းသည် အောက်သို့ လျှောဆင်းသွားသည်။
အရာအားလုံး မာန်မာန အခြေအနေမှ စတင်ပြီး ဘာမှ မသိတော့အောင် မျက်ကန်း ဖြစ်စေသည်။
မာနနှင့် အသိပညာ မရှိခြင်းသည် ရန်တွေ့ခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ ရန်ဖြစ်ခြင်း
လက္ခဏာရှိသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ဖျားနာမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်၏ အဆုံးတွင်
စိတ်နှလုံး ပျက်စီးပြီး သမ္မာတရားမှ ကင်းဝေးသည် (အပိုဒ် ၅၊ ရော ၁:၁၈-၃၂ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်)။ မှားသော ဆရာများသည် သမ္မာတရားကို နားလည်နိုင်စွမ်း
ပျောက်ဆုံးခဲ့ပြီး ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းသည် ချမ်းသာရန် နည်းလမ်းဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ ထင်ရှားသော ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းသည် ငွေကြေး အမြတ်အစွန်းအတွက် ဖြစ်သည်။
တိမောသေသည် ထိုသူများမှ ခွာချရမည်။
6:2b–10.
False Teachings, Godliness, and Greed. Paul had charged Timothy at the beginning of the letter to confront
false teachers and their misunderstanding of the law (1:3–20). In this section
(6:2b–10), Paul charged him to confront them on their misunderstanding of
godliness. Verse 2b points to what was said before and to what is going to be
said. Verses 3 to 5 describe false teachers in terms of the content of their
teaching as well as their character. False teachers distorted what Paul had
presented. They rejected the teachings of the Lord Jesus Christ, and their
teaching did not produce godliness (v. 3). By the latter, Paul referred to a
life in which faith in God is congruent with behavior. The history of the false
teachers’ character followed a downward path. Everything began with a state of
pride that blinded them so that they ended up knowing nothing. Pride and
ignorance produce a state of spiritual sickness characterized by conflict,
envy, and strife. The end of the process is a corrupted mind, devoid of the
truth (v. 5; cf. Rom. 1:18–32). The false teachers had become incapable of
understanding the truth, believing that godliness was a means of gaining
riches. Their apparent godliness was for financial profit. Timothy should
withdraw from such.
ပါဝလ်သည်
ဘုရားနှစ်သက်ခြင်း (godliness) သည်
“ကြီးစွာသောအကျိုး” ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဘုရားနှစ်သက်ခြင်းကို
“လုံလောက်သောစိတ်” (contentment) နှင့်
တွဲ၍သာ ဖြစ်သည် (၁တိ၆:၆-၈)။ “လုံလောက်သောစိတ်” (autarkeia - ကိုယ်တိုင်လုံလောက်ခြင်း) ဆိုသည်မှာ
ဂရိ-ရောမဒဿနတွင် အရေးကြီးသော ဂုဏ်ရည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ပါဝလ်နှင့်
ယေရှုတို့ကမူ ထိုအရာကို ကိုယ်ပိုင်စည်းကမ်းတစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏
မေတ္တာဂရုစိုက်မှုကို ယုံကြည်ခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသီးအပွင့်အဖြစ် နားလည်ခဲ့ကြသည်
(မသ့၆:၂၅-၃၄; လု၁၂:၂၂-၃၂;
ဖိ၄:၁၁-၁၂)။ ချမ်းသာလိုသော
စိတ်ရှိသူများ အန္တရာယ်များစွာ ရင်ဆိုင်ရသည်။ ထိုစိတ်ဆန္ဒက လူကို
သွေးဆောင်မှုအောက်တွင် အားနည်းစေသည်။ ထိုသွေးဆောင်မှုထဲ ကျရောက်သွားသူများကို
အခြားသော မိုက်မဲပြီး အန္တရာယ်ရှိသော စိတ်ဆန္ဒများစွာကလည်း ချောင်း၍ဖမ်းဆီးတတ်သည်
(၁တိ၆:၉)။ ထိုစိတ်ဆန္ဒများသည် ဘုရားသခင်၏ အသိဉာဏ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို
လျစ်လျူရှုသောကြောင့် မိုက်မဲလှသည်။ လုံးဝပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်စေသောကြောင့်
အန္တရာယ်ကြီးသည်။ ငွေကိုချစ်ခြင်းသည် အလွန်အားကောင်းပြီး မျက်စိကန်းစေသော
အင်အားတစ်ခုဖြစ်သည် (အပိုဒ်၁၀)။ ၎င်းသည် လူများကို ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်ပစေပြီး
နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာဖြင့် ထိုးဖောက်စေသည် (အပိုဒ်၁၀)။
Paul conceded that godliness is in fact a “great
gain” when characterized by “contentment” (1 Tim. 6:6–8). The concept of autarkeia (“contentment,”
“self-sufficiency”) was an important virtue in Greco-Roman philosophy. Paul and
Jesus, however, understood it not as a discipline, but as an outgrowth of faith
in God’s loving care (Matt. 6:25–34; Luke 12:22–32; Phil. 4:11–12). Those who
desire to be rich face many dangers. Desire makes a person vulnerable to
temptation. Ironically, those who fall into it are trapped by many other
foolish and harmful desires as well (1 Tim. 6:9). They are foolish because they
ignore God’s knowledge and purposes and are harmful because they lead to total
destruction. The love of money is a powerful, blinding force (v. 10). It first
makes people abandon the faith and secondly, leads them to impale themselves
with many sorrows (v. 10).
၆:၁၁-၂၁။ တိမောသေအား
နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်။ ပါဝလ်၏ တိမောသေအား ညွှန်ကြားချက် (အပိုဒ်၁၁-၁၆) တွင်
ယေရှု၏ ဝန်ခံချက် (အပိုဒ်၁၃) နှင့် ဘုရားသခင်၏ သဘာဝ (အပိုဒ်၁၅-၁၆) ကို
ဖော်ပြထားခြင်းသည် ချမ်းသာသူများအား ဆုံးမရန် (အပိုဒ်၁၇-၁၉) နှင့် နောက်ဆုံး
ဆုံးမစကား (အပိုဒ်၂၀-၂၁) အတွက် စကဗာဗေဒဆိုင်ရာ အခြေခံဖြစ်သည်။ ပါဝလ်က တိမောသေအား
ယုံကြည်ခြင်း၏ စစ်မှန်သောဘဝကို ပုံဖော်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုဘဝသည် အခြားသူများ
- ချမ်းသာသူများပါမကျန် - လိုက်နာသင့်သော ဘဝဖြစ်သည်။ တိမောသေသည်
ဥပမာပြရန်ရှိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်လည်း ယေရှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဥပမာကို လိုက်ရမည်။
6:11–21.
Final Instruction to Timothy. Paul’s instructions to Timothy (vv. 11–16), with their description of
Jesus’s confession (v. 13) and God’s nature (vv. 15–16), provide the rhetorical
basis on which exhortation to the rich is to be built (vv. 17–19) and on which
a final exhortation is offered (vv. 20–21). Paul commanded Timothy to model the
true life of faith, which others—including the rich—should have. Timothy was to
lead by example, but he himself needed to follow the example of Jesus and God.
ပါဝလ်က တိမောသေကို
“ဘုရားသခင်၏လူ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၁; တရားဟော၃၃:၁; ၁ရာ၉:၆; ၁ရှင်၁၃:၁; ၁၇:၁၈; ၂ရာ၈:၁၄ ကိုကြည့်)။
ထိုသို့ဖြစ်သည့်အတွက် တိမောသေသည် လူမှားသင်သူများ၏ ဆိုးယုတ်သောလမ်းစဉ်များကို
“ရှောင်ပြေး” ရမည် (၁တိ၆:၃-၁၀)။ ယင်းအစား ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ဘုရားနှစ်သက်ခြင်း၊
ယုံကြည်ခြင်း၊ မေတ္တာ၊ စိတ်နှလုံးမြဲမြံခြင်း၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း တို့ကို
လိုက်လံရမည်။ ဤဂုဏ်ရည်စာရင်းသည် မနာလိုခြင်း၊ ရန်တွေ့ခြင်း၊
ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ခြင်းတို့ဖြင့် ထင်ရှားသော လူမှားသင်သူများ၏ အဆိုးရည်များနှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (အပိုဒ်၄-၅)။ ဂုဏ်ရည်စာရင်း၏ နောက်ဆုံးအချက် - တစ်ခါတစ်ရံ
“နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း” သို့မဟုတ် “သော်တာခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်သည် - ရှားပါးသော
စကားလုံး (praupatheia) ဖြစ်ပြီး
လူမှားသင်သူများ၏ ရန်တွေ့စိတ်ဓာတ်ကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် အထူးသင့်လျော်သော
အရည်အသွေးဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ ကောင်းသောစစ်ပွဲကို တိုက်ရမည် -
နောက်ဆုံးပန်းတိုင်ဖြစ်သော ထာဝရအသက်ကို ရည်မှတ်၍၊ များစွာသောသက်သေများရှေ့တွင်
သူ၏ကောင်းသော ဝန်ခံချက်ကို အောက်မေ့ခြင်းဖြင့် ခိုင်မြဲစေရမည် (အပိုဒ်၁၂)။
ပါဝလ်သည် တိမောသေ၏ ဧဝံဂေလိတရားအမှုအတွက် ခန့်အပ်ခံရသည့်အချိန် (၄:၁၄) သို့မဟုတ်
ပို၍ဖြစ်နိုင်ချေများသည်မှာ သူ၏နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။
ပါဝလ်က ထိုဝန်ခံချက်၏ အကြောင်းအရာကို မဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ယေရှုကိုယ်တိုင်
ပုန်တိပိလတ်ရှေ့တွင် ဝန်ခံခဲ့ခြင်း (၆:၁၃; ယော၁၈:၃၆-၃၈) က ထိုဝန်ခံချက်သည် ယေရှုကို ခရစ်တော် (မယ်ရှိယ)
နှင့် သခင်ဟု ဝန်ခံခြင်းဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြသည် (ရော၁၀:၉-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။
Paul described Timothy as a “man of God” (v. 11;
see Deut. 33:1; 1 Sam. 9:6; 1 Kin. 13:1; 17:18; 2 Chr. 8:14). As such, Timothy
was to “flee” the evil ways of the false teachers (1 Tim. 6:3–10). He should,
instead, pursue righteousness, godliness, faith, love, patience/endurance, and
gentleness. This list of virtues contrasts the vices of the false teachers,
characterized by envy, strife, and reviling (vv. 4–5). The last in the virtue
list—sometimes translated as “meekness” or “gentleness”—is a rare term (praupatheia) and denotes a quality
especially appropriate in view of the contentious spirit of the false teachers.
Timothy was to fight the good fight of faith—focused on the final goal of
eternal life and anchored in the remembrance of a pivotal moment of his own story:
his good confession in the presence of many witnesses (v. 12). Paul could have
been referring to the moment Timothy was commissioned for the work of the
gospel (4:14) or, more likely, his baptism. Paul did not describe the content
of such a confession, but the fact that Jesus Himself gave it before Pontius
Pilate (6:13; John 18:36–38) suggests that it consisted in avowing Jesus as
both Christ (Messiah) and Lord (cf. Rom. 10:9–10).
ပါဝလ်က တိမောသေအား
ဘုရားသခင်၏ စောင်မခြင်းအောက်တွင် (၁တိ၆:၁၃) ဤပညတ်ကို စင်ကြယ်စွာ စောင့်ထိန်းရန်
တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၄)။ ဤပညတ်ဆိုသည်မှာ စာတစ်စောင်လုံးတွင်ပါဝင်သော
ညွှန်ကြားချက်များကို ဆိုလိုသည် (၁:၃-၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ပါဝလ်က တိမောသေအား
သူ၏တာဝန်ခံမှုကို သတိပေးခဲ့သည်။ ပါဝလ်က သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ကောင်းကင်တရားရုံးရှေ့
ဆင့်ခေါ်ခံရသည်ဟု စိတ်ကူးရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (၅:၂၁; ၂တိ၄:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ခရစ်တော်၏
ပေါ်ထွန်းခြင်းတိုင်အောင် စာတစ်စောင်လုံး၏ ညွှန်ကြားချက်များကို စောင့်ထိန်းရန်
သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ခရစ်ယာန်ဝန်ခံချက်၏ အမှန်တရားသည် အားလုံးအတွက်
ငြင်းမရအောင် ထင်ရှားလာမည်။ ဩဂုတ်စတပ်စ်ကို ကမ္ဘာ့“ကယ်တင်ရှင်” ဟု မကြာခဏ
ချီးမွမ်းခဲ့ကြသည်။ သူ၏ “ပေါ်ထွန်းခြင်း” သည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက်
မျှော်လင့်ချက်ကို ယူဆောင်လာပြီး “ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကောင်း” ၏အစကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။
သို့ရာတွင် ပါဝလ်က စစ်မှန်သော မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကောင်းကိုိ
ယူဆောင်လာမည့် “ပေါ်ထွန်းခြင်း” သည် ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းသာလျှင်
ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သည်။ ထိုအရာကို ဘုရားသခင်သာ ပြင်ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်သည် တစ်ပါးတည်းသော dynastēs (“အုပ်စိုးရှင်”၊ “အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်”) ဖြစ်တော်မူသည်။
ဘုရားသခင်သည် ရာထူးနှင့် သဘာဝအရ မည်သူ့ကိုမျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်အောင်
မြင့်မြတ်တော်မူသည်။ ရာထူးအရ ကောင်းကင်ဘုံ၌ “ရှင်ဘုရင်များ၏ ရှင်ဘုရင်၊ သခင်များ၏
သခင်” ဖြစ်တော်မူသည်။ ဤဘွဲ့တော်များသည် ယေရှုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်သည် (ဗျာ၁၇:၁၄;
၁၉:၁၆)။ သဘာဝအရ
ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ မသေနိုင်သော အသက်တာကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည် (၁တိ၆:၁၆)။
ထိုအရည်အသွေးကို ယေရှုအား မကြာခဏ သတ်မှတ်ပေးသည် (ယော၅:၂၅; ၁၀:၁၅-၁၈; ၁၃:၈)။ ယုံကြည်သူများမူ မသေနိုင်သော
အသက်ကို ဘုရားသခင်ထံမှ လက်ဆောင်အဖြစ် ခံယူရမည် (၁ကော၁၅:၅၃-၅၄)။
Paul urged Timothy, in light of God’s purview (1
Tim. 6:13), to keep this commandment purely (v. 14), referring to all the
instructions contained in the letter (cf. 1:3–7). Paul reminded Timothy of his
accountability to God. Paul invited him for a second time to imagine himself
called before the heavenly court (cf. 5:21; 2 Tim. 4:1), reminding him to keep
the instructions of the letter until the appearing of Christ, the Christian
hope. Then the truth of the Christian confession would be irrefutably clear to
all. Augustus was often celebrated as “savior” of the world. His “appearance”
had brought hope to humankind and marked the beginning of “good tidings.” Paul
confessed, however, that the only “appearance” that brought true hope and good
news was Jesus’s Second Coming. This will be brought about by God, who is the
only dynastēs (“Ruler,” “Sovereign,”
“Potentate”). God is superior to anyone else in terms of position and nature.
In terms of position, He is “King of kings and Lord of lords.” These titles
also belong to Jesus (Rev. 17:14; 19:16). In terms of nature, God alone has
immortality (1 Tim. 6:16), a quality often attributed to Jesus (John 5:25;
10:15–18; 13:8), while believers will receive immortality as a gift from God (1
Cor. 15:53–54).
၁တိ၆:၁၅ခ-၁၆ ၏
ချီးမွမ်းခြင်း (၁:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်) သည် နောက်လိုက်သော ချမ်းသာသူများအား
ညွှန်ကြားချက် (၆:၁၇-၁၉) နှင့် အနီးကပ်ဆက်စပ်နေသည်။ ပါဝလ်က ချမ်းသာသူများအား
မာန်မထောင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၇)။ စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် ပိုင်ရှင်အား
အာဏာပေးသည်။္ဌ လျှော့ချပြောဆိုမှုများကို ဆွဲဆောင်သည်။ ၎င်းသည် အဆက်မပြတ်
သွေးဆောင်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသူများသည် စည်းစိမ်၏ မတည်မြဲမှုကို
အားမကိုးရ။ လူများစွာသည် စစ်မှန်သောအသက်တာကို ပျော်ရွှင်မှု၊ ပိုင်ဆိုင်မှု၊
အာဏာတို့တွင် တွေ့နိုင်သည်ဟု သွေးဆောင်ခံရတတ်ကြသည်။ သို့သော် အသက်တာကို
ပေးနိုင်သော တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားသခင်သာလျှင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် စည်းစိမ်၏
မတည်မြဲမှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကြား ဆန့်ကျင်ဘက်သည်
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရုပ်တုများနှင့် ဘုရားသခင်ကြား ဆန့်ကျင်ဘက်နှင့်
အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ယေရမ်၁၀:၈-၁၀ ဥပမာ)။ ဘုရားသခင်သည် အသက်တာကို
ကိုယ်တိုင်ပိုင်ဆိုင်တော်မူသောကြောင့် အားလုံးအတွက် အသက်ပေးရှင် ဖြစ်တော်မူမူသည်
(၁တိ၆:၁၃) နှင့် ကျွန်ုပ်တို့အား “ပေါများစွာ” ပေးသနားတော်မူသော ဘုရားသခင်
ဖြစ်တော်မူသည် (အပိုဒ်၁၇; ယာကုပ်၁:၅
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ပစ္စည်းဥစ္စာများသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်သည်ဟု
နားလည်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းတို့ကို ပညာရှိစွာ ဆက်ဆံနိုင်မည်။
လက်ဆောင်များဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့၌ ရှိနိုင်သော အာဏာမှန်သမျှသည်
ဘုရားသခင်ပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ၎င်းတို့၌ ကိုယ်ပိုင်အသက်တာ မရှိပါ။ ၎င်းတို့ကို
လိုက်စားရင်း ဘုရားသခင်နှင့် ကွဲကွာပါက ၎င်းတို့ရော ကျွန်ုပ်တို့ပါ ပျက်စီးကြမည်။
ချမ်းသာသူများသည် ကောင်းမှုပြုရာတွင် ချမ်းသာရမည် (၁တိ၆:၁၈)။ ဤဘဝတွင် စည်းစိမ်ကို
ဝေမျှသူများသည် အနာဂတ်အတွက် စုဆောင်းသူများဖြစ်သည်။ ရက်ရောစွာ ပေးဝေရန်
အသင့်ရှိသူများသည် ထာဝရအသက်ကို စစ်မှန်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသူများ ဖြစ်သည် (အပိုဒ်၁၉)။
The doxology of 1 Timothy 6:15b–16 (cf. 1:17) is
intimately related to the instruction to rich people that follows (6:17–19).
Paul commanded the rich to not be proud (v. 17). Wealth provides power to its
possessor and attracts flattery; it is a constant source of temptation. The
wealthy should not trust in the uncertainty of wealth. People are often tempted
to think that real life can be found in pleasure, possessions, and power, but
God is the only One who can give life. The contrast here between the unreliability
of riches and the trustworthiness of God is the same as between idols and God
in the OT (e.g., Jer. 10:8–10). God is the only One who has life in Himself and
is, therefore, the Life Giver for all (1 Tim. 6:13) and the One who “richly”
provides for us (v. 17; cf. James 1:5). Once we understand that material
possessions are a gift from God, we are ready to relate to them wisely. As
gifts, whatever power they may have depends on God. They offer no life in
themselves. If their pursuit separates us from God, both they and we will
perish. The rich should, instead, be rich in doing good (1 Tim. 6:18). Those
who share their riches in this life store them for the future; those who are
ready to give generously are truly grasping eternal life (v. 19).
ပါဝလ်က
ဆီးပုဒ်သူများကို တိုက်ရိုက်ဆက်ဆံရန် ညွှန်ကြားချက်ကို အကျဉ်းချုပ်ဖြင့်
နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ်၂၀-၂၁; ၁:၃-၂၀
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ စာတွင် လူမှားသင်ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်မသက်ဆိုင်ဟု ထင်ရသော
ညွှန်ကြားချက်များလည်း ရှိသော်လည်း ပါဝလ်၏ နိဂုံးချုပ်ချက်က ဤစာကို
ထိုအကြောင်းအရာအတွင်း ဖတ်ရှုသင့်သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ လူမှားသင်ချက်များကို
“မမှန်ကန်စွာ အသိပညာဟု ခေါ်ဆိုခြင်း” ဟု ဖော်ပြထားသည် (၆:၂၀)။ ပါဝလ်၏
ဆီးပုဒ်သူများသည် ၎င်းတို့၏ သင်ကြားချက်များကို “အသိပညာ” ဟု ခေါ်ဝေါ်လိုခြင်း
ဖြစ်နိုင်သည် (၁ကော၈:၁; ၁၃:၂;
ကော၁:၉-၁၀; ၂:၃
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ “မမှန်ကန်စွာ အသိပညာဟု ခေါ်ဆိုခြင်း” ဟူသော ဤရည်ညွှန်းချက်သည်
စာ၏ သင့်လျော်သော နိဂုံးဖြစ်သည်။ တရားဓမ္မဆရာဖြစ်လိုသော သူများ၏ “မမှန်ကန်စွာ
အသိပညာဟု ခေါ်ဆိုခြင်း” ကို လိုက်စားခြင်းနှင့် ချမ်းသာလိုသော သူများ၏ ငွေကို
လိုက်စားခြင်းသည် သဘောတရားနှင့် ရလဒ်အရ ဆင်တူသည်။ နှစ်မျိုးစလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင်
မမှန်ကန်သော ရုပ်တုများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ကိုးကွယ်သူများကို ပျက်စီးစေမည်။
တိမောသေသည် သူ့ထံ အပ်နှံထားသော အရာ - ခရစ်ယာန်သတင်းစကား- ကို ကာကွယ်ရမည်
(၁တိ၆:၂၀)။ ထို့ကြောင့် ဤစာလျှင် ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေချိန်တွင်
လူမှားသင်ချက်များ ရှိနေခြင်းနှင့် စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်သင်ကြားချက်ကို အတည်ပြုရန်
လိုအပ်ကြောင်း သတိပေးလျက် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။
Paul concluded his charge to Timothy by
summarizing his instruction to engage the opponents (vv. 20–21; cf. 1:3–20).
While there are instructions in the letter that may not appear to be related to
the heresy, Paul’s conclusion suggests that the letter should be read in that
context. False teachings are described as “falsely called knowledge” (6:20). It
is possible that Paul’s opponents liked to call the content of their teachings
“knowledge” (cf. 1 Cor. 8:1; 13:2; Col. 1:9–10; 2:3). This reference to “falsely
called knowledge” provides a fitting conclusion to the letter. The pursuit of
the “falsely called knowledge” by those desiring to be teachers of the law and
of riches by those desiring to be rich are similar in nature and outcome. Both
are, in the end, false idols that will cause the destruction of those who
worship them. Timothy was, instead, to protect what was given into his trust (1
Tim. 6:20), namely, the Christian message. Thus, the epistle comes to an end,
reminding us of the presence of false teachings and the need to affirm true
Christian teaching as we await Christ’s return.
No comments:
Post a Comment