သက်သာလောနိတ်​ဩဝါဒစာ​ဒုတိယစောင်-၂သက်-2 Thessalonians – 2 Thess.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃

၂ သက်သာလောနိတ်ဩဝါဒစာ
2 THESSALONIANS

နိဒါန်း
INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် အရေးအသားရေးသားသူ ရှေးယခင်က ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ စာများကဲ့သို့ပင် ရှင်ပေါလု၏ သက်သာလောနိတ်သို့ ဒုတိယစာသည် မူလက ခေါင်းစဉ်တစ်စုံတစ်ရာ ပါမလာခဲ့ပါ။ ဤစာကို ကူးယူ၍ အခြားသောအသင်းတော်များသို့ ပြန့်ပွားစေရာတွင် ရှင်ပေါလု၏ အခြားစာများနှင့် ခွဲခြားနိုင်ရန် အစောဆုံး ဂရိလက်ရေးမူများတွင် “သက်သာလောနိတ်သို့ ၂” (Pros Thessalonikeis B) ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း ကူးယူသူအချို့က ရှင်ပေါလုအမည်ကို ထည့်သွင်းခဲ့ကြပြီး၊ အချို့က အာသင်မြို့မှ ရေးသားခဲ့သည်ဟု (၁ သက်သာလောနိတ် ၃:၁ နှင့် ဆက်စပ်၍ အထင်မှားခဲ့ခြင်း) ရေးထားကြသည်။ အချို့လက်ရေးမူများတွင်မူ ရောမမြို့မှ ရေးသားခဲ့သည်ဟု မှားယွင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

Title and Authorship. Like other personal letters in antiquity, Paul’s second letter to the Thessalonians did not originally have a title attached to it. As it was copied and shared with other churches, it was given the title “To the Thessalonians II” (Pros Thessalonikeis B) in the earliest Greek manuscripts to distinguish it from Paul’s other correspondence. Later scribes expanded the title in some manuscripts to include the name of the Apostle Paul, while in other copies they mistakenly identified the letter as being written from Athens (following a common assumption at the time connected to 1 Thessalonians), and in a few they even claimed it was written from Rome.

 

စာအဖွင့်တွင် ပေါလု၊ သိလဝန် (သိလတ်ဟုလည်းခေါ်) နှင့် တိမောသေတို့ကို စာပို့သူများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ သိလဝန်နှင့် တိမောသေသည် စာရေးစဉ်အခါတွင် ပေါလုနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ဖွယ်ရှိသော်လည်း တွဲဖက်အရေးအသားရေးသားသူများ မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ပေါလုသည်သာ အဓိက အရေးအသားရေးသားသူ ဖြစ်သည်။ ပထမလူ အများကောင်း “ကျွန်ုပ်တို့” ဟူ၍ အခါအားလျော်စွာ သုံးစွဲထားသော်လည်း (ဥပမာ ၁:၃; ၂:၁; ၃:၄)၊ ပေါလုကိုယ်တိုင်က သူ့ကိုယ်သူ အဓိကရေးသားသူအဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (၂:၅; ၃:၁၇)။ စာအဆုံးတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်မှတ်ဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ထားခြင်းကလည်း (၃:၁၇) ပေါလုပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ထင်ရှားသော သက်သေဖြစ်သည်။

The opening salutation identifies Paul, Silas (also called Silvanus), and Timothy as the senders of the letter. While Silas and Timothy may have been with Paul as the letter was written, it is unlikely that they were anything like joint authors. Paul was clearly the primary author. While the first-person plural “we” is used from time to time (e.g., 1:3; 2:1; 3:4), Paul identifies himself as the principal author (2:5; 3:17), and the style and language of the letter are also his. Another clear indication of Paul’s authorship is that the letter ends with his signature alone (3:17).

 

သိလဝန်သည် ဗာနဗာနှင့် ပေါလု ခွဲခွာပြီးနောက် ဒုတိယခရီးတွင် ပေါလု၏ အဖော်ဖြစ်ခဲ့သူဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၅:၃၆-၄၁)။ တိမောသေကား ဒုတိယခရီးတွင် လုတ်တြာမြို့၌ ပေါလုက ကယ်တင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပေါလု၏ အမှုတော်အဖော်ဖြစ်လာခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၆:၁-၄)။ ဤသူနှစ်ဦးသည် သက်သာလောနိတ်အသင်းတော်၏ အခြေအနေကို ပေါလုထံ သတင်းပို့ခဲ့ကြသူများဖြစ်သည် (၁ သက် ၃:၁-၆; တမန်တော် ၁၈:၅)။ ပေါလုသည် ဤသူနှစ်ဦးကို တွဲဖက်စာပို့သူများအဖြစ် ထည့်သွင်းခြင်းမှာ သူတို့သည် သက်သာလောနိတ်ခရစ်ယာန်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး စာရေးရာတွင် အတွင်းရေးမှူးအနေဖြင့် ကူညီခဲ့ဖွယ်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် (ရောမ ၁၆:၂၂ နှိုင့်ယှဉ်)။

Silas was Paul’s traveling companion and coworker during the second missionary journey, after the apostle’s separation from Barnabas (Acts 15:36–41). Timothy was Paul’s convert in Lystra during the second missionary journey and later joined Paul in his ministry (Acts 16:1–4). These two men brought Paul the report of the situation in the Thessalonian church (1 Thess. 3:1–6; cf. Acts 18:5). Paul may have identified these two men as co-senders of the letter due to their relationship with the Thessalonians and because they may have provided Paul with some sort of secretarial assistance in the writing process, as was the case with his other letters (e.g., Rom. 16:22).

 

အသင်းတော်သမိုင်းတစ်လျှောက် ၂ သက်သာလောနိတ်ကို ပေါလုရေးသားခဲ့သည်ဟု အစဉ်အလာ လက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ဆယ်ရာစု အစောပိုင်းတွင် ဤစာ၏ စစ်မှန်မှုကို စတင်ငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ခေတ် ဝေဖန်ရေးပညာရှင်အများစုက ၁ သက်သာလောနိတ်ကို ပေါလုရေးသားသည်ဟု လက်ခံကြသော်လည်း၊ ၂ သက်သာလောနိတ်ကို ငြင်းပယ်ကြသည်။ ငြင်းဆိုရခြင်း အကြောင်းတစ်ခုမှာ ဤစာနှစ်စောင်၏ အလွန်ဆင်တူမှုပင် ဖြစ်သည်။ အချို့က ပေါလုသည် အချိန်တိုအတွင်း ဤမျှ ဆင်တူသည့် စာနှစ်စောင်ကို ရေးမည်မဟုတ်ဟု ယူဆကြသည်။ အချို့ကမူ နှစ်စောင်ကြားရှိ ဓမ္မသတ်ကွဲပြားမှုကို အကြောင်းပြတင်ပြကြသည်။ ဥပမာ၊ ၁ သက်သာလောနိတ်တွင် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းကို “မကြာမီ” ဖြစ်မည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး ပေါလုကိုယ်တိုင် အသက်ရှင်စဉ်တွင် ဖြစ်မည်ဟု ဆိုလိုသည်ဟု သူတို့ ယူဆကြသည် (၁ သက် ၄:၁၆-၁၇)။ သို့သော် ၂ သက်သာလောနိတ်တွင်မူ ကြီးစွာသော နောက်ပြန်လှည့်ခြင်းနှင့် ဒုစရိုက်သူ (လူဆိုးကြီး) ထင်ရှားလာခြင်းတို့ကို ကြိုတင်ဖြစ်ရမည်ဟု ဆိုထားသည်။

Paul’s authorship of 2 Thessalonians was supported throughout church history. However, in the nineteenth century, the authenticity of the letter began to be disputed. Today, 1 Thessalonians is generally recognized as written by Paul, but the authenticity of 2 Thessalonians is rejected among critical scholars. One of the arguments against the traditional understanding is the strong similarity between 1 and 2 Thessalonians. Some critical scholars do not believe Paul would have written two letters with so many similarities in such a short span of time. Others cast doubt on the authenticity of 2 Thessalonians on the basis of what they believe are alleged differences in the theology of the two letters. According to these scholars, the Second Coming in 1 Thessalonians is described as soon and imminent—Paul implied that it would occur in his lifetime (1 Thess. 4:16–17)—whereas in 2 Thessalonians it would be preceded by a great apostasy and the revelation of the man of sin/lawlessness.

 

သို့သော် ပညာရှင်များစွာက ဤအကြောင်းပြချက်များကို မယုံကြည်ကြပါ။ စာနှစ်စောင်သည် စတိုင်နှင့် ဘာသာစကားဆင်တူမှုများစွာ ရှိသော်လည်း ထိုဆင်တူမှုကို စစ်မှန်မှု ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းအရင်းအဖြစ် ယူဆခြင်းမှာ မမှန်ကန်ပါ။ ပေါလုကိုယ်တိုင် စာနှစ်စောင်လုံးကို ရေးသားခဲ့သောကြောင့် ဆင်တူခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆခြင်းမှာ ပို၍ ဆီလျော်သည်။ အလားတူအကြောင်းအရာကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံရေးသားရာတွင် အဘယ်ကြောင့် အလားတူ စကားလုံးများကို ထပ်မသုံးရမည်နည်း။ အထူးသဖြင့် ဒုတိယစာကို ပထမစာပြီးနောက် မကြာမီ ရေးသားခဲ့ရလျှင် ပို၍ပင် သဘာဝကျသည်။ ဓမ္မသတ်ဆိုင်ရာ ကွဲပြားခြင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆလည်း မယုံကြည်ဖွယ် မရှိပါ။ ကွဲပြားခြင်းသည် အလေးပေးမှု ကွဲပြားခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဒုတိယစာကို ပထမစာတွင် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သက်သာလောနိတ်တို့၏ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းကို ပြင်ဆင်ရန် ရေးသားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဥပမာ၊ ၁ သက်သာလောနိတ်တွင် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်း၏ နီးကပ်လာမှုကို အလေးပေးဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ ၂ သက်သာလောနိတ်တွင် ထိုအချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဤလောကဘဝမှ ခွဲထွက်မနေကြရန်နှင့် သခင်ဘုရားပြန်ကြွလာမှီမတိုင်မီ ဖြစ်ရမည့်အရာများ ရှိသေးကြောင်း သတိပေးခဲ့သည် (၂:၁-၂; ၃:၆-၁၂)။ ဤအမြင်နှစ်ခုသည် ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ပါ။ ပေါလုသည် တူညီသော အကြောင်းအရာကို ပို၍အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ခက်ခဲသည့်အချက်အချို့ ရှိသော်လည်း၊ ၂ သက်သာလောနိတ်ကို ပေါလုရေးသားခဲ့သည်ဟု ငြင်းပယ်ရန် မှန်ကန်သော အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပါ။

Many other scholars do not find these arguments persuasive. While a close examination of the two letters does indicate that they share a strong similarity in style and language, it seems unwarranted to conclude that the similarity the letters share is credible evidence of the inauthenticity of 2 Thessalonians. It seems far more logical to conclude that these two letters share so much in common because Paul wrote them both. After all, why would the apostle not revert to the same terminology when addressing a similar issue a second time—especially if the second letter was written closely after the first? The claim that the two letters advocate vastly different theological views is also far from convincing. Instead of being contradictory, the theological differences are really a case of different emphases. This is exactly what one would expect to find since 2 Thessalonians was written to correct some misunderstandings the Thessalonians had regarding Paul’s statements about the Second Coming in his first letter. For example, whereas he highlighted the imminence of Christ’s return in 1 Thessalonians, in his second letter he reminded them that as they were awaiting the return of Jesus, they should not withdraw from life in this world, because certain events must take place before the Lord returns (2:1–2; 3:6–12). These two views are not contradictory. Paul was merely providing the Thessalonians with more detail about the same subject. Although there are certainly some challenging issues of interpretation, there is no valid reason for denying that Paul was the author of 2 Thessalonians.

 

ရေးသားခဲ့သည့်ခုနှစ် ပေါလုသည် ၁ သက်သာလောနိတ်စာပြီးနောက် မကြာမီ၊ လအက ၂-၃ လခန့်အကြာတွင် ဤဒုတိယစာကို ရေးသားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ သူ၏အဖော်နှစ်ဦးဖြစ်သော သိလဝန်နှင့် တိမောသေတို့သည် သူနှင့်အတူ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည် (၁:၁; တမန်တော် ၁၈:၅ နှိုင့်ယှဉ်)။ သူသည် ကောရိန်မြို့တွင် ရှိစဉ် သက်သာလောနိတ်မှ ပြန်လာသော သတင်းများကြောင့် ဤစာကို ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ကောရိန်မြို့တွင် တစ်နှစ်ခွဲကြာ နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် (တမန်တော် ၁၈:၁၁)၊ ဤစာကို အေဒီ ၅၀ နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် အေဒီ ၅၁ ခုနှစ်တွင် ရေးသားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

Date. Paul probably wrote his second letter to the Thessalonians not long after 1 Thessalonians, perhaps only a few months later. His two coworkers, Silas and Timothy, were still with him (1:1; cf. Acts 18:5). The letter was written to address concerns raised by reports coming back to Paul from Thessalonica while he was still at Corinth. It may well be that the letter bearer of 1 Thessalonians brought back a report of the recipients’ response to Paul’s first letter and of other events taking place in the Thessalonian church. Since Paul stayed in Corinth for a year and a half, 2 Thessalonians was most likely written either in late A.D. 50 or sometime in A.D. 51.

 

နောက်ခံသမိုင်း ပေါလုသည် ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် သက်သာလောနိတ်မြို့၌ အသင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၇:၁-၄)။ သို့သော် ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်သာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ညှဉ်းဆီးခြင်းကြောင့် ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်သူသစ်များကို အလွန်ခက်ခဲသည့်အချိန်တွင် စွန့်ပစ်ခဲ့ရသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ဗေရဲယ၊ အာသင်သို့ ဆက်လက်ခရီးထွက်စဉ် သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူသစ်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေကို စိုးရိမ်၍ တိမောသေကို ပြန်စေလွှတ်ခဲ့သည် (၁ သက် ၃:၁-၂)။ တိမောသေနှင့် သိလဝန်တို့ ကောရိန်မြို့တွင် ပေါလုထံ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အသင်းတော်၏ အခြေအနေကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ပထမစာကို ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Backgrounds. Paul established the church in Thessalonica during his second missionary journey (Acts 17:1–4); but after working in the city for a few weeks, he was forced to leave suddenly because of persecution, thereby leaving the new converts at a very difficult time. While Paul traveled to Berea and then on to Athens, his concern for the spiritual well-being of the new converts in Thessalonica compelled him to send Timothy back to the city to strengthen them spiritually (1 Thess. 3:1–2). When Timothy and Silas eventually joined Paul in Corinth, they provided Paul with a report of the situation in the church (2 Thess. 3:11). This prompted the apostle to write a warm and personal letter to the church (1 Thessalonians) in order to assure them of his love and to encourage and strengthen them, especially those who had lost loved ones.

 

ပထမစာကို ပို့ဆောင်သူ ပြန်လာသောအခါ အသင်းတော်သည် ဆက်လက်၍ ညှဉ်းဆီးခံနေရကြောင်း (၂ သက် ၁:၄-၅)၊ ပထမစာတွင် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ နားလည်မှုလွဲမှားကာ နောက်ဆုံးကာလ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်ကို (၂:၂)၊ ပထမစာတွင် သတိပေးခဲ့သော ပျင်းရိခြင်းသည် ယခု ပို၍ဆိုးဝါးလာကာ အချို့သည် အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ နေနေကြသည်ကို (၃:၁၁-၁၂) သိရှိလာခဲ့သည်။ ဤအရာများက အသင်းတော်အတွင်း မူမမှန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤသတင်းများကြောင့် ပေါလုသည် ဒုတိယစာကို ရေးသားခဲ့ပြီး၊ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ သခင်ဘုရားပြန်ကြွလာခြင်း၏ အချိန်နှင့်ပတ်သက်၍ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းကို ပြင်ဆင်ရန် (၂:၁-၁၂)၊ ညှဉ်းဆီးခံနေရသူများကို အားပေးရန် (၁:၅-၁၂) နှင့် စည်းကမ်းရှိစွာ ဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင်ရန် သွန်သင်ရန် (၃:၆-၁၅) ဖြစ်သည်။

The bearer of 1 Thessalonians eventually returned, bringing Paul an update about the church. The believers were still undergoing persecution (2 Thess. 1:4–5). Some among them had misunderstood what Paul wrote in 1 Thessalonians about the Second Coming and were caught up with end-time excitement (2:2). Also, the idleness that Paul had addressed in the first letter (1 Thess. 4:10–12) was now more serious; the excitement about the Lord’s soon return had led some of them to stop working (2 Thess. 3:11–12). All of this caused great disruption in the life of the church. Upon learning of these new developments, Paul decided to write a second letter, with the primary purpose of correcting the misunderstanding regarding the timing of the Lord’s return (2:1–12), but also to encourage the church members who were experiencing the hardship of persecution (1:5–12) and to instruct them in orderly conduct and righteous living (3:6–15).

 

ဓမ္မသတ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက် ၂ သက်သာလောနိတ်သည် ပထမစာကို အခြေခံ၍ ဓမ္မသတ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကို ဆက်လက်တည်ဆောက်ထားသည်။

Theology and Purpose. As Paul’s second letter to the church in Thessalonica, the theology of 2 Thessalonians builds on the theological content of the first letter.

 

၁. ဘုရားသခင်၏ သမုတိသုံးပါး ဤစာ၏ အဓိကဗဟိုချက်မှာ ခမည်းတော်ဘုရားသခင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်မှာ ထိုသူတို့ပင် ဖြစ်သည် (၁:၁-၂၊ ၁၂; ၃:၁၆)။ သူတို့သည် သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများကို ချစ်တော်မူသည်၊ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ထာဝရ နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် ထာဝရ မျှော်လင့်ခြင်းကို ပေးတော်မူသည်၊ ကောင်းသောစကားနှင့် အကောင်းသောအမှုတိုင်း၌ ခိုင်ခံ့စေတော်မူသည် (၂:၁၆-၁၇; ၃:၃)။ သို့သော် လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် သမုတိသုံးပါးဘုရားသခင် အတူတကွ အမှုတော်ဆောင်နေကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ခမည်းတော်ဘုရားသခင်သည် အစအဦးကပင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် သန့်ရှင်ခြင်းနှင့် သမ္မာတရားကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုသို့ခေါ်တော်မူခြင်းသည် သခင်ယေရှုခရစ်၏ ဘုန်းတော်ကို ခံစေရန်အတွက် ဖြစ်သည် (၂:၁၃-၁၄; ၁ သက် ၁:၃-၅ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဆင်းရဲဒုက္ခများ ကြုံရသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ချမ်းသာပေးမည့်နေ့ ရောက်လာမည်။ ညှဉ်းဆဲသူများကို တရားစီရင်တော်မူမည် (၁:၅-၉)။ ဘုရားသခင်သည် သစ္စာရှိတော်မူ၍ ဆိုးညယ်ဉ်ကို ကင်းလွတ်စေတော်မူမည် (၃:၃-၄)။

1. The Godhead The central foci of 2 Thessalonians are God the Father and the Lord Jesus Christ, both of whom are the source of grace and peace (1:1–2, 12; 3:16). They loved the Thessalonian believers, gave them eternal comfort and eternal hope by grace, and would establish them in every good word and work (2:16–17; 3:3). But the book also refers to all three members of the Godhead as working together for the salvation of human beings. God the Father had, from the beginning, chosen the Thessalonians for salvation through being sanctified by the Spirit and believing the truth and then called them—through Paul’s preaching of the gospel—so that they would have the glory of the Lord Jesus Christ (2:13–14; cf. 1 Thess. 1:3–5). They might go through trials and tribulation, yet the day was coming when God would give them rest from their hardships and repay those who were afflicting them (1:5–9). God is faithful and would protect the Thessalonians from the evil one (3:3–4).

 

 

၂. နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ ဓမ္မသတ် - ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက် ဤစာတစ်အုပ်လုံးကို ခရစ်တော်ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းကို ဗဟိုပြု၍ ရေးသားထားသည်။ ထိုနေ့ကို “သခင်ဘုရား၏နေ့” ဟု ခေါ်သည် (၁:၁၀; ၂:၁-၃)။ သက်သာလောနိတ်တို့၏ အခြေအနေနှင့် ဆိုင်ရာတွင် အဓိက အချက်သုံးချက်ကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။

2. Eschatology: The Christian Hope. The whole epistle is written from the perspective of the Second Coming of Christ—the Christian hope—which is referred to in terms of the eschatological Day of the Lord (1:10; 2:1–3). The letter stresses three points with regard to the Second Coming that focus on the particular concerns of the Thessalonian believers.

 

ပထမအချက်။ ညှဉ်းဆီးခံနေရသော သစ္စာရှိသူများသည် သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ ထာဝရ မကြာရှည်ရကြောင်း နှစ်သိမ့်ခြင်းကို တွေ့နိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းတော်နှင့်တကွ ကြွလာမည်။ ထိုအခါ သစ္စာရှိသူများကို ညှဉ်းဆီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေမည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်ကို မသိသူများနှင့် သခင်ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို နားမထောင်သူများမှာ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတသော အပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမည် (၁:၆-၈)။

First, the faithful suffering the hardships of persecution were to find comfort in the hope that their suffering would not last forever. Christ’s coming in power and glory would bring them relief and deliverance from persecution and suffering—good news for the faithful but bad news for their oppressors. At Christ’s return, “those who do not know God” and “do not obey the gospel of our Lord Jesus Christ” will undergo the righteous judgment of God (1:6–8).

 

ဒုတိယအချက်။ ပထမစာတွင် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ နားလည်မှုလွဲမှားခဲ့သည်ကို ပြင်ဆင်ရန် ပေါလုသည် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာမှီမတိုင်မီ ဖြစ်ပေါ်မည့် နောက်ဆုံးကာလ အဖြစ်အပျက်များကို အသေးစိတ်ဆုံး ဖော်ပြထားသည် (၂:၁-၁၂)။ ဤဖော်ပြချက်သည် ဗျာဒိတ် ၁၃:၁-၇ နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ ၁ သက်သာလောနိတ်တွင် သစ္စာရှိသူများအတွက် ဝမ်းမြောက်စရာ အဖြစ်အပျက်အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ ၂ သက်သာလောနိတ်တွင်မူ စာတန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အဓိကထား ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် ပေါလုသည် နောက်ဆုံးကာလ အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို အပြည့်အစုံ မဖော်ပြခဲ့ပါ။ ယခင်က သူတို့ကို ဟောပြောခဲ့သမျှကို သတိတရားရစေရုံသာ ဖြစ်သည် (၂:၅)။

Second, in an effort to correct the misunderstanding of what he had stated regarding Christ’s return in 1 Thessalonians, Paul wrote his most extensive description of the final events that would precede the Second Coming (2:1–12), a portrayal that has significant resonances in Revelation 13:1–7. While 1 Thessalonians presents the Second Coming as a joyous event for the faithful, the focus of 2 Thessalonians is on Satan’s extensive activities in the world preceding the Second Coming. We should remember, however, that in 2 Thessalonians Paul does not provide an exhaustive description of end-time events; he rather reminds the Thessalonians of what he previously told them (2:5).

 

တတိယအချက်။ ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ခရစ်ယာန်များ မည်သို့နေထိုင်သင့်သည်ကို သွန်သင်ထားသည်။ သူတို့၏ ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် လျော်စွာ နေထိုင်ရန်၊ စည်းကမ်းရှိစွာ နေ့စဉ်ဘဝ ကျင့်ကြံရန် (၃:၆-၁၅; ၁ သက် ၄:၁၁ နှိုင့်ယှဉ်) သွန်သင်ထားသည်။ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်သည် ယုံကြည်သူများ၏ နေ့စဉ်ဘဝကို သက်ရောက်မှု ရှိသည်။

Third, in addressing the particular situation of the church in Thessalonica, Paul gave general instructions for how Christians, while awaiting Christ’s coming, should conduct themselves—living an exemplary life worthy of their calling (3:6–15; cf. 1 Thess. 4:11). The Christian hope has an impact on the daily lives of believers.

 

အခန်းကြီး - ၁

၁:၁-၁၂  

1:1–12

နိဒါန်း

INTRODUCTION

သက်သာလောနိတ်၏ နိဒါန်းပိုင်းသည် ဂရိ-ရောမခေတ် စာမူပုံစံအတိုင်း ဖြစ်သည်။ စာပို့သူ၊ လက်ခံသူ၊ နှုတ်ဆက်စကားနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းတို့ ပါဝင်သည် (ဥပမာ ၁ ကော ၁:၁-၄; ဖိ ၁:၁-၃)။

The introductory part of 2 Thessalonians is written in the form of a typical Greco-Roman letter, which customarily consisted of the identification of the sender and the recipient (s), a brief greeting, and a thanksgiving (e.g., 1 Cor. 1:1–4; Phil. 1:1–3).

 

၁:၁

 လက်ခံသူများ

 စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ကွဲပြားပြီး ၁ သက်သာလောနိတ်၏ အဖွင့်နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ ပေါလုသည် စာအလယ်တွင် သူ့ကိုယ်သူ အဓိကရေးသားသူဟု နှစ်ကြိမ်ဖော်ပြသော်လည်း (၂:၅; ၃:၁၇)၊ သိလဝန်နှင့် တိမောသေကို တွဲဖက်စာပို့သူများအဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။ သူတို့သည် သက်သာလောနိတ်တွင် ဧဝံဂေလိဟောပြောခဲ့သူများဖြစ်၍ အသင်းတော်နှင့် ရင်းနှီးကြသည် (တမန်တော် ၁၇:၁-၁၀; ၁ သက် ၃:၂)။ သူတို့သည် အသင်းတော်၏ အခြေအနေကို ပေါလုထံ သတင်းပို့ခဲ့သူများလည်း ဖြစ်နိုင်သည် (တမန်တော် ၁၈:၅)။ ပေါလုနှင့် သူတို့သည် အသင်းတော်အတွက် ဆုတောင်းပေးလေ့ရှိသည် (၁ သက် ၁:၂-၅; ၂ သက် ၁:၁၁-၁၂)။

1:1

Addressees

Except for a small difference in wording, the prologue of 2 Thessalonians mirrors that of 1 Thessalonians. Although later in the letter Paul twice identifies himself as the primary author (2:5; 3:17), he also names Silas and Timothy as the co-senders (see 1 Thess. 1:1). They were well known to the church because they had been involved in evangelizing Thessalonica (Acts 17:1–10; 1 Thess. 3:2). Timothy and Silas may also have brought Paul a report of the situation in the Thessalonian church (Acts 18:5). They regularly prayed to God regarding the church’s spiritual well-being (1 Thess. 1:2–5; 2 Thess. 1:11–12).

 

စာကို “သက်သာလောနိတ်အသင်းတော်” သို့ ရေးသားထားသည်။ သက်သာလောနိတ်မြို့သည် မက္ကဒေါနိပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး ရောမဧကရာဇ်နှင့် အရှေ့ပိုင်းကို ဆက်သွယ်ထားသော အဓိကလမ်းမကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ဆိပ်ကမ်းမြို့တစ်မြို့ဖြစ်၍ ရောမအင်ပါယာ၏ အကြီးဆုံး ကုန်သွယ်ရေးမြို့များထဲမှ တစ်မြို့ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချပ်ခွင့်ရထားသော လွတ်လပ်မြို့ဖြစ်၍ ရောမအစိုးရထံမှ အခွင့်အရေးများစွာ ရရှိထားသည်။ မြို့အတွင်း ရုပ်တုကိုးကွယ်ရာ ဘုရားကျောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပွဲတော်များတွင် ပါဝင်ရသည်မှာ နိုင်ငံသားတိုင်း၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ မပါဝင်သူများကို ညှဉ်းဆီးခြင်း၊ လူမှုရေးခွဲထုတ်ခြင်း၊ နိုင်ငံသားအခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးခြင်းများ ရှိသည်။ ဤအခြေအနေသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွက် အလွန်ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

The letter is addressed to the church of the Thessalonians. Thessalonica was the capital of the Roman province of Macedonia. It was a seaport city and was located on the major imperial road connecting Rome with the Orient. This made Thessalonica one of the greatest and wealthiest commercial centers of the Roman Empire. It had the status of a free, self-ruled city, which earned it many privileges from the Roman government. The city was crowded with pagan temples in which rituals were performed, and citizens were expected to participate in the festivities. Those who did not participate faced persecution and social isolation, as well as the loss of their legal status. This caused serious problems for the Christian community in the city.

 

ဂရိစကား “ဧက်ကလေးဆီယာ” (အသင်းတော်) ဆိုသည်မှာ စုဝေးခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤစုဝေးခြင်းသည် ပေါလုနှင့် အဖော်များ ဟောပြောခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံပြီး ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းမှ လှည့်ကာ “အသက်ရှင်တော်မူသော မှန်ကန်သော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန်” ရွေးချယ်ခဲ့သူများဖြစ်သည် (၁ သက် ၁:၈-၉)။ သူတို့ကို “ကျွန်တော်တို့၏ ခမည်းတော်ဘုရားသခင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်တို့၌ ရှိကြသော” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤစကားသည် အဓိပ္ပာယ် နှစ်ချက်ရှိနိုင်သည်။ ပထမအချက်။ စာပို့သူများနှင့် သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများသည် တူညီသော ခမည်းတော်တစ်ပါးတည်း၌ ရှိကြသောကြောင့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ဖြစ်ကြသည်။ ပေါလုသည် စာတစ်လျှောက် သူတို့ကို “ညီအစ်ကိုတို့” ဟု ခေါ်သည် (၂:၁၊ ၁၃; ၃:၁၊ ၆၊ ၁၃)။ ဒုတိယအချက်။ သူတို့ရှိနေသော ဘုရားသခင်သည် ဝေးကွာသော ဘုရားမဟုတ်၊ ဖခင်တစ်ပါးကဲ့သို့ သားသမီးများကို ဂရုစိုက်သော ဘုရားဖြစ်တော်မူသည်။ အသင်းတော်သည် ညှဉ်းဆီးခြင်းနှင့် ဓမ္မသတ်နားလည်မှု လွဲမှားခြင်းများကြား ရှိနေသောကြောင့် အားပေးခြင်းနှင့် ပြင်ဆင်ခြင်း လိုအပ်နေသည်။

 

 

The Greek word ekklēsia (“church”) denotes an assembly. This assembly of Christians was those who had responded to the gospel message preached by Paul and his associates and who had turned away from idolatry “to serve the living and true God” (1 Thess. 1:8–9). They are described as being “in God our Father and the Lord Jesus Christ” (2 Thess. 1:1). Paul may have been pointing to two things here. First, both the senders and the believers in Thessalonica belonged to one Father and, as such, were brothers and sisters of the same family of God; Paul regularly addresses them in the epistle as his siblings (2:1, 13; 3:1, 6, 13). Second, the God in whom the Christians in Thessalonica were established was not a distant deity but the One who was in a close relationship with them and interested in their well-being in the same way an earthy parent cares about his or her own children. The church was, at that time, going through persecution and the confusion of theological misunderstandings. Thus, they were in need of encouragement and correction concerning their beliefs.

 

‌ေပါလုသည် ယေရှုခရစ်ကို “ထာဝရအရှင်” (ကျွန်တော်တို့၏ သခင်၊ အရှင်သခင်၊ သခင်ယေရှု - ဂရိစကား kyrios) ဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (၁:၂)။ ယေရှုကို ခရစ်တော် (မဿီယာ) နှင့် အရှင်သခင် ဟူ၍ နှစ်မျိုးတွဲ၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသည် ပါဝလုဟောပြောခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရား၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ ပထမအမည်ဖြစ်သော “ခရစ်တော်” သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ယေရှုပြုတော်မူခဲ့သမျှကို ဖော်ပြပြီး၊ ဒုတိယအမည်ဖြစ်သော “အရှင်သခင်” သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ထားတော်မူသော ယေရှု၏ တောင်းဆိုခွင့်နှင့် အခွင့်အာဏာကို ဖော်ပြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်သခင်ဖြစ်တော်မူသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ လုံးဝနာခံမှုနှင့် တစ်ဦးတည်းသော အမှုတော်ဆောင်ခြင်းကို တောင်းဆိုတော်မူသည်။

Paul referred to Jesus Christ as “the Lord” (kyrios; “master”; also in 1:2). The twofold designation of Jesus as Christ (or Messiah) and the Lord is central to the gospel Paul preached. The former indicates what Jesus has done for us, while the latter designates His claim on us. As our Lord, He demands our obedience and undivided service.

 

၁:၂–၄

 နှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း

ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း နှုတ်ဆက်စကားပါဝင်စေခြင်းကို လိုက်နာလျက်၊ ပါဝလုသည် ဧဝံဂေလိတော်ကို ခံယူသူများအကြား အသုံးများသော နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်သည့် “ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းအရှိစေသတည်း” ဟု ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သို့ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည် (ရောမ ၁:၇၊ ၁ကော ၁:၃၊ ဖိလိပ္ပိ ၁:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနှုတ်ဆက်စကားသည် ဂရိလူမျိုးများ အသုံးပြုသော ပုံမှန်နှုတ်ဆက်စကား charis (ကျေးဇူးတော်) နှင့် ဟေဗြဲလူမျိုးများ အသုံးပြုသော shalom (ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ဂရိဘာသာ eirēnē) တို့ကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤစကားစုသည် ရိုးရိုးနှုတ်ဆက်စကားထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။ ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းတို့သည် ဆက်စပ်နေပြီး အမြဲတမ်း “ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း” ဟူသော အစဉ်လိုက်ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးတော်ဆိုသည်မှာ ယုံကြည်သူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ထိုက်တန်ခြင်းမရှိဘဲ ပေးသနားတော်မူသော ကျေးဇူးတော်ကို ဆိုလိုပြီး၊ ထိုကျေးဇူးတော်ကြောင့် ညှဉ်းဆီးခသာ နှိပ်စက်ခံရသည့်ကြားတွင်ပင် သက်သာရာရခံစားနိုင်သော ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိစေသည်။ ဤကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်မှာ ခမည်းတော်ဘုရားသခင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်တို့ဖြစ်တော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် ပါဝလုသည် ယခင်လိပ်မူချက်မှ စကားလုံးများကို ထပ်မံအသုံးပြုခဲ့သည် (၂သက် ၁:၁ ကိုကြည့်ပါ)။

1:2–4

Greeting and Thanksgiving

Following the customary practice of including a greeting, Paul salutes the church with the common greeting among early Christians: grace and peace (cf. Rom. 1:7; 1 Cor. 1:3; Phil. 1:2). This greeting conjoins the customary Greek greeting charis (“grace”) and the Hebrew greeting shalom (Gr. eirēnē; “peace”), which expresses the idea of well-being. This phrase, however, conveys more than a mere conventional greeting. It expresses an important theological concept. Grace and peace are intrinsically related; they always go in the order of “grace and peace.” Grace refers to God’s unmerited favor bestowed on the believer, resulting in peace that the Thessalonians might enjoy in the midst of persecution and suffering. The source of grace and peace is God our Father and the Lord Jesus Christ. Here, Paul repeated the wording from the previous address (see 2 Thess. 1:1).

 

ဂရိစာသားတွင် ၂သက်နော်လောနိတေ ၁:၃–၁၀ သည် စကားတစ်ခွန်းတည်းသာဖြစ်ပြီး ဒုတိယအကြိမ်လာတော်မူချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ သို့ရာတွင် ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများကို “ညီအစ်ကိုတို့” (adelphoi - ညီအစ်ကိုမောင်နှမများပါဝင်သည်) ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (၂:၁၊ ၁၃၊ ၃:၁၊ ၆၊ ၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ သူတို့အကြား ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးကို ညွှန်ပြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ဝိညာဉ်ရေးမိသားစုဝင်များဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ခမည်းတော်ဖြစ်တော်မူသည် (၁:၁)။ ပါဝလုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများသည် သက်သာရာရချီးမွမ်းခြင်းကို အမြဲပြုသင့်သည်ဟု ခံစားရပြီး ထိုသို့ပြုခြင်းသည် သင့်လျော်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည် (အဆု ၃)။ ယခင်က ပါဝလုသည် သက်သာရာလောက်ခံယူသူများ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသည် (၁သက် ၃:၁–၁၀)။ ယခုမူ သူတို့ကိုယ်စား ဘုရားသခင်ကို အမြဲကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရန် မလွှဲမရှောင်ဖြစ်နေသည်။ ၁သက်နော်လောနိတေစောင်တွင် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းမှထွက်သော အမှုတော်၊ ချစ်ခြင်းမှထွက်သော ပင်ပန်းကြီးစွာဆောင်ရွက်ခြင်း၊ သခင်ယေရှုခရစ်အပေါ် မျှော်လင့်ခြင်းမှထွက်သော သည်းခံခြင်းတို့ကို ချီးကျူးခဲ့သည် (၁သက် ၁:၃)။ ထို့ပြင် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းတိုးပွားရန်နှင့် အချင်းချင်းချစ်ခြင်းများပြားရန် အမြဲဆုတောင်းခဲ့သည် (၁သက် ၃:၁၀–၁၂)။ ယခု လအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ပါဝလုသည် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းဆက်လက်တိုးပွားနေပြီး အချင်းချင်းချစ်ခြင်းလည်း တိုးပွားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည် (၂သက် ၁:၃)။ ဂရိဘာသာတွင် ဤနေရာသုံးသော ကြိယာများသည် လက်ရှိအချိန်ကာလကို ဖော်ပြပြီး ဆက်လက်ဖြစ်ပျက်နေသော အတွေ့အကြုံကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုသည် သူတို့ကိုယ်စား ဆုတောင်းချိန်တွင် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရန် အလွန်သင့်လျော်သည်ဟု ခံစားရသည်။

In the Greek text, 2 Thessalonians 1:3–10 consists entirely of one sentence, focusing on the events that will take place at the Second Coming. But Paul began by addressing the believers as adelphoi (sometimes translated as “brothers” or “brethren,” but also including “sisters”); they were his siblings (see 2:1, 13; 3:1, 6, 13). This points to the intimate relationship between them. They were all members of one spiritual family, and God was their Father (1:1). Paul and his coworkers felt that they ought to thank God always on their behalf, as was appropriate (v. 3). Previously, Paul worried about the faith of the Thessalonians (see 1 Thess. 3:1–10), but now he was compelled to thank God on their behalf. While in 1 Thessalonians he commended them for their work of faith, labor of love, and patience of hope in the Lord Jesus Christ (1 Thess. 1:3), he also constantly prayed that their faith would grow and that their love toward one another would increase and abound (1 Thess. 3:10–12). Now, months later, Paul was able to see that there was continual growth of their faith and that their love for each other was also increasing (2 Thess. 1:3). In the Greek, the verbs used here are in the present tense, which points to a continual experience; their growth in faith and love is ongoing. Thus, Paul felt suitably compelled to thank God for them in his prayers.

 

ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အချင်းချင်းချစ်ခြင်းတို့၏ ဤတိုးတက်မှုကြောင့် ပါဝလုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများသည် အခြားအသင်းတော်များအကြား သူတို့ကို ဝါကြွားစရာအဖြစ် ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည် (အဆု ၄)။ ဤသည်မှာ အထူးအရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ သည်းခံခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းသည် ညှဉ်းဆီးနှိပ်စက်ခြင်းနှင့် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းကြားတွင် ထင်ရှားစွာပေါ်ထွက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သက်သာရာလောက်ခံယူသူများသည် ခရစ်ယာန်သစ္စာရှိမှု၏ စံနမူနာဖြစ်လာခဲ့သည်။

This growth of faith and love toward each other was something that Paul and his coworkers could boast about among the other churches he visited (v. 4). This is especially significant because their patience/perseverance and faith were manifested in the midst of the persecution and trouble they were undergoing. In this, the Thessalonians had become a model of Christian faithfulness.

 

၁:၅–၁၂

 ညှဉ်းဆီးခံရချိန်တွင် အားပေးခြင်း 14ဤအခန်းတွင် ပါဝလုသည် ညှဉ်းဆီးနှိပ်စက်ခံနေရသော သက်သာရာလောက်ခံယူသူများကို ဒုတိယအကြိမ်လာတော်မူချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတသောတရားစီရင်ခြင်းကို ညွှန်ပြလျက် အားပေးခဲ့သည် (အဆု ၅–၁၀)။ တရားစီရင်ခြင်း၏ အပြုသဘောနှင့် အပျက်သဘောနှစ်မျိုးလုံးကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ညှဉ်းဆီးခံရသော သက်သာရာလောက်ခံယူသူများအတွက် တရားမျှတစွာကာကွယ်ပေးခြင်းနှင့် ဆုချီးမြှင့်ခြင်း၊ ညှဉ်းဆီးသူများအတွက် အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့အတွက် အမြဲဆုတောင်းနေကြောင်း အပိုဒ်ငယ် ၁၁–၁၂ တွင် အာမခံခဲ့သည်။

1:5–12

Encouragement in Persecution

In this section, Paul provided encouragement to the Thessalonians as they underwent persecution, pointing to God’s righteous judgment at the Second Coming (vv. 5–10). He referred to both positive and negative aspects of judgment: the vindication and reward for the persecuted Thessalonian believers and the punishment for their persecutors. He concluded this section by assuring the members of his constant prayers for them (vv. 11–12).

 

၁:၅–၁၀။ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတသော တရားစီရင်ခြင်း။ ပါဝလုသည် ညှဉ်းဆီးနှိပ်စက်ခြင်းကြားတွင် သက်သာရာလောက်ခံယူသူများ၏ သည်းခံခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတသော တရားစီရင်ခြင်း၏ သက်သေအဖြစ် မြင်ခဲ့သည် (အဆု ၅)။ ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းသော တရားစီရင်ခြင်းသည် အနာဂတ်တရားစီရင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဂရိစကား endeigma ဆိုသည်မှာ “သက်သေ”၊ “အမှတ်အသား” သို့မဟုတ် “သက်သေပြချက်” ကို ဆိုလိုပြီး dikaios ဆိုသည်မှာ “တရားမျှတသော” သို့မဟုတ် “ဖြောင့်မတ်သော” ကို ဆိုလိုသည်။ သက်သာရာလောက်ခံယူသူများ၏ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများ တရားမျှတကြောင်း မည်သို့သက်သေပြသနည်း။ ပါဝလုသည် သူတို့၏ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နှစ်သက်တော်မူခြင်းမရှိကြောင်း သက်သေမဟုတ်ကြောင်း၊ အနာဂတ်တရားစီရင်ခြင်းတွင် သူတို့ကို “ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့် ထိုက်တန်သူများဟု မှတ်ယူခြင်း” ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံခဲ့သည် (အဆု ၅)။ ဆက်လက်ဖြစ်ပျက်နေသော ညှဉ်းဆီးခြင်းကြားတွင် သူတို့ပြသခဲ့သော သည်းခံခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သူတို့ဘဝတွင် အလုပ်လုပ်နေကြောင်း ရှင်းလင်းသော သက်သေဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တရားစီရင်ခြင်းသည် သူတို့ကို တရားမျှတစွာ ကာကွယ်ပေးပြီး ဘုရားသခင်သည် သူတို့ဘက်တွင် ရှိနေကြောင်း ပြသလိမ့်မည် (၁ပေ ၄:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။

1:5–10. God’s Righteous Judgment. Paul saw the patience and faith of the Thessalonians in the midst of persecution as evidence of God’s righteous judgment (v. 5). The judgment in view here refers to the future judgment. The Greek word endeigma means “evidence,” “indication,” or “proof,” and dikaios means “righteous” or “just.” In what way was the tribulation of the Thessalonians proof that God’s judgments are justified? Paul wanted to assure them that their tribulation was not evidence of God’s disfavor against them but that God’s righteous judgment would demonstrate their being “counted worthy of the kingdom of God” (v. 5). The patience and faith they had manifested in the ongoing persecution were the clear evidence of God’s power working in their lives. The future judgment would vindicate them and show that God was working on their behalf (see 1 Pet. 4:13).

 

အခြားတစ်ဖက်တွင် သက်သာရာလောက်ခံယူသူများ ခံစားနေရသော ညှဉ်းဆီးနှိပ်စက်ခြင်းနှင့် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် မိမိလူများကို လက်စားချေခြင်းနှင့် ညှဉ်းဆီးသူများအပေါ် တရားမျှတစွာ ဒဏ်ခတ်ခြင်းပြုရန် ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေဖြစ်သည် (၂သက် ၁:၆)။ ပါဝလု၏စာများတွင် ဘုရားသခင်၏လူများကို ညှဉ်းဆီးသူများအပေါ် လက်စားချေခြင်းကို မကြာခဏဖော်ပြထားသည် (ရောမ ၁၂:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏လူများကို ညှဉ်းဆီးနှိပ်စက်သူများသည် လာမည့် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတသော တရားစီရင်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည် - ဆိုးသူများအတွက် သတင်းဆိုးဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်သူများအတွက် သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်စားချေရာနေ့တွင် ညှဉ်းဆီးသူများကို ဒဏ်ခတ်တော်မူပြီး ဒုက္ခရောက်နေသူများကို သက်သာချမ်းသာပေးတော်မူမည် (၂သက် ၁:၇)။ ဂရိစကား anesis ဆိုသည်မှာ “ဖြေလျော့ခြင်း”၊ “အနားယူခြင်း” သို့မဟုတ် “သက်သာချမ်းသာခြင်း” ကို ဆိုလိုသည်။ သခင်ယေရှုသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ တန်ခိုးရှင်ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ထင်ရှားစွာပေါ်ထွက်လာတော်မူသောနေ့တွင် ဘုရားသခင်၏လူများ ဒုက္ခဆင်းရဲမှ သက်သာချမ်းသာရလိမ့်မည် (၁သက် ၄:၁၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ လာတော်မူမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၄:၃၀–၃၁၊ ၂၅:၃၁)။ “ထင်ရှားစွာပေါ်ထွက်လာခြင်း” ဟူသော ကြိယာသည် ဂရိအသုံးအနှုန်း apokalypsis (ဖော်ထုတ်ခြင်း၊ ထင်ရှားစေခြင်း၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း) မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ဤစကားသည် ယခင်ကဖုံးကွယ်နေသောအရာကို ဖွင့်ဟဖော်ထုတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ “သခင်ယေရှုသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ထင်ရှားစွာပေါ်ထွက်လာတော်မူသောအခါ” ဟူသော စကားစု၏ စာသားအတိုင်းဘာသာပြန်ဆိုပါက “သခင်ယေရှုကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ဖွင့်ဟထင်ရှားစေသောအခါ” ဖြစ်သည် (၂သက် ၁:၇)။ ယခုအချိန်တွင် ခရစ်တော်၏ လူများနှင့်အတူနေထိုင်တော်မူခြင်းနှင့် ဂရုစိုက်တော်မူခြင်းသည် လောကီမျက်စိမှ ဖုံးကွယ်နေသေးသည်။ ဒုတိယအကြိမ်လာတော်မူခြင်းသည် ယေရှုခရစ်၏ ရှိနေတော်မူခြင်းနှင့် မိမိလူများကို ဂရုစိုက်တော်မူခြင်းကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ဟထင်ရှားစေမည်ဖြစ်သည်။

On the other hand, the persecution and affliction of the Thessalonians were the evidence that it is just and righteous for God to avenge His people and to take vengeance on those who afflicted and wronged them (2 Thess. 1:6). In his letters, Paul often mentioned God’s retribution against those who wrong His people (cf. Rom. 12:19). The afflicters and persecutors of God’s people will have to face the coming righteous judgments of God—bad news for the wicked but good news for believers. On the day of divine retribution, when God will afflict the afflicters, He will give respite to those who have been troubled (2 Thess. 1:7). The Greek word anesis means “loosening,” “rest,” or “relief.” God’s people will get relief from their suffering on the day when the Lord Jesus will be revealed from heaven accompanied by His strong angels (cf. 1 Thess. 4:16). Jesus spoke of His coming accompanied by angels (Matt. 24:30–31; 25:31). The verb “revealed” is a translation of the Greek noun apokalypsis, meaning “uncovering,” “unveiling,” or “revelation,” as in the name of the last book of the NT. The word denotes uncovering something that was previously hidden. The literal translation of the clause “when the Lord Jesus is revealed from heaven” (2 Thess. 1:7) is “at the uncovering of the Lord Jesus from heaven.” Christ’s presence with His people on earth and His care for them are for now hidden to the eyes of the world. The Second Coming will result in the full uncovering of the presence of Jesus Christ and His care for His people.

 

ကောင်းကင်ဘုံမှ ယေရှုထင်ရှားစွာပေါ်ထွက်လာတော်မူခြင်းသည် မီးလျှံတောက်လောင်ခြင်းနှင့်အတူ ဘုရားသခင်ကို မသိသူများနှင့် ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံခြင်းမပြုသူများအပေါ် လက်စားချေရန် ဖြစ်သည် (အဆု ၈)။ သမ္မာကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို မီးနှင့် မကြာခဏဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည် (ဟေရှာယ ၆၆:၁၅–၁၆၊ ၂ပေ ၃:၁၀–၁၂)။ ဂရိစကား ekdikēsis သည် “လက်စားချေခြင်း” သို့မဟုတ် “တရားမျှတမှုပြုခြင်း” ကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ပါဝလု၏ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတသော တရားစီရင်ခြင်းနှင့် မိမိလူများကို ညှဉ်းဆီးသူများအပေါ် လက်စားချေခြင်းဆိုင်ရာ ယခင်ရည်ညွှန်းချက်နှင့် ကိုက်ညီသည် (၂သက် ၁:၅–၆)။ “ဘုရားသခင်ကို မသိသူများ” နှင့် “ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံခြင်းမပြုသူများ” ဟူသော စကားစုများသည် ဘုရားသခင်ကို သိလျက်နှင့်ရုံးမဲပြီး ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံရန် ငြင်းဆန်သူများကို ဖော်ပြသည်။ ဂရိဘာသာတွင် “ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရား” သည် “ယေရှုခရစ်ထံမှ ဧဝံဂေလိတရား” (အဓိကပုဂ္ဂိုလ်အဆို) သို့မဟုတ် “ယေရှုခရစ်အကြောင်း ဧိ ဧဝံဂေလိတရား” (ရည်ညွှန်းခံပုဂ္ဂိုလ်အဆို) ဟူ၍ ဖြစ်နိုင်ပြီး နှစ်မျိုးလုံး အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ယေရှုခရစ်ထံမှ ဆင်းသက်လာပြီး ယေရှုခရစ်သည်ပင် ဧဝံဂေလိတရား၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။

The revealing of Jesus from heaven will be in burning fire to execute vengeance on those who do not know God and do not obey the gospel of Jesus (v. 8). In the Bible, the execution of divine judgment is regularly associated with fire (cf. Is. 66:15–16; 2 Pet. 3:10–12). The Greek word ekdikēsis can mean “vengeance” or “vindication,” the rendering of justice. This is in agreement with Paul’s earlier reference to God’s righteous judgment and His just retribution on those who wrong and afflict His people (2 Thess. 1:5–6). The phrases, “those who do not know God” and “do not obey the gospel” describe those who have knowingly and willfully turned away from God and have chosen to disobey the gospel of Jesus Christ. In Greek, “the gospel of Jesus Christ” may mean “the gospel from Jesus Christ” (subjective genitive) or “the gospel about Jesus Christ” (objective genitive). Either fits the context. The gospel has its origin in Jesus Christ, who is also the focus of the gospel.

 

ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံရန် ရွေးချယ်ငြင်းဆန်သူများသည် “ထာဝရပျက်စီးခြင်းဒဏ်” ခံရလိမ့်မည် (အဆု ၉)။ ပါဝလုသည် ဤနေရာတွင် အပြစ်သမားများ ထာဝရပျက်စီးခြင်းခံရမည်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သေတတ်သောခန္ဓာကိုယ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အလင်းရှေ့တွင် ရပ်တည်နိုင်စွမ်းမရှိ။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၆:၁၅–၁၇ တွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ငြင်းပယ်သူများသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာတော်မှ ပုန်းရှောင်ရန်ကြိုးစားပြီး မည်သူမျှ ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော်ကို ခံနိုင်မည်မဟုတ်ဟု အော်ဟစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

Those who have chosen to disobey the gospel of Jesus Christ shall be “punished with everlasting destruction” (v. 9). Paul here refers to the eternal annihilation of sinners. The mortal body is not able to stand in the presence of God’s glory. Revelation 6:15–17 describes those who have spurned God’s grace as trying to hide themselves from God’s face and exclaiming that no one can endure His wrath.

 

ခရစ်တော်လာတော်မူခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသူများ (သန့်ရှင်းသူများ) အတွင်း ဘုန်းကျိန်းတော်မူမည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး ယုံကြည်သူများသည် ကိုယ်တော်ကို အံ့ဩဘွယ်မြင်ရလိမ့်မည် (၂သက် ၁:၁၀)။ ဆိုးယုတ်မှုပျက်စီးသွားသောအခါ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံခဲ့သူများကို လွတ်မြောက်စေတော်မူမည်။ ဤသည်မှာ သမ္မာတရားကို ယုံကြည်ရန် ငြင်းဆန်သူများ အပြစ်ဒဏ်ခံရပြီး ထာဝရပျက်စီးခြင်းခံရမည်ဖြစ်သော ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (၂:၁၂)။ ဤနည်းဖြင့် ခရစ်တော်သည် မိမိလူများအကြား ဘုန်းကျိန်းတော်မူပြီး ချီးမွမ်းခြင်းခံတော်မူမည်။

The coming of Christ is the moment when He will be glorified in His holy people (the saints), who will be in awe of Him (2 Thess. 1:10). With the annihilation of evil, Christ will bring deliverance to those who, by believing, responded to and accepted the gospel. This is in contrast to those who chose not to believe the truth; these will be condemned and will receive eternal destruction (2:12). This is how Christ will be glorified and honored among His people.

 

၁:၁၁–၁၂။ သက်သာရာလောက်ခံယူသူများအတွက် ဆုတောင်းခြင်း။ ဤအပိုဒ်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ပါဝလုသည် သူနှင့်အဖွဲ့သားများ အခြားအသင်းတော်များအတွက် ဆုတောင်းသည့်နည်းတူ သက်သာရာလောက်ခံယူသူများအတွက် အမြဲဆုတောင်းနေကြောင်း အာမခံခဲ့သည် (ရောမ ၁:၉–၁၀၊ ဧဖက် ၁:၁၆၊ ဖိလိပ္ပိ ၁:၃–၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ပထမဦးစွာ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ထိုက်တန်သူများဟု မှတ်ယူပေးရန် ဆုတောင်းခဲ့သည် (၂သက် ၁:၁၁) - ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့၏ဘဝသည် ဘုရားသခင်၏ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသော ဘဝဖြစ်လာစေရန် ဘုရားသခင်က အသက်ဝင်စေတော်မူပါစေဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (၁သက် ၂:၁၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤသည်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် ဧဖက်အသင်းတော်သို့ ရေးသားခဲ့သည့် “သင်တို့ခံယူရသော ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ထိုက်တန်စွာ လျှောက်လှမ်းကြလော့” ဟူသော တိုက်တွန်းချက်နှင့် ထပ်တူထပ်မျှဖြစ်သည် (ဧဖက် ၄:၁)။ သက်သာရာလောက်ခံယူသူများသည် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသူများဖြစ်သောကြောင့် ပါဝလုသည် ထိုခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ထိုက်တန်သော ဘဝရှင်သန်နိုင်ကြပါစေဟု ဆုတောင်းခဲ့သည်။

1:11–12. Praying for the Thessalonians. In closing this section, Paul assured the Thessalonians that he and his coworkers were continually praying for them, just as he prayed for other churches (see Rom. 1:9–10; Eph. 1:16; Phil. 1:3–4). He asked God, first, to consider them worthy of His calling (2 Thess. 1:11)—that God might activate their calling through a life corresponding to His calling (cf. 1 Thess. 2:12). This mirrors what he later wrote to the Ephesians when he urged them to live (lit. “walk”) “worthy of the calling” they had received (Eph. 4:1). The Thessalonian believers had been called to be His representatives, so Paul prayed that they would be worthy of that calling.

 

ဒုတိယအနေဖြင့် ဘုရားသခင်သည် သက်သာလောနိတ်လူမျိုးတို့တွင် စတင်တော်မူခဲ့သော အရာကို ပြီးမြောက်စေရန် (ပြည့်စုံစေရန်) – သူ၏သဘောတူညီမှု၊ သူ၏ကောင်းမြတ်သောသဘောသဘာဝမှ စီးဆင်းလာသော ကောင်းသောဆန္ဒကို၊ ယုံကြည်ခြင်းအမှုများကို တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်စေရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သခင်ဘုရား၏နာမတော် သူတို့အထဲ၌ ဘုန်းထင်ရှားခြင်းခံရရန်နှင့် သူတို့သည်လည်း သူ့အထဲ၌ ဘုန်းထင်ရှားခြင်းခံရရန်ဖြစ်သည် (၂ သက် ၁:၁၂)။ ဤစကားသည် အပိုဒ် ၁၀ တွင် ဖော်ပြခဲ့သည်နှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ခရစ်တော်၏နာမတော် ဘုန်းထင်ရှားခြင်းသည် သူ၏လူမျိုးတို့၏ ဘုန်းထင်ရှားခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ယေရှု၏ဆုတောင်းချက်ကို သတိတရဖြစ်စေသည် – တပည့်တော်များအထဲ၌ ဘုန်းထင်ရှားခြင်းခံရကြောင်း (ယော ၁၇:၁၀) နှင့် သူ၏နောက်လိုက်များ တစ်နေ့တွင် သူ၏ဘုန်းတော်တွင် ပါဝင်ရလိမ့်မည်ဟု ဆုတောင်းခဲ့သည် (ယော ၁၇:၂၄)။ ဤအရာအားလုံးသည် “ကျွန်ုပ်တို့၏ဘုရားသခင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်၏ ကျေးဇူးတော်” ကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည် (၂ သက် ၁:၁၂)။ ကျေးဇူးတော်သည် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် လူသားတို့အား ပေးသော ထိုက်တန်မှုမရှိသော ကျေးဇူးတော်ဖြစ်ပြီး (၁ သက် ၁:၁) ဧဝံဂေလိတရားကြောင့် ညှဉ်းဆဲခံရသော်လည်း သစ္စာရှိကြသော သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများ၏ မျှော်လင့်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။

He also prayed that God would finish (“fulfill”) what He had begun among the Thessalonians: His desire or goodwill for them, which flowed from the goodness of His nature (or, according to some renderings, the desires of the believers for goodness), and the works of faith powerfully executed in their lives of service. This was so that the name of the Lord might be glorified in them, and they in Him (2 Thess. 1:12). This statement echoes what Paul previously stated in v. 10; the glorification of Christ’s name would result in the glorification of His people. It reminds us of Jesus’s prayer in John 17, when He said that He was glorified in the disciples (John 17:10), then prayed that His followers would one day share in His glory (John 17:24). All of this is possible because of “the grace of our God and the Lord Jesus Christ” (2 Thess. 1:12). Grace is God’s unmerited favor shown to humanity and made available through Jesus Christ (cf. 1 Thess. 1:1). It was the source of the hope of the Thessalonian believers as they faced persecution and affliction due to their faithfulness to the gospel.

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၁–၁၂ မဟာကျိန်းခံရခြင်း (The Great Apostasy)

ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများအကြား အထင်အမြင်လွဲမှားမှုများကို နောက်တစ်ဆင့် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ပြင်ဆင်ရာတွင် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာမီ ဤလောက၌ ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ အပြစ်၏လူ / တရားမဲ့ခြင်း၏လူ (အပိုဒ် ၁–၄)၊ ဟန့်တားသူ (အပိုဒ် ၅–၇)၊ စာတန်၏ကြွလာခြင်း (အပိုဒ် ၈–၁၂) တို့ကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလု၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ နောက်ဆုံးနေ့အဖြစ်အပျက်များကို အသေးစိတ်ဖော်ပြရန် မဟုတ်ဘဲ ယခင်က သက်သာလောနိတ်လူမျိုးတို့အား သွန်သင်ပြီးသား အရာများကို ထပ်မံသတိပေးရန်သာ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅)။

2:1–12

THE GREAT APOSTASY

Paul next turned to correcting some misconceptions regarding the Second Coming among the Thessalonian believers. In correcting them, he delineated the events in the world prior to Christ’s return. He discussed the man of sin/lawlessness (vv. 1–4), the restrainer (vv. 5–7), and the coming of Satan (vv. 8–12). Paul’s intention was not to provide a detailed description of last-day events but rather to reiterate what he had previously taught the Thessalonians (v. 5).

 

၂:၁–၂ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အထင်အမြင်လွဲမှား

ရှင်ပေါလုသည် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ (ဂရိ adelphoi – ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ) ဟု ခေါ်ဆိုလျက် ဆွေးနွေးမှုကို စတင်ခဲ့သည် (၁:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ အပိုင်းသစ်တစ်ခု စတင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ သူဆွေးနွေးလိုသော အကြောင်းအရာများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏သခင်ယေရှုခရစ်၏ ကြွလာခြင်းနှင့် သူ့ထံသို့ စုဝေးခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည် (၂:၁၊ မဿဲ ၂၄:၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ယခင်ပထမစာတွင် ဤအကြောင်းကို အသေးစိတ်ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း (၁ သက် ၄:၁၅–၁၇) ယခုအခါ အသစ်အဆန်းဖြစ်မှုအချို့ ရှိလာခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုသည် စိတ်မငြိမ်မှား၊ စိတ်မပျံ့လွင့်စေရန် ဆုံးမခဲ့သည် (၂:၂)။ စကားလုံး tacheōs (“အလျင်အမြန်”၊ “မကြာမီ”) သည် ရှင်ပေါလု ပထမအကြိမ်သွန်သင်ပြီးနောက် အလွန်တိုတောင်းသောအချိန်ကို ဆိုလိုသည်။ သူသုံးသော စကားလုံးသုံးလုံးဖြင့် သူတို့ရင်ဆိုင်နေရသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ပထမစကားလုံးမှာ saleuō ဖြစ်ပြီး မုန်တိုင်းလေနှင့် လှိုင်းလုံးကြီးများကြောင့် လှုပ်ခါခြင်း၊ ယိမ်းထိုးခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လု ၆:၄၈)။ nous သည် တွေးခေါ်ပုံ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ဆိုလိုသည်။ သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများသည် မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်၏ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် တွေးခေါ်ပုံတွင် လျင်မြန်စွာ လွင့်ပါသွားနိုင်သော အန္တရာယ်ရှိသည်။ တတိယစကားလုံးမှာ throeō (“စိတ်ပျက်ခြင်း”၊ “ထိတ်လန့်ခြင်း”) ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်မငြိမ်မှုကို ဆိုလိုသည် (မဿဲ ၂၄:၆)။

2:1–2

Misunderstanding the Coming of Christ

Paul began the discussion by addressing the Thessalonians as his siblings (Gr. adelphoi; “brethren” or “brothers and sisters”; see 1:3), which indicates that he was beginning a new section. The issues he wanted to address were related to the coming of Jesus and being gathered together to Him (2:1; see Matt. 24:31). He had discussed these at length in his first letter (1 Thess. 4:15–17), but apparently some new developments had since taken place. Paul admonished the members to not be nervously shaken or disturbed (2 Thess. 2:2). The word tacheōs (“quickly,” “soon”) refers to the very short time since Paul initially spoke to them about this subject. Paul used three words to describe the threat they were then facing. The first is saleuō. In Greek, it refers to something being tossed or swayed by stormy winds or waves (cf. Luke 6:48). The word nous refers to the reason, the process of thinking. The Thessalonian believers were in danger of being quickly tossed away in their way of thinking by the winds of an erroneous teaching. The third word, throeō (“disturbed,” “alarmed”) refers to the inward emotional anxiety caused by disturbing news (cf. Matt. 24:6).

 

သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများသည် ကျမ်းစာနှင့် မခိုင်မာသေးသော ယုံကြည်သူသစ်များဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ပေါလုထံမှဟု ဆိုကာ လာသော မှားယွင်းသော သွန်သင်ချက်များကို ဆွဲဆောင်ခံရလွယ်သည်။ “ဝိညာဉ်အားဖြင့်” သို့မဟုတ် “ပရောဖက်ပြုချက်အားဖြင့်” ဆိုသည်မှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ထံမှ အာဏာရှိသည်ဟု အတုအယောင်ဆိုသော မှားယွင်းသော ပရောဖက်များကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ “စကား” နှင့် “စာ” ဟူသော စကားစုများသည် ရှင်ပေါလု၏နာမည်ဖြင့် အတုအယောင်စာပို့ခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏စစ်မှန်သောစာများကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ၂ သက်သာလောနိတ် ၂:၁၅ တွင် ရှင်ပေါလုသည် သူပြောခဲ့သော သို့မဟုတ် သူရေးသားခဲ့သော အရာများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရန် တိုက်တွန်းထားသည်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

The Thessalonian believers were relatively new converts who were not yet firmly established in Scripture. They were alarmed by speculative teachings introduced among them supposedly coming from Paul. The phrase “by spirit” or “by a prophecy” most likely refers to false prophets claiming to have authority from the Holy Spirit. The references to “word” and “letter” refer to either a false letter sent in Paul’s name or a misinterpretation of something he wrote in his authentic letters. The latter is in agreement with 2 Thessalonians 2:15, where Paul urges believers to uphold what they were taught by his words or in his writings to them.

 

မည်သည့်အရင်းအမြစ်မျှ မသိရှိပါဘဲ သက်သာလောနိတ်လူမျိုးတို့သည် ခရစ်တော်၏နေ့တော်ကြီးရောက်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဂရိကြိယာ anestēken သည် ပြီးပြည့်စုံသောအချိန်ကာလ (perfect tense) ဖြစ်သောကြောင့် “ရောက်ပြီ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး “နီးလု” သို့မဟုတ် “လက်တလောနီးကပ်နေပြီ” ဟူ၍ မဟုတ်ပါ။ သက်သာလောနိတ်လူမျိုးတို့သည် ယေရှုသည် ဝိညာဉ်ရေးရာနည်းဖြင့် ပြန်ကြွလာပြီးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေမည် (၂ တိ ၂:၁၇–၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် ၁ သက်သာလောနိတ် ၅:၁–၃ တွင် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းနေ့ကို ရက်သတ်မှတ်၍ မသိနိုင်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပါ။ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ မဟုတ်ဘဲ တကယ်ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ကြောင်း (၁ သက် ၄:၁၅–၁၇) သူတို့ မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ှားယွင်းသော အမြင်များသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးဘဝနှင့် ကျင့်ကြံပြုမူမှုအပေါ် အလွန်ဆိုးရွားသော သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည် (၂ သက် ၃:၆–၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။

Whatever the source of their confusion, the Thessalonians were attracted to the idea that the Day of Christ had come. The Greek verb anestēken is in the perfect tense, meaning “has come,” not “is near” or “at hand.” The Thessalonian believers assumed that somehow Jesus had already returned, perhaps in a spiritual sense (cf. 2 Tim. 2:17–18). Whatever the case, they clearly failed to heed Paul’s warning in 1 Thessalonians regarding date-setting for Christ’s return (5:1–3) and the knowledge that Christ’s coming will be literal and visible (4:15–17). Their mistaken views had an alarmingly negative impact on their spiritual life and conduct (see 2 Thess. 3:6–15).

 

၂:၃–၄ ကျိန်းခံရခြင်း

ရှင်ပေါလုသည် ထိုသို့သော မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို လိမ်ညာမှုဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃)။ သခင်ယေရှုသည် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံးနေ့အကြောင်း ဟောကြားတော်မူစဉ် လှည့်စားခြင်း၏အန္တရာယ်ကို သတိပေးတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၄:၄–၅၊ ၁၁)။ ၁ သက်သာလောနိတ် ၅:၂ တွင် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းသည် ရုတ်တရက်ဖြစ်မည်ဟု ဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုနေ့မရောက်မီ ဆက်စပ်နေသော အဖြစ်အပျက်နှစ်ခု ဖြစ်ပွားရမည်ဟု ရှင်းပြခဲ့သည် (ဂရိစာသားတွင် “ထိုနေ့တော်သည် မရောက်မီ” ဟူသော စကားစု မပါရှိသော်လည်း ဘာသာပြန်သူအများစုက ထည့်သွင်းဘာသာပြန်ကြသည်)။ ပထမအချက်မှာ apostasia (ကျိန်းခံရခြင်း၊ သွေဖည်ခြင်း) ဖြစ်ပြီး များသောအားဖြင့် နိုင်ငံရေး သို့မဟုတ် စစ်ရေးပုန်ကန်မှုကို ဆိုလိုသော်လည်း ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်သော ဝိညာဉ်ရေးရေးရာ ပုန်ကန်မှုကြီးကို ဆိုလိုသည်။

2:3–4

The Apostasy

Paul emphatically rejected such erroneous teachings as a deception (v. 3). In His eschatological discourse on the Mount of Olives, Jesus spoke about the danger of deception (Matt. 24:4–5, 11). While in 1 Thessalonians 5:2 Paul told the Thessalonians that Christ’s coming would be sudden, he now explained that it would not occur until two related events had taken place (the clause “that [d] ay will not come” is not found in the Greek text, but is appropriately supplied by most translators). First, the apostasia (sometimes translated as “falling away”) regularly denotes political or military rebellion—in this case, against God. Paul’s use here is in a spiritual sense, referring to an upcoming religious uprising and rebellious opposition to God orchestrated by evil forces.

 

ထို့နောက် ထိုမဟာကျိန်းခံရခြင်းအလယ်၌ “အပြစ်၏လူ” (အချို့ကျမ်းစာမူများတွင် “တရားမဲ့ခြင်း၏လူ” – ho anthrōpos tēs anomias) ကို ဗျာဒိတ်ပေးခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ “လူ” ဟူသောစကားလုံးနှင့် သတ်သတ်မှတ်မှတ်ဆောင်းတော် (definite article) ပါရှိခြင်းကြောင့် ရှင်းလင်းသော ပုဂ္ဂိုလ် သို့မဟုတ် တန်ခိုးတစ်ခုကို ဆိုလိုသည်။ နောက်အပိုဒ်များတွင် တရားမဲ့ခြင်း၏ လျှို့ဝှက်တန်ခိုး (၂:၇) နှင့် “တရားမဲ့သူ” (ho anomos၊ အပိုဒ် ၈) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤအရာများသည် ယေရှု၏စကားနှင့် ဆီလျော်ညီညွတ်သည် – သူကြွလာမီ တရားမဲ့ခြင်းနှင့် ဒုစရိုက်တိုးပွားလာမည်ဟု (မဿဲ ၂၄:၁၂)။ anomias (အပြစ်/တရားမဲ့ခြင်း) နှင့် anomos (တရားမဲ့သူ) ဟူသော စကားလုံးများသည် ဘုရားသခင်၏တရားနှင့် ဆန့်ကျင်ကာ ဘုရားသခင်၏အုပ်ချုပ်မှုကို ဆန့်ကျင်သူကို ဖော်ပြသည်။

Then, in the context of that great rebellion, “the man of sin” (some manuscripts read “the man of lawlessness”; ho anthrōpos tēs anomias) would be revealed. The word “man” with the definite article shows that Paul refers to a definite figure or power. Later verses refer to the mystery or secret power of lawlessness (2 Thess. 2:7) and “the lawless one” (ho anomos; v. 8). These references mirror the words of Jesus that, prior to His coming, lawlessness and wickedness would increase (Matt. 24:12). The genitive noun anomias (“of sin/lawlessness”) and the adjectival noun anomos (“the lawless one”) describe this man of sin/lawlessness as the figure acting contrary to the law and opposing God’s government and order.

 

တရားမဲ့သူ၏ကြွလာခြင်းကို ဂရိစကားလုံး apokalyptō (ဖွင့်ဟခြင်း၊ ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း) ဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (၂ သက် ၂:၃၊ ၆၊ ၈)။ ယခင်က apokalypsis (ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း) ကို ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သုံးခဲ့သည် (၁:၇)။ ဤဒုစရိုက်တန်ခိုးသည် ယခုပင် လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း ဟန့်တားခံထားရဆဲဖြစ်သည် (၂:၆–၇)။ ထိုတရားမဲ့သူ၏ ဗျာဒိတ်ပေးခြင်းသည် ရှင်ပေါလု့အမြင်အရ အနာဂတ်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ရှင်ပေါလုသည် ဤ “အပြစ်၏လူ / တရားမဲ့သူ” ကို “ပျက်စီးခြင်းသားတော်” ဟုလည်း ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃)။ “အပြစ်၏လူ” နှင့် “ပျက်စီးခြင်းသားတော်” ဟူသော စကားစုနှစ်ခုသည် အပြိုင်ဖြစ်သည်။ ပထမစကားစုသည် ပုန်ကန်သောသဘောကို ညွှန်ပြပြီး ဒုတိယစကားစုသည် သူ၏နော�က်ဆုံးအကျိုးဆက်ကို ဖော်ပြသည် (ယော ၁၇:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ၊ “ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ (များ)” ကို ကြည့်ပါ)။ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူကို သခင်ဘုရား၏နှုတ်ခမ်းမှ အသက်ရှူသံဖြင့်နှင့် ကြွလာခြင်း၏ထင်ရှားခြင်းဖြင့် ဖျက်ဆီးမည်ဟု ဆက်လက်ဖော်ပြမည်ဖြစ်သည် (၂:၈)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့ကို နှစ်သိမ့်ရန် တရားမဲ့သူ၏ အကျိုးဆက်ကို အစတွင်ပင် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏အမှုကို ဆန့်ကျင်သော မဟာကျိန်းခံရခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

The coming of the man of sin/lawlessness is described in Greek using the word apokalyptō (2 Thess. 2:3, 6, 8), meaning “to uncover” or “unveil” something that was previously hidden. Previously, the noun apokalypsis (“revealing,” “unveiling”) occurs with reference to Christ’s coming (1:7). Although this wicked power was already at work, its revelation was restrained (2:6–7). The unveiling of this lawless one was, from the perspective of Paul, in the future (v. 8). Paul further identified this “man of sin/lawlessness” as “the son of perdition” or “the man doomed to destruction” (v. 3). The identifying phrases “the man of sin” and “the son of destruction” are parallel. While the former points to the rebellious aspect of this anti-Christ figure, the latter spells out his ultimate doom (cf. John 17:12; see “The Antichrist (s),” p. 1909). Paul would next state, concerning this anti-Christ figure, that the Lord would destroy him with the breath of His mouth and the appearance of His coming (2 Thess. 2:8). Thus, Paul begins the description of the lawless one by stating his fate in order to comfort God’s people. The approaching great rebellion against God and His work would ultimately come to its end.

 

ဤတရားမဲ့သူကို ၂ သက်သာလောနိတ်တွင် အတိအကျမဖော်ပြထားသော်လည်း ရှင်ပေါလုသည် ယခင်က သူတို့အား သွန်သင်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅)။ သူပေးသော ဖော်ပြချက်များက အရိပ်အမြွက်အချို့ ပေးထားသည်။ ပထမဦးစွာ သူ၏အပြုအမူသည် ကျမ်းစာတွင် စာတန်၏အပြုအမူကို ထင်ဟပ်သည် (အပိုဒ် ၄) – ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏အမှုကို ဆန့်ကျင်ခြင်း (ဇာခရိ ၃:၁)၊ ဘုရားသခင်နှင့် ဆိုင်သောအရာအားလုံး၊ ကိုးကွယ်ရာအရာအားလုံးထက် မိမိကိုကိုယ်မြှင့်တင်ခြင်း (ဒံယဲလ ၁၁:၃၆)၊ ဘုရားသခင်၏နန်းတ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ မိမိကိုဘုရားဟု ကြွေးကြော်ခြင်း (ဟေရှာ ၁၄:၁၂–၁၅၊ ယေဇကျေလ ၂၈:၁၂–၁၉) တို့ဖြစ်သည်။ ဤဖော်ပြချက်သည် ဒံယဲလကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လူမျိုးကို ဆန့်ကျင်သော “ဦးချိုဦးချိုင့်” (ဒံယဲလ ၇:၂၁–၂၂၊ ၂၄–၂၅၊ ၈:၉–၁၂) နှင့် တူညီသည်။ ပရောဖက်ကျမ်းအရ ဦးချိုင့်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တိုက်တွင် ခရစ်တော်၏အတ်ကျူပ်အမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် ဘုရားသခင်နှင့်သားတော်သာလုပ်ဆောင်နိုင်သော အခွင့်ကို လုယူရန် ကြိုးစားမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤခရစ်တော်၏အမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသော စနစ်သည် သမိုင်းတွင် ရာစုနှစ်များစွာ အသင်းတော်ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။

This man of lawlessness is unidentified in 2 Thessalonians, but Paul mentions that he had told the Thessalonians about him previously (cf. v. 5). The description that Paul provided, however, gives us some identifying clues. First, his behavior and activities reflect those of Satan in the Bible (v. 4): he opposes God and His work, which brings to mind the same malicious activities of Satan in Zechariah 3:1; he exalts himself above everything divine and all objects of worship, a description recalling the prophecy of the king of the north in Daniel 11:36; and he places himself in God’s temple and claims to be God, which recalls the OT portrayal of Satan as exalting himself above God and desiring to sit on God’s throne (cf. Is. 14:12–15; Ezek. 28:12–19). This portrayal refers to the work of the little horn described in Daniel (Dan. 7:21–22, 24–25; 8:9–12). According to the prophet, the little horn would interfere with the work of Christ’s mediation in the heavenly sanctuary by pretending to exercise a role that belongs only to God and His Son. This attempt to usurp the function of Christ as High Priest manifested itself in history in a system that controlled the church for centuries and that clouded the work of Christ before the Father.

 

ဒုတိယအနေဖြင့် ရှင်ပေါလုသည် တရားမဲ့သူ၏အပြုအမူကို “ဆန့်ကျင်သူ၊ မိမိကိုမြှောက်စားသူ” ဟု တိတိကျကျ ဖော်ပြသည်။ ဂရိအသွင်ကြိယာဝါကျများသည် လက်ရှိအချိန်ကာလဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ထိုဒုစရိုက်တန်ခိုးကို ယခုပင် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ယူဆသည် (၂:၇ တွင် ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားသည်)။ ထိုကြိယာဝါကျများသည် အချိန်ကာလတစ်ခုတည်းတွင်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပျက်နေသော လုပ်ဆောင်မှုကို ညွှန်ပြသည်။ တရားမဲ့သူသည် ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းအထိ ဆက်လက်ကျူးလွှဲလုပ်ဆောင်နေမည်ဖြစ်သည်။ ဤအချက်များက စာတန်သည် တရားမဲ့ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်သော ပုန်ကန်မှု၏ အနှစ်သာရဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

Secondly, Paul describes the activities of the man of sin literally as “the one opposing and exalting himself.” The present tense participles in Greek show that Paul considered him to be at work already, something he later explicitly stated (2 Thess. 2:7). The participles point to a continual activity that is not restricted to a particular period. Paul also shows that the lawless one will continue to operate until the Second Coming. These facts point to Satan as the ultimate personification of lawlessness and of all rebellion against God.

 

သို့ရာတွင် စာတန်သည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ရာတွင် လူသားအေးဂျင့်များ၊ အဖွဲ့အစည်းများ၊ စနစ်များမှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို သတိရရမည်ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာတွင် ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားသော ဥပမာများမှာ ဗာဗုလုန် (ဟေရှာ ၁၄:၄၊ ၁၂–၁၅) နှင့် တုရု (ယေဇကျေလ ၂၈:၁၂–၁၈) တို့ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလု၏ တရားမဲ့သူဖော်ပြချက်သည် ဒံယဲလပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် အခြေခံထားသည် – ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လူမျိုးကို ဆန့်ကျင်သော “ဦးချိုင့်” အကြောင်း (ဒံယဲလ ၈:၉–၁၂၊ ၂၃–၂၅၊ ၁၁:၃၆–၃၉)။ ထို့ကြောင့် ၂ သက်သာလောနိတ် ၂:၃–၄ တွင် တရားမဲ့သူကို ဖော်ပြရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် ရှင်ပေါလု့ခေတ်မှ အနာဂတ်တွင် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွင်း ဖြစ်ပွားမည့် မဟာကျိန်းခံရခြင်းကို ကြိုမြင်ခဲ့သည်။ ဤအချိန်ဘောင်နှင့် အသင့်တော်ဆုံးကိုက်ညီသော ကာလမှာ ဥရောပနိုင်ငံများ၏ အသင်းတော်နှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းစနစ်ပေါင်းစည်းထားသော အလယ်ခေတ်ကာလဖြစ်ပြီး ဒံယဲလနှင့် ရှင်ပေါလု နှစ်ဦးစလုံး၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။

We must remember, however, that in his rebellion and opposition to God, Satan has operated through various human agencies, institutions, and systems. Some examples explicitly mentioned in Scripture include Babylon (Is. 14:4, 12–15) and Tyre (Ezek. 28:12–18). It is significant, as already indicated, that Paul’s description of the man of sin/lawlessness is based on the prophecies of Daniel regarding the blaspheming figure of the little horn, opposer of God and His people (Dan. 8:9–12, 23–25; 11:36–39). Thus, in describing the man of sin/lawlessness in 2 Thessalonians 2:3–4, Paul foresaw the great apostasy in the Christian church that would occur sometime in the future from his perspective. The only period that fits aptly into this temporal framework is the Middle Ages, during which the established church of Western Europe, with its papal system, united the political and religious powers. The medieval papacy fulfilled the predictions of which both Daniel and Paul spoke.

 

၂:၅–၇ တားမြစ်သူ

အဆီ ၅-၆ တို့သည် ကွက်ကြားထိုးစာအနေဖြင့် ဆောင်ရွက်သည်။ ထိုကွက်ကြားထိုးစာတွင် ရှေးက သူတို့နှင့် ဟောပြောခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို ပါဝလ်က သက်သာလောနိတေခါမြို့သားများအား သတိရစေသည်။ ယခင်က သူတို့အား ပြောပြခဲ့သမျှကို သတိရရန် သူက တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အဆီ ၅)။ သို့ရာတွင် ထိုမျှသာမက ပါဝလ်က အကယ်စီးမဲ့သူ သို့မဟုတ် တရားမဲ့သူကို အဘယ်အရာက တားဆီးထားသည် (သို့မဟုတ် ဟန့်တားထားသည်) ကို သူတို့သိပြီးဖြစ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည် (အဆီ ၆)။ ပါဝလ်သည် ဂရိဘာသာ ကြားနား ကဏ္ဍပါဝင်သော စကားလုံး (ho katechōn) ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ထိုစကားလုံးသည် ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်သော အင်အားတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းပုံရသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာသစ်ကျမ်းတွင် ဂရိဘာသာ ကြားနား ပုံစံများသည် အရာဝတ္ထုများထက် ပုဂ္ဂိုလ်များ (သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အပါအဝင်) ကို ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည် (ယောဟန် ၁၄:၁၇၊ ၁၆:၁၃၊ ဟေဗြဲ ၇:၇)။ ၂ သက်သာလောနိတေ ၂:၇ တွင် ပါဝလ်က တားမြစ်သူကို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ပါဝလ်က ထပ်မံရှင်းပြသည်မှာ တရားမဲ့ခြင်း၏ နက်နဲသောအရာ (လျှို့ဝှက်အင်အား) သည် လက်ရှိအချိန်တွင် အလုပ်လုပ်နေပြီးဖြစ်သည် (အဆီ ၇)။ တားမြစ်သူကြောင့် တရားမဲ့သူသည် အပြည့်အဝ ထင်ရှားမလာသေးကြောင်း ပါဝလ်က ဆိုသည်။ သို့သော် တားမြစ်နေသောသူသည် “လမ်းမှ ဖယ်ရှားခံရသောအခါ” (စာသားအတိုင်း “ယခုတားမြစ်နေသောသူသည် အလယ်မှ ထွက်သွားသည်အထိ”) ဤအခြေအနေပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။ အဆီ ၆ တွင် အသုံးပြုထားသော ကြားနား ကဏ္ဍပါဝင်သော စကားလုံးများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပါဝလ်က တားမြစ်သူကို ယောက်ကျားလိင် ကဏ္ဍပါဝင်သော စကားလုံး (ho katechōn၊ “တားမြစ်နေသူ”) ဖြင့် ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။

2:5–7

The Restrainer

Verses 5–6 function as a parenthesis, in which Paul reminds the Thessalonians of his previous teaching regarding these things; he asked them to recall what he had previously shared with them (v. 5). But there is more. He also reminded them that they knew what was holding back (or restraining) the man of sin/lawlessness (v. 6). Paul used the Greek neuter participle (ho katechōn), which might imply an impersonal power. However, in the NT, neuter forms in Greek often denote persons (including the Holy Spirit) rather than things (John 14:17; 16:13; Heb. 7:7). In 2 Thessalonians 2:7, Paul referred to the restrainer as a personal figure. Paul further explained that the mystery (secret power) of lawlessness was already at work at the present time (v. 7). Paul said that, because of the restrainer the lawless one was not yet fully revealed, but that this would change when the restraining one was “taken out of the way” (lit. “until the one restraining now gets out of the middle”). In contrast to the neuter participles used in v. 6, Paul referred to the restrainer with the masculine participle (ho katechōn; “the one restraining”).

 

၂ သက်သာလောနိတ်ကျမ်းတွင် ထိန်းချုပ်သူ၏ အမှတ်အသားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖော်ပြထားပါ။ ပလောင်က သက်သာလောနိတ်လူမျိုးတို့ကို သူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို သူတို့သိပြီးသားဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကျမ်းချက်သည် ထိန်းချုပ်သူနှင့်ပတ်သက်၍ အချက်အလက်များစွာကို တည်ထောင်ပေးထားသည်။ ပလောင်က သူ့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ သူသည် ပလောင်ခေတ်ကာလ၌ တရားမဲ့သူ၏ ထင်ရှားပေါ်ထွက်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုလုပ်ငန်းသည် သင့်တော်သောအချိန်ရောက်လျှင် အဆုံးသတ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပလောင်က သူ့ကို စာတန်နှင့် စာတန်၏ အေးဂျင့်များ၏ ထင်ရှားပေါ်ထွက်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် လုံလောက်စွာ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးအဖြစ် ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ထိန်းချုပ်သူ၏ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အမှတ်အသားများအနက် အလားအလာအကောင်းဆုံးမှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်ပင် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဘုရားသခင်သည် တရားမဲ့သူ၏ ထင်ရှားပေါ်ထွက်ခြင်းကို ကာလပိုင်းအတွင်း ကန့်သတ်ချက်များ သတ်မှတ်နိုင်သော အစွမ်းရှိတော်မူသည်။ အသစ်ကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်သည် ဆိုးယုတ်သောအင်အားစုများကို ချိန်းချက်ထားသောအချိန်တိုင်အောင် ထိန်းချုပ်ထားတော်မူသည်ဟု ဖော်ပြထားသော ကျမ်းချက်များစွာ ရှိပါသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၇:၁-၃ တွင် ဘုရားသခင်သည် ပျက်စီးရာလေတိုက်ခြင်းများကို မြေကြီးပေါ်သို့ မတိုက်စေရန် ထိန်းချုပ်ထားတော်မူခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ် ၉:၁ တွင်မူ ထိန်းချုပ်သူကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းဖြင့် နတ်ဆိုးများ၏ လှုပ်ရှားမှုများ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ ပလောင်သည် ရောမအင်ပါယာကို စိတ်ထဲထားနိုင်ဖွယ်လည်း ရှိပါသည်။ ဘုရားသခင်သည် ထိုအင်ပါယာကို အသုံးပြု၍ တရားမဲ့သူ / အပြစ်သမားကို ထင်ရှားပေါ်ထွက်ခြင်းမှ အချိန်အတန်ကြာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။

The restrainer’s identity is not specified in 2 Thessalonians—probably because, as Paul stated, the Thessalonians knew who he was. The text establishes several things about the restrainer: Paul referred to him as a personal figure; he was holding back the revelation of the lawless one in Paul’s day; his restraining work would end at the proper time; and Paul referred to him as powerful enough to restrain the revelation of Satan and his agents. Among the possible identifications of the restrainer, probably the most likely would be God Himself. He has power to set temporal limits to the revelation of the lawless one. A number of NT texts describe God as restraining the evil forces until an appointed time. In Revelation 7:1–3, God restrained the destructive winds from blowing on the earth, and in 9:1, the removal of the restrainer unleashes the demonic activities. It is also possible that Paul had in mind the Roman Empire, which God used to restrain the revelation of the man of sin/lawlessness for some time.

 

အနှစ်ချုပ်အားဖြင့်၊ ၂ သက်သာလောနိတ် ၂:၃-၇ တွင် ပလောင်သည် သူ၏ခေတ်ကာလမှ ခရစ်တော် ဒုတိယလာတော်မူချိန်အထိ ခရစ်ယာန်သမိုင်းကြောင်းကို ဖော်ပြထားပါသည်။ ဒုတိယလာတော်မူခြင်းမတိုင်မီ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်း၊ စာတန်မှ စီမံဆောင်ရွက်သော ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် အပြစ်သမားဟု ခေါ်သော လူတစ်ဦး၏ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ တရားမဲ့မှုသည် ပလောင်ခေတ်ကာလ၌ လျှို့ဝှက်စွာ လည်ပတ်နေပြီးဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ၎င်း၏ အပြည့်အဝ ထင်ရှားပေါ်ထွက်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်ထားတော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပလောင်၏ ရှုထောင့်အရ အနာဂတ်တွင် တစ်နေရာရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ထိန်းချုပ်မှုကို ဖယ်ရှားတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်သမားသည် အပြည့်အဝ ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာမည်ဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ၃-၄ ကိုကြည့်ပါ)။ နောက်ဆုံးတွင် စာတန်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး စာတန်သည် သမိုင်းတွင် အကြီးကျယ်ဆုံး လှည့်စားမှုကို စတင်လွှတ်ချမည်ဖြစ်သည်။ စာတန်သည်ပင် တကယ့် ခရစ်တော်ဆီး ဖြစ်သည်။ နောက်အပိုင်းတွင် ဤအရာကို အဓိကထား ဖော်ပြထားပါသည်။

In summary, in 2 Thessalonians 2:3–7, Paul outlined the course of Christian history from his time until the return of Christ. Before the Second Coming, there would be a rebellion against God, orchestrated by Satan, and the appearance of the man of sin. The lawlessness was already operating undercover in Paul’s day because God restrained its full revelation. Then, somewhere in the future from Paul’s perspective, God would remove the restraint and the man of sin would be fully revealed (see vv. 3–4). At the end, there would be an outbreak of satanic activities, and Satan, the true antichrist, would launch the greatest deception ever witnessed in history. This is the focus of the following section.

 

၂:၈–၁၂ အဆုံးကာလ၌ စာတန်၏ ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းခြင်း

ထိန်းချုပ်ထားသောသူ ဖယ်ရှားခံရပြီးနောက်၊ ထိုအခါ တရားမဲ့သူသည် ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၈)။ ဤ “ထိုအခါ” ဆိုသောစကားသည် အပိုဒ် ၆ တွင်ရှိသော “ယခု” နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သင့်တော်သောအချိန်ရောက်သောအခါ ဘုရားသခင်သည် တရားမဲ့သူကို “ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းစေ” တော်မူမည် (ဂရိစကား apokalyptō၊ အဓိပ္ပာယ်မှာ “ဖွင့်ဟခြင်း”၊ “မျက်နှာဖုံးချွတ်ခြင်း”)။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော် ကြွလာတော်မူချိန်၌ ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းခြင်း (ဂရိစကား apokalypsis၊ “ဖွင့်ဟခြင်း”၊ “မျက်နှာဖုံးချွတ်ခြင်း”) ကို ပြန်ညွှန်းထားခြင်းဖြစ်သည် (၁:၇)။ ထို့ကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် တရားမဲ့သူ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ခရစ်တော် ကြွလာခြင်း၏ အတုအယောင်အဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဤအဆုံးကာလ စာတန်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းသည် အပြည့်အဝ ရှုံးနိမ့်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။ သခင်ခရစ်တော်သည် မိမိနှုတ်မှ အသက်ရှူသံဖြင့် ထိုသူကို ဖျက်ဆီးတော်မူမည်၊ မိမိ ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းခြင်း (ဂရိစကား epiphaneia၊ အဓိပ္ပာယ်မှာ “ပေါ်ထွန်းခြင်း”၊ တခါတရံ “ဘုန်းတန်ခိုး” သို့မဟုတ် “တောက်ပခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်) ဖြင့် ထိုသူကို ဖျက်ဆီးတော်မူမည် (၂:၈)။ ရှင်ပေါလုသည် ဤတရားမဲ့သူ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ဣရှာယပရောဖက်ပြုချက်၌ ပါဝင်သော မယ်တော်အနုတ်သစ်ကိုင်းတော်သည် မိမိနှုတ်မှ အသက်ရှူသံဖြင့် ဆိုးညီးသူတို့ကို သတ်ပစ်မည်ဟူသော ဟောကြားချက်၏ တိုက်ရိုက်ပြည့်စုံခြင်းအဖြစ် မြင်ခဲ့သည် (ဟေရှာ ၁၁:၄)။

2:8–12

The End-time Revelation of Satan

After the restrainer is removed, “then the lawless one will be revealed” (v. 8). This “then” stands in contrast to “now” in v. 6. At the proper time, God will let the lawless one be “revealed” (apokalyptō; “uncover,” “unveil”), which points back to the “revelation” (apokalypsis; “uncovering,” “unveiling”) of Christ at His coming (1:7). Thus, Paul portrayed the manifestation of the lawless one as the counterfeit of Christ’s coming. However, this end-time satanic manifestation will end in total defeat: the Lord will consume him with the breath of His mouth and destroy him with the epiphaneia (lit. “appearance,” sometimes translated as “splendor” or “brightness”; 2:8). Paul saw the destruction of this lawless one as the direct fulfillment of Isaiah’s prophecy of the messianic Branch slaying the wicked with the breath of His mouth (Is. 11:4).

 

ရှင်ပေါလုသည် နောက်ထပ် အဆုံးကာလ အဖြစ်အပျက်ကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ တရားမဲ့သူ၏ အဆုံးကာလ ပေါ်ထွန်းခြင်းတွင် စာတန်၏ အမှုတော်၊ တန်ခိုး၊ နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် လှည့်စားသော အံ့ဖွယ်အမှုများ ပါဝင်သည်ဟု ထပ်မံရှင်းပြခဲ့သည် (၂ သက်သာ ၂:၉–၁၀ အပိုဒ်ငယ်အစ)။ ဤနေရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် တရားမဲ့သူ၏ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ဖော်ပြရန် “ပါရှီ” (parousia) ဟူသော စကားလုံးကို ထပ်မံသုံးစွဲခဲ့သည်။ ထိုစကားလုံးသည် အထက်တွင် ခရစ်တော်၏ “ကြွလာခြင်း” (parousia) ကို ရည်ညွှန်းရာတွင် သုံးစွဲခဲ့သော စကားလုံးနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုခရစ်၏ ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် ကြွလာခြင်းကို စာတန်၏ ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် ကြွလာခြင်းတို့က ကြိုတင်၍ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ စာတန်သည် ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းကို အတုခိုးရန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုသူသည် ယေရှုပြုတော်မူခဲ့သည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကို သက်သေပြသော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည် (တမန်တော် ၂:၂၂)။ ယေရှုသည် လှည့်စားသော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများဖြင့် မိမိ ကြွလာခြင်းကို အတုလုပ်မည့် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများကို သတိပေးခဲ့သည် (မဿဲ ၂၄:၂၄–၂၇)။ နောက်ပိုင်းတွင် ယောဟန်သည် ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်းမတိုင်မီ စာတန်အားဖြင့် တန်ခိုးရရှိသော သိုးသငယ်နှယ်ပုံစံ သားရဲ၏ အဆုံးကာလ လှည့်ဖြားမှုကို ဖော်ပြရန် ထိုအတူတူစကားလုံးများကို သုံးစွဲခဲ့သည် (ဗျာဒိတ် ၁၃:၁၃–၁၄၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၆:၁၃–၁၄)။ ရှင်ပေါလုသည် ထိုနှယ်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် စကားလုံးများကို သုံးစွဲ၍ စာတန်၏ အဆုံးကာလ ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် အမှုတော်များကို ယေရှုခရစ်တော်ကို အယောင်ဆောင်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း၏ အတုအယောင်အဖြစ် ပုံဖော်ခဲ့သည်။

Paul next focused on the end-time drama. He further explained the end-time appearance of the lawless one involving Satan’s work: his power, signs, and deceptive wonders (2 Thess. 2:9–10a). Here, Paul again used the word parousia to describe the arrival of the lawless one, the same word he had previously used with reference to the “coming” (parousia) of Christ (v. 1). Thus, the revelation and the coming of Jesus Christ will be preceded by the revelation and coming of Satan. This indicates that Satan will imitate or try to falsify the coming of Christ. He will do this by performing miraculous wonders and signs, just as Jesus did—signs that are evidence of divine power (Acts 2:22). Jesus warned of antichrists imitating His coming by means of deceptive signs and wonders (Matt. 24:24–27). Later, John used that same language to describe the end-time deceptive activities of the lamb-like beast empowered by Satan prior to the Second Coming (Rev. 13:13–14; cf. 16:13–14). Paul used such imagery and language to portray the endtime revelation and activities of Satan as an impersonation of Jesus Christ and a counterfeit of His Second Coming.

 

စာတန်၏ ဤအဆုံးကာလ ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပျက်စီးသွားမည့်သူများကို လှည့်ဖြားရန်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေနိုင်သော သမ္မာတရားကို လက်ခံခြင်းမရှိ၊ သမ္မာတရားကို မချစ်ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ရှင်ပေါလုက စာတန်၏ အဆုံးကာလ လှည့်ဖြားမှုသည် ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၂၄:၁၄)။ ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံခြင်းနှင့် သမ္မာတရားကို ချစ်ခြင်းသည်ပင် ခရစ်ယာန်များကို နောက်ဆုံးလှည့်ဖြားမှုမှ ကာကွယ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ၂ သက်သာလောနိတ် ၂:၁၀ တွင်ရှိသော သမ္မာတရားကို ချစ်ခြင်းသည် အပိုဒ် ၁၂ တွင်ရှိသော သမ္မာတရားကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အဓိပ္ပာယ်တူညီသည်။ သမ္မာတရားကို ချစ်ခြင်းကို ငြင်းပယ်သောအကျိုးဆက်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား လှည့်စားခံရစေရန် အမှားတရားကို စေလွှတ်တော်မူမည်။ ထိုသို့ သူတို့သည် မုသားကို ယုံကြည်ကြလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ တမင်သုံးမှုဖြင့် ရွေးချယ်ထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို လေးစားတော်မူပြီး သူတို့ကို စာတန်၏ လှည့်ဖြားမှုထဲ လွှဲအပ်တော်မူသည်ဟု ဆိုခြင်းတစ်နည်းဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ရောမ ၁:၂၁–၂၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၇:၁၇)။ မုသားကို ယုံကြည်ခြင်းသည် သမ္မာတရားကို မချစ်၊ မယုံကြည်သောအကျိုးဆက်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သမ္မာတရားကို မယုံကြည်ဘဲ အဓိက (adikia၊ “မတရားမှု” သို့မဟုတ် “ဆိုးယုတ်မှု”) ကို နှစ်သက်ကြသည် (၂ သက်သာ ၂:၁၂)။ ဤသည်မှာ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးတော်ကို လက်ခံကြသောသူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (၁:၁၁)။ သမ္မာတရားကို ချစ်ခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေသော်လည်း (၂:၁၀)၊ သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် မလွဲမသွေ အပြစ်နှင့် မတရားမှုသို့ ဦးတည်စေပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် အပြစ်ဒဏ်ခံရခြင်းနှင့် ထာဝရပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးချယ်မှုများသည် အကျင့်သီလဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိသည်။

The purpose of this end-time revelation of Satan is to deceive those who are perishing because they do not accept or love the truth that could have saved them (v. 10). Paul showed that Satan’s end-time deception will be in the context of the preaching of the gospel (cf. Matt. 24:14). It is the acceptance of the gospel and the love of the truth that will protect Christians from the final deception. The love of the truth in 2 Thessalonians 2:10 parallels belief in the truth in v. 12. As a result of rejecting the love for the truth, God will send them a delusion so that they will believe the lie (v. 11). This is another way of saying that God will give them over to their deliberate choices and decisions (cf. Rom. 1:21–26; Rev. 17:17). God will respect their choices and consequently will hand them over to satanic deception. Believing the lie is the result of not loving and believing the truth. They did not believe the truth but were pleased with adikia (“unrighteousness” or “wickedness”; 2 Thess. 2:12). This is in contrast to those who believe and accept God’s goodness and power with faith (1:11). While the love of the truth results in salvation (2:10), the rejection of the truth inevitably leads to sin and wrongdoing, which results in condemnation and eternal loss. Our choices have moral implications.

 

၂:၁၃–၃:၁၅

သတမန်းတော်ပေါလုသည် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်း မတိုင်မီ ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ သက်သာလောနိတ်မြို့ရှိ ခရစ်ယာန်တို့အား လက်တွေ့ကျသော ညွှန်ကြားချက်များ ပေးခဲ့သည်။ ဤအပိုင်းတွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြလော့ (၂:၁၃–၁၇)၊ ဆုတောင်းကြလော့ (၃:၁–၅)၊ စည်းကမ်းရှိစွာ အသက်ရှင်ကြလော့ (၃:၆–၁၂) ဟူ၍ တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ချက်များနှင့် သတိပေးချક်များ ပါဝင်သည်။

2:13–3:15

EXHORTATIONS AND ADMONITIONS

Following the discussion of the events preceding the Second Coming, Paul provided some practical instructions to the Christians in Thessalonica. This section consists of a series of exhortations and admonitions to stand firm (2:13–17), pray (3:1–5), and live orderly lives (3:6–12).

 

၂:၁၃–၁၇ မတ်တပ်ရပ်နေကြလော့

သက်သာလောနိတ်အသင်းတော်သားများ သူယူဆောင်လာသော သမ္မာတရားမှ လမ်းမလွှဲကြရန် ပေါလုမျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်က သူတို့အတွက် ရရှိစေတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်းတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နေကြရန် အားပေးတိုက်တွန်းခဲ့ပြီး၊ ဆုတောင်းပဌနာပုံစံ ဆန္ဒပြုချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ ၁:၃ နှင့် ဆင်တူသော စကားလုံးများဖြင့် ပေါလုက သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်ကို အမြဲကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရမည်ဟု ခံစားရကြောင်း ပြောခဲ့သည် (၂:၁၃)။ အပိုဒ်၁၃ ၏အစတွင် ပါသော “သို့ရာတွင်” ဆိုသော ဆက်စပ်စကားသည် သမ္မာတရားကို မယုံကြည်သူများ (အပိုဒ်၁၂)၊ ထာဝရပျက်စီးခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူများကို သမ္မာတရားကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စေသည်။ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရမည်ဟု ခံစားရ၍ ပေါလုက ယုံကြည်သူတို့အား ဘုရားသခင်သည် ဝိညာဉ်တော်၏သန့်ရှင်းစေခြင်းအားဖြင့်နှင့် သမ္မာတရားကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် သူတို့ကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၃)။ ဂရိလက်နှစ်ဖော်အချို့တွင် “အဦးက” (ap’ archēs) အစား “ပဌမဦးသီးသော အသီးအနှံ” (aparchēn) ဟု ရေးထားပြီး ဂရိစာလုံးတစ်လုံးသာ ကွဲပြားခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် အဦးကပင် သူတို့ကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် “အဦးက” ဆိုသည်မှာ များစွာသောအားဖြင့် “ထာဝစဉ်ကာလကတည်းက” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည် (ယောဟန် ၁၅:၁၆၊ ဧဖက် ၁:၄၊ ၂တိ ၁:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရွေးချယ်ခြင်းသည် စိတ်တိုင်းကျသက်သက် မဟုတ်ဘဲ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ရွေးချယ်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် သန့်ရှင်းစေခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏သမ္မာတရားကို ကတိကဝတ်ထားရှိခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဖြစ်စဉ်ကို စတင်ပြီး ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ထိရောက်စေတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ရွေးချယ်ရုံသာမက ပေါလု၏ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သခင်ယေရှုခရစ်၏ ဘုန်းအသရေကို ရရှိကြမည် (၂သက် ၂:၁၄)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ရွေးချယ်ခေါ်တော်မူခဲ့သည်ဖြစ်၍ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒရှိစွာ ဘုရားသခင်ထံမှ လှည့်ထွက်သွားခြင်းမရှိလျှင် ဆုံးရှုံးစေမည် မဟုတ်ပေ။

2:13–17

Stand Firm

Paul hoped that the members of the church would not stray from the truth he had brought to them. So, he endeavored to encourage them to stay firm in the salvation that God had secured for them, concluding with a benedictory wish-prayer. In language reminiscent of 1:3, Paul said that he felt compelled to always give thanks to God for them (2:13). The conjunctive “but” at the beginning of the verse contrasts the ones who did not believe the truth (v. 12)—ones facing eternal destruction (v. 10)—with those who responded with belief in the truth. Feeling compelled to thank God, Paul reminded the believers that God chose them for salvation through the sanctification of the Spirit and belief in the truth (v. 13). Some Greek manuscripts, instead of “from the beginning” (ap’ archēs), have “as first fruits” (aparchēn); the difference in Greek is only one letter. God chose them from the beginning, probably meaning “from eternity” (cf. John 15:16; Eph. 1:4; 2 Tim. 1:9), for salvation. The election was not arbitrary because it was connected to sanctification; election is to salvation through sanctification by the Spirit and a commitment to God’s truth. God initiated the process and made it effective through the Spirit. Not only did God choose them, but He also called them to salvation through Paul’s preaching of the gospel so that they would have the glory of their Lord Jesus Christ (2 Thess. 2:14). Since God had chosen and called them to salvation, He would not let them be lost unless they willingly chose to turn away from Him.

 

ဘုရားသခင်၏ သူတို့အတွက် ပြုတော်မူခြင်းကို ထောက်လျှင် ပေါလုသည် သက်သာလောနိတ်တို့အား အရာနှစ်ပါး ပြုရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နေကြလော့ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၅)။ ဤသည်မှာ လွယ်လွယ်ဖြင့် လှုပ်ခါခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်း (အပိုဒ်၂ ကိုကြည့်ပါ) ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် သူနှင့်သူ၏အဖော်များထံမှ ပါးစပ်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ စာဖြင့်ဖြစ်စေ ခံယူခဲ့သော ဓလေ့ထုံးတမ်းများ (သို့မဟုတ် အဆုံးအမများ) ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြလော့ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၅)။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်၏ကြွလာခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အတုအယောင်သတင်းများကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော ယခင်အပိုဒ် (အပိုဒ်၂) နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ပါရာဒေါးဆစ် (paradosis) ဟူသော စကားလုံးကို ပါးစပ်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ စာဖြင့်ဖြစ်စေ သူပေးအပ်ခဲ့သော အဆုံးအမများကို ရည်ညွှန်းရာတွင် သုံးခဲ့သည် (၁သက် ၄:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုံကြည်သူများသည် မှားယွင်းသော ဆရာများ၏ လှည့်စားတတ်သော အယူဝါဒများကို ဆက်လက်ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်၍ ပေါလုနှင့်သူ၏အဖော်များ၏ တမန်တော်ဆိုင်ရာ အဆုံးအမများကို အမြဲလိုက်နာရမည်ဖြစ်ကြောင်း တမန်တော်သိခဲ့သည်။

In view of God’s work for them, Paul urged the Thessalonians to do two things. He first urged them to remain firm (v. 15). This is the opposite of being quickly shaken and alarmed (see v. 2). He then urged them to hold to the oral and written traditions that they had received from him and his associates (v. 15), in contrast to the inauthentic messages regarding the coming of Christ that he had repudiated in the preceding passage (v. 2). Paul used the word paradosis (lit. “traditions,” sometimes translated “teachings”) with reference to the instruction he had handed to them by word of mouth or by his letter (cf. 1 Thess. 4:2). The apostle knew that the believers would continue to face the deceptive doctrines of false teachers and that, consequently, they would have to adhere continually to the apostolic teachings of Paul and his associates.

 

ပေါလုသည် သက်သာလောနိတ်တို့အတွက် ဆုတောင်းချက်ဖြင့် တိုက်တွန်းချက်ကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (၂သက် ၂:၁၆–၁၇)။ သူတို့သည် မှားယွင်းသော အဆုံးအမကြောင့် လှုပ်ခါပြီး ထိတ်လန့်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ဆုတောင်းချက်တွင် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏နှလုံးသားကို နှစ်သိမ့်ပေးမည်၊ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသော ညှဉ်းဆီးခြင်းနှင့် သူတို့ခံယူခဲ့သော အဆုံးအမများတွင် ခိုင်မြဲစေမည်ဟု အာမခံခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ချစ်တော်မူပြီး ကျေးဇူတော်အားဖြင့် ထာဝရ နှစ်သိမ့်ခြင်း (ပါရာကလေးဆစ်၊ နှစ်သိမ့်ခြင်း၊ အားပေးခြင်း စသည်ဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်) နှင့် မျှော်လင့်ခန်းကို ပေးထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ်၁၆)။

Paul concluded the exhortation with a prayer for the Thessalonians (2 Thess. 2:16–17). They had been shaken and alarmed by false teaching, but in the prayer Paul assured them that God would comfort their hearts and give them stability both in the ongoing persecution and in the teaching they received. This would happen because God loved them and had already given them, by grace, everlasting paraklēsis (variously rendered as “consolation,” “comfort,” or “encouragement”) and hope (v. 16).

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁–၅ ဆုတောင်းရန် တိုက်တွန်းချက်

သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများကို နှစ်သိမ့်ပြီး ခိုင်မြဲစေရန် ဘုရားသခင်အား ဆုတောင်းပြီးနောက်၊ တမန်တော်သည် သူနှင့်သူ၏အဖော်များအတွက် ဆုတောင်းပေးကြရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ သူတို့၏ဓမ္မအမှုတော် ထိရောက်မှုရှိစေရန် ဆုတောင်းပေးကြရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကား/သတင်းစကား လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့ပြီး (စစ်မှန်ရင်း “ပြေးသွား”) သူတို့ထံတွင် ဖြစ်ခဲ့သည်နှင့်အမျှ ချီးမွမ်းခြင်း/ဘုန်းထင်ရှားခြင်း ခံရစေရန် (အပိုဒ်၁)။ ဤသည်မှာ ပိဆိဒိအန္တိအုတ်တွင် ပေါလု၏တရားဟောပြောခြင်းကို လူများ၏တုံ့ပြန်မှုကို သတိတရဖြစ်စေသည်။ သူတို့သည် “သခင်ဘုရား၏နှုတ်မြွက်စကားကို ချီးမွမ်း/ဘုန်းထင်ရှား စေ” ခဲ့ကြသည် (တမန် ၁၃:၄၈)။ ထိုအချိန်တွင် ပေါလုသည် ကောရိန္သုမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ရန်လိုသောသူများကြောင့် ခက်ခဲမှုနှင့် ဆန့်ကျင်မှု တိုးပွားလာနေသည် (တမန် ၁၈:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နှုတ်မြွက်စကား ပျံ့နှံ့ခြင်းကို ရည်ညွှန်းရာတွင် ပေါလုသည် ဆာလံ ၁၄၇:၁၅ မှ ပုံရိပ်ယူခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကား “ပြေးသွား” သည်ဟု ဆိုထားသည်။ ထို့ပြင် “ပြေး” နှင့် “ချီးမွမ်း/ဘုန်းထင်ရှား” ဆိုသော စကားလုံးများကို ဘေးချင်းကပ်ထားခြင်းသည် ကောရိန္သုမြို့တွင် နှစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပသော အိစ္စမီယန်အားကစားပွဲတော်၌ အနိုင်ရရှိသော ပြေးသမားကို သတိတရဖြစ်စေသည်။ ထိုပြေးသမားသည် ပြေးပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် သင့်လျော်သော ဘုန်းကျက်သရေနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ခံစားရသည်။ ဤစာကို ပေါလုရေးသားခဲ့သော မြို့မှာ ကောရိန္သုဖြစ်သည်။

3:1–5

Exhortation to Pray

Following his prayer for God to comfort and establish the Thessalonian believers, the apostle next asked them to pray for him and his coworkers. He asked them to pray, first, for the effectiveness of their ministry: that God’s word/message would be rapidly spread (lit. “run”) and be honored/glorified, just as it was in their case (v. 1). This recalled the response of the people to Paul’s preaching in Antioch in Pisidia: they “glorified/honored the word of the Lord” (Acts 13:48). Paul was, at that time, experiencing difficulties and increasing opposition in Corinth by people hostile to the gospel (cf. Acts 18:17). In referring to the spread of the word, Paul used imagery taken from Psalm 147:15, which refers to God’s word “running.” Additionally, the words “run” and “glorified” placed side by side bring to mind the winning runner at the Isthmian Games—held every two years in Corinth, the city in which Paul wrote his letter—who at the end of the race received due glory and honor.

 

ဒုတိယအနေဖြင့် ပေါလုသည် သူနှင့်သူ၏အဖော်များကို ရန်လိုသောသူများထံမှ ဘုရားသခင်၏ကာကွယ်စောင်မမှုအတွက် ဆုတောင်းပေးကြရန် သက်သာလောနိတ်တို့အား တောင်းဆိုခဲ့သည် (၂သက် ၃:၂)။ ဂရိစာသားတွင် သတ်မှတ်နာမ်ပါဝင်မှု (“ထို … များထံမှ”) သည် ကောရိန္သုမြို့တွင် သူဝန်းရံခံထားရသော သတ်မှတ်လူအုပ်စုကို ညွှန်ပြသည် (တမန် ၁၈:၅–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူ၏မှတ်ချက်သည် လူတိုင်းတွင် ယုံကြည်ခြင်း (ပစ္စတိစ်) မရှိကြကြောင်း ချက်ချင်းဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည် (၂သက် ၃:၂)။ ဤဂရိစကားလုံး (ပစ္စတိစ်) သည် ဧဝံဂေလိတရားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် “ယုံကြည်ခြင်း” သို့မဟုတ် “သစ္စာရှိခြင်း” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် ပထမအဓိပ္ပာယ်ကို ရည်ညွှန်းပုံရပြီး ဂရိစာသားတွင် “ယုံကြည်ခြင်း” (သတ်မှတ်နာမ်ပါဝင်စွာ) ဟု ရေးထားသည်မှာ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ချက်များ၏ အစုအဝေးကို ဆိုလိုသည်။ ကောရိန္သုမြို့ရှိ ပေါလု၏ဆန့်ကျင်သူများမှာ မယုံကြည်သူများဖြစ်သည် (၂:၁၂)။

Second, Paul asked the Thessalonians to pray for divine protection from hostile people for him and his coworkers (2 Thess. 3:2). The definite article in Greek (“from the …”) identifies this as a specific group of people—those by whom he was surrounded in Corinth (cf. Acts 18:5–17). His observation immediately follows that not everyone has pistis (2 Thess. 3:2). This Greek word may mean either “believing”—in response to the gospel—or “being faithful.” The former is seemingly in view here, which is further affirmed by the fact that the Greek text reads “the faith” (with the definite article), denoting the body of Christian beliefs. Paul’s opponents in Corinth were unbelievers (2:12).

 

ပေါလုသည် သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများဆီသို့ အာရုံပြောင်းလဲခဲ့ပြီး (၃:၃–၄) သခင်ဘုရားသည် သစ္စာရှိတော်မူသည်ဟု ထပ်လောင်းပြောခဲ့သည်။ ဂရိစာသားတွင် ပေါလုသည် စကားလုံးကစားနည်းကို တမင်သုံးခဲ့သည်။ “သစ္စာရှိသော” (ပစ္စတိုစ်) ဆိုသော စကားလုံးသည် အပိုဒ်အလျဉ်းရှိ “ယုံကြည်ခြင်း” (ပစ္စတိစ်) နှင့် ဆင်တူသည်။ လူ၏မယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏သစ္စာရှိခြင်းကို ထိခိုက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများကို အားပေးခိုင်မြဲစေမည်၊ မကောင်းသော သူ/အရာ (တိုပွနေးရိုး) ထံမှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်ဟု ဆိုသည်။ ဂရိဘာသာတွင် တိုပွနေးရိုးသည် “မကောင်းမှု” သို့မဟုတ် “မကောင်းဆိုးဝါး သူတစ်ဦး” ဖြစ်သော စာတန်ကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ကို ရည်ညွှန်းပုံရသည်။ ပေါလုသည် သခင်ဘုရားထဲတွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်အဝရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး သက်သာလောနိတ်တို့သည် သူပေးခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာနေကြပြီး စာတန်တင်ထားသော အတားအဆီးများအားလုံးကြားမှ ဆက်လက်လိုက်နာကြမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

Paul shifted his focus to the Thessalonian believers (3:3–4), adding that the Lord is faithful. In the Greek text, Paul deliberately used a play on words here. The word pistos (“faithful”) is analogous to pistis (“faith”) in the previous verse. He stated that human unbelief will not damage the faithfulness of God, which means that He would strengthen and establish the Thessalonian believers and guard them from the evil one. In the Greek, tou ponērou may mean “from the evil” or “from the evil one,” namely, Satan. Most likely, the latter is in view. Paul expressed full confidence in the Lord that the Thessalonians were following and that they would continue to follow his instructions to them in spite of all the obstacles Satan had set before them.

 

ပေါလုသည် သက်သာလောနိတ်တို့အတွက် နောက်ထပ်ဆုတောင်းချက်တစ်ခု ပြုခဲ့သည် (အပိုဒ်၅)။ ချစ်ခြင်းနှင့် ဇွဲလုံ့လ/သည်းခံခြင်း ဟူသော စကားစုများကို “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်း” နှင့် “ခရစ်တော်၏သည်းခံခြင်း” သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏ချစ်ခြင်း” နှင့် “ခရစ်တော်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏သည်းခံခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်သည်။ နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်ပုံရသည်။ ဘုရားသခင်သည် သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများကို ဘုရားသခင်ပြသခဲ့သော ချစ်ခြင်းကို ထင်ဟပ်စေရန်နှင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ခရစ်တော်ပြသခဲ့သော သည်းခံခြင်းကို ပြန်လည်ထုတ်ဖော်စေရန် လမ်းညွှန်တော်မူပါစေဟု ပေါလုဆုတောင်းခဲ့သည်။

Paul offered another prayer on behalf of the Thessalonians (v. 5). The phrases referring to love and patience/perseverance may be interpreted as “God’s love for us” and “Christ’s patience” or “our love for God” and “our patience for Christ.” Both meanings are probably in view here. Paul prayed that God would direct the Thessalonian believers to reflect the same love that God showed toward them and to reproduce the patience that Christ showed while on earth.

 

၃:၆–၁၅ တိုက်တွန်းချက်၊ စည်းကမ်းရှိသော အသက်ရှင်ခြင်း

ဤအပိုင်းတွင် သက်သာလောနိတ်ခရစ်ယာန်တို့အတွက် အသုံးချနိုင်သော ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များ ပါဝင်သည်။ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းက အသင်းတော်အား လက်တွေ့ကျသော တိုက်တွန်းချက်များ ပေးရန် ပေါလုကို ဦးတည်စေခဲ့သည်။

3:6–15

Exhortation: Orderly Life

This section contains some ethical instructions that were applicable to the Christians in Thessalonica. The doctrinal misunderstanding of the Second Coming that Paul discussed led him to give practical exhortations to the church.

 

၃:၆–၁၀။ အသင်းတော်အတွင်း ပျင်းရိခြင်း။ ပေါလုသည် မစည်းကမ်းရှိဘဲ ပျင်းရိသော အသင်းသားများနှင့် ဆက်ဆံရေးဖြတ်ရန် ခရစ်ယာန်တို့ကို စတင်တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ်၆)။ ဂရိအမျိုးအစား အာတက်တော့စ် (“စည်းကမ်းမဲ့၊ ပျင်းရိ”) နှင့် ဆက်စပ်ဝေါဟာရများသည် အလုပ်မလုပ်ဘဲ အခြားသူများ၏အမှုကို ဝင်စွက်ဖက်တတ်သော (“အလုပ်များနေသူ”) အုပ်စုကို ဖော်ပြသည် (အပိုဒ်၁၁)။ ဤသူများသည် ပေါလုသူတို့နှင့်အတူရှိစဉ် စကားဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ဥပမာဖြင့်ဖြစ်စေ ပေးခဲ့သော အဆုံးအမဓလေ့အရ အသက်ရှင်ခြင်း (စစ်မှန်ရင်း “လျှောက်လှမ်းခြင်း”) မပြုကြပေ (အပိုဒ်၇–၁၀)။ အလုပ်မလုပ်လိုသူသည် စားသောက်ခွင့်မရှိဟု ညွှန်ကြားခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၀)။ ပဌမစာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ အသက်ရှင်ရန်၊ ကိုယ်ပိုင်အမှုကို ကိုယ်ကြည့်ရန်၊ ကိုယ်လက်ဖြင့် အလုပ်လုပ်ရန်၊ အခြားသူများကုန်ကျစရိတ်ဖြင့် အသက်မရှင်ရန် သွန်သင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (၁သက် ၄:၁၁–၁၂)။

3:6–10. Idleness in the Church. Paul began this section urging Christians to not associate with unruly, idle members (v. 6). The Greek adverb ataktōs (“out of order,” “disorderly”) and related terminology described a group of disruptive members who were not working but were “busybodies” instead (v. 11). These people did not live (lit. “walk”) according to the teaching tradition that Paul had handed to them when he was with them—both by words and by his example (vv. 7–10). He instructed them that anyone unwilling to work should not eat (v. 10). In the first letter, he had already admonished them to lead a quiet life, to mind their own business, to work with their own hands, and to not live at the expense of others (1 Thess. 4:11–12).

 

၂သက်သာလောနိတ်စာရေးသားချိန်တွင် ပျင်းရိခြင်းသည် အသင်းတော်တွင် ပြင်းထန်သော ပြဿနာဖြစ်လာခဲ့သည် (၃:၁၁–၁၂)။ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းနှင့် ကမ္ဘာပျက်စီးခြင်းကို ထိတ်လန့်စွာ စောင့်ဆိုင်းရင်း အချို့ခရစ်ယာန်များသည် အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပျင်းရိစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ပေါလု၏ညွှန်ကြားချက်ကို နားမထောင်ကြပေ။ ပဌမစာတွင် ထိုမစည်းကမ်းရှိသူများကို သတိပေးရန် အသင်းသားများကို ညွှန်ကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း (၁သက် ၅:၁၄)၊ ဒုတိယစာတွင် သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးဖြတ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

By the time of the writing of 2 Thessalonians, idleness had obviously become a serious problem in the church (3:11–12). Some Christians, alarmed by the prospect of Christ’s coming and the end of the world, had given up their work and were waiting in idleness. They refused to listen to Paul’s instructions. While in the first letter he urged the members to warn these disorderly persons (1 Thess. 5:14), here, in the second letter, he urged believers to disassociate from them.

 

သက်သာလောနိတ်တို့ကို ယုံကြည်စေရန်အတွက် ပေါလုသည် ကိုယ်တိုင်၏ဥပမာကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ ပဌမစာတွင် ဖော်ပြခဲ့သည်နှင့် အတိအကျ ထပ်တူထပ်မျှ (၁သက် ၂:၉) သူနှင့်သူ၏အဖော်များသည် သက်သာလောနိတ်မြို့တွင် နေထိုင်စဉ် မစည်းကမ်းမဖြစ်ခဲ့၊ မည်သူ့ထံမှ အစား (စစ်မှန်ရင်း “မုန့်”) ကို အခမဲ့မစားခဲ့၊ မည်သူ့ကိုမျှ ဝန်မဖြစ်စေရန် ညဉ့်နှင့်မိုးလင်းလင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည် (၂သက် ၃:၇–၈)။ ပေါလုသည် ကောရိန္သုတွင် ပြုခဲ့သည်နှင့်အမျှ (တမန် ၁၈:၃) ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တဲထိုးအလုပ်ဖြင့် ကိုယ်ကိုကိုယ် ထောက်ပံ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အကူအညီတောင်းခွင့် အာဏာမရှိသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူတို့လိုက်နာရမည့် ဥပမာပုံသက်သေ ဖြစ်လာစေရန် ဤသို့ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကောရိန္သုတို့အား ရေးသားစဉ် ဖော်ပြခဲ့သည်နှင့်အမျှ ဧဝံဂေလိတရားဟောသူများသည် ဧဝံဂေလိတရားဖြင့် အသက်မွေးခွင့်ရှိကြောင်း သခင်ဘုရားညွှန်ကြားထားသည် (၁ကော ၉:၁၄)။ သို့ရာတွင် ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်းကို အတားအဆီးမဖြစ်စေရန် ထိုအခွင့်အရေးကို မည်သူ့အပေါ်တွင်မျှ မသုံးခဲ့ပေ (အပိုဒ်၁၂)။ အလားတူစွာ သက်သာလောနိတ်အသင်းသားများကို ကိုယ်အလုပ်ဖြင့် ကိုယ်ထောက်ပံ့ရန် သူ၏ဥပမာကို လိုက်နာကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူ၏ဥပမာအပြင် အလုပ်မလုပ်လိုသူသည် စားခွင့်မရှိဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ညွှန်ကြားခဲ့သည် (၂သက် ၃:၁၀)။ အလုပ်မလုပ်လိုသူများကို အခြားသူများ၏ကုန်ကျစရိတ်ဖြင့် အသက်ရှင်ခွင့် မပေးသင့်ပေ။

In order to convince the Thessalonian believers, Paul pointed to his own example. Repeating almost verbatim what he stated in the first letter (1 Thess. 2:9), he reminded them that, during his stay in Thessalonica, he and his associates were not undisciplined, did not accept food (lit. “bread”) from anyone without remunerating them, and worked day and night in order to not be a burden to anyone (2 Thess. 3:7–8). Paul most likely supported himself by tent making, as he did in Corinth (Acts 18:3). He did this not because he did not have the authority or right to accept help but to set himself as an example or model that they should follow. As he indicated when he wrote to the Corinthians, he had the right to ask for the financial support of his ministry because the Lord commanded that “those who preach the gospel” should earn their living by it (1 Cor. 9:14). However, he did not impose this right on anybody in order to avoid hindering the preaching of the gospel (v. 12). In a similar way, he urged the members in Thessalonica to follow his example by working and supporting themselves. In addition to his example, he and his associates repeatedly commanded them that those refusing to work should not be allowed to eat (2 Thess. 3:10). Those unwilling and refusing to work should not be allowed to live at the expense of others.

 

၃:၁၁–၁၂။ ပျင်းရိခြင်းကို သတိပေးခြင်း။ ကိုယ်ဥပမာကို တင်ပြပြီးနောက် ပေါလုသည် အပိုဒ်၆ တွင် စတင်ခဲ့သော အကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ဖော်ပြခဲ့သည်။ အချို့ယုံကြည်သူများသည် မစည်းကမ်းမှု၊ ပျင်းရိမှု၊ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အခြားသူများ၏အမှုကို ဝင်စွက်ဖက်နေကြသည် (“အလုပ်များနေသူ”) ဟု သတင်းကြားရသည် (အပိုဒ်၁၁)။ ပဌမစာတွင် ထိုသူများကို သတိပေးရန်နှင့် သူတို့၏အနှောင့်အယှက်ပေးသော အပြုအမူကို သတိပေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (၁သက် ၄:၁၁၊ ၅:၁၄)။ ထိုသူများ၏ အဓိကပြဿနာမှာ အလုပ်ငြင်းဆန်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများ၏ဘဝတွင် ဝင်စွက်ဖက်ခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ သူတို့၏အပြုအမူသည် အသင်းတော်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၁သက်သာလောနိတ် ၄:၁၁–၁၂ ၏ ဘာသာစကားဖြင့် ထိုသူများကို ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တွင် အေးဆေးစွာ နေထိုင်ပြီး ကိုယ်စားနပ်ရိက္ခာ (စစ်မှန်ရင်း “မုန့်”) ကို ကိုယ်ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးတိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂သက် ၃:၁၂)။ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်ခြင်းသည် ပုံမှန်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ လိုအပ်သော တာဝန်နှင့်အလုပ်များကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ မစည်းကမ်းရှိသူများကို သူပေးအပ်ခဲ့သော ဓလေ့အရ အသက်ရှင်ကြရန် ပေါလုတောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုဓလေ့သည် ပျင်းရိခြင်းနှင့် မတာဝန်ယူသော အပြုအမူများကို ဖယ်ရှားထားသည်။

3:11–12. Warning Against Idleness. After presenting his own example, Paul resumed the theme he started in v. 6. He had heard that some believers were living (lit. “walk”) in an unruly, idle, and undisciplined way and meddling into other people’s business—they were “busybodies” (v. 11). In his first letter, he admonished such persons and asked the church to warn them of their disruptive behavior (1 Thess. 4:11; 5:14). While the major problem with those persons was the refusal to work, they also occupied themselves with other people’s business and interfered in their lives. Their behavior and activities had become disruptive to the church. So, in the language of 1 Thessalonians 4:11–12, Paul commanded and exhorted these people to settle into their own work and earn their own food (lit. “bread”; 2 Thess. 3:12). The hope of the Second Coming does not mean giving up normal living and avoiding necessary duties and work. Paul called on the disorderly ones to conduct themselves according to the tradition he had handed down to them, which excluded idleness and irresponsible behavior and conduct.

 

၃:၁၃–၁၅။ မစည်းကမ်းရှိသူများကို စည်းကမ်းထိန်းခြင်း။ နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် ပေါလုသည် အသင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ကောင်းမှုပြုရာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မဖြစ်ကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၃)။ ဤတိုက်တွန်းချက်၏ ဖြစ်နိုင်သောအကြောင်းမှာ အသင်းတော်အတွင်း အချို့၏ အနှောင့်အယှက်ပေးသော အပြုအမူများကြောင့် သစ္စာရှိအသင်းသားများ ကောင်းမှုပြုရန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားနိုင်သည်ကို ပေါလုသိရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဓာတ်မကျကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (ဂလာတိ ၆:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

3:13–15. Disciplining the Disorderly. In conclusion, Paul addressed the whole church, urging them not to become worn out in doing what was right and good (v. 13). The possible reason for this exhortation is that Paul was aware that the disrupting behavior and activities of some in the church might have caused the faithful members to become dispirited in doing good. Hence, Paul urged them not to lose heart (cf. Gal. 6:9).

 

နိဂုံးချုပ်တွင် ၂သက်သာလောနိတ် ၃:၆ တွင် ပြောခဲ့သည်ကို ထပ်ကာထပ်ကျ သတိပေးခဲ့ပြီး စာတွင် သူ၏ညွှန်ကြားချက်ကို လက်ခံခြင်းမပြုသူများနှင့် ဆက်ဆံရေးမထားကြရန် သတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၄)။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည်နှင့်အညီ ပဌမစာတွင် မစည်းကမ်းရှိသူများကို သတိပေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (၁သက် ၅:၁၄)။ ယခု တစ်ဆင့်တိုးပြီး သူ၏ညွှန်ကြားချက်ကို နားမထောင်ပါက သူတို့နှင့် ခပ်ခွာခွာ နေကြရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (၂သက် ၃:၁၄)။ သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရေးမထားရန် သတိပေးချက်သည် ထိုအပြုအမူကို ခွင့်မပြုရန် နောက်ထပ်နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ပြုခြင်းဖြင့် ထိုသူများ မိမိတို့၏အပြုအမူကို ရှက်ရွံ့လာနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ပေါလုသည် ဟန်ချက်ညီအောင် ညွှန်ကြားခဲ့ပြီး သူတို့ကို ရန်သူဟု မယူဆဘဲ ယုံကြည်ခြင်းမိသားစုအဖြစ် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအဖြစ် နှိုးဆော်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၅)။ အသင်းတော်စည်းကမ်းထိန်းခြင်းသည် ပုဂ္ဂိုလ်ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ရန်လိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရွေးနှုတ်ပြုပြင်ရန် ဖြစ်သည်။ မစည်းကမ်းရှိသူများကို ညီအစ်ကိုမောင်နှမဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် သက်သာလောနိတ်အသင်းသားများသည် ထိုအနှောင့်အယှက်ပေးသူများသည် ဘုရားသခင်၏မိသားစုဝင်များ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိထားရှိကြရမည်။ ရန်လိုခြင်းအစား ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ နှိုးဆော်ရမည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ကို ဘုရားသခင်၏မိသားစုအတွင်း ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

In closing, he reiterated what he stated in 2 Thessalonians 3:6, warning them not to have fellowship with those not accepting of his instructions in the letter (v. 14). As noted earlier, in his first letter, Paul instructed the Thessalonians to warn the disorderly (1 Thess. 5:14). Next, he went one step further. If they refused to heed Paul’s instruction and comply, the members were to stay away from them (2 Thess. 3:14). His warning about association with them is another way of instructing them to not condone conduct and behavior. In doing this, perhaps, those persons might become ashamed of their behavior. But Paul balanced his counsel by instructing them not to consider or treat them like enemies but to exhort them as brothers or sisters who were part of the family of faith (v. 15). Church discipline is not a matter of personal animosity or hostility but redemptive correction. By referring to the disorderly as a brother or sister, the members in Thessalonica were to keep in mind that such disruptive persons were still members of God’s family. Instead of animosity, they should admonish them gently, as siblings, with the purpose of restoring them back into the family of God.

 

၃:၁၆-၁၈ နိဂုံးစကား

၂ သက်သာလောနိတ်စာ၏ နောက်ဆုံးအခန်းငယ် သုံးခုသည် ပါလု၏ ငြိမ်သက်ခြင်းဆုတောင်းချက်၊ နှုတ်ဆက်စကားနှင့် ကျေးဇူးတော်ဆုချချက်တို့ဖြင့် စာကို နိဂုံးချုပ်ထားသည်။ အခန်းငယ် ၁၆ နှင့် ၁၈ ရှိ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ဆုချချက်သည် စာ၏အစတွင် ပေးထားသော ဆုချချက်များ (၁:၂) နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။

3:16–18

EPILOGUE

The last three verses of 2 Thessalonians, which conclude the letter, consist of Paul’s prayer for peace, a salutation, and a benediction of grace. This prayer for peace and grace in vv. 16 and 18 parallels the bestowing of these blessings at the beginning of the letter (1:2).

 

၃:၁၆ ငြိမ်သက်ခြင်းအတွက် ဆုတောင်းခြင်း

ပါလုသည် သက်သာလောနိတ်အသင်းတော်တွင် ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော မှားယွင်းသော အယူအဆများနှင့် အချို့ယုံကြည်သူများ၏ စည်းကမ်းမဲ့အပြုအမူများကို ဖြေရှင်းခဲ့ပြီးနောက်၊ စာကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် အချိန်အခါတိုင်း၌ ငြိမ်သက်ခြင်းရှိပါစေဟု ဆုတောင်းခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ပထမစာကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် “ငြိမ်သက်ခြင်းဘုရားသခင်” (၁ သက် ၅:၂၃) ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည့်နည်းတူ (ရောမ ၁၅:၃၃၊ ၂ ကော ၁၃:၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ဤနေရာတွင် “ငြိမ်သက်ခြင်းသခင်” ဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် ယေရှုခရစ်တော်ကို ရည်ညွှန်းပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောင်းလဲထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစာတွင် ပါလုသည် စည်းကမ်းမဲ့အပြုမူနေသောသူများကို ကိုင်တွယ်နည်းကို အသင်းသားများအား ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထိုညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာရာတွင် တင်းမာမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ကို ပါလုမြင်ယောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ငြိမ်သက်ခြင်းသခင်ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင် အချိန်အခါတိုင်း အချင်းချင်း ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးသနားပါစေဟု ဆုတောင်းခဲ့သည် (ဧဖက် ၂:၁၄-၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်သာလျှင် လိုအပ်သော ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးနိုင်သည်။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်း၏ အမြဲတည်တံ့မှုသည် ခရစ်တော်၏ အမြဲရှိနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပါလုသည် သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများအား သူတို့တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ကြောင်း၊ ယေရှုခရစ်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူရှိပြီး မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ဆက်လက်ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံခဲ့သည်။

3:16

Prayer for Peace

Paul had addressed the situation in the Thessalonian church regarding the speculative teachings about the Second Coming and the disorderly behavior of some believers. Closing the letter, he prayed for their peace in all times and circumstances (v. 16). While he refers to “the God of peace” (1 Thess. 5:23) in the closing of the first letter—as he does regularly in his epistles (cf. Rom. 15:33; 2 Cor. 13:11)—here he changed it to “the Lord of peace,” implying Jesus Christ. This substitution is obviously deliberate and applicable to the specific situation of the Thessalonian church. In this letter, Paul had just issued instructions to the members on how to deal with those persisting in their disorderly behavior and conduct. Now, he doubtlessly envisioned a possible tension as the believers carried out those instructions. So, he prayed that the Lord of peace Himself might provide them with continual peace toward each other in all circumstances (cf. Eph. 2:14–16). Christ is the only one who could give them the needed peace. The permanency of that peace was a result of Christ’s constant presence with them. Paul assured the Thessalonian believers that they were not alone—Jesus Christ was with them and would continue to be with them no matter the situation or circumstances in which they found themselves.

 

၃:၁၇-၁၈ နှုတ်ဆက်စကားနှင့် ကျေးဇူးတော်ဆုချချက်

ဤနေရာတွင် ပါလုသည် စာရေးသူအဖြစ် ကိုယ်တိုင်ကို ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ စာရေးရာတွင် ပါလုသည် အများအားဖြင့် အတွင်းရေးမှူးအကူအညီကို အသုံးပြုခဲ့သည် (ရောမ ၁၆:၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် စာ၏နိဂုံးတွင် ကိုယ်တိုင်လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြခဲ့သည် (၁ ကော ၁၆:၂၁၊ ကောလောသဲ ၄:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် စာ၏ စစ်မှန်ကြောင်း သက်သေပြရန်ဖြစ်သည်။ စာ၏အစောပိုင်းတွင် ပါလု၏နာမည်ဖြင့် အတုအယောင်စာများ ရှိနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြခဲ့သည် (၂ သက် ၂:၂)။

3:17–18

Salutation and Benediction

At this point, Paul identified himself as the author of the letter (v. 17). In writing his letters, Paul normally used secretarial help (cf. Rom. 16:22). But, as he explained, he wrote a salutation with his own hand in the conclusion of the letter (cf. 1 Cor. 16:21; Col. 4:18) in order to ensure the letter’s authenticity. Earlier in the letter, Paul pointed to the possibility of spurious letters sent in his name (2 Thess. 2:2).

 

ပါလုသည် ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း “အာမင်ခရစ်တော်ယေရှု၏ ကျေးဇူးတော် သင်တို့အားလုံးနှင့်အတူ ရှိပါစေသတည်း” ဟု ကျေးဇူးတော်ဆုချချက်ဖြင့် စာကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ ဤဆုချချက်သည် ပထမစာရှိ ဆုချချက် (၁ သက် ၅:၂၈) နှင့် အလွန်ဆင်တူသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် “အားလုံး” ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ဂရိစာသားတွင် “ရှိပါစေ” ဟူသော ကြိယာမရှိဘဲ၊ ဘာသာပြန်သူများက ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို “သင်တို့နှင့်အတူ ရှိပါသည်” ဟုလည်း ဖတ်ရှုနိုင်သည်။ ဤစကားစုသည် ဓလေ့ထုံးတမ်းဆုချချက်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။ ၎င်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ သက်သာလောနိတ်ယုံကြည်သူများအား ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်သာလျှင် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စည်းကမ်းမဲ့သူများအပါအဝင် အသင်းတော်ရှိ ယုံကြည်သူအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ခရစ်တော်၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကျေးဇူးတော်သည် သူတို့၏ အပြုအမူကို ပြောင်းလဲပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ယုံကြည်သူများအား ညှဉ်းဆဲခြင်း၏ ဒုက္ခရောက်မှုနှင့် မှားယွင်းသော အယူအဆများကို ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်တည်နိုင်စေမည်ဖြစ်သည်။ ဤကျေးဇူးတော်ဆုချချက်သည် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းကို ဆက်လက်စောင့်မျှော်နေသော ခရစ်ယာန်အားလုံးအတွက် အချိန်နှင့် နေရာမရွေး သက်ဝင်သည်။

Paul closed the letter with the customary benediction: “The grace of our Lord Jesus Christ be with you all.” This benediction is almost identical to the one in the first letter (1 Thess. 5:28) except for the use of “all” here. The verb “be” is not in the Greek text but is supplied by translators; it can also be read as “is with you.” This phrase is much more than just a customary benediction. Its purpose was to assure the Thessalonians of their only hope being in the grace of Christ. It embraced all the believers in the Thessalonian church, including the disorderly. The hope and grace of Christ would transform their behavior and conduct and enable the rest of the believers to remain firm in the face of the hardship of persecution and of the problem of false teachings in the church. This benediction applies to all Christians, regardless of time and place, who continue to wait for Christ’s coming.