အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
၁ သက်သာလောနိတ်ဩဝါဒစာ
1 THESSALONIANS
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့်
ရေးသားသူ။ ဤစာတွင် တရားဝင်ခေါင်းစဉ်တစ်ခုတွဲ၍ မပါရှိပါ။ သို့သော် စာ၏အဖွင့်တွင်
“သက်သာလောနိကအသင်းတော်သို့” ဟု ဖော်ပြထားသည် (၁:၁)။
Title
and Authorship. This letter does
not have a formal title attached to it. However, the introduction to the letter
indicates that it was written “to the church of the Thessalonians” (1:1).
ဤစာကို
ထုတ်လုပ်ရာတွင် လူသုံးဦး ပါဝင်ခဲ့သည်။ ပါဝလု၊ ရှိလာ (သို့မဟုတ် ရှိလဝနု) နှင့်
တိမောသေ တို့ဖြစ်သည်။ စာတစ်စောင်လုံးတွင် တူညီသော အသံတစ်သံတည်းကို သုံးထားသော်လည်း
(ဥပမာ ၁:၂၊ ၆) ပါဝလုသည် သက်သာလောနိကလူမျိုးများကို သုံးကြိမ်
တိုက်ရိုက်ပြောဆိုထားသည် (၂:၁၈၊ ၃:၅၊ ၅:၂၇)။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဓိကရေးသားသူ
ဖြစ်သည်။ ရှိလာသည် ဘာသာစကားမျိုးစုံပြောနိုင်သော ပရောဖက်ပြုသူနှင့်
ဂျေရုဆလင်အစည်းအဝေးမှ ယုံကြည်ရသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊
အရေဖျားဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပါဝလုနှင့်အတူ
ခရီးထွက်ရန် အပ်နှံခံရသူ ဖြစ်သည် (တ်၁၅:၂၂–၃၂)။ ရှိလာသည် ပါဝလုကဲ့သို့
ရောမနိုင်ငံသား ဖြစ်သည် (တ်၁၆:၃၇–၃၈)။ တိမောသေ၏ မိခင်သည် ယုံကြည်သော
ဂျူးအမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး ဖခင်မှာ ဂရိလူမျိုးဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် သူ့အသင်းအဖွဲ့ကို
ဖြည့်စွမ်းရန် တိမောသေကို ရွေးချယ်ခဲ့သည် (တ်၁၆:၁–၃၊ ၂တိ ၁:၅)။
Three individuals were involved in its
production: Paul, Silas (or Silvanus), and Timothy. While they adopt a common
voice throughout (e.g., 1:2, 6), Paul addresses the Thessalonians directly
three times (2:18; 3:5; 5:27). This indicates that he was the primary author.
Silas was a multilingual prophet and leader entrusted by the Jerusalem Council
to accompany Paul on his missionary journeys. This was to ensure the
enforcement of their decision on circumcision (Acts 15:22–32). Like Paul, Silas
was a Roman citizen (Acts 16:37–38). Timothy, whose mother was a believing
Jewess and his father a Greek, was chosen by Paul to complement his team (Acts
16:1–3; 2 Tim. 1:5).
ရက်စွဲ။ ဤစာကို
ကောရိန္သုမြို့တွင် ရေးသားခဲ့သည် (တ်၁၈:၁–၁၇)။ လုကာသည် ပါဝလု၏
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောရိန္သုတွင် ပါဝလု၏အချိန်က အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ
ဂလိယောဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (တ်၁၈:၁၂)။ ရေးထွင်းစာများအရ ဂလိယိုသည် အေဒီ ၅၁ မှ
၅၂ ခုနှစ်အတွင်း တာဝန်ထယ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာသည် ခရစ်ယာန်စာပေများအနက်
အစောဆုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဂလာတိစာကို မည်သို့ရက်စွဲသတ်မှတ်သည်ပေါ်မူတည်၍
အစောဆုံးပင် ဖြစ်နိုင်သည် (ဂလာတိအဋ္ဌကထ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဤစာကို အေဒီ ၅၀
နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် အေဒီ ၅၁ တွင် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
Date. The letter was written in Corinth (Acts
18:1–17). Luke, another coworker of Paul, identifies the proconsul in office
during Paul’s stay in Corinth as Gallio (Acts 18:12). Inscriptional evidence
indicates that Gallio held office from A.D. 51 to 52. This makes this letter
one of our earliest Christian texts and, depending on how one dates Galatians,
maybe even the earliest (see Galatians: Introduction). Thus, this letter was
probably written in late A.D. 50 or sometime in A.D. 51.
နောက်ခံအကြောင်းအရာ။
တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၇ အရ ပါဝလုသည် သူ၏ဒုတိယအကြိမ် ခရစ်တော်အမှုတော်ခရီးအတွင်း (အေဒီ
၄၉–၅၂ ခန့်) သက်သာလောနိကမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဂျူးလူမျိုးများအား
ဧဝံဂေလိတရားမျှဝေလိုသောဆန္ဒဖြင့် သုံးဦးသောဥပုသ်နေ့ပတ်လုံး
ဂျူးဂိုဏ်းချုပ်တိုက်တွင် ဟောပြောခဲ့သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းများမှ မယ်ရှိယသည်
ဆင်းရဲခံရပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်ရန် လိုအပ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည် (တ်၁၇:၃)။
ဂျူးအချို့၊ ဘုရားကို ကြောက်ရွံ့သူများနှင့် ထင်ရှားသော အမျိုးသမီးအချို့က
အပြုသဘောဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်ဂျူးများမှာ မနာလိုဖြစ်ကာ ပါဝလုကို
ဆန့်ကျင်ကြသည်။ လူအုပ်ကြီးကို လှုံ့ဆော်ပြီး ပါဝလုကို ရှာမတွေ့သဖြင့်
အုပ်ချုပ်သူများရှေ့တွင် ပါဝလု၏ယေရှုဆိုင်ရာ သတင်းစကားသည် ဧကရာဇ်အုပ်ချုပ်မှုကို
တိုက်ရိုက်စိန်ခေါ်ခြင်းဟု စွဲချက်တင်ခဲ့သည် (တ်၁၇:၁–၉)။ အာဏာပိုင်များက ပါဝလုကို
မြို့မှ ထွက်ခွာရန် တားမြစ်ခဲ့သဖြင့် ယုံကြည်သူသစ်အသင်းတော်ကို ရုတ်တရက်
စွန့်ခွာခဲ့ရသည် (၁သက် ၂:၁၇–၁၈)။ ပါဝလုနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ ဘေရဲယမြို့သို့
ထွက်ပြေးခဲ့သည် (တ်၁၇:၁၀–၁၃)။ ထိုမှ ပါဝလုတစ်ဦးတည်း အေသင်မြို့သို့သွားခဲ့သည်
(တ်၁၇:၁၄၊ ၁၆–၃၄) နှင့် ကောရိန္သုမြို့သို့ ဆက်လက်သွားခဲ့သည် (တ်၁၈:၁–၄)။
တမန်တော်ဝတ္ထုမှတ်တမ်းနှင့် ဤစာတို့သည် အဓိကအားဖြင့် ကိုက်ညီသည်။ ကွဲလွဲဟန်ရှိသော
အချက်တစ်ခုမှာ ၁ သက်သာလောနိကတွင် ရှိလာ (ရှိလဝနု) နှင့် တိမောသေတို့သည် အေသင်တွင်
ပါဝလုနှင့်အတူ ရှိနေသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနှစ်ဦးသည် အေသင်သို့
နောက်မှလိုက်လာနိုင်သည်။ သက်သာလောနိကယုံကြည်သူများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာကို
စိတ်ပူပနေသောကြောင့် ပါဝလုသည် တိမောသေကို သက်သာလောနိကသို့ ပြန်စေလွှတ်ခဲ့သည် (၁သက်
၃:၁–၂)။ တိမောသေ အားတက်ကြွစေသော အစီအရင်ခံစာနှင့် ပြန်လာချိန်တွင် ပါဝလုသည်
ကောရိန္သုမြို့သို့ ရောက်ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည် (၃:၆၊ တ်၁၈:၅ နှင့် ဆင်တူ)။
ထို့ကြောင့် ပါဝလုသည် ကောရိန္သုမြို့မှ ဤ ၁ သက်သာလောနိကခရစ်ဝင်ကို ရေးသားခဲ့ခြင်း
ဖြစ်သည်။
Backgrounds. According to Acts 17, Paul arrived in
Thessalonica during his second missionary journey (ca. A.D. 49–52). Wanting to
share the gospel with the local Jews, he addressed the synagogue over three
Sabbaths, demonstrating from the OT that it was necessary for the Messiah to
suffer and to rise from the dead (Acts 17:3). A number of Jews—God-fearers and
some leading women—responded positively. Consequently, the remaining Jews
became jealous and rose up in opposition against Paul. After inciting a mob that
failed to find and assault Paul, the unbelieving Jews lodged a formal
accusation against Paul before the magistrates, charging that his message about
Jesus was a direct challenge to Caesar’s rule (Acts 17:1–9). The authorities
banned Paul from their city, forcing him to leave the new congregation of
believers unexpectedly (1 Thess. 2:17–18). Paul and his coworkers fled to Berea
(Acts 17:10–13). From there, Paul proceeded alone to Athens (Acts 17:14, 16–34)
and then to Corinth (Acts 18:1–4). This sequence of events, dependent on the
record in Acts, largely agrees with what is indicated in this letter to the
Thessalonians. A seeming difference between the two accounts is that Paul
states in 1 Thessalonians that Silas (or Silvanus) and Timothy were present
with him in Athens. It is possible that the two could have joined him in Athens
later. Worried about the spiritual well-being of the Thessalonian believers,
Paul sent Timothy back to Thessalonica (1 Thess. 3:1–2). When Timothy returned
with an encouraging report, Paul had already moved on to Corinth (cf. 3:6; Acts
18:5). Thus, it was from the city of Corinth that Paul wrote 1 Thessalonians.
၁
သက်သာလောနိကခရစ်ဝင်သည် ဂရိ-ရောမစာပုံစံအတိုင်း ဖွဲ့စည်းထားသည်။ “မှ သို့၊
နှုတ်ဆက်စကား” (၁သက် ၁:၁)၊ အဖွင့်ဆုတောင်းချက်များ (၁:၂–၁၀၊ ၂:၁၃–၁၆)၊
နိဂုံးနှုတ်ဆက်စကား (၅:၂၆) နှင့် ကောင်းချီးပေးစကား (၅:၂၈) တို့ ပါရှိသည်။
ပါဝလု၏စာများ၏ ဗဟိုအပိုင်းများသည် သတ်မှတ်ထားသော ပုံစံတစ်ခုတည်းနှင့် မကိုက်ညီဘဲ
သူရင်ဆိုင်နေရသော သီးခြားအခြေအနေများကို ထင်ဟပ်စေသည်။
First Thessalonians reflects the standard form of
a Greco-Roman letter. We find an “A to B, greetings” (1 Thess. 1:1);
introductory prayers (1:2–10; 2:13–16); a closing greeting (5:26); and a
blessing (5:28). The central sections of Paul’s letters do not conform to any
one particular structure but rather reflect the specific situations he faced.
ဓမ္မသစ်ကျမ်း ဩဝါဒဆောင်ချက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်
ဤစာအုပ်၏
အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများသည် အနာဂတ်ကယ်တင်ခြင်းကို
စောင့်ဆိုင်းနေချိန်၌ မျှော်လင့်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
ဤရည်ရွယ်ချက်ကို အရေးကြီးသော ဓမ္မသစ်ကျမ်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကို
ဖြေရှင်းခြင်းဖြင့် ပြီးမြောက်စေသည်။
Theology
and Purpose. The primary
purpose of the letter is to maintain hope amid the people of God as they await
their future salvation. This is done by addressing several important
theological topics.
၁. ဘုရားသခင်၏
လူမျိုး၏ အမှတ်အသား ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်သားများကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ်
အတည်ပြုရန် ဣသရေလ၏ ဇာတ်လမ်းကို ဤခရစ်ယာန်အသင်းတော်ငယ်လေးထံ အသုံးချခဲ့သည်။
ဣသရေလသည် ဘုရားသခင်ရွေးကောက်တော်မူသော သန့်ရှင်းသောလူမျိုးဖြစ်ပြီး ထိုလူမျိုးကို
အုပ်ချုပ်တော်မူရန် ရည်ရွယ်ထားသည် (တရားဟောရာ ၇:၆-၇)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏
သန့်ရှင်းခြင်းကို ထင်ရှားစေရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားနတ်ဘုရားများကို မကိုးကွယ်ဘဲ
ထာဝရဘုရားသခင်ကိုသာ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ရမည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၃; ဝတ်ပြုရာ ၁၁:၄၄-၄၅;
၁၉:၂; ယောရှု ၂၄:၁၅)။
သန့်ရှင်ခြင်းနှင့် ဆည်းကပ်ခြင်း၏ လက်တွေ့ပြုပြင်ပုံများကို
ပဋိညာဉ်အမျိုးမျိုးတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဣသရေလလူမျိုးသည် သစ္စာရှိစွာ နေထိုင်သောအခါ
ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို သန့်ရှင်းစေပြီး အပြစ်မရှိဟု သတ်မှတ်တော်မူသည်
(ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းရန်၊ ကိုယ်တော်ကို သန့်ရှင်းစေရန်၊ ကိုယ်တော်ကို
သန့်ရှင်းစေရန် ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည် - ကမ္ဘာဦး ၁၇:၁; ဝတ်ပြုရာ ၂၁:၈; ၂၂:၃၂)။ သို့ရာတွင် ဣသရေလ၏ မကြာခဏ
သစ္စာမရှိခြင်းကြောင့် နိုင်ငံပြောင်းရွှေ့ခံရသည်။
နိုင်ငံပြောင်းရွှေ့ခံရပြီးနောက် ယုဒလူမျိုးများသည် “ထာဝရဘုရား၏ နေ့ကြီး” ကို
စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုနေ့တွင် ဘုရားသခင်သည် မတရားသောသူများအပေါ် ဒေါသတော်ကို
သွန်းလောင်းပြီး သူတို့ကို နိုင်ငံခြားသားများ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းမှ ကယ်တင်တော်မူမည်ဟု
မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည် (ဟေရှာယ ၁၃:၆-၁၀; ၅၉:၁၅-၂၀)။
1. The Identity of God’s People. Paul seeks to affirm the identity of the Thessalonians as the people of
God by applying the story of Israel to this fledgling Christian community.
Israel was chosen by God to be a holy nation over which He would rule (Deut.
7:6–7). They were to manifest His holiness and to serve Him rather than other
gods (Ex. 20:3; Lev. 11:44–45; 19:2; Josh. 24:15). The practicalities of
holiness and service were spelled out in various covenants. God’s response to
Israel when they were faithful was to sanctify them and deem them blameless
(cf. Gen. 17:1; Lev. 21:8; 22:32). However, due to Israel’s persistent
unfaithfulness, they were sent into exile. Postexilic Jews anticipated a great
“day of the Lord” when God would save them from foreign oppression through an
outpouring of His wrath on the ungodly (Is. 13:6–10; 59:15–20).
ပါဝလုသည် ဤဇာတ်လမ်း၏
အစိတ်အပိုင်းများကို သက်သာလောနိတ်သားများထံ အသုံးချခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏
လူမျိုးဖြစ်ရန် ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသည် (၁ သက် ၁:၄; ၂:၁၂; ၅:၂၄)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို
ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ရန်နှင့် အခြားနတ်ဘုရားများကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည် (၁:၉)။
ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို သန့်ရှင်းစေမည်ဖြစ်ပြီး ထာဝရဘုရား၏ နေ့၌ အပြစ်မရှိဟု
သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းဒေါသတော်အားဖြင့်
ညှဉ်းဆီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေတော်မူမည် (၁:၁၀; ၃:၁၃; ၅:၉, ၂၃)။ ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်သားများအား
သူတို့သည် ပထမဦးစွာ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဖြစ်ပြီး ဒုတိယအနေဖြင့်သာ သတ်မှတ်ထားသော
မြို့နေပြည်သူများဖြစ်ကြောင်း နားလည်စေလိုခဲ့သည်။
Paul applied elements from this storyline to the
Thessalonians. They had been called by God to be His people (1 Thess. 1:4;
2:12; 5:24). They were to serve Him and had turned away from other gods (1:9).
God would make them holy so that they might be counted blameless as His people
on the Day of the Lord, when through His saving wrath, He would deliver them
from persecution (1:10; 3:13; 5:9, 23). Paul wanted the Thessalonians to
understand that they were firstly children of God and only secondly citizens of
a particular city.
၂.
ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း ပါဝလုသည်
သက်သာလောနိတ်သားများ သူတို့၏ ခေါ်တော်မူခြင်းတွင် သစ္စာရှိစွာ နေထိုင်ရန်၊
ချစ်ခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းရန်၊ ထာဝရဘုရား၏ နေ့ကို မျှော်လင့်ခြင်းကို
ထိန်းသိမ်းထားရန် ချက်ချင်းစိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူသည် ၁:၃ တွင် မိတ်ဆက်ထားသော
ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း ဆိုသည့် ကုသိုလ်တရားသုံးပါးကို
ဤရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ညှဉ်းဆီးခြင်းကြောင့်
သက်သာလောနိတ်သားများ သူတို့၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီလားဟု
ပါဝလုစိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တီမောသေကို သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအခြေအနေကို
စုံစမ်းရန် စေလွှတ်ခဲ့သည် (၃:၂, ၅)။
တီမောသေပြန်လာပြီး သက်သာလောနိတ်သားများ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းတွင်
ဆက်လက်ရပ်တည်နေကြသည်ဟု သတင်းပို့ခဲ့သည် (၃:၆)။ သို့ရာတွင် သူ၏သတင်းပို့ချက်တွင်
မျှော်လင့်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ပေ (၃:၆; နှိုင်းယှဉ် ၄:၁၃)။
အကြောင်းမှာ သက်သာလောနိတ်သားများသည် သေဆုံးသွားသူများနှင့်ပတ်သက်၍ အနာဂတ်အတွက်
မျှော်လင့်ခြင်းအကျပ်အတည်းကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (၄:၁၅ခ)။ ခရစ်တော်၌
သေဆုံးသွားသူများသည် ဆုံးရှုံးမည်မဟုတ်၊ ထို့ကြောင့်
မျှော်လင့်ခြင်းမရှိသူများကဲ့သို့ ဝမ်းနည်းခြင်းမပြုရန် (၄:၁၃)။ ဤဘုရားသခင်၏
ဗျာဒိတ်ရူပါရုံသည် သူတို့အား ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်း ရင်အေးကို ဝတ်ဆင်ပြီး
ကယ်တင်ခြင်းမျှော်လင့်ခြင်း သံခမောက်ကို ဆောင်းစေသည် (၅:၈)။ ယုံကြည်ခြင်း၊
ချစ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း ကုသိုလ်တရားသုံးပါးကို ပြန်လည်၍ အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။
2. Nurture and Hope. Paul expressed his immediate concern that the Thessalonians remain
faithful to their calling, be holy in love, and maintain their hope in the Day
of the Lord. He used the three virtues of faith, love, and hope, introduced in
1:3, to convey this purpose. Paul was concerned that the Thessalonians had
abandoned their calling due to persecution and so sent Timothy to ascertain the
condition of their faith (3:2, 5). Timothy returned and reported that the
Thessalonians were continuing in faith and love (3:6). Conspicuously absent
from his report, however, was any reference to hope (3:6; cf. 4:13). This is
because the Thessalonians were in danger of experiencing a crisis of hope
related to the future regarding those who had died (4:15b). The dead in Christ
would not lose out, and the Thessalonians were not to grieve as those who had
no hope (4:13). This divine revelation enabled them to put on the breastplate
of faith and love, and the helmet of the hope of salvation (5:8). The three
virtues of faith, love, and hope might once more be experienced in all their
fullness.
၃. ဘုရားသခင်၏
ညွှန်ကြားချက် ပါဝလုသည် ကိုယ်တော်နှင့် ဘုရားသခင်ကို သက်သာလောနိတ်သားများ
ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေနှင့်လျော်စွာ သင်ကြားပေးသော ဂရုစိုက်တတ်သော ဆရာများအဖြစ်
ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် ကောင်းသောဆရာများသည် နှစ်နည်းဖြင့်
သင်ကြားခဲ့ကြသည်။ ပထမဦးစွာ၊ သူတို့၏ စကားများအားဖြင့် သူတို့၏ တန်ဖိုးထားမှုနှင့်
အတွေးအခေါ်များကို ဆက်သွယ်ပေးသည်။ ဤနည်းသည် ကျောင်းသားများကို
အာရုံစိုက်နားထောင်ပြီး နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့်၊ သူတို့၏
အပြုအမူများအားဖြင့် အတုယူရန် ပုံသက်သေ ပေးသည်။ ကောင်းသောဆရာများသည် သူတို့၏ စကားနှင့်
အပြုအမူ ကိုက်ညီစေရန် ကြိုးစားကြသည်။ ပါဝလုသည် ဤနေရာတွင် ကိုယ်တိုင်ကို
ကောင်းသောဆရာအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူသည် ၂:၁-၁၂ တွင် သူ၏
ယခင်တရားဟောချက်အကြောင်းအရာကို ခုခံကာကွယ်ခဲ့သည်။ ဝေးကွာနေချိန်၌
တီမောသေအားဖြင့်နှင့် စာအားဖြင့် အားပေးစကားများ ဆက်လက်ပြောဆိုခဲ့သည် (၃:၁-၂;
၅:၂၇)။ သူ၏ အသက်တာကို
အတုယူရန် ပုံသက်သေအဖြစ် ထောက်ပြခဲ့သည် (၁:၆; ၂:၁-၁၂)။
3. Divine Instruction. Paul portrayed both himself and God as caring and considerate teachers
tailoring their teaching to the situation facing the Thessalonians. Good
teachers taught through two means in the Greco-Roman world. Firstly, they
communicated their values and ideas through their words. This required their
students to actively listen and understand. Secondly, they provided a living
paradigm to imitate through their deeds. Good teachers tried to ensure that
their deeds matched their words. Paul portrays himself as a good teacher in
this context. He defended, in 2:1–12, the contents of his earlier preaching.
From a distance, he continued to speak words of encouragement through Timothy,
his emissary, and through his letter to the Thessalonians (3:1–2; 5:27). He
reinforced his message by holding up his life as a model to imitate (1:6;
2:1–12).
သက်သာလောနိတ်သားများသည်လည်း
“ဘုရားသခင်သွန်သင်ခြင်းခံရ၍” (၄:၉) ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင်
ဘုရားသခင်သည် သူ၏ လူမျိုးနှင့် မည်သို့ဆက်ဆံမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်ကို
ပြည့်စုံစေသည် (ဟေရှာယ ၅၄:၁၃; ယေရမိ
၃၁:၃၄)။ ပါဝလုအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် သူ၏ လူမျိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်
ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ဆက်သွယ်ပေးခဲ့သည် (၁ သက် ၁:၄-၅)။ ပါဝလုအားဖြင့် ချစ်ရန်
သွန်သင်ခဲ့သည် (၄:၉)။ ထာဝရဘုရား၏ ဗျာဒိတ်စကားအားဖြင့် (၄:၁၅) သူတို့၏
ဝမ်းနည်းခြင်းတွင် နူးညံ့စွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤနူးညံ့မှုသည် ပါဝလု၏ နှလုံးထဲ၌
သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ရှိနေခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ညီအစ်ကိုများနှင့်
ယုံကြည်ခြင်းတွင် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများအဖြစ် စာရေးရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။
ဘုရားသခင်ပြောသော စကားများကို လက်ခံခြင်းအပြင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ပေးထားသော
ပုံသက်သေအားဖြင့် အပြုအမူများကို အတုယူရမည်။ ဤပုံသက်သေမှာ “သေပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်သော”
ယေရှုဖြစ်သည် (၄:၁၄; ထပ်မံကြည့်
၁:၆; ၅:၁၀)။
ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်သားများအား သူတို့သေဆုံးသွားလျှင်ပင် ယေရှု၏
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အတုယူ၍ ကိုယ်တော်ကြွလာတော်မူချိန်၌
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းခံရမည်ဟု အာမခံခဲ့သည် (၄:၁၄-၁၈; ၅:၉-၁၀)။
The Thessalonians had also been “taught by God”
(4:9), fulfilling the OT expectations of how God would relate to His people
(Is. 54:13; Jer. 31:34). Through Paul, God had communicated His invitation to
join His people (1 Thess. 1:4–5). Through Paul, God had taught them how to love
(4:9) and, through the Lord’s revelatory word (4:15), had spoken tenderly to
the Thessalonians in their grief. This tenderness flowed from the presence of
the Spirit in Paul’s heart and moved him to write to them as brothers and close
friends in the faith. In addition to accepting the various words spoken by God,
the Thessalonians were to imitate His deeds through the paradigm He had
provided. This paradigm is Jesus, described as the one who “died and rose
again” (4:14; see also 1:6; 5:10). Paul assured the Thessalonians that even if
they died, they would imitate the resurrection of Jesus by being resurrected
themselves upon His return (4:14–18; 5:9–10).
အခန်းကြီး - ၁
မှတ်ချက်စာအုပ်
၁:၁–၂:၁၆ နှုတ်ဆက်စာနှင့်
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း
စာအုပ်၏ အဖွင့်တွင်
ဂရိ-ရောမစာများတွင် ပုံမှန်ပါဝင်သော အစိတ်အပိုင်းလေးခုပါရှိသည်။ စေလွှတ်သူများကို
အမည်ပေးဖော်ပြခြင်း (ပါဝလု၊ သိလဝန် [သိလာ]၊ တီမောသေ; ၁:၁)၊ လက်ခံသူများကို ဖော်ပြခြင်း
(“သက်သာလောနိတ်မြို့၌ရှိသော အသင်းတော်”; ၁:၁)၊ နှုတ်ဆက်စကား (ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း; ၁:၁)၊ ဆုတောင်းခြင်း
သို့မဟုတ် ဤကိစ္စတွင် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှစ်ခု (၁:၂-၁၀; ၂:၁၃-၁၆)။ ပါဝလုသည်
စာရေးခြင်းပညာကို သင်ယူခဲ့ဖူးခြင်းဖြစ်နိုင်ချေအလွန်များသည်။ ထိုသင်ယူမှုတွင်
မတူညီသော စာအမျိုးအစားများ၏ နမူနာများပါဝင်သော လက်စွဲစာအုပ်များကို
အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၁ သက်သာလောနိတ်ကျမ်း ပထမအခန်းများတွင် “သူငယ်ချင်းဆန်သော”
စာအမျိုးအစားနှင့် ဆက်စပ်သော အကြောင်းအရာများစွာ တွေ့ရသည်။ ထိုအကြောင်းအရာများမှာ
အတူတကွ မှတ်မိနေသော အမှတ်တရများကို ပြန်လည်သတိရခြင်း (၁:၂-၃; ၂:၁)၊ စာရေးသူနှင့်
လက်ခံသူ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ခွဲခွာနေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို
အသိအမှတ်ပြုခြင်း (၂:၁၇–၃:၁)၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဂရုစိုက်ခြင်း (၂:၉; ၃:၂, ၅)၊ အပြန်အလှန်
ခံစားချက်များကို အတည်ပြုခြင်း (၃:၆) စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းအရာများ
ထည့်သွင်းခြင်းသည် စာအုပ်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ခြင်းကို
ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သာလောနိတ်သားများအား အချက်ပြခဲ့သည်။ ပထမနှစ်အခန်းတွင်
သူငယ်ချင်းဖွဲ့ခြင်းကို အာရုံစိုက်ခြင်းသည် ပါဝလုနှင့် သူ၏ နားထောင်သူများကြား
လုံလောက်သော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ပြီး အခန်း ၃ မှ ၅ ထိ သူ၏ သင်းအုပ်ဆုံးမခြင်းနှင့်
နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို လက်ခံနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
COMMENTARY
1:1–2:16
Greetings and Thanksgiving
The opening of the letter includes four elements typical of Greco-Roman
letters: the senders are named (Paul, Silas [Silvanus], and Timothy; 1:1), the
addressees are identified (“to the church of the Thessalonians”; 1:1), a
greeting is given (of grace and peace; 1:1), and a prayer is invoked—or, in
this case, two thanksgiving sections (1:2–10; 2:13–16). It is highly likely
that Paul was schooled in letter writing. This would have involved the use of
manuals that contained samples of different letter types. In the first chapters
of 1 Thessalonians, we find many themes associated with the “friendly” type of
letter. These themes include the recalling of shared memories (1:2–3; 2:1), an
acknowledgment of the suffering caused by the physical separation of writer
from addressee (2:17–3:1), expressions of concern for each other (2:9; 3:2, 5),
and an affirmation of reciprocal feelings (3:6). The inclusion of such themes
would have signaled to the Thessalonians that one of the primary purposes of
the letter was to maintain friendship. The focus on friendship in the first two
chapters of the letter was to establish sufficient rapport between Paul and his
audience so as to enable the acceptance of his pastoral exhortations and
eschatological revelation in chapters 3 to 5.
၁:၁ နှုတ်ဆက်စကား စာအုပ်ကို
စေလွှတ်သူများမှ လက်ခံသူများထံ နှုတ်ဆက်ခြင်းဖြင့် စတင်သည် (အပိုဒ် ၁)။
ပါဝလုရေးသော အစောဆုံးစာများထဲမှ တစ်စောင်ဖြစ်သော ဤစာတွင် သူ၏
တမန်တော်အဆောင့်အတန်းနှင့် အမှတ်အသားကို အနည်းငယ်မျှသာ ဖော်ပြထားသည်။ သူသည် သူ၏
အတူရေးသားသူများနှင့် တူညီစွာ နာမည်ဖြင့်သာ မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ
နောက်ပိုင်းစာများတွင် သူသည် အမြဲတမန်တော်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ခဲ့ခြင်း
(ဥပမာ၊ ရောမ ၁:၁-၆; ကောလောသီ
၁:၁) နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ မကြာခဏ တမန်တော်အဆောင့်အတန်းမရှိသော
အတူရေးသူများနှင့် ခွဲခြားဖော်ပြခဲ့သည် (၁ ကောရိန္သု ၁:၁; ၂ ကောရိန္သု ၁:၁ ကိုကြည့်)။ ဤစာတွင်
သက်သာလောနိတ်သားများဘက်မှ သူ၏ တမန်တော်အမှတ်အသားကို ငြင်းပယ်သည့်
အရိပ်အမြွက်မျှပင် မတွေ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။
1:1.
Greetings. The letter begins
with a salutation from its senders to its addressees (v. 1). In this letter—one
of the earliest written by Paul—there is little stress on his apostolic role
and identity. He is introduced in a manner equivalent to that of his coauthors—simply
by name. This contrasts with his later letters, in which he consistently
introduced himself as an apostle (e.g., Rom. 1:1–6; Col. 1:1), often in
distinction from his coauthors not identified with the status of apostle (see 1
Cor. 1:1; 2 Cor. 1:1). It most probably reflects the fact that there is no
indication in the letter that his identity as an apostle was disputed by the
Thessalonians.
စာလက်ခံသူများကို
“သက်သာလောနိတ်မြို့၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်” ဟု ဖော်ပြထားသည် (၁ သက် ၁:၁)။
ဂရိဘာသာတွင် ekklēsia ဟူသော
စကားလုံးသည် နည်းပညာအရ အခွင့်အရေးပြည့်စုံသော နိုင်ငံသားများ၏
ဒီမိုကရေစီအစည်းအဝေးကို ဆိုလိုသည်။ ပိုမိုယေဘုယျအားဖြင့် အတူတူယုံကြည်ချက်ရှိသော
လူများ၏ စုဝေးခြင်း သို့မဟုတ် အသိုင်းအဝိုင်းကို ဆိုလိုသည်။ ပါဝလု၏ အသုံးပြုပုံသည်
ဟေဗြဲဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဂရိဘာသာပြန် (Septuagint, LXX) တွင် ဣသရေလလူမျိုးကို ဖော်ပြပုံနှင့်
တူညီသည်။ ထိုကျမ်းတွင် “ဣသရေလ၏ အသင်းတော်” (ekklēsia; တရားဟောရာ ၃၁:၃၀; ၁ ဘုရင် ၈:၁၄, LXX) နှင့် ဘုရားသခင်၏
လူမျိုး၏ “အသင်းတော်” ဟု ခေါ်သည် (တရာတော် ၂၀:၂; နှိုင်းယှဉ် ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၇:၄၇,
LXX)။ “ဣသရေလ၏ အသင်းတော်”
ဟူသော အမည်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ယုဒလူမျိုးဟု ခေါ်ဆိုသော တိကျသော လူမျိုးစုတစ်ခုကို
ဆိုလိုသည်။ ရောမအာဏာပိုင်များသည် ရှိပြီးသား အသိုင်းအဝိုင်းများနှင့်
ပေါ်ထွက်လာသော အသိုင်းအဝိုင်းများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပြီး
အင်ပါယာငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည် (၁ သက်
၅:၃)။ ပါဝလု၏ ခေတ်တွင် ယုဒလူမျိုးများသည် ရောမအာဏာပိုင်များထံမှ လူမျိုးစုအဖြစ်
အထူးအခွင့်အရေးများ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအခွင့်အရေးများထဲတွင် သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့်
နိုင်ငံခြားရောက် အသိုင်းအဝိုင်းများအတွက် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်တစ်စိတ်တစ်ဒေသ
ပါဝင်သည်။ ယုဒလူမျိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယေရှု၏ နောက်လိုက်များသည်
အလေ့အကျင့်နှင့် ယုံကြည်ချက်အရ ယုဒလူမျိုးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း လူမျိုးစုအရ
အလွန်မတူညီခဲ့ပေ။ အသစ်သော ekklēsia အကြောင်း
ပြောဆိုခြင်းသည် ရောမအာဏာပိုင်များအတွက် ပြဿနာဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှု၏
နောက်လိုက်များသည် ယုဒလူမျိုး၏ အခွင့်ထူးများကို ရရှိပိုင်ခွင့်ရှိမရှိ
ဆုံးဖြတ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။
The recipients of the letter are described as the
“church [ekklēsia] of the
Thessalonians” (1 Thess. 1:1). In technical usage, the Greek term ekklēsia refers to a democratic assembly
of full citizens. In more general usage, it referred to a gathering or a
community of people with shared beliefs. Paul’s usage of this term parallels
the way in which the people of Israel are described in the Greek translation of
the Hebrew OT, commonly referred to as the Septuagint (LXX). They are described
as the “assembly of Israel” (ekklēsia;
Deut. 31:30; 1 Kin. 8:14, LXX), and “the assembly” of the people of God (Judg.
20:2; cf. 1 Sam. 17:47, LXX). The designation “assembly of Israel” refers to a
specific ethnic group—those later referred to as Jews. The Roman authorities
sought to classify and control both existing and emerging communities in order
to maintain imperial peace and safety (1 Thess. 5:3). In Paul’s day, the Jews
were accorded special privileges as an ethnic group by the Roman authorities.
One of these privileges included a degree of self-governance over both the Holy
Land and diaspora communities. In comparison to Jews, the followers of Jesus
appeared Jewish in terms of their practices and beliefs, while at the same time
being very ethnically diverse. Talk of a new ekklēsia would have posed a problem for the Roman authorities; they
would have needed to decide if followers of Jesus qualified for privileged
Jewish status.
ပါဝလုသည် ekklēsia
ဟူသော စကားလုံးကို
အသုံးပြုသောအခါ အဖြူရောင်ခြယ်ထားပြီး မြင့်မားသော အမိုးထပ်ပါသော အဆောက်အဦကို
ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူဆိုလိုသည်မှာ အသိုင်းအဝိုင်းဖြစ်သည်။ ပညာရှင်များသည်
ပါဝလုတည်ထောင်သော အသိုင်းအဝိုင်းများနှင့် ဂရိ-ရောမအိမ်ထောင်စု၊
ဘာသာရေးအသင်းအဖွဲ့များ၊ တရားတိုက်၊ ဒဿနပညာ သို့မဟုတ် ပြောဟောပညာကျောင်းများကြား
တူညီချက်များကို အကြံပြုခဲ့ကြသည်။ သက်သာလောနိတ်အသိုင်းအဝိုင်းသည်
ဤအမျိုးအစားများထဲမှ တစ်ခုတည်းနှင့် အံဝင်ခွင်ကျမနေပေ။ ယင်းအစား သူတို့သည်
ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး (သို့မဟုတ် “နိုင်ငံတော်”; ၂:၁၂) ဖြစ်ပြီး အိမ်များတွင်
စုဝေးကြသည်။ မိသားစုကဲ့သို့ လည်ပတ်ခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၁၇:၅-၇; ၁ သက် ၂:၇, ၁၁)၊
အသင်းအဖွဲ့ကဲ့သို့ စီစဉ်ထားသည် (၁ သက် ၅:၁၂-၁၃)၊ တရားတိုက်တွင် စုဝေးသူများကဲ့သို့
ကိုးကွယ်ဆုတောင်းခဲ့ကြသည် (၅:၁၇-၁၈)၊ ဒဿနပညာကျောင်းကဲ့သို့ သင်ကြားခဲ့ကြသည် (၄:၂)။
ဤပြောင်းလဲနေသော လူမှုအခြေအနေတွင် ပါဝလုသည် သူတို့၏ အဓိကအမှတ်အသားမှာ
သတ်မှတ်ထားသော လူမှုဖွဲ့စည်းပုံ သို့မဟုတ် ပထဝီဝင်တည်နေရာတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ
ဘုရားသခင်ခမည်းတော်နှင့် ယေရှုထဲ၌ ရှိသော ekklēsia ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (၁:၁)။
သူတို့ကို ထူးခြားစေသောအရာမှာ ခမည်းတော်ဟု ကြေညာသော ဘုရားသခင်နှင့် ယေရှုသည်
သခင်နှင့် ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခြင်းဖြစ်သည်။
When Paul uses the term ekklēsia, he is not referring to a whitewashed edifice with an
imposing steeple. He is talking about a community. Scholars have suggested a
number of parallels between communities established by Paul and the Greco-Roman
household, religious associations, the synagogue, and philosophical or
rhetorical schools. The Thessalonian community does not fit neatly into any of
these categories. Rather, they represent the people (or “kingdom”; 2:12) of
God, who assembled in houses and operated as a family (Acts 17:5–7; 1 Thess.
2:7, 11), were organized like an association (1 Thess. 5:12–13), worshiped and
prayed like those who met in a synagogue (5:17–18), and taught like a
philosophical school (4:2). In this fluid social context, Paul affirmed the
foundational reality that their key identifying characteristic was neither a
particular social or organizational structure nor a geographical location, but
was found in their identity as the ekklēsia
in God the Father and in Jesus (1:1). What made them unique as a community was
the God they proclaimed as Father and the confession that Jesus is both Lord
and Messiah.
၁:၂-၁၀
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း ဂရိ-ရောမစာများတွင် အဖွင့်အပိုင်းတွင်
လက်ခံသူများအတွက် နတ်ဘုရားများထံ ဆုတောင်းစကားကို ပုံမှန်ထည့်သွင်းလေ့ရှိသည်။
ပါဝလုသည် ဤဓလေ့ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းဆုတောင်းခြင်းဖြင့်
လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေခဲ့သည်။ ပညာရှင်များသည် သူ၏ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းအပိုင်းများ၏
အကြောင်းအရာကို အမျိုးအစားခွဲခြားရန် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး ဘုံအစိတ်အပိုင်းများကို
ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုအစိတ်အပိုင်းများမှာ (၁) ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်း၊ (၂) ဘုရားသခင်၊
(၃) အမြဲ၊ (၄) သင်တို့အတွက်၊ (၅) အကြောင်းမူကား …၊ (၆) “ထို့ကြောင့်” သို့မဟုတ်
“ထို့အတွက်” စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ဤအစိတ်အပိုင်းများကို ၁ ကောရိန္သု ၁:၄-၉ နှင့် ၂
သက်သာလောနိတ် ၁:၃-၄ တွင်လည်း တွေ့ရသည် (ရောမ ၁:၈-၁၅ ကိုလည်း ကြည့်)။ ထို့ပြင် ၁
သက်သာလောနိတ် ၁:၂-၁၀ နှင့် ၂:၁၃-၁၆ တို့တွင် ဤအစိတ်အပိုင်းအများစုပါဝင်သည်။
ဤအဖွင့်ဆုတောင်းခြင်းများသည် စာအုပ်၏ အဓိကအကြောင်းအရာများကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ရှည်လျားသော ဝါကျများအသုံးပြုခြင်းဖြင့် ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။
ဂရိစာသားတွင် ၁:၂-၅ သည် အကြောင်းအရာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဖော်ပြထားသော
ရှည်လျားသော ဝါကျတစ်ခုဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၁ ကောရိန္သု ၁:၄-၈; ဧဖက် ၁:၃-၆; ဖိလိပ္ပိ ၁:၃-၇)။
1:2–10.
Thanksgiving. Greco-Roman
letters would normally include a prayer to the gods on behalf of the addressees
in their opening section. Paul adapted this tradition by starting his letter
with the first of two thanksgiving prayers. Scholars have attempted to
categorize the contents of his thanksgiving sections by identifying a number of
common elements. These include: (1) thanks; (2) God; (3) always; (4) for you;
(5) because …; and (6) “as a result,” “therefore,” “so that.” These elements
are also found in both 1 Corinthians 1:4–9 and 2 Thessalonians 1:3–4 (see also
Rom. 1:8–15). Further, both thanksgiving sections of 1 Thessalonians 1:2–10 and
2:13–16 include the majority of these elements. These opening prayers introduce
the main themes of the letter—a function highlighted through the use of
extended sentences. In the Greek text, 1:2–5 comprises one extended sentence
that evokes one subject after another (cf. 1 Cor. 1:4–8; Eph. 1:3–6; Phil.
1:3–7).
ဆုတောင်းခြင်းကို
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ eucharistoumen (“ကျွန်ုပ်တို့
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းကြသည်”; ၁
သက် ၁:၂) ကို လက်ရှိကာလတွင် အသုံးပြုခြင်းသည် “အမြဲ” ဟူသော ကြိယာဝိသေသနဖြင့်
အားဖြည့်ထားသော အဆက်မပြတ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်သော လုပ်ရပ်ကို ဖော်ပြသည်။ ဤအဆက်မပြတ်
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းသည် ပါဝလုသည် ရေးသားမှုဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် စာမူဆိုင်ရာ
မှတ်ချက်သက်သက်သာ ပြုလုပ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်သည်
သက်သာလောနိတ်သားများအကြား ပြီးမြောက်ခဲ့သော အမှုကို ဝမ်းမြောက်ဝန်းမြောက်
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ပါဝလု၏ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပုံ နည်းလမ်းသုံးသွယ်ကို
ပါဝင်စေသော ကြိယာဝိသေသန ဝါကျသုံးခုဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ပထမဦးစွာ၊
သက်သာလောနိတ်သားများကို ဆုတောင်းရာတွင် ဖော်ပြခြင်း (အပိုဒ် ၂ခ)၊ ဒုတိယအချက်၊
သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်းကို သတိရခြင်း (အပိုဒ် ၃)၊
တတိယအချက်၊ ဘုရားသခင်ရွေးကောက်တော်မူခြင်းကို သိခြင်း (အပိုဒ် ၄)။ ဤဝါကျသုံးခုသည်
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း၏ အကြောင်းအရာများဖြစ်သည်။ ပထမဝါကျတွင် ဘုရားသခင်ရှေ့၌
အတူတကွ မှတ်မိနေသော အမှတ်တရများကို ဆက်လက်တင်ပြခြင်းကို ပါဝလု ရည်ညွှန်းထားသည်
(အပိုဒ် ၃)။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း အတူတကွ မှတ်မိနေသော အမှတ်တရများကို
ပြန်လည်သတိရခြင်းသည် ဟေလင်နစ်ခေတ် “သူငယ်ချင်းဆန်သော” စာများတွင်
ဘုံအကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်သားများနှင့် သူ၏
သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းလိုကြောင်း ပြသခဲ့သည်။
The prayer starts with a reference to
thanksgiving. The use of eucharistoumen
(“we thank”; 1 Thess. 1:2) in the present tense indicates a constant and
repeated activity reinforced through the adverb “always.” This ongoing
thanksgiving would indicate that Paul was not merely making a rhetorical or
epistolary remark. He was alluding to actual practice—thrilled at what God had
achieved among the Thessalonians. Three participle clauses indicate the means
of Paul’s giving of thanks: first, by mentioning the Thessalonians in prayer
(v. 2b); second, by remembering their faith, hope, and love (v. 3); and third,
by knowledge of their calling by God (v. 4). These three clauses form the
contents of the thanksgiving. Paul alludes in the first clause to an ongoing
presentation in prayer of shared memories before God (v. 3). As noted above,
the reference to shared memories was a common motif found within the “friendly”
type of Hellenistic letters. Paul thus indicates his keenness to maintain his
bond of friendship with the Thessalonians.
ပထမဝါကျ၏
အတွေးအခေါ်ကို ဒုတိယဝါကျတွင် အားဖြည့်ပြီး ချဲ့ထွင်ထားသည်။ ထိုဝါကျတွင်
သက်သာလောနိတ်သားများ၏ ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်းကို ပါဝလု
သတိရသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၃)။ သူ၏ စာများစွာတွင် ပါဝလုသည်
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သော
ဤကုသိုလ်တရားသုံးပါးကို သူ၏ နားထောင်သူများ၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေကို အကဲဖြတ်ရန်
အသုံးပြုခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ကမ္ဘာဦး ၁၅:၆; ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၆; ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၈;
ဆာလံ ၃၃:၁၈, ၂၂; ၄၂:၁၁)။
ဤသုံးပါးစပ်တူ အကြောင်းအရာသည် ကျန်စာအုပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။
စာအုပ်အလိုက် ဤကုသိုလ်တရားများကို စာရင်းပြုစဉ်တွင် အစဉ်အဆက် ကွဲပြားသည်
(နှိုင်းယှဉ် ဂလာတိ ၅:၅-၆; ဧဖက်
၁:၁၅-၁၈)။ မကြာခဏ နောက်ဆုံးစာရင်းသွင်းထားသော ကုသိုလ်တရားသည် အဓိကအရေးကြီးသည်။
ပါဝလုသည် ကွဲပြားနေသော ကောရိန္သုအသင်းတော်အား ယုံကြည်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း၊
ချစ်ခြင်းကို လိုက်စားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၁ ကောရိန္သု ၁၃:၁၃)။ ချစ်ခြင်းကို
နောက်ဆုံးစာရင်းသွင်းထားခြင်းသည် ကောရိန္သုသားများအတွက် ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
မျှော်လင့်ခြင်းထက် ပိုမိုဦးစားပေးရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ၁ သက်သာလောနိတ် ၁:၃
တွင် ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း သုံးပါးကို ဖော်ပြခြင်းသည်
ပါဝလုသည် ဤကုသိုလ်တရားများကို အသုံးပြု၍ သက်သာလောနိတ်သားများ၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေကို
အကဲဖြတ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ တစ်နှစ်မပြည့်သေးသော အသင်းတော်ဖြစ်သော်လည်း
အပြုသဘောဆောင်သော အကဲဖြတ်ခြင်းကို ခံရသည်။ ပါဝလုသည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်
ပြုသောအမှု၊ ချစ်ခြင်းအားဖြင့် ပင်ပန်းစွာ ကြိုးစားခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်းအားဖြင့်
သည်းခံခြင်းကို သတိရသည် (အပိုဒ် ၃)။ ယုံကြည်ခြင်းသည် အံ့ဖွယ်အားဖြင့်
အမှုပြုခြင်းပါဝင်သည်။ ချစ်ခြင်းကို ပြင်းစွာကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ဆက်စပ်သော
လက်တွေ့ပြုခြင်းအားဖြင့် ထင်ရှားသည်။ မျှော်လင့်ခြင်းတွင် သည်းခံခြင်း လိုအပ်သည်။
ကုသိုလ်တရားတစ်ခုစီသည် အားထုတ်မှုကို တောင်းဆိုပြီး ခံစားချက်သက်သက်အဖြစ်
လျှော့ချ၍ မရနိုင်ပေ။
The idea of the first clause is reinforced and
expanded in the second clause, which refers to Paul’s remembrance of the
Thessalonians’ faith, love, and hope (v. 3). In many of his letters, Paul uses
these three virtues—characteristic of the people of God in the OT (cf. Gen.
15:6; Ex. 20:6; Lev. 19:18; Pss. 33:18, 22; 42:11)—to appraise the spiritual
condition of his audience. This threesome thematically dominates the rest of
the letter. The order in which the virtues are listed varies from letter to letter
(cf. Gal. 5:5–6; Eph. 1:15–18). Often the virtue listed last is of primary
importance. Paul urged the divided believers in Corinth to pursue faith, hope,
and love (1 Cor. 13:13). The listing of love as the final virtue of three
indicates that, for the Corinthians, it was a higher priority than faith and
hope. The reference to the three virtues of faith, love, and hope in 1
Thessalonians 1:3 indicates that Paul had used these virtues to assess the
spiritual state of the Thessalonians. Though a community less than a year old,
they nevertheless received a positive appraisal. Paul remembered their faithful
work, loving labor, and enduring hope (v. 3). Faith, somewhat surprisingly,
involves work. Love is expressed practically through the kind of effort
associated with hard physical labor, and hope needs patience. Each virtue
demands effort and cannot be reduced to merely an emotion.
ပထမနှစ်ခုသော
ကြိယာဝိသေသနဝါကျများ၏ အပြုသဘောဆောင်သော ခံစားချက်များကို တတိယဝါကျတွင် (၁:၄-၅)
နှင့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းများ (၁:၆-၁၀) တွင် ပိုမိုဖွံ့ဖြိုးစေထားသည်။
ဤကျမ်းပိုဒ်များကို ပထမရာစုပညာရေးဘာသာစကားဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသည်။
ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် အတုယူခြင်းသည် နှုတ်ဖြင့် ဟောပြောခြင်းကို ဖြည့်စွမ်းပေးသော
အဓိကသင်ကြားနည်းဖြစ်သည်။ တပည့်သည် ဆရာ၏ စကားကို နားထောင်ခြင်းနှင့် ဆရာ၏
အပြုအမူကို အတုယူခြင်းအားဖြင့် သင်ယူသည် (လုကာ ၂၄:၁၉ ကိုကြည့်)။ ဤနှစ်မျိုးသော
သင်ကြားနည်း—ဆရာပြောဆိုခြင်းနှင့် တပည့်နားထောင်ခြင်း၊ ဆရာပြုမူခြင်းနှင့် တပည့်အတုယူခြင်း—ကို
အသုံးပြု၍ ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်သားများကို သူတို့ဆရာများနှင့် သခင်ယေရှုကို
အတုယူသူများဖြစ်လာသည်ဟု ချီးကျူးခဲ့သည် (၁ သက် ၁:၆)။ သူတို့သည်
ကိုယ်တိုင်နားထောင်ပြီး လက်ခံခဲ့သော သခင်ယေရှု၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြေညာခဲ့ကြသည်
(အပိုဒ် ၈)။ သူသည် သူတို့အား “တပည့်” ဟူသော စကားလုံးကို မသုံးဘဲ
ကောင်းသောတပည့်များအဖြစ် သဘောထားကျတ်အတည်ပြုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည်
ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်ပြီး လိုက်နာခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
The positive sentiments of the first two
participle clauses are further developed in the third clause in 1:4–5 and the
accompanying material of 1:6–10. These verses are dominated by first-century
educational language. In the Greco-Roman world, imitation supplemented oral
discourse as the primary methods of teaching. The disciple learned through
hearing his teacher’s words and imitating his deeds (see Luke 24:19). Using
these two didactic elements—the teacher speaking and the disciple hearing, and
the teacher acting and the disciple imitating—Paul affirmed the Thessalonians
because they had become imitators of their teachers and of the Lord (1 Thess.
1:6) by proclaiming the word of the Lord (v. 8) that they had both heard and
accepted. He implicitly affirmed their status as good disciples—without needing
to use the term “disciple”—because they had both heard and acted upon the word
of God.
ပထမဦးစွာ
ပြောဆိုခြင်းနှင့် နားထောင်ခြင်း ပညာရေးအကြောင်းအရာကို စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဣသရေလကဲ့သို့ သက်သာလောနိတ်သားများသည် ဘုရားသခင်၏
လူမျိုးဖြစ်ရန် ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏
ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းကြောင့် ယေရှု၏ နောက်လိုက်များဖြစ်လာခဲ့သည်။ eklogē
(“ရွေးကောက်ခြင်း”၊
“ခေါ်တော်မူခြင်း”; ၁:၄)
ဟူသော နာမ်စကားကို အသုံးပြုခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ခြင်း သို့မဟုတ်
ရွေးကောက်ခြင်းကို ဆိုလိုပြီး ခေါ်တော်မူခြင်းဟူသော လုပ်ဆောင်ချက်တွင်
ပြီးမြောက်သည်။ ဤသည်မှာ စာအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ထင်ရှားသော အကြောင်းအရာဖြစ်သည် (၂:၁၂;
၄:၇; ၅:၂၄)။
ဤခေါ်တော်မူခြင်းကို ပါဝလု၏ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းအားဖြင့် ဆက်သွယ်ပေးခဲ့သည်။
ဤဟောပြောခြင်းသည် စကားဖြင့်သာမက တန်ခိုး၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၊ အပြည့်အဝ
ယုံမှားခြင်းနှင့်အတူ ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်သည် သူ၏ စကားများကို
လူ့အားထုတ်မှု၏ ပေါင်းလဒ်ထက် များစွာသာလွန်သော အရာတစ်ခုအဖြစ်
ပြောင်းလဲပေးခဲ့ကြောင်း အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ သက်သာလောနိတ်သားများသည်
လှည့်လည်ဖျော်ဖြေသူ သို့မဟုတ် ဒဿနပညာရှင်၏ စကားကိုသာ မကြားခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည်
ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်၏ အသံကို ကြားခဲ့ကြသည်။ ရွေးကောက်ခြင်းနှင့်
ခေါ်တော်မူခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စအတွက် ဓမ္မသစ်ပညာရှင်များ များစွာရေးသားခဲ့ကြသည် (၂
တိမောသေ ၂:၈-၁၃ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အရင်းအမြစ်များအရ ပါဝလုသည်
သက်သာလောနိတ်မြို့၌ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ များစွာသောသူများအား ဟောပြောခဲ့သည်
(တမန်တော် ၁၇:၁-၄)။ လုကာက အချို့သူများ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည် (တမန်တော် ၁၇:၄)။
ထိုသူများအတွက် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။
ဤလုပ်ဆောင်ချက်သည် သေးငယ်ပြီး အရေးမကြီးသော ယုံကြည်သူအုပ်စုလေးအား
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး၊ ဣသရေလ၏ ရွေးကောက်ခံများနှင့် တူညီသော
တန်ဖိုးနှင့် အဆင့်အတန်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၇:၆-၇; ဟေရှာယ ၄၃:၂၀; ၄၅:၄)။
First, let us consider the educational theme of
speaking and hearing. As with Israel in the OT, the Thessalonians had been
called by God to be His people. They were followers of Jesus as a result of the
deliberate actions of God. The use of the noun eklogē (“election,” “calling”; 1:4) refers to God’s choice or
selection, realized in the act of calling—a prominent motif found throughout
the letter (2:12; 4:7; 5:24). This calling was communicated through Paul’s
preaching of the gospel, not in word only but also with power, the Holy Spirit,
and full confidence. Paul drew attention to God’s transformation of his words
into something much greater than the sum of human effort. The Thessalonians had
not just heard the words of an itinerant entertainer or philosopher, but had
heard the voice of God Himself. Much theological ink has been spilt on the
issue of calling and election (see commentary on 2 Tim. 2:8–13). Our sources
simply indicate that Paul preached without fear to many in Thessalonica (Acts
17:1–4). Luke says that some were persuaded (Acts 17:4). For them, the
preaching of the gospel was a calling by God—an act that conveyed to the small
and insignificant group of new converts a value and status equivalent to that
of the people of God in the OT, the elect of Israel (Deut. 7:6–7; Is. 43:20;
45:4).
၁ သက်သာလောနိတ်
၁:၉-၁၀ အရ ဧဝံဂေလိတရားသည် ယုဒမဟုတ်သော သက်သာလောနိတ်သားများအား ရုပ်တုများကို
စွန့်ပစ်ပြီး “အသက်ရှင်တော်မူပြီး အမှန်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို
ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ရန်” (အပိုဒ် ၉) နှင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ထိုဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို
စောင့်ဆိုင်းရန် (အပိုဒ် ၁၀) ခေါ်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။
ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းများတွင် ကြီးပြင်းလာသူများနှင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို
သိသူများအတွက် ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်ရှိကြောင်း သိပြီး ယေရှုကို
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသည်ဟု နားလည်ကြသည်။ သို့ရာတွင်
ဘုရားသခင်ကို မသိရှိသေးသော ရုပ်တုကိုးကွယ်သူ သက်သာလောနိတ်သားများအတွက်
ကျေးဇူးသက်ဝင်ခြင်းသည် အဓိကအားဖြင့် နောင်တရခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏
ခေါ်တော်မူခြင်းကို အပြုသဘောဆောင်စွာ လက်ခံခြင်း၊ အခြားနတ်ဘုရားများကို
စွန့်ပစ်ပြီး ထိုဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ကာ သူ၏ မိသားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ရန် ဤခေါ်တော်မူခြင်းသည် ပါဝလုတစ်ဦးတည်းတွင်သာ
ထူးခြားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဂရိလူများစွာသည် ယုဒဘာသာကို
လိုက်စားသူများ—နတ်ဘုရားကိုကြောက်ရွံ့သူများ (တမန်တော် ၁၀:၂၂; ၁၃:၂၆)—သည် ယုဒဘာသာ၏
တစ်ဆူတည်းသော နတ်ဘုရားယုံကြည်ခြင်း၏ အကျင့်စာရိတ္တရှင်းလင်းမှုကို ဆွဲဆောင်ခံရသည်။
သို့ရာတွင် ပါဝလု၏ ဧဝံဂေလိတရားတွင် ထူးခြားသောအချက်မှာ တရားစီရင်ခြင်းနေ့တွင်
ယေရှုပြန်ကြွလာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် ခေါ်တော်မူခြင်းဖြစ်သည် (၁ သက် ၁:၁၀)။
ဤသည်မှာ သူ၏ ခေတ်က ဒဿနပညာရှင်များနှင့် လျှို့ဝှက်ဘာသာရေးများ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏
ဒုက္ခများအတွက် ကမ်းလှမ်းသော ဖြေရှင်းနည်းများအတွက် ပါဝလု၏ အစွန်းရောက်သော
အစားထိုးဖြစ်သည်။ အလားတူစကားကို ကြားခဲ့ရသော်လည်း အခြားသူများမှာ မယုံကြည်ခဲ့ကြပေ
(တမန်တော် ၁၇:၄-၅; နှိုင်းယှဉ်
မဿဲ ၁၃:၃-၉, ၁၈-၂၃)။
According to 1 Thessalonians 1:9–10, the gospel
message was a call for the Gentile Thessalonians to turn from idols “to serve
the living and true God” (v. 9) and to await His Son from heaven (v. 10). For
many of us who grew up in Christian communities and who have a knowledge of
God’s will, the experience of conversion is often characterized by an act of
repentance. We know that we are sinners and we receive forgiveness for our sins
through faith in Jesus. However, for the pagan Thessalonians, who knew neither
God nor His will, conversion was not primarily an act of repentance but rather
the positive acceptance of God’s call to turn away from other gods and to serve
Him and become part of His family. This call to reject idolatry was not unique
to Paul. Many Greeks who followed Judaism—known as God-fearers (Acts 10:22;
13:26)—were attracted to the moral clarity of Jewish monotheism. Unique to
Paul’s gospel, however, was his call to wait for the return of Jesus on
judgment day (1 Thess. 1:10). This was Paul’s radical alternative to the
solutions for society’s woes offered by the philosophers and mystery religions
of his day. Others, who heard the same words, were not persuaded (Acts 17:4–5;
cf. Matt. 13:3–9, 18–23).
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း
အပိုင်း၏ နိဂုံးတွင် ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများကို အောင်မြင်သော
တပည့်များအဖြစ် အတည်ပြုခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပါဝလုမှတစ်ဆင့် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြခံရသော
ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို ကြားနာပြီး လက်ခံခဲ့ကြပြီး ယခုအခါ အခြားသူများက သူတို့ကို
နားထောင်သင့်ပြီဖြစ်သည်။ ၁ သက်သာလောနိတ် ၁:၈ တွင် ပါဝလုက ထာဝရအရှင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်
သို့မဟုတ် သတင်းစကားသည် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများထံမှလည်းကောင်း၊
သူတို့မှတစ်ဆင့်လည်းကောင်း၊ မကေဒေါနိယ၊ အာခိုင၊ နှင့် တကယ်တော့ လူသိများသော
ဒေသတစ်ခုလုံးသို့ အားကောင်းစွာ ထွက်သံလာခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူတို့၏
သစ္စာရှိမှု၊ ပါဝလုအား ဧည့်သည်ဝတ်ကျေတွေ့ဆုံခဲ့ပုံ၊ ရုပ်တုများမှ
အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ထံသို့ လှည့်လာပုံ၊ နှင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဘုရားသခင်၏
သားတော်ကို စောင့်မျှော်လိုသော ဆန္ဒတို့ကို သူကြားခဲ့ရသည် (အပိုဒ် ၉-၁၀)။ ယုံကြည်ခြင်းသစ်ရရှိထားသော
သူများသည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအသစ်ကို အခြားသူများအား မပြောဘဲ မနေနိုင်ကြခဲ့ပေ။
သူတို့၏ အစီအရင်ခံစာသည် မှန်ကန်ပြည့်စုံသဖြင့် ပါဝလုမှ ထပ်မံဖြည့်စွမ်းရန်
မလိုအပ်ခဲ့ပေ (အပိုဒ် ၈)။ သူတို့သည် ယုံကြည်ထိုက်သော အာဏာပိုင်ရင်းမြစ်တစ်ခု
ဖြစ်လာခဲ့ပြီး နားထောင်ခံရမည့်သူများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
At the end of this thanksgiving section, Paul
affirmed the Thessalonians as successful disciples. They had heard and accepted
the call of God expressed through Paul and now deserved to be heard by others.
In 1 Thessalonians 1:8, Paul mentioned how the word or message of the Lord was
strongly proclaimed from and through the Thessalonians to those in Macedonia,
Achaia, and, indeed, throughout the whole known region. He had heard a report
of their faithfulness, the welcome they extended to Paul, their turning from
idols to the living God, and their desire to await the return of His Son from
heaven (vv. 9–10). The new believers simply could not wait to tell others about
their newfound faith. Their report was accurate and full and as such did not
need to be supplemented by Paul (v. 8). They had become an authoritative source
and deserved to be heard.
ထို့နောက်
အပြုအမူနှင့် အတုယူခြင်း ဆိုသော ဖြည့်စွမ်းသော ပညာရေးဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများသို့
ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ကောင်းသော တပည့်များအဖြစ် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများသည်
ပါဝလုနှင့် သူ၏အဖော်များအပြင် သခင်ခရစ်တော်ကိုပါ ထောက်ပံ့သူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်
(အပိုဒ် ၆)။ သူတို့ကို သုံးသော စကားလုံးမှာ မိမေတေး (mimētēs) ဖြစ်ပြီး
အတုယူခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပါဝလုက သူတို့သည် ယေရှုကို
အတုယူရမည်ဟု ပြောခဲ့သည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၅:၁-၁၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ပထမဦးစွာ ပါဝလုကို
အတုယူပြီးမှ သခင်ခရစ်တော်ကို အတုယူခြင်းဟူသော အစဉ်အတိုင်းအတာသည် အံ့သြဖွယ်ရာ
ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ သက်သာလောနိတ်မြို့သားများသည် ပါဝလုနှင့် ယေရှုကို
သမိုင်းအစဉ်အတိုင်း တွေ့ဆုံခဲ့ပုံပင် ဖြစ်သည်။ ပထမဦးစွာ ပါဝလုက သူ့ကိုယ်သူ
မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် သူတို့ကို ယေရှုထံ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည်
လူသားမှတစ်ဆင့် ဖော်ပြခြင်း ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ခေတ်ပြိုင်ဒဿနပညာရှင်များ၏
တွန့်ဆုတ်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ အတုယူရန် ဥပမာအဖြစ် ရဲဝံ့စွာ
ရှေ့တန်းတင်ခဲ့သည် (၁ ကောရိန်သု ၄:၁၆၊ ၁၁:၁ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ ပါဝလု၏ ဥပမာကို
လိုက်နာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ ဥပမာကို လိုက်နာရန်ပင် ဖြစ်သည် (ဧဖက်
၅:၁)။ ယေရှုနှင့် သူ့ကို ဖော်ပြပေးသော လူသားအကိုယ်စားလှယ်နှစ်ဦးစလုံးကို အတုယူရန်
ခေါ်တော်မူခြင်းသည် အထီးကျန်မှုဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးလွတ်လပ်မှုကို ချီးမွမ်းသော
ယဉ်ကျေးမှုများကို စိန်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ “ငါနှင့် ငါ့သခင်” ဆိုသည်မှာ
သက်သာလောနိတ်အတွေ့အကြုံဖြစ်သော “ကျွန်ုပ်တို့၊ ပါဝလု၊ နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်”
ဟူ၍ အစားထိုးခံရသည်။ ပါဝလုနှင့် သခင်ခရစ်တော်ကို အောင်မြင်စွာ အတုယူခြင်း၏ ရလဒ်မှာ
သက်သာလောနိတ်မြို့သားများသည် မကေဒေါနိယနှင့် အာခိုငရှိ သူများအတွက် တူပိုး (typos)
သို့မဟုတ် ပုံသက်သေ
ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၁:၇)။ အတုယူသူများသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်
အတုယူခံကြရသည်။ သူတို့ကို အခြားသူများအတွက် တရားဝင်သော ပုံသက်သေ ဖြစ်ကြောင်း
ပါဝလု၏ အတည်ပြုချက်သည် သူတို့သည် သူ့ကို အပြုသဘောဆောင်စွာ အတုယူခဲ့ကြောင်း
အတည်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း ၂:၁၄ တွင် ပါဝလုက သူတို့သည် ယေရှုမှတစ်ဆင့်
ယုဒဲယရှိ ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်များကို အတုယူသူများ ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ထပ်မံ
ချီးကျူးခဲ့သည်။ ကြားနာခြင်းနှင့် အတုယူခြင်း ဟူသော ပထမရာစုပညာရေးတွင်
အသုံးများသော နည်းစနစ်များဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ် သူတို့၏ ဖွံ့ဖြိုးမှုကို
သတ်မှတ်ခြင်းဖြင့် ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများကို သူတို့ လွယ်ကူစွာ
နားလည်နိုင်သော စကားဖြင့် ချီးကျူးအားပေးနိုင်ခဲ့သည်။
We next return to the complementary educational
themes of deeds and imitation. As good disciples, the Thessalonians had also
become supporters of Paul and his associates, as well as the Lord (v. 6). The
term used for them is mimētēs, a
reference to the act of imitation. Further along in the letter are Paul’s
statements concerning how they were to imitate Jesus (see commentary on 1
Thess. 5:1–11). The order of first imitating Paul and then the Lord may seem
somewhat surprising. This is, however, the historical order in which the
Thessalonians encountered Paul and Jesus. First, Paul introduced himself to
them. Second, he introduced them to Jesus. The gospel was mediated through
human agency. Paul did not hesitate to put himself forward as an example to
imitate in contrast to the hesitancy of contemporary philosophers (see also 1
Cor. 4:16; 11:1). The purpose of following Paul’s example was to follow that of
God (Eph. 5:1). The call to imitate both Jesus and the human agency through
whom He is mediated challenges those cultures that exalt a form of spiritual
freedom through isolation and the construction of a highly individualized
spiritual “self.” “Me and my Lord” is replaced by the Thessalonian experience
of “Us, Paul, and our Lord.” The result of successfully imitating Paul and the
Lord was that the Thessalonians had become a typos or pattern for those in Macedonia and Achaia (1 Thess. 1:7).
The imitators were themselves imitated. Paul’s affirmation of their status as a
valid pattern for others confirms that they had positively imitated him. Later,
in 2:14, Paul would compliment them further for becoming “imitators” through
Jesus of God’s churches in Judea. By defining their development as members of
the people of God through the familiar pedagogical concepts of hearing and
imitation, Paul was able to compliment and encourage the Thessalonians in terms
they readily understood.
အခန်းကြီး - ၂
၂:၁-၁၂ ပါဝလု၏
လည်ပတ်မှုကို ခုခံကာကွယ်ခြင်း။ ဤနေရာ၌ ပါဝလုသည် သူ၏အမှုတော်ကို ဆက်လက်၍
ခုခံကာကွယ်သည်။ သည်သူ ဖြစ်နိုင်သော ဝေဖန်မှုများကို ငြင်းပယ်ပြီး ဘုရားသခင်နှင့်
သက်သာလောနိတ်မြို့သားများကို သက်သေအဖြစ် ဆင့်ခေါ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ဂရိဘာသာတွင်
“သက်သေ” (martyr) ဆိုသည်မှာ
ဖြစ်ရပ်များကို တွေ့မြင်သူ သက်သေခံရန် အများရှေ့တွင် ထွက်ဆိုရန် ဆန္ဒရှိသူကို
ဆိုလိုသည်။ သက်သာလောနိတ်မြို့သားများသည် ပါဝလု၏ လည်ပတ်မှုအကြောင်း သူတို့၏
အတွေ့အကြုံကို မကေဒေါနိယနှင့် အာခိုငရှိသူများအား ပြောပြခြင်းဖြင့် ပါဝလု၏
သက်သေများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ၂:၁-၁၂ တစ်လျှောက်လုံး “သင်တို့
သိကြသည်” (အပိုဒ် ၁၊ ၂၊ ၅၊ ၁၁)၊ “သင်တို့ အောက်မေ့ကြသည်” (အပိုဒ် ၉) ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ
အတည်ပြုခြင်းဖြင့် သူတို့၏ သက်သေအခန်းကဏ္ဍကို ဆက်လက်ထားရှိခဲ့သည်။
2:1–12.
Defense of Paul’s Visit. In this passage, Paul offers a sustained defense of his ministry. He
refutes possible criticisms—appealing to both God and the Thessalonians as his
witnesses (v. 10). In Greek, a “martyr” or “witness” was not simply a passive
observer of events but rather someone willing to testify in public concerning
what had been seen or heard. The Thessalonians had already acted as Paul’s
witnesses by sharing their account of his visit with those in Macedonia and
Achaia. Paul maintained their role as witnesses throughout 2:1–12 by repeatedly
affirming the nature and extent of their knowledge (“you know”; vv. 1, 2, 5,
11; “you remember”; v. 9).
ပါဝလုသည် အဘယ်ကြောင့်
ဤမျှ ခုခံကာကွယ်မှု လိုအပ်ခဲ့ရသနည်း။ ဤစာတွင် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများ ပါဝလုကို
ရန်လိုကြောင်း လုံးဝ ညွှန်ပြချက် မရှိပါ။ သူတို့သည် ညှဉ်းဆီးခြင်းခံရသော်လည်း
သူ၏သတင်းစကားကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့ကြသည် (၁:၆)။ အမှန်မှာ သူတို့နှင့်
ဘုရားသခင်ပင် သူ၏ အဓိကသက်သေများ ဖြစ်သည် (၂:၁၀)။ ပါဝလု၏ ခုခံကာကွယ်ချက်သည်
တမန်ခရစ်တော် ၁၇:၆-၇ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယုဒလူများ၏ တိကျသော စွပ်စွဲချက်ကို
မဖြေရှင်းပါ။ ထိုနေရာ၌ သက်သာလောနိတ်ယုဒလူများက ပါဝလုနှင့် သူ၏အဖော်များသည်
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကို မတည်မငြိမ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ဧကရာဇ်ကဲသာ၏ အာဏာကို စိန်ခေါ်ကာ
အခြားဘုရင်တစ်ပါး ယေရှုကို ကြေညာသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော
အကြံပြုချက်မှာ ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ရခြင်းကြောင့်
သူ၏အမှုတော်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော မှားယွင်းသော အယူအဆများကို တားဆီးရန်
ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာသည် မြို့တစ်မြို့မှ မြို့တစ်မြို့သို့
လှည့်လည်သွားလာပြီး လူမိုက်များကို လှည့်စားကာ နာမည်ကြီးခြင်းနှင့်
စည်းစိမ်ဥစ္စာရယူရန် ကြိုးစားသော လှည့်စားသူ လိမ်ညာသူများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ထိုလူယုတ်မာများနှင့် ဆက်နွယ်မှု မရှိစေရန် ပါဝလုသည် သူ၏အမှုတော်ကို အမှားမှ၊
မစင်ကြယ်သော ရည်ရွယ်ချက်မှ၊ လှည့်ကွက်မှ၊ လောဘမှ လာခြင်း မဟုတ်ကြောင်း
ခုခံကာကွယ်ခဲ့သည်။ သူ၏သတင်းစကားနှင့် အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်က အတည်ပြုထားသော အရာ
ဖြစ်သည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၂:၄)။ ထိုကြောင့် ပါဝလုသည် ကောင်းမွန်သော ခေါင်းဆောင်မှု၏
ဥပမာအဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ရှေ့တင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့လုပ်ရာတွင် ပါဝလုသည်
ခေတ်ပြိုင်ဒဿနပညာရှင်များ ဂုဏ်သိက္ခာကို ခုခံကာကွယ်ရန် သုံးသော စကားလုံးများစွာကို
သုံးခဲ့သည်။ သူသည် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ကောင်းမြတ်သော အပြုအမူဆိုင်ရာ
မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရုံသာမက ကျော်လွန်ရန်ပါ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။
Why did Paul need to mount such a defense? There
is no indication in the letter that the Thessalonians were hostile toward Paul.
They received his message with joy despite the persecution that followed (1:6).
Indeed, they and God were his key witnesses (2:10). Neither does Paul’s defense
address the specific accusation of the Jews as recorded in Acts. In Acts
17:6–7, the Jews of Thessalonica charged Paul and his companions with
disturbing the world (oikoumenē;
“inhabited area”; i.e., the Roman Empire) and challenging the authority of
Caesar by proclaiming another ruler: Jesus. A more preferable suggestion is
that Paul was attempting to counter any false conceptions that might have been
associated with his ministry due to his sudden departure from Thessalonica. The
ancient world was full of wandering charlatans who bounced from one city to
another peddling their wares in an attempt to win fame and fortune from anyone
gullible enough to believe them. To avoid being associated with such riffraff,
Paul defended his ministry as one not based on error, impure motives, trickery,
or greed. His message and ministry was one approved by God (1 Thess. 2:4). For
this reason, Paul put himself forward as an example of good leadership to
imitate. In doing so, Paul used many of the terms employed by contemporary
philosophers to defend their honor. He was willing to match, and indeed to
surpass, society’s expectations of good and noble behavior.
ေပါလု၏
ခုခံကာကွယ်ချက်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲနိုင်သည်- ၂:၁-၈ နှင့် ၂:၉-၁၂။ ပထမပိုင်းတွင်
တူညီသော သဒ္ဒါပုံစံဖြင့် ငြင်းဆိုချက် သုံးခုပါဝင်သည်။ ငြင်းဆိုချက်တိုင်းကို
ဂရိဘာသာတွင် “အကြောင်းမူကား” ဟု ဘာသာပြန်လေ့ရှိသော အကြောင်းဆက်စာလုံးဖြင့် စတင်သည်
(အပိုဒ် ၁၊ ၃၊ ၅)၊ ငြင်းဆိုချက်ကိုယ်တိုင်ကို ဖော်ပြပြီး ထောက်ခံသက်သေကို
ဆန့်ကျင်ဘက်အကြောင်းဆက်စာလုံးဖြင့် (များသောအားဖြင့် “သို့ရာတွင်” ဟု ဘာသာပြန်သည်၊
အပိုဒ် ၂၊ ၄၊ ၇) ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယပိုင်းတွင် ပါဝလု၏ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ဥပမာ
(စကားနှင့် အပြုအမူ) ၏ အပြုသဘောဆောင်သော ဖော်ပြချက် ပါဝင်သည်။
Paul’s defense may be divided into two sections:
2:1–8 and 2:9–12. The first section includes three denials that follow the same
grammatical pattern. Each denial is introduced in Greek with a conjunction
often translated “for” (vv. 1, 3, 5); the denial itself is stated; and then
supporting evidence is presented, signaled in Greek by the use of a conjunction
of opposites, often translated “but” (vv. 2, 4, 7). The second section includes
a positive description of Paul’s gospel and example (i.e., his words and
deeds).
ပထမဦးစွာ
ငြင်းဆိုချက်မှာ သူ၏လည်ပတ်မှုသည် အသီးအနှံ မရှိခဲ့ဟူသော စွပ်စွဲချက် ဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၁-၂)။ သူ၏ခေါင်းဆောင်မှုသည် သူ၏သတင်းစကား၏ ရှင်းလင်းမှုနှင့်
ပို့ချပုံတို့ကြောင့် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူနှင့် အဖော်များ၏ ရဲဝံ့မှုကို
အရင်ဆုံး ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂)။ ဂရိဒဿနပညာရှင်ကဲ့သို့ သူသည် ရှာဖွေလိုသော
ရဲဝံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဖွင့်ဟခြင်းဖြင့် ဟောပြောခဲ့သည်။ ဖွင့်ဟစွာ
ဟောပြောရခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အခြေအနေကို ဖွင့်ဟစွာ ပြောဆိုခြင်း
ဖြစ်သည်။ ပြဿနာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် ဒဿနပညာရှင်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ဒဿနကို
ကုသဆေးအဖြစ် ညွှန်ကြားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့်
စတိုအိတ်နှင့် ဆိုင်နစ် ဒဿနပညာရှင်များက သူတို့ကို အားကစားသမားများ သို့မဟုတ်
မကောင်းသော လူများနှင့် ပဋိပက္ခထဲတွင် ရှိနေသူများဟု ဖော်ပြတတ်သည်။ ပါဝလု၏
ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းသည်လည်း ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤပဋိပက္ခသည်
တစ်ကြိမ်တည်းသာ ဖြစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဖိလိပ္ပိတွင် သူခံခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခ နှင့်
စော်ကားခြင်းများက သက်သေပြသည်။ ကောင်းသော ဒဿနပညာရှင်ကဲ့သို့ အခြားသူများကို
ကယ်တင်ရန် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဒဿနပညာရှင်များနှင့်
မတူဘဲ ပါဝလု၏ ရဲဝံ့မှုသည် ဘုရားသခင်၏ ကူညီမှုမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်း၏
ရောဂါအတွက် သူ၏ ကုသဆေးမှာ ဘုရားသခင်ထံမှ ဧဝံဂေလိတရား ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂)။
Paul’s first denial was that his visit had no
results (vv. 1–2). His leadership was successful due to the clarity of his
message and the manner of his delivery. He referred first to his and his
colleagues’ boldness despite significant opposition (v. 2). Like a Greek
philosopher, he spoke with the sought-after quality of boldness or frankness.
To speak frankly is to speak candidly about someone’s condition. Having
diagnosed the problem, the philosopher would then prescribe the remedy, which,
unsurprisingly, would be his own brand of philosophy. This often resulted in
conflict. Stoic and Cynic philosophers thus described themselves as athletes in
a competition or in conflict with immoral men and women to help them turn from
lives of vice to lives of virtue. Paul’s preaching of the gospel likewise
resulted in conflict. This conflict was not a one-off occurrence, as
demonstrated by the suffering and insults he experienced in Philippi. He, like
the good philosopher, was willing to put his life on the line to save others.
In contrast to the philosophers, however, Paul’s boldness resulted from being
helped by his God and his prescription for society’s ills was the gospel from
God (v. 2).
ဒုတိယမြောက်
ငြင်းဆိုချက်မှာ သူ၏ တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခြင်းသည် အဆိုးမြင်ရည်ရွယ်ချက်များမှ
လာသည်ဟူသော စွပ်စွဲချက် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃-၄)။ အပိုဒ် ၃ တွင် သူသည်
ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောရန် ဖြစ်နိုင်သော ရည်ရွယ်ချက် သုံးခုကို ငြင်းပယ်သည်။ အမှား၊
မစင်ကြယ်ခြင်း၊ လှည့်စားခြင်း တို့မှ လာခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုအစား ဘုရားသခင်ကို
နှစ်သက်ရန်သာ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်ဟု ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးနှင့် ဆက်စပ်သော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည် (ဆာလံ
၆၉:၃၀-၃၁၊ ဟေရှာယ ၅၉:၁၅)။ သူသည် ဘုရားသခင်က စမ်းသပ်ပြီး ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောရန်
အပ်နှံခြင်း ခံရသည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၂:၄)။ ဤစမ်းသပ်ခြင်းသည် တစ်ကြိမ်တည်း
ဖြစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဆက်လက်၍ ဘုရားသခင်၏ အဆက်မပြတ် အတည်ပြုခြင်းကို ရှာဖွေသော
လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်အား ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ခံမှု၏ ပုံသက်သေ
ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤအပိုင်းတစ်လျှောက် ဘုရားသခင်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရည်ညွှန်းထားသည်ကို
သတိပြုပါ (၂:၂၊ ၄၊ ၈)။ ပါဝလုသည် ယခင်က မကိုးကွယ်သူများဖြစ်ခဲ့သော
သက်သာလောနိတ်မြို့သားများအား ဟောပြောခဲ့သော ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် နေထိုင်ကြောင်း
သတိရှိရှိ နေခဲ့သည် (၁:၉)။
Paul’s second denial was that his exhortation or
appeal was driven by negative motives (vv. 3–4). In v. 3 he rejects three
possible motives for delivering his gospel. He was not motivated by error,
uncleanness, or deceit. Paul rejected these and instead argued that his sole
motive was to please God, a motif associated with the people of God in the OT
(Ps. 69:30–31; Is. 59:15). He had been tested by God and, as a result,
entrusted with the preaching of the gospel (1 Thess. 2:4). This testing was
also not a one-off event. It was an ongoing process by which Paul sought God’s
continual approval of his motives. Paul modeled personal accountability to God.
Note the repeated references to God throughout this section (2:2, 4, 8). Paul
was conscious of living in the presence of the very God he proclaimed to the
formerly pagan Thessalonians (1:9).
တတိယမြောက်
ငြင်းဆိုချက်မှာ သူ၏အမှုတော်သည် ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းဖြစ်ပြီး ချော့မော့စကားဖြင့်
ကိုယ်ဂုဏ်ကို မြှင့်တင်သည်ဟူသော စွပ်စွဲချက် ဖြစ်သည် (၂:၅-၈)။ ပါဝလု၏
ခုခံကာကွယ်ချက်မှာ သူပေးခဲ့သော ဥပမာကို ဆင့်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်- သူနှင့်
အဖော်များသည် ဘုရားသခင်၏ ဧဝံဂေလိတရားကိုသာမက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကိုပါ
ဝေမျှခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၈)။ သူတို့ကြားခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရား၏ စကားများကို အတုယူရန်
သူပေးခဲ့သော နေထိုင်မှုပုံဥပမာဖြင့် အတည်ပြုပြသ ခဲ့သည် (၁ ယောဟန် ၃:၁၈၊ မဿဲ ၂၃:၃၊
ရောမ ၂:၁၊ ၂၁-၂၃၊ ယာကုပ် ၂:၁၄-၁၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဒဿနပညာရှင်များလည်း စကားနှင့် အပ
painting က
ကိုက်ညီရသည်ဟူသော တရားမှန်ကန်မှု၏ စမ်းသပ်ချက်ကို မြှင့်တင်ခဲ့ကြသည်။ ပါဝလုသည်
သက်သာလောနိတ်မြို့သားများ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ကောင်းသော နို့ထိန်းမ
စောင့်ရှောက်မှုဆိုင်ရာ ပုံရိပ်ကို သုံးခဲ့သည်။ ဒဿနပညာရှင်များက
ဒဿနအသစ်သင်ယူသူများသည် ကလေးငယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သည်ဟု ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ပါဝလုကမူ
တမန်တော်အဖြစ် သူ၏အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး နို့တိုက်မိခင်က မိမိကလေးများကို
ဂရုစိုက်သကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ သူတို့အား ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်ဟု ငြင်းဆိုခဲ့သည် (၁
သက်သာလောနိတ် ၂:၇)။ သူ၏အပြုအမူများသည် သူဝန်ခံခဲ့သော ရည်ရွယ်ချက်များကို
အတည်ပြုပြသခဲ့သည်။
Paul’s third denial was that his ministry was
self-serving and that he sought to enhance his own glory with flattering words
(2:5–8). Paul’s defense was to appeal to the example he had provided them: he
and his colleagues shared the gospel of God as well as their own lives (v. 8).
The words of the gospel they had heard were validated by the lived example he
had provided for them to imitate (1 John 3:18; cf. Matt. 23:3; Rom. 2:1, 21–23;
James 2:14–18). Philosophers similarly promoted this widely accepted test of
genuineness: that one’s deeds should match one’s speech. Paul also used imagery
associated with good pastoral care that would have been familiar to the
Thessalonians. Philosophers argued that new converts to philosophy were like
babes in need of motherly care. Paul argued that he had laid aside his rights
as an apostle and instead approached the Thessalonians in gentleness, as a
nursing mother cares for her own children (1 Thess. 2:7). His actions confirmed
and demonstrated the motives he professed.
အပိုဒ် ၉-၁၂ တွင်
ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများနှင့် ဘုရားသခင်ကို တိုက်ရိုက် သက်သေအဖြစ်
ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။ ဤဆင့်ခေါ်ချက်တွင် စာတစ်စောင်လုံးတွင် တွေ့ရှိပြီးသား
အကြောင်းအရာများ ပါဝင်သည်။ အခန်း ၁ တွင် ပါဝလုသည် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများ၏
အတွေ့အကြုံကို ကြားနာခြင်းနှင့် အတုယူခြင်း ဟူသော နှစ်မျိုးဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။
အခန်း ၂ တွင် သူပေးခဲ့သော သင်ကြားမှုကို အလားတူ စကားဖြင့် ခုခံကာကွယ်ခဲ့သည်။
စကားပြောခြင်နှင့် ကြားနာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို
ဟောပြောခဲ့ပြီး (အပိုဒ် ၂၊ ၄၊ ၈၊ ၉) သူတို့ကို အားပေး၊ နှစ်သိမ့်၊ ဆုံးမခဲ့သည်
(အပိုဒ် ၁၁-၁၂)။ အပြုအမူနှင့် အတုယူခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပါဝလုနှင့် အဖော်များသည်
ဘုရားသခင်၏ ဧဝံဂေလိတရားကိုသာမက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကိုပါ ဝေမျှရန်
ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၈)။ သက်သာလောနိတ်မြို့သားများအကြား သူတို့
အပြုအမူအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ပါဝလုသည် သူတို့သည် သူ၏ဥပမာကို
လိုက်နာပြီး ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် ဘုန်းအသရေထဲသို့ ခေါ်တော်မူသော
ဘုရားသခင်နှင့် ထိုက်တန်သော အပြုအမူရှိရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)။
In vv. 9–12, Paul appealed directly to both the
Thessalonians and God as witnesses of the message he preached and the example
he provided. This appeal includes themes already encountered in the letter. In
chapter 1, Paul described the Thessalonians’ experience in terms of two
elements: hearing and imitation—the two primary methods of teaching employed in
first-century education. In chapter two, he defended the training he provided
in the same terms. With respect to speaking and hearing, Paul had preached the
gospel of God (vv. 2, 4, 8, 9) and encouraged, comforted, and admonished (vv.
11–12) the Thessalonians. In terms of deeds and imitation, Paul and his
companions were pleased to impart to the Thessalonians not only the gospel of
God but also their own lives (v. 8). He had confidence concerning how he had
behaved among the Thessalonians (v. 10). Paul desired that the Thessalonians
would follow his example and ensure that their behavior was worthy of their
calling from God, who called them into His kingdom and glory (v. 12).
ဤအပိုင်း၏
အဓိကမေးခွန်းမှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အမှုတော်သည် စစ်မှန်ကြောင်း မည်သို့သိနိုင်မည်နည်း
ဆိုသည်မှာ ဖြစ်သည်။ ပါဝလု၏ ခုခံကာကွယ်ချက်တွင် ဘုရားသခင်နှင့်
သက်သာလောနိတ်မြို့သားများကို သူ၏သတင်းစကား၊ ဟောပြောရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်၊ နှင့်
သူ၏ဘဝ၏ ထောက်ပံ့ဥပမာတို့ကို ဆုံးဖြတ်ရန် လိုအပ်သည်။ မကြာခဏ
နောက်ဆုံးနှစ်ခု—ရည်ရွယ်ချက်နှင့် နေထိုင်မှုပုံဥပမာ—ကို သတင်းစကားကို အသေးစိတ်
စစ်ဆေးရာတွင် လျစ်လျူရှုတတ်သည်။ ပါဝလု၏ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အမှုတော်အကြောင်း
ဖော်ပြချက်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အာဏာကို ဆင့်ခေါ်ခြင်းထက် ကျော်လွန်သည်။ သူသည်
ကျော်ကြားသော ရဗ္ဗိ ဂမလိယေလ်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ပညာသင်ကြားခဲ့ခြင်းကို
ဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့သည် (တမန် ၅:၃၄-၄၀၊ ၂၂:၃)။ သို့မဟုတ် ယေရှုခရစ်ထံမှ ရရှိခဲ့သော
ရူပါရုံများကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ခဲ့သည် (၂ ကောရိန်သု ၁၂:၇၊ ဂလာတိ ၁:၁၂၊ ၂:၂)။
သို့သော် ပါဝလုသည် သူ၏သက်သေများ ဖြစ်သော ဘုရားသခင်နှင့်
သက်သာလောနိတ်မြို့သားများအား သူ၏ အပြုအမူသည် စကားနှင့် ကိုက်ညီမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ရန်
အပြင်ပိုင်းမှ စစ်ဆေးခံရန် ဖွင့်ဟခဲ့သည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၂:၄၊ ၅၊ ၁၀)။
အပြင်ပိုင်းမှ တာဝန်ခံခံရရန် ဤဆန္ဒရှိမှုသည် သူ၏ စစ်မှန်မှုကို အာမခံခဲ့ပြီး
သက်သာလောနိတ်နှင့် အခြားနေရာရှိ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များအတွက် အတုယူရန် ပုံသက်သေ
ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပါဝလု၏ နည်းလမ်းကို အတုယူလိုသူများအတွက် အဓိပ္ပာယ်မှာ
ဧဝံဂေလိတရားကို နားထောင်သူများနှင့် ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို ဝေမျှရမည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြုအမူများမှတစ်ဆင့် ယုံကြည်သူသစ် သို့မဟုတ် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူသည်
ကျွန်ုပ်တို့၏ စကား၏ အမှန်တရားကို စမ်းသပ်နိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြုအမူသည်
စကားလောက်ပင် အရေးကြီးသည်။
At the heart of this section is the question of
how we may know whether someone’s ministry is genuine or not. Paul’s defense
required both God and the Thessalonians to judge the nature of his message, his
motives for preaching, and the supporting example of his life. Too often the
last two elements—motive and lived example—are neglected in preference for a
detailed scrutiny of the message. Paul’s account of his own ministry amounts to
more than an appeal to his own authority. He could have appealed to his own
education at the feet of the great rabbi Gamaliel—grandson or son of Hillel,
founder of the famous Pharisaic school of interpretation, the “House of Hillel”
(Acts 5:34–40; 22:3). Paul had the equivalent of a Harvard, Oxford, or
Cambridge education. Alternatively, he could have appealed to the various
visions he had had of Jesus Christ (2 Cor. 12:7; Gal. 1:12; 2:2). Instead, Paul
opened himself up to the judgment and scrutiny of his witnesses, God and the
Thessalonians (1 Thess. 2:4, 5, 10), to have them decide whether his deeds
matched his words. This willingness to be held externally accountable ensured
his genuineness and provided a model for the church leaders in Thessalonica and
beyond to imitate. The implication for those of us who would model Paul’s
approach is that we must share our own lives with those who listen to our
gospel. Through our deeds, the new or non-believer is able to test the truth of
our words. Our deeds are as important as our words.
၂:၁၃-၁၆
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း။ ၁ သက်သာလောနိတ် ၂:၁၃-၁၆ တွင် ဒုတိယမြောက်
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း အပိုင်းကို တွေ့ရှိရသည်။ ဤအပိုင်းတွင်
ပထမကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းဆုတောင်းခြင်း (၁:၂-၁၀) တွင် တွေ့ရသော စကားလုံးနှင့်
အကြောင်းအရာများ များစွာ ပါဝင်သည်။ ဥပမာ၊ နှစ်ခုစလုံးတွင် အဆက်မပြတ်
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း (၁:၂၊ ၂:၁၃)၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို လက်ခံခြင်း
(၁:၅၊ ၂:၁၃)၊ အခြားသူများကို အတုယူခြင်း (၁:၆၊ ၂:၁၄)၊ ယုံကြည်ခြင်း၏ အမှုတော်
(၁:၃၊ ၂:၁၃)၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ (၁:၆၊ ၂:၁၄)၊ နှင့် ဒုက္ခပေးခြင်း (၁:၁၀၊ ၂:၁၆) တို့ကို
ရည်ညွှန်းထားသည်။ နောက်ထပ် ပိုမိုများပြားသော တူညီချက်များကို တွေ့ရှိနိုင်သည်။
ဤတူညီချက်များသည် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ်
အတည်ပြုခြင်းနှင့် ပါဝလုနှင့် သူတို့၏ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို ထပ်မံအတည်ပြုခြင်း
ဖြစ်သည်။ ကောင်းသော တပည့်များအဖြစ် သူတို့သည် ပါဝလု၏ နှုတ်ကပတ်ကို
လူ့နှုတ်ကပတ်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြသည် (၂:၁၃)။
သူတို့သည် အမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်သော နားထောင်သူများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကောင်းသော
တပည့်များအဖြစ် သူတို့သည် ပါဝလုနှင့် သခင်ခရစ်တော်ကို အတုယူခဲ့ကြပြီး (၁:၆) ယုဒဲယရှိ
ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်များကို အတုယူသူများ (မိမေတိုင်) ဖြစ်လာခဲ့ကြသည် (၂:၁၄)။
သည်သူ ပါဝလုနှင့် ယေရှုကို အတုယူခြင်းနှင့် မတူဘဲ ဤအတုယူခြင်းသည်
ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မဟုတ်ပါ။ ညှဉ်းဆီးခြင်း အတူတူခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း
ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၄-၁၅)။
2:13–16.
Thanksgiving. In 1 Thessalonians
2:13–16, we encounter a second thanksgiving section. It includes many words and
themes common to the first thanksgiving prayer (1:2–10). For example, in both
sections we have references to constant thanksgiving (1:2; 2:13), the reception
of the word of God (1:5; 2:13), imitation of others (1:6; 2:14), works of faith
(1:3; 2:13), suffering (1:6; 2:14), and wrath (1:10; 2:16). More parallels may
indeed be observed. These parallels reinforce the sentiments of the previous
thanksgiving section in confirming the Thessalonians as members of the people
of God and reaffirming their friendship with Paul. As good disciples, they had
received Paul’s word not as merely human words but as the word of God (2:13).
They were an audience able to discern truth. As good disciples, they had
imitated Paul and the Lord (1:6) and had also become imitators (mimētai) of God’s churches in Judea
(2:14). However, unlike their imitation of Paul and Jesus, this imitation was
not intentional. This imitation arose as a result of their shared experience of
persecution (vv. 14–15).
ပါဝလုသည်
ပရောဖက်များကို ညှဉ်းဆီးခြင်း အကြောင်းအရာကို ယုဒဲယရှိ ယုဒလူများ၏ ယေရှုနှင့်
အသင်းတော်ကို ဆက်ဆံပုံအပေါ် အသုံးချခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းအရာသည် ယုဒဘာသာနှင့်
အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဘာသာတွင် အသုံးများခဲ့သည် (ယေရမိ ၂:၃၀၊ မဿဲ ၅:၁၂၊ လုကာ ၁၁:၄၉၊
တမန် ၇:၅၂)။ ဤညှဉ်းဆီးခြင်း၏ ရလဒ်မှာ ယုဒဲယရှိ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ဘုရားသခင်ကို
မနှစ်သက်စေဘဲ၊ လူမျိုးခြားသို့ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောခြင်းကို ဟန့်တားခဲ့ပြီး
သူတို့၏ အပြစ်ကို ပြည့်စေခဲ့သည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၂:၁၆)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင်
“အပြစ်ပြည့်စေခြင်း” ဆိုသည်မှာ သမိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်ကူးပြောင်းရေးကာလများကို
ရည်ညွှန်းသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၆)။ ပထမကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းသည် ကာလပေါ်လာတော့မည့်
ဒုက္ခပေးခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်နှင့်အညီ (၁ သက်သာလောနိတ်
၁:၁၀) ပါဝလုသည် ဤကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း အပိုင်းကို ဘုရားသခင်၏ ဒုက္ခပေးခြင်းကို
ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ လူမျိုးခြားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို
ဟန့်တားခဲ့ခြင်းကြောင့် ယုဒဲယရှိ သူ၏လူမျိုးသားများအပေါ် ဤဒုက္ခပေးခြင်း
ရောက်ရှိလာခဲ့သည် (၂:၁၆)။ များသောအားဖြင့် ကျေးဇူးတော်ရှိတော်မူသော ဘုရားသခင်
(ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆) သည် သူတို့၏ အပြစ်ကို နောက်ထပ် သည်းခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ
ဒုက္ခပေးခြင်းဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်တော်မူခဲ့သည်။ ပါဝလုသည်
ဘုရားသခင်၏ ဒုက္ခပေးခြင်း ထင်ရှားပေါ်လာပုံကို အသေးစိတ် မဖော်ပြခဲ့ပါ။
သူစာရေးနေချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များထဲမှ တစ်ခုခုကို ရည်ညွှန်းခြင်း
ဖြစ်နိုင်သည်- အေဒီ ၄၅-၄၇ တွင် ယုဒဲယကို ရိုက်ခတ်ခဲ့သော အစာခေါင်းပါးခြင်း၊ အေဒီ
၄၉ တွင် ယေရုရှလင်တွင် ပါးစပ်ပွဲအတွင်း လူသတ်ခဲ့ခြင်း၊ သို့မဟုတ် အေဒီ ၄၉ တွင်
ရောမဧကရာဇ် ကလောဒိယက် ယုဒလူများကို ရောမမှ နှင်ထုတ်ခဲ့ခြင်း (တမန် ၁၈:၂)။ ပါဝလု၏
အသုံးအနှုန်းသည် အနာဂတ်တရားစီရင်ခြင်းကို အလွန်သေချာသောကြောင့် ယခုပင်
ရောက်ရှိပြီးဟု ပြောဆိုထားသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ကို
ညှဉ်းဆီးသူများအပေါ် အလားတူ ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ထိုနားထောင်သူများ
ကောက်ချက်ချနိုင်စေသည်။
Paul applied the motif of the persecution of the
prophets to the Jewish treatment of Jesus and the church in Judea. This motif
was common within Judaism and early Christianity (Jer. 2:30; Matt. 5:12; Luke
11:49; Acts 7:52). The result of this persecution was that the Judean Jewish
leaders had displeased God, hindered the preaching of the gospel to the
Gentiles, and so filled up their sins to the limit (1 Thess. 2:16). In the OT,
the concept of “filling up sins” refers to periods of historical transition (e.g.,
Gen. 15:16). Just as the opening thanksgiving concluded with a reference to
impending wrath (1 Thess. 1:10), so Paul also ended this thanksgiving section
with a reference to God’s wrath. This wrath had come upon his own countrymen in
Judea as a result of them hindering the salvation of the Gentiles (2:16). The
God who is normally gracious (Ex. 34:6) had decided that He could endure their
sins no more and must intervene in His wrath. Paul did not go into specific
detail as to the manner in which God’s wrath was manifested. He may have been
referring to any one of several events that occurred around the time he was
writing: the famine that struck Judea in A.D. 45–47, the massacre during the
Passover in Jerusalem in A.D. 49, or the expulsion of Jews from Rome by decree
of the Roman Emperor Claudius in A.D. 49 (Acts 18:2). Paul’s terminology may
also point to a future judgment so certain it is spoken of as having already
arrived. In any case, this allows his audience to infer a similar divine
response to those persecuting them.
၂:၁၇–၃:၅ တိမောသေ၏
လည်ပတ်ခြင်း
ဤကဏ္ဍတွင်
ရှင်ပေါလုသည် သက်သာလောနိကမြို့သားများထံတွင် သူ၏တမန်တော်ဆိုင်ရာ ပါရုသိယာ
(ရှိနေခရှိခြင်း၊ ကိုယ်တိုင်ရှိနေသည့်နှယ် ထိရောက်မှု) ကို
မည်သို့ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ရှိနေခြင်းကို
အများအားဖြင့် နည်းလမ်းသုံးသွယ်ဖြင့် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ ပထမကိုယ်တိုင်လာရောက်ခြင်း၊
ဒုတိယတမန်တော်များစေလွှတ်ခြင်း၊ တတိယစာများရေးသားခြင်း တို့ဖြစ်သည်။
ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောသူအဖြစ် (၁ သက် ၁:၅၊ ၂:၂၊ ၄၊ ၉) နှင့် အတုယူရန်စံနမူနာအဖြစ်
(၁:၆၊ ၂:၈၊ ၁၄) သူ၏ရှိနေခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန်သည် သက်သာလောနိကယုံကြည်သူသစ်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာကြီးထွားမှုအတွက်
အရေးကြီးလှသည်။ ရှင်ပေါလုသည် သူတို့၏ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို သူ၏ဓမ္မအမှုနှင့်
ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဤကဏ္ဍတွင် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကသည်
လွှမ်းမိုးထားပြီး၊ စာနောက်ပိုင်းရှိ တိုက်တွန်းချက်များမတိုင်မီ
သူတို့နှင့်သူ၏ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်အတည်ပြုရန် ရည်ရွယ်သည်။
2:17–3:5
Timothy’s Visit
This section of the letter addresses the means by which Paul maintained
his apostolic parousia (“presence”)
amongst the Thessalonians (see also 2 Cor. 10:10; Phil. 1:26; 2:12). Paul
usually asserted his presence by three means: his physical presence,
emissaries, and letters. The need to maintain his presence both as the one
proclaiming the gospel (1 Thess. 1:5; 2:2, 4, 9) and as an example to imitate
(1:6; 2:8, 14) was vital for the spiritual growth of the new Thessalonian
believers. Paul tied their development to his ministry. The theme of friendship
dominates this section and serves to reaffirm his relationship to them prior to
his exhortations later in the letter.
၂:၁၇–၂၀။
ယခင်လာရောက်လည်ပတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့မှု။ ဤကဏ္ဍတွင်
ရှင်ပေါလုသည် သက်သာလောနိကမြို့သားများကို လာရောက်လည်ပတ်၍မရခြင်းကို
ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ပြန်လည်အတည်ပြုလိုသောနည်းဖြင့် ရှင်းပြထားသည်။
သူ၏စာများစွာတွင် စာရေးသားရသူများထံ လာရောက်လည်ပတ်လိုကြောင်း ဖော်ပြလေ့ရှိပြီး၊
နှောင့်နှေးမှုများကို စိတ်ဆိုးဝမ်းနည်းဖွယ်အဖြစ် ခံစားရသည် (ရော ၁၅:၁၄–၃၃၊ ၁ ကော
၄:၁၄–၂၁၊ ဖိ ၂:၁၉–၂၄)။ သူသည် သူတို့ကို ရှောင်တိမ်း သို့မဟုတ်
ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပေ။ ၁ သက် ၂:၁၇–၁၈ တွင်ပါသော ဤခံစားချက်မျိုးသည်
ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုဆိုင်ရာ စာများတွင် အဖြစ်များပြီး၊
သက်သာလောနိကမြို့သားများ၏ဘဝတွင် ဆက်လက်၍ နီးကပ်စွာပါဝင်လိုကြောင်း
ရှင်ပေါလု၏ဆန္ဒကို ပေးပို့ခဲ့သည်။ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုဆိုင်ရာ
နောက်အကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ ခွဲခွာရခြင်း၏နာကျင်မှုဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည်
သူတို့နှင့်ခွဲခွာရခြင်းကို မိဘမဲ့ဖြစ်သွားခြင်း (အဂါးဖြစ်သွားခြင်း) ဟု ဖော်ပြသည်
(အခန်း ၁၇)။ ဤပြင်းထန်သောခွဲခွာနာကျင်မှုကြောင့်
ကိုယ်တိုင်လာရောက်တွေ့ဆုံလိုစိတ်ပြင်းပြလာသည်။ သို့သော် စာတန်က
သူ့ကိုဟန့်တားခဲ့သည် (အခန်း ၁၈)။
2:17–20.
Previous Attempts to Visit. In this section, Paul explains his inability to visit the Thessalonians
in a manner intended to reaffirm his friendship. In many of his letters he
expresses his intention to visit those to whom he writes and his frustrations
at any perceived delays that might have occurred (Rom. 15:14–33; 1 Cor.
4:14–21; Phil. 2:19–24). He had not, after all, been avoiding or neglecting
them. Such sentiments, found in 1 Thessalonians 2:17–18, were common in
friendship letters and would communicate Paul’s desire for continued and
intimate involvement in the lives of the Thessalonians. Another friendship
theme was the pain of separation. Paul describes his separation from them as
being taken away or orphaned (v. 17). This intense pain of separation resulted
in a strong desire to visit in person. Paul was unable to fulfill this desire,
however, because Satan had hindered or blocked his visit (v. 18).
ရှင်ပေါလုသည်
ဘုရားအပြိုင်ဘက်ဖြစ်သော ကိုယ်ပိုင်ဆိုးယုတ်သောအာဏာတစ်ခုရှိသည်ဟု
ရှင်းရှင်းလင်းလင်းယုံကြည်ခဲ့သည် (ရော ၁၆:၂၀)၊ ယုံကြည်သူများကိုသွေးဆောင်သည် (၁
ကော ၇:၅)၊ သူ့ကိုယ်တိုင်လူမှုရေးအရ နာကျင်စေသည် (၂ ကော ၁၂:၇)။ စာတန်သည်
သက်သာလောနိကသို့ ရှင်ပေါလုလာရောက်ခြင်းကို မည်သို့ဟန့်တားခဲ့သနည်း။ တစ်မျိုးမှာ
ကော်ရိန်သုမြို့တွင် ရှိစဉ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖျားနာခြင်း (“ဆူးချွန်”) ကြောင့်ဟု
အကြံပြုကြသော်လည်း ဤစာတွင် ထိုအထောက်အထားမရှိပေ။ ပိုဖြစ်နိုင်တာမှာ
သက်သာလောနိကမြို့တွင် ရှိစဉ် ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဂရိလူမျိုးများနှင့် ဂုဏ်ထူးရှိအမျိုးသမီးများ (ချမ်းသာသော
တရားဇရပ်ထောက်ပံ့သူများဖြစ်နိုင်) ကို ရှင်ပေါလုပြောင်းလဲခဲ့သဖြင့် မနာလိုဖြစ်ကာ
လူအုပ်ကိုလှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (တ ၁၇:၄–၇)။ ဂျေဆုန်နှင့်အခြားယုံကြည်သူများကို
မြို့အုပ်ချုပ်သူများထံ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဧကရာဇ်ရောမကို ခြိမ်းခြောက်သူများကို
ဧည့်ဝတ်ကျေခဲ့သည်ဟူသောစွဲချက်တင်ခဲ့သည်။ ဂျူးခေါင်းဆောင်များသည်
ဂျေဆုကိုယ်တိုင်တရားစွဲဆိုချိန်ကဲ့သို့ ရောမအကျိုးစီးပွားနှင့် လိုက်လျောခဲ့သည်။
Paul clearly believed in a personal evil power
that opposed God (Rom. 16:20), tempted believers (1 Cor. 7:5), and caused him
physical discomfort (2 Cor. 12:7). How might Satan have hindered Paul from
visiting the Thessalonians? One suggestion is that Paul experienced a physical
illness—a “thorn”—while in Corinth (2 Cor. 12:7). There is little support,
however, for this suggestion in the letter. He was more likely referring to the
actions taken by the Jewish leaders against him while he was in Thessalonica. They
were jealous because Paul had reduced their influence by converting many Greeks
and significant women, some of whom would likely have been wealthy patrons of
their synagogues (Acts 17:4). They stirred up a rabble and searched for Paul.
Unable to find him, they dragged Jason and a number of other believers before
the five or six magistrates who governed the city, presenting the charge that
the believers had extended hospitality to those (i.e., Paul) who were a threat
to Imperial Rome (Acts 17:6–7). The Jewish leaders aligned their interests with
Rome, as previously in the trial of Jesus.
ဂျေဆုန်သည်
ရှင်ပေါလု၏ဧည့်ဝတ်သူအဖြစ် တာဝန်ရှိပြီး ငွေပေးချေရသည့် ပေါ့ပါးသောအပြစ်ဒဏ်ခံရသည်
(တ ၁၇:၉)။ ထိုတရားစီရင်ချက်သည် ထိုမြို့အုပ်ချုပ်သူများရာထူးတွင်ရှိစဉ်
အာဏာတည်နေသမျှ သက်ဝင်နေမည်။ ရှင်ပေါလုမှာ တရားစွဲဆိုခံရခြင်းမရှိသော်လည်း မတွေ့မီ
အပြစ်ရှိသည်ဟု စီရင်ခံရပြီး သက်သာလောနိကသို့ ပြန်လာခွင့်မရတော့ပေ။ ရှေးကမ္ဘာတွင်
လူမှုရေးအနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသူများကို မြို့မှနှင်ထုတ်ခြင်းသည်
အသုံးများသောနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ဤ“စာတန်”၏ အဟန့်အတားများရှိသော်လည်း ရှင်ပေါလုသည်
စာများနှင့် တိမောသေမှတစ်ဆင့် သူ၏ရှိနေခြင်းကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဘုရားသခင်သည် အဟန့်အတားကို မမျှော်လင့်ထားသော ကောင်းချီးအဖြစ်ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။
ယနေ့တိုင် ရှင်ပေါလု၏တမန်တော်ဆိုင်ရာ ရှိနေခြင်းသည် သူ၏စာများကိုဖတ်ရှုခွင့်ရှိသော
ယုံကြည်သူအားလုံးထံသို့ ရောက်ရှိနေသည်။
Jason was held responsible for Paul as his host
and had been given the somewhat lenient punishment of being required to give
money on his behalf for his release (Acts 17:9). This verdict would stand as
long as the magistrates who made this decision held office. Paul had not faced
trial, yet he had been found guilty in his absence. He had been unable to
present his defense and was banned from returning to Thessalonica. Expulsion
from cities was a common means by which ancient authorities dealt with those
thought to be socially disruptive. Despite these “satanic” setbacks, Paul was
able to maintain his presence through his letters and his emissary Timothy. God
turned setback into unanticipated blessing in that Paul’s apostolic “presence”
now extends through every age to all believers who have access to his letters.
၁ သက် ၂:၁၉–၂၀ တွင်
ရှင်ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများကို အလွန်မြင့်မားသောအဆင့်အဖြစ် ထားရှိကြောင်း
ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ သူတို့သည် သခင်ယေရှု၏ ပါရုသိယာ
(ကြွလာခြင်း) တွင် သူ၏ဝါကြွားစရာအခြေခံဖြစ်သည် (အခန်း ၁၉၊ နှိုင်းယှဉ် ၃:၁၃၊ ၄:၁၅၊
၅:၂၃)။ ပါရုသိယာဟူသောစကားသည် လူတစ်ဦး၏ ရောက်ရှိလာခြင်း သို့မဟုတ် ရှိနေခြင်းကိုသာ
ဆိုလိုနိုင်သော်လည်း (၁ ကော ၁၆:၁၇၊ ၂ ကော ၇:၆) နိုင်ငံတော်ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူ
သို့မဟုတ် ရောမဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်၏ တရားဝင်လာရောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းရာတွင်
အထူးအသုံးအနှုန်းအဖြစ် အသုံးများသည်။ ယခင်ကရိုမန်ဘာသာကိုးကွယ်ခဲ့သော
သက်သာလောနိကမြို့သားများသည် ဧကရာဇ်လာရောက်ခြင်းကို ပါရုသိယာဟုနားလည်ကြမည်။
ထိုမင်းကြီးလာရောက်ခြင်းမျိုးတွင် မြို့သန့်ရှင်းရေး၊ လမ်းပြင်ဆင်ရေး၊
အထိမ်းအမှတ်ဒင်္ဂါးပြားထုတ်လုပ်ရေး၊ လက်ဆောင်ပေးအပ်ခြင်း၊ ဂုဏ်ပြုခြင်း၊
သစ္စာရှိသူများကိုဆုချခြင်း၊ ရန်သူများကိုတရားစီရင်ခြင်းများ ပါဝင်သည်။
ရှင်ပေါလုနှင့် ကျမ်းချက်အခြားစာရေးသူများသည် သခင်ယေရှုပြန်ကြွလာတော်မူသောနေ့၏
ဘုန်းတန်ခိုးကို ဤပုံဥပမာဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည် (၁ သက် ၄:၁၃–၁၈ မှတ်ချက်ကြည့်)။
ထိုနေ့တွင် သခင်ယေရှုသည်လည်း ဂုဏ်အားလုံးခံယူပြီး တရားစီရင်တော်မူမည် (၁ ကော
၁၅:၂၃–၂၄၊ ဖိ ၂:၁၀၊ ၂ ပေ ၁:၁၆)။ သက်သာလောနိကမြို့သားများ၏ ဧဝံဂေလိတရားအပေါ်
သစ္စာရှိမှုသည် ပြန်ကြွလာသောမင်းရှင်အား ရှင်ပေါလု၏လက်ဆောင်ဖြစ်သည် (ဖိ ၂:၁၆)။
သူတို့သည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ အောင်ပွဲသရဖူ၊
ဘုန်းတန်ခိုးဖြစ်သည်။ သခင်ပြန်ကြွလာသောအခါ သစ္စာရှိကျေးတော်မျိုးနှစ်ဦးကဲ့သို့
သူ၏ဝတ်ပြုမှုအသီးအပွင့်များကို သူတို့ကိုယ်စား တင်လှူမည်ဖြစ်သည် (မတ် ၂၅:၁၄–၃၀)။
In 1 Thessalonians 2:19–20, Paul further affirmed
his friendship by declaring the high status in which he held the believers.
They represented the basis of his boasting before the Lord Jesus at His coming
(parousia; v. 19; cf. 3:13; 4:15;
5:23). While the word parousia can
simply refer to the arrival or presence of someone (e.g., 1 Cor. 16:17; 2 Cor.
7:6), it was commonly used in a more technical sense to refer to an official
visit from a royal dignitary, or even the Roman emperor himself. The formerly
pagan Thessalonians would have understood parousia
as referring to a visit by an imperial ruler. These sorts of royal visits were
always accompanied with the pomp and circumstance and splendor worthy of a
king. Cities would be cleaned, roads would be repaired, and commemorative coins
would be minted in preparation for the event. The ruler would receive
celebratory gifts and honors upon arrival and would then reward those who had
been faithful while executing judgment on enemies. Paul and other NT authors
built on this imagery to illustrate how majestic the day will be when the Lord
Jesus returns (see commentary on 1 Thess. 4:13–18). On that day, He too will
both receive all honor and execute judgment (1 Cor. 15:23–24; Phil. 2:10; 2
Pet. 1:16). The faithfulness of the Thessalonians to the gospel was Paul’s gift
to his returning King (see Phil. 2:16). The Thessalonians were his hope, joy,
victory crown, and glory, which like the two faithful servants who presented
the fruits of their service to their returning master (Matt. 25:14–30), he
would present to his Lord as evidence of his devotion and service.
အခန်းကြီး - ၃
၃:၁–၅။ တိမောသေ၏
အစားထိုးလာရောက်ခြင်း။ ရှင်ပေါလုသည် ကိုယ်တိုင်မလာနိုင်သဖြင့်
တိမောသေကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို နှစ်ကြိမ်ဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ၁–၂
နှင့် အခန်း ၅ တို့တွင် တူညီသောစကားလုံးများကို သုံးထားသည်။ စတီဂေါ
(ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း၊ အခန်း ၁၊ ၅)၊ ပန်ပေါ (စေလွှတ်ခြင်း၊ အခန်း ၂၊ ၅)၊ ပိစတစ်
(ယုံကြည်ခြင်း၊ အခန်း ၂၊ ၅)။ အခန်း ၁–၂ တွင်
ရှင်ပေါလုနှင့်အတူလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ အတူဆုံးဖြတ်ခြင်းကို အလေးပေးထားသည်။ အခန်း
၅ တွင် ရှင်ပေါလုတစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို အလေးပေးသည်။ နှစ်နေရာလုံးတွင်
တိမောသေ၏လာရောက်ပတ်ခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်ခံ့စေ၍ တည်ကြည်စေ၍
အားပေးရန်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂) နှင့် ယုံကြည်ခြင်းဆက်လက်တည်တံ့မှုရှိမရှိ
သိရှိရန်ဖြစ်သည် (အခန်း ၅)။ ဤထပ်ကာထပ်ကာဖော်ပြခြင်းသည်
ရှင်ပေါလုနှင့်သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ ရည်ရွယ်ချက်တူညီမှုကို အလေးပေးပြီး၊
တိမောသေ၏လာရောက်ခြင်းသည် ရှင်ပေါလုကိုယ်တိုင်လာရောက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်ဟု
တည်ထားသည်။ ဤဖော်ပြချက်များသည် အခန်း ၃–၄ ကို ကန့်လန့်ဖြတ်ထားပြီး၊ ထိုနေရာတွင်
သူ၏ယုံကြည်ခြင်းအတွက် စိုးရိမ်ရသောအကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။
နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှုကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းလှုပ်ခတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။
3:1–5.
Timothy’s Substitute Visit. Paul’s response to being unable to visit the Thessalonians was to send
Timothy in his place. He twice communicated this decision: in vv. 1–2 and in v.
5. In both passages he used identical vocabulary: stegō (“to stand,” “to endure”; vv. 1, 5), pempō (“to send”; vv. 2, 5), and pistis (“trust,” “belief,” “faith”; vv. 2, 5). In vv. 1–2, the
emphasis is on Paul and his coworkers making the decision together. In v. 5,
the emphasis is on Paul as the sole decision maker. In both passages, the
purpose of Timothy’s visit is stated: to strengthen, establish, and encourage
the Thessalonians in their faith (v. 2) and to know whether this faith was
remaining (v. 5). This repetition emphasizes the unity of purpose of Paul with
his coworkers. It establishes Timothy’s visit as the equivalent of a visit by
Paul himself. These statements bracket vv. 3–4, in which Paul stated the reason
for his concern for their faith. He was worried that they may have been shaken
by afflictions.
တိမောသေ၏လာရောက်ပတ်ခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ
ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းမလှုပ်ခတ်စေရန်ဖြစ်သည် (အခန်း ၃–၄)။
ယနေ့လူအများသည် ယေရှုကိုယုံကြည်လိုက်သောအခါ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးဘဝ
ပိုမိုကောင်းမွန်လာရမည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ ဘဝပိုလွယ်ကူလာရမည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထိုသဘောထားအန္တရာယ်မှာ
ခရစ်ယာန်ဘာသာကို ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် ကိုယ်ပိုင်ဖွံ့ဖြိုးရေးဘာသာတစ်ခုအဖြစ်
လျှော့ချလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သက်သာလောနိကမြို့သားများ၏အတွေ့အကြုံမှာ
တစ်ပါးတည်းသောအစစ်အမှန်ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် ရှင်ပေါလု၏တိုက်တွန်းချက်ကို
လက်ခံလိုက်သဖြင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်းရောနှောခဲ့သည် (၁:၆)။
ယေရှုခရစ်၏ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံသဖြင့် နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှုခံခဲ့ရသည် (၃:၃)။
သို့သော် ထိုနှိပ်စက်မှုသည် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေသင့်သည်မဟုတ်ပေ။ ရှင်ပေါလုက
အတိအကျ သတိပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (အခန်း ၄)။ ရှင်ပေါလုအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခသည်
နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်လည်းရှိသည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးသည်
လူသားအမျိုးသား၏သားတော်ကြွလာခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းခံရမီ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည်ဟု
ဖော်ပြထားသည် (ဒံ ၇:၁၃၊ ၁၂:၁၊ မတ် ၂၄:၂၁၊ ၃၀၊ မာ ၁၃:၁၉)။ ရှင်ပေါလုသည်
သက်သာလောနိကမြို့သားများ၏ဆင်းရဲဒုက္ခကို နောက်ဆုံးကာလ၏
ဘုရားသခင်၏လူမျိုးဖြစ်ကြောင်း သက်သေအဖြစ် မြင်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။
The purpose of Timothy’s visit was to ensure that
the faith of the Thessalonians was not shaken by persecutions (vv. 3–4). Many
today believe that when they become followers of Jesus, the economic and social
quality of their lives should automatically improve. Life should get easier.
The danger of this attitude is that it reduces Christianity to just one more
self-help religion. The experience of the Thessalonians was that their
acceptance of Paul’s call to worship the one true God resulted in a strange mixture
of both joy and suffering (1:6). They received the gospel of Jesus Christ and
as a result experienced persecution (3:3). Such persecution should not have
taken the Thessalonians by surprise, however. Paul had warned them about the
certainty of trouble ahead (v. 4). For Paul, however, affliction held an
additional eschatological significance. In the Bible, the people of God are
portrayed as enduring a time of suffering prior to their deliverance at the
coming of the Son of Man (Dan. 7:13; 12:1; Matt. 24:21, 30; Mark 13:19). Paul
believed, in line with these convictions, that the Thessalonians might take
their suffering as evidence of their status as the eschatological people of
God.
တိမောသေသည်
ရှင်ပေါလု၏တမန်တော် သို့မဟုတ် “ရှိနေခြင်း” အဖြစ် ထူးခြားစွာသင့်လျော်သူဖြစ်သည်။
သူ၏မိခင်သည် ဂျူးယုံကြည်သူ၊ ဖခင်သည်ဂရိလူမျိုးဖြစ်သည် (တ ၁၆:၁)။
ဂျူးနှင့်ဂရိလူမျိုးစပ်လက်ထပ်ခြင်းသည် ဂရိ-ရောမ ကာလတွင် အလွန်ရှားပါးပြီး
ဂျူးများက ပြင်းထန်စွာဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ တိမောသေ၏ထူးခြားသောလူမျိုးရေးနောက်ခံသည်
ဂျူးနှင့်တပါးအမျိုးသားရောနှောသော အသင်းတော်ကို ရှင်ပေါလုနှင့်အတူ
ဓမ္မအမှုဆောင်ရွက်ရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်စေခဲ့သည် (တ ၁၇:၁–၄)။ သို့သော်
သူ၏လူမျိုးရေးကို အဓိကအကြောင်းရင်းအဖြစ် မဖော်ပြထားပေ။ ယင်းအစား သူ့ကို ညီအစ်ကို၊ ရှင်ပေါလုနှင့်ရှိလာတို့နှင့်
လူမှုအဆင့်တူညီသူအဖြစ်နှင့် ဘုရားသခင်၏အမှုတော်ဆောင်၊
ခရစ်၏ဧဝံဂေလိတရားအမှုတော်ဆောင်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (၃:၂)။ သူ၏တာဝန်မှာ
ယုံကြည်သူများကို အားပေးရန်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂)။ ဤဖော်ပြချက်သည်
ရှင်ပေါလုနှင့်သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အလုပ်လုပ်သူ (၂:၉)၊ ဧဝံဂေလိတရားမျှဝေသူ
(၁:၅၊ ၂:၂၊ ၄၊ ၈၊ ၉)၊ အားပေးသူအဖြစ် ယခင်ဖော်ပြချက်များနှင့် ကိုက်ညီသည် (၂:၁၂)။
တိမောသေကို လက်ခံခြင်းဖြင့် သက်သာလောနိကမြို့သားများသည် ရှင်ပေါလုကို
လက်ခံခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် ထိုပံ့ပိုးပေးသောအခန်းကဏ္ဍကို
ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည် (၁ ကော ၄:၁၇)။ ရှင်ပေါလုသည် တိမောသေအား
သူ၏ဧဝံဂေလိတရားနှင့် နည်းလမ်းများကို အခြားသူများအား ပေးအပ်ရန်
ယုံကြည်နိုင်ခဲ့သည်။
Timothy was uniquely suited to be Paul’s emissary
or “presence.” His Jewish mother was a believer, and his father was a Greek
(Acts 16:1). Some scholars suggest that Timothy’s parents are our only certain
case of intermarriage between Jew and Greek from the Greco-Roman world. In
general, Jews strongly opposed interracial marriage. Timothy’s unique ethnic
background enhanced his ability to minister to a mixed church of Jews and
Gentiles along with Paul (Acts 17:1–4). His ethnic identity is not, however, identified
as determining his suitability to be Paul’s emissary. Instead, he is identified
as a brother, making him of equal social status to Paul and Silas, and as a
minister or fellow worker of God and of the gospel of Christ (1 Thess. 3:2).
His mission was to encourage the believers (v. 2). This description reflects
the earlier descriptions of Paul and his coworkers as the ones who worked
(2:9), shared the gospel of Christ (1:5; 2:2, 4, 8, 9), and encouraged the
believers (2:12). In receiving Timothy, the Thessalonians were, in fact,
receiving Paul. Timothy was willing to continue in this supporting role (1 Cor.
4:17). Paul could trust Timothy to share his gospel and model his ways to
others.
၃:၆–၅:၁၁ သူတို့၏
မျှော်လင့်ချက်အကျပ်အတည်းကို ရှင်ပေါလုတုံ့ပြန်ခြင်း
ဤအခန်းသည်
တိမောတေသွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့မှုဆိုင်ရာ အစီရင်ခံစာနှင့် ရှင်ပေါလု၏
တုံ့ပြန်မှုတို့ကို ပါဝင်စေသည်။ အကြောင်းအရာအများစုသည် သွန်သင်ဆုံးမခြင်း (paraenesis)
သဘောတရားဖြစ်သည်။ Paraenesis
ဆိုသည်မှာ
လက်တွေ့ဘဝနေထိုင်မှုနှင့်ဆိုင်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ် သို့မဟုတ်
ဆုံးမဩဝါဒပေးခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤသို့သော ဆုံးမဩဝါဒသည်
သက်သာလောနိတ်မြို့သားများအတွက် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ခဲ့ပေ။ ရှင်ပေါလုသည်
သက်သာလောနိတ်မြို့၌ ရှိစဉ်အခါက သူတို့ကို အားပေးတိုက်တွန်းခဲ့ပြီး (၂:၁၂)
တိမောတေကိုလည်း အားပေးရန် စေလွှတ်ခဲ့သည် (၃:၂)။ ဤအခန်းတွင် သူတို့ကို
ဆုံးမဩဝါဒပေးပြီး တိုက်တွန်းထားသည် (၄:၁၊ ၁၀)၊ သူ့ကို အတုယူကြရန်နှင့် အချင်းချင်း
နှစ်သိမ့်အားပေးကြရန် (၄:၁၈၊ နှင့် ၅:၁၁ ကိုလည်းကြည့်ပါ) မျှော်လင့်ထားသည်။ သူသည်
သူတို့အား သူပြသခဲ့သော သင်းအုပ်ဆရာဆန်သော ဂရုစိုက်မှုကို အချင်းချင်း ပြုကျင့်ကြရန်
လိုလားသည်။ သူတို့သည် ရှင်ပေါလုက သူတို့အား ဆက်ဆံခဲ့သည်နှင့်အညီ အချင်းချင်းကို
ဆက်ဆံကြရမည်။
3:6–5:11
Paul’s Response to their
Crisis of Hope
This section of the letter includes Timothy’s report of his visit and
Paul’s response. The material is mostly paraenetic in character. Paraenesis is the Greek term for advice
or moral exhortation on matters related to practical living. Such exhortation
was not new to the Thessalonians. Paul had encouraged or exhorted them during
his time in Thessalonica (2:12) and had also sent Timothy to encourage them
(3:2). This section includes his instructing and urging them (4:1, 10) in the
hope that they would imitate him and comfort or encourage each other (4:18; see
also 5:11). He wished them to extend to one another the pastoral care that he
had modeled to them. They needed to treat each other in the same manner that he
had treated them.
ပဌမနှစ်အခန်းလုံးတွင်
အတိတ်ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်သတိရစေရန် အာရုံစိုက်ထားသည်။ ၃:၆–၁၀ တွင် ရှင်ပေါလုသည်
“ယခု” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ဂရိစကားလုံးနှစ်လုံး (အခန်း ၆၊ ၈) ကို သုံးပြီး
ပစ္စုပ္ပန်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ဤစကားလုံးများကို ဤစာတမ်းတွင် အခြားနေရာတွင်
မသုံးထားပေ။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် စာကို သက်သာလောနိတ်မြို့သားများရှေ့တွင်
ဖတ်ရှုသောအခါ ရှင်ပေါလု၏ “ရှိနေခြင်း” ကို ပိုမိုအားဖြည့်ပေးခဲ့သည်။ အတိတ်မှ
ပစ္စုပ္ပန်သို့ ဤပြောင်းလဲမှုသည် ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၃–၁၈ တွင်
အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်ပေးသော ယေရှုခရစ်၏ လာရောက်ခြင်း (parousia) ဆိုင်ရာ verd သို့
နောက်ထပ်ပြောင်းလဲမှုကို ကြိုတင်ညွှန်ပြထားသည်။
Much of the first two chapters of the epistle
focuses on recalling past events. In 3:6–10, Paul shifted to the present
through the use of two Greek adverbs meaning “now” (vv. 6, 8). These common
adverbs are not used anywhere else in the letter. This shift would have had the
effect of reinforcing Paul’s “presence” when the letter was read to the
Thessalonians. This shift from the past to the present anticipates a further
shift in 1 Thessalonians 4:13–18 to the future hope-giving coming or parousia of Jesus.
၃:၆–၁၀။
သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို အတည်ပြုခြင်း။ ဤအပိုဒ်တွင် တိမောတေ၏ အလည်အပတ်အစီရင်ခံစာ၊
ထိုသတင်းက ရှင်ပေါလုအပေါ် စိတ်ခံစားမှုသက်ရောက်မှုနှင့် ဘုရားသခင်ကို
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း တုံ့ပြန်မှုတို့ ပါဝင်သည်။ တိမောတေ၏
အလည်အပတ်အစီရင်ခံစာကို အခန်း ၆ တွင် ရှင်ပေါလုဖော်ပြထားသည်။ ၁:၃ တွင်
မိတ်ဆက်ထားသော ယုံကြည်ခြင်း၊ မေတ္တာနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကုသိုလ်သုံးပါးသည်
အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။ သက်သာလောနိတ်မြို့သားများ၏
ဆက်လက်ယုံကြည်ခြင်းကို ရှင်ပေါလုစိုးရိမ်ခဲ့သည် (၃:၂၊ ၅)။ တိမောတေက သူတို့၏
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မေတ္တာနှင့်စပ်လျဉ်း၍ အလွန်ကောင်းမွန်သော အစီရင်ခံစာကို
ပို့ဆောင်ခဲ့သည်—မူလကုသိုလ်သုံးပါးအနက် နှစ်ပါးသာ ကျန်ရှိပြီး မျှော်လင့်ချက်မှာ
ပျောက်ဆုံးနေသည် (အခန်း ၆)။ ဤအခြေအနေက နောက်ပိုင်းအခန်းများ၏ အကြောင်းအရာကို
ပုံဖော်ခဲ့သည် (ယုံကြည်ခြင်း [၃:၇–၁၀]၊ မေတ္တာ [၃:၁၂–၄:၁၂]၊ ပျောက်ဆုံးနေသော
မျှော်လင့်ချက် [၄:၁၃–၁၈])။ စာတမ်းအဆုံးတွင် ယုံကြည်ခြင်း၊ မေတ္တာနှင့်
မျှော်လင့်ချက် ကုသိုလ်သုံးပါးသည် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများ၏ အတွေ့အကြုံတွင်
ပြန်လည်ပေါင်းစည်းပြည့်စုံလာသည် (၅:၈)။
3:6–10.
Affirmation of their Faith. This section includes Timothy’s report of his visit, its emotional
impact on Paul, and his response of thanksgiving to God. Paul recounted
Timothy’s report of his visit to the Thessalonians in v. 6. The three virtues
of faith, love, and hope introduced in 1:3 play a key role. Paul had been
concerned about the continued faithfulness of the Thessalonians (3:2, 5).
Timothy delivered a glowing report about their faith and love—two virtues out
of the original three of faith, love, and hope (v. 6). Two virtues remain, but
one is absent, namely, hope. This situation shaped the contents of subsequent
portions of the letter (faith [3:7–10]; love [3:12–4:12]; and absent hope
[4:13–18]). By the end of the letter, the Christian virtues of faith, love, and
hope appear, restored as an integrated whole in the experience of the
Thessalonians (5:8).
၃:၆ မှ စတင်သော
တိမောတေ၏ အလည်အပတ်အကြောင်းကို ရှင်ပေါလုမပြီးပြတ်စေဘဲ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသတင်း
(အခန်း ၇၊ ၁၀) က သူ့အပေါ် မည်သို့သက်ရောက်ခဲ့သည်ကို ပြောဆိုခဲ့သည်။ တိမောတေ၏
အစီရင်ခံစာက ရှင်ပေါလုကို အလွန်နှစ်သိမ့်အားပေးခဲ့သည် (parakaleō၊ အခန်း ၇)၊
ထိုသတင်းကို သူက “သတင်းကောင်း” ဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၆)။ ထို့ကြောင့်
ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီး ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် (အခန်း ၉)။
သူတို့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဆုံလိုသော ဆုတောင်းကို ညဉ့်နှင့်နေ့
ပိုမိုပြင်းပြစွာ ဆုတောင်းခဲ့သည် (အခန်း ၁၀)။ ဤအပိုဒ်သည် ရှင်ပေါလုနှင့်
ပရိသတ်ကြား တူညီသောအချက်များကို မီးမောင်းထိုးပြရန် မိတ်ဆွေစကားလုံးများဖြင့်
ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ကို ညီအစ်ကိုမောင်နှမများဟု စစ်မှန်စွာ ခေါ်ဆိုခဲ့သည်
(အခန်း ၇)။ သူတို့သည် သူ့ကို ကောင်းမွန်စွာ သတိရနေကြသည်ဟု ဆိုသည် (အခန်း ၆)၊
သူကလည်း သူတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ သတိရသည် (၁:၂)။ သူတို့ကို
မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့လိုကြောင်း ယခင်က ဖော်ပြခဲ့ပြီး (၂:၁၇–၁၈)၊ ယခု တိမောတေ၏
အစီရင်ခံစာက သူတို့လည်း သူ့ကိုတွေ့လိုကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (၃:၆)။ သူတို့၏
ဒုက္ခအတွင်း အားပေးရန် တိမောတေကို စေလွှတ်ခဲ့သည် (အခန်း ၂–၃)။ တိမောတေ၏ အစီရင်ခံစာက
သူ၏ ဒုက္ခနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခအတွင်း ရှင်ပေါလုကို အားပေးခဲ့သည် (အခန်း ၇)။
ဤအပြန်အလှန်အကျိုးပြုမှုများက သက်သာလောနိတ်မြို့သားများသည် ရှင်ပေါလုက သူတို့အား
ဆက်ဆံခဲ့သည်နည်းတူ သူ့အား ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်ကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ အခြေအနေမှာ
သူနှင့်ဆင်တူကြောင်း—ဆိုလိုသည်မှာ ဒုက္ခအတွင်း သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ရပ်တည်ခြင်းဖြင့်
ရှင်ပေါလုကို အတုယူကြရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြစ်သည်။
Paul left incomplete the account starting in 3:6
of Timothy’s visit. Instead he spoke to the impact the news of the
Thessalonians’ faith (vv. 7, 10) had had on him. Paul had been greatly
comforted or encouraged (parakaleō;
v. 7) by Timothy’s report, which he described as good news (v. 6). This led him
to give thanks to and rejoice before God (v. 9). He prayed more than ever—night
and day—to see them (v. 10). This section is dominated by friendship language
by which Paul sought to highlight factors in common between him and his
audience. He genuinely addressed them as brothers and sisters (v. 7). He said
that they had good memories of him (v. 6), just as he had positive memories of
them (1:2). Paul had previously expressed his desire to see them face-to-face
(2:17–18). Now, Timothy’s report had confirmed their desire to see him (3:6).
Paul sent Timothy to encourage them in their suffering (vv. 2–3). Timothy’s
report encouraged Paul in his affliction and distress (v. 7). These reciprocal
factors indicate that the Thessalonians had ministered to Paul as he had to
them. It also communicated that their situation was similar to his—the
implication being that they should continue to imitate Paul by remaining
faithful amid suffering.
၃:၁၁–၁၃။
ဆုတောင်းခြင်း။ ညဉ့်နှင့်နေ့ ဆုတောင်းကြောင်း ရည်ညွှန်းပြီးနောက် (၃:၁၀)
ရှင်ပေါလုသည် သူ့ကိုယ်တိုင်နှင့် သက်သာလောနိတ်မြို့သားများအတွက်
တကယ့်ဆုတောင်းချက်ကို ရေးသားခဲ့သည်။ ဤဆုတောင်းတွင် အပိုဒ်သုံးပိုဒ်ရှိပြီး
စာတမ်းတစ်ခုလုံး၏ မတူညီသော အခန်းများကို အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ ပထမအပိုဒ်တွင်
ဘုရားသခင်ခမည်းတော်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်တို့က သူတို့ကို လည်ပတ်လိုသော ဆန္ဒကို
ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရန် လမ်းကြောင်းဖွင့်ပေးပါရန် ဆုတောင်းခဲ့သည် (၂:၁၇–၂၀၊ ၃:၁၀)။
ဒုတိယအပိုဒ်မှာ သခင်ဘုရားက အချင်းချင်းနှင့် အခြားသူများအပေါ် မေတ္တာကို ပိုမိုများပြားစေပြီး
လျှံထွေးစေပါရန်—ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများ သူတို့အား
ချစ်မြတ်နိုးသည်နှင့်အတူတူပင် (အခန်း ၁၂)။ ဤသည်မှာ ၄:၁–၁၂ တွင် မေတ္တာတွင် သူ့ကို
အတုယူရန် တိုက်တွန်းချက်နှင့် ဆက်စပ်သည်။ နောက်ဆုံးအပိုဒ်မှာ
ခရစ်တော်လာရောက်တော်မမည်နေ့တွင် ဘုရားသခင်ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ အပြစ်မရှိ၊
သန့်ရှင်းသောနှလုံးကို တည်တံ့စေပါရန် ဆုတောင်းခဲ့သည် (အခန်း ၁၃)။ ဤသည်မှာ
၄:၁၃–၅:၁၁ တွင် ယေရှုပြန်လာခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ မျှော်လင့်ချက်ပေးသော
အာရုံစိုက်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ရှင်ပေါလုသည် စာတမ်း၏ အကြောင်းအရာများကို
ဘုရားသခင်ထံ ဆက်လက်မြှောက်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤစာတမ်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် စာဖတ်သူ၏
အပြုသဘောဆောင်သော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုတည်းပေါ်တွင်သာ မူတည်ခြင်းမဟုတ်။
ရှင်ပေါလုသိသည်မှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်တို့သည်
ဤဆုတောင်းချက်နှင့် စာတမ်း၏ တောင်းဆိုချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊
သို့မှသာ ဤစာသည် ဧဝံဂေလိဆရာနှင့် အထီးကျန်နေသော နောက်လိုက်များကြား ရိုးရှင်းသော
မိတ်ဆွေဆက်ဆံရေးထက် ပိုမိုဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ဤဆုတောင်းသည် သမိုင်းအရ
အလွန်အရေးကြီးပြီး အစောဆုံး မှတ်တမ်းတင်ထားသော ခရစ်ယာန်ဆုတောင်းချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဂျူးဓလေ့ထုံးတမ်းအရ ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ပုံစံများကို
ယေရှုကို ထည့်သွင်းဖော်ပြရန် တိုးတက်ပြောင်းလဲခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။ ဥပမာ၊ ဘီစီ
ဒုတိယရာစုနှောင်းပိုင်း ဂျူးစာအုပ်ဖြစ်သော ဆီရာ့ခ်ျစာအုပ်တွင် ဘုရားသခင်ကို “သခင်၊
ခမည်းတော်၊ အရှင်သခင်” (၂၃:၁) နှင့် “သခင်၊ ခမည်းတော်၊ ဘုရားသခင်” (၂၃:၄) ဟု
ဆုတောင်းဖော်ပြထားသည်။ ၁ သက်သာလောနိတ် ၃:၁၁–၁၃ တွင် ရှင်ပေါလုသည် “ခမည်းတော်”
ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ဘုရားသခင်အတွက် နှစ်ကြိမ်၊ “သခင်” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို
ယေရှုအတွက် နှစ်ကြိမ် သုံးစွဲခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ဂျူးဆုတောင်းချက်များတွင်
ဘုရားသခင်အတွက်သာ အသုံးပြုလေ့ရှိသော အသုံးအနှုန်းများကို ယေရှုအပေါ်
သုံးစွဲခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုကဲ့သို့ ဂျူးတစ်ဦးအတွက် ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏
ဗျာဒိတ်တော်ပေါ်တွင် အခြေခံထားသော အံ့ဖွယ်တိုးတက်မှုတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
3:11–13.
Prayer. Paul followed his
reference to praying night and day (3:10) with an actual prayer for himself and
the Thessalonians. There are three parts to the prayer—each part summarizing
different sections of the letter as a whole. First, Paul prayed that God the Father
and the Lord Jesus Christ might facilitate the means by which he could fulfill
his desire to visit the Thessalonians (2:17–20; 3:10). The second element of
the prayer was a request that the Lord would cause them to have abundant and
overflowing love for each other, as well as others—just as Paul and his
coworkers loved them (v. 12). This relates to Paul’s exhortation to imitate him
in love in 4:1–12. Finally, he prayed that God would establish their hearts as
blameless and holy before God the Father at the coming of Christ (v. 13). This
reflects the hope-giving emphasis on the return of Jesus in 4:13–5:11. Paul
lifted up the contents of his letter to God in prayer. The impact of this
letter would be dependent not only on the reader responding positively. Paul
knew that God Himself and the Lord Jesus Christ needed to respond to his prayer
and to the letter’s petitions for it to be more than a pious expression of
friendship between the evangelist and his isolated followers. This prayer is
also of great historical importance as one of our earliest documented Christian
prayers. It indicates that traditional Jewish ways of addressing God were
developed to incorporate references to Jesus. For example, in Sirach, an early
second century B.C. Jewish text, God is addressed in prayer as “Lord, Father
and Master” (Sir. 23:1) and “Lord, Father and God” (23:4). In 1 Thessalonians
3:11–13, Paul twice applied the terms “Father” to God and “Lord” to Jesus. In
this way, he addressed Jesus using terms normally reserved in Jewish prayers
for God. For a Jew like Paul, this was a stunning development based on divine
revelation.
အခန်းကြီး - ၄
၄:၁–၁၂။ မေတ္တာတွင်
တိုက်တွန်းဆုံးမခြင်း။ ဤသွန်သင်ဆုံးမခြင်း အပိုဒ်တွင် ရှင်ပေါလုသည်
သက်သာလောနိတ်မြို့သားများကို သူတို့လက်ရှိလုပ်ဆောင်နေသည်များကို
ပိုမိုလုပ်ဆောင်ကြရန် နူးညံ့စွာ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့်
ဝေဖန်သံထည့်ခြင်းမရှိဘဲ တိုးတက်မှုကို ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ
ညွှန်ကြားချက်များ မည်သို့မျှဝေရမည်ကို သူပုံစံပြခဲ့သည် (ဧဖက် ၅:၂၁–၆:၉၊ ကောလောသီ
၃:၁၈–၄:၁၊ ၂ သက်သာလောနိတ် ၃:၆–၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဂရိ-ရောမစာများတွင်
သွန်သင်ဆုံးမခြင်း အကြောင်းအရာများသည် မိတ်ဆွေ၊ မိသားစု၊ ငွေ၊ လိင်ဆက်ဆံရေး၊
စားသောက်ရေးနှင့်စပ်လျဉ်း၍ အကြံဉာဏ်များ ပါဝင်တတ်သည်။ ယင်းတို့သည် ယေဘုယျအားဖြင့်
လူအများက လက်ခံထားသော ကုသိုလ်တရားများနှင့် အပြုအမူများကို ထင်ဟပ်စေသည်။
ပရိသတ်များကို သတိပေးရန် မလိုအပ်လောက်အောင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည်ဟု
တင်ပြလေ့ရှိသည်။ ဤနည်းဖြင့် ဝေဖန်သံထွက်ပေါ်လာခြင်းကို ရှောင်ရှားပြီး အကြံဉာဏ်ကို
လက်ခံစေရန် ကူညီသည်။ ယင်းအကြံဉာဏ်များသည် ယေဘုယျဖြစ်သော်လည်း စာမျက်နှာရရှိသူများ၏
အခြေအနေကို မျက်ခြေမပြတ် ရွေးချယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအတိုင်း ရှင်ပေါလုက
သက်သာလောနိတ်မြို့သားများသည် သူနှင့် ဘုရားသခင်ထံမှ သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း
အတည်ပြုခဲ့သည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၊ ၉)။ ပညာသင်ကြားရေး အကြောင်းအရာသို့
ထပ်မံပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့သည် ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများ ခရစ်တော်၏
အခွင့်အာဏာဖြင့် ပေးခဲ့သော ပညတ်တော်နှင့် ညွှန်ကြားချက်များကို သိရှိပြီးဖြစ်သည်
(အခန်း ၂)။ အချို့အကြောင်းအရာများတွင် သူရေးသားရန် မလိုအပ်ကြောင်း (အခန်း ၉၊ နှင့်
၅:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ကိုယ်ကျင့်တရားအပြုအမူကို အောင်မြင်စွာ လွမ်းမိုးရန်
အလွန်ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သော နူးညံ့မှု လိုအပ်ကြောင်း ရှင်ပေါလုသိသည်။
4:1–12.
Exhortation to Love. In this paraenetic section of the letter, Paul gently encouraged the
Thessalonians to do more of what they were already doing. In this way, he
sought their progress without adopting a critical tone. He modeled how to share
moral instruction (see Eph. 5:21–6:9; Col. 3:18–4:1; 2 Thess. 3:6–13). In
Greco-Roman letters, paraenetic material typically included advice on friends,
family, money, sex, and food. It was general in nature and usually reflected
accepted virtues and behaviors. It was presented as material so familiar that
the audience did not really need any reminder. This helped to avoid sounding
critical and aided the acceptance of the advice, which although general in
nature, was selected with an eye toward the situation of the addressees. In
this vein, Paul affirmed that the Thessalonians had already been taught by both
himself and God (1 Thess. 4:1, 9). Once more we return to the theme of
education. They already knew the commands and instructions given by Paul and
his associates and supported by Christ’s authority (v. 2); they had no need for
him to write to them concerning certain issues (v. 9; see also 5:1). Paul knew
that extreme tact is required to successfully influence moral behavior.
သူသည် သူ၏
အလည်အပတ်အတွင်း မျှဝေခဲ့သော သွန်သင်ချက်များကို ဆက်လက်လိုက်နာကြရန် အစပိုင်းတွင်
တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၄:၁)။ ဤသွန်သင်ချက်များ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘဝနေထိုင်ပုံ
(စကားလုံးအတိုင်း “လျှောက်လှမ်းခြင်း”) နှင့် ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်စေရန်ဖြစ်သည်
(အခန်း ၁၊ ကိုယ်တော်နှင့်အညီ လျှောက်လှမ်းပါ ဟူသော ကမ္ပည်းစာ
ဟောင်းကိုးကားချက်များဖြစ်သော ကမ္ဘည်းတော်ကိုး ၁၇:၁၊ ၂၄:၄၀၊ ၄၈:၁၅၊ တရားဟောရာ ၈:၆
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သက်သာလောနိတ်မြို့သားများသည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း
အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နေပြီးဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ရှင်ပေါလုက
ဤနေထိုင်မှုပုံစံကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရုံသာမက အဆက်မပြတ် တိုးတက်အောင်
ကြိုးစားကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁)။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ မေတ္တာကို
အဆက်မပြတ် တိုးပွားစေပါရန် ယခင်ဆုတောင်းချက် (၃:၁၂) ကို အားဖြည့်ပေးသည်။
ရှင်ပေါလု၏ ရည်မှန်းချက်မှာ တက်ကြွပြီး အဆက်မပြတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသော
ခရစ်ယာန်ဘဝအတွေ့အကြုံဖြစ်သည်။
Paul started by urging the Thessalonians to
continue following the teachings he had shared with them during his visit
(4:1). The purpose of these teachings was to instruct them how to live (lit.
“walk”) and to please God (v. 1; cf. Gen. 17:1; 24:40; 48:15; Deut. 8:6). While
affirming that the Thessalonians were already successfully doing as they were
instructed, Paul nevertheless encouraged them that not only were they to
maintain this lifestyle, but they were also to seek to continually improve (1
Thess. 4:1). This reinforced his earlier prayer that God would cause their love
to continually increase (3:12). Paul’s vision was of a dynamic and
ever-developing Christian experience.
သူသည်
လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းခြင်း (၄:၃–၈) နှင့် ညီအစ်ကိုဆန်သော မေတ္တာ (အခန်း
၉–၁၂) တွင် သန့်ရှင်းခြင်းကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ
ဆုံးမဩဝါဒသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းစံနှုန်းများကို ရိုးရှင်းစွာ ထင်ဟပ်ခြင်းမဟုတ်။
ယင်းအစား ဓမ္မဟောင်း လေဝိအနွယ်သန့်ရှင်းရေး စည်းမျဉ်းများဖြင့်
ပုံဖော်ခဲ့သည်—လူမျိုးသည် ဘုရားသခင်သန့်ရှင်းသည်နှင့်အညီ သန့်ရှင်းရမည် (လေဝိ
၂၀:၂၆)။ လိင်အကျင့်ယိုယွင်းခြင်းကို တားမြစ်ပြီးနောက် (၁၈:၁–၃၀) မိသားစုနှင့်
အိမ်နီးချင်းမေတ္တာကို မြှင့်တင်ထားသော လေဝိ ၁၈–၁၉ နှင့် အစဉ်လိုက်တူညီသည် (၁၉:၁၇–၁၈)။
ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ် သူတို့ကို ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်၊
ဆိုလိုသည်မှာ သန့်ရှင်းခြင်း (hagiasmos၊ ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၃) ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ကို
နှစ်သက်စေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းခြင်း (hagiasmos၊ အခန်း ၇) တွင်
လျှောက်လှမ်းရမည်။
He exhorted the Thessalonians to holiness in both
sexual (4:3–8) and brotherly love (vv. 9–12). His moral exhortation did not
merely reflect societal norms. Instead, it was shaped by the OT Levitical
holiness regulations—the people were to be holy as God is holy (Lev. 20:26).
Paul’s exhortations on sexual and brotherly love follow the same sequence as
Leviticus 18–19, which first prohibits sexual immorality (18:1–30), then
promotes familial and neighbourly love (19:17–18). Paul urged the
Thessalonians, as the people of God, to please Him through following His will,
which is their sanctification (hagiasmos;
1 Thess. 4:3). They were to walk, or rather live, in holiness (hagiasmos; v. 7).
၃-၈ တို့၌ ပါဝလ်သည်
သက်သာလောနိကလူများအား လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စများတွင် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့်
ပြည့်စုံစေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ခပ်သိမ်းသော ပိုနေးယာ (porneia) ဟူသော တရားမဲ့
လိင်အကျင့်ယိုယွင်းခြင်း အမျိုးမျိုးကို ရှောင်ကြဉ်ကြရန် (၃)။ ပိုနေးယာ (porneia)
ဟူသော စကားလုံးသည်
လူမ၊ ပြည့်တန်ဆာ ဟူသော ဂရိစကားမှ ဆင်းသက်လာပြီး မတရားသော လိင်ဆက်ဆံမှု
အမျိုးအမည်အားလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာ၏ လက်ခံထားသော လိင်ဆိုင်ရာ
ဓလေ့ထုံးတမ်းများမှ အဆုံးအဖြတ်ပေး၍ ခွဲထွက်ရန် လိုအပ်ခြင်းသည် အရေးကြီးပြီး
လိုအပ်သော သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ တပါးအမျိုးသားများ
ယုံကြည်လာသူများသည် ဤနေရာတွင် များစွာ ရုန်းကန်ခဲ့ကြရသည် (ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရှုရန်၊
တမန်တော် ၁၅:၂၀၊ ၁ကော ၅:၁၊ ၆:၁၃၊ ၁၈၊ ဂလာတိ ၅:၁၉)။၁ သက်သာလောနိက ၄:၄-၅ တွင်
ပါဝလ်သည် လိင်အကျင့်ယိုယွင်းခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်နိုင်ရန် လက်တွေ့ကျသော ခြေလှမ်းများကို
ရှင်းပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စကယ်အိုး (skeuos) ကို သန့်ရှင်းစွာ၊
ဂုဏ်သရေနှင့်ပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ရမည် (၄)။ ဤဂရိစကားလုံး စကယ်အိုး (skeuos)
သည်
အဓိပ္ပါယ်မထင်ရှားဘဲ၊ လူ၏ဇနီး (၁ပေ ၃:၇) သို့မဟုတ် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ (၂ကော ၄:၇) ကို
ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ပထမအဓိပ္ပါယ်အရ ဆိုလျှင်၊ ပါဝလ်သည် လိင်အပြစ်မှ
ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် ဇနီးယူရန် တိုက်တွန်းသည် (ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရှုရန်၊ ၁ကော
၆:၁၂-၂၀၊ ၇:၂-၇)။ ဒုတိယအဓိပ္ပါယ်အရ ဆိုလျှင်၊ လိင်ဆိုင်ရာ စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့်
ကိုယ်ကျင့်တရားကို တိုက်တွန်းသည်။ စကယ်အိုး (skeuos) ကို မည်သို့ပင်
အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုစေကာမူ၊ ၁ သက်သာလောနိက ၄:၅ တွင် ပိုနေးယာ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ
လုပ်ရပ်သည် တဏှာအလိုဆန္ဒကို မထိန်းနိုင်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်ရပ်သည် အတွင်းစိတ်၌ စည်းကမ်းမရှိခြင်းမှ
ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်ကို သိကြသောကြောင့်
သက်သာလောနိကလူများသည် မိမိတို့၏ တဏှာဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်တတ်ကြသည်။ ကျင့်ဝတ်သည်
ဘုရားဝင်သက်သေမှ စီးဆင်းလာသည်။ ဘုရားသခင်ကို မသိကြသော တပါးအမျိုးသားများကား
မိမိတို့၏ တဏှာဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိကြ (၅)။ တပါးအမျိုးသားများသည်
လိင်အကျင့်ယိုယွင်းခြင်း၌ အပြစ်ရှိကြပြီး၊ ထိုအပြုအမူသည် နောက်ဆုံးတွင်
အခြားနတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည် (ရော ၁:၂၄-၂၇)။
In vv. 3–8, Paul urged the Thessalonians to
holiness in sexual matters, avoiding all forms of porneia or unlawful sexual immorality (v. 3). The term porneia derives from the Greek term for
prostitute and refers to any form of illicit sexual activity. The necessity of
making a decisive break from the accepted sexual mores of the Greco-Roman world
was an important and needful reminder because Gentile converts often struggled
in this area (cf. Acts 15:20; 1 Cor. 5:1; 6:13, 18; Gal. 5:19). In 1
Thessalonians 4:4–5, Paul specified the practical steps that would enable the
Thessalonians to avoid sexual immorality. They were to control their skeuos in a sanctified (holy) and
honorable way (v. 4). This Greek term skeuos
is ambiguous and may refer either to a man’s wife (1 Pet. 3:7) or his own body
(2 Cor. 4:7). In the first case, Paul exhorted them to take a wife as a means
of avoiding sexual sin (see 1 Cor. 6:12–20; 7:2–7). In the second instance, he
urged sexual restraint and self-control. Whichever way skeuos is interpreted, the physical act of porneia is identified in 1 Thessalonians 4:5 as originating from an
inability to control the passion of lust. The physical act results from
internal indiscipline. As a result of knowing God, however, the Thessalonians
knew how to control their passions. Ethics flow from theology. In contrast, the
Gentiles who did not know God were unable to control their passions (v. 5). The
Gentiles were guilty of sexual immorality, a behavior ultimately originating
from their idolatrous worship of other gods (Rom. 1:24–27).
ေပါလုသည် ပိုနေးယာ (porneia)
ကို ရှောင်ကြဉ်ရန်
အကြောင်းပြချက်များစွာ ပေးခဲ့သည်။ ပထမအနေဖြင့်၊ ၁ သက်သာလောနိက ၄:၆ တွင် ဤကိစ္စတွင်
တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အခွင့်အရေးမယူကြရန် သတိပေးသည်။ ရှေးကမ္ဘာတွင် ပိုနေးယာ (porneia)
ကြောင့်
ဖြစ်ပေါ်လာသော အမှားကို အဓိကအားဖြင့် ယောက်ျားများကြားတွင် (အထူးသဖြင့် လူမှုရေးအရ
တန်းတူညီမျှသူများကြား) ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု ရှုမြင်ကြသည်။ ယောက်ျားတစ်ဦးသည်
အိမ်ထောင်ပြုပြီးသော မိန်းမနှင့် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သောအခါ၊
ထိုမိန်းမ၏ခင်ပွန်းကို ထိခိုက်စေသည်။ အိမ်ထောင်မရှိသေးသော အပြစ်မိန်းကလေးနှင့်
အိပ်တွေ့သောအခါ၊ ထိုမိန်းကလေး၏ဖခင်ကို ထိခိုက်စေသည်။ အိမ်ထောင်မပြုမီ မိန်းမသည်
ဖခင်ပိုင်ဆိုင်ပြီး၊ အိမ်ထောင်ပြီးနောက် ခင်ပွန်းပိုင်ဆိုင်သည်။ မတူညီသော
လိင်နှစ်မျိုးကြား ပိုနေးယာ (porneia) အားလုံးတွင် ရှိနေသော မိန်းမကို ထိခိုက်စေခြင်း သို့မဟုတ်
မိန်းမက ထိခိုက်စေခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုရမည်။ လိင်အကျင့်ယိုယွင်းခြင်းအနေဖြင့်
ပိုနေးယာ (porneia) သည်
လိင်တူဆက်ဆံခြင်းများကိုလည်း အကျုံးဝင်သည် (ရော ၁:၂၆-၂၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ပါဝလ်အတွက်
ပိုနေးယာ (porneia) သည်
ဘယ်တော့မျှ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးကိစ္စသက်သက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမူကား၊ ၎င်းသည်
ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ဆက်ဆံရေးများကို ဖျက်ဆီးသည် (၁ကော ၆:၁၈-၁၉)။ ၎င်းသည်
ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကို နာကျင်စေသည်။
Paul provided a number of motives for avoiding porneia. First, in 1 Thessalonians 4:6
he warned that they should not take advantage of each other in this regard. In
the ancient world, the offense caused by porneia
was primarily viewed as occurring between men (and even then only between those
who were social equals). When a man committed adultery, he caused harm to the
woman’s husband. When he slept with an unmarried girl, he caused harm to her
father. Prior to marriage, the woman belonged to her father, and within
marriage, to her husband. The implicit offense caused to or by the woman,
present in all acts of heterosexual porneia,
should be acknowledged. As sexual immorality, porneia also applies to homosexual acts (see Rom. 1:26–29). Porneia was never a private matter for
Paul, as it destroys relationships within the Christian community (1 Cor.
6:18–19). It hurts brothers and sisters.
လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ
သန့်ရှင်းခြင်းအတွက် ဒုတိယအကြောင်းပြချက်သည် ပါဝလ်ပေးနိုင်သော အကြီးမြတ်ဆုံး
အရေးယူပိတ်ပင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာတော့မည့်အခါ
နယ်နိမိတ်ကျူးလွန်သူများကို သခင်ဘုရား အပြစ်ဒဏ်ပေးတော်မူမည် (၁ သက် ၄:၆)။
လိင်အပြစ်သည် ဘုရားသခင်အတွက် အရေးမစိုက်သော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ (လေဝိ ၁၈:၆-၃၀
ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်ချမှတ်ထားသော လိင်ဆိုင်ရာ နယ်နိမိတ်များကို လျစ်လျူရှုပြီး
မိမိတဏှာအတွက် အခြားသူများကို အခွင့်အရေးယူသူများသည် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသကို
ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည် (ရော ၁:၂၄-၂၇၊ ၁ကော ၆:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ပါဝလ်သည် လိင်ဆိုင်ရာ
ချစ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သွန်သင်ချက်ကို ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းသည်
သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ခေါ်တော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး မသန့်ရှင်းခြင်းသို့ မဟုတ်ကြောင်း
နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည် (၁ သက် ၄:၇)။ ထို့ကြောင့် ပါဝလ်၏
တိုက်တွန်းချက်ကို လျစ်လျူရှုသူများသည် လူပုဂ္ဂိုလ်များကို ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊
သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ပေးသနားတော်မူသော ဘုရားသခင်ကိုပင် ငြင်းပယ်ခြင်း
ဖြစ်သည် (၈)။ ဝိညာဉ်တော်ကို သန့်ရှင်းသည်ဟု ဖော်ပြခြင်းက လင်မယား မပြုမီ
ဆက်ဆံခြင်း (fornication) ကျူးလွန်သူတိုင်း—ဘုရားသခင်၏
သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ခေါ်တော်မူခြင်းကို လှည့်ကျေးဖောက်ပြန်ခြင်း—သည် သန့်ရှင်းသော
ဝိညာဉ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ပါဝလ်အတွက် သန့်ရှင်းခြင်းသည်
ကိုယ်ပိုင်ဘုန်းကျောင်းများတွင် ပိတ်မိနေနိုင်သော အထူးခွင့်ရ ဝိညာဉ်ရေးအရ
အခွင့်ထူးခံ အနည်းစုအတွက်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား၊ ပိုနေးယာ (porneia)
ကို
ရှောင်ကြဉ်ခြင်းအားဖြင့်ပင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည် မိမိတို့၏ လိင်အပြုအမူ၌
သန့်ရှင်းခြင်းကို ပြသသည်။
The second motivation to sexual holiness is the
strongest sanction Paul could possibly give: that the Lord would punish those
who transgress (1 Thess. 4:6). Sexual sin is not a matter of indifference with
God (see Lev. 18:6–30). Those who disregard the boundaries God has placed
around sexuality and who take advantage of others for the sake of their own
lust will face the wrath of God when Jesus returns (cf. Rom. 1:24–27; 1 Cor.
6:9). Paul concluded his exhortation on sexual love with a final reminder that
the calling of God is a call to holiness rather than impurity (1 Thess. 4:7).
Therefore, those who ignore Paul’s exhortation are in fact rejecting God
Himself, who gives the Holy Spirit (v. 8). The description of the Spirit as
holy means that anyone who commits fornication—identified as a turning away
from God’s call to holiness—necessarily rejects the Holy Spirit. For Paul,
holiness was not restricted to a small and privileged spiritual elite able to
retreat to secluded cloisters. Instead, simply by avoiding porneia, the people of God demonstrate holiness in their sexual
behavior.
ေပါလုသည်
လိင်သန့်ရှင်းခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလေးထား တိုက်တွန်းခဲ့သနည်း။ ပိုနေးယာ (porneia)
နှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏
တိုက်တွန်းချက်ကို ယေရှုရှလင်ညီလာခံ၏ နောက်ခံအခြေအနေတွင် ထားရှုမြင်ရမည်။
ထိုညီလာခံသည် ဤစာကို ရေးသားချိန်မတိုင်မီ တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့်က
ကျင်းပခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ညီလာခံတွင် အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်ခေါင်းဆောင်များသည်
တပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများကို အရေဖျားလှီးဖြတ်ရမည်လား ဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်
စုဝေးခဲ့ကြသည်။ အရေဖျားလှီးဖြတ်ခြင်းသည် ယုဒပညတ်တရား အားလုံးကို လိုက်နာရန်
ကတိပြုခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (တမန် ၁၅:၁-၂၉)။ ညီလာခံသည် တပါးအမျိုးသားများသည်
စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ဖြစ်ရန် အရေဖျားလှီးဖြတ်ရန် မလိုကြောင်း နောက်ဆုံး
သဘောတူခဲ့သော်လည်း၊ တပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများသည် ရုပ်တုများဖြင့် ညစ်ညမ်းသော
အရာများ၊ လိင်အကျင့်ယိုယွင်းခြင်း၊ လည်ပင်းညှစ်သတ်ထားသော တိရစ္ဆာန်အသားနှင့်
သွေးကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၅:၂၀)။ ဤစည်းကမ်းချက်များသည်
ဣသရာယေလလူများအကြား နေထိုင်သော တပါးအမျိုးသားများအတွက် လေဝိသန့်ရှင်းရေး
စည်းမျဉ်းဥပဒေ၏ အနည်းဆုံး လိုအပ်ချက်များကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဣသရာယေလလူများရော
တပါးအမျိုးသားများပါ သွေးပါသော အသားစားခြင်း (လေဝိ ၁၇:၁၀-၁၆)၊ မသင့်လျော်သော
လိင်တူမတူ ဆက်ဆံခြင်းအားလုံးနှင့် လိင်တူဆက်ဆံခြင်း (လေဝိ ၁၈:၁-၃၀)၊
ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း (လေဝိ ၂၀:၁-၅) တို့ကို တားမြစ်ထားသည်။ ဤအလေ့အကျင့်များသည်
ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ကန့်သတ်နိုင်သည်။ ဤလိုအပ်ချက်များကို လက်ခံခြင်းအားဖြင့်
ယေရှုရှလင်ညီလာခံသည် တပါးအမျိုးသား ခရစ်ယာန်များသည် ယုဒလူများ သို့မဟုတ်
တရားစရပ်တွင် ကိုးကွယ်သော တပါးအမျိုးသား ဘုရားကိုးကွယ်သူများ လိုက်နာရသော တူညီသော
ပညတ်စည်းကမ်းများကို လိုက်နာရမည်ဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (တမန် ၁၅:၁-၃၅ အပေါ်
မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ပါဝလ်၏ လိင်သန့်ရှင်းခြင်းဆိုင်ရာ တိုက်တွန်းချက်များသည်
ညီလာခံ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို
မြှင့်တင်လိုသော သူ၏ ဆန္ဒကို ပြသသည်။ ပါဝလ်သည် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနေသော
ပုန်ကန်သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပိုမြောက်မြားသော အသင်းတော်၏ အသံကို နားထောင်ရန်
ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။
Why did Paul place such a strong emphasis on
sexual purity? His exhortation on porneia
should be set within the context of the earlier Jerusalem Council, held
possibly just one or two years prior to the writing of this letter. At the
Council, the early church leaders met to decide whether Gentile believers
should be circumcised, the implication being that circumcision represented a
commitment to observe all the Jewish law (Acts 15:1–29). While the Council
ultimately agreed that Gentiles did not need to be circumcised in order to be
genuine Christians, it did note that Gentile believers should abstain from
things polluted by idols, from sexual immorality, from the meat of strangled
animals, and from blood (Acts 15:20). These stipulations reflect the minimum
requirements of the Levitical holiness code for Gentiles living among
Israelites. Both Israelites and
Gentiles were prohibited from eating meat with blood (Lev. 17:10–16),
inappropriate heterosexual and all homosexual relations (Lev. 18:1–30), and
idol worship (Lev. 20:1–5). These practices, above all others, limit a person’s
ability to relate to God. By adopting these requirements, the Jerusalem Council
acknowledged that Gentile Christians were required to follow the same legal
stipulations required by Jews or Gentile God-fearers who worshiped in the
synagogue (see commentary on Acts 15:1–35). Paul’s exhortations to sexual
holiness demonstrate his willingness to promote a definition of what it means
to be part of the people of God in agreement with the Council’s decision. Paul
was no loose cannon, and he was willing to listen to the voice of the wider
church.
၁ သက်သာလောနိက ၄:၉-၁၂
တွင် ပါဝလ်သည် သက်သာလောနိကလူများအား တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ညီအစ်ကိုမောင်နှမ ချစ်ခြင်း
(ဖိလဒဲလဖီယာ - philadelphia) ကို
အဆက်မပြတ် တိုးပွားစေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၉)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်
ချစ်တတ်ရန် သွန်သင်ခဲ့သောကြောင့် ချစ်နိုင်ကြသည် (၉)။ ပရောဖက် ဟေရှာယသည်
ပြန်လည်ထူထောင်ခံရသော ဣသရာယေလသည် သခင်ဘုရားထံမှ သွန်သင်ခံရမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခဲ့သည်
(ဟေရှာ ၅၄:၁၃)။ ပါဝလ်အတွက် ထိုကတိတော်သည် သက်သာလောနိက ယုံကြည်သူများ၏ ငယ်ရွယ်သော
အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ပြည့်စုံခဲ့ပြီ။ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ချစ်ခြင်းကို ပြသခဲ့ကြပြီး
ပါဝလ်သည် ထိုချစ်ခြင်းကို ပိုမိုတိုးပွားလာစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူသည်
လူမှုရေးနှင့် လူမျိုးရေး အလွန်ကွဲပြားသော နောက်ခံမှ
ယုံကြည်သူများ—ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် မိသားစုများက ငြင်းပယ်ခံရသူများစွာ—ကို
တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သွေးချင်း ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအလား ဆက်ဆံရန် တောင်းဆိုနေခြင်း
ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်အတွက် မိသားစုကို ဖန်ဆင်းနေပြီး၊ ထို့ကြောင့်
ယုံကြည်သူများသည် အပြန်အလှန် မိသားစုဝင်များအလား ဆက်ဆံကြရမည်။
In 1 Thessalonians 4:9–12, Paul exhorted the
Thessalonians to continually increase in love for each other (philadelphia; v. 9). They could love
because they had been taught by God Himself to love (v. 9). The prophet Isaiah
predicted that a restored Israel would be taught by the Lord (Is. 54:13). For
Paul, this promise had come true in the fledgling community of Thessalonian
believers. They had demonstrated love for one another, and Paul was hoping that
it would increase. He was, in reality, asking believers from very different
social and ethnic backgrounds—many of whom would have been rejected by their
families due to their conversion—to treat each other as blood brothers and
sisters. God is creating a family for Himself, and as such, believers are to
relate to each other as fellow family members.
ပါဝလ်သည် ပို၍ ပို၍
ချစ်ကြရန် တိုက်တွန်းချက်ကို လက်တွေ့အားဖြင့် ရှင်းပြခဲ့သည် (၁ သက် ၄:၁၁-၁၂)။
သက်သာလောနိကလူများသည် ဖိလောတီမေအိုမိုင် (philotimeomai - အားထုတ်ကြရန်) ငြိမ်သောဘဝကို ဦးဆောင်ရန်
(၁၁)။ ဤဂရိစကားသည် ချစ်ခြင်း (philia) ကို လက်တွေ့ပြသရန် နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။
“ငြိမ်သောဘဝ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ပါဝလ်ခေတ်တွင် သီးခြားအဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။
ဂရိဒဿနိကပညာရပ်များစွာသည် ရောမအင်ပါယာ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ဆန့်ကျင်သည့်အနေဖြင့်
ကမ္ဘာ့အရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအတိုက်အခံကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန့်ကျင်ရန်
တရားဟောခဲ့ကြသည်။ ဧပီကျူးရီယန်များက ပျော်ရွှင်မှုသည် ကမ္ဘာ့အမှိုက်အမှတ်များမှ
ခွဲထွက်၍ ငြိမ်သောဘဝကို ဦးဆောင်မှသာ ရရှိနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။
ထိုခွဲထွက်မှုကြောင့် အခြေအနေဆိုးကို အကောင်းဆုံး အသုံးချလိုသူများထံမှ
ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ခံရသည်။ ရောမအာဏာပိုင်များ၏ လက်ချက်ဖြင့် ညှဉ်းဆီးခံရမှုကို
ပါဝလ်ကိုယ်တိုင် ကြုံခဲ့ရသောကြောင့် အလားတူ ခွဲထွက်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း
ဖြစ်လာနိုင်သည် (တမန် ၁၇:၁-၉)။ သို့ရာတွင် ပါဝလ်၏ “ငြိမ်သောဘဝ” သည်
လက်လုပ်လက်စားဖြင့် လူမှုရေးနှင့် စီးပွားရေးအရ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ဆက်ဆံရန်
လိုအပ်သည် (၁ သက် ၄:၁၁)။ ထို့ပြင် မိမိအရေးကိုသာ ကြည့်ရန်၊ ပါဝလ်ကိုယ်တိုင်
ပုံသက်ဆောင်ခဲ့သည့်အတိုင်း အလုပ်အကိုင်ရှိရန်၊ ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများ
(“အပြင်လူများ”) နှင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ဆက်ဆံရန်၊ လုံ့လစိုက်မှု
မရှိခြင်းကြောင့် လိုအပ်ချိန်တွင် မလိုအပ်မီ ဖြစ်နေခြင်းမှ ကင်းဝေးရန် (၁၁-၁၂)။
သူတို့၏ ချစ်ခြင်းကို ငွေကြေးကိစ္စ ကိုင်တွယ်ပုံဖြင့် ဖော်ပြရမည်။ ဤနည်းဖြင့်
အာဏာပိုင်များနှင့် ထပ်မံပဋိပက္ခ မဖြစ်စေဘဲ၊ ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများ လေးစားခံရသော
တန်ဖိုးများကို ပြသနိုင်မည်။
Paul explained in practical terms his call to
love more and more (1 Thess. 4:11–12). The Thessalonians were to philotimeomai (“endeavor”) to lead a
quiet life (v. 11). This Greek term implies that this was how they might
practically demonstrate their love (philia).
The expression “the quiet life” had specific connotations in Paul’s day. Many
Greek philosophical schools reacted against the imperial dominance of Rome by
advocating a passive form of political resistance. The Epicureans believed that
happiness was possible only if one led a quiet life—a life of withdrawal and
retirement from the world—separated from the messiness of public life and
political intrigue. This disengagement resulted in sharp criticism from those
who sought to make the best of a bad situation. It would have been
understandable for Paul to have made a similar call to withdraw, considering
the persecution he had experienced at the hands of the Roman authorities (Acts
17:1–9). Instead, his “quiet life” required the Thessalonians to engage
socially and economically with society through manual labor (1 Thess. 4:11).
Further, they were to mind their own affairs, to be gainfully employed as
modeled by Paul himself in order that they relate appropriately to
non-Christians (those “outside”) in order to win their respect, and to avoid
being in need due to lack of industriousness (vv. 11–12). Their love was to be
expressed through how they handled their finances. In this manner, they would
avoid further conflict with the authorities and demonstrate values approved by
nonbelievers.
၄:၁၃-၁၈။
မျှော်လင့်ခြင်းသို့ တိုက်တွန်းခြင်း။ ဤအပိုင်းတွင် ပါဝလ်သည် သက်သာလောနိကလူများ၏
မျှော်လင့်ခြင်းကို ပြန်လည်ထူထောင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ တိမောသေ၏ သတင်းစကားသည်
သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းကို အတည်ပြုခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ခြင်းကို
မဖော်ပြခဲ့ပေ (၃:၆)။ သူတို့အထဲတွင် အချို့ သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး၊
မျှော်လင့်ခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်းနည်းနေကြသည် (၄:၁၃)။ ပါဝလ်၏ တုံ့ပြန်မှုသည်
နှစ်မျိုးရှိသည်။ ပထမအနေဖြင့်၊ သေဆုံးသွားသူများ၏ အခြေအနေ (“ခရစ်တော်၌
အိပ်ပျော်သူများ”) ကို ရှင်းလင်းပေးသော သခင်ဘုရားထံမှ မျှော်လင့်ခြင်းပေးသော
နှုတ်ကပတ်တော်ကို မျှဝေခဲ့သည် (၄:၁၅ခ)။ ယေရှုပြန်ကြွလာချိန်တွင်
အသက်ရှင်နေသူများနှင့် တန်းတူညီမျှစွာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ပါရုသီယာ (parousia)
တွင် ပါဝင်ကြမည်။
ဒုတိယအနေဖြင့်၊ ၅:၁-၁၁ တွင် ယေရှု၏ နောက်ဆုံးကာလ သွန်သင်ချက်များကို အသုံးပြု၍
ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသူများ (အသက်ရှင်နေသူများ) ကို အဆက်မပြတ်
နိုးကြားနေရန် တိုက်တွန်းသည်။ မျှော်လင့်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန် နိုးကြားမှု
လိုအပ်သည်။ မျှော်လင့်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန် လွယ်ကူသည်လည်း မဟုတ်၊ သဘာဝကျသည်လည်း
မဟုတ်ပေ။ သေဆုံးသူများနှင့် အသက်ရှင်သူများ နှစ်မျိုးစလုံးနှင့် ပတ်သက်သော
အပိုင်းများသည် ဤနှုတ်ကပတ်တော်များဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှစ်သိမ့်၊ တည်ဆောက်၊
အားပေးကြရန် (ပါရာကလေအို - parakaleō) တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၄:၁၈၊ ၅:၁၁)။
ပထမရာစုခရစ်ယာန်တပည့်များသည် ဆရာ့အပြုအမူကို တုပရုံသာမက ဆရာ့နှုတ်ကပတ်တော်နှင့်
သွန်သင်ချက်များကို ထပ်ကာထပ်ကာ ပြောဆိုရန် မျှော်လင့်ခံရသည်။ ကောင်းသော
တပည့်များအနေဖြင့် သက်သာလောနိကလူများသည် ပါဝလ်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို သေဆုံးသူများ
(၄:၁၃-၁၇) သို့မဟုတ် အသက်ရှင်သူများ (၅:၁-၁၀) နှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်ဆိုကြပြီး၊
သူတို့အပေါ် သူ၏ သင်းအုပ်ဆရာ ဂရုစိုက်မှုကို တုပရုံသာမက အချင်းချင်း
ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြရမည်။
4:13–18.
Exhortation to Hope. In this section of the letter, Paul sought to restore the Thessalonians’
hope. Timothy’s report affirmed their continued faith and love but omitted any
reference to hope (3:6). Some within their midst had died, and they were in
danger of grieving without hope (4:13). Paul’s response was two-fold. First, he
shared a hope-giving word from the Lord (4:15b) clarifying the status of those
who had died, the “dead in Christ” (4:16). They would participate in both the
resurrection and the parousia as
equals of those alive when Jesus returns. Second, in 5:1–11, Paul used the
end-time teachings of Jesus to exhort believers (those who are living and
waiting for Christ to come) to continual watchfulness. Watchfulness is required
to maintain hope. Maintaining hope is neither easy nor natural. Both
sections—whether dealing with the situations of those dead or those
living—conclude with an appeal to comfort, edify, or encourage (parakaleō) one another with these words
(4:18; 5:11). First-century disciples were expected not only to imitate their
teacher’s deeds but also to repeat the teacher’s words and teachings. As good
disciples, the Thessalonians were to repeat Paul’s words, whether concerning
the dead (4:13–17) or the living (5:1–10), thereby imitating and extending his
pastoral concern for them to one another.
ပါဝလ်သည် ဤအပိုင်းကို
အိပ်ပျော်နေသော သူများနှင့်ပတ်သက်၍ သက်သာလောနိကလူများ မသိကြရန် သူမလိုလားကြောင်း
အတည်ပြုခြင်းဖြင့် စတင်သည် (၁၃)။ ၎င်းသည် ပါဝလ်၏ “သင်တို့သိကြပြီ” ဟူသော
ထပ်ခါတလဲလဲ အတည်ပြုချက်များ (၁:၄၊ ၂:၁၊ ၂၊ ၅၊ ၁၁၊ ၃:၃၊ ၄၊ ၄:၂၊ ၅:၂) နှင့်
ပြောင်ပြောင်တလဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာသည် စာတစ်စောင်၏ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံ
နှလုံးသားဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြသည်။ မသိရှိခြင်း၏ ရလဒ်မှာ အခြားသူများ
(ဟိုးလိုင်ပိုးအိ - hoi loipoi၊
စာသားအတိုင်း “ကျန်ရစ်သူများ” သို့မဟုတ် “အနည်းစု”) အလား မျှော်လင့်ခြင်းမရှိဘဲ
ဝမ်းနည်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည် (၁၃)။ တပါးအမျိုးသား မယုံကြည်သူများသည်
နောက်ဘဝနှင့်ပတ်သက်၍ အယူအဆမျိုးစုံ ရှိကြသည်။ အချို့က သေခြင်း၏ အဆုံးသတ်ကို
ယုံကြည်ကြပြီး၊ အချို့က မသေနိုင်သော ဝိညာဉ်သည် သေခြင်းမှ ရှင်သန်သည်ဟု
ငြင်းခုံကြသည်။ ထိုအယူအဆမျိုးမျိုးသည် မရေရာမသေမချာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်
လက်ခံခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အထွေထွေ
မျှော်လင့်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပါဝလ်သည် “ယေရှုသေပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်သည်”
ဟူသော အသိုင်းအဝိုင်း၏ အဓိက ဝန်ခံချက်အပေါ် အခြေခံသော ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော
မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ယုံကြည်သူများကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည် (၁၄၊ ရော ၁၀:၉)။ ပါဝလ်သည်
ယေရှုသေပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့လျှင်၊ ဘုရားသခင်သည်လည်း ယေရှု၌
အိပ်ပျော်နေသူများကို ယေရှုနှင့်အတူ ယူဆောင်လာမည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့သည် (၁ သက်
၄:၁၄)။ သေခြင်းကို အိပ်စက်ခြင်းဟု နှိုင်းယှဉ်ခြင်းသည် ယုဒ-ခရစ်ယာန်
ယုံကြည်ချက်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ သေခြင်းသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင်
အားလုံးနိုးထမည့် ယာယီအခြေအနေသာဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ကမ္ဘာကို တရားစီရင်တော်မူမည် (ဒံ
၁၂:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Paul starts this section by affirming that he did
not want the Thessalonians to be unaware regarding those who were asleep in
death (v. 13). This contrasts sharply with Paul’s repeated affirmations of the
Thessalonians’ knowledge (“you know”; 1:4; 2:1, 2, 5, 11; 3:3, 4; 4:2; 5:2) and
signals this as the revelatory heart of the letter. The result of this
ignorance was that they were in danger of grieving as others (hoi loipoi; lit. the “rest” or
“remnant”) having no hope (v. 13). Pagan Gentiles held a variety of beliefs
about the afterlife. Some believed in the finality of death. Others argued for
an immortal soul that survived death. Such ideas were usually vague and, it
seems, not widely held. The result was a general hopelessness in the face of
death. In contrast, Paul sought to comfort believers with a transforming
revelation of hope grounded on the communal confession that “Jesus died and
rose again” (v. 14; Rom. 10:9). Paul reasoned that if Jesus died and rose, so
too would God bring with him those who sleep in Jesus (1 Thess. 4:14). The
metaphor of death as a sleep reflects the Judeo-Christian belief that death is
only a temporary state from which all will awake at the resurrection, when God
judges the world (cf. Dan. 12:2).
အိပ်ပျော်နေသူများကို
ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ယူဆောင်လာမည်ဟု ဆိုခြင်းကို အချို့က ဘုရားသခင်သည်
ဖြောင့်မတ်သူများ၏ ခန္ဓာမဲ့ ဝိညာဉ်များနှင့်အတူ ကောင်းကင်မှ ပြန်လာမည်ဟု ယူဆကြသည်။
ဂရိစာသားတွင် ပါဝလ်က “ယေရှုအားဖြင့် အိပ်ပျော်သွားကြသည်” ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ
ထူးခြားသည်။ အကြောင်းမူကား၊ ပါဝလ်သည် များသောအားဖြင့် သေဆုံးသူများကို “ခရစ်တော်၌
သေသူများ” ဟု ရည်ညွှန်းတတ်သည် (၁ သက် ၄:၁၆)။ “ယေရှုအားဖြင့်” ဟူသော စကားစုသည်
“ဘုရားသခင် ယူဆောင်လာမည်” နှင့်လည်း တွဲ၍ အဓိပ္ပါယ်ရယူနိုင်သည်။ ဂရိစကားလုံးစဉ်သည်
အတော်လေး လွတ်လပ်သောကြောင့် ဤအဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင်
ပါဝလ်သည် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုအားဖြင့် အိပ်ပျော်နေသူများကို ယေရှုနှင့်အတူ
ယူဆောင်လာမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ၁၅-၁၇ တို့၌
ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်စဉ်လာက ထောက်ခံသည်။
The reference to God bringing with Him those who
sleep has been taken by some to indicate that God will return from heaven with
the disembodied souls of the righteous. The Greek has Paul saying that the dead
believers have “fallen asleep through
Jesus.” This is unusual, in that Paul normally refers to those who have died as
being dead “in Christ” (1 Thess. 4:16). The phrase “through Jesus” could equally well belong with “God will bring.”
Greek word order is relatively flexible and allows for this interpretation.
This would result in Paul saying that Jesus is the means through whom God will
receive the resurrected dead. Thus, the passage could be read as saying that
God, through Jesus, will bring with Him (Jesus) those who are sleeping (v. 14).
This interpretation is supported by the order of events depicted in vv. 15–17.
၁ သက်သာလောနိက
၄:၁၅-၁၇ တွင် သခင်ဘုရား၏ အဆုံးအဖြတ်ပေး နှုတ်ကပတ်တော်သည် ယေရှု၌
အိပ်ပျော်နေသူများ၏ အနာဂတ်ကို သံသယဖြစ်စရာ မရှိအောင် ရှင်းလင်းပေးသည်။
ပညာရှင်အချို့က ၁၅ အဆုံးကိုသာ သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဟု ယူဆကြပြီး၊ ၁၆-၁၇
တို့မှာ ပါဝလ်၏ ရှင်းပြချက်များဟု ယူဆကြသည်။ အချို့ကမူ ၁၅-၁၇ အားလုံးကို
နှုတ်ကပတ်တော်ဟု ယူဆကြသည်။ ဇစ်မြစ်နှင့်ပတ်သက်၍၊ ၎င်းသည် ဧဝံဂေလိတွင်
မမှတ်တမ်းတင်ထားသော ယေရှု၏ နှုတ်ကပတ်တော် (အဂရာဖွန် - agraphon) ဖြစ်နိုင်သည် (ဥပမာ၊
တမန် ၂၀:၃၅)။ သို့မဟုတ် မြေကြီးပေါ်ရှိ ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များကို ထပ်မံဗျာဒိတ်ပေးသော
ပါဝလ်ထံ တိုက်ရိုက်ပေးသော ပရောဖက်ပြုချက် ဖြစ်နိုင်သည် (တမန် ၉:၁၂၊ ၁၆:၉၊ ၁၈:၉၊
၂၂:၁၇၊ ၂ကော ၁၂:၁၊ ၇၊ ဂလာ ၁:၁၂)။ အရှည်အတိုင်း သို့မဟုတ် ဇစ်မြစ်မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊
သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် အမြင့်ဆုံး အာဏာကို တိုက်ရိုက်အယူခံဝင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်းနည်းနေရသော သက်သာလောနိကလူများသည် သခင်ယေရှုကိုယ်တိုင် သူတို့၏
အမှောင်ဆုံးအချိန်၌ ထူးခြားသော ဗျာဒိတ်တော်ကို မျှဝေပေးခဲ့သောကြောင့်
မျှော်လင့်နိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ အမှောင်ဆုံးအချိန်၌ သခင်ဘုရား တိတ်ဆိတ်နေမည်
မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော် မိန့်ဆိုခဲ့ပြီ။
A climatic word of the Lord in vv. 15–17
clarifies beyond doubt the future of those asleep in Jesus. Some scholars have
taken the last part of v. 15 alone as the word. In this case, vv. 16–17 are
Paul’s explanatory comments. Other scholars have seen vv. 15–17 in total as the
word. In terms of its origin, the word may be an agraphon, a quotation of Jesus that was unrecorded in the Gospels
(e.g., Acts 20:35). Alternatively, it may be a prophetic pronouncement given
directly to Paul that provides further revelation of the teachings of the
earthly Jesus (Acts 9:12; 16:9; 18:9; 22:17; 2 Cor. 12:1, 7; Gal. 1:12).
Whatever its length or origin, the word of the Lord appears here as a direct
appeal to the highest source of authority possible. The Thessalonians might
hope because the Lord Jesus Himself had shared a unique revelation with them in
their grief. In their darkest hour, the Lord would not remain silent. He had
spoken.
သခင်ဘုရား၏
နှုတ်ကပတ်တော် (၁ သက် ၄:၁၅) ကို ဝမ်းနည်းနေရသော သက်သာလောနိကလူများ နားလည်နိုင်ရန်
ဆက်သွယ်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဓမ္မဟောင်းနှင့် ယုဒအပြင်စာပေများမှ ရင်းနှီးသော
ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သခင်ဘုရားသည် အမိန့်အော်ဟစ်သံ၊
ခုံရုံးစီရင်ရေးနတ်သမီး၏ အသံ (ယုဒ ၉)၊ ဘုရားသခင်၏ တံပိုး (ထွက် ၁၉:၁၆၊ ၁၉၊ ဟေရှာ
၂၇:၁၃၊ ယောအလ ၂:၁၊ ဇေဖနိ ၁:၁၆၊ မဿဲ ၂၄:၃၁) နှင့်အတူ ပြန်လာတော်မူမည်။ ခရစ်တော်၌
သေသူများသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် တိမ်ထဲသို့ ဖမ်းဆီးခံရပြီး သခင်ဘုရားနှင့်
လေထဲတွင် တွေ့ဆုံကြမည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် တိမ်များသည် မကြာခဏ ဘုရားသခင်၏
ရှိနေခြင်းကို သက်သေခံချက်အဖြစ်နှင့် တစ်ခါတစ်ရံ ကောင်းကင်ယာဉ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်
(ယေဇကျေလ ၁:၄-၂၈၊ ဒံ ၇:၁၃)။ ဤပုံရိပ်များအပြင် ပါဝလ်သည် ပရိသတ်အားလုံး
နားလည်လွယ်သော အသုံးအနှုန်းများကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သခင်ဘုရား၏ ပြန်လာခြင်းကို
ပါရုသီယာ (parousia) သို့မဟုတ်
“ရှိနေခြင်း” ဟု ခေါ်ဆိုသည် (၁ သက် ၄:၁၅)။ ဤဂရိစကားကို အုပ်စိုးရှင် သို့မဟုတ်
ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူ မြို့သို့ လာရောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းရန် နည်းပညာဆန်စွာ
အသုံးပြုသည်။ မြို့သားများသည် ချဉ်းကပ်လာသော အုပ်စိုးရှင်ကို ကြိုဆို၊
နှုတ်ဆက်ပြီး တောင်းဆိုရန် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို စေလွှတ်တတ်သည် (၁ သက် ၃:၁၁-၁၃
အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုတွေ့ဆုံမှုအတွက် နည်းပညာဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းမှာ
အပါန်တဲးဆစ် (apantēsis - တွေ့ဆုံခြင်း)
ဖြစ်ပြီး၊ ဖြောင့်မတ်သူများသည် သခင်ဘုရားနှင့် လေထဲတွင် တွေ့ဆုံရန် ပါဝလ်၏
အသုံးအနှုန်းပင် ဖြစ်သည် (၄:၁၇)။ ယုဒပုံရိပ်နှင့် ဂရိ-ရောမပုံရိပ်များ
ရောနှောထားခြင်းသည် ဓမ္မဟောင်းပုံရိပ်များကို မသိကြသော တပါးအမျိုးသား
ယုံကြည်သူများကို ယုဒညီအစ်ကိုမောင်နှမများထံမှ ကူညီမှုရယူရန် လိုအပ်စေပြီး၊
ဝမ်းနည်းချိန်တွင် အသိုင်းအဝိုင်းကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ ချည်နှောင်စေသည်။
The word of the Lord (1 Thess. 4:15) was
communicated to ensure that the grieving Thessalonians would understand its
message. It is replete with familiar OT and extra-biblical Jewish imagery. The
Lord will return with a cry of command, the voice of an archangel (Jude 9), and
the trumpet of God (Ex. 19:16, 19; Is. 27:13; Joel 2:1; Zeph. 1:16; Matt.
24:31). The dead in Christ will, following their resurrection, be caught up in
the clouds to meet the Lord. In the OT, clouds often serve as evidence of God’s
presence and occasionally as a heavenly vehicle of God (Ezek. 1:4–28; Dan.
7:13). In addition to this imagery, Paul employed terms readily understandable
to all members of his audience. The Lord’s return will be His parousia or “presence” (1 Thess. 4:15).
This Greek term is used in a technical sense to refer to the visit of a ruler
or dignitary to a city. The inhabitants would send a delegation to meet,
welcome, and petition the approaching ruler (see commentary on 1 Thess.
3:11–13). The technical term for such a meeting was apantēsis (“meeting”), Paul’s very word describing the meeting of
the righteous with the Lord in the air (4:17). This mixture of Jewish and
Greco-Roman imagery would require any Gentile believers unfamiliar with the OT
imagery to seek help from their Jewish brothers and sisters to understand
Paul’s message, thereby knitting the community closer together in a time of
grief.
|
လူအပြောခံရခြင်း “လူအပြောခံရခြင်း”
ဟူသော စကားလုံးသည် ဂရိစကား harpazō ကို လက်တင်ဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် သုံးခဲ့သော စကားလုံးမှ
ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဂရိစကားကို ၁ သက်သာလောနိက ၄:၁၇ တွင်
“အတူတက်လာကြလိမ့်မည်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသည်။ ထိုစကားလုံးသည် စစ်မှန်စွာ
အဓိပ္ပာယ်မှာ “ရုတ်တရက် လုယူခြင်း”၊ “ဆတ်ခနဲ ဖမ်းယူခြင်း” သို့မဟုတ်
“ယူဆောင်သွားခြင်း” ဟု ဆိုသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်၏ ရုတ်တရက်ဖြစ်မှုနှင့် မည်သူမျှ
တားဆီးနိုင်သော အင်အားကို ညွှန်ပြသည်။ သို့ရာတွင် ဤ “လူအပြောခံရခြင်း” သည်
လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ယေရှု၏ ပြန်လာခြင်းသည် မြင်နိုင်ရုံသာမက (မဿဲ
၂၄:၂၇၊ ၃၀-၃၁၊ တမန်တော် ၁:၁၁၊ ဗျာဒိတ် ၁:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)
ကျယ်လောင်စွာ ကြားနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုကျယ်လောင်သော အသံကိုယ်တိုင်က
လူသေများကို ထမြောက်စေမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ယေရှု၏ ကျယ်လောင်သော၊ အခွင့်အာဏာရှိသော၊
ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကသာ လူသေများကို အသက်ရှင်ခြင်း နယ်မြေသို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူမည်
ဖြစ်သည်။ The Rapture |
|
The word “rapture” is
derived from the Latin translation of the Greek verb harpazō, translated as “caught up” in 1 Thessalonians 4:17. The
word literally means “to grab or seize suddenly,” “to snatch,” or “to take
away.” It indicates both the suddenness and irresistible force of the event.
There will be, however, nothing secret about this “rapture.” The return of
Jesus will be not only visible (cf. Matt. 24:27, 30–31; Acts 1:11; Rev. 1:7)
but also loudly audible. However, it is not the loud noise itself that will
raise the dead but the loud, authoritative, and divine command from Jesus
that will summon the dead to return to the realm of the living. |
ထာဝရအမိန့်တော်ဖြင့်
ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း (အပိုဒ် ၁၅) တွင် အသေခံပြီးသူများနှင့် ပါရုသိယအချိန်တိုင်အောင်
အသက်ရှင်နေမည့်သူများ ဟူသော အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို မျှတစွာ နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြထားသည်။
မတရားသူများ၏ ကံကြမ္မာနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲခြင်း၏ သဘောသဘာဝ
(၁ ကောရိန် ၁၅:၅၁-၅၇) ကို ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မပြောထားပေ။ ပါဝလု၏ စာရေးခြင်းသည်
စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နှစ်သိမ့်ဖျောင်းဖြ ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဓိက
ရည်ရွယ်ချက်မှာ ခရစ်တော်အတွင်း အသေခံပြီးသူများသည် ဒုတိယအကြိမ် လာရောက်ခြင်း၏
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဖြစ်ရပ်များတွင် ပါဝင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း
သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့ကို အာမခံရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော်လည်း
ပါရုသိယအခါ တစ်စုံတစ်ရာ လွတ်ကျန်သွားမည်ဟု စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။ ယုဒအချို့က
ဤခေတ်ကုန်ဆုံးချိန်၌ အသက်ရှင်နေသူများသာ ကောင်းကင်သို့ တက်ယူခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊
ဖြောင့်မတ်သော လူသေများကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေသော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင်သာ
ကျန်ရစ်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအယူအဆနှင့် ဆက်စပ်၍ ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော် (၁:၁၀၊
၂:၁၆) ကို ပါဝလု အလေးပေးပြောဆိုခြင်းကို အလွယ်တကူ မှားယွင်းစွာ နားလည်နိုင်သည်။
ယုံကြည်သူများ အသေခံရခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းတစ်မျိုးဟု ယူဆ၍
ထိုသူများကို နစ်နာစေမည်ဟု ယူဆခဲ့သည့် အယူအဆကို ပါဝလု ဆန့်ကျင်ပြောဆိုနေခြင်း
ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအယူအဆများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ခရစ်တော်အတွင်း
အိပ်မောကျနေသူများကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေမည်ဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှင်နေသူများနှင့်အတူ
အပေါ်သို့ တက်သွား၍ ထာဝရဘုရားကို လေထဲတွင် လာရောက်ဆုံဆည်းကြလိမ့်မည် (၄:၁၆-၁၇) ဟု
ဗျာဒိတ်ပေးထားသည်။ ဤဖော်ပြချက်သည် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့စလုံး၏ အတွေ့အကြုံ တူညီမှုကို
ပြသည်။ ထိုတူညီမှုကို အဆက်အသွယ် စကားလုံး “နှင့်အတူ” ကို သုံးကြိမ်သုံး၍
ဖော်ပြထားသည် (“ထာဝရဘုရားနှင့်အတူ”/“ယေရှု”၊ “ဘုရားသခင်”၊ အပိုဒ် ၁၄၊
“သူတို့နှင့်အတူ”၊ အပိုဒ် ၁၇က၊ “ထာဝရဘုရားနှင့်အတူ”၊ အပိုဒ် ၁၇ခ)။ ဤအတူတကွ
ဖြစ်ရပ်များ၏ အထွတ်အထိပ်နှင့် ပတ်သက်သော ကတိတော်မှာ ငါတို့သည် ထာဝရဘုရားနှင့်အတူ
အစဉ်မပြတ် ရှိနေကြလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၁၇) ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည်
ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသူများကို သူတို့၏ အသေခံပြီးသော သူငယ်ချင်းများ သို့မဟုတ်
ဆွေမျိုးများကို ထပ်မံတွေ့မြင်ရမည်ဟု အာမခံ၍သာ နှစ်သိမ့်ခြင်း မဟုတ်ပေ (ထိုသို့
ဧကန်ဖြစ်လိမ့်မည် မှန်သော်လည်း)။ သူတို့၏ အာရုံကို ယေရှုနှင့် အနာဂတ်တွင်
ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းသို့ ပြန်လည်ညွှန်ပြသည်။ ပါဝလု၏ စကားသည် ဘုရားသခင်၏
အတည်ပြုချက်ကို ညွှန်ပြပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးသည်။ ထို့ကြောင့်
သူ့ထံမှ နောက်ထပ် မှတ်ချက် မလိုအပ်တော့ပေ။
The Lord’s revelatory word (v. 15) favorably
compares two groups: those already dead and those who would remain living until
the parousia. Nothing is said about
the fate of the wicked or the nature of the post-resurrection physical
transformation (1 Cor. 15:51–57). Paul’s writing was not out of curiosity but
in order to comfort. His emphasis was to assure the Thessalonians that those
who had died in Christ would participate in the dramatic events of the Second
Coming. They would not be disadvantaged, for example, by being resurrected but
somehow missing out at the parousia.
Some Jews held that only those alive at the end of the age would be carried to
heaven, while the righteous dead would be resurrected but remain on earth.
Related to this view, Paul’s emphasis on divine wrath could easily have been
misconstrued (1:10; 2:16). Paul might have been arguing against a belief that
the death of believers was a form of divine punishment that would disadvantage
them. In contrast to such views, he revealed that those asleep in Christ would
be resurrected and rise with those alive to meet Him in the air (4:16–17). This
description demonstrates an equality of experience between the two groups,
signaled through the threefold use of the preposition “with” (“with
Him”/“Jesus,” “God,” v. 14; “with them,” v. 17a; “with the Lord,” v. 17b). The
promise relating to the climax of these shared events is that we will be with
the Lord forever (v. 17). Paul does not comfort those grieving simply by
assuring them that they will see their dead friends or relatives again, true as
that will certainly be. He redirects their focus to their future reunion with
Jesus. Paul’s word here signals divine approval and ultimately gives hope,
requiring no further comment by him.
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁-၁၁။ ထာဝရဘုရား၏
နေ့တော်။ အသေခံပြီးသူများ၏ ကံကြမ္မာကို စိုးရိမ်ကြောင့်ကြရုံသာမက
သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့သည် ပါရုသိယအတွက် ကိုယ်တိုင် အသင့်ဖြစ်နေမှုကိုလည်း
စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော် ပြန်လာခြင်း၏ အချိန်နှင့် နေ့စွဲများကို သိရှိခြင်းက
(တမန်တော် ၁:၇) ထိုအတွက် ပိုမို အသင့်ပြင်ဆင်နိုင်စေမည်ဟု ယုံကြည်လာခဲ့ကြသည်။
ပါဝလုက သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့အား ခရစ်တော် ပြန်လာခြင်း၏ အချိန်ကို တိကျစွာ သိရန်
ကြိုးစားခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ယခင်က
သူတို့အား ဟောပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုနေ့သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရုတ်တရက် ရောက်လာမည်
ဖြစ်သည်။ ခေတ်ပြိုင် သွန်သင်ဆုံးမခြင်း ဓလေ့အတိုင်း ပါဝလုက သူတို့အား စာရေးရန်
မလိုအပ်ကြောင်း (၁ သက်သာ ၅:၁)၊ သူ မျှဝေလိုသော အကြောင်းအရာကို သူတို့
သိရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း (အပိုဒ် ၂)၊ သူ တောင်းဆိုထားသည်ကို သူတို့
လုပ်ဆောင်နေပြီးဖြစ်ကြောင်း (အပိုဒ် ၁၁) ကို သံတမန်ဆန်စွာ အတည်ပြုခဲ့သည်။
ဤပြောဆိုပုံသည် အမှန်တကယ် လက်တွေ့နှင့် ကိုက်ညီခဲ့ပေမည်။ ဤအခန်းတွင် ပုံဖော်ထားသော
အကြောင်းအရာများစွာသည် ရှင်မဿဲ၊ ရှင်မာကု၊ ရှင်လုကာ ဧဝံဂေလိများ၏
ခေတ်ကုန်ဆုံးချိန် အခန်းများတွင် တွေ့ရသော ပုံဖော်ချက်များနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။
ပါဝလုသည် သက်သာလောနိကတွင် နေထိုင်စဉ် သူတို့အား ဤသွန်သင်ချက်များကို
သင်ကြားပေးခဲ့ပေမည်။ “ထာဝရဘုရား၏ နေ့တော်” သည် “ညအချိန် ခိုးသူကဲ့သို့” (အပိုဒ် ၂)
ရောက်လာမည်ဟူသော ပုံဖော်ချက်သည် လူသားရဲ့သား လာရောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယေရှု၏
သွန်သင်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသည် (မဿဲ ၂၄:၄၃-၄၄၊ လုကာ ၁၂:၃၉-၄၀)။ “ထာဝရဘုရား၏ နေ့တော်”
ကို ဖျက်ဆီးတတ်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိန်းမတစ်ဦး
ခါးနာခြင်းရောက်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာမည် (မဿဲ ၂၄:၈၊ မာကု ၁၃:၈)။
ယေရှုကဲ့သို့ပင် ပါဝလုက ထာဝရဘုရား၏ နေ့တော်၏ မမျှော်လင့်နိုင်မှုကို အလေးပေးပြီး
ယုံကြည်သူများကို အမြဲ သတိထားနိုးကြားနေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၁ သက်သာ ၅:၆၊ မဿဲ
၂၄:၃၆-၄၂၊ ၄၄၊ မာကု ၁၃:၃၂-၃၇ နှင့် ကြည့်ပါ)။ ပါဝလု၏ အဓိက အချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်-
ခရစ်တော် ပြန်လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၏
ဖြေရှင်းချက်မှာ ပြန်လာခြင်း၏ “ဘယ်အချိန်” ကို သိရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ၌
အမြဲ သတိထားနေပြီး ယုံကြည်ခြင်း၌ ပျင်းရိခြင်း မဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။
5:1–11.
The Day of the Lord. In addition to being worried about the fate of those who had died, the
Thessalonians were also anxious about being prepared for the parousia themselves. They had come to
believe that knowing the times or dates related to Christ’s return (Acts 1:7)
would enable them to be better prepared for it. Paul reminded the Thessalonians
of the pointlessness of trying to determine the time of Christ’s return,
because as he had told them previously, it would be unexpected and sudden.
Consistent with contemporary paraenetic practice, he diplomatically affirmed
that they had no need that he should write (1 Thess. 5:1), that they knew the
material he desired to share (v. 2), and that they were already doing that
which he required (v. 11). This rhetoric probably matched the reality—much of
the imagery in this section is highly reminiscent of that found in the end-time
sections of the Synoptic Gospels. Paul would have taught the Thessalonians
these teachings during his stay. The coming of the “day of the Lord” as a
“thief in the night” (v. 2) accords with the teachings of Jesus on the coming
of the Son of Man (Matt. 24:43–44; Luke 12:39–40). The “day of the Lord” is
portrayed as a destructive event that would come with the suddenness of a woman
entering labor (Matt. 24:8; Mark 13:8). Also like Jesus, Paul stressed the
unexpectedness of the Day of the Lord, and called believers to constant
watchfulness (1 Thess. 5:6; see Matt. 24:36–42, 44; Mark 13:32–37). Paul’s
point is clear: The solution to the Thessalonians’ anxiety about the return of
Christ was not to know the “when” of the return but to stay alert spiritually
and not allow themselves to become complacent in their faith.
ေပါလုသည် “နေ့တော်”
ဆိုသော အကြောင်းအရာကို အသုံးပြု၍ သူ၏ တိုက်တွန်းချက်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ
“ထာဝရဘုရား၏ နေ့တော်” ၏ အချိန်ကို မသိနိုင်ကြောင်း၊ “ငြိမ်သက်ခြင်း ဘေးကင်းခြင်း”
ဟု ပြောဆိုသူများကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆီးမည်ဟု အတည်ပြုခဲ့သည် (၁ သက်သာ ၅:၃)။ “ငြိမ်သက်ခြင်း
ဘေးကင်းခြင်း” ဆိုသည်မှာ ရောမဧကရာဇ်နိုင်ငံ၏ ဆက်လက်တည်ရှိမှုနှင့် ချဲ့ထွင်မှုကို
အကြောင်းပြရန် ဧကရာဇ်ဝါဒဖြန့်ချိရာတွင် သုံးသော နိုင်ငံရေး ဆောင်ပုဒ်တစ်ခု
ဖြစ်သည်။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စစ်အင်အားဖြင့် အတင်းအဓမ္မ
ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါဝလုနှင့် သူ၏ အလုပ်ဖော်များပင်လျှင် ထိုအင်အားကို
ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရသည် (တမန်တော် ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၂ ကောရိန် ၆:၄-၁၀)။
ထိုနိုင်ငံမျိုးကို ယုံကြည်အားကိုးသူများသည် ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးကို
ထိုလောကီအာဏာများမှ ကယ်တင်သော တရားစီရင်ခြင်း နေ့တော်၌ ဖြစ်ပေါ်လာမည့်
ဖျက်ဆီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ (ယောလ် ၁:၁၅၊ ၂:၃၁-၃၂၊ အာမုတ် ၅:၁၈-၂၀၊
ဩဗဒိ ၁၅၊ ဇေဖနိ ၁:၁၄-၁၆၊ ဇာခရိ ၁၄:၁-၂၁၊ ၁ ကောရိန် ၅:၅၊ ၂ သက်သာ ၂:၂)။ ထို့နောက်
ပါဝလုက “နေ့တော်” အကြောင်းအရာကို အသုံးပြု၍ ဘုရားသခင်၏ လူများနှင့် အပြင်လူများကို
ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ မိသားစုဝင်များသည် နေ့တော်၏ သားများနှင့်
အလင်းသားများ ဖြစ်၍ သတိထားနိုးကြား၍ နှိုးကြားတတ်သည် (၁ သက်သာ ၅:၅-၆၊ ၈)။ ညနှင့်
အမှောင်၏ သူများကား အိပ်ပျော်ပြီး မူးယစ်နေကြသည် (အပိုဒ် ၄-၇)။ ပါဝလုသည်
အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပုံဖော်ချက်များကို ထပ်မံ သုံးစွဲခဲ့သည်။
ယုဒဓမ္မအတွင်းနှင့် ကျမ်းစာတစ်စောင်လုံးတွင် အမှောင်နှင့် ညသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ
မသိနားမလည်မှုနှင့် ပျင်းရိမှိုင်းတိုက်နေသော အခြေအနေကို ကိုယ်စားပြုသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အသင့်ဖြစ်နေမှုနှင့် သမ္မာတရားရှိသူများကား နေ့တော်နှင့်
အလင်း၏ သူများ ဖြစ်သည် (မဿဲ ၄:၁၆၊ ၆:၂၃၊ လုကာ ၁၁:၃၅၊ ၂၂:၅၃၊ ယောဟန် ၃:၁၉၊ ၁၁:၉-၁၀၊
ဧဖက် ၅:၈-၉၊ ၁ ပေတရု ၂:၉၊ ၁ ယောဟန် ၂:၈-၁၁)။ ပါဝလုသည် ဤအခန်းတစ်လျှောက်
အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို အလှည့်ကျ ဖော်ပြ၍ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ပိုမို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။
တကယ်တော့ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြုသဘောနှင့် အပယ်ခံသဘော
နှစ်မျိုးစလုံးဖြင့် သူ သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။
Paul used the theme of “the day” to structure his
appeal. He started by affirming that the timing of “the day of the Lord” is
unknown and that it would catch those who say “peace and safety” (1 Thess. 5:3)
by surprise. “Peace and safety” was a highly charged political slogan used in
imperial propaganda to justify the continued existence and expansion of the
Roman Empire. This peace was enforced through the use of brutal military force
as experienced personally by Paul and his coworkers (Acts 16:19–24; 2 Cor.
6:4–10). Those who trust in such kingdoms will not escape the destruction that
will occur when God saves His people from such earthly powers on the day of
judgment (Joel 1:15; 2:31–32; Amos 5:18–20; Obad. 15; Zeph. 1:14–16; Zech.
14:1–21; 1 Cor. 5:5; 2 Thess. 2:2). Paul then used the theme of “the day” to
contrast the people of God with outsiders. Members of God’s family are sons of
the day and light and thus remain watchful, awake, and sober (1 Thess. 5:5–6,
8). Those of the night and darkness sleep and get drunk (vv. 4–7). Again, Paul
was using very familiar imagery. Within Judaism and throughout the NT, darkness
and night represent the state of those in spiritual ignorance and apathy. In
contrast, those in a state of readiness and truth are of the day and in the
light (Matt. 4:16; 6:23; Luke 11:35; 22:53; John 3:19; 11:9–10; Eph. 5:8–9; 1
Pet. 2:9; 1 John 2:8–11). Paul heightened this contrast by alternating
throughout the passage from one group to the other. In effect, Paul defines in
both positive and negative terms what it means to be part of the people of God.
ထာဝရဘုရား၏
စကားတော်ဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်ကို ပြန်လည် ပေးအပ်ပြီးနောက်၊
သတိထားနေရန် တိုက်တွန်းပြီးနောက်၊ ပါဝလုသည် ၁ သက်သာလောနိက ၁:၃ တွင် မိတ်ဆက်ခဲ့သော
ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း အကြောင်းအရာကို နိဂုံးချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
နေ့တော်၏ သူများကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်း၏ ရင်အုပ်ကို ဝတ်ဆင်ရန်နှင့်
ကယ်တင်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်၏ သံခမောက်ကို ဆောင်းရန် အားပေးခဲ့သည် (ရောမ ၁၃:၁၂-၁၃၊
၂ ကောရိန် ၆:၇၊ ၁၀:၄၊ ဧဖက် ၆:၁၃-၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မျှော်လင့်ချက်ကို
ထည့်သွင်းပြီးနောက်၊ လောကီအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော ငြိမ်သက်ခြင်း ဘေးကင်းခြင်းကို
အားကိုးသူများထံ ရုတ်တရက် ရောက်လာမည့် ဖျက်ဆီးခြင်းမှ ရှင်သန်နိုင်ရန် လိုအပ်သော
ဝိညာဉ်ရေးရာ ခါးပန်းကို အပြည့်အဝ ဝတ်ဆင်နိုင်ခဲ့ကြပြီ (၁ သက်သာ ၅:၃)။
After restoring the Thessalonians’ hope of
salvation through a word of the Lord and exhorting them to watchfulness, Paul
was then in a position to conclude his faith, love, and hope theme introduced
in 1 Thess. 1:3. He encouraged those of “the day” in 5:8 to clothe themselves
with the breastplate of faith and love and the helmet of the hope of salvation
(compare Rom. 13:12–13; 2 Cor. 6:7; 10:4; Eph. 6:13–17). With the addition of
hope, they were then in a position to fully clothe themselves with the spiritual
armor necessary to survive the sudden destruction that would come on those
trusting in the peace and security configured by the world (1 Thess. 5:3).
အပိုဒ် ၉-၁၀ တွင်
ပါဝလုက “ငါတို့ထာဝရဘုရား ယေရှုခရစ်” သည် “ငါတို့အတွက် အသေခံတော်မူခဲ့သည်” ဟု
ဖော်ပြထားသည်။ ဤစာတစ်စောင်လုံးတွင် ယေရှု၏ အသေခံခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဤနေရာတွင်သာ
ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအကြောင်းအရာကို သူ မဖော်ပြခဲ့ခြင်းသည် သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့သည်
ယေရှု၏ အသေခံခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (၁
ကောရိန် ၁၅:၃ ကို ကြည့်ပါ)။ တမန်တော်များအတွက် စိန်ခေါ်ချက်တစ်ခုမှာ သူတို့၏
မဿီယအသေခံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်
ခရစ်ယာန်အသင်းတော် အစပိုင်းမှပင် အဖြေတစ်ခု ပေးခဲ့ရပေမည်။ ဤနေရာတွင် အစောဆုံး
နားလည်မှုတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ “ငါတို့အတွက် အသေခံသည်” ဆိုသော စကားစုသည် ငါတို့၏
အစားထိုးအဖြစ် အသေခံသည် သို့မဟုတ် ငါတို့၏ အကျိုးအတွက် အသေခံသည် ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည်။ တစ်ခုက နောက်တစ်ခုကို ဖယ်ထုတ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းအရာက ဤအဓိပ္ပာယ်ကို
ထောက်ခံသည်။ သူ၏ အသေခံခြင်းသည် ၁ သက်သာလောနိက ၅:၉-၁၀ တွင် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏
ဒေါသတော်မှ ငါတို့ကို ကယ်တင်သောကြောင့် ငါတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု
အကြံပြုသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အသေခံခြင်းကို သူနှင့်အတူ အသက်ရှင်ခြင်း ကတိတော်နှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြထားသောကြောင့်၊ သူ၏ အသေခံခြင်းသည် ငါတို့ အသက်ရှင်ရန်အတွက်
ဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်နိုင်သည်။ အသက်တစ်ခုကို အခြားအသက်များအတွက် ပေးခြင်း
ဖြစ်သည်။ ဤအယူအဆများကို ပါဝလုနှင့် အခြားတမန်တော်များက နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမို
ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့ပြီး၊ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းကို ကျမ်းစာသစ် ဓမ္မသတ်တွင် အလွန်ဗဟိုချက်
ဖြစ်လာခဲ့သည်။
Paul refers in vv. 9–10 to “our Lord Jesus
Christ,” who “died for us.” This is the only place in the epistle where Paul
addresses the purpose of the death of Jesus. The fact that he did not develop
the topic most probably indicates that the Thessalonians had a good
understanding of the purpose of the death of Jesus (see 1 Cor. 15:3). One of
the challenges the apostles had was explaining the reason for the death of
their Messiah. Therefore, an answer must have been provided from the very
beginning of the Christian church. Here we find probably one of the earliest
understandings. The phrase “died for us” could mean that He died as our
substitute or for our benefit; the one does not exclude the other. The context
supports this interpretation. It suggests that His death was salvific for us
because it delivered us from the wrath of God mentioned in 1 Thessalonians
5:9–10. Besides, since His death is contrasted with the promise of living
together with Him, we can conclude that His death occurred in order for us to live.
A life is given for the lives of others. These ideas would be further developed
by Paul and other apostles, making Jesus’s death absolutely central in the
theology of the NT.
ကယ်တင်ခြင်းကို
ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်ပြောဆိုထားသည့် ဥပမာများလည်း
ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် တမန်တော်ကျမ်း ၁-၈ တွင် ဤသို့ တွေ့ရသည်။ တမန်တော်များ၏
ဟောပြောချက်များတွင် ယေရှု၏ အသေခံခြင်းကို အမြဲ ရက်စက်စွာ လူသတ်မှုဟု ဖော်ပြထားသည်
(တမန် ၂:၂၃၊ ၃:၁၄-၁၅၊ ၄:၁၀၊ ၅:၃၀-၃၁၊ ၇:၅၂)။ တမန်တော်များသည် သူ၏ အသေခံခြင်းကို
အမျိုးမျိုး သရုပ်ဖော်ရန် ဓမ္မဟောင်း ကျမ်းချက်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ
ကိုးကားခဲ့ကြသည်။ ဥပမာ- သူ၏ အသေခံခြင်းသည် အသားများ ပုပ်သိုးခြင်းမှ
ကင်းလွတ်ခဲ့ခြင်း (ဆာလံ ၁၆:၁၀ ကို တမန် ၂:၃၁ တွင်)၊ ငြင်းပယ်ခြင်း (ဆာလံ ၁၁၈:၂၂
ကို တမန် ၄:၁၁ တွင်)၊ ပုန်ကန်ခြင်း (ဆာလံ ၂:၁-၂ ကို တမန် ၄:၂၅-၂၆ တွင်)၊
အရှက်ခွဲခြင်း၊ တရားမျှတမှု ငြင်းပယ်ခြင်း (ဟေရှာယ ၅၃:၇ခ-၈က ကို တမန် ၈:၃၂-၃၃
တွင်) စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယေရှု၏ နာမတော်ကို
အော်ဟစ်ခေါ်ဆိုသူတိုင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (တမန် ၂:၂၁၊
၃:၆၊ ၄:၁၂-၁၈၊ ၁၀:၄၃၊ ၂၂:၁၆၊ လုကာ ၂၄:၄၇၊ ရောမ ၁၀:၁၃၊ ၁ ကောရိန် ၁:၂ ကို ကြည့်ပါ)။
We also find cases where salvation is directly
associated with the resurrection of Jesus. This is specifically the case in
Acts 1–8. In the speeches of the apostles, Jesus’s death is consistently
portrayed as a brutal act of murder (Acts 2:23; 3:14–15; 4:10; 5:30–31; 7:52).
The apostles repeatedly quote the OT to chacterize His death in several ways,
including to show that His death was nevertheless an avoidance of the
corruption or decay of His flesh (Ps. 16:10 in Acts 2:31), an act of rejection
(Ps. 118:22 in Acts 4:11), rebellion (Ps. 2:1–2 in Acts 4:25–26), humiliation,
and a denial of justice (Is. 53:7b–8a in Acts 8:32–33). In contrast, salvation
was proclaimed as available to all who call on the name of Jesus (Acts 2:21;
3:6; 4:12–18; 10:43; 22:16; see also Luke 24:47; Rom. 10:13; 1 Cor. 1:2).
၁
သက်သာလောနိကစာတွင်လည်း ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အလေးပေးထားသည်။
စာတစ်စောင်လုံးတွင် ယေရှုသည် ဘုရားသခင် ရှင်ပြန်ထမြောက်စေတော်မူသော သူ (၁:၁၀)၊
ယုဒလူမျိုးခေါင်းဆောင်များက သတ်ခဲ့သော သူ (၂:၁၄-၁၅)၊ အသေခံ၍ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သူ
(၄:၁၄) ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းအရာ (၅:၁၀-၁၁) တွင် ယေရှုသည် ငါတို့အတွက် အသေခံသောသူ
ဖြစ်ပြီး၊ ငါတို့ နိုးကြားနေသည်ဖြစ်စေ အိပ်ပျော်နေသည်ဖြစ်စေ သူနှင့်အတူ
အသက်ရှင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀-၁၁)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို
အလေးပေးခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်း၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို မစဉ်းစားမိခြင်း မဟုတ်ဘဲ
ထိုအချက်ကို ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ၁ သက်သာလောနိကစာတွင် နှစ်ခုလုံးကို
တစ်ပြိုင်နက် ဝန်ခံထားသည်- “ငါတို့သည် ယေရှု အသေခံ၍ ရှင်ပြန်ထမြောက်သည်ကို
ယုံကြည်ကြ၏” (၄:၁၄)။
First Thessalonians also focuses on the
resurrection of Jesus. Throughout the letter, Jesus is the one whom God raised
from the dead (1:10), who was killed by the Jewish leaders (2:14–15), and who
died and rose again (4:14). In this context (5:10–11), Jesus appears as the one
who died for us so that, whether we are awake or asleep, we might live together
with Him (vv. 10–11). The emphasis on the resurrection does not indicate lack
of reflection on the salvific power of the death of Christ but assumes it. In
fact, 1 Thessalonians confesses the two together: “we believe that Jesus died
and rose again” (4:14).
ဂရိ-ရောမစာပေတွင်
သူရဲကောင်းများကို အတုယူသင့်သော သီလများကို ပြသသူများအဖြစ် ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။
ဟေရှကလီသည် သည်းခံခြင်း၏ ပုံသက်သေ ဖြစ်ပြီး ပင်နလိုပီသည် သစ္စာရှိခြင်း၏ ပုံသက်သေ
ဖြစ်သည်။ ဤစာတွင် ယေရှုကို သီလတစ်ခုတည်း၏ ပုံသက်သေအဖြစ်သာ မတင်ပြထားပေ။ ယေရှု၏
ကိုယ်တိုင် အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်က
အသက်ပေးသော ပုံသက်သေကို ပေးခဲ့သည်။ ထိုပုံသက်သေကို သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့
အတုယူနိုင်သည်။ သူတို့လည်း အသေခံရသော်လည်း ယေရှုကို အတုယူ၍ လူသေများထဲမှ
ရှင်ပြန်ထမြောက်နိုင်သည်။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်း၌ သူနှင့် တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်း
ဖြစ်သူများသည် သူ၏ အသက်ရှင်ခြင်း၌လည်း အတုယူနိုင်သည် (၁ ကောရိန် ၆:၁၄၊ ဖိလိပ္ပိ
၃:၁၀-၁၁)။ ဤအချက်က အသင်းတော်အတွင်း လူသေဆုံးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော
အကျပ်အတည်းကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည်။
In Greco-Roman literature, heroes were held up as
embodying particular virtues that deserved imitation. Heracles was the model of
endurance and Penelope of faithfulness. In this epistle, Jesus is not presented
as merely the embodiment of a particular virtue. Rather, through Jesus’s own
death and resurrection, God Himself had provided a life-giving paradigm that
the Thessalonians might imitate. They too, though they die, might “imitate”
Jesus through their resurrection from the dead. Those who would identify with
Jesus in His death would imitate Him in His life (1 Cor. 6:14; Phil. 3:10–11).
This would help remove any sense of crisis the Thessalonians might have
experienced as a result of deaths within their community.
ပါဝလု၏ စကားများသည်
ခရစ်တော် ပြန်လာခြင်းကို စိုးရိမ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း
သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့ကို အာမခံရန် ရည်ရွယ်သည်။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည်
သူတို့ကို ဒေါသတော်အတွက် ခန့်ထားတော်မူခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိစေရန်
ခန့်ထားတော်မူခဲ့သည် (၁ သက်သာ ၅:၉)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ဘဲ
သူတို့၏ ဘက်တော်သားဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားများကို ကယ်တင်ရန် အစပျိုးခဲ့ပြီး
ယေရှုကို လောကီအပြစ်များအတွက် အသေခံစေတော်မူခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား (ယောဟန် ၃:၁၆၊ ရောမ
၅:၆-၁၀)။ ထို့ကြောင့် သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့သည် ပါရုသိယကို အသက်ရှင်လျက်
မြင်တွေ့ရမည်လား၊ သို့မဟုတ် ထိုအချိန်မတိုင်မီ အသေခံရမည်လား၊ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။
ခရစ်တော်အတွင်း သူတို့၏ ထာဝရကံကြမ္မာသည် လုံခြုံပြီးဖြစ်သည်။
Paul’s words were intended to assure the
Thessalonians that they had nothing to fear about Christ’s return because God
did not appoint them to wrath but to the possession of salvation (1 Thess.
5:9). God was not against them, but rather He was on their side. After all, God
took the initiative in saving humans by sending Jesus to die for the sins of
the world (John 3:16; Rom. 5:6–10). So, whether the Thessalonians would live to
see the parousia or would die before
its occurrence, they had nothing to worry about. Their eternal destiny was
secure in Christ.
၅:၁၂-၂၈ နောက်ဆုံး
တိုက်တွန်းချက်များနှင့် နှုတ်ဆက်စကား
ပါဝလု၏ စာသည်
နောက်ဆုံး တိုက်တွန်းချက်များ (အပိုဒ် ၁၂-၂၂)၊ ဆုတောင်းချက် (အပိုဒ် ၂၃-၂၅)၊
နှုတ်ဆက်စကား (အပိုဒ် ၂၆-၂၇) နှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်း (အပိုဒ် ၂၈) ဖြင့်
နိဂုံးချုပ်သည်။ တိုက်တွန်းချက်များသည် အချက်ငါးချက်ကို လွှမ်းခြုံထားသော
အတိုကောက် ဆုံးမစကားများ ဖြစ်သည်- ခေါင်းဆောင်များအပေါ် သဘောထားကိစ္စ (အပိုဒ်
၁၂-၁၃)၊ အထူး လိုအပ်နေသူများကို ဆုံးမခြင်း (အပိုဒ် ၁၄)၊ လူမှုဆက်ဆံရေး (အပိုဒ်
၁၅)၊ ဘာသာရေးဘဝ (အပိုဒ် ၁၆-၁၈)၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် အတူ အသက်ရှင်ခြင်း
(အပိုဒ် ၁၉-၂၂)။ “အမှန်တကား အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်း” (၁:၉)
သည် ယုံကြည်သူ၏ ဘဝနယ်ပယ်အားလုံးကို သက်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင်
ဆုံးမစကားများစွာသည် ဂရိဘာသာတွင် အသံထွက် ဆင်တူသော ကြိယာပုံစံများ ဖြစ်သည်။
ထိုထပ်တူထပ်မျှ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် တိုက်တွန်းချက်များကို စကားပြောနည်းအရ
တစ်ခုတည်း ယူနစ်အဖြစ် ချည်နှောင်ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းကို အထူး
အလေးပေးခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခြင်း မပြုသင့်ပေ။ ထို့ပြင် မှတ်မိရန် ပိုမို
လွယ်ကူစေသည်။ သူ၏ ဆုံးမစကားများမှာ (စစ်မှန်စွာ)- “အမြဲတမ်း ဝမ်းမြောက်ကြလော့”
(၅:၁၆)၊ “အခါမလပ် ဆုတောင်းကြလော့” (အပိုဒ် ၁၇)၊ “အလုံးစုံတို့၌
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းကြလော့” (အပိုဒ် ၁၈)၊ “သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို
မငြိမ်းသတ်ကြလင့်” (အပိုဒ် ၁၉)၊ “ပရောဖက်ပြုခြင်းကို မရှုတ်ချကြလင့်” (အပိုဒ် ၂၀)၊
“အလုံးစုံတို့ကို စစ်ဆေးကြလော့” (အပိုဒ် ၂၁)၊ “မကောင်းမှု အားလုံးမှ
ကင်းဝေးကြလော့” (အပိုဒ် ၂၂) စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်တွန်းချက်များ၏ ပုံစံသည်
သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့အတွက် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပေမည်။
ဂရိ-ရောမဒဿနပညာရှင်များသည် သူတို့၏ သွန်သင်ချက်များကို ဤကဲ့သို့ တိုတိုကောက်ကောက်
ဆုံးမစကားများဖြင့် အနှစ်ချုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဒဿနပညာတပည့်များကို မည်သည့်အခြေအနေနှင့်
ကြုံသည်ဖြစ်စေ အမြဲ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ရန် ဤဆုံးမစကားများကို “လက်ထဲ၌ အသင့်ထားရန်”
သင်ကြားခဲ့ကြသည်။
5:12–28
Final Exhortations and
Greetings
Paul’s letter concludes with final appeals (vv. 12–22), a wish-prayer (vv.
23–25), greetings (vv. 26–27), and a benediction (v. 28). The appeals are
general maxims that cover five areas: attitudes toward leaders (vv. 12–13);
exhortations to those in particular need (v. 14); personal relationships (v.
15); the religious life (vv. 16–18); and living with the Spirit (vv. 19–22).
The call “to serve the true and living God” (1:9) is to impact every area of
the believer’s life. Many of the maxims here include verb forms with similar
sounding endings in the Greek. The effect of this repetition is to bind the
exhortations into a rhetorical unit, in which no one exhortation should be
singled out for special attention or subject to neglect. It also makes them
easier to memorize. His maxims include (lit.): “always rejoice” (chairete; 5:16); “constantly pray” (proseuchesthe; v. 17); “give thanks” in
everything (eucharisteite; v. 18);
“the Spirit, do not quench” (sbennyte;
v. 19); “prophesy, do not despise” (exoutheneite;
v. 20); “all things, test” (dokimazete;
v. 21); “to good, hold fast” (katechete;
v. 21); and “from every kind of evil, abstain” (apechesthe; v. 22). The genre of these exhortations would have been
highly familiar to the Thessalonians. Greco-Roman philosophers used such short,
pithy sayings to encapsulate their teachings. Students of philosophy were
taught to keep such maxims “ready to hand” so that whatever situation they
encountered, they always had a guiding principle to shape their response.
ဤဆုံးမစကားများကို
မျှဝေခြင်းဖြင့် ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အား ဗျာဒိတ်ပေးထားသော အထွေထွေ
သမ္မာတရားများကို ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုသမ္မာတရားများကို မှတ်မိရန်၊ အမြဲ
တွေးတောရန်၊ ဘုရားသခင်အား သန့်ရှင်းခြင်းတွင် ပုံဖော်ခွင့်ပြုရန်
လမ်းညွှန်မူများအဖြစ် သုံးစွဲရန် ပါဝလု မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ရောမ ၁၂:၉-၂၁၊ ၁ ကောရိန်
၆:၁၂-၁၃၊ ၁ ပေတရု ၃:၈-၁၂ ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုမူများကို မျက်ကန်းစွာ အသုံးချခြင်း
မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်ယာန်ဆရာ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် ဆေးကို ရောဂါနှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြုလုပ်ရမည်
(၁ သက်သာ ၅:၁၄)။ ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သော ခရစ်ယာန်ဆရာ စောင့်ရှောက်မှု၏ အခြေခံ မူဝါဒ
ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ပြန်လည်
ပေးအပ်ရုံသာမက (၄:၁၃-၅:၁၁)၊ ကောင်းသော ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူတို့ ကြုံတွေ့ရနိုင်သော
မည်သည့်အခြေအနေမဆို လမ်းညွှန်နိုင်ရန် လုံလောက်သော မူများကို ပေးခဲ့သည်။ ဤအခန်းတွင်
“အမြဲ”၊ “အားလုံး”၊ “အလုံးစုံ” စသည့် စကားလုံးများ ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးထားသည်ကို
သတိပြုပါ။ ပါဝလုသည် ညှဉ်းဆီးခြင်းကြောင့် သက်သာလောနိကမြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့ရပြီး၊ သူ၏
အလုပ်ဖော် တိမောသေမှတစ်ဆင့် (၃:၁-၃) နှင့် စာအားဖြင့် အဝေးမှ ရှိနေခဲ့ရသည်။ သူ၏
ကိုယ်ပိုင်သဘောထားနှင့် သွန်သင်ချက်များကို အနှစ်ချုပ်ထားသော
ဤဆုံးမစကားများမှတစ်ဆင့် သက်သာလောနိက ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝကို ဆက်လက်
လွှမ်းမိုးနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့အား
လုံလောက်သော ညွှန်ကြားချက် ပေးပြီးဖြစ်သည်ဟူသော ယုံကြည်မှုဖြင့်၊ ဘုရားသခင်အား သူတို့ကို
လုံးဝ သန့်ရှင်းစေပြီး၊ ဒုတိယအကြိမ် လာရောက်ခြင်းတော်၌ အပြစ်မရှိ ဖြစ်နေစေရန်
တောင်းလျှောက်ခဲ့သည် (၅:၂၃)။ သူတို့ကို မိမိလူမျိုးဖြစ်စေရန် ခေါ်တော်မူသော
ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ကယ်တင်မည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ထာဝရဘုရားသည်
သစ္စာရှိတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၄၊ ၁ ကောရိန် ၁:၈-၉)။ ပါဝလု သက်သာလောနိကလူမျိုးတို့၏
နှလုံးသားတွင် ပြန်လည် နှိုးကြားပေးခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်သည် ထာဝရဘုရား
ပြန်လာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် သူတို့ အသက်ရှင်ပုံကို သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။
In sharing these maxims, Paul provided the people
of God with revealed, general truths that he expected them to memorize,
constantly meditate on, and use as guiding principles, thus allowing God to
shape their lives in holiness (see Rom. 12:9–21; 1 Cor. 6:12–13; 1 Pet.
3:8–12). They are not to apply the principles blindly, but rather with pastoral
sensitivity they are to ensure that the medicine matches the ailment (1 Thess.
5:14). This was and is a fundamental principle of good pastoral care. Not only had
Paul restored the Thessalonians’ hope (4:13–5:11), but as a good teacher, he
had also provided them with sufficient principles to guide them in any and
every situation they might face. Note the repeated use of “always,” “all,” and
“every” throughout this section. Paul was forced by persecution to leave
Thessalonica and to maintain his presence among the Thessalonian believers from
a distance through his coworker Timothy (3:1–3) and then through his letter.
Through these maxims that summarize his ethos and teachings, he hoped to
continue to influence the lives of the believers. It is thus with
confidence—having provided the Thessalonians with sufficient instruction—that
he appealed to God to totally sanctify them, so that as the people of God they
would be blameless at the Second Coming (5:23). He who called them to be His
people would deliver them because He is faithful (v. 24; 1 Cor. 1:8–9). The
hope that Paul renewed in the hearts of the Thessalonians influenced the way
they lived while waiting for the return of the Lord.
No comments:
Post a Comment