ကောလောသဲ​ဩဝါဒစာ-ကော-Colossians – Col.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄

ကောလောသံဩဝါဒစာ
COLOSSIANS

နိဒါန်း

INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ။ ကောလောသံမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များထံ ပိုလုရေးသားသော ပုဂ္ဂိုလ်ရေးစာဖြစ်သောကြောင့် မူလစာတွင် ခေါင်းစဉ်မရှိခဲ့ပါ။ “ကောလောသံဩဝါဒစာ” ဟူသော ရိုးရှင်းသောခေါင်းစဉ်ကို စာရေးပြီးနောက်တွင် ကူးယူစုဆောင်းစဉ် ကူးစဖီးများက ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းကူးစဖီးများက ပိုမိုတရားဝင်စွာ “တမန်တော်ပိုလု၏ ကောလောသံဩဝါဒစာ” ဟု တိုးချဲ့ခဲ့ကြသည်။

Title and Authorship. Written as a personal letter to the Christians in Colossae, Paul’s original letter did not have a title. The simple title “To the Colossians” was added to the letter sometime after its composition, probably when scribes first began to collect and copy Paul’s letters. Later scribes expanded the title, identifying it more formally as The Epistle of Paul to the Colossians.

 

စာအစတွင် တိမောသေနှင့်အတူ ရှိနေသော ပိုလုကိုယ်တိုင် စာရေးသူဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း (၁:၁)၊ ဝေဖန်ရေးပညာရှင်အမြောက်အများက ဤစာ၏ စစ်မှန်မှုကို ယခုအခါ သံသယဝင်လာကြသည်။ စာလုံးအသုံးအနှုန်း၊ စာရေးပုံစံ၊ ထူးခြားသော ဓမ္မသီအိုရီအလေးပေးချက်များ (ဥပမာ– ခရစ်တော်၏ အဆင့်အတန်းကို ပိုမိုမြင့်မားစွာ ဖော်ပြထားသော ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အယူအဆနှင့် အနာဂတ်ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာချိန်တွင်သာ ရရှိမည့် ကယ်တင်ခြင်းအစား ယခုကာလ၌ပင် တွေ့ကြုံခံစားရသော ပြည့်စုံသော အဆုံးသတ်ခေတ်ဆိုင်ရာ အယူအဆ) နှင့် စာတွင် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းထားသော မှားယွင်းသောအယူများကို ပိုလု၏ခေတ်ကာလတွင် သိရှိထားသော အုပ်စုများနှင့် ဆက်စပ်၍ မရှင်းပြနိုင်ခြင်းတို့က ပိုလုသေပြီးနောက်ပိုင်း ပေါ်ပေါက်လာသော အခြေအနေများကို ဖြေရှင်းရန် နောက်ပိုင်းစာရေးသူတစ်ဦးက ပိုလု၏နာမည်ကို သုံးကာ ရေးသားခဲ့ခြင်းဟု သူတို့က ဆိုကြသည်။

Though the letter begins by identifying Paul, who was with Timothy at the time, as the author (1:1), a growing number of critical scholars now question the letter’s authenticity. They claim that the letter’s vocabulary, writing style, distinct theological emphases (e.g., a more highly developed Christology and a realized eschatology experienced in the present instead of a future salvation when Christ returns), and the inability to correlate the false teachings the letter confronts with known first-century groups from Paul’s time all indicate that a later author wrote the letter but used Paul’s name to address realities that emerged after the apostle’s death.

 

သို့ရာတွင် အခြားပညာရှင်များက ထိုအကြောင်းပြချက်များကို စည်းကမ်းမဲ့ဟု မယူဆကြပါ။ စကားလုံးအသုံးအနှုန်းနှင့် စာပုံစံသည် ပိုလု၏အခြားစာများနှင့် အတူတူမဟုတ်သော်လည်း၊ ကောလောသံမြို့ကို ဒုက္ခပေးနေသော သီးခြားကိုးကွယ်မှုမှားကို ဖြေရှင်းရန် မတူညီသော စကားလုံးများ သုံးစွဲရန် လိုအပ်ခဲ့ခြင်းဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရှင်းပြနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဆင်တူသည်များလည်း များစွာရှိပြီး၊ ကွဲပြားချက်များကို အမှုတော်ဖော်ရေးသူ (amanuensis) တစ်ဦးကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရှင်းပြနိုင်သည် (ကောလောသံ ၄:၁၈၊ ရော ၁၆:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Other scholars, however, do not find these arguments convincing. While the vocabulary and style are not identical to Paul’s other letters, they are easily explained as being the result of his need to use different vocabulary to address the specific heresy troubling the Colossians. Moreover, there is much that is similar, and what is different may be accounted for in part by his likely use of an amanuensis, a literary assistant who took dictation (cf. Col. 4:18; Rom. 16:22).

 

ကောလောသံဩဝါဒစာတွင် ခရစ်တော်ဆိုင်ရာနှင့် အဆုံးသတ်ခေတ်ဆိုင်ရာ ထူးခြားသော အလေးပေးချက်များ ရှိသော်လည်း၊ ပိုလု၏ အခြားနေရာများတွင် သင်ကြားထားသည်နှင့် မကွဲပြားပါ။ ခရစ်တော်၏ အထွဋ်အထိပ်ကို အခြားစာများတွင်လည်း ပြောထားသည် (ရော ၈:၃၈–၃၉၊ ၁ကော ၂:၆–၈၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၀) နှင့် ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ယခုဘဝတွင် အသက်ရှင်ပုံကို ခွန်အားပေးနိုင်ကြောင်း (ရော ၆:၇၊ ၁၁၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၂၀–၂၁) ပြောထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပိုလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ကောလောသံမြို့၏ ပြဿနာများနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ချဲ့ထွင်အသုံးချရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောလောသံဩဝါဒစာကို တမန်တော်ပိုလုကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု အကောင်းဆုံး နားလည်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်ယာန်သမိုင်း ပထမဆယ့်ကိုးရာစုတိုင်အောင် မည်သူမျှ သံသယမဝင်ခဲ့သော အမြင်ပင်ဖြစ်သည်။

Although Colossians does have distinct Christological and eschatological emphases, it is not inconsistent with what Paul teaches elsewhere. He speaks of the supremacy of Christ in his other letters (cf. Rom. 8:38–39; 1 Cor. 2:6–8; Phil. 2:10) and of how Christ’s resurrection can empower the way one lives life in the present (Rom. 6:7, 11; Phil. 3:20–21). Thus, Paul was merely expanding and applying the gospel to the problems in Colossae. For this reason, Colossians is best understood as having been composed by the Apostle Paul, a view that was unquestioned during the first nineteen centuries of Christian history.

 

ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်။ ကောလောသံဩဝါဒစာမှ ကျွန်ုပ်တို့ အတိအကျသိရသော အချက်မှာ ပိုလုသည် ထောင်ကျနေသည် (ကောလောသံ ၄:၃၊ ၁:၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဆိုသည်မှာပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာသည် ထောင်စာများ (Prison Epistles) တွင် ပါဝင်ပြီး၊ ဧဖက်၊ ဖိလိပ္ပိ၊ ဖိလေမုန်တို့နှင့် တွဲဖက်ထားသည်။ ဤထောင်စာများတွင် ဧဖက်နှင့် ဖိလေမုန်တို့နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ ဖိလေမုန်စာမှာ ကောလောသံမြို့ရှိ ကျွန်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးထံ ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။

Date. The most concrete fact we learn from Colossians about the location and date of its composition is that Paul was in prison (Col. 4:3; cf. 1:24). Therefore, Colossians is one of the letters known as the Prison Epistles (referring to those written during Paul’s first imprisonment in Rome), joining Ephesians, Philippians, and Philemon in clearly identifying Paul as a prisoner at that time. Paul was also a prisoner at a later date when he wrote 2 Timothy, one of the Pastoral Epistles, referring to letters written to mentees. Among these Prison Epistles, Colossians shares much with both Ephesians and Philemon, the latter being addressed to a Christian slave master in Colossae.

 

ပိုလုကို မည်သည့်နေရာတွင် ထောင်ချထားသနည်း။ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံး ထောင်ချခံရမှု နှစ်ခုမှာ (၁) ဧဖက်မြို့ (၁ကော ၁၅:၃၂ ကြည့်ပါ) နှင့် (၂) ရောမမြို့ (တမန် ၂၈:၁၁–၃၁) တို့ဖြစ်သည်။ ဧဖက်မြို့တွင် နှစ်ရှည်နေစဉ် (တမန် ၁၉:၁–၂၀:၁) ထောင်ချခံရလျှင် ထောင်စာများ ရေးသားနိုင်သည်။ ဤအယူအဆကို အာရှမြို့ငယ်အသင်းတော်များနှင့် ထောင်ချရာနေရာကြား ခရီးများလာလာများပြားလာသည်ဟု ဖော်ပြထားခြင်းက ထောက်ခံသည်။ ရောမမြို့နှင့်ပတ်သက်၍ တမန်ကျမ်းနိဂုံးတွင် ပိုလု၏ ပထမဆုံးထောင်ချခံရမှုကို “အိမ်ထောင်ချခြင်း” ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တွင် နေထိုင်ခွင့်ရှိသော်လည်း စစ်သားတစ်ဦးက စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုခဲ့ရပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်အငှားအိမ်တွင် “နှစ်နှစ်လုံးလုံး” နေခဲ့ရသည် (တမန် ၂၈:၁၆၊ ၃၀)။ ဤလွတ်လပ်မှုအတိုင်းအတာသည် ထောင်စာများတွင် ထင်ဟပ်နေသည် (ကောလောသံ ၄:၃–၄၊ ၇–၁၄၊ ဧဖက် ၆:၁၉–၂၀၊ ဖိလေမုန် ၂၃–၂၄)။ ကောလောသံ၊ ဧဖက်၊ ဖိလေမုန်တို့တွင် ဖော်ပြထားသော ပိုလု၏အဖော်များကို ဂရုတစိုက်လေ့လာခြင်းကလည်း ရောမမြို့က အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည် (ကောလောသံ ၄:၇–၁၈ မှတ်ချက်ကြည့်ပါ)။ အစောပိုင်းအသင်းတော်ဖခင်များက ရောမမြို့ဟု ထောက်ခံခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအမြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်နိုင်သော အကြောင်းပြချက် မထွက်ပေါ်သေးသောကြောင့်၊ ကောလောသံဩဝါဒစာကို ရောမမြို့တွင် ပိုလု၏ ပထမထောင်ချခံရချိန် (တမန် ၂၈:၃၀) ဖြစ်သော ခရစ်နှစ် ၆၀ အစောပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု အကောင်းဆုံး သတ်မှတ်ရမည်။

But where was Paul imprisoned? Two of his incarcerations are the most likely candidates: (1) Ephesus (see 1 Cor. 15:32) and (2) Rome (Acts 28:11–31). If Paul was imprisoned at some time during his lengthy stay in Ephesus (Acts 19:1–20:1), he may have composed the Prison Epistles there. This idea is supported by the mention of frequent journeys between the churches in Asia Minor and the place of imprisonment in these letters. As for Rome, at the end of Acts, Luke describes Paul’s initial imprisonment in the city (Acts 28:11–31) as being a “house arrest,” during which time he was able to live by himself, though a soldier guarded him (Acts 28:16), and he occupied his own rented house for “two whole years” (Acts 28:30), a degree of freedom that seems to be reflected in the Prison Epistles (Col. 4:3–4, 7–14; Eph. 6:19–20; Philem. 23–24). Careful study of the Pauline companions who are mentioned in Colossians, Ephesians, and Philemon also suggests Rome is the best choice (see commentary on Col. 4:7–18). Since the early church fathers supported Rome and since no strong argument against it has emerged, it is best to identify Colossians as being written by Paul during his initial imprisonment in Rome (Acts 28:30) in the early A.D. 60s.

 

နောက်ခံသမိုင်း။ ကောလောသံမြို့ အသင်းတော်တည်ထောင်ခြင်းကို တမန်ကျမ်းတွင် မဖော်ပြထားပါ။ ဧပါဖြာကို ဖော်ပြထားသော ကမ္ဘာသစ်ကျမ်းပိုဒ် သုံးချက်မှသာ သိရှိရသည်– ကောလောသံ ၁:၆–၈၊ ၄:၁၂–၁၃၊ ဖိလေမုန် ၂၃။

Backgrounds. The founding of the church in Colossae is not mentioned in Acts. Rather, we learn about its beginnings from three passages that mention Epaphras: Colossians 1:6–8; 4:12–13; and Philemon 23.

 

ကောလောသံ ၁:၆–၈ မှ ဧပါဖြာသည် ကောလောသံမြို့တွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ပထမဆုံး ဟောပြောခဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ခြေ များပြီး၊ ပိုလု၏ “ချစ်လှစွာသော အတူအမှုတော်ဆောင်ရှင်” နှင့် ယခုတိုင် “ခရစ်တော်၏ သစ္စာရှိအမှုတော်ဆောင်” (အပိုဒ် ၇) ဖြစ်ကာ၊ ကောလောသံယုံကြည်သူများနှင့်ပတ်သက်သော ဝမ်းမြောက်ဖွယ်သတင်းကို ယူဆောင်လာသူ ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ကောလောသံ ၄:၁၂ တွင် ဧပါဖြာကို “သင်တို့ထဲက တစ်ဦး” ဟု ပိုလုက ဖော်ပြထားပြီး၊ ကောလောသံမြို့ဇာတိ ဖြစ်နိုင်ခြေ များသည် (ကောလောသံ ၄:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ကျွန် (doulos) ဟု ခေါ်သည်။ ဧပါဖြာသည် ပိုလုနှင့်အတူ ရှိနေပြီး နှုတ်ဆက်စကား ပို့ဆောင်ကာ၊ လိပ်မှူများအတွက် ပိုလုနှင့်အတူ စိတ်နှလုံးအကြီးအကျယ် ဆုတောင်းနေကြောင်း သိရသည် (၁:၃–၁၂၊ လု ၁၈:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပိုလုသည် အားကစားပြိုင်ပွဲ (၁ကော ၉:၂၅) သို့မဟုတ် စစ်ပွဲ (ယော ၁၈:၃၆) ကို ဖော်ပြရာတွင် သုံးသော ကြိယာ agōnizomai ကို ဧပါဖြာ၏ အဆက်မပြတ်၊ အလွန်အားထုတ်မှုကို ဖော်ပြရန် သုံးသည် (ဂေတ္တရှေမန်ဥယျာဉ်တွင် ယေရှု၏ဆုတောင်းခြင်းကို ဖော်ပြရာတွင် ဆက်စပ်နာမ် agōnia ကို လု ၂၂:၄၄ တွင် သုံးသည်)။ ဧပါဖြာသည် ကောလောသံ၊ လာအိုဒိက္ကဲ၊ ဟိယေရာပိုလိမြို့များအတွက် အလွန်အားထုတ်ခဲ့သည်ဟု ပိုလုက ဆိုသည်။ ထိုမြို့နှစ်မြို့သည် ကောလောသံမြို့မှ မလှမ်းမကမ်း ဖြစ်သည် (လာအိုဒိက္ကဲသည် အနောက်ဘက် ၁၆ ကီလိုမီတာ၊ ဟိယေရာပိုလိသည် အနောက်မြောက်ဘက် ၁၉ ကီလိုမီတာ)။ ဖိလေမုန် ၂၃ တွင် ဧပါဖြာသည် ဖိလေမုန်အား နှုတ်ဆက်ပြီး ပိုလုက “ခရစ်တော်အတွက် ငါနှင့်အတူ ထောင်ဖက်ဖြစ်သူ” ဟု ဖော်ပြသည် (ကောလောသံ ၄:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယခင်က ပိုလုနှင့်အတူ ထောင်ချခံရသူ ဖြစ်နိုင်သည်။

From Colossians 1:6–8, we learn that Epaphras was most likely the first to preach the gospel in Colossae, was Paul’s “dear fellow servant” and still “a faithful minister of Christ” (v. 7) through prayer, and was the source of the joyful report concerning the believers in Colossae. In Colossians 4:12, Paul describes Epaphras as “one of you,” likely indicating that he was a native of Colossae (cf. Col. 4:9), and as a doulos (variously translated “bondservant,” “servant,” “slave”). We know that Paul was with Epaphras since he was conveying his greetings and that the former joined the latter in earnestly praying for the addressees (cf. 1:3–12; Luke 18:1). Paul employs a verb, agōnizomai, that was typically used to describe athletic contests (1 Cor. 9:25) or battles (John 18:36) to depict Epaphras’s sustained and extreme efforts in the ministry. (Luke 22:44 uses the related noun agōnia in describing the prayers of Jesus in Gethsemane.) Paul also says that Epaphras worked zealously for the believers in Colossae, Laodicea, and Hierapolis, the latter two of which were a short distance from Colossae (Laodicea was 10 mi. [16 km] to the west; Hierapolis, 12 mi. [19 km] to the northwest). Philemon 23 adds that Epaphras sent greetings to Philemon and mentions Paul’s description of Epaphras as “my fellow prisoner in Christ Jesus” (cf. Col. 4:10), probably meaning that Epaphras was imprisoned with Paul or had been at an earlier time.

 

ဤဖော်ပြချက်များအရ ဧပါဖြာသည် ပိုလု၏ ဧဖက်မြို့တွင် ရှည်ကြာစွာ အမှုတော်ဆောင်စဉ် (တမန် ၁၉:၁–၂၀:၁) က ဧဖက်မြို့မှ အရှေ့ဘက် ၁၇၇ ကီလိုမီတာ အကွာရှိ ကောလောသံမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ခရစ်တော်ကို လက်ခံကာ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လုကုမြစ်ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ ကောလောသံ၊ လာအိုဒိက္ကဲ၊ ဟိယေရာပိုလိမြို့များတွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့သည်။ ယုံကြည်သူများ ရရှိပြီးနောက် အသင်းတော်သစ်များကို သိုးထိန်းဆရာအဖြစ် ဆက်လက်ကြပ်ကြပ်ရှုပြီး ကောလောသံမြို့တွင် မှားယွင်းသော ဆရာများ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိကာ ပိုလုထံ လာရောက်အသိပေးခဲ့သည် (ကောလောသံ ၁:၄၊ ၇–၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကောလောသံဩဝါဒစာသည် ထိုသတင်းကို ပိုလု၏ အဖြေဖြစ်သည်။

In light of these descriptions, it seems probable that Epaphras became acquainted with Paul during the apostle’s extended ministry in Ephesus (Acts 19:1–20:1), since Colossae was 110 miles (177 km) to the east of Ephesus. While in the city, Epaphras accepted Christ and began to share his newfound faith. Later, he returned to the Lycus River Valley and preached the gospel in Colossae, Laodicea, and Hierapolis. Having won converts, he remained as a shepherd to the new believers. Motivated by the presence of erroneous teachers in Colossae, Epaphras visited Paul and informed him of their teachings (cf. Col. 1:4, 7–8). The Epistle to the Colossians is Paul’s response to this news.

 

စာထဲတွင် ပိုလုသည် ဧပါဖြာ၏ ပြန်လာခြင်းကို ပြင်ဆင်ရန် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အတည်ပြုထောက်ခံခဲ့သည်။ ယုံကြည်သူများသည် ဧဝံဂေလိဆရာ၏ ဦးဆောင်မှုကို လိုက်လျှင် မှားယွင်းသော အယူများဖြင့် လှည့်စားခံရမည်မဟုတ်ဘဲ၊ သူပထမဆုံး ဟောပြောခဲ့သော ယုံကြည်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခံရမည် (၁:၅–၈၊ ၂၃၊ ၂:၆)။ ပိုလု၏ ဖော်ပြချက်များကြောင့် ကောလောသံအသင်းတော်၏ သမိုင်းနှင့် ဧဝံဂေလိတရားဖြန့်ချိရေးနှင့် စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၏ ပုံသက်သေဖြစ်သော ဧပါဖြာအကြောင်း သိရှိရသည်။

In the letter, Paul strongly affirms Epaphras to prepare for his return. If believers would follow the evangelist’s lead, they would not be duped by erroneous ideas but would be called back to the faith he had first preached to them (1:5–8, 23; 2:6). Thanks to Paul’s descriptions, we learn something about the history of the church at Colossae and about Epaphras, who offered a model of spreading the gospel and ministering through focused, heartfelt prayer.

 

ကောလောသံဩဝါဒစာ အနက်ဖွင့်ချက် (အပိုင်း)

ဓမ္မဗေဒနှင့် ရည်ရွယ်ချက်

ကောလောသံဩဝါဒစာတွင် ရှင်ပေါလုဖော်ပြထားသော ဓမ္မဗေဒသည် အလွန်နက်ရှိုင်းပြည့်စုံသော သမ္မာတရားများကို ပေးထားသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်များ၏ အမှတ်အသားကို အလေးထားခဲ့ပြီး ယနေ့ခေတ်တွင် သူတို့ရရှိထားသော အကျိုးတော်များ (၁:၃-၁၄) နှင့် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာရောက်ခြင်းကို မျှော်လင့်ခြင်းမှ ရရှိသော အားကောင်းသော လှုံ့ဆော်မှုကို (၁:၅၊ ၂၃၊ ၂၇၊ ၃:၄၊ နှိုင့် ၃:၆၊ ၂၅ ကိုလည်းကြည့်) ယုံကြည်သူများ နားလည်စေလိုခဲ့သည်။ ဤဩဝါဒစာသည် ကောလောသံမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများ၏ အပြုအမူသည် ယေရှုခရစ်တော်ကို သခင်အဖြစ် ကိုးကွယ်ကြောင်း ထင်ရှားစေရမည်ဟူသော ရှင်ပေါလု၏ စိုးရိမ်မှုကိုလည်း ဖော်ပြထားသည် (၃:၁–၄:၆)။

Theology and Purpose. The theology that Paul offers in Colossians presents rich seams of truth. Paul was concerned about issues of Christian identity, keen for believers to understand both the privileges that they possess in the present (1:3–14) and the powerful motivation offered by the hope of Christ’s return (see 1:5, 23, 27; 3:4; cf. 3:6, 25; for a discussion of how Paul developed the theme of a future, Christ-centered hope, see commentary on Col. 3:1–17). This epistle demonstrates Paul’s additional concern that the Colossians’ behavior should reflect their commitment to Jesus Christ as Lord (3:1–4:6).

 

ဤအကြောင်းအရာများသည် ကျပန်းမဟုတ်ဘဲ ဩဝါဒစာ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ကောလောသံမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်များတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မှားယွင်းသော အယူဝါဒများကို ဆန့်ကျင်ရန် စဉ်ဆက်မပြတ် အငြင်းအခုံပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအယူဝါဒများသည် ခရစ်တော်ကို အခြားအာဏာတော်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်စေခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် တန်ခိုးတော်ကို လျော့နည်းစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤဩဝါဒစာတွင် ခရစ်တော်ယေရှုနှင့်ပတ်သက်သော အသစ်ကျမ်းတွင် အရေးအကြီးဆုံး ထုတ်ဖော်ချက်များ ပါဝင်သည်။

These themes are not random but are presented in relation to the purpose of the letter: to offer sustained argument against the erroneous teachings circulating among the Christian congregations in Colossae—teachings that tended to diminish the status and power of Christ by placing Him in competition with other powers. As a result, the letter offers some of the most important statements in the NT about Jesus.

 

၁. မှားယွင်းသောအယူဝါဒ၏ သဘောသဘာဝ

ဤဩဝါဒစာ၏ အများစုသည် မှားယွင်းသော အဆုံးအမများကို ဆန့်ကျင်ရေးသားထားသော်လည်း ရှင်ပေါလု၏ မည်သည့်အချက်များသည် ထိုအယူမှားများကို တိုက်ရိုက်ထင်ဟပ်နေသည်ကို သိရှိရန် ခက်ခဲသည်။ မှားယွင်းသောအယူကို ဆန့်ကျင်သည့် ရှင်ပေါလု၏ အဓိကအငြင်းအခုံများကို ကောလောသံ ၂:၈-၂၃ တွင် တွေ့ရပြီး အောက်ပါအချက်များသည် ထင်ရှားသည်။ (၁) ကောင်းကင်တမန်များ၊ ရာဇပလ္လင်များ၊ အာဏာတော်များ၊ အဓိပတိများ/အာဏာပိုင်များကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ရေးအာဏာများကို ကိုးကွယ်ခြင်း (၂:၉-၁၀၊ ၁၅၊ ၁၈-၁၉၊ နှိုင့် ၁:၁၃-၂၃၊ ၂:၆ ကိုကြည့်)၊ (၂) ဤလောက၏ မူလဒြပ်များ (အများအားဖြင့် ကြယ်ဂြိုဟ်ဆိုင်ရာ အာဏာများ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားများ) ကို လိုက်လျှောက်ခြင်း (၂:၈၊ ၂၀)၊ (၃) “ဥပုသ်နေ့” သို့မဟုတ် “ဥပုသ်နေ့များ” ကို မဖြစ်မနေ လိုက်နာရန် အာရုံစိုက်ခြင်း (၂:၁၆)၊ (၄) စားသောက်မှုနှင့်ပတ်သက်သော အလွန်တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများကို အာရုံစိုက်သည့် ကိုယ်ကျင့်တရားတင်းကြပ်ခြင်း (၂:၁၄၊ ၁၆-၁၇၊ ၂၀-၂၃)၊ (၅) အထူးလျှို့ဝှက်အသိပညာနှင့် ရူပါရုံများမှတစ်ဆင့် ရရှိသော ဘာသာရေးအတွေ့အကြုံများကို စိတ်ဝင်စားခြင်း (၂:၂၂၊ နှိုင့် ၁:၉-၁၀၊ ၂၈၊ ၂:၂-၄)။

1. The Nature of the Heresy. While much of the letter seems to be written in relation to the erroneous teachings, it is difficult to know which of Paul’s ideas reflect them directly. Paul’s core arguments against the heresy are contained in Colossians 2:8–23, which suggests that the following features are prominent: (1) worshipful attention to spiritual powers such as angels, thrones, powers, and principalities/authorities (2:9–10, 15, 18–19; cf. 1:13–23; 2:6); (2) submission to worldly elements (2:8, 20), which are likely astral powers or deities; (3) misplaced attention to “sabbaths” or “Sabbath days” (2:16); (4) asceticism focused on overly stringent regulations on diet (2:14, 16–17, 20–23); and (5) an interest in special, secretive knowledge and religious experience obtained through visions (2:22; cf. 1:9–10, 28; 2:2–4).

 

ကောလောသံမြို့ရှိ မှားယွင်းသော ဆရာများကို မည်သူများဟု ခွဲခြားသတ်မှတ်ရမည်နည်းဆိုသည်မှာ အသစ်ကျမ်းပညာတွင် အခက်အခဲဆုံး ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခင်က စာရင်းတစ်ခုအရ အယူအဆ ၄၀ ကျော်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဖာရိရှဲလူများလား၊ ဂျူးနှင့် � Pagan ရောနှောထားသော တွေးခေါ်သူများနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားတင်းကြပ်သူများလား၊ ဂနောစတစ် အယ်ဘီယုန်တို့လား၊ အပေါလုနောက်လိုက်များလား၊ ဒဿနိကဗေဒ၊ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် လျှို့ဝှက်ဘာသာရေးများဖြင့် ရောနှောထားသော ကိုယ်ကျင့်တရားတင်းကြပ်သူများလား စသဖြင့် အယူအဆများစွာရှိသည်။

ယနေ့ လက်ခံမှုများသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခုမှာ ကောလောသံမြို့ရှိ ပြိုင်ဘက်များကို ဂလာတိဩဝါဒစာတွင် ဆွေးနွေးထားသော အမှားများနှင့် အလွန်ဆင်တူသော တရားစရပ်ဂျူးဘာသာနှင့် ဆက်စပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် နှစ်ခုကြားတွင် ကွဲပြားချက်များစွာရှိသည်။

• ပထမဆုံး၊ ဂလာတိဩဝါဒစာတွင် ရှင်ပေါလုသည် အသင်းတော်ကို လွှမ်းမိုးပြီးသား ခြိမ်းခြောက်မှုကို ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း ကောလောသံဩဝါဒစာတွင်မူ ပိုမိုနူးညံ့သော လေသံဖြစ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုရှိသေးသော်လည်း အသင်းတော်ကို မထိခိုက်သေးသော အမှားများကို ဖြေရှင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
• ဒုတိယ၊ ဂလာတိဩဝါဒစာတွင် “နေမ” (nomos - ပညတ်တရား) ဟူသော စကားလုံးကို ၃၀ ကြိမ်အသုံးပြုထားသော်လည်း ကောလောသံဩဝါဒစာတွင် လုံးဝမပါဝင်ပါ။
• တတိယ၊ ဂလာတိအကျပ်အတည်းတွင် ဗဟိုပြုခဲ့သော အရေဖျားလှီးခြင်းကို ကောလောသံ ၂:၁၁-၁၂ တွင် ဂျူးနှင့်ခရစ်ယာန်ဘာသာကို ပေါင်းစည်းရန် နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို ညွှန်ပြရင်း သာဓကတစ်ခုအဖြစ်သာ ဖော်ပြထားသည်။

Identifying the erroneous teachers at Colossae is one of the most vexing challenges of NT studies; one dated catalog suggests more than forty differing opinions. Were they Pharisees, speculative and ascetic Judeo-pagan syncretists, or Gnostic Ebionites? Or were they disciples of Apollos, syncretistic ascetics influenced by philosophy, myths, and the mysteries, or …? One of the more commonly accepted explanations is to correlate the opponents with synagogue Judaism that reflected views very similar to the errors being discussed in the Epistle to the Galatians. However, there are significant differences between the two contexts, the first being a very different tone. In Galatians, Paul reacts very strongly to a threat that had already swept through the church, whereas in Colossians, his reaction is more benign, apparently addressing a set of errors that was threatening but had not yet influenced the church. Second, the word “law” (nomos), which occurs thirty times in Galatians, does not appear in Colossians. Third, circumcision, which was central to the crisis in Galatia, is only mentioned as a conciliation in Colossians and the use points toward Christian baptism as a way to reconcile Judaism and Christianity (2:11–12). In addition, some features of the heretical teaching, particularly ascetic elements (e.g., regulations regarding drink, v. 16; the rules about not tasting, touching, or handling, v. 21) do not easily fit into the context of synagogue Judaism.

 

ရလဒ်အနေဖြင့်၊ ကောလောသဲမြို့၌ မှားယွင်းသောအယူဝါဒကို ဘာသာတရားနှင့် အတွေးအခေါ်မျိုးစုံမှ ငှားယူထားသည့် ပေါင်းစပ်သဘောဆောင်သော (syncretistic) အယူဝါဒအဖြစ် သတ်မှတ်လာခြင်းသည် ယခုအခါ အသိအမှတ်ပြုလာကြပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှန်ကန်ပါက၊ ထိုကဲ့သို့ အချင်းချင်း ထိုးဖောက်လွယ်သည့် ယုံကြည်ချက်စနစ်တစ်ခုသည် ယေဘုယျအားဖြင့် တပါးအယူဘာသာ (pagan) သဘောသဘာဝကို ဆောင်ပြီး ဂျူးဘာသာမှ အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို ငှားယူထားခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ဟေလင်နစ်ဂျူးဘာသာ (Hellenistic Judaism) အတွင်းတွင် ရှိနေခြင်းလော (ထိုဂျူးဘာသာသည်ပင်လျှင် ကျယ်ပြန့်စွာ ငှားယူတတ်သည်)၊ သို့တည်းမဟုတ် ဘာသာရင်းမြစ်၏ အစွန်အဖျားတွင် ရှိသည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော “ပြည်သူ့ဂျူးဘာသာ” (folk Judaism) ကို ကိုယ်စားပြုခြင်းလော၊ ဤရှင်းပြချက်မှာ မကြာသေးမီက လူကြိုက်များလာခဲ့သည်။

As a result, it is now common to identify the false teaching at Colossae as syncretistic, borrowing from multiple streams of religious and philosophical thought. If this is true, did such a permeable set of beliefs have a pagan cast to them while borrowing elements from Judaism, or do they lie within Hellenistic Judaism, which could itself borrow quite broadly? Or, did they represent a less normative “folk Judaism” at the edges of the religion, an explanation that has recently become popular?

 

ကောလောသဲစစ်စစ်တွင် ဖော်ပြထားသော မှားယွင်းသူဆရာများနှင့်ပတ်သက်၍ အမြင်မျိုးစုံ ရှိနေခြင်းနှင့် ထိုစာတမ်းတွင် သက်သေအထောက်အထားများ မရေရာခြင်းတို့ကြောင့်၊ မည်သည့်အမြင်တစ်ခုတည်းကိုမျှ ယုံကြည်မှုအပြည့်အဝထားကာ ထိုအမြင်ကို အခြေခံ၍ ကောလောသဲစစ်စစ်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။ ယင်းအစား၊ စာတမ်းကိုယ်တိုင်တွင် ပါရှိသော အကြောင်းအရာကို ဂရုတစိုက် အာရုံစိုက်သင့်ပြီး၊ ရှင်ပေါလုက ဖော်ပြထားသည့် ဖော်ပြချက်များနှင့်သာ ကျေနပ်ကာ၊ မှားယွင်းသောအယူဝါဒကို တုံ့ပြန်ရာတွင် သူပေးထားသော လှုံ့ဆော်မှုရှိသည့် ဓမ္မပညာကို အာရုံစိုက်သင့်သည်။ (ကောလောသဲမြို့တွင် မှားယွင်းသောဆရာများ ထောက်ခံခဲ့ကြသည့် အယူအဆများနှင့်ပတ်သက်၍ ပိုမိုသိရှိလိုပါက၊ ကောလောသဲ ၂:၈–၂၃ အပိုဒ်ငယ်များဆိုင်ရာ အဆိုပါမှတ်ချက်စာအုပ်ကို ကြည့်ပါ။ “ဥပုသ်တော်နေ့များ” သို့မဟုတ် “ဥပုသ်တော်နေ့” [၂:၁၆] တို့သည် အငြင်းပွားမှုတွင် မည်သို့ပါဝင်ခဲ့သည်ကို ဆွေးနွေးထားသည်ကို ကြည့်လိုပါက၊ “ကောလောသဲ ၂:၁၆ တွင် ‘ဥပုသ်တော်နေ့’ ၏အဓိပ္ပာယ်” စာမျက်နှာ ၁၇၅၁ ကို ကြည့်ပါ။)

Given the variety of opinions regarding the erroneous teachers discussed in Colossians and the ambiguity of the evidence in the epistle, we should avoid placing confidence in any one view and using that view to interpret Colossians. Rather, we should attend carefully to the content of the letter itself, being content with the descriptions Paul offers and focusing on the inspiring theology he provides in countering the heresy. (For more on the concepts advocated by the false teachers in Colossae, see commentary on Col. 2:8–23. For a discussion of how the “sabbaths” or “Sabbath days” [2:16] figured into the controversy, see “Meaning of ‘Sabbath’ in Colossians 2:16,” p. 1751).

 

၂. ယေရှုခရစ်တော်၏ ဗဟိုပြုမှု

မှားယွင်းသော ဆရာများသည် အာဏာတော်မျိုးစုံကို စိတ်ဝင်စားနေချိန်တွင် ရှင်ပေါလုကမူ ယေရှုခရစ်တော်ကို ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူပြီး၊ ကောင်းကင်သို့ မွေ့လျော်တော်မူပြီး၊ ဘုရင်အဖြစ် သရဖူဆောင်းထားတော်မူသော အားလုံး၏သခင်အဖြစ် ချီးမြှောက်ထားသည်။ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းသည် ယေရှုနှင့်ဆက်ဆံရေးဖြင့် စီရင်ရမည်ဟု ရှင်ပေါလုက ငြင်းခုံသည်။ ထိုသူသည် ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်တော်မူသလော (၁:၁၅-၂၀)။ ထို့အပြင် ဤသို့ စကြဝဠာဆိုင်ရာ အရေးပါမှုရှိသည့်တိုင် ခရစ်ယာန်များသည် ယေရှုကို ဝေးဝေးမှ ကိုးကွယ်ရုံမျှမကဘဲ၊ ခရစ်တော်အတွင်း ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ပြီး ခရစ်တော်နှင့် ချည်နှောင်ထားသော သူတို့၏ အမှတ်အသားကို ဝန်ခံရန် ဖိတ်ခေါ်ခံရသည်။ “ခရစ်တော်၌” ဟူသော စကားစုကို မကြာခဏသုံးထားခြင်းဖြင့် ထိုယုံကြည်မှုကို တွေ့ရသည်။ ခရစ်တော်နှင့် ယုံကြည်သူများအတွက် ခရစ်တော်၏ အရေးကြီးမှုကို အထူးဖော်ပြထားရာ ကောလောသံ ၁:၁၃-၂၃၊ ၂:၆-၂၃ နှင့် ၃:၁-၄ တို့တွင် တွေ့ရသည်။

2. Centrality of Jesus. In contrast to the false teachers’ interest in a variety of powers, Paul sets forth Jesus Christ as the risen, ascended, and coronated Lord of all to whom every power owes allegiance. Paul argues that true Christian faith must be judged by its relationship to Jesus: Is He all that He should be? Is He regarded as both Creator and Redeemer (1:15–20)? Additionally, given all His cosmic significance, Christians are not to worship Jesus from afar. Instead, they are invited to personally participate in Christ and to acknowledge their identity as being bound up with His, as can be seen in how frequently the phrase “in Christ” is used in the letter. While this confidence in Christ is exhibited everywhere in the letter, Paul specifically addresses Christ and His importance to believers in 1:13–23; 2:6–23, and 3:1–4.

 

စာပေဆိုင်ရာ အချက်များ

ကောလောသံဩဝါဒစာသည် ဧဖက်ဩဝါဒစာနှင့် စာပေဆိုင်ရာ နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေပြီး နှစ်စောင်စလုံးတွင် အလားတူပုံစံရှိသည်။ ကဏ္ဍများစွာ အပြိုင်တွေ့ရသော်လည်း ဧဖက်ဩဝါဒစာတွင် အသင်းတော်အကြောင်းကို သီးသန့်ထားသော အပိုဒ်များပါဝင်သည်။ တယ်ခါကုကို စာဆောင်သူအဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်း (ကောလောသံ ၄:၇၊ ဧဖက် ၆:၂၁) ကို နှစ်စောင်လုံးတွင် တွေ့ရပြီး ရှင်ပေါလုသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ရေးသားခဲ့ပြီး လက်ခံသူများ၏ အခြေအနေအရ အသေးစိတ်ပြုပြင်ခဲ့သည်ဟု အကောင်းဆုံး ရှင်းပြနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဧဖက်ဩဝါဒစာရှိ အပြိုင်အပိုဒ်များကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ကောလောသံဩဝါဒစာ၏ နားလည်မှုကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေနိုင်သည်။

Literary Features. Colossians exhibits a close literary relationship with the Epistle to the Ephesians in that both letters seem to follow a similar pattern, which results in many parallel sections—though Ephesians includes unique sections devoted to the theme of the church. They share a description of Tychicus as the bearer of the letter (Col. 4:7; Eph. 6:21), a relationship best explained by understanding that both letters were composed by Paul around the same time and that he customized the content of each to address the realities at hand. As a result of this literary relationship, it is a helpful strategy to look to parallel sections in Ephesians as a way of enhancing our understanding.

 

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်ချက်စာအုပ်
COMMENTARY

၁:၁-၂

1:1–2

နိဒါန်း

Introduction

ဩဝါဒစာကို စာရေးသူများနှင့် လက်ခံသူများကို အမည်ပေးခြင်း၊ နှုတ်ဆက်စကားဖြင့် စတင်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ကိုယ်ကိုကိုယ် “ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အားဖြင့် ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော်” ဟု ဖော်ပြသည် (၁:၁)။ ဤဖော်ပြချက်သည် ခရစ်တော်၏ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူအဖြစ် သူ၏အာဏာနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခရစ်တော်ထံမှ တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (တမန်တော် ၉:၁-၉၊ ၂၂:၁-၁၀၊ ၂၆:၁၂-၁၈)။

The letter begins by naming the authors and the recipients and offering a word of greeting. Paul identifies himself as an apostle of Jesus “by the will of God” (Col. 1:1), a description that points to his authority as a spokesperson for Christ and his direct commission from the risen Christ (Acts 9:1–9; 22:1–10; 26:12–18).

 

စာကို ရှင်ပေါလုနှင့် တိမောတေ နှစ်ဦးက ရေးသားခဲ့သည်။ တိမောတေသည် ရှင်ပေါလု၏ အစောဆုံး နောက်လိုက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဖိုးတန်ဆုံး၊ အခံရဆုံး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်သည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၉-၂၂ ကိုကြည့်)။ သူသည် စာအတွင်း အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ တိမောတေသည် ရှင်ပေါလုနှင့် အတူ အခြားဩဝါဒစာများစွာတွင် ပူးတွဲစာရေးသူဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤဩဝါဒစာသည် ပထမလူများစုံ “ငါတို့” ဖြင့် စတင်သော်လည်း (၁:၃၊ ၉၊ နှိုင့် ၄:၃) အဓိကအပိုဒ်များကို ပထမလူဦးရေ “ငါ” ဖြင့် ရေးသားထားသည် (၁:၂၄–၂:၅၊ ၄:၂-၁၈)။ ထို့ကြောင့် အကြောင်းအရာအများစုကို ရှင်ပေါလုကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

The letter came from both Paul and Timothy, the latter of whom was an early convert who was considered the most durable and valuable of Paul’s coworkers (see Phil. 2:19–22) and who may have served as secretary for the letter. Timothy also acted as coauthor with Paul in several other letters. While this letter begins with the first-person plural “we” (Col. 1:3, 9; cf. 4:3), major sections of the letter (1:24–2:5; 4:2–18) are written in the first-person singular “I” or “my,” suggesting that Paul is largely responsible for the content.

 

ကောလောသံမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများကို “သန့်ရှင်းသောသူများ၊ သစ္စာရှိသော ညီအစ်ကိုများ” ဟု ရှင်ပေါလုက ခေါ်ဆိုသည် (၁:၂)။ “ကျေးဇူးတော်” (charis) ဟူသော စကားသည် ဂရိဘာသာဖြင့် နှုတ်ဆက်စကား “ချိုင်းရင်” (chairein) နှင့် ဆက်စပ်ပြီး ဂျူးဘာသာ၏ စံနှုတ်ဆက်စကား “ရှာလုံ” (shalom - ငြိမ်သက်ခြင်း) နှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ရှင်ပေါလု၏ ဩဝါဒစာများစတင်ရာတွင် ဤစကားလုံးများသည် ရိုးရာနှုတ်ဆက်စကားမျှမဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကြောင့် ရရှိသော နက်နဲသော ရလဒ်များကို ကိုယ်စားပြုသည်။

Paul’s way of identifying the believers in Colossae was to call them holy and faithful (1:2). His use of charis (“grace”) is probably related to the usual Greek word for “greetings” (chairein), which he joined to the standard Jewish greeting shalom (“peace”). These terms, which were Paul’s characteristic way of beginning a letter, are not simply formalized greetings but are representative of the profound outcome of God’s work through Christ.

 

၁:၃–၂:၅ ကောလောသံယုံကြည်သူများအတွက် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်း

ကောလောသံဩဝါဒစာ၏ ပထမအဓိကအပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်း၏ ဗဟိုအချက်များကို ကြေညာသည်။ အစပိုင်းတွင် ကောလောသံယုံကြည်သူများ ဧဝံဂေလိတရားကို ပထမဆုံးကြားခဲ့စဉ်ကို ပြန်လည်သတိတရစေသည့် “ဆုတောင်းချက်အစီရင်ခံစာ” ပုံစံဖြင့် ဖော်ပြသည် (၁:၃-၁၂)။ ထို့နောက် ချစ်ခင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူသော ယေရှုအကြောင်း အလွန်လှုံ့ဆော်ဖွယ် ထုတ်ဖော်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိပြီး ကယ်တင်ခြင်းအမှု၏ စကြဝဠာအကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ကောလောသံယုံကြည်သူများကို မည်သို့ထိခိုက်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည် (၁:၁၃-၂၃)။ ရှင်ပေါလုသည် ကောလောသံအသင်းတော်ကို တည်ထောင်သူမဟုတ်သဖြင့် ထိုသူများကို ကိုယ်တိုင်မသိခဲ့သော်လည်း သူတို့အတွက် စိုးရိမ်မှုနှင့် အားထုတ်မှုကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည် (၁:၂၄–၂:၅)။ ဤအရာအားလုံးသည် သူတို့၏ ယခင်က ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံခြင်းကို ပြန်လည်ခိုင်ခံ့စေရန်နှင့် ၂:၈-၂၃ တွင် ဖြေရှင်းမည့် မှားယွင်းသောအဆုံးအမများမှ ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည် (၁:၂၃၊ ၂:၆ တွင် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်)။

1:3–2:5

God’s Salvation Offered to the Believers at Colossae

In the first of two major segments of Colossians, Paul proclaims central concepts of Christian faith. Initially, these proclamations take the form of a “prayer report” in which he recalls how the believers in Colossae first heard the gospel (1:3–12). Paul builds to one of the most inspiring statements about Jesus, the beloved Son of God, and how the cosmic scope of His work of redemption impacted the believers in Colossae (1:13–23). While Paul did not found the church in Colossae and therefore did not know his addressees personally, he describes in some detail his concern and labors for them (1:24–2:5). All of this was in the interest of reconfirming their earlier acceptance of the gospel as a way of inoculating them against the false teachings he addresses in 2:8–23 (a motive made explicit in 1:23; 2:6).

 

၁:၃-၁၂ ကောလောသံယုံကြည်သူများအတွက် ရှင်ပေါလု၏ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်း

ကောလောသံ ၁:၃-၁၂ သည် အဖိုးတန်သော အပိုဒ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရှင်ပေါလု၏ ဆုတောင်းမှတ်တမ်းမှ မှတ်ယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကောလောသံယုံကြည်သူများကို သူဆုတောင်းနေကြောင်း အစီရင်ခံသည့် “ဆုတောင်းချက်အစီရင်ခံစာ” ဖြစ်သည်။ သူတို့အကြောင်း သတင်းကြားသိရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်စွာ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် တောင်းလျှောက်ခြင်း ဆုတောင်းချက်များ ပြုခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၃-၈ နှင့် ၉-၁၂)။

1:3–12. Paul’s Thanksgiving and Prayers for the Colossians. Colossians 1:3–12 is a treasure. It is an entry from Paul’s prayer journal, a “prayer report” or “thanksgiving” in which he told believers in Colossae that he was praying for them. Inspired by news of them, he offered joyful prayer full of thanksgiving (vv. 3–8) as well as petitionary prayer for them (vv. 9–12).

 

ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ဩဝါဒစာအများစုကို “ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း” ဖြင့် စတင်လေ့ရှိပြီး ဤနေရာတွင် ရှည်လျားပြီး ရှုပ်ထွေးသော ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ပေးထားသည်။ ဤကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းများသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဆွေးနွေးမည့် အကြောင်းအရာများနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။ ကောလောသံဩဝါဒစာ၏ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် အသင်းတော်ကို ခြိမ်းခြောက်နေသော မှားယွင်းအယူဝါဒကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ အောက်ပါအရာနှစ်ခုကို ပြီးမြောက်စေသည်။

•  

Paul usually begins his letters with a “thanksgiving,” and the one he offers here is lengthy and complex. These thanksgivings are not just tacked on but are closely connected to the issues he addresses later in the letter. In the thanksgiving in Colossians, Paul accomplishes two tasks as he establishes the argument of the letter: in consideration of the heresy that was threatening the church, he calls to mind the addressees’ conversion experience and the power and purity of the gospel message in which they believed while also assuring them that the hope harbored in that gospel message was reliable. They could depend on it; it needed no correction.

 

ကောလောသဲဩဝါဒစာ၏ ပထမနှစ်ဝက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း ဆုတောင်းချက် (ကျမ်းပိုဒ် ၃-၈) တွင် ရှင်ပေါလုသည် ကောလောသဲမြို့သားတို့၏ ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံကို ဧဖပ္ဖရသ မှ ဧဝံဂေလိတရားကို ပထမဆုံးကြားခဲ့သောအချိန်သို့ ပြန်လည်ခြေရာခံထားသည်။

• ရှင်ပေါလုသည် သူတို့အတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့သည် (ကျမ်းပိုဒ် ၃)။
• ရှင်ပေါလုသည် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းအကြောင်း သတင်းကြားခဲ့ရသည် (ကျမ်းပိုဒ် ၄၊ ကျမ်းပိုဒ် ၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
• ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ကောလောသဲမြို့သားယုံကြည်သူတို့တွင် လုံခြုံသော ခရစ်ယာန်မျှော်လင့ချက်ရှိခဲ့သည် (ကျမ်းပိုဒ် ၅ ပထမအပိုင်း၊ ဤနေရာတွင် ကျမ်းပိုဒ် ၄-၅ တို့၌ ယုံကြည်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း ဟူသော သုံးတွဲအသုံးများပြုထားသည်ကို သတိပြုပါ၊ ၁ ကောရိန်သု ၁၃:၁၃၊ ဂလာတိ ၅:၅-၆၊ ၁ သက်သာလောနိတ် ၁:၃၊ ၅:၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
• ရှင်ပေါလုသည် သူတို့သည် သမ္မာတရားကို ကြားပြီး လက်ခံခဲ့သောနေ့ကို (ကောလောသဲ ၁:၆) ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ဖော်ပြထားသည် (ကျမ်းပိုဒ် ၅ ဒုတိယအပိုင်းမှ ၈ အထိ၊ ဧဝံဂေလိတရား ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် တိုးတက်လျက်ရှိခြင်းအကြောင်း ဝမ်းမြောက်စွာ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်၊ ကျမ်းပိုဒ် ၆၊ ကျမ်းပိုဒ် ၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

In the first half of his thanksgiving or prayer report (vv. 3–8), Paul traces the Colossians’ Christian experience back to the moment they first heard the gospel from Epaphras:

•    Paul prayed for them (v. 3).

•    Paul received a report of their faith and love (v. 4; cf. v. 8).

•    Having been converted, the believers in Colossae possessed a secure, Christian hope (v. 5a; noting here in vv. 4–5 the frequent use of the triad faith, hope, and love; cf. 1 Cor. 13:13; Gal. 5:5–6; 1 Thess. 1:3; 5:8).

•    Paul gave an extended description of the day (Col. 1:6) they heard and accepted the truth (vv. 5b–8; with a joyous excursus regarding the progress of the gospel throughout the world, v. 6; cf. v. 23).

 

ခြိမ်းခြောက်လာသော လွဲမှားသောအယူဝါဒကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ယုံကြည်သူတို့ကို သူတို့ယုံကြည်ခြင်းသို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိချိန်၊ ခရစ်တော်၏မေတ္တာတို့ဖြင့် သူတို့နှလုံးသားပထမဆုံးထိမိခဲ့သောအချိန်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည် (ကျမ်းပိုဒ် ၁:၂၃၊ ၂:၆၊ ၁ ကောရိန်သု ၆:၉-၁၁၊ ၁၅:၁-၂၊ ဂလာတိ ၁:၆-၉၊ ၂ သက်သာလောနိတ် ၂:၁၃-၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ရှင်ပေါလုသည် ကလေးနှင့်ယှဉ်သော ရိုးရှင်းမှုဖြင့် “ပထမဆုံးယုံကြည်ခဲ့သော” အစောပိုင်းကာလများတွင် သင်ယူစရာများစွာရှိသည်ဟု ညွှန်ပြလိုပုံရသည် (ရောမ ၁၃:၁၁)။

In view of the threatening heresy, Paul called the believers back to the moment of their conversion, when their hearts were first touched by the love of Christ (cf. 1:23; 2:6; 1 Cor. 6:9–11; 15:1–2; Gal. 1:6–9; 2 Thess. 2:13–15). Paul seems to suggest that there was much to learn from the early days when they “first believed” in childlike simplicity (Rom. 13:11).

 

ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် စတင်သည် (၁:၃)။ သူသည် ကောလောသံယုံကြည်သူများအတွက် ဘုရားသခင်ထံ တောင်းလျှောက်နေသော်လည်း (အပိုဒ်ငယ် ၉-၁၂) ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသံနှင့် ဆုတောင်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးများကို စုစည်းကာ ပေးသူအား ကျေးဇူးတင်သည်။

Paul begins the section with a thanksgiving to God (Col. 1:3). While it is clear that Paul was petitioning God on behalf of the believers in Colossae (vv. 9–12), he was praying in a tone of thanksgiving, collecting the blessings of God and thanking the Giver. He prayed for people by thanking God for His activity in their lives.

 

“ငါတို့သည် အမြဲဆုတောင်းနေကြ၏” ဟူသော စကားသည် စဉ်ဆက်မပြတ် ဆုတောင်းနေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်မဟုတ်ဘဲ မနက်၊ နေ့လယ်၊ ညနေတွင် သတ်မှတ်ထားသော ဆုတောင်းချိန်အတိုင်း ပုံမှန်ဆုတောင်းသည်ဟု ဆိုလိုသည် (ဆာ ၅၅:၁၇၊ ဒံ ၆:၁၀၊ ၁၃)။ ရှင်ပေါလုကို အလုပ်များသော တဲထိုးမျှသာ သို့မဟုတ် ခရီးသွားဓမ္မဆရာအဖြစ်သာ မြင်ယောင်လေ့ရှိသော်လည်း သူသည် ဆုတောင်းခြင်းကို အလွန်အလေးထားပြီး သတ်မှတ်ချိန်အတိုင်း လိုက်နာခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရားပျံ့နှံ့ရေးတွင် ဆုတောင်းခြင်းသည် အဓိကနေရာယူထားသည်။

In writing that he and Timothy were always praying for the Colossians (v. 3), Paul probably did not mean that they were literally praying all the time, but that they were praying regularly at the appointed hours of prayer in the morning, at noon, and in the evening (see Ps. 55:17; Dan. 6:10, 13). It is tempting to think of Paul as a busy tentmaker and missionary who fit prayer in whenever possible, but Paul was dedicated to the work of prayer and observed set times for it. He did not see it as an expendable add-on. Prayer was at the heart of his work in spreading the gospel.

 

ကောလောသံ ၁:၅ တွင် “ကောင်းကင်ဘုံ၌ သိမ်းထားတော်မူသော မျှော်လင့်ခြင်း” ဟူသော စကားစုသည် အထူးအာရုံစိုက်စရာဖြစ်သည် (နှိုင့် အပိုဒ်ငယ် ၁၂ “အမွေခံခြင်း”)။ ဤစကားစုသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အမြင့်ဆုံးတန်ဖိုးကို ကောလောသံယုံကြည်သူများနှင့် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်သူအားလုံးအတွက် အနှစ်ချုပ်ပေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့တွင် လူ့ဆန္ဒသက်သက် သို့မဟုတ် မဖြစ်နိုင်သော အိပ်မက်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ခိုင်မာစွာ တည်ထားတော်မူသော မျှော်လင့်ခြင်းရှိသည်။ ဤခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ခြင်း၏ လုံခြုံမှုကို အလေးပေးရန် ရှင်ပေါလုသည် “သိမ်းထားတော်မူသည်” ဟူသော ကြိယာ apokeimai ကို သုံးသည် (လု ၁၉:၂၀ တွင် လုံခြံူစွာ သိမ်းထားသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်၊ ၂တိ ၄:၈ တွင် အဆင်သင့်ထားသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်)။ ထို့အပြင် ဤမျှော်လင့်ခြင်းသည် “ကောင်းကင်ဘုံ၌” ရှိသည်ဟု ဖော်ပြသည် (မာ ၆:၁၉-၂၁ ကိုကြည့်)။ ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် ပေးသနားတော်မူသော ထာဝရ အသက်ဆိုသည့် အဖိုးတန်ဘဏ္ဍာသည် ပျောက်ဆုံးနိုင်၊ အန္တရာယ်ရှိနိုင်ခြင်း လုံးဝမရှိပါ။ ဤမျှော်လင့်ခြင်း၏ သေချာမှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ခိုင်ခံ့စေပြီး ခရစ်တော်၏ ဘုန်းအသရေတော်နှင့် ပြန်ကြွလာခြင်း “မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ခြင်း” ကို စောင့်မျှော်ရင်း ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စေသည် (တိ ၂:၁၃၊ ကောလောသံ ၃:၁-၁၇ အနက်ကိုကြည့်)။

In the midst of Paul’s prayer is a phrase that deserves close attention regarding the hope that is in heaven for believers (Col. 1:5; cf. v. 12, “the inheritance”). The phrase summarizes the supreme value of the gospel to both the Colossian believers and to all who await Christ’s return. We have an assured, God-established hope, not simply a fleeting human wish or unrealistic dream. As a way of accenting the security of this Christian hope, Paul uses the verb apokeimai, which means “to put away for safekeeping” (as in Luke 19:20) or “to be reserved in readiness” (as in 2 Tim. 4:8). To further underline the confidence we may have in this hope, Paul notes that it is laid up “in heaven” (cf. Matt. 6:19–21). This priceless treasure—everlasting life offered through Jesus Christ—is not subject to risk or loss; it is secure. The certainty of this hope helps steady us and fill us with joy as we await “the blessed hope” of Christ’s glorious coming (Titus 2:13; see commentary on Col. 3:1–17).

 

ကောလောသံဩဝါဒစာတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို တစ်ကြိမ်တည်းသာ ဖော်ပြထားသည်။ “ဝိညာဉ်တော်၌ ဖြစ်သော ချစ်ခြင်း” (၁:၈)။ အချို့ဘာသာပြန်များတွင် ၁:၉ နှင့် ၃:၁၆ တွင် “ဝိညာဉ်ရေးရာ” ဟု သုံးထားသော်လည်း သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ရည်ညွှန်းဖွယ်ရှိသည်။ ဧဖက်ဩဝါဒစာနှင့် နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေသော်လည်း ဤဩဝါဒစာတိုတွင် ဝိညာဉ်တော်အကြောင်း အလေးမထားခြင်းသည် အံ့သြစရာဖြစ်သည် (ဧဖက် ၁:၁၃-၁၄၊ ၂:၁၈၊ ၂၂၊ ၃:၅၊ ၁၆၊ ၄:၃-၄၊ ၃၀၊ ၅:၁၈၊ ၆:၁၇-၁၈)။ ရှင်ပေါလုသည် ကောလောသံဩဝါဒစာတွင် အဓိကပြဿနာ ဖြစ်သော ယေရှုခရစ်တော်၏ အရေးကြီးမှုကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤဝိညာဉ်တော်ဖော်ပြချက်သည် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို လှုံ့ဆော်ပေးတော်မူသော ဝိညာဉ်တော်ကို ကောလောသံယုံကြည်သူများ သိရှိကြောင်း သတိပေးသည်။

The phrase about love in the Spirit (Col. 1:8) is the only mention of the Holy Spirit in Colossians (in some translations, the adjective “spiritual” is used in 1:9 and 3:16, which likely alludes to the Spirit). This is especially curious given the emphasis placed on the Spirit in the closely related letter to the Ephesians (Eph. 1:13–14; 2:18, 22; 3:5, 16; 4:3–4, 30; 5:18; 6:17–18). Paul focuses his attention in the shorter letter to the Colossians on the major issue in question: the importance of Jesus Christ. However, this mention of the Spirit reminds us that His work was essential to Paul and that the Spirit was known to the believers in Colossae as the One who inspired love within the Christian community.

 

ကောလောသဲမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ပထမဦးစွာ ရောက်ရှိခဲ့သည့်အချိန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ ပါဝလုသည် ကောလောသဲ ၁:၉-၁၂ တွင် အချိန်၏ဇာတ်ကြောင်းစီးဆင်းမှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ထားသည်။ သူတို့၏အယူခံခြင်းကို ပါဝလုကြားသိရသောအခါ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ သူနှင့် ဧပါဖြဒိတ်တို့ အမြဲပြုလုပ်ခဲ့သည့် ဆုတောင်းပုံစံကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (ဗျာ ၃ နှင့် ၄:၁၂-၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ (ဧပါဖြဒိတ်ကို ၁:၇-၈၊ ၄:၁၂-၁၃ နှင့် ဖိလေမုန် ၂၃ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ သူ၏ကောင်းမွန်သောဥပမာမှ ကျွန်ုပ်တို့ရရှိသော လှုံ့ဆော်မှုနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ကောလောသဲ၊ နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ။)

Having worked his way back in time to the moment the Christians at Colossae first believed, Paul reverses the narrative flow of time in Colossians 1:9–12. When Paul heard of their conversion, it triggered a pattern of prayer that he and Epaphras had practiced ever since (cf. v. 3; 4:12–13). (Epaphras is mentioned in 1:7–8; 4:12–13, and Philemon 23. See Colossians: Introduction for a discussion of the inspiration we gain from his good example.)

 

သူ၏ဆုတောင်းချက်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြရာတွင်၊ ‌ေပါလုသည် ဤယုံကြည်သူသစ်များအတွက် သူ၏ဝိညာဉ်ရေးရာရည်မှန်းချက်များကို ဖော်ပြထားသည်—ထိုရည်မှန်းချက်များသည် ခြိမ်းခြောက်နေသော တရားမဲ့သွေ့လွဲယုံကြည်ချက်နှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း မဟုတ်ပါ။ ပါဝလုသည် ကောလောသဲမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများ၏ဘဝတွင် အောက်ပါရည်မှန်းချက်များ ပြည့်စုံလာရန် မျှော်လင့်ခဲ့ပြီး ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထိုသူများသည် သူ၏အစီရင်ခံစာကို ဘုရားသခင်အအလိုတော်အတိုင်း လှုံ့ဆော်ခြင်းခံရသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

Continuing his prayer, Paul traces his spiritual goals for these new believers—goals that are not unrelated to the threatening heresy. Paul hoped and prayed that the following goals would be realized in the lives of the believers in Colossae who believed that his report was inspired by God:

 

၁. ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ကြရန် (ကောလောသဲ ၁:၉ခြမ်း)။ ပါဝလုသည် သူတို့အား ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ပညာဖြင့် ပြည့်ဝစေရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထိုပညာသည် ကောလောသဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မှားယွင်းသောအယူများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်၌ ပြည့်စုံမှုအားလုံး နေထိုင်သည်ဟု နှစ်ကြိမ်အတည်ပြုထားသည် (၁:၁၉၊ ၂:၉)။ ခရစ်တော်၌သာ “ပညာနှင့်ဉာဏ်အလုံးစုံသောဘဏ္ဍာ” ရှိသည် (၂:၃)။ ပါဝလုသည် သူ၏လိပ်စာရရှိသူများ မှားယွင်းသောဆရာများ ကြွားဝါနေသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်ပြီး စေ့စပ်တွေးခေါ်သော ပညာအစား၊ ခရစ်တော်ဗဟိုပြုသော ဤပညာဖြင့် ပြည့်ဝစေရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။

1. They Would Have Insight into God’s Will (Col. 1:19b). Paul wished them to be filled with the knowledge of God’s will, which likely relates to the false teachings circulating in Colossae. Paul twice affirms that all fullness dwells in Christ (1:19; 2:9), and it is in Christ that “all the treasures of wisdom and knowledge” are to be found (2:3). Paul prays that his addressees would be filled with this Christ-centered wisdom rather than a secret, speculative knowledge touted by the false teachers.

 

၂. ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အတွင်း၌erosene နေထိုင်ကြရန် (ကောလောသဲ ၁:၁၀ဦး)။ ပါဝလုသည် ကောလောသဲသားများအား ထိုသခင်နှင့်ထိုက်တန်သော ဘဝတစ်ခု (စာသားအတိုင်း “လမ်းလျှောက်ခြင်း”) ဖြင့် နေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် ဘဝကို ခြေလျှင်လျှောက်လှမ်းခြင်းခရီးအဖြစ် ပုံဖော်ထားသော ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အသုံးများသော အသုံးအနှုန်းကို အသုံးပြုထားသည် (ဧဖက် ၄:၁၊ ၁ သက် ၂:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ (ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်စေခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ရောမ ၈:၈၊ ၁ သက် ၂:၄၊ ၄:၁ ကိုကြည့်ပါ။)

2. They Would Live within God’s Will (Col. 1:10a). Paul admonishes the Colossians to live a life (lit. “walk”) worthy of the Lord. He uses here a common OT expression that portrays life as a journey on foot (cf. Eph. 4:1; 1 Thess. 2:12). (On pleasing God, see Rom. 8:8; 1 Thess. 2:4; 4:1.)

 

၃. ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံ၌ ကြီးထွားလာကြရန် (ကောလောသဲ ၁:၁၀ခြမ်း၊ ဗျာ ၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အသီးသစ်အောင်ခြင်းနှင့် တိုးပွားလာခြင်းဆိုသော စကားလုံးများကို အသုံးပြုရာတွင် ပါဝလုသည် ဖန်ဆင်းခြင်းဇာတ်လမ်း၌ ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော “အသီးသီးကြလော့” ဟူသော ပညတ်တော်ကို ထင်ဟပ်နေသည် (က ၁:၂၂၊ ၂၈)။ ထိုအကြောင်းအရာသည် ဓမ္မဟောင်းဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ က ၈:၁၇၊ ၁၇:၂၀၊ ထွက် ၁:၇၊ ယေ ၃:၁၆)။ ဖန်ဆင်းခြင်းဇာတ်လမ်း၌ ပါဝင်သော ပညတ်တော်၏ အဆုံးစွန်သော ပြည့်စုံခြင်းကို ခရစ်တော်အားဖြင့် လူသားတို့၏ ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်းတွင် တွေ့ရှိရသည် (ကောလောသဲ ၃:၁-၁၇ အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။

3. They Would Grow in Christian Experience (Col. 1:10b; cf. v. 6). In using the language of being fruitful and increasing, Paul seems to be reflecting God’s command in the Creation story to “be fruitful” (Gen. 1:22, 28), a theme that is carried down through the OT story (e.g., Gen. 8:17; 17:20; Ex. 1:7; Jer. 3:16). The ultimate fulfillment of the command embedded in the Creation story is to be found in the re-creation of humankind through Christ (see commentary on Col. 3:1–17).

 

၄. ခရစ်ယာန်ကတိကဝတ်တွင် မယိမ်းယိုင်ဘဲ ခိုင်မြဲစေရန် (ကောလောသဲ ၁:၁၁)။ ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများ လိုအပ်သမျှသော တန်ခိုးအားလုံးကို ပေးနိုင်စွမ်းရှိသော ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် ကောလောသဲသားများ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေတော်၏ အတိုင်းအတာအားဖြင့် တန်ခိုးကြီးမားစွာ ခွန်အားဖြည့်ပေးခြင်းခံကြရမည်ဟု မြင်ယောင်ခဲ့သည် (ဧဖက် ၁:၁၈-၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

4. They Would Be Steadfast in Their Christian Commitment (Col. 1:11). Paul exudes confidence in God’s ability to provide all the power believers need. He envisioned the Colossians being strengthened with mighty power on the grand scale of God’s own glorious power (cf. Eph. 1:18–20).

 

၅. အားကောင်းသော ဆုတောင်းဘဝ ရှိကြရန် (ကောလောသဲ ၁:၁၂)။ ဤအပြုသဘောဆောင်သော အရည်အသွေးများကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ချီးမွမ်းခြင်းမပြုဘဲ၊ ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရန် ပါဝလုနှင့်အတူ ပါဝင်ကြရမည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်က သူ၏လူမျိုးတို့၏ အမွေခံရန် အခွင့်အရေးကို ဝေမျှခွင့်ပေးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ထွက်မြောက်ရာဇာတ်လမ်းမှ စကားလုံးများကို အသုံးပြုလာပြီး သူ၏အငြင်းအခုံ၏နောက်အပိုင်း (ကောလောသဲ ၁:၁၃-၂၃) သို့ ကူးပြောင်းလာချိန်တွင် ထိုစကားလုံးများ ပို၍ထင်ရှားလာသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဤစကားလုံးများသည် ဣသရေလတိုင်းမျိုးနွယ်များအတွက် ခွဲဝေပေးထားသော နယ်မြေများကို ဖော်ပြသည် (ဥပမာ၊ ယောရှု ၁၂:၇၊ ၁၈:၆)။ ပါဝလုသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဝိညာဉ်ရေးရာအရ အသုံးချထားသည် (တရားဟော ၃၂:၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်၏ ကတိထားသောနယ်မြေသစ်တွင် “အလင်း” ၌ နေထိုင်ရသော ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအဖြစ် ပါဝင်ခွင့်ရှိခြင်းကို ဤနည်းဖြင့် အသုံးချထားသည် (ကောလောသဲ ၁:၁၂)။

5. They Would Have a Strong Prayer Life (Col. 1:12). They were not to take credit for any of these positive qualities but were to join Paul in thanking God, since He had enabled them to share the inheritance of His people. Paul begins to use language drawn from Exodus as he transitions to the next section of his argument (Col. 1:13–23), where such language is more pronounced. In the OT, these terms describe the territories allotted to the tribes in the land of Israel (e.g., Josh. 12:7; 18:6). Paul spiritualizes this theme (cf. Deut. 32:9), applying it to the privilege of being part of the people of God who live in “light” (Col. 1:12) in the new promised land of God’s grace.

ကောလောသဲယုံကြည်သူများအတွက် ပါဝလု၏ အံ့မခန်းဆုတောင်းချက်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်သောအခါ၊ ထိုဆုတောင်းချက်၏ ရွှင်လန်းသောအသံထုကို လက်လွတ်မခံပါနှင့်။ ဤအလွန်ကြီးမားသော ကောင်းချီးများသည် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်သည်ဟု သူယုံကြည်ခဲ့သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏နာမတော်အားဖြင့် ထိုကောင်းချီးများကို တော ၁:၁၃-၂၃။ ကောလောသဲသားများကို ရွေးနုတ်ရန် ခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်။

 As we review Paul’s impressive prayer for the believers in Colossae, do not miss its buoyant tone. He believed that these grand blessings were readily available through God’s grace that is expressed in Jesus Christ. In His name, we have the right to lay claim to them today.

 

ကောလောသဲ ၁:၁၃-၂၃ ကို ကျမ်းစာလွှာတစ်ခုလုံး၏ ဓမ္မသီအိုရီဆိုင်ရာ နှလုံးသားဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၁၅-၂၀ ရှိ ကဗျာသည် ခရစ်တော်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ ပါဝလု၏အဆုံးအမများ၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အမှုတော်ကို ဗဟိုပြုထားသော ဤအဖိုးတန်စကားလုံးများတွင် သမ္မာကျမ်းစာတစ်ခုလုံးတွင် အလွန်လှုံ့ဆော်မှုပေးသော အကြောင်းအရာများကို တွေ့ရှိရသည်။

င်းဆိုပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

1:13–23. God’s Action in Christ to Redeem the Colossians. Colossians 1:13–23 could be described as the theological heart of the epistle. The poem in vv. 15–20 serves as a high point, if not the summit, of Paul’s teachings about Christ. It is in these treasured words, focused on the person and work of Christ, that we find some of the most inspiring themes in the entire Bible.

 

အခန်းငယ် ၁၃-၁၄ တွင် ပါဝလုသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် ခရစ်တော်ကို လက်ခံသောအခါ ဖြစ်ပျက်သည်များကို ပထဝီဝင်အနေဖြင့် ပြောဆိုထားသည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ဘုရားသခင်သည် တစ်နိုင်ငံမှ နောက်တစ်နိုင်ငံသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးသည်—အမှောင်မှ “သားတော်၏နိုင်ငံ” သို့ (အခန်း ၁၃)၊ ယုံကြည်သူများသည် ထိုနေရာ၌ ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ခံစားရသည် (အခန်း ၁၄)။ ရွေးနုတ်ခြင်း (apolytrōsis) ဆိုသည်မှာ ကျွန်ဈေးကွက်မှ လာသော စကားလုံးဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးပြုသူတစ်ဦးက ဝယ်ယူပေးခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ခံခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ပါဝလု၏ ပြင်းထန်သောဘာသာစကားသည် ထွက်မြောက်ရာဇာတ်လမ်းကို အထူးသဖြင့် ထွက် ၆:၆ (ဟောရှေ ၁၃:၁၄၊ မိက္ခာ ၄:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် အဲဂုတ္တုနိုင်ငံကို ကျွန်ခံရာနေရာနှင့် အမှောင်နေရာအဖြစ် သမိုင်းကြောင်းကို ဆွဲယူထားသည် (ထွက် ၁၀:၂၁-၂၉)။ ယနေ့ခရစ်ယာန်များအတွက် ကောလောသဲ ၁:၁၃-၁၄ သည် ရှာဖွေစရာမေးခွန်းများ (ဥပမာ၊ “ခရစ်တော်အနိုင်ရရှိပေးထားသော ပြောင်းလဲမှုကြီးကို ငါ့ဘဝတွင် ပြသထားပါသလား။”) နှင့် နှလုံးသားမှ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

In vv. 13–14, Paul speaks geographically of what happens when someone accepts Christ. The person is transferred by God from one kingdom to another—from darkness to “the kingdom of the Son” (v. 13), where believers enjoy redemption and forgiveness (v. 14). Redemption (apolytrōsis) is a term borrowed from the slave market and indicates the freedom from slavery gained through having been purchased by a benefactor. Paul’s vivid language draws on the Exodus story (esp. Ex. 6:6; cf. Hos. 13:14; Mic. 4:10) and the history of Egypt as a place of slavery and darkness (Ex. 10:21–29). For Christians today, Colossians 1:13–14 result in both searching questions (e.g., “Does my life exhibit the dramatic shift Christ has won for me?”) and heartfelt praise.

 

အခန်းငယ် ၁၅-၂၀ တွင် ကဗျာဆန်သော လက္ခဏာများ ပြသထားသည်။ ဥပမာ၊ “ပထမဦးဆုံးသောသားဦး” ဟူသော စကားလုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုခြင်း (အခန်း ၁၅၊ ၁၈)၊ ခရစ်တော်ကို ရည်ညွှန်းသော စကားစုမျိုးစုံ (ဥပမာ၊ “ထိုသူသည်”၊ “ထိုသူအားဖြင့်”) နှင့် “အရာအားလုံး” ဟူသော စကားစု။ ဤကဗျာဆန်သော လက္ခဏာများကြောင့် ဤအပိုင်းကို ပါဝလုကိုယ်တိုင် အသုံးပြုခဲ့ပြီး လက်ရှိပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် တည်းဖြတ်ခဲ့သည့် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်သီချင်းဟောင်းတစ်ပုဒ်ဟု မကြာခဏ ယူဆကြသည်။ သို့သော် ဤကဗျာသည် ပါဝလုကိုယ်တိုင်၏ တီထွင်ဖန်တီးမှုသာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

Verses 15–20 display poetic features, such as the repeated use of the term “firstborn” (vv. 15, 18), a variety of phrases that refer to Christ (e.g., “He is,” “through Him”) and the phrase “all things.” Because of these poetic features, the passage is often thought to have been an early Christian hymn that Paul used and perhaps edited to address the issues at hand. However, it may simply be Paul’s own creative composition.

 

ဤကဗျာအတွက် ဖွဲ့စည်းပုံမျိုးစုံကို အဆိုပြုခဲ့ကြသည်။ အကောင်းဆုံးမှာ အခန်းငယ် ၁၅-၁၆ နှင့် ၁၈-၂၀ ဟူ၍ အပိုဒ်နှစ်ပိုဒ်အဖြစ် မြင်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ အခန်းငယ် ၁၇-၁၈ဦးကို အလယ်တွင် ကူးပြောင်းအပိုဒ်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန်ဖြစ်သည်။ ယခင်အပိုဒ်သည် ပထမအပိုဒ်ကို အကျဉ်းချုပ်ထားပြီး နောက်အပိုဒ်က ဒုတိယအပိုဒ်ကို မိတ်ဆက်ထားသည်။ ပထမအပိုဒ် (အခန်း ၁၅-၁၆) သည် အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသူအဖြစ် ခရစ်တော်၏အမှုကို ချီးမွမ်းထားပြီး (ယောဟန် ၁:၃၊ ၁၀၊ ၁ ကော ၈:၆၊ ဟေဗြ ၁:၂-၃၊ ၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ဒုတိယအပိုဒ် (ကောလောသဲ ၁:၁၈-၂၀) သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သွန်းလောင်းသော သူ၏အသွေးတော်အားဖြင့် အရာအားလုံးကို ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်းအမှုကို ချီးမွမ်းထားသည် (အခန်း ၂၀)။ ကဗျာ၏ နှစ်ပိုင်းကို ခရစ်တော်ဗဟိုပြုမှု၊ ပထမတွင် ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ်နှင့် နောက်တွင် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသူအဖြစ်၊ နှင့် “အရာအားလုံး” ကို ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်း၏ ပစ်မှတ်အဖြစ် တစ်သမတ်တည်း အာရုံစိုက်မှုဖြင့် ပေါင်းစည်းထားသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ရွေးနုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အမှုတော်နှစ်ခုကို ခရစ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တန်ခိုးတော်တွင် ပေါင်းစည်းထားသည်။

A variety of structures have been proposed for the poem. It seems best to view it as two stanzas (vv. 15–16, 18–20), with vv. 17–18a serving as a transition in which the former summarizes the first stanza and the latter introduces the second. The first stanza (vv. 15–16) celebrates Christ’s work as Creator of all things (cf. John 1:3, 10; 1 Cor. 8:6; Heb. 1:2–3, 10), and the second (Col. 1:18–20) celebrates Christ’s work in reconciling all things through His blood on the cross (v. 20). The two halves of the poem are drawn together by a consistent focus on Christ, first as Creator and then as Reconciler, and by the presence of “all things” as the object of both creation and reconciliation. The acts of creation and redemption are unified in the person and power of Christ.

 

ကဗျာ၏ အရေးကြီးသော စကားစုတစ်ခုချင်းစီ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရကျိုးနပ်သည်။ ပထမအပိုဒ် (အခန်း ၁၅-၁၇) ကို “မမြင်နိုင်သော ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်” ဟူသော အတည်ပြုချက်ဖြင့် စတင်ထားသည်။ ပါဝလုအသုံးပြုသော ဂရိစကားလုံး eikōn သည် “ပုံသဏ္ဍာန်”၊ “တူညီမှု” သို့မဟုတ် “ရုပ်တု” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ပါဝလုသည် ဖန်ဆင်းခြင်းဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက်ဆွဲယူထားပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် လူသားကို ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဍာန်တော်အတိုင်း ဖန်ဆင်းတော်မူသည်ဟု အတည်ပြုထားသည် (ဂရိဘာသာ eikōn၊ ကမ္ဘာဦး ၁:၂၇)။ ဟေဗြ ၁:၂-၃ နှင့် ၂ ကော ၄:၆ တို့တွင် ဤအယူအဆကို ပိုမိုဖော်ပြထားသည်။ ဘုရားသခင်ထံ ဝင်ရောက်လိုပါက (အရှင်မမြင်နိုင်သော ဘုရားသခင်ကို မြင်ရန်နှင့် သိရန်) ယေရှုကို ကြည့်ရှုရမည်ဟု ပါဝလုငြင်းခုံထားသည်။ ကောလောသဲယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်၏ အဆုံးအဖြတ်ပေးသော ဗျာဒိတ်တော်ကို အခြားနေရာတွင် ရှာဖွေရန် သွေးဆောင်ခံနေရသည်ဖြစ်၍ ဤသတိပေးချက်ကို လိုအပ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုနည်းတူပင် လိုအပ်သည်။

It is worth reflecting carefully on the meaning of each important phrase of the poem. The first stanza (vv. 15–17) opens with the assertion that Jesus is “the image of the invisible God.” The Greek word Paul uses for image is eikōn, which means “image,” “likeness,” or even “idol.” Paul continues to draw on the Creation story, which asserts that God created humankind in His own image (Gr. eikōn; Gen. 1:27). Hebrews 1:2–3 and 2 Corinthians 4:6 both describe this concept further. Paul argues that if we wish to have access to God (i.e., to see the invisible God and to know Him), we must look to Jesus. The believers in Colossae, who were being tempted to look elsewhere for the definitive revelation of God, needed this reminder, and so do we.

 

နောက်တွင် ယေရှုကို “ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံးထက် ပထမဦးဆုံးသောသားဦး” ဟု ဖော်ပြထားသည် (ကောလောသဲ ၁:၁၅)။ ဤစကားစုကို ကဗျာ၏ ဒုတိယအပိုဒ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်ထားပြီး ခရစ်တော်ကို သေခြင်းမှ “ပထမဦးဆုံးသောသားဦး” ဟု ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁၈)။ ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် “ပထမဦးဆုံးသောသားဦး” ဟူသော ဂရိစကားလုံး prōtotokos ကို သားဦးသားဖွားခြင်းကို ဖော်ပြရန် မကြာခဏအသုံးပြုသည် (ဟေဗြ ၁၁:၂၈)။ သို့သော် ယေရှုကို ဖော်ပြရန်နှင့် သူ၏ဘွဲ့အမည်အဖြစ် ပိုမိုမကြာခဏ အသုံးပြုသည် (ရော ၈:၂၉၊ ဟေဗြ ၁:၆၊ ဗျာ ၁:၅၊ ထွက် ၄:၂၂၊ ဆာ ၈၉:၂၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနည်းဖြင့် အသုံးပြုသောအခါ၊ ၎င်းသည် ယေရှုကို အဆင့်အတန်းအားဖြင့် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သူ၊ အချိန်အားဖြင့် ဦးစားပေးသူ၊ သို့မဟုတ် အခြားသူများထက် ရှေ့တွင်ရှိသူဟု ဖော်ပြသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်များကို ပါဝလု၏ ခရစ်တော်အားဖြင့် “အရာအားလုံး ဖန်ဆင်းခြင်းခံရသည်” ဟူသော ဖော်ပြချက်နှင့် သေခြင်းမှ “ပထမဦးဆုံးသောသားဦး” အဖြစ် အရာအားလုံးထက် အထွတ်အထိပ်ရှိသူဟူသော ခရစ်တော်၏ ချဲ့ထွင်ဖော်ပြချက်တို့ဖြင့် အတည်ပြုထားသည် (အခန်း ၁၈)။ ခရစ်တော်သည် အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသည်ဟူသော အယူအဆသည် ယုတ္တိအရ ခရစ်တော်ကို ဖန်ဆင်းခြင်းထဲမှ ချန်လှပ်ထားပြီး ဖန်ဆင်းခံရသူများနှင့် ခွဲခြားထားသည် (ယေဟောဝါသက်သေများ၏ New World Translation ကျမ်းသည် အခန်း ၁၅-၂၀ တွင် “အခြား” ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် ဤအချက်ကို ငြင်းပယ်ရန် ကြိုးပမ်းထားသည်။ ဥပမာ၊ “ထိုသူအားဖြင့် အခြားအရာအားလုံး ဖန်ဆင်းခြင်းခံရသည်” [အခန်း ၁၆])။ “ပထမဦးဆုံးသောသားဦး” ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြုရာတွင် ပါဝလုသည် ယေရှု၏ အရေးကြီးမှုနှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံးထက် အထွတ်အထိပ်ရှိသော အဆင့်အတန်းကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။

Next, Jesus is described as “the firstborn over all creation” (Col. 1:15), a phrase that the second stanza of the poem echoes (vv. 18–20) in describing Christ as “the firstborn” from among the dead (v. 18). In the NT, the Greek term for firstborn, prōtotokos, is often used to describe the first son to come from the womb (Heb. 11:28), but it is used more frequently in a figurative sense as a title for or description of Jesus (see Rom. 8:29; Heb. 1:6; Rev. 1:5; cf. Ex. 4:22; Ps. 89:27). Used in this way, it describes Jesus as the One who is supreme in position, who is supreme over or has priority over time, or who existed before others. These meanings are confirmed by Paul’s description of Christ as the One through whom “all things were created” in heaven and on earth (Col. 1:16) and by his expansion on Christ as “the firstborn from” (or “firstborn from among”) the dead who has preeminent supremacy over everything (v. 18). Logically, the idea that Christ created all things excludes Him from creation and distinguishes Him from created beings (a point that the New World Translation of the Jehovah’s Witnesses seeks to deny by inserting the word “other” several times in vv. 15–20; for example, “By means of him all other things were created” [v. 16]). In using the term “firstborn,” Paul accents Jesus’s importance and supreme position over all creation.

 

အခန်း ၁၆ တွင် ပါဝလုသည် ယေရှုကို ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသူအဖြစ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အတည်ပြုချက်များ၏ အခြေခံကို ပေးထားသည် (အခန်း ၁၅-၁၆)။ ကမ္ဘာဦး ၁ နှင့် ဥပဒေစည်းကမ်းပညတ် (ထွက် ၂၀:၈-၁၁) မှ ဘာသာစကားကို ဆွဲယူ၍ ခရစ်တော်သည် အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသူဟု ကြေညာထားသည် (“ခရစ်တော်နှင့် အရာအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းခြင်း” စာမျက်နှာ ၁၇၄၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်၏ ဖန်ဆင်းတန်ခိုးသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆိုင်ရာ ကမ္ဘာ့ပထဝီနယ်နိမိတ်များကို ဖြတ်ကျော်သည်။ ၎င်းသည် လူ့မျက်စိမြင်နိုင်သော အလင်းတန်းအကွာအဝေးသို့ ကန့်သတ်ခံရခြင်းမဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတွင် “မြင်နိုင်သော” နှင့် “မမြင်နိုင်သော” အရာများပါဝင်သည် (အခန်း ၁၆)။

In v. 16, Paul provides the basis for these bold assertions concerning the descriptions of Jesus as the image of God and the Creator of all things (vv. 15–16), drawing on the language of both Genesis 1 and the Sabbath commandment (Ex. 20:8–11) to proclaim Christ as the One who has created everything (see “Christ and the Creation of All Things,” p. 1745). Christ’s creative power moves through the boundaries of cosmic geography (i.e., in heaven; on earth). It is not limited to the spectral bandwidth of human sight, since it includes both the “visible” and the “invisible” (v. 16).

 

သို့သော် ပါဝလု၏ အထူးစိတ်ဝင်စားမှုမှာ မမြင်နိုင်သော၊ တန်ခိုးကြီးမားသော၊ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာသတ္တဝါများသည် ယေရှုအား သူတို့၏ဖြစ်တည်မှုကို အကြွေးတင်နေရသည်ဟူသော အချက်ကို အတည်ပြုရန်ဖြစ်သည်။ ကောလောသဲတွင် မှားယွင်းသောဆရာများ အသုံးပြုခဲ့သည့် ဝိညာဉ်ရေးရာတန်ခိုးများကို ရည်ညွှန်းသော စကားလုံးများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ခွဲခြားရန် မလိုအပ်ပါ (၂:၁၀၊ ၁၅၊ ရော ၈:၃၈-၃၉၊ ၁ ကော ၁၅:၂၄၊ ဧဖက် ၁:၂၁၊ ၃:၁၀၊ ၆:၁၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤစကားလုံးများအားလုံးသည် ဝိညာဉ်ရေးရာတန်ခိုးများကို ညွှန်ပြပြီး ကောင်းသောသတ္တဝါများနှင့် ဆိုးသောသတ္တဝါများ ပါဝင်နိုင်သည်။ ပါဝလု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာသတ္တဝါအားလုံးသည် ယေရှုအားဖြင့် ဖန်ဆင်းခြင်းခံရသည်ဟု ငြင်းခုံရန်ဖြစ်ပြီး၊ ဤအချက်မှန်ကန်သောကြောင့် အားလုံးသည် ယေရှုအား ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်းကို အကြွေးတင်နေရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

However, Paul’s special interest was in asserting that there are no invisible, powerful, or spiritual beings who do not owe their existence to Jesus. It is not important to differentiate the meanings of the terms Paul uses for these spiritual beings, which may have been expressions used by the false teachers in Colossae (cf. 2:10, 15; Rom. 8:38–39; 1 Cor. 15:24; Eph. 1:21; 3:10; 6:12). All these terms designate spiritual powers and may include both good and evil beings. Paul’s purpose was to argue that all spiritual beings were created by Jesus, and because this is true, all owe Him their worship and allegiance by implication.

 

နောက်တွင် ပါဝလုသည် ခရစ်တော်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းအခန်းကဏ္ဍကို ပြန်လည်ဖော်ပြပြီး ချဲ့ထွင်ထားသည်။ အရာအားလုံးသည် ထိုသူအားဖြင့်သာမက ထိုသူအတွက်လည်း ဖန်ဆင်းခြင်းခံရသည်ဟု မှတ်သားထားသည် (ကောလောသဲ ၁:၁၆ခြမ်း)။ ခရစ်တော်သည် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ကိုယ်စားလှယ်သာမက ရည်ရွယ်ချက်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် အရာအားလုံး၏ မူလဇစ်မြစ်သာမက အဆုံးသတ်လည်း ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့အစ (cosmogony) နှင့် ကမ္ဘာ့အဆုံး (eschatology) ကို ဧဖက် ၁:၁၀ နှင့်အညီ ပေါင်းစည်းထားပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်သည် ပြည့်စုံစေမည့်အချိန်ကို မျှော်ကြည့်ထားသည်။

Next, Paul restates and extends Christ’s role in creation, noting that everything was created both through and for Him (Col. 1:16b). Christ is not only the Agent but also the Goal of creation. He is not only the Origin of all things but their Destiny as well. Cosmogony (how the world began) is joined with eschatology (how the world will end) in accordance with Ephesians 1:10, which looks toward the time when all will be fulfilled as God brings together everything in heaven and on earth.

 

နောက်စကားစု (ကောလောသဲ ၁:၁၇ဦး) သည် ခရစ်တော်သည် “အရာအားလုံးထက် ရှေ့တွင်ရှိသည်” ဟူသော အတွေးကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ကဗျာတွင် ဤအယူအဆကို ထပ်မံဖော်ပြထားသည် (“ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံးထက် ပထမဦးဆုံးသောသားဦး”၊ အခန်း ၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့နောက် ထိုသူ၌ အရာအားလုံး synestēken ဟု ချဲ့ထွင်ဖော်ပြထားသည်။ ဤနေရာတွင် ဂရိစကားလုံးသည် “စုစည်းထားသည်”၊ “တည်တံ့စေသည်” သို့မဟုတ် “တည်ရှိသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ခရစ်တော်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းအတွက် အရေးပါမှုသည် အစတွင် ဖန္ဆီးရှင်အဖြစ် အမှုတော် (အခန်း ၁၅-၁၇ဦး) သို့မဟုတ် အဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို ပေါင်းစည်းသူအဖြစ် အခန်းကဏ္ဍ (၁:၁၆ခြမ်း၊ ဧဖက် ၁:၁၀) သို့ ကန့်သတ်ခံရခြင်းမဟုတ်ပါ။ လက်ရှိတွင် ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံး (“အရာအားလုံး”) ၏ တည်ရှိမှုသည် ခရစ်တော်၏ တန်ခိုးရှိသော ပညတ်တော်၊ အခွင့်အာဏာရှိသော အုပ်ချုပ်မှုနှင့် ပေါင်းစည်းတန်ခိုးတော်ပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ ကောလောသဲယုံကြည်သူများအား ပါဝလုက “ကမ္ဘာများကို နေရာတွင် ထောက်ပံ့ထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးတွင် အရာအားလုံးကို စည်းစည်းညီညီ အလုပ်လုပ်နေစေသော လက်တစ်ဖက်သည် သူတို့အတွက် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် လက်သည်းများနှင့် ထိုးဖောက်ခံရသော လက်ပင် ဖြစ်သည်” ဟု ကြေညာခဲ့သည် (AA ၄၇၁၊ ကောလောသဲ ၁:၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

The next phrase (Col. 1:17a) conveys the thought that Christ is “before all things,” an idea that has already been expressed in the poem (cf. “the firstborn over all creation”; v. 15), and extends it by stating that in Him, all things synestēken. In this context, the Greek word means to “cohere,” “hold together,” or “exist.” The significance of Jesus in creation is not limited to His work as the Creator at the beginning (vv. 15–17a) or to His role as the One unifier of all things at the end (1:16b; Eph. 1:10). The current existence of all creation (i.e., “all things”) depends on the powerful command, authoritative rule, and unifying power of Christ. To the Colossian believers, Paul was declaring that “the hand that sustains the worlds in space, and holds in their orderly arrangements and tireless activity all things throughout the universe of God, is the hand that was nailed to the cross for them” (AA 471; cf. Col. 1:20).

ခရစ်တော်နှင့် အရာအားလုံး၏ ဖန်ဆင်းခြင်း ကောလောသဲ ၁:၁၅-၂၀ တွင် ပါဝလုသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးနယ်ပယ်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်ဟူသော အချက်ကို အထူးစိတ်ဝင်စားဖွယ် တည်ထောင်ရန် ကြိုးပမ်းထားသည်။ ဤအချက်ကို ပြုလုပ်ရန် သူသည် ကမ္ဘာဖန်ဆင်းခြင်းကို ဖော်ပြထားသော ဓမ္မဟောင်းကျမ်းပိုဒ်နှစ်ပိုဒ်ကို ဆွဲယူထားသည်။ ကမ္ဘာဦး ၁-၂ ရှိ ဖန်ဆင်းခြင်းဇာတ်လမ်းနှင့် ထွက် ၂၀:၈-၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော ဥပုသ်နေ့ပညတ်တော်တို့ဖြစ်သည်။ Christ and the Creation of All Things

In Colossians 1:15–20, Paul is very interested in establishing that God, through Christ, created everything in the realms of heaven and earth. To make this point, he draws on two OT passages that describe God’s creation of the world: the story of creation in Genesis 1–2 and the Sabbath commandment as expressed in Exodus 20:8–11.   ကမ္ဘာဦး ၁:၁ (ဂရိဘာသာပြန်၊ “အစတွင် ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းတော်မူသည်”) နှင့် ထွက် ၂၀:၁၁ (ဂရိဘာသာပြန်၊ “[သခင်ဘုရား] သည် ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ ပင်လယ်နှင့် ထိုအရာများအတွင်းရှိ အရာအားလုံး [ta panta] ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသည်”) တို့သည် ဤကျမ်းစာလွှာတွင် အထူးအရေးကြီးသည်။ ကောလောသဲ ၁:၁၆ တွင် တွေ့ရှိရသည်။ “ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ အရာအားလုံး”။ Genesis 1:1 (LXX, “In [the] beginning God made the heaven and the earth”) and Exodus 20:11 (LXX, “[The] Lord made the heaven and the earth and the sea and all the things [ta panta] in them”) hold particular significance in this epistle, as is seen in Colossians 1:16: “all things” in heaven and on earth.   ၁:၁၅-၂၀ တွင် “အရာအားလုံး” (ta panta) ဟူသော စကားစုသည် ရှေးခေတ်အတွေးအခေါ်ကျောင်းများ (အထူးသဖြင့် Stoicism သို့မဟုတ် Gnosticism) မှ လာသည်ဟု မကြာခဏ ယူဆကြသည်။ အကောင်းဆုံးမှာ ၎င်းသည် သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ စကားစုဖြစ်သည်ဟု အသိအမှတ်ပြုရန်ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ဥပုသ်နေ့ပညတ်တော်၏ ဘာသာစကားမှ ဤစကားစုကို ချေးယူခဲ့ပြီး ခရစ်တော်၏ အကန့်အသတ်မရှိ အခွင့်အာဏာကို မီးမောင်းထိုးပြရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူသည် “အရာအားလုံး” ၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏အာဏာပိုင်စိုးမှုအပြင်ဘက်တွင် အဘယ်အရာမျှ မရှိပါ (အခန်း ၁၅-၁၇၊ ၂၀)။ ဤအချက်သည် ပါဝလုအတွက် အလွန်အရေးကြီးခဲ့သည်။ ဤစကားစုကို အကြိမ်များစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးစွဲထားခြင်းက သက်သေပြသည်။ ခရစ်တော်၏ ပထမဦးစွာဖော်ပြချက်တွင် သူသည် “ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံး” (အခန်း ၁၅) ဟူသော စကားစုကို အသုံးပြုပြီး ပိုမိုပြည့်စုံသော ဖော်ပြချက်ကို ပေးထားသည်။ “ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ အရာအားလုံး” (အခန်း ၁၆)။ ဤပိုမိုပြည့်စုံသော ဖော်ပြချက်ကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းရန် သူသည် “အရာအားလုံး” ဟူသော စကားစုကို အကြိမ်များစွာ အသုံးပြုထားသည် (အခန်း ၁၆-၂၀)။ အဆုံးတွင် ပိုမိုပြည့်စုံသော ဗားရှင်းဖြစ်သည့် “မြေကြီးပေါ်ရှိ အရာများ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ရှိ အရာများ” သို့ ပြန်လသည် (အခန်း ၂၀)။ ထို့ပြင် ကဗျာဆန်သော အပိုင်း၏ ကျန်ဘာသာစကားအများစုသည် အထူးသဖြင့် အမျိုးမျိုးသော တန်ခိုးများ၏ ဖော်ပြချက် (အခန်း ၁၆) သည် ဤစကားစု၏ ရှင်းလင်းချက်၊ ချဲ့ထွင်ချက် သို့မဟုတ် အသုံးချချက်ဖြစ်သည်။ ကောလောသဲ ၁:၁၅-၂၀ တွင် “အရာအားလုံး” ဟူသော စကားစုကို စတုတ္ထပညတ်တော်ကို ရည်ညွှန်းထားသည်ဟု မှန်ကန်စွာ မြင်ပါက၊ ၎င်းသည် အပိုင်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ထားသော အချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ The phrase ta panta (“all things”) in 1:15–20 has often been thought to come from various schools of ancient thought (esp. Stoicism or Gnosticism). It is best to acknowledge that it is a biblical phrase. Paul borrowed it from the language of the Sabbath commandment and uses it to underline the boundless dominion of Christ: there is nothing that lies outside of His authority, since He is both Creator and Reconciler of “all things” (vv. 15–17, 20). This point was very important to Paul, as is evidenced by the number of times he evokes the phrase “all things” in these few short verses. In his initial description of Christ, he uses the phrase “all creation” (v. 15) before providing the full description: “all things” on heaven and earth (v. 16). To refer back to this fuller description, he uses the phrase “all things” several times (vv. 16–20) before returning at the end of the passage to a fuller version, “things on earth or things in heaven” (v. 20). Additionally, much of the rest of the language of the poetic passage, especially the description of the various powers (v. 16), is an explanation, expansion, or application of this phrase. If it is correct to see in the use of “all things” in Colossians 1:15–20 an allusion to the fourth commandment, it is a much-repeated point that is central to the structure of the passage.   ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဥပုသ်နေ့ပညတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းခြင်းကြားတွင် တင်းမာမှုမရှိပါ။ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်ဖြင့် ဥပုသ်နေ့ကို “ဝိညာဉ်ရေးရာအရ” ပြီးဆုံး၍ ပယ်ရှားခံရသည် သို့မဟုတ် အစားထိုးခံရသည်ဟု အကြံပြုခြင်းမပြုပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခရစ်တော်ကို ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ရွေးနုတ်ခြင်းဇာတ်ကြောင်းများ၏ ဗဟိုချက်တွင် ကိုးကွယ်ထိုက်သော ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် ထားရှိထားသည်။ ဥပုသ်နေ့ကို အမှန်တကယ် စောင့်ထိန်းရန်ဆိုလျှင် “မြင်နိုင်သော နှင့် မမြင်နိုင်သော အရာအားလုံး” ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ယေရှုခရစ်တော်၏ အကန့်အသတ်မရှိ သခင်ပိုင်စိုးမှုကို အသိအမှတ်ပြုရမည် (အခန်း ၁၆)။ ခရစ်ယာန်များအတွက် ဥပုသ်နေ့တွင် ကိုးကွယ်ရမည့်သူမှာ ခရစ်တော်ပင်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် “မြေကြီးပေါ်ရှိ အရာများ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ရှိ အရာများ” ကို ကိုယ်တော်ထံ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတော်မူသော ခရစ်တော်အားဖြင့်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၀)။ ဥပုသ်နေ့ကို ကိုးကွယ်ရမည်မဟုတ်၊ ဥပုသ်နေ့တွင် ခရစ်တော်ကို ကိုးကွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ There is no tension here between the worship of Christ and keeping the Sabbath commandment. Paul does not “spiritualize” the Sabbath by suggesting that it was completed, done away with, or replaced by Christ. On the contrary, Christ is placed at the center of the narratives of Creation and redemption as the Creator who is inherently to be worshiped on the Sabbath. To truly keep the Sabbath, one must acknowledge the limitless lordship of Jesus Christ who created “all things” (see “Meaning of ‘Sabbath’ in Colossians 2:16,” p. 1751). For Christians, it is Christ who is to be worshiped on the Sabbath as the Creator of “all things … visible and invisible” (v. 16), and it is Christ through whom God reconciles everything to Himself, “whether things on earth or things in heaven” (v. 20). The Sabbath is not to be worshiped; Christ is to be worshiped on the Sabbath.

 

ကောလောသီ ၁:၁၅-၁၇ အထိ ကဗျာရဲ့ပထမအပိုင်းမှာ ခရစ်တော်ကို ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် အဓိကထားဖော်ပြထားပေမဲ့၊ အဲဒီအပိုင်းဟာ ခရစ်တော်ရဲ့ စကြဝဠာဆိုင်ရာ အရေးပါမှုကို ပစ္စုပ္ပန်ခေတ်မှာရော၊ ခေတ်ကုန်ဆုံးချိန်မှာပါ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ “နေ့တိုင်း”၊ “ယနေ့” နဲ့ “အစဉ်အမြဲ” ယေရှုခရစ်တော်ဟာ အံ့ဖွယ်နဲ့ အရေးကြီးတဲ့သူပါလို့ သီချင်းဆိုထားသလိုပါပဲ (ဟေဗြဲ ၁၃:၈)။

While the first half of the poem (vv. 15–17) focuses on the role of Christ as Creator, it also has in view His cosmic significance both in the present and at the end of time. It sings of the wonder and significance of Jesus Christ not only “yesterday” but also “today” and “forever” (Heb. 13:8).

 

ကောလောသီ ၁:၁၅-၁၇ မှာ ခရစ်တော်ရဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းအမှုကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ကဗျာရဲ့နောက်အပိုင်း (ကဗျာ ၁၈-၂၀) မှာတော့ ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ချီးမွမ်းထားပါတယ်။ အရာအားလုံးဟာ ခရစ်တော်အထဲမှာ တည်ရှိနေပေမဲ့၊ အဲဒီအရာအားလုံးထဲမှာ အသင်းတော်နဲ့ သူ့မှာ အထူးဆက်ဆံရေးရှိပါတယ်။ အဲဒီဆက်ဆံရေးကို ကဗျာဆန်ဆန် ဖော်ပြဖို့ ပေါလုက “ခန္ဓာကိုယ်” ဥပစာကို သုံးထားပါတယ် (ကဗျာ ၁၈)။ အဲဒီဥပစာကို ရောမ ၁၂:၄-၅ နဲ့ ၁ကောရိန္သု ၁၂:၁၂-၃၁ မှာလည်း သုံးခဲ့ဖူးပါတယ်။ အရင်သုံးခဲ့တဲ့နေရာတွေမှာ ဦးခေါင်းဟာ ကိုယ်အင်္ဂါတွေထဲက တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အထူးအရေးမကြီးပါဘူး (၁ကောရိန္သု ၁၂:၂၁၊ နှိုင်းယှဉ် ၁ကောရိန္သု ၁၁:၃)။ ဧဖက်နဲ့ ကောလောသီ စာစောင်တွေမှာတော့ ပေါလုက ခရစ်တော်ကို အသင်းတော်ရဲ့ ဦးခေါင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ အသင်းတော်ဟာ ခရစ်တော်ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်ပါတယ် (ကောလောသီ ၁:၁၈၊ ၂:၁၉၊ ဧဖက် ၁:၂၂၊ ၄:၁၅၊ ၅:၂၃၊ နှိုင်းယှဉ် ကောလောသီ ၂:၁၀)။

Having celebrated Christ’s work as Creator in the first half of the poem (Col. 1:15–17), Paul next praises Christ as Redeemer in the second half (vv. 18–20). While all things coexist or cohere in Christ, He has a special relationship to His church. For a poetic description of that relationship, Paul turns to the body metaphor (v. 18), which he employs in Romans 12:4–5 and 1 Corinthians 12:12–31. In these earlier uses, the head is one body part among many others and is not assigned any special importance (1 Cor. 12:21; cf. 1 Cor. 11:3). When Paul uses the metaphor in Ephesians and Colossians, he designates Christ as the head of the church, which is His body (Col. 1:18; 2:19; Eph. 1:22; 4:15; 5:23; cf. Col. 2:10; see commentary on Col. 2:8–23).

 

ဖန်ဆင်းခြင်းဇာတ်လမ်းထဲက အရေးကြီးတဲ့စကားလုံးတစ်ခုကို ချေးယူပြီး (ကမ္ဘာဦး ၁:၁) ပေါလုက ယေရှုကို “အစ” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ် (ကောလောသီ ၁:၁၈)။ ကယ်တင်ခြင်းနဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းသစ်ရဲ့ အစပြုသူအဖြစ် ခရစ်တော်ကို မီးမောင်းထိုးပြထားတာပါ။ သေခြင်းမှ “ပထမဦးဆုံး မွေးဖွားသော” (သို့မဟုတ် “သေသူများထဲက ပထမဦးဆုံး မွေးဖွားသော”) လို့ သူ့ရဲ့ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြထားပါတယ် (တမန်တော် ၂၆:၂၃၊ ၁ကောရိန္သု ၁၅:၂၀၊ “ပထမဦးဆုံးမွေးဖွား” ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်အတွက် ကောလောသီ ၁:၁၃-၂၃ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်ရဲ့ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကြောင့် အရာအားလုံးမှာ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ဆိုင်ခြင်းရရှိခဲ့ပါတယ် (ကောလောသီ ၁:၁၈ခ)။

Borrowing another important term from the Creation story (Gen. 1:1), Paul describes Jesus as “the beginning” (Col. 1:18). He makes it clear that he is highlighting Christ’s role as the initiator of salvation, the new creation, by referring to the “firstborn from” (or “firstborn from among”) the dead as a way of describing Christ’s resurrection (Acts 26:23; 1 Cor. 15:20; on “firstborn,” see commentary on Col. 1:13–23). Christ’s resurrection results in His possessing universal supremacy (Col. 1:18b; cf. Rev. 1:5).

 

ကောလောသီ ၁:၁၉-၂၀ မှာ ခရစ်တော်ဟာ အရာအားလုံးမှာ အဘယ်ကြောင့် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ရှိသလဲဆိုတာကို ဖော်ပြထားပါတယ်။ အကြောင်းနှစ်ခုကြောင့်ပါ- (၁) သူ့ရဲ့ဘုရားသခင်ဖြစ်ခြင်း (ကဗျာ ၁၉) နဲ့ (၂) ဘုရားသခင်ရဲ့သားတော်အနေနဲ့ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှာ သွန်းလောင်းတော်မူသော သွေးတော်အားဖြင့် အရာအားလုံးကို ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်း (ကဗျာ ၂၀)။ နောက်ပိုင်း ဂနော့စတစ် အယူမှားတွေမှာ “ပြည့်စုံခြင်း” (ပလေရိုမာ၊ ကဗျာ ၁၉) ဆိုတာကို ဘုရားသခင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ အဆင့်ဆင့်သတ္တဝါတွေလို့ ဆိုခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီနေရာမှာတော့ (၂:၉ မှာလည်း) ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်ရဲ့နေထိုင်ခြင်းတည်းဟပ်ကို ခရစ်တော်ရဲ့ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နေထိုင်တာကို ဆိုလိုပါတယ်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှာ ဗိမာန်တော်ထဲမှာ နေထိုင်တယ်လို့ ဆိုထားတဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့နေထိုင်ခြင်းဟာ ခရစ်တော်ထဲမှာ ရှိနေပါတယ် (ဆာလံ ၆၈:၁၆ ကို ဂရိဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှာ ကြည့်ပါ၊ ကောလောသီ ၁:၁၉ နဲ့ စကားလုံးတူပါတယ်)။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ပြည့်စုံခြင်းအားလုံးဟာ ခရစ်တော်ထဲမှာ နေထိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အယူအဆက သူ့ရဲ့ ဘုရားသခင်ဖြစ်ခြင်းနဲ့ အာဏာကို အလေးပေးဖော်ပြထားတာပါ။

Colossians 1:19–20 reveals why Christ possesses supremacy in all things: because of His divinity (v. 19) and because, as the divine Son, He reconciles all things through His blood on the cross (v. 20). While in later Gnostic heresies plērōma (“fullness”; v. 19) refers to a series of emanations or aeons from God who are spiritual beings, here in 2:9 it refers to God Himself or the presence of God dwelling in the human body of Christ. The presence of God, thought of in the OT as residing in the temple, dwells in Christ (see Ps. 68:16, which in the Greek OT shares the vocabulary of Col. 1:19). The idea that all the fullness of God dwells in Christ emphasizes His divinity and authority.

 

အရာအားလုံးမှာ ခရစ်တော်က အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ရှိရတဲ့ ဒုတိယအကြောင်းရင်းက ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတဲ့ အေးဂျင့်အဖြစ် သူလုပ်ဆောင်ခြင်းပါ (ကဗျာ ၂၀)။ ခမည်းတော်က ခရစ်တော်ရဲ့ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှာ ကွယ်ကွယ်တော်မူခြင်းအားဖြင့် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တော်နဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခဲ့ပါတယ်။ ပေါလုက ခရစ်တော်ရဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းပေးတဲ့အမှုရဲ့ အတိုင်းအတာကို အလေးပေးဖော်ပြထားပါတယ်။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးပေါ်က အရာအားလုံးကို သက်ရောက်ပါတယ် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၁ က စကားလုံးကို ချေးယူထားပါတယ်)။ အဲဒီအမှုကို ပြီးမြောက်စေတဲ့နည်းလမ်းကတော့ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှာ ခရစ်တော်သွန်းလောင်းတော်မူသော သွေးတော်အားဖြင့်ပါ (နှိုင်းယှဉ် ဧဖက် ၂:၁၃-၁၆)။ ခရစ်တော်ထဲမှာ ပေးထားတဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာဟာ ပေါလုအတွက် ဗဟိုချက်တစ်ခုပါ (ကောလောသီ ၁:၂၁-၂၂၊ ရောမ ၅:၉-၁၁၊ ၁၁:၁၅၊ ၂ကောရိန္သု ၅:၁၈-၂၁၊ ဧဖက် ၂:၁၆ ကို ကြည့်ပါ)။ အပြစ်ရှိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘဲ၊ စိတ်နှလုံးကြေကွဲရတဲ့ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ချစ်လှစ်သော သားတော်ရဲ့မရဏအသေအားဖြင့် အပြစ်ရှိသူတွေနဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို စတင်ခဲ့တာပါ။ တစ်ချိန်က ရန်သူဖြစ်ခဲ့တဲ့ ယုံကြည်သူတွေဟာ အခုတော့ ဘုရားသခင်နဲ့ ပြန်လည်ဆုံစည်းပြီး ချစ်လှစ်သော သားသမီးတွေဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ (ကောလောသီ ၁:၂၁-၂၂)။ နောက်ဆုံးမှာ ခရစ်တော်ရဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတဲ့အမှုဟာ သူ့ရန်သူတွေကို ငြိမ်းစေခြင်း (၂:၁၅ ကို ကြည့်) ပါဝင်ပြီး၊ “မဟာအငြင်းပွားမှု ပြီးဆုံးသွားချိန်” နဲ့ “အရာအားလုံး၊ အသက်ရှင်သူရော အသက်မရှင်သူရော၊ အရိပ်မညှိူးနွမ်းတဲ့ အလှတရားနဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနဲ့ ဘုရားသခင်ဟာ မေတ္တာတော်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာချက်” နဲ့ ပြည့်စုံလာမှာပါ။

A second reason for the supremacy of Christ in all things (v. 18) is His work as the agent of reconciliation (v. 20). The Father has reconciled all things to Himself through Christ’s death on the cross. Paul accents the extent of Christ’s reconciling, peacemaking work, which impacts all things in heaven and on earth (borrowing the language of Ex. 20:11; see “Christ and the Creation of All Things,” p. 1745), and the means by which that work is accomplished: through the blood of Christ shed on the cross (cf. Eph. 2:13–16). The theme of reconciliation offered in Christ is a central one for Paul (see Col. 1:21–22; Rom. 5:9–11; 11:15; 2 Cor. 5:18–21; Eph. 2:16). It is not the guilty party but the offended God who took the initiative, through the death of His beloved Son, to reconcile or make peace with sinners. Once enemies, believers are now reunited with God (Col. 1:21–22) as His treasured sons and daughters. Ultimately, Christ’s reconciling work includes the pacification of His enemies (see 2:15) and will be fulfilled when “the great controversy is ended” and when “all things, animate and inanimate, in their unshadowed beauty and perfect joy, declare that God is love” (GC 678).

 

ပေါလုရဲ့ ကဗျာ (ကဗျာ ၁၅-၂၀) ဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နဲ့ အတူတကွ ကိုးကွယ်ခြင်းအတွက် လတ်ဆတ်တဲ့ လှုံ့ဆော်မှုပေးပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသေခံခဲ့တဲ့ သူရဲ့ စကြဝဠာဆိုင်ရာ အရေးပါမှုကို ဒီနေရာမှာ သင်ယူရပါတယ်။ “မမြင်နိုင်သော ဘုရားသခင်ရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်” (ကဗျာ ၁၅)၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ ပြည့်စုံခြင်းအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ (ကဗျာ ၁၉)၊ “အရာအားလုံး” ကို ဖန်ဆင်းပြီး ထိန်းသိမ်းထားသူ (ကဗျာ ၁၅-၁၇) ဖြစ်ပါတယ်။ အပြည့်အဝ ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ရဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းပေးတဲ့အမှုက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ပါတယ် (ကဗျာ ၂၀)။ သူ့အာဏာဟာ အချိန်နဲ့ နေရာရဲ့ နယ်နိမိတ်မရှိပါဘူး။ သူဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ သခင်ဖြစ်တော်မူပါတယ်။

Paul’s poem (vv. 15–20) provides fresh inspiration for our personal and shared worship. We learn here of the cosmic significance of the One who died for us. The “image of the invisible God” (v. 15), who possesses all the fullness of God (v. 19), He is the Creator and Sustainer of “all things” (vv. 15–17). Fully God, His reconciling, peacemaking work changes everything (v. 20). His authority knows no boundaries of time or space, and He is our Lord.

 

ခရစ်တော်ကို စကြဝဠာအတိုင်းအတာနဲ့ ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ပေါလုက ကောလောသီရှိ ယုံကြည်သူတွေဆီပြန်လှည့်လာပါတယ် (ကဗျာ ၂၁-၂၃)။ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းနဲ့ ခရစ်တော်အားဖြင့် “အရာအားလုံး” ကို ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတဲ့ ဇာတ်ကြောင်းကြီးထဲမှာ သူတို့က ဘယ်လိုပါဝင်ခဲ့သလဲ။ ပေါလုက အရင်နဲ့အပြီး ဖော်ပြချက်တိုတိုနဲ့ ပြင်းထန်စွာ ဖော်ပြထားပါတယ်- ခရစ်တော်ကို လက်ခံခင်တော့ သူတို့ဟာ မကောင်းမှုကြောင့် စိတ်ထဲမှာ ဘုရားသခင်နဲ့ ကင်းကွာနေခဲ့ပါတယ် (ကဗျာ ၂၁)။ ခရစ်တော်ကို လက်ခံပြီးနောက်၊ ယေရှုရဲ့ ကိုယ်စား အသေခံခြင်းကို လက်ခံခြင်းအားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ပြီး၊ သန့်ရှင်း၊ အပြစ်ကင်း၊ စွပ်စွဲချက်ကင်းတဲ့သူတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ် (ကဗျာ ၂၂)။

Having sung the praises of Christ in cosmic scope, Paul returns the focus to the believers in Colossae (vv. 21–23). How were they linked to the metanarrative of God’s creation and reconciliation of “all things” through Christ? Paul offers brief but vivid before-and-after descriptions: Before they accepted Christ, they were alienated from Him in their thinking because of their wickedness (v. 21). After, through accepting the death of Jesus on their behalf, they had become reconciled, holy, blameless, and free from accusation in His sight (v. 22).

 

ဒီနေရာမှာ ပေါလုက အယူမှားသင်ကြားနေသူတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်မှုကို “အကယ်၍” ဆိုတဲ့စကားနဲ့ ထပ်ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဧပဖရာက ပထမဆုံး ဟောပြောခဲ့တဲ့ ဧဝံဂေလိတရားကို ဆက်လက်ခိုင်မြဲစွာ ယုံကြည်နေမှသာလျှင် သူတို့ရဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်၊ သန့်ရှင်း၊ အပြစ်ကင်းတဲ့ အဆင့်အတန်းဟာ ဆက်လက်တည်ရှိမှာပါ (ကဗျာ ၂၃၊ နှိုင်းယှဉ် ကဗျာ ၃-၈)။ ကဗျာ ၂၃ မှာ ပေါလုက ဧဝံဂေလိတရားဟာ “ကောင်းကင်အောက်က သတ္တဝါအားလုံးထံ” ဟောပြောပြီးပြီလို့ ဆိုရာမှာ အလွန်အထူးပြုထားပုံရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီစကားကို မစ်ရှင်အစီရင်ခံစာထက် ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ ယုံကြည်ချက်အဖြစ် ဖတ်သင့်ပါတယ်- ယေရှုဟာ “အရာအားလုံး” ကို ဖန်ဆင်းပြီး ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတဲ့ အေးဂျင့်ဖြစ်တဲ့အတွက် (ကဗျာ ၁၅-၂၀)၊ ဧဝံဂေလိတရားဟာ ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုလုံးထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

Here, Paul signals a note of great concern related to the heretical teachings offered by some by continuing with the word “if.” Their new reconciled, holy, and blameless status would hold only if they remained true to the gospel they had first heard from Epaphras (v. 23; cf. vv. 3–8). Paul seems to practice hyperbole in v. 23 by claiming that the gospel had been preached to “every creature under heaven.” However, perhaps the statement should be read less as a mission report than as a theological conviction: given the role of Jesus as the agent of both creating and reconciling “all things” (vv. 15–20), it follows that the gospel would have penetrated throughout the entire creation.

 

ယုံကြည်သူတွေဆီပြန်လှည့်လာတဲ့ ပေါလုရဲ့စိတ်ဝင်စားမှု (ကဗျာ ၂၁-၂၃) ဟာ ခရစ်တော်ကို ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် (ကဗျာ ၁၅-၁၇) ကို ကိုယ်ပိုင်ရှုထောင့်က တွေးတောဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ ဆာလံ ၁၃၉:၁၃-၁၆ က ဆာလံဆရာရဲ့အတွေးတွေက ဒီတွေးတောမှုကို ကူညီပေးပါတယ်- ခရစ်တော်က အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းတယ်ဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း ဖန်ဆင်းခဲ့ပြီး မိခင်ဝမ်းထဲမှာ ယက်လုံးထိုးခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ဟာ သူ့အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းနဲ့ ကိုးကွယ်ခြင်းကို ပေးဆပ်ရပါတယ်။ ကောလောသီထဲက ဒီဗျာဒိတ်ဟာ စကြဝဠာဘယ်လိုဖြစ်လာသလဲ၊ ဝိညာဉ်ရေးအာဏာတွေ မူလဘယ်ကလာသလဲဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းသက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့နဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့မူလအစ၊ ကယ်တင်ခြင်းရဲ့ ကြီးမားတဲ့ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်နေရာမှာ ရှိသလဲဆိုတာပါ။

Paul’s renewed interest in believers (vv. 21–23) invites us to reflect on the theme of Christ as Creator (vv. 15–17) from a personal point of view. We are aided in this reflection by the thoughts of the psalmist in Psalm 139:13–16: since Christ created all things, He made us, knitting us together in our mothers’ wombs. As a result, we owe Him our allegiance and worship. This revelation in Colossians is not just a story about how the cosmos came to be or the origin of spiritual powers; it is about us and our origin and how we fit into the grand story of redemption.

 

၁:၂၄–၂:၅။ ကောလောသီလူမျိုးတွေအတွက် ပေါလုရဲ့အမှုတော်။ ဒီနေရာအထိ ပေါလုရဲ့အာရုံဟာ ခမည်းတော် (၁:၃-၁၂) နဲ့ သားတော် (၁:၁၃-၂၃) ပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ ဒီနေရာမှာတော့ ခရစ်တော်ရဲ့အမှုတော်ဆောင်အဖြစ် သူ့ကိုယ်ပိုင်အမှုတော်ကို ဆွေးနွေးလာပါတယ်။ နှစ်ပိုင်းခွဲထားပါတယ်- (၁) ၁:၂၄-၂၉ မှာ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးအတွက် သူ့ဆင်းရဲဒုက္ခနဲ့ အမှုတော်ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားပြီး၊ (၂) ၂:၁-၅ မှာ ကောလောသီနဲ့ လာအိုဒိကဲယုံကြည်သူတွေအတွက် သူ့ရုန်းကန်မှုကို ဖော်ပြထားပါတယ်။ အပိုင်းတစ်ခုစီရဲ့ဗဟိုမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဗျာဒိတ်တော်ဖြစ်တဲ့ ခရစ်တော်ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့ ထုတ်ဖော်ချက်တွေ ရှိပါတယ် (၁:၂၆-၂၇၊ ၂:၂-၃)။

1:24–2:5. Paul’s Work on the Behalf of the Colossians. Thus far, Paul’s focus has been on God the Father (1:3–12) and God the Son (1:13–23). Here, he turns to a discussion of his own ministry as a servant of Christ in two sections: (1) 1:24–29, which details his sufferings and ministry for the church as a whole; and (2) 2:1–5, which describes his struggle on behalf of believers in Colossae and Laodicea. At the heart of each section is a statement celebrating Christ as the revealed mystery of God (1:26–27; 2:2–3).

 

၁:၂၄–၂:၅ မှာ ပေါလုက သူ့ကိုယ်သူ အများကြီးပြောထားပြီး၊ သူ့ဟောပြောမှုနဲ့ အလုပ်ကြိုးစားမှုကို ချီးမွမ်းထားပါတယ် (နှိုင်းယှဉ် ရောမ ၁၅:၁၄-၂၁၊ ၂ကောရိန္သု ၁၁:၁၆–၁၂:၁၁)။ အဲဒီခေတ်က ခရီးသွားဆရာတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ဝင်ငွေလျှောက်လွှာလိုမျိုး ဖော်ပြပြီး တပည့်တွေအတွက် စံနမူနာပြရတာ ပုံမှန်ပါ။ ပေါလုဟာ သူ့ခေတ်ရဲ့ ဓလေ့ကို လိုက်နာရုံသာဖြစ်ပြီး၊ ဒီစကားတွေကို အဲဒီအခြေအနေနဲ့ နားထောင်ရမှာပါ။

In 1:24–2:5, Paul talks a lot about himself, praising his own preaching and hard work (cf. Rom. 15:14–21; 2 Cor. 11:16–12:11). Itinerant teachers of the time were expected to share their own qualifications, just as we might do if asked to submit a résumé, and to offer themselves as examples to their disciples. Paul was simply following the conventions of his day, and it is imperative that we hear these words with that in mind.

 

ကောလောသီ ၁:၂၄ မှာ ပေါလုက ခရစ်တော်ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်တဲ့ အသင်းတော်အတွက် သူ့ခံစားရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖော်ပြထားပါတယ် (နှိုင်းယှဉ် ကဗျာ ၂၉)။ သူ့ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာ ခံစားရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခက ခရစ်တော်ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို လိုအပ်ချက်ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်လို့ ကြေညာထားတာဟာ နားလည်ရခက်ပါတယ်။ တမန်တော်က ခရစ်တော်ရဲ့ လက်ဝါးကပ်တိုင်အသေဟာ လိုအပ်တာမပြည့်စုံဘူး၊ သူက ကွက်လပ်ကို သူ့ဆင်းရဲဒုက္ခနဲ့ ဖြည့်ရမယ်လို့ ဆိုလိုသလားလို့ ထင်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပေါလုက ခရစ်တော်ရဲ့ လက်ဝါးကပ်တိုင်အသေအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်တာအားလုံးကို ဘုရားသခင်ပေးထားပြီးသားလို့ အတိအလင်း ပြောထားပါတယ် (ဥပမာ ရောမ ၃:၂၁-၂၆၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၈-၁၀)။ ကောလောသီထဲမှာပဲ ခရစ်တော်နဲ့ သူပေးတဲ့ကယ်တင်ခြင်း လုံလောက်ကြောင်း ကာကွယ်ပြောဆိုထားပါတယ် (၁:၁၃-၁၄၊ ၁၈-၂၂၊ ၂:၉-၁၅)။ ဒါကြောင့် “ခရစ်တော်ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ” လို့ ဆိုရာမှာ တခြားအဓိပ္ပာယ်ရှိရမှာပါ။ တကယ်တော့ ပေါလုက “ဆင်းရဲဒုက္ခ” (သလိပ်စ်) ဆိုတဲ့စကားကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ခရစ်တော်ခံစားရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ရည်ညွှန်းဖို့ ဘယ်နေရာမှာမှ မသုံးထားပါဘူး။

In Colossians 1:24, Paul describes his sufferings on behalf of the body of Christ, the church (cf. v. 29). His declaration that the sufferings in his flesh were filling up what was lacking regarding the afflictions of Christ is difficult to understand. The apostle seems to claim that Christ’s death did not accomplish everything that was necessary and that he therefore must make up the difference through his own suffering. However, Paul is very clear that through Christ’s death on the cross, God provides all that is needed for our salvation (e.g., Rom. 3:21–26; Phil. 3:8–10). Elsewhere in Colossians, Paul eloquently defends the sufficiency of Christ and the salvation He offers (1:13–14, 18–22; 2:9–15). Therefore, he must have meant something different by his reference to Christ’s afflictions. In fact, he does not use the term “afflictions” (thlipsis) anywhere else to refer to Christ’s suffering on our behalf.

 

ပေါလုရဲ့ ဒီထုတ်ဖော်ချက်မှာ ဘာကိုမဆိုလိုဘူးဆိုတာ နားလည်ရတာလွယ်ပေမဲ့ (ခရစ်တော်ရဲ့ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသေဟာ မလုံလောက်ဘူး ဆိုတာမဟုတ်)၊ ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာ ပိုခက်ပါတယ်။ အနည်းဆုံး ရှင်းပြချက်နှစ်ခုရှိပါတယ်- ပေါလုက သူ့ဆင်းရဲဒုက္ခ (နဲ့ အခြားခရစ်ယာန်တွေရဲ့ဆင်းရဲဒုက္ခ) ကို ခရစ်တော်ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခနဲ့ ပါဝင်နေတယ်လို့ ဆိုလိုတာဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒမာသက်လမ်းမှာ ပေါလုက ယေရှုကို ညှဉ်းဆဲနေတာကြောင့် ဘာလို့ ငါ့ကိုညှဉ်းဆဲသလဲလို့ မေးခံရချိန်မှာ ယေရှုက သူ့လူမျိုးနဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်း ခံစားကြောင်း သင်ယူခဲ့ရပါတယ် (တမန်တော် ၉:၄၊ ၂၂:၇၊ ၂၆:၁၄)။ ဒုတိယရှင်းပြချက်က သခင်ဘုရားက အနနိယကို ရှောလုဟာ ငါ့နာမအတွက် ဘယ်လောက်ဆင်းရဲရမယ်ဆိုတာကို ပြမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ (တမန်တော် ၉:၁၆)။ ဒါကြောင့် ပေါလုနဲ့ အခြားသူတွေရဲ့ သက်သေခံရင်း ခံစားရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို “ခရစ်တော်ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ” လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ပေါလုရဲ့အတွေးထဲမှာ ခရစ်တော်ပြန်လာခင် အဲဒီဆင်းရဲဒုက္ခ ပမာဏတစ်ခုကို ခံစားရမှာပါ (နှိုင်းယှဉ် ဒံယေလ ၇:၂၁-၂၇၊ ၁၂:၁၊ မာကု ၁၃:၂၀၊ ဗျာဒိတ် ၆:၉-၁၁၊ ၇:၁၄၊ ၁၂:၁၃-၁၇)။ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဆင်းရဲဒုက္ခက ခရစ်တော်ပြန်လာခြင်းကို အလျင်အမြန်ဖြစ်စေပြီး အခြားယုံကြည်သူတွေကို အလားတူဆင်းရဲဒုက္ခ ကင်းလွတ်စေနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်တာက သူ့ကို ဝမ်းမြောက်စေခဲ့ပါတယ်။ ပထမရှင်းပြချက်က ပိုကောင်းပါတယ်။

While it is fairly easy to determine what Paul did not mean by this statement about his sufferings—that the death of Christ on our behalf was somehow insufficient—it is more difficult to determine what he did mean. There are at least two potential explanations: Paul could be referring to his (as well as other Christians’) suffering as involving Christ’s own suffering. On the road to Damascus, Paul learned that Jesus identifies with His people in their suffering when he was asked why he was persecuting Him (Acts 9:4; 22:7; 26:14). A second explanation was revealed when the Lord told Ananias that He would show Saul how much he would suffer for the sake of Christ’s name (Acts 9:16). Therefore, the sufferings of Paul and others, experienced as they witnessed about Christ, may be called the afflictions of Christ. In Paul’s mind, a certain quantity of these sufferings must be experienced before Christ returns (cf. Dan. 7:21–27; 12:1; Mark 13:20; Rev. 6:9–11; 7:14; 12:13–17). The thought that his own sufferings could hasten the return of Christ and spare other believers similar sufferings increased his joy.

 

အခြားသော အသိများသောရှင်းလင်းချက်တစ်ခုတွင် ပလု(ပေါလု)သည် ဂျူးနှင့် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဗျာဒိတ်ကျမ်းဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်ကို ဆွဲယူအသုံးပြုထားသည်ဟု မြင်သည်။ ထိုအတွေးအခေါ်မှာ ဘုရားသခင်သည် အချိန်ကာလ၏အဆုံးမတိုင်မီ ခံစားရမည့် ခံစားခြင်းပမာဏတစ်ခုကို သတ်မှတ်ထားသည်ဆိုသော အယူအဆဖြစ်ပြီး၊ ထိုခံစားခြင်းကို “မယ်တော်၏ဒုက္ခများ” (the woes of the Messiah) ဟုခေါ်သည်။ ယင်းသည် ယုံကြည်သူများအတွက် ဗျာဒိတ်ကျမ်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခအချိန်ကာလကို သမ္မာကျမ်းစာတွင် နားလည်ထားသည့်အတိုင်း တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည် (ဒံယေလ ၇:၂၁-၂၇၊ ၁၂:၁၊ ရှင်မာကု ၁၃:၂၀၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၆:၉-၁၁၊ ၇:၁၄၊ ၁၂:၁၃-၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအမြင်အရ ပလု(ပေါလု)သည် လူမျိုးခြားတို့ဆီသို့ တမန်တော်အဖြစ် (ရောမ ၁၁:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ခံရသော ဒုက္ခများကို သည်းခံခြင်းဖြင့် ထိုသတ်မှတ်ထားသော ဒုက္ခများကို ပြည့်စုံစေရန်နှင့် ခရစ်တော်၏ကြွလာခြင်းကို အလျင်အမြန်ဖြစ်စေရန် ကူညီပေးနေသည်ဟု မြင်ခဲ့သည်။ ပထမရှင်းလင်းချက်သည် ပိုမိုနှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသည်။

Another common explanation sees Paul drawing on Jewish and early Christian apocalyptic thought with the concept that God has assigned a certain amount of suffering, “the woes of the Messiah,” that must be endured before the end of time (building on the biblical understanding of an apocalyptic time of suffering for believers; see Dan. 7:21–27; 12:1; Mark 13:20; Rev. 6:9–11; 7:14; 12:13–17). In this view, Paul saw himself as helping complete those assigned sufferings and hasten Christ’s return by enduring afflictions as the “apostle to the Gentiles” (cf. Rom. 11:13). The first explanation is preferable.

 

ကောလောသီ ၁:၂၅ မှာ ပေါလုက သူ့ကိုယ်သူ အသင်းတော်ဖြစ်တဲ့ ခရစ်တော်ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ “အမှုတော်ဆောင်” (သို့မဟုတ် “ကျေးကျွန်”၊ ဂရိ ဒီအာကိုနိုး) လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဒီဘာသာစကားကို ဧဖက်မှာ ပိုဖွံ့ဖြိုးစေထားပါတယ် (၁:၂၂-၂၃၊ ၄:၁-၁၆)။ အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်တွေကို ကိုယ်ခန္ဓာလို့ ကောလောသီမှာ အကြိမ်များစွာ ဖော်ပြထားပါတယ် (၁:၁၈၊ ၂:၁၉၊ ၃:၁၅)။ ပေါလုဟာ ဘုရားသခင်ဆီက အပ်နှံခြင်း သို့မဟုတ် တာဝန်ပေးခြင်းခံရပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပြည့်စုံစေရပါတယ်။ ဒီ “ဘုရားသခင်ရဲ့နှုတ်ကပတ်တော်” (၁:၂၅) ဆိုတာက ပေါလုပြောင်းလဲပြီး ခေါ်တော်မူချိန်မှာ ဘုရားသခင်ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့တဲ့ ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူဟာ တပါးအမျိုးသားတွေထံ ဘုရားသခင်နာမတော်ကို ယူဆောင်ဖို့ ဘုရားသခင်ရွေးချယ်တဲ့ တူရိယာဖြစ်မယ် (တမန်တော် ၉:၁၅၊ နှိုင်းယှဉ် တမန်တော် ၂၂:၂၁၊ ၂၆:၁၅-၁၈၊ ဂလာတိ ၁:၁၅-၁၆)။ ဒါက ကောလောသီ ၁:၂၄ မှာ သူ့ဆင်းရဲဒုက္ခနဲ့ ကိုက်ညီပါတယ်။

In Colossians 1:25, Paul describes himself as a “minister” (or “servant”; Gr. diakonos) of the body of Christ, the church. While this language is developed further in Ephesians (1:22–23; 4:1–16), members of the church are described as a body several times in Colossians (1:18; 2:19; 3:15; regarding earlier uses in Paul’s writings, see commentary on Col. 1:13–23). Paul was given a stewardship or commission by God to fulfill His word. This “word of God” (1:25) may be the prophecy God disclosed at the time of Paul’s conversion and call. He was to be God’s chosen instrument to present God’s name to the Gentiles (Acts 9:15; cf. Acts 22:21; 26:15–18; Gal. 1:15–16). This conforms with the view taken of Paul’s suffering in Colossians 1:24.

 

၁:၂၄-၂၉ ရဲ့ ဗဟိုထုတ်ဖော်ချက်တွေဟာ ပေါလုအကြောင်းမဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်အကြောင်းပါ။ အချိန်ကြာရှည်စွာ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ နက်နဲသောအရာကို ပေါလုကို အပ်နှံခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်လူမျိုးတွေထံ ထုတ်ဖော်ပြသရာမှာ သူပါဝင်ခဲ့ပါတယ် (ကဗျာ ၂၆)။ ဧဖက် ၃:၁-၁၃ နဲ့ အပြိုင်အဆိုင်အနေနဲ့၊ “နက်နဲသောအရာ” ဆိုတာက အထူးသဖြင့် တပါးအမျိုးသားတွေလည်း အမွေခံသူဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း၊ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်ထဲက ကတိကို အတူခံစားနိုင်ကြောင်း နားလည်လာခြင်းပါ (ဧဖက် ၃:၆)။ ဒါကြောင့် “ဒီနက်နဲသောအရာ” ဆိုတာက “သင်တို့ထဲမှာ ရှိသော ခရစ်တော်” ဖြစ်ပြီး၊ တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူတွေထဲမှာ “ဘုန်းအသရေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်” ဖြစ်ပါတယ် (ကောလောသီ ၁:၂၇)။ မယုံနိုင်စရာကောင်းအောင် ခရစ်တော် (ခရစ်တို့စ်) ဟာ တပါးအမျိုးသားတွေထဲမှာ နေထိုင်နေပါတယ်။ ယုဒနဲ့ တပါးအမျိုးသားခွဲခြားမှုဟာ ကျွန်ုပ်တို့အများစုအတွက် ဝေးကွာနေပြီး၊ ပေါလုရဲ့ ဧဝံဂေလိတရားနက်နဲသောအရာအပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားရဖို့ ခက်ပါတယ်။ ကောလောသီ ၁:၂၄-၂၉ နဲ့ ဧဖက် ၃:၁-၁၃ ကို ပြန်ဖတ်ရင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုထဲ ပါဝင်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်ဖွင့်ထားတဲ့ ခရစ်တော်ကို ဝေမျှတာထက် ဆုလာဘ်နဲ့ စွမ်းအင်ပေးတာ ဘာမှမရှိပါဘူး။

The central affirmations of 1:24–29 are not about Paul but Christ. The mystery, long hidden, was entrusted to Paul, who participated in revealing it to God’s people (v. 26). As in the parallel passage in Ephesians 3:1–13, “the mystery” here refers especially to the dawning understanding that the Gentiles should also be heirs, together as one body, sharing in His “promise in Christ” (Eph. 3:6). So “this mystery” is “Christ in you,” meaning Gentile believers, “the hope of glory” (Col. 1:27). The Messiah (Gr. Christos) was, amazingly, indwelling Gentiles. Because Jewish-Gentile divisions are quite distant for many of us, it is difficult to partake in Paul’s excitement over this gospel mystery. Rereading Colossians 1:24–29 and Ephesians 3:1–13 helps us do so. There is nothing so rewarding and energizing as participating in the unfolding plan of salvation and sharing the open secret of Christ.

 

“ဘုန်းအသရေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်” ဆိုတဲ့ စကားစုမှာ (ကောလောသီ ၁:၂၇) ပေါလုက ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ရဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံးအချိန်ကို ညွှန်ပြထားပါတယ်- “မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်” နဲ့ ယေရှုခရစ်တော်၊ “ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကြီးမြတ်သော ဘုရားသခင်နဲ့ ကယ်တင်ရှင်” ပေါ်ထွန်းခြင်း (တိတု ၂:၁၃)။ ဘုရားသခင်အားကိုးပြီး ပေါလုဟာ အဲဒီနေ့အတွက် အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပါတယ် (ကောလောသီ ၁:၂၉)။ လူတိုင်းကို ခရစ်တော်ထဲမှာ ပြီးပြည့်စုံစေဖို့ တင်ပြမယ့်နေ့ပါ (ကဗျာ ၂၈၊ နှိုင်းယှဉ် ၄:၁၂၊ ၁ကောရိန္သု ၁၁:၂)။

 

In the phrase “the hope of glory” (Col. 1:27), Paul points to the grandest moment in the plan of salvation: “The blessed hope” and the appearing of Jesus Christ, “our great God and Savior” (Titus 2:13). Paul, empowered by God, was working toward that day (Col. 1:29) when He would present each person as perfect or fully mature in Christ (v. 28; cf. 4:12; 1 Cor. 11:2).

 

ကောလောသီ ၂:၁ မှာ ပေါလုက ကောလောသီနဲ့ လာအိုဒိကဲခရစ်ယာန်တွေအတွက် အဂေါန် (“ရုန်းကန်မှု”၊ “တိုက်ပွဲ”) လုပ်နေတယ်လို့ ဘယ်လိုဆိုနိုင်သလဲ၊ သူတို့နဲ့ တစ်ကိုယ်တည်း မတွေ့ဖူးဘူးလေ (လာအိုဒိကဲအကြောင်း ကောလောသီ ၄:၇-၁၈ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ပေါလုက တပါးအမျိုးသားတွေရဲ့ တမန်တော်အဖြစ် ထောင်ကျရာကို ရည်ညွှန်းတာဖြစ်နိုင်ပါတယ် (၄:၃၊ ၁၀၊ ၁၈၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၂၄)။ သူတို့အတွက် စိုးရိမ်မှု (နှိုင်းယှဉ် ၂ကောရိန္သု ၁၁:၂၈) နဲ့ ဆုတောင်းမှုတွေလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ် (ကောလောသီ ၁:၃၊ ၉)။ ဒါက ဧပဖရာကို သူတို့အတွက် ဆုတောင်းရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်ခဲ့တဲ့အကြောင်း ချီးမွမ်းချက်နဲ့ ကိုက်ညီပါတယ် (၄:၁၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၂၈-၂၉)။ ပေါလုက အဲဒီစကားလုံးတွေမှာ အမြစ်တူတဲ့ အဂေါနိဇိုမိုင် (“ရုန်းကန်ခြင်း”၊ “တိုက်ခိုက်ခြင်း”) ကို သုံးထားပြီး၊ သူ့ရုန်းကန်မှုဟာ ဘုရားသခင်အစီအစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း (နှိုင်းယှဉ် ၁:၂၄) နဲ့ သူတို့အပေါ် နက်ရှိုင်းတဲ့ ကတိကဝတ်အဖြစ် နားလည်မှုက အားပေးမှု၊ အချင်းချင်း စည်းလုံးမှုနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ တိုးပွားစေမှု၊ ခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်ရဲ့ နက်နဲသောအရာအဖြစ် ပိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်မှု ဆိုတဲ့ အကျိုးသုံးပါးကို ဖြစ်စေမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားပါတယ် (၂:၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၉-၁၂)။

In Colossians 2:1, how is it that Paul was engaged in an agōn (“conflict,” “struggle,” “fight”) on behalf of the Christians in Colossae and Laodicea, since they had not met him personally? (On Laodicea, see commentary on Col. 4:7–18.) Paul likely alludes to being in prison as a result of his commission as apostle to the Gentiles (4:3, 10, 18; cf. 1:24). He may also refer to his worries (cf. 2 Cor. 11:28) and prayers for them (Col. 1:3, 9), which would align with his praise for Epaphras, who earnestly strove for them in his prayers (4:12; cf. 1:28–29). Paul uses the same root word in those references with the word agōnizomai (“to struggle,” “to fight”), hoping that an understanding of his struggle as part of God’s plan (cf. 1:24) and as an expression of his deep commitment to them would have three positive results: encouragement, an enhancement of their unity and love for each other, and a deeper understanding of Christ as the mystery of God (2:2; cf. 1:9–12).

 

၂:၂ ရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ လက်စွဲစာမူတွေ ကွဲလွဲမှုရှိပါတယ်။ အချို့က ဘုရားသခင်နဲ့ ခရစ်တော်ရဲ့ နက်နဲသောအရာကို ခွဲထားပေမဲ့၊ အကောင်းဆုံးလက်စွဲစာမူတွေက ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်က နက်နဲသောအရာဖြစ်တယ်လို့ ထောက်ခံပါတယ်။ ဒါက ပေါလုရဲ့ အဓိကအချက်ပါ- ခရစ်တော်ဟာ ၁:၂၇ မှာလိုပဲ ယုံကြည်သူတွေထံ ဗျာဒိတ်ပေးထားတဲ့ နက်နဲသောအရာပါ။ ပေါလုက ခရစ်တော်ကို “ပညာနဲ့ ဉာဏ်ပညာရဲ့ ဘဏ္ဍာအားလုံး လျှို့ဝှက်စွာ သိုဝှက်ထားသော” သူအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး (၂:၃)၊ ကောလောသီမှာ မှားယွင်းတဲ့အတွေးတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်မှုကြောင့် သတိပေးချက်ထည့်ထားပါတယ် (ကဗျာ ၄)။ အဲဒီအတွေးတွေဟာ လှည့်စားတဲ့ အလဟဿဖြစ်နေပြီး (ကဗျာ ၈) “ပညာရှိဟန်ဆောင်မှု” ပေးနေတယ် (ကဗျာ ၂၃)။ အချို့က အခြားအာဏာတွေကို လေးစားခြင်းအားဖြင့် လျှို့ဝှက်ဉာဏ်ပညာကို ရရှိနိုင်မယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်ကြပါတယ်။ ပေါလုက ယုံကြည်သူတွေ တကယ့်ပညာနဲ့ ဉာဏ်ပညာအားလုံးဟာ ခရစ်တော်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်လို့ သိစေချင်ပါတယ်။ ဒါက ခရစ်ယာန်ဘဝနဲ့ ပညာရေးအတွက် အခြေခံအတွေးပါ။

Manuscripts differ in regard to the ending of 2:2. Some refer to the mystery of God and of Christ as being separate, but the best manuscripts support the idea of Christ Himself being the mystery, and this is Paul’s main point as well: Christ, as in 1:27, is the mystery, now revealed to believers. Paul describes Christ as the One in “whom are hidden all the treasures of wisdom and knowledge” (2:3) and adds a note of warning motivated by his concerns regarding false ideas at Colossae (v. 4), which in their deceptive emptiness (v. 8) were offering “an appearance of wisdom” (v. 23). Some may have imagined esoteric insights being available through reverence to other powers. Paul wished the believers to know that all true wisdom and knowledge is to be found in Christ, a foundational thought for Christian life and education.

 

ပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးရာမှာ ပေါလုက ဓမ္မဟောင်းနဲ့ ယုဒအစဉ်အလာကြွယ်ဝတဲ့ ဘုရားသခင်နဲ့အတူ ကမ္ဘာဖန်ဆင်းချိန်မှာ ရှိနေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ချင်းဆန်တဲ့ ပညာကို ဆွဲယူနေတာဖြစ်နိုင်ပါတယ် (အထူးသဖြင့် သုတ္တံကျမ်း ၈:၂၂-၃၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ဒီလိုတွေးပုံက ကောလောသီ ၁:၁၅-၂၀ အကြောင်းအရာကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပါတယ်။ “ပညာ” (ဂရိ ဆိုဖီယာ) ဆိုတဲ့စကားလုံးကို ကောလောသီမှာ ခြောက်ကြိမ်သုံးထားပါတယ်။ ယုံကြည်သူတွေ ပြသရမယ့် အရည်အသွေး၊ ဘုရားသခင်ပေးတဲ့လက်ဆောင်ပါ (၁:၉၊ ၃:၁၆၊ ၄:၅)။ ပေါလုရဲ့ သင်ကြားရေးအမှုတော်ကို သရုပ်ဖော်ပါတယ် (၁:၂၈)။ မှားယွင်းတဲ့အလေ့အကျင့်တွေကို “ပညာရှိဟန်ဆောင်မှု” လို့ ဖော်ပြထားပါတယ် (၂:၂၃)။ အနက်ရှိုင်းဆုံး၊ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ အလေးချိန်အများဆုံးသုံးပုံက ဒီကဗျာ ၃ မှာပါ- “ပညာနဲ့ ဉာဏ်ပညာရဲ့ ဘဏ္ဍာအားလုံး လျှို့ဝှက်စွာ သိုဝှက်ထားတာ” ကို ခရစ်တော်ထဲမှာ ရှိတယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ် (နှိုင်းယှဉ် ဟေရှာယ ၄၅:၃)။ ဒါက ခရစ်တော်ဟာ ပညာရဲ့ရင်းမြစ်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးပါတယ်။ ကောလောသီမှာ ပညာဟာ ခရစ်တော်ထဲမှာရှိပြီး သူ့ထံမှ သူ့နောက်လိုက်တွေကို ပေးအပ်တာပါ။

In discussing wisdom, Paul may have been drawing on the rich OT and Jewish tradition of the personified wisdom being present with God at the Creation of the world (see esp. Prov. 8:22–31), a line of thinking that may influence the content of Colossians 1:15–20 as well. The term “wisdom” (Gr. sophia) is used six times in Colossians. It is a quality to be displayed by believers as a gift from God (1:9; 3:16; 4:5), and it characterizes Paul’s teaching ministry (1:28). Erroneous practices are described as having “an appearance of wisdom” (2:23). The most profound and theologically weighty use of the word is found here in v. 3, where “all the treasures of wisdom and knowledge” are described as being hidden in Christ (cf. Is. 45:3), which reminds us that Christ is the source of wisdom. In Colossians, wisdom is in Christ and is bequeathed by Him to His followers.

 

ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ပေါလုရဲ့ “ကိုယ်တိုင်မရှိပေမဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ရှိနေတယ်” ဆိုတဲ့စကားကို ပထဝီဝေးကွာနေတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စည်းလုံးမှုဖော်ပြဖို့ သုံးလေ့ရှိပြီး၊ တမန်တော်ကလည်း အလားတူဆိုလိုခဲ့ပါတယ် (ကောလောသီ ၂:၅)။ သူ့စာကို အသင်းတော်မှာ အသံထွက်ဖတ်ဖို့ ရေးသားရင်း သူကိုယ်တိုင် သူတို့နဲ့အတူ ပါဝင်ပြီး သူတို့ရဲ့ စည်းကမ်း၊ ခရစ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းရဲ့ ခိုင်မာမှုကို လက်ခုပ်တီးချီးကျူးနေတယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှာ ရှိတဲ့ ခရစ်တော်ဟာ ဘုန်းအသရေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်တယ် (၁:၂၇)၊ သူဟာ ပညာနဲ့ ဉာဏ်ပညာရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ဖြစ်တယ် (၂:၂-၃) ဆိုတဲ့ အတွေးတွေကို နေ့တိုင်း တွေးတောနေရင် ကောင်းပါတယ်။

We often use Paul’s words regarding being absent in body but present in spirit (Col. 2:5) to express our solidarity with friends who are geographically distant from us, and the apostle meant something similar here. Through his letter, which Paul crafted to be read aloud to the congregation, he imagined himself participating with them and applauding their orderliness or discipline and the firm steadfastness of their faith in Christ. It would be good to dwell on the thoughts that Christ in us is the hope of glory (1:27) and that He is the treasure house for all wisdom and knowledge (2:2–3).

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၆–၄:၆ ယုံကြည်သူများအတွက် အကြံဉာဏ်

ရှင်ပေါလု၏ စာများတွင် အဓိက အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ပါဝင်လေ့ရှိသည်။ ပထမအပိုင်းမှာ အယူဝါဒဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကို အာရုံစိုက်တင်ပြထားပြီး (ဥပမာ၊ ၁:၃–၂:၅)၊ ဒုတိယအပိုင်းမှာ ယုံကြည်သူများ၏ အခြေအနေနှင့် သက်ဆိုင်သော တိုက်ရိုက်အကြံဉာဏ်များကို ပေးထားသည် (ဥပမာ၊ ၂:၆–၄:၆)။ ၂:၆ တွင် ရှင်ပေါလုသည် ကောလောသဲမြို့သားများ၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွေ့အကြုံ (၁:၃–၁၂)၊ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်၌ သူတို့ကို ရွေးနုတ်ပေးခဲ့ပုံ (အပိုဒ် ၁၃–၂၃) နှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဓမ္မအမှုကို မည်သို့မြင်သည်ကို (၁:၂၄–၂:၅) အစဉ်အလာအားဖြင့် ပြန်လည်ရည်ညွှန်းကာ ယုံကြည်သူများအား မည်သို့နေထိုင်သင့်သည်ကို အားပေးအကြံဉာဏ်ပေးသည်။ အဖွင့်သွန်သင်ချက် (၂:၆–၇) ပြီးနောက်၊ မှားယွင်းသောအယူများနှင့် ဆရာများကို သတိပေးခြင်း (၂:၈–၂၃)၊ လူဟောင်းနှင့် လူသစ်အကြောင်း သွန်သင်ချက် (၃:၁–၁၇)၊ ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်စုဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများ (၃:၁၈–၄:၁) နှင့် နိဂုံးချုပ်အကြံဉာဏ်အမျိုးမျိုး (၄:၂–၆) တို့ကို ဖော်ပြထားသည်။ ရှင်ပေါလုသည် အင်မတန်အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြေဆိုထားသည်။ အကယ်၍ ယေရှုခရစ်တော်ကို ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ပြန်လည်သင်ကြားပေးသူအဖြစ် (၁:၁၅–၂၀) အမှန်တကယ်လက်ခံမည်ဆိုပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မည်သို့နေထိုင်ရမည်နည်း။ သူ၏အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံရရှိခြင်းသည် ကြီးမားသောဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသူများအတွက် ယနေ့တိုင် အရေးကြီးဆဲဖြစ်သည်။

2:6–4:6

Counsel for the Believers

The body of Paul’s letters usually contain two major sections. The first focuses on doctrinal issues (e.g., 1:3–2:5), while the second offers direct counsel relating to the situation of the believers (e.g., 2:6–4:6). In 2:6, Paul begins to draw on what he had said about the conversion experience of his addressees (1:3–12), God’s actions to redeem them in Christ (vv. 13–23), and how he was viewing his own ministry (1:24–2:5) to encourage and counsel the believers on how they should live. After an opening exhortation (2:6–7), Paul provides warnings against false teachings and teachers (2:8–23), an exhortation regarding the old self and the new self (3:1–17), rules for the Christian household (3:18–4:1), and a variety of concluding urgings (4:2–6). Paul also offers answers to a most important question: if we take Jesus Christ as Creator and Reconciler (1:15–20) seriously, how do we live? It is a privilege to receive his counsel, which remains important for those who await Christ’s return.

 

၂:၆–၇။ ယုံကြည်ခြင်းကို အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်း၏ အရေးကြီးပုံ စာတစ်စောင်၏ ဒုတိယအဓိကအပိုင်းကို အဖွင့်အနေဖြင့် ရှင်ပေါလုသည် ကောလောသဲယုံကြည်သူများ၏ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်ကို (၁:၃–၈) ပြန်လည်သတိတရပြုကာ သူတို့အား တိုက်ရိုက်အကြံဉာဏ်ပေးခြင်းကို စတင်သည်။ သူတို့သည် ယေရှုတွင် အမြစ်တွယ်နေသူ၊ တည်ဆောက်ခံနေရသူ၊ ယုံကြည်ခြင်းတွင် ခိုင်ခံ့သူ၊ ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝနေသူများ ဖြစ်လာရန် တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၆–၇၊ ကိုး၍ ၁:၁၂)။ စာတစ်စောင်လုံးတွင် ခရစ်တော်ကို ပြင်းထန်စွာ အလေးပေးထားပြီး (အထူးသဖြင့် ၁:၁၃–၂၃၊ ၂၇၊ ၂:၂–၃)၊ နောက်ပိုင်းတွင် အုပ်စိုးသူများ၊ အာဏာပိုင်များ (၂:၁၅၊ ကိုး၍ ၂:၁၀) နှင့် ကောင်းကင်တမန်များ (၂:၁၈) တို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခရစ်တော်ကို ဖော်ပြထားသည်ကို သတိပြုသင့်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုအတွက် သူသုံးစွဲသော အမည်အပြည့်အစုံ “ခရစ်တော် ယေရှု သခင်” ကို သတိပြုရမည် (“သခင် ယေရှုခရစ်တော်”၊ “ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင် ယေရှုခရစ်တော်” ဟု ကိုးကားသည်၊ ၁:၂–၃)။ ယေရှုသည် ခရစ်တော် (ကတိထားတော်မူသော မယ်ရှိယ) ဖြစ်ရုံသာမက သခင်လည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ ယေရှုကို သခင်ဟု ဝန်ခံခြင်းသည် သူ၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုလျက် သူ့အား အပြည့်အဝ သစ္စာရှိခြင်းကို ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယုဒလူမျိုးများအတွက်မူ ဘုရားသခင်ကို နှုတ်ဆက်ရာရောက်သည်ဟု ယူဆခံရသည် (တမန်တော် ၇:၅၄–၆၀၊ ခရစ်တော်၌ လျှောက်လှမ်းခြင်း အကြောင်း၊ ကိုလောသဲ ၁:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအပိုဒ်နှစ်ပိုဒ်၊ အထူးသဖြင့် ယေရှု၏ အမည်အပြည့်အစုံသည် စာတစ်စောင်လုံးကို အကျဉ်းချုပ်ပြီး ဤစာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ဤစာသည် ခရစ်တော်၏ အရေးကြီးပုံကို ဉာဏ်အလျင်သာ ဝန်ခံရုံမျှဖြင့် မကျေနပ်ဘဲ၊ “ခရစ်တော် ယေရှု သခင်” ဟူ၍ ရင်ဘတ်အပြည်အဝဖြင့် ဝန်ခံခြင်းအားဖြင့် ဘဝအပြောင်းအလဲကို ရှင်ပေါလုရည်ရွယ်သည်ကို ထင်ရှားစေသည်။

2:6–7. Importance of Living One’s Beliefs. In a short introduction to the second major section of the letter, Paul begins his direct counsel to believers in Colossae by recalling his praise for their early Christian experience (1:3–8). He exhorted them to become what they were, meaning steadfast disciples of Jesus (v. 6) whose lives are marked by thanks to God (v. 7; cf. 1:12). Given the strong emphasis on Christ in the letter (esp. 1:13–23, 27; 2:2–3) and the attention given later in the epistle to Christ in contrast to rulers, officials (2:15; cf. 2:10), and angels (2:18), we should notice the full title he uses for Jesus: Christ Jesus the Lord (cf. “the Lord Jesus Christ,” “our Lord Jesus Christ”; 1:2–3). Jesus is both the Christ, that is, the promised Messiah, and the Lord. To confess Jesus as Lord is to offer one’s undiluted allegiance to Him in acknowledgment of His resurrection and exaltation, which would have been considered blasphemy by Jews (Acts 7:54–60; concerning the idea of living or walking in Christ, see Col. 1:10). These two verses, and especially Jesus’s full title, provide an apt summary of the epistle and also highlight its purpose. The letter reflects Paul’s interest not in mere intellectual assent regarding the importance of Christ but in transformation of the life through the wholehearted confession of Christ Jesus as the Lord.

 

၂:၈–၂၃။ မှားယွင်းသော အယူများနှင့် ဆရာများကို သတိပေးခြင်း ကိုလောသဲ ၂:၈–၂၃ သည် ခက်ခဲသောအပိုဒ်ဖြစ်ပြီး၊ အသစ်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် အခက်ခဲဆုံးဟု တစ်ခါတစ်ရံ သတ်မှတ်ခံရသည်။ အကြောင်းမှာ ရှင်ပေါလုသည် ကောလောသဲမြို့တွင် ဖြစ်ပွားနေသော မှားယွင်းသောအတွေးအခေါ်ကို အမျိုးမျိုးရည်ညွှန်းထားသော်လည်း၊ ဤနေရာကို ဖတ်ရှုခြင်းသည် ပြင်းထန်သော ဖုန်းစကားပြောသံတစ်ဖက်တစ်ချက်ကိုသာ နားထောင်နေရသလိုဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏စာဖတ်သူများ (ဧပဖရှတ်မှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်မှုကြောင့်၊ ၁:၇–၈၊ ၄:၁၂–၁၃) သည် ကောလောသဲမြို့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို နားလည်ထားကြသည်။ သူတို့သည် စကားပြောဆိုမှု နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြားနေရသူများဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့မူကား တစ်ဖက်တစ်ချက်သာကြားရသောကြောင့် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ခန့်မှန်းတွက်ဆရုံသာ ရှိတော့သည်။

2:8–23. Warning Concerning False Teachings and Teachers. Colossians 2:8–23 is a challenging passage and is sometimes described as the most difficult passage in the NT, because, while Paul refers to the erroneous thinking at Colossae in various ways, reading it is like listening to one side of an intense telephone conversation. Paul and his audience (thanks to the communication fostered by Epaphras; 1:7–8; 4:12–13), were sharing an understanding of what was happening at Colossae. They were hearing both sides of the exchange. We hear only one and therefore must play a guessing game to piece the whole story together.

 

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ အသေးစိတ်အချက်များကို နားလည်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း၊ အကြီးမားသောပုံရိပ်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများ ယေရှုကို လျော့နည်းစေပြီး အာဏာပိုင်များ၊ မင်းသား၊ အာဏာများ၊ စကြဝဠာဝိညာဉ်များ၊ ကောင်းကင်တမန်များကို လိုတော့သည်ထက် ပိုမိုတန်ဖိုးထားလာမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလု၏ ဗဟိုအကြံဉာဏ်မှာ ယုံကြည်သူများအား ယေရှုကို မည်သည်ဟု တွေးနေသည်ကို ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို အမှန်တကယ် နားလည်ကြပါသလော။ စကြဝဠာ၏ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်အတွက် သူ၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်ကြပါသလော (၁:၁၅–၂၀)။

Fortunately, while it is difficult for us to understand the details, the big picture is clear. Paul was concerned that believers were being tempted to think less of Jesus and more of authorities, principalities, powers, spirits of the universe, and angels than they ought. Paul’s central word of counsel is to invite believers to reflect carefully on what they think of Jesus. Do they really understand who He is? Do they grasp how important He is to the past, present, and future of the universe (1:15–20)?

 

ရှင်ပေါလုသည် ကောလောသဲခရစ်ယာန်များ၏ “ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင် ယေရှုခရစ်တော်” ကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းကို ချီးမွမ်းခဲ့ပြီး (၁:၃–၈)၊ ထိုယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်ခံ့စေရန် ဆုတောင်းခဲ့သည် (၁:၉–၁၂)၊ ခရစ်တော်၏ စကြဝဠာဆိုင်ရာ အရေးကြီးပုံကို ဖန်ဆင်းရှင်၊ ရွေးနုတ်သူ၊ ထိန်းသိမ်းသူအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည် (၁:၁၃–၂၃)၊ ခရစ်တော်၏ ကျေးကျွန်အဖြစ် သူ၏အမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည် (၁:၂၄–၂:၅)၊ ခရစ်တော်သည် လျှို့ဝှက်ထားသော နက်နဲသောအရာ (၁:၂၆)၊ “ဘုန်းအသရေကို မျှော်လင့်ချက်” (၁:၂၇)၊ “ဉာဏ်ပညာနှင့် ဉာဏ်အလင်း အားလုံးပါဝင်ရာ” (၂:၃) ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြပြီးမှ၊ မှားယွင်းသောအတွေးကို ပို၍တိကျစွာ ဖော်ပြထားသည် (၂:၈–၂၃)။ ဤအရာအားလုံးကို ၂:၆–၇ တွင် အကျဉ်းချုပ်ထားပြီး၊ “ခရစ်တော် ယေရှု” ကို ယုံကြည်၍ အသက်ရှင်ရန် လတ်ဆတ်သော တိုက်တွန်းချက်ကို ထည့်သွင်းထားသည်။

Paul had praised the decision of Christians in Colossae to believe in “our Lord Jesus Christ” (1:3–8); prayed for that faith to be strengthened (1:9–12); portrayed the cosmic importance of Christ as the Creator, Redeemer, and Sustainer of all things (1:13–23); and described his own work as a servant of Christ (1:24–2:5), who is the mystery that had been hidden (1:26), “the hope of glory” (1:27), and the One “in whom are hidden all the treasures of wisdom and knowledge” (2:3) before describing the erroneous thinking more directly in 2:8–23. All of this is summarized in the exhortation of 2:6–7, which adds Paul’s fresh call to believe in and live for “Christ Jesus.”

 

၂:၈–၂၃ အတွင်း၌ အကြီးမားသောပုံရိပ်—ယေရှုခရစ်တော်ကို သခင်အဖြစ် ကိုးကွယ်၍ အသက်ရှင်ရန်နှင့် အခြားမည်သည့် ပြိုင်ဘက်သစ္စာကိုမျှ မပေးရန် တိုက်တွန်းချက်—သည် အလွန်ရှင်းလင်းသည်။ ရှင်ပေါလုသည် လှည့်စားသော၊ အချည်းနှီးသော ဒဿနိကဗေဒနှင့် လောကီအင်အားစုများ—ထိုအရာများ၏ တိကျသောအမှတ်အသားမသိရသော်လည်း—ကို ခရစ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသည် (အပိုဒ် ၈)။ ဤအဖွင့်သည် ယေရှုနှင့် ခရစ်ယာန်အမှတ်အသားအတွက် သူ၏အရေးကြီးပုံကို ထပ်မံရှည်ကြာစွာ ဖော်ပြရန် အချိတ်အဆက်ဖြစ်လာသည် (အပိုဒ် ၉–၁၅)။ ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံခြင်းအားလုံးသည် သူ့တွင် ရှိသည်။ ပြည့်စုံခြင်း သို့မဟုတ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ခရစ်တော်၌သာ ခံစားရ၍၊ သူသည် အင်အားအားလုံးကို အုပ်စိုးသော အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၉–၁၀၊ ကိုး၍ ၁:၁၆၊ ၁၈)။ ခရစ်တော်၏ သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ခရစ်ယာန်အမှတ်အသားကို ပါဝင်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ အဓိကဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၁–၁၃)။ ခရစ်တော်သည် အကြွေးစာချွန်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး (အပိုဒ် ၁၄)၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်အားဖြင့် အာဏာများကို အနိုင်ယူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ အပိုဒ် ၁၆ တွင် ဖော်ပြထားသော အလေ့အကျင့်များသည် ခရစ်တော်၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် အရိပ်သာဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ကိုးကွယ်ခြင်းဆိုင်ရာ မှားယွင်းသော အလေ့အကျင့်နှင့် သဘောထားများကို (အပိုဒ် ၁၈) ခရစ်တော်ဖြစ်သော ဦးခေါင်းနှင့် ခိုင်မြဲစွာ ဆက်နွယ်မနေခြင်းကြောင့် ဝေဖန်ထားသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ လူဖန်တီးထားသော စည်းမျဉ်းများသည် လောကီအင်အားစုများကို နာခံရန် ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ထိုအင်အားစုများကို သေပြီးသားဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၀–၂၃)။

Within the framework of 2:8–23, the big picture—the call to worship and live for Jesus Christ as Lord and to turn from any competing allegiance—is equally clear. Paul opens the section by pitting deceptive, vacuous philosophy and worldly forces or principles—whatever the exact identity of these items—against Christ (v. 8). This opening cues a new lengthy description of Jesus and His importance for Christian identity (vv. 9–15). All the fullness of God is located in Him. Being filled or completed is experienced in Christ alone, who is the head over all powers (vv. 9–10). Identifying with Christ’s death and resurrection through baptism and discipleship is at the heart of Christian identity (vv. 11–13). Christ wiped out the handwriting of requirements or indebtedness (v. 14; see “What Was Nailed to the Cross?,” p. 1750) and, through the cross, conquered the “powers” (v. 15). The practices described in v. 16 are shadowy practices in contrast to the substantive reality of Christ (v. 17). False practices and attitudes toward worship (v. 18) are critiqued for not remaining firmly connected to the head, which is Christ (v. 19). Human-generated rules, which are created and followed in obeisance to worldly forces or principles, are wrong because believers have died with Christ to these very elements (vv. 20–23).

 

မှားယွင်းသောအတွေးကို တိကျစွာ ဖော်ထုတ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ စွမ်းရည်မရှိခြင်းသည် အကြီးမားသောပုံရိပ်ကို မှုန်ဝါးစေခြင်းမရှိသလို၊ ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝတွင် ရှင်ပေါလု၏ အကြံဉာဏ်ကို အသုံးချရာတွင် အထူးအရေးမကြီးပေ။ ယေရှု၏ ပြိုင်ဘက်များ၏ အမှတ်အသားသည် အချိန်နှင့် နေရာအလိုက် ပြောင်းလဲသော်လည်း၊ ရှင်ပေါလု၏ ဗဟိုအချက်မှာ အမြဲတမ်း အသုံးချနိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယေရှုခရစ်တော်ကို ရင်ဘတ်အပြည့်အဝဖြင့် ဝန်ခံနိုင်ပါသလော (၂:၆)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာရှိမှုသည် အနိမ့်သောအာဏာများကို မလိုအပ်ဘဲ သစ္စာမပေးဘဲ သူ့အပေါ်တွင်သာ ရှိပါသလော။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သူဖြစ်သင့်သလောက် အားလုံးဖြစ်ပါသလော။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်း၏ အကြီးမားဆုံး မေးခွန်းဖြစ်ပြီး၊ ရှင်ပေါလုသည် ကောလောသဲခရစ်ယာန်များအား ဤမေးခွန်းကို ထကြွစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖိအားပေးနေခဲ့သည်။ ထိုမေးခွန်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့လည်း အင်အားဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤသည်မှာ အကြီးမားသောပုံရိပ်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ၂:၈–၂၃ ၏ မှုန်ဝါးသော အသေးစိတ်အချက်များကို ဤဘောင်အတွင်း ဆွေးနွေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

Lack of precision in our ability to identify the heretical thinking does not cloud the big picture and is not especially important for our application of Paul’s counsel to our lives today. The identity of Jesus’s competitors changes with time and place, but Paul’s central point is always applicable: Can we confess Jesus Christ with a full heart (2:6)? Is our allegiance to Him untrammeled by undue loyalty to any lesser power? Does Jesus mean all to us that He should? This is the great interrogation of Christian faith, and Paul was pressing it eloquently and repeatedly on the Christians at Colossae. It echoes down to us with strength and clarity. This is the big picture, the clear framework within which we wrestle with the obscure details of 2:8–23.

 

ကောလောသံ ၂:၈ တွင် ပါဝလ်သည် ကောလောသံမြို့၌ ပျံ့နှံ့နေသော မှားယွင်းသောအယူအဆများကို တုံ့ပြန်ငြင်းဆန်ရာတွင် အတိအလင်း သတိပေးချက်တစ်ခုကို စတင်ဖော်ပြထားသည်။ သူသည် နာမည်မဖော်လိုသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရည်ရွယ်၍ သတိပေးနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည် (၂:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ၊ ဂလာတိ ၁:၇၊ ၅:၁၀)။ ပါဝလ်သည် အသင်းတော်ကို sylagōgeō (“လှည့်စားသည်”၊ “ဖျက်ဆီးသည်”၊ “စစ်သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးသည်” ဟု စစ်ရေးနှိုင်းယှဉ်ချက်သုံးထားသည်၊ မဿဲ ၁၂:၂၉၊ မာကု ၃:၂၇၊ လု ၁၁:၂၁–၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပြုလုပ်မည့်သူများကို သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကောလောသံ ၂:၈–၁၅ သည် စစ်ရေးဘာသာစကားဖြင့် စတင်ပြီး အဆုံးသတ်ထားရာ ယုံကြည်သူများသည် ဝိညာဉ်ရေးတိုက်ပွဲဖြစ်သော ကြီးမားသော အငြင်းပွားမှု (Great Controversy) ၌ တိုက်ခိုက်နေရသူများဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

In v. 8, Paul offers a pointed warning as he opens his refutation of the erroneous views circulating in Colossae. It is possible that he may have been warning against a certain one whom he did not wish to name (cf. 2:4; Gal. 1:7; 5:10). Paul was warning the church against those who would sylagōgeō (“cheat,” “spoil,” “take captive,” employing a military metaphor; cf. Matt. 12:29; Mark 3:27; Luke 11:21–22). Note that Colossians 2:8–15 begins and ends with military language, reminding believers that they are combatants in a spiritual struggle: the Great Controversy.

 

၂:၈ တွင် ဖော်ပြထားသော ta stoicheia tou kosmou (“ကမ္ဘာ့မူလဒြပ်စင်များ”၊ ၂:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဟူသော စကားစုသည် မှားယွင်းသောအယူဝါဒမှ ကလေးဆန်ပြီး မမှန်ကန်သော အခြေခံသွန်သင်ချက်များကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ဟေဗြဲ ၅:၁၂ တွင် ta stoicheia ကို သုံးပုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ထိုခေတ်က ကြယ်ရောင်ဘာသာတွင် ကိုးကွယ်ရန်နှင့် နာခံရန် တောင်းဆိုထားသော ကောင်းကင်စွမ်းအားများကို ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁:၁၃၊ ၁၆၊ ၂:၁၀၊ ၁၅၊ ၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ၊ ဂလာတိ ၄:၉ နှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The phrase in vv. 8, ta stoicheia tou kosmou (cf. v. 20), may refer to “elementary teachings,” meaning false and juvenile concepts offered by the heresy (cf. use of ta stoicheia in Heb. 5:12), or to the elemental spiritual forces of the world, thought of in the context of the astral religion of the day as celestial powers requiring loyalty and worship (cf. 1:13, 16; 2:10, 15, 18; cf. Gal. 4:9).

 

၂:၈ ၏ အဆုံးတွင် ခရစ်တော်ကို ဖော်ပြပြီးနောက် ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံမှုတိုင်း၏ နေရာချထားရာ (၁:၁၉ ကိုကြည့်ပါ) ဖြစ်တော်မူကြောင်း၊ ယုံကြည်သူများကို ပြည့်စုံစေတော်မူကြောင်း၊ စွမ်းအားအားလုံးအပေါ် အုပ်ချုပ်တော်မူသော ဦးခေါင်းတော်ဖြစ်ကြောင်း (၂:၁၀၊ ၁:၁၆၊ ၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အသစ်ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခင်းတို့နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းက ခရစ်ယာန်တပည့်ဖြစ်ခြင်းကို မည်သို့ပုံဖော်သည်ကို ရှည်လျားစွာ ဆွေးနွေးထားသည်။ ပါဝလ်က နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို ခရစ်တော်နှင့်အတူ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဟု ဖော်ပြထားသည် (၂:၁၁–၁၂အပိုင်း၊ ရောမ ၆:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ခရစ်ယာန်ဘဝသစ်ကို ခရစ်တော်နှင့်အတူ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း (၂:၁၂အပိုင်းနောက်) သို့မဟုတ် ခရစ်တော်နှင့်အတူ အသက်ရှင်စေခြင်း (၂:၁၃၊ ရောမ ၆:၄၊ ဧဖက် ၂:၁–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဟု ဖော်ပြသည်။ ဤအပိုင်းကို အပြီးသတ်ရာတွင် ပါဝလ်က ကယ်တင်ခြင်းသမိုင်းတွင် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူသော အမှုနှစ်ပါးကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအမှုနှစ်ပါးသည် အပြစ်မှ သေခြင်းနှင့် ခရစ်တော်အထဲတွင် အသက်သစ်ကို ခံစားရခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ � Yaပြစ်ချက်များကို ခွင့်လွှတ်ခြင်း (၂:၁၃–၁၄၊ အောက်တွင် “လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် လက်သည်းနှင့် ထိုးအပ်ထားခြင်းမှာ အဘယ်နည်း” ကိုကြည့်ပါ) နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတစ်ဆင့် အာဏာရှင်များနှင့် စွမ်းအားများကို အောင်မြင်ခြင်း (၂:၁၅) တို့ဖြစ်သည်။

The mention of Christ at the end of Colossians 2:8 cues a fresh description of Him as the fullness of God (see 1:19) who completes or fills believers and is head above all powers (v. 10; cf. 1:16, 18). It also begins a lengthy section exploring how identification with Christ in His death and resurrection shapes Christian discipleship. Paul describes baptism as being buried with Christ (vv. 11–12a; cf. Rom. 6:4) and the new, Christian life as being raised with Him (v. 12b) or being made alive with Him (v. 13; cf. Rom. 6:4; Eph. 2:1–10). Paul closes the section by describing two acts of God in salvation history that enable this death to sin and the experience of new life in Christ: the forgiveness of sins through removing what was against us (Col. 2:13–14; see below, “What Was Nailed to the Cross?”) and the conquest of the authorities or principalities and powers through the cross (v. 15).

လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် လက်သည်းနှင့် ထိုးအပ်ထားခြင်းမှာ အဘယ်နည်း ယုံကြည်သူများ ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ပါဝင်ကြောင်းဖော်ပြပြီးနောက် ပါဝလ်သည် ခရစ်တော်အထဲတွင် ရရှိသော ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ ချီးမွမ်းထားသည် (၂:၁၃)။ ဘုရားသခင်သည် ထိုခွင့်လွှတ်ခြင်းကို လက်ရေးနှင့်ရေးထားသော စာရွက်စာတမ်း (cheirographon) တစ်ခုကို ဖျက်သိမ်းခြင်းဖြင့် ပေးအပ်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုစာရွက်စာတမ်းတွင် dogma (စည်းမျဉ်းများ၊ စည်းကမ်းများ၊ ၂:၂၀၊ ဧဖက် ၂:၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) များပါဝင်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆန့်ကျင်သည်။ ပါဝလ်က ထိုလက်ရေးစာရွက်စာတမ်းကို ဖယ်ရှားပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် လက်သည်းနှင့်ထိုးအပ်ခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြထားသည် (၂:၁၄)။ What Was Nailed to the Cross?

Having described the participation of believers in Christ’s resurrection, Paul celebrates the forgiveness offered in Him (v. 13). God made that forgiveness available by erasing a handwritten document (cheirographon) that contained dogma (ordinances or rules; cf. 2:20; Eph. 2:15) and opposed us. Paul elaborates that the handwritten document was taken away and nailed to the cross (Col. 2:14).   အချို့က ဤပုံဆောင်ချက်ကို ဘုရားသခင်၏ အကျင့်စာရိတ္တဆိုင်ရာ ပညတ်တရား၊ ဆယ်ပညတ်တို့ကို ပယ်ဖျက်ခြင်းဟု ယူဆကြသည်။ သို့ရာတွင် ကောလောသံစာတွင် ဆယ်ပညတ်အနက် အတော်များများကို ခရစ်ယာန်များအတွက် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရမည်ဟု ပါဝလ်က ရည်ညွှန်းထားသည် (၃:၅–၉၊ ၁၈–၂၁၊ ဧဖက် ၆:၁–၂ တွင် ပဉ္စမပညတ်ကို ကိုးကားထားသည်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ပြင် ပါဝလ်သည် စတုတ္ထပညတ်၏ စကားကို အသုံးချ၍ ခရစ်တော်ကို “အရာခပ်သိမ်း” ၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ပြန်လည်သင်းပေါင်းစေ့ဆော်ရှင်အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည် (ကောလောသံ ၁:၁၃–၂၃ အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဤပုံဆောင်ချက်ကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အယူဝါဒဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ ပညတ်များ ပျက်ပြယ်သွားခြင်းကို ဖော်ပြသည်ဟု နားလည်ရမည်။ ထိုပညတ်များသည် တပါးအမျိုးသားများကို ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအဖြစ် မှတ်ယူခြင်းမှ တားဆီးရန် ပိုမိုတိုးချဲ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုထုံးတမ်းပညတ်များသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်ခဲ့သည် (လု ၁၁:၄၆၊ တမန် ၁၅:၁၀)။ ခရစ်တော်က ထိုပညတ်များကို ပြည့်စုံစေတော်မူပြီး ယုံကြည်သူများသည် ထိုပညတ်များကို ဆက်လက်ကျင့်သုံးရန် မလိုတော့ပေ (PP 365 ကိုကြည့်ပါ)။ Some regard this as a picturesque way of portraying the cancellation of God’s moral law, the Ten Commandments. However, in Colossians, Paul alludes to several of the Ten Commandments remaining valid for Christians (3:5–9, 18–21; cf. Eph. 6:1–2, which quotes the fifth commandment), and, as we have seen, he drew on the language of the fourth commandment to describe Christ as Creator and Reconciler of “all things” (see commentary on Col. 1:13–23). Therefore, the imagery may be understood as describing the annulment of the ceremonial or ritual laws of the OT, which were augmented in the interest of barring Gentiles from being known as people of God. These ritual laws, which had become burdensome (Luke 11:46; Acts 15:10), were fulfilled by Christ, and believers are no longer required to practice them (see PP 365).   နောက်အခြားအမြင်တစ်ခုတွင် ဘာသာပြန်များစွာတွင် ထင်ဟပ်သည့်အတိုင်း cheirographon သည် အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံချက်နှင့် အကြွေးစာချုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အပြစ်ရှိသူကိုယ်တိုင် လက်ရေးထိုးထားသော စာရွက်စာတမ်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။ ကမ္ဘာ့စွမ်းအားများက ထိုစာရွက်စာတမ်းကို အသုံးချ၍ အပြစ်ရှိသူကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချပိုင်သည် (၂:၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအမြင်တွင် ပါဝလ်သည် ဘုရားသခင်ပေးသော ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ပုံဖော်ထားပြီး တရားဥပဒေက ကျွန်ုပ်တို့ကို ရှုတ်ချခဲ့သော အကြွေးကို ပယ်ဖျက်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည် (၂:၁၃)။ ပယ်ဖျက်ခြင်းခံရသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ အကျင့်စာရိတ္တပညတ်မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ရှိသူ၏ အပြစ်မှတ်တမ်းများသာ ဖြစ်သည်။ An alternative view, reflected in a number of translations, understands the cheirographon to be a written certificate of debt composed by the sinner as an acknowledgment of guilt and used by the worldly powers (cf. Col. 2:15) to taunt the sinner and justify condemnation. In this view, Paul visualizes the forgiveness God offers in a dramatic way (v. 13), indicating that God canceled our legal indebtedness to the Law, which condemned us. It is not God’s Moral Law that is annulled but the incriminating records of the sinner’s guilt.

 

၂:၁၁–၁၃ တွင် ပါဝလ်က အရေဖျားလှီးခြင်းကို ပုံဆောင်ချက်အဖြစ်သုံး၍ ယုံကြည်လာခြင်း၊ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာ၊ ခရစ်ယာန်ဘဝသစ်ကို ဖော်ပြထားပြီး ခရစ်တော်မတိုင်မီ အပြစ်ဘဝကို “အရေမဖျားလှီးခြင်း” ဟု ဆန့်ကျင်ဖော်ပြထားသည်။ ဂလာတိမြို့ရှိ မှားသောဆရာများက တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများကို အရေဖျားလှီးခြင်းကို အတင်းအကြပ်လုပ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ရာ ပါဝလ်က ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ခဲ့သည် (ဂလာတိ ၅:၂–၆၊ ၁၁၊ ၆:၁၂–၁၅)။ ထိုအငြင်းပွားမှုကို ယေရုရှလင်ညီလာခံက ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး အရေဖျားလှီးခြင်းမှာ မလိုအပ်ကြောင်း အတိအလင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၅:၁–၂၉)။ ကောလောသံမြို့တွင်လည်း ထိုအငြင်းပွားမှုရှိနေသေးသလော၊ သို့မဟုတ် ပါဝလ်သည် ခရစ်ယာန်အမှတ်အသားနှင့် နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို ဆွေးနွေးရာတွင် ယခုအခါ စံနှုန်းဖြစ်နေပြီဖြစ်သော ထိုဘာသာစကားကိုသာ အသုံးပြုနေခြင်းလော (အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ တမန် ၁၅:၁၃၊ ဧဖက် ၂:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ စာအသံထားမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးဆန်သောကြောင့် နောက်တစ်မျိုးဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

In vv. 11–13, Paul uses circumcision figuratively to refer to conversion, baptism, and the Christian life in contrast to the uncircumcision of the pre-Christian life of sin. False teachers in Galatia had advocated enforcing the practice of circumcision for Gentile believers, something Paul strongly opposed (Gal. 5:2–6, 11; 6:12–15), and the topic was taken up by the Jerusalem Council (Acts 15:1–29), which definitively decided that circumcision is not required. Was this controversy alive at Colossae, or was Paul simply drawing on this language as a now-standard way of discussing Christian identity and baptism (cf. on circumcision; Acts 15:13; Eph. 2:11)? The irenic tone suggests it to be the latter.

 

၂:၁၅ တွင် ပါဝလ်က လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော်၏ အာဏာရှင်များနှင့် စွမ်းအားများအပေါ် အောင်ပွဲကို အဆုံးသတ်အနေဖြင့် ချီးမွမ်းထားသည်။ ခရစ်တော်၏ တပည့်များက လက်ဝါးကပ်တိုင်မှန်ခြင်းကို ကြီလာရှီ ရှုံးနိမ့်ခြင်းအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းက ကလဗရီ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို နားလည်မှုတွင် ကြီးမားသော ပြောင်းပြန်လှန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ပါဝလ်က ရောမအင်ပါယာ၏ အောင်ပွဲချီတက်ပွဲ (Triumph) ဘာသာစကားကို အသုံးပြု၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ပြုတော်မူခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်က ဖန်ဆင်းထားသော (၁:၁၆) သို့မဟုတ် ခရစ်တော်ကို ပုန်ကန်နေသော စွမ်းအားများကို အောင်မြင်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအားများကို လက်နက်ဖျက်အပ်၍ အနိုင်ယူပြီး ခရစ်တော်၏ အောင်ပွဲချီတက်ပွဲတွင် ချည်နှောင်ထားသော သုံ့ပန်းများအဖြစ် ထည့်သွင်းကာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အများပြည်သူရှေ့တွင် ရှက်ကြောက်စေတော်မူခဲ့သည်။

In Colossians 2:15, Paul concludes this section by celebrating Christ’s victory on the cross over the authorities or principalities and powers. When Christ’s disciples witnessed His crucifixion, they experienced it as a crushing defeat; however, His resurrection precipitated a great reversal in understanding regarding what happened at Calvary. Paul uses the language of the Roman victory parade, the Triumph, to describe what God accomplished in Christ on the cross. Through the cross, God conquered the powers who had been created by Christ (1:16) and who were in rebellion against Him. He rendered them harmless when He defeated and disarmed them. Then He included them in Christ’s victory parade as bound captives, making them the recipients of open cosmic shame.

 

ပထမရာစုတွင် ပါဝလ်၏ ဤဖော်ပြချက်သည် အင်အားကြီးမားသော စကားလုံးများဖြစ်ခဲ့သလို ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ ပါဝလ်သည် ရှေးယုံကြည်သူများကို ခရစ်တော်အားဖြင့် ရှုံးနိမ့်ပြီး အများရှေ့တွင် ရှက်ကြောက်ခြင်းခံရပြီးဖြစ်သော စွမ်းအားများကို အဘယ်ကြောင့် ကိုးကွယ်နာခံမည်နည်းဟု မေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစွမ်းအားများသည် ကိုးကွယ်ခြင်းခံထိုက်သူများ မဟုတ်ပေ။ ထာဝရဘုရား ယေရှုခရစ်သာလျှင် ကိုးကွယ်ခြင်းခံထိုက်တော်မူသည် (၂:၆–၇)။

Paul’s description of the defeat of these powers was powerful rhetoric in the first century and it remains so today. Paul was asking those ancient believers why they would consider offering worship and allegiance to the powers who had already been defeated and humiliated by Christ. They did not deserve worship. The Lord Jesus Christ is the only One worthy of it (2:6–7).

 

၂:၁၆–၁၉ တွင် ပါဝလ်က အပြိုင်ညွှန်ကြားချက်နှစ်ခုကို ပေးထားသည်။ ပထမတွင် စာရင်းဖော်ပြထားသော နယ်ပယ်များတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောကက်မျှ သင်တို့ကို တရားစီရင်ခွင့်မပေးနှင့်၊ ထိုတရားစီရင်ခြင်းကို ငြင်းပယ်လိုက်ဟု ညွှန်ကြားထားသည် (၂:၁၆–၁၇၊ အောက်တွင် “ကောလောသံ ၂:၁၆ တွင် ‘ဥပုသ်နေ့’ ၏ အဓိပ္ပာယ်ကား အဘယ်နည်း” ကိုကြည့်ပါ)။ အကြောင်းမူကား ထိုအလေ့အကျင့်များသည် “လာမည့်အရာ၏ အရိပ်” သာဖြစ်ပြီး ပကတိအရာ (sōma၊ “ခန္ဓာ”) မှာ ခရစ်တော်နှင့်သာ ဆိုင်သည် (၂:၁၇)။ စွမ်းအားများကို နာခံရန် ထိုအလေ့အကျင့်များကို လက်ခံခြင်းသည် အရိပ်ကို လက်ကိုင်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်သည် ဖန်ဆင်းတော်မူသူ (၁:၁၅–၂၀) ဖြစ်သလို အောင်မြင်တော်မူသူ (၂:၁၅) ဖြစ်ကြောင်း မေ့လျော့ခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် အရိပ်မဟုတ်၊ စွမ်းအားအားလုံး၏ ဦးခေါင်းတော်ဖြစ်တော်မူသည် (၂:၁၀)၊ ပကတိအရာပင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စားသောက်ပုံနှင့် ကိုးကွယ်ပုံသည် ပကတိအရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော် ကြွလာပြီးဖြစ်ကြောင်း ဝမ်းမြောက်သောသတင်းနှင့် ကိုက်ညီရမည်။

In vv. 16–19, Paul offers two parallel commands: First, to let no one judge and to reject such judgment in a number of areas specified in a list (vv. 16–17; see below, “Meaning of ‘Sabbath’ in Colossians 2:16”), because these practices are “a shadow” of what is to come whereas the substance or reality (sōma, “body”) belongs to Christ (v. 17). To adopt such practices in obeisance to the powers would be to grasp at a shadow, to miss the fact that Christ both created (1:15–20) and conquered them (2:15). Christ is no shadow; rather, He is the head of all powers (2:10), the reality. How we eat and worship should correspond with the joyous news that Christ, who personifies all that is substantive and real, has come.

ကောလောသံ ၂:၁၆ တွင် “ဥပုသ်နေ့” ၏ အဓိပ္ပာယ်ကား အဘယ်နည်း ကောလောသံ ၂:၁၆ တွင် “ဥပုသ်နေ့” ဟု ဖော်ပြထားခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့နားလည်ရမည်နည်း။ သတ္တမနေ့ ဥပုသ်နေ့ကို ဆန့်ကျင်သူများက ဤအပိုဒ်ကို အဓိကအထောက်အထားအဖြစ် မကြာခဏ အသုံးပြုကြရာ အလွန်ဂရုတစိုက် စဉ်းစားရကြောင်း အရေးကြီးသည်။ Meaning of “Sabbath” in Colossians 2:16

What are we to make of the mention of “sabbath” in Colossians 2:16? Opponents of the seventh-day Sabbath often regard this as the pivotal passage that speaks against the Sabbath, so it is vital that we consider the issue carefully.   ပထမဦးစွာ မေးခွန်းများစွာရှိသည်။ ပထမတွင် ဂရိစကားရပ် “sabbatōn” သည် အများကိန်း (“ဥပုသ်နေ့များ”) လား၊ သို့မဟုတ် အချို့ဘာသာပြန်များတွင် တစ်ကိန်း (“ဥပုသ်နေ့” သို့မဟုတ် “ဥပုသ်နေ့တစ်နေ့”) လားဟူသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ဂရိပုံစံသည် အများကိန်းဖြစ်သော်လည်း ကျမ်းချဲ့တွင် တစ်ကိန်းအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သုံးထားသည်များရှိသည် (မဿဲ ၂၈:၁၊ လု ၄:၁၆၊ တမန် ၁၃:၁၄၊ ၁၆:၁၃)။ ထို့ပြင် “ပွဲတော်”၊ “လဆန်း” ဟူသော တစ်ကိန်းစကားလုံးများနှင့်အတူရှိနေသောကြောင့် ဤနေရာတွင်လည်း တစ်ကိန်းဟု ယူဆသင့်သည်။ သို့ရာတွင် ဤဥပုသ်နေ့မှာ အပတ်စဉ်သတ္တမနေ့ ဥပုသ်နေ့လော၊ သို့မဟုတ် နှစ်စဉ်ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ ဥပုသ်နေ့လောဟူသော ပိုမိုဗဟိုပြုမေးခွန်းကို မဖြေရသေးပေ။ The issue begins with a number of important initial questions, the first of which is whether the word “sabbath” is plural as in some translations (“sabbaths”) or singular, “a Sabbath” or “a Sabbath day,” as in other translations. Though the Greek form appears to be plural (sabbatōn), it is used elsewhere in the NT with a singular connotation (Matt. 28:1; Luke 4:16; Acts 13:14; 16:13) and, in the company of the singular terms “festival” and “new moon,” should be regarded as singular here as well. However, that does not answer the more central question of whether the “sabbath” in question is the weekly Sabbath or a yearly ceremonial one.   နောက်မေးခွန်းတစ်ခုမှာ ပါဝလ်က “သင်တို့ကို အဘယ်သူမျှ တရားမစီရင်စေနှင့်” ဟု အကြံပေးရာတွင် မည်သည့်အခြေအနေကို ရည်ရွယ်သည်နည်း။ ထိုတရားစီရင်သူများသည် ကောလောသံယုံကြည်သူများကို ထိုအလေ့အကျင့်များ မလုပ်သည်ကို ဝေဖန်နေခြင်းလော၊ မလုပ်သည်ကို ဝေဖန်နေခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် သူတို့ထင်ရာအတိုင်း မမှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို ဝေဖန်နေခြင်းလော။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပါဝလ်က ထိုတရားစီရင်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်သည်။ ထို့ဝေဖန်မှု၏ တိကျသောသဘောသဘာဝကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရပေ။ Another initial question has to do with the situation Paul had in mind when he counseled that we let no one judge us (Col. 2:16). Were the judgmental people to whom Paul alludes criticizing the believers in Colossae for engaging in these practices, for not engaging in them, or for participating in them incorrectly according to their perception? Whatever judgment they were presenting, Paul opposed it. The precise nature of the critique in question is less clear.   ခရစ်ယာန်အများစုက ဤအပိုဒ်သည် အပတ်စဉ်သတ္တမနေ့ ဥပုသ်နေ့ကို ဆိုးရွားစွာ ဖော်ပြပြီး ခရစ်ယာန်များ ဆက်လက်မထိန်းသိမ်းရန် မလိုတော့ကြောင်း ပါဝလ်က ထောက်ခံနေသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤအမြင်သည် အကြောင်းပြချက်နှစ်ခုကြောင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။ A common view among Christians is that this is a negative mention of the weekly seventh-day Sabbath and that Paul was advocating that Christians should no longer observe it. This view is an unlikely option for a number of important reasons, including the following two.   ပထမအကြောင်းမှာ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် သတ္တမနေ့ ဥပုသ်နေ့ကို ဆိုးရွားစွာ ဖော်ပြထားခြင်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းက ယေရှုနှင့် ပါဝလ်တို့ကို ပုံမှန် ဥပုသ်နေ့ထိန်းသူများအဖြစ် အမြဲဖော်ပြထားသည် (လု ၄:၁၆၊ တမန် ၁၇:၂)။ ဥပုသ်နေ့ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် ပါဝလ်၏ ဓမ္မပို့ချမှုဗျူဟာတွင်လည်း အရေးကြီးခဲ့သည် (တမန် ၁၃:၁၄၊ ၂၇၊ ၄၂၊ ၄၄၊ ၁၆:၁၃၊ ၁၈:၄၊ ၂၄:၁၄၊ ၂၈:၁၇)။ ပထမခရစ်ယာန်များက ဥပုသ်နေ့ပညတ်၏ စကားဖြင့် ကိုးကွယ်ခဲ့သည်များလည်း ရှိသည် (တမန် ၄:၂၃–၂၄)။ အကယ်၍ ဤအရာပြောင်းလဲမည်ဆိုပါက အရေဖျားလှီးခြင်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော အငြင်းပွားမှုနှင့် ဆူညံမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရမည် (တမန် ၁၅:၁–၂၉၊ ဂလာတိစာလုံးကို ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ကျမ်းချဲ့တွင် သန့်ရှင်းသောနေ့များနှင့်ပတ်သက်သော မထင်ရှားပြီး နားလည်ရခက်သော အချက်များသာ ရှိသည် (ရောမ ၁၄:၅၊ ဂလာတိ ၄:၁၀) နှင့် ဤ “ဥပုသ်နေ့” သာရှိသည်။ ဤအချက်တစ်ခုတည်းက ပထမခရစ်ယာန်များ သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့တွင် ကိုးကွယ်ခြင်းမှ ရွှေ့သွားကြောင်း တိုက်ရိုက်ညွှန်ပြသည်ဟု ယူဆရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ First, it would be the only negative mention of the seventh-day Sabbath in the NT, which consistently portrays both Jesus (Luke 4:16) and Paul (Acts 17:2) as regular Sabbath-keepers. Sabbath-keeping was important to Paul’s mission strategy and to the congregations he was founding (Acts 13:14, 27, 42, 44; 16:13; 18:4; 24:14; 28:17), and when early Christians worshiped, they sometimes did so in the language of the Sabbath commandment (Acts 4:23–24). If this were to change, one would expect an extended and stormy controversy to erupt (as happened with circumcision; see Acts 15:1–29 and the Epistle to the Galatians). However, we find only oblique and ambiguous references to holy days (Rom. 14:5; Gal. 4:10) and this “sabbath.” It seems unlikely that this would be the only direct evidence suggesting that early Christians had moved away from worshiping on the seventh-day Sabbath.   ဒုတိယအကြောင်းမှာ သတ္တမနေ့ ဥပုသ်နေ့သည် ရှင်နောက်တောင်ပေါ်တွင် ပညတ်တရားပေးခြင်းမတိုင်မီကတည်းက ရှိခဲ့သော ဖန်ဆင်းခြင်းပညတ်ဖြစ်ပြီး လူသားအားလုံးအတွက် သက်ဆိုင်သည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၁–၃)။ ပါဝလ်သည် ကောလောသံစာရေးစဉ် ဤအချက်ကို သိရှိခဲ့သည်။ ကောလောသံ ၁:၁၅–၂၀ တွင် ခရစ်တော်ကို ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပေါ်ရှိ “အရာခပ်သိမ်း” ၏ ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် ဖော်ပြရာတွင် ဥပုသ်နေ့ပညတ် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၈–၁၁) ၏ စကားကို အသုံးပြုံဖြင့် သက်သေပြနေသည်။ ခရစ်တော်ကို ဖန်ဆင်းခြင်းအလယ်ဗဟိုချက်တွင် ထားပြီး သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့နှင့် ခရစ်တော်ကို ချိတ်ဆက်ပြီးနောက် အပတ်စဉ်ဥပုသ်နေ့ကို ပယ်ဖျက်ရန် ငြင်းခုံရန် ထူးဆန်းလိမ့်မည်။ Second, the seventh-day Sabbath did not emerge at the time of the giving of the law on Mount Sinai (Ex. 19–31). It is a Creation ordinance that has universal applicability (Gen. 2:1–3). Paul was aware of this as he composed Colossians, as can be seen in how he treated Colossians 1:15–20 and how he alluded to the Creation story in drawing on the language of the Sabbath commandment (Ex. 20:8–11) to describe Christ as the Creator of “all things” in heaven and on earth (Col. 1:16). Having linked Christ to the seventh-day Sabbath and placed Him at the heart of the drama of Creation, it would have been strange for him to then have argued for the abolishment of the weekly Sabbath.   အကယ်၍ ဤသည်မှာ သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့ကို ပယ်ဖျက်ရန် ပါဝလ်ငြင်းခုံထားသော ဆိုးရွားသော ဖော်ပြချက်မဟုတ်ပါက အဘယ်နည်း။ ပါဝလုနှင့် အခြားပထမခရစ်ယာန်များ သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့တွင် ခရစ်တော်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းကို ကတိကဝတ်ပြုထားမှုနှင့် ကိုက်ညီသော အမြင်သုံးမျိုးကို စဉ်းစားရကြောင်း တင်ပြထားသည်။ If this is not a negative mention of the seventh-day Sabbath where Paul argues for its past abolishment, what is it? Three views, which are in harmony with the commitment of Paul and other early Christians to worship Christ on the seventh-day Sabbath, are worthy of consideration.   အမြင်တစ်ခုမှာ ဤ “ဥပုသ်နေ့” သည် ယုဒပြက္ခဒိန်ရှိ နှစ်စဉ်ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ ဥပုသ်နေ့များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၄–၄၄)။ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းနှင့့်အတူ ခရစ်ယာန်များ ထိုနှစ်စဉ် “ဥပုသ်နေ့များ” ကို ဆက်လက်မထိန်းသိမ်းရန် မလိုတော့ပေ။ အကြောင်းမူကား ထိုအရာများသည် “လာမည့်အရာ၏ အရိပ်” သာဖြစ်သည် (၂:၁၇)။ ဤအမြင်တွင် ပါဝလ်သည် ပသခါနှင့် ပူဇော်သက္ကာနေ့ကဲ့သို့ ယုဒထုံးတမ်းဆိုင်ရာ ဥပုသ်နေ့များကို ထိန်းသိမ်းရန် မှားယွင်းစွာ ထောက်ခံခြင်းကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမြင်၏ အတွက် အဓိကဝေဖန်ချက်မှာ ပါဝလ်၏ နှစ်စဉ် (ပွဲတော်)၊ လစဉ် (လဆန်း)၊ အပတ်စဉ် (ဥပုသ်နေ့များ) စာရင်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မကြာခဏ တွေ့ရသည် (၁ရာဇဝင်ချုပ် ၂၃:၂၉–၃၁၊ ၂ရာဇဝင်ချုပ် ၂:၄၊ ၈:၁၂–၁၃၊ ၃၁:၃၊ နေဟမိ ၁၀:၃၃၊ ဟုံး ၁:၁၃–၁၄၊ ယေဇကျေလ ၄၅:၁၃–၁၇၊ ၄၆:၁–၁၅၊ ဟောရှေ ၂:၁၁)။ သို့ရာတွင် ဓမ္မဟောင်းနောက်ခံကို ဤသုံးမျိုးခွဲခြားမှုအတိုင်း ရိုးရှင်းစွာ နားလည်ခြင်းသည် ဓမ္မဟောင်းသက်သေချက်များကို လွန်စွာ ရိုးရှင်းစေခြင်းဖြစ်သည်။ ဟောရှေ ၂:၁၁ သည် သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့မဟုတ်ဘဲ နှစ်စဉ်ဥပုသ်နေ့များကို ဆွေးနွေးနေခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ကောလောသံ ၂:၁၆ နှင့် အနီးစပ်ဆုံးနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ ဤအမြင်ကို အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် တစ်ဆယ့်ရေးရာစုခရစ်ယာန်များက အသုံးများစွာ လက်ခံခဲ့ပြီး သတ္တမနေ့အက်ဒဗ်တစ်စ်တို့၏ ရိုးရာရပ်တည်ချက်ဖြစ်သည်။ A long-standing view is that the “sabbath” mentioned here is a reference to the ceremonial sabbaths of the Jewish calendar (Lev. 23:4–44). With the arrival of Christ, Christians no longer needed to observe these “sabbaths” or “sabbath days,” which were “a shadow” of what was to come (Col. 2:17). In this view, Paul was writing against the incorrect advocacy for observing Jewish ceremonial “sabbaths,” such as Passover and the Day of Atonement. A major criticism of this view is that it discounts Paul’s list of yearly (festival), monthly (new moon), and weekly (sabbaths) observances (1:16), which is frequently reflected in the OT (see 1 Chr. 23:29–31; 2 Chr. 2:4; 8:12–13; 31:3; Neh. 10:33; Is. 1:13–14; Ezek. 45:13–17; 46:1–15; Hos. 2:11). However, this understanding of the OT background of the three terms simplifies the OT evidence, which often does not present a very exact parallel. Hosea 2:11, where the annual sabbaths rather than the seventh-day Sabbath may be under discussion, may offer the closest parallel to Colossians 2:16. It should be noted that this view, in which the “sabbaths” of 2:16 have been understood as annually held ceremonial ones rather than the weekly seventh-day Sabbath, was the common view of the passage among Christians in the United States during the nineteenth century and has been the traditional position advocated by Seventh-day Adventists.   ဒုတိယအမြင်မှာ ဤအပိုဒ်ရှိ “ဥပုသ်နေ့” သည် ပွဲနေ့များကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ ပွဲနေ့များတွင် ပူဇော်ရမည့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို ဆိုလိုသည်။ သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့ကိုယ်တိုင်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း ပါဝလ်က ထိုနေ့တွင် ပူဇော်ရမည့် ထုံးတမ်းယဇ်များကိုသာ ကန့်သတ်ပြောဆိုထားသည်။ ဤအမြင်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ အကြောင်းမူကား ဓမ္မဟောင်းအပိုဒ်များသည် နှစ်စဉ်၊ လစဉ်၊ အပတ်စဉ်ပွဲနေ့များကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်ထားသည် (အထက်ဖော်ပြပါ အပိုဒ်များနှင့် တောလည်ရာ ၂၈–၂၉ အထူးသဖြင့် ၂၈:၁–၂၊ ၉–၁၀၊ ၂၉:၃၉)။ “စားသောက်ခြင်း” ဟူသော စကားသည် ဓမ္မဟောင်းတွင် ဖော်ပြထားသော စားသောက်ယဇ်များ (တောလည်ရာ ၂၈–၂၉၊ နေဟမိ ၁၀:၃၃၊ ယေဇကျေလ ၄၅:၁၇) နှင့် ပိုမိုကိုက်ညီသည်။ ထို့ပြင် “ခွဲ၍” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားကို “အစိတ်အပိုင်းအားဖြင့်” ဟု ပိုမှန်ကန်စွာ ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ထိုအစိတ်အပိုင်းမှာ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပါဝလ်သည် ယဇ်ပူဇော်စနစ်ကို ဆက်လက်လိုက်နာခြင်းကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုစနစ်သည် ခရစ်တော်၊ ပကတိအရာသို့ လမ်းညွှန်သော အရိပ်သာဖြစ်တော့သည် (၂:၁၇၊ ဟေဗြဲ ၁၀:၁–၁၀ သည် ကောလောသံ ၂:၁၆–၁၇ ၏ အတွေးကို ချဲ့ထွင်ထားသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်)။ A second view identifies the “sabbath” of the passage not as the festivals themselves but as the sacrifices to be offered during the festivals. The weekly seventh-day Sabbath is indeed mentioned, but Paul narrowly refers to the ritual sacrifices that were to be offered on it. This view is plausible, because OT passages closely associate the yearly, monthly, and weekly observances with the sacrifices offered on them (see the passages listed earlier as well as Num. 28–29, esp. 28:1–2, 9–10; 29:39). The mention of food and drink (v. 16) aligns with this perspective, since these terms refer more naturally to the food and drink offerings mentioned in the OT (Num. 28–29; Neh. 10:33; Ezek. 45:17) than to any OT dietary laws. In addition, the phrase translated “with regard to” or “regarding” is more accurately translated “in part of,” suggesting that Paul is referring to only a part of a feast, or new moon, or sabbath. That “part” is best identified as the ritual sacrifices. Paul, then, was speaking against continuing to practice the sacrificial system, which is no longer to be observed by Christians, as it was a shadow of what should come that has since given way to Christ, the reality (Col. 2:17; cf. Heb. 10:1–10, which may be seen as expanding the thought of Col. 2:16–17).   တတိယအမြင်မှာ ပါဝလ်သည် ဓမ္မဟောင်းအစဉ်အလာအတိုင်း နှစ်စဉ်၊ လစဉ်၊ အပတ်စဉ်ပွဲနေ့များကို ဖော်ပြထားပြီး “ဥပုသ်နေ့များ” သို့မဟုတ် “ဥပုသ်နေ့တစ်နေ့” သည် သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့ကိုယ်တိုင်ကို ဆိုလိုသည်။ သို့ရာတွင် လက်ရှိအငြင်းပွားမှုတွင် ပါဝလ်က ကမ္ဘာ့ဒဿနများကို (၂:၈) ခရစ်တော်၊ စွမ်းအားအားလုံး၏ “ဦးခေါင်း” (၂:၁၀) နေရာတွင် ကိုးကွယ်သော မှားယွင်းသောအယူဝါဒကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ စွမ်းအားများသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် လုံးဝအောင်မြင်ခံရပြီးဖြစ်သည် (၂:၁၅)။ ၂:၁၆ စတင်သော စကားသည် ဤအကြောင်းအရာကို ပြန်ညွှန်ပြသည်။ ဥပုသ်နေ့ကို ဖော်ပြပြီးနောက် “ကောင်းကင်တမန်ကိုးကွယ်ခြင်း” (၂:၁၈)၊ ကမ္ဘာ့ဒဿနများကို နာခံခြင်း (၂:၂၀)၊ ခရစ်တော်နှင့် ဆက်စပ်မနေခြင်း (၂:၁၉) ကို ဆန့်ကျင်နေသည်။ ပါဝလ်သည် ဥပုသ်နေ့ထိန်းသိမ်းခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခြင်းမဟုတ်၊ ခရစ်တော်အားဖြင့် ရှုံးနိမ့်ပြီး ကိုးကွယ်ခြင်းမခံထိုက်သော စွမ်းအားများကို ဂုဏ်ပြုရန် အခွင့်အရေးအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပွဲတော်၊ လဆန်း၊ ဥပုသ်နေ့များကို သုံးခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခြင်းမဟုတ်၊ မှားယွင်းစွာသုံးခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ ဥပမာ (မဿဲ ၁၂:၁–၈၊ လု ၁၃:၁၀–၁၇၊ မာကု ၇:၁–၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အတိုင်း လူ့ဒဿနဖြင့် ညစ်ညမ်းစေသော ဘုရားပေးပညတ်များကို ပါဝလ်က ဆန့်ကျင်သည်။ ထိုညစ်ညမ်းသော ပုံစံဖြင့် လိုက်နာခြင်းသည် လှည့်စားတတ်သော လူ့ဒဿနဖြစ်သည် (၂:၈၊ ၂၂)။ စွမ်းအားများကို ဂုဏ်ပြုရန် အသုံးပြုပါက ထိုပွဲနေ့များသည် “လာမည့်အရာ၏ အရိပ်” ဖြစ်သွားပြီး ခရစ်တော်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းမဟုတ်တော့ပေ (၂:၁၇)။ (ဤအမြင်တွင် ပါဝလ်သည် ဗိမာန်နှင့်ဆိုင်သော ထုံးတမ်းများကို ခရစ်တော်တွင် ပြည့်စုံပြီးဖြစ်ကြောင်း ကျမ်းချဲ့အခြားနေရာများတွင် ဆွေးနွေးထားသည်၊ မဿဲ ၂၆:၂၆–၂၈၊ ယောဟန် ၄:၁၉–၂၆၊ ဟေဗြဲ ၈:၁–၅၊ ၁၀:၁–၁၀ ကိုကြည့်ပါ။) အကယ်၍ ပါဝလ်သည် ကောလောသံ ၁:၁၅–၂၀ တွင် ဥပုသ်နေ့ပညတ် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၈–၁၁) ၏ စကားကို အသုံးပြု၍ ခရစ်တော်ကို ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့၏ ဗဟိုချက်တွင် ထားခဲ့ပါက ဤနေရာတွင် သူဆန့်ကျင်နေသော ဥပုသ်နေ့၏ မှားယွင်းသောအသုံးပြုပုံကို ပြင်ဆင်ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ A third view holds that Paul, in the passage, is reflecting the OT sequence of yearly, monthly, and weekly observances and that “sabbaths” or “a Sabbath (day)” is a mention of the seventh-day Sabbath. However, Paul mentions sabbath in light of the controversy at hand, in which he was opposing a heresy honoring the philosophies of the world (v. 8) instead of Christ, who is “the head” of all power (v. 10)—spiritual forces that have been totally conquered by Christ (v. 15). The word that begins v. 16 points back to this context. Having mentioned sabbath, he again argues against the “worship of angels” (Col. 2:18), obeisance to the philosophies of the world (v. 20), and not staying connected to Christ (v. 19). Paul was not opposed to keeping Sabbath, but to keeping it as an occasion to honor powers who have already been defeated by Christ and are not worthy of reverence. It is not the use of festivals, new moon celebrations, or Sabbath that he decries, but their misuse. Following Jesus’s example (e.g., Matt. 12:1–8; Luke 13:10–17; cf. Mark 7:1–13), Paul weighed in against the perversion of God-given laws, which in their sullied form reflect human philosophy, which can be deceptive (Col. 2:8, 22). When celebrated in honor of the powers, these observances become “a shadow” of what is yet to come instead of a celebration of Christ, as should be the case (v. 17). (In this view, Paul was not addressing rituals attached to the temple that had been fulfilled in Christ, a topic that is discussed elsewhere in the NT; see Matt. 26:26–28; John 4:19–26; Heb. 8:1–5; 10:1–10.) If Paul was drawing on the language of the Sabbath commandment (Ex. 20:8–11) in Colossians 1:15–20 to place Christ as Creator and Redeemer at the heart of the seventh-day Sabbath, he had already offered a corrective to the erroneous use of the Sabbath he addresses here.   ရှုပ်ထွေးပြီး စိန်ခေါ်မှုများသော ဤအပိုဒ်တွင် ယုံမှားယွင်းမှုမရှိဘဲ နိဂုံးချုပ်ရန်ခက်ခဲသော်လည်း နောက်ဆုံးအမြင်သည် အငြင်းပွားမှု၏ ဗဟိုပြုချက်ဖြစ်သော ခရစ်တော်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် စွမ်းအားများကို ကိုးကွယ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခြင်းကို အကောင်းဆုံးထင်ဟပ်နေသည်။ နှစ်စဉ်ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ ဥပုသ်နေ့များ သို့မဟုတ် ဥပုသ်နေ့ယဇ်များကို “ဥပုသ်နေ့” ဟု နားလည်ပါက ပါဝလ်အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆန့်ကျင်နေသော ဗဟိုအငြင်းပွားမှုနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်မှု မမြင်ရပေ (ကောလောသံအကျဉ်းချုပ်နှင့် ၂:၈–၂၃ အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ In the context of a complex passage that presents challenging questions and where only tentative conclusions seem prudent, this last option may be the most defensible because it reflects the core dispute most clearly, which concerns the worship of Christ in contrast to the powers. It is difficult to see the direct connection of “sabbath,” understood as the annual ceremonial sabbaths or as Sabbath sacrifices, to this central controversy that Paul was so keen to address (for discussion of the Colossian heresy, see Colossians: Introduction; see commentary on Col. 2:8–23).   မည်သည့်အမြင်ကိုမဆို လက်ခံပါစေ သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့ကို ကမ္ဘာဖန်ဆင်းခြင်းကို ပြန်တွေးရန်နှင့် ခရစ်တော်၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်အမှုတို့ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ဂုဏ်ပြုရန် နေ့အဖြစ် အတည်ပြုရမည်။ အကြောင်းမူကား ထိုနေ့တွင် “အရာခပ်သိမ်း … မြင်ရသည်ဖြစ်စေ မမြင်ရသည်ဖြစ်စေ” ကို ခရစ်တော်အားဖြင့် ဖန်ဆင်းထားတော်မူသည် (၁:၁၆)။ သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့သည် ယခုအခါ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းကို အမှတ်ရစေသော နေ့ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရန် ကြိုးစားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခရစ်ယေရှု၊ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့သမျှအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ထိန်းသိမ်းရမည်။ Whichever view is adopted, the observance of the seventh-day Sabbath as a day to look back to God’s Creation of the world and to celebrate Christ’s work both as Creator and Redeemer should be affirmed: for through Him “all things were created … visible and invisible” (1:16). The seventh-day Sabbath is now a memorial of both Creation and salvation and should be kept, not with any attempt to earn our salvation, but with thanksgiving for all that God has done for us through Christ Jesus, Creator and Redeemer.

 

ကောလောသဲ ၂:၁၆-၁၉ တွင် ပါဝလ၏ ဒုတိယအမိန့်သည် ပထမအမိန့်က သတ်မှတ်ထားသော လေသံကို ဆက်လက်ထိန်းထားသည်။ သူသည် ကောလောသဲလူမျိုးတို့အား မည်သူမျှ သူတို့ကို လှည့်စားခြင်း သို့မဟုတ် ဆုလာဘ်မှ ပယ်ရှားခြင်း မပြုစေရန် သတိပေးထားသည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ယုံကြည်သူများသည် နှိမ့်ချခြင်းကို ထောက်ခံအားပေးသူကို သတိထားရမည်။ နှိမ့်ချခြင်းဆိုသည်မှာ များသောအားဖြင့် အပြုသဘောဆောင်သော စကားလုံးဖြစ်သော်လည်း (ဥပမာ၊ ၃:၁၂၊ ဧဖက် ၄:၂၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၃) ဤနေရာတွင်မူ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြင်းထန်စွာ ဆက်ဆံခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်းရဲဒုက္ခပေးခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ကောလောသဲ ၂:၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကောင်းကင်တမန်များကို ကိုးကွယ်ခြင်း (ဤနေရာတွင် “ကောင်းကင်တမန်များကို ကိုးကွယ်ခြင်း” ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း “ကောင်းကင်တမန်များပြုလုပ်သော ကိုးကွယ်ခြင်း” ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြုလုပ်သော ကိုးကွယ်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း) နှင့် အမြင်များကို ဝါကြွားခြင်း သို့မဟုတ် မမြင်ရသော အရာများနှင့် ပတ်သက်၍ မှားယွင်းသော အဆိုများကို သတိထားရမည်။ (လက်ရေးမူများ ကွဲလွဲသည်။ အချို့က “သူမမြင်ဖူးသော အရာများ” ဟု ဆိုပြီး အချို့က “သူမြင်ဖူးသော အရာများ” ဟု ဆိုသည်။ မည်သိုတွင်မဆို ထိုအဆိုများသည် မှားယွင်းပြီး ထောက်ခံထားသော နှိမ့်ချခြင်းသည် မှားယွင်းကြောင်း ပြသကာ အမြင်များ သို့မဟုတ် မှားယွင်းသော အဆိုများကြောင့် လူများသည် “မာနထောင်လွှား” လာကြသည်)။ အမြင်များသည် သဘာဝအတိုင်း ဆိုးရွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပါဝလ်ကိုယ်တိုင်လည်း အမြင်များကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုအတွက် အရေးကြီးသော အရင်းအမြစ်အဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၉:၁၂၊ ၁၆:၉-၁၀၊ ၁၈:၉-၁၀၊ ၂၃:၁၁၊ ၂၇:၂၃-၂၄၊ ၂ကိုရိန်သု ၁၂:၁-၇)။ သို့သော် ပါဝလ်ရည်ညွှန်းသော အမြင်များသည် ခရစ်တော်ကို ဂုဏ်ပြုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်တမန်များကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး အမြင်ရရှိသူ၌ မာနကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤအရာအားလုံး—နှိမ့်ချခြင်း၊ ကောင်းကင်တမန်ကိုးကွယ်ခြင်း၊ အမြင်များ—သည် တပည့်တော်ဖြစ်ခြင်း၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သင့်သော ခရစ်တော်အပေါ် စင်ကြယ်သော သစ္စာစောင့်သိမှုကို လျော့နည်းစေသော နည်းဖြင့် ကျင့်ကြံခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ ကျင့်ကြံသူများသည် အမှားရှိကြပြီး အသင်းတော်ဖြစ်သော ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အာဟာရပေးသော၊ စည်းလုံးစေသော၊ ကြီးထွားစေသော ခေါင်းတော် ခရစ်တော်နှင့် ဆက်သွယ်မှု ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၉၊ ဧဖက် ၄:၁-၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Paul’s second command in 2:16–19 continues the tone set by the first: he admonishes the Colossians to let no one cheat or disqualify them from their reward (v. 18). Believers are to beware of the person who advocates for humility, which is usually a positive term (e.g., 3:12; Eph. 4:2; Phil. 2:3), but here likely means asceticism or harsh treatment of one’s body (cf. Col. 2:23); practices the “worship of angels,” which probably means “worship offered to angels” but could also mean “worship performed by angels” (i.e., heavenly worship); and boasts of visions or false claims about what is unseen. (Manuscripts differ here; some refer to those who enter into “things which he has not seen,” while others refer to those who enter into “that which is seen.” In either case, the claims are false and show that the humility being advocated is false as well, as the visions or false claims result in false teachers being “puffed up.”) Visions are not inherently evil, as evidenced by how Paul himself experienced them as an important source of divine guidance (Acts 9:12; 16:9–10; 18:9–10; 23:11; 27:23–24; 2 Cor. 12:1–7). However, the visions to which Paul refers seem to have been related to worshiping angels rather than honoring Christ and resulted in pride on the part of the visionary. All of these—humility, worship of angels, and visions—were practiced in a way that detracted from the undiluted loyalty to Christ that should be the hallmark of discipleship. Those who practiced them were at fault, losing their connection with Christ, the Head, who Paul describes as the One who nourishes, unifies, and grows the church, His body (v. 19; cf. Eph. 4:1–16).

 

ကောလောသဲ ၂:၂၀-၂၃ တွင် ပါဝလ်က ခရစ်တော်နှင့်အတူ လောကီအရာများအတွက် သေပြီးသားဖြစ်ကြောင်း (အပိုဒ် ၁၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ခရစ်ယာန်များကို ယူဆထားသည်။ ထိုအချက်နှင့် လူလုပ်တားမြစ်ချက်များကြား ကွာခြားချက်ကို သူဖော်ပြသည်။ ထိုတားမြစ်ချက်များကို စကြဝဠာ၏ မူလအစအင်အားစုများ (ကောလောသဲ ၂:၈-၂၃ အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) ကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် လက်ခံကျင့်သုံးခဲ့ကြပုံရပြီး ကိုယ့်ဘာသာချမှတ်သော ဘာသာတရား၊ “မှားယွင်းသော နှိမ့်ချခြင်း” နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခြင်းတို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အသွင်အပြင်ရှိပုံရသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ သို့သော် ထိုအသွင်အပြင်သည် ပါးလွှာသာ ဖြစ်သည်။ ထိုတားမြစ်ချက်များကို လိုက်စားခြင်းသည် ဇာတိပကတိ အကြိုက်အလိုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဇာတိပကတိ အကြိုက်အလိုကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းသည် စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်တပည့်တော်ဖြစ်ခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည် (၃:၅)။ ပါဝလ်သည် အပြုအမူဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများ ချမှတ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်သူ မဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူဆန့်ကျင်သော တားမြစ်ချက်များနှင့် အလွန်ဆင်တူသော စကားလုံးများကို အခါအချို့တွင် သုံးသည်။ ဥပမာ၊ ၂ကိုရိန်သု ၆:၁၇ တွင် ညစ်ညူးသောအရာကို မထိရန် ယုံကြည်သူများကို ပြောသည်။ ကောလောသဲ ၃:၁–၄:၆ တွင်လည်း စည်းမျဉ်းနှင့် လမ်းညွှန်ချက်များ အတော်များများ ပေးထားသည်။ သို့သော် ထိုစည်းမျဉ်းများသည် အာဏာစွမ်းအင်များအပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုကို ထင်ဟပ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖန်ဆင်းရှင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ဖန်ဆင်းထားသော အသစ်သောသူကို ဝတ်ဆင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (၃:၁၀)။

In Colossians 2:20–23, Paul assumes that Christians have died with Christ to the things of the world (cf. vv. 11–12a). He notes the disjuncture between this fact and human-crafted taboos, which had apparently been adopted in honor of the elemental spirits of the universe (see commentary on Col. 2:8–23) and have a surface appearance of spirituality in that they exhibit “self-imposed” religion and worship, “false humility,” and mistreatment of the body (v. 23). It is a thin veneer, since keeping such taboos proves to be of no value against the indulgence of the flesh (v. 23), abstaining from which is one of the marks of genuine Christian discipleship (3:5). Paul did not protest to establishing rules for behavior; he sometimes uses language very similar to the taboos he opposed. For example, in 2 Corinthians 6:17, he tells believers not to touch anything unclean, and in Colossians 3:1–4:6, he offers quite a number of rules or guidelines. However, these do not reflect loyalty to the powers but commitment to putting on the new self, fashioned in the Creator’s image (3:10).

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁-၁၇။ အဟောင်းသူနှင့် အသစ်သူ။ လူမှားများကို ခရစ်တော်နှင့် ဆက်သွယ်မှု မပြတ်စေရန် ပျက်ကွက်ကြောင်း ဝေဖန်ပြီးနောက် (၂:၈-၁၉) ပါဝလ်သည် ခရစ်တော်ကို ဗဟိုပြုသော ဘဝတစ်ခုကို အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ပေးသည်။ ခရစ်ယာန်အမှတ်အသားနှင့် ပတ်သက်သော ကြွယ်ဝသော တိုက်တွန်းချက်တွင် ပါဝလ်သည် ခရစ်တော်အတွင်း ဘဝ၏ မရှိမဖြစ် ရှုထောင့်သုံးချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ခရစ်ယာန်ဘဝသည် ထမြောက်တော်မူပြီး ချီးမြှောက်ခံရသော ခရစ်တော်တွင် အမြစ်တွယ်နေပုံ (အပိုဒ် ၁-၄)၊ ပျက်စီးဖျက်ဆီးတတ်သော အဟောင်းဘဝနည်းစနစ်ကို ချွတ်ပစ်ရန် လိုအပ်ပုံ (အပိုဒ် ၅-၁၁)၊ ကျေးဇူးတော်နှင့် ပြည့်စုံပြီး ခရစ်တော်ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်သော အသင်းတော်အသိုင်းအဝိုင်းကို တည်ဆောက်ရန် အသစ်သော ခရစ်တော်နှင့်တူသော နည်းစနစ်ကို ဝတ်ဆင်ရန် လိုအပ်ပုံ (အပိုဒ် ၁၂-၁၇)။ ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်ကို ဖော်ပြတိုင်း ပါဝလ်သည် သူ၏အဓိက အကြောင်းအရာဖြစ်သော ယေရှုခရစ်၏ အရေးကြီးမှုနှင့် ဗဟိုပြုမှုကို ဆက်လက် လိုက်စားနေကြောင်း ပြသနေသည်။

3:1–17. The Old Self and the New Self. Having criticized the false teachers for failing to stay connected to Christ (2:8–19), Paul moves on to define a genuinely Christ-centered life. In this rich vein of exhortation regarding Christian identity, Paul expresses three fundamental facets of life in Christ: how Christian existence is rooted in the risen, exalted Christ (vv. 1–4); the need to take off old, destructive patterns of life (vv. 5–11); and the need to put on new, Christ-like patterns of building a grace-filled, Christ-shaped community in the church (vv. 12–17). In this passage, each mention of Christ demonstrates the way Paul continues to pursue his theme: the importance and centrality of Jesus.

 

အပိုဒ် ၁-၄ တွင် ပါဝလ်က ယုံကြည်သူများ၏ ယေရှုနှင့် အတိတ်က စည်းလုံးမှုသည် ယခုအခါကို မည်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်ကို (အပိုဒ် ၁-၃) ပထမဆုံး ဖော်ပြပြီး ယုံကြည်သူများ၏ ယခုအခါ ယေရှုနှင့် စည်းလုံးမှုသည် အနာဂတ်ကို မည်သို့ ပြောင်းလဲစေမည်ကို (အပိုဒ် ၄) ဆက်လက် ဖော်ပြသည်။ ကောလောသဲယုံကြည်သူများအား “ခရစ်တော်နှင့်အတူ သေပြီး” ကြောင်း (၂:၂၀၊ အပိုဒ် ၁၁-၁၂၊ ၃:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သတိပေးပြီးနောက် ပါဝလ်က သူတို့သည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ထမြောက်ခြင်းနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကြောင်း (အပိုဒ် ၁၊ ၂:၁၂-၁၃၊ ဧဖက် ၂:၄-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သတိပေးပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသော အရာများကို စိတ်ထားရမည်၊ မြေကြီးပေါ်ရှိ အရာများကို မထားရ (၃:၂)။ ခရစ်တော်သည် “ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်” တွင် ထိုင်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၊ ဆာလံ ၁၁၀:၁၊ တမန်တော် ၂:၃၃-၃၆၊ ရောမ ၈:၃၄၊ ဧဖက် ၁:၁၉-၂၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ပါဝလ်သည် ယုံကြည်သူများကို လောကီဘဝ၏ အဖြစ်မှန်များနှင့် ခွဲခွာရန် တောင်းဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား အောင်မြင်ပြီး ချီးမြှောက်ခံရသော သခင်ခရစ်တော် (၁:၁၅-၂၀၊ ၂:၁၅၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၀-၁၁) ၏ အဖြစ်မှန်ကို တမင်တကာ အာရုံစိုက်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ဘဝနေထိုင်ခြင်း၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ဆိုသည်။

In vv. 1–4, Paul first describes how believers’ past solidarity with Jesus in His death, resurrection, and exaltation transformed the present (vv. 1–3) before recounting how believers’ present solidarity with Jesus transforms the future (v. 4). Having just reminded the Colossian believers that they had “died with Christ” (2:20; cf. 2:11–12; 3:3), Paul next reminded them of their resurrection and exaltation with Him (v. 1; cf. 2:12–13; Eph. 2:4–7), thus urging them to focus on what is above rather than on the things on earth (Col. 3:2; on the exaltation of Christ “at the right hand of God” [v. 1], see Ps. 110:1; Acts 2:33–36; Rom. 8:34; Eph. 1:19–21). Paul is not asking believers to disconnect from the realities of life. Rather, he is asserting that intentionally focusing on the reality of Christ and His status as the victorious, exalted Lord (1:15–20; 2:15; Phil. 2:10–11) is a vital aspect of living life as a Christian.

 

ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်၌ ရှိနေသောကြောင့် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း (အမှတ် ၄) ကို ဗဟိုပြုသော မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော အနာဂတ်ကို မျှော်ကိုးနိုင်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယုံကြည်သူများနှင့် ယေရှုအကြား ရှိသော စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထင်ရှားသောဘုန်းတော်နှင့်အတူ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ (၁ သက် ၄:၁၇၊ ၁ ယော ၃:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ထိုမင်္ဂလာရှိသောဖြစ်ရပ်တွင် ထင်ဟပ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ကောလောသဲဩဝါဒစာတွင် ပေါလုသည် အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို ယေရှုပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်ထားသည်။ မျှော်လင့်ချက်ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ သိုထားထားသည် (၁:၅)၊ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာ၌ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်နေတော်မူသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၃:၁)။ ခရစ်တော်သည်ပင် “ဘုန်းတော်၏ မျှော်လင့်ချက်” ဖြစ်တော်မူသည် (၁:၂၇)၊ ဧဝံဂေလိတရားတွင် တွေ့ရှိနိုင်သော မျှော်လင့်ချက်၏ အကြောင်းအရာဖြစ်သည် (၁:၂၃)။ ဧဝံဂေလိဆုလာဘ်သည် ခရစ်တော်နှင့် ခွဲချင်း၍မရဘဲ ကိုယ်တော်၌ ပုဂ္ဂိုလ်ပုံစံဖြင့် တည်ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခရစ်တော်ဗဟိုပြု မျှော်လင့်ချက်သည် ယခုအခါ ကောင်းကင်ဘုံ၌ သိုထားထားပြီး မျက်စိဖြင့် မမြင်ရသေးသော်လည်း၊ ယုံကြည်သူများ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ “ဘုန်းတော်၌” ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ ထိုအခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည် (၃:၄)။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်တော်မူသည်။

Because believers are “in Christ,” they can anticipate a hope-filled future centered on Christ’s Second Coming, which is often described as His appearance (v. 4) in the NT (e.g., 2 Thess. 2:8; Titus 2:13; 1 Pet. 5:4; 1 John 2:28). The current solidarity between believers and Jesus will be mirrored in that grand event when we join Him in His glorious appearance (cf. 1 Thess. 4:17; 1 John 3:2). In Colossians, Paul ties the theme of future hope directly to the person of Jesus. Hope is reserved for us in heaven (1:5), because that is where Christ is, sitting “at the right hand of God” (3:1). Christ Himself is “the hope of glory” (1:27), the content of the hope that can be found in the gospel (1:23). The gospel reward is not disconnected from Christ but is personified in Him. While our Christ-centered hope is currently stored in heaven (1:5) and is therefore hidden from sight, that will change when believers appear with Him “in glory” (3:4). Jesus is our hope!

 

ခရစ်တော်မြင့်မြတ်တော်မူရာတွင် အမြစ်တွယ်နေသော အမှှတ်အသားဖြင့် (အမှတ် ၁-၄) ယုံကြည်သူများသည် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြစ်များဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသော (အမှတ် ၅-၇) နှင့် စကားပြောဆိုမှုကို မဖျက်ဆီးသုံးစွဲခြင်းဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသော (အမှတ် ၈-၉) အဟောင်းဘဝပုံစံကို “အသေသတ်” (အမှတ် ၅၊ အမှတ် ၈-၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ချွတ်ချပစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပုံမှန်ခွဲခြားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသော ခရစ်တော်နှယ်နှယ် အသစ်သောဘဝပုံစံကို “ဝတ်ဆင်” ရမည်ဖြစ်သည် (အမှတ် ၁၀-၁၁)။

With an identity rooted in the exalted Christ (vv. 1–4), believers are to “put to death” (v. 5; cf. vv. 8–9) or set aside their old pattern of life, which is marked by sexual sins (vv. 5–7) and the misuse of speech (vv. 8–9), and “put on” a new Christlike pattern of living in which usual divisions are dissolved (vv. 10–11).

 

အမှတ် ၅ တွင် အပြစ်အားလုံး၏ စကားလုံးများ (နှင့် ၁ သက် ၄:၅ တွင် တဏှာရမ္မက်၊ ဧဖက် ၄:၁၉၊ ၅:၅ တွင် လောဘတကြွမှု) သည် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြစ်များကို ညွှန်ပြဖွယ်ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော စကားလုံးသည် “လောဘ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး လိင်ဆိုင်ရာ ထိန်းမရသော တဏှာရမ္မက်၊ ယနေ့ခေတ်တွင် လိင်စွဲလမ်းမှု ဟုခေါ်နိုင်သည်။ ယုဒစာပေများတွင် ထိုသို့သော လိင်အပြစ်များကို ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း မူလအပြစ်သို့ အမြဲဆက်စပ်ဖော်ပြတတ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ရုပ်ပုံများကို ကိုးကွယ်သကဲ့သို့ အရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် လိင်အပြစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဘဝကြား ဆက်စပ်မှုကို အလွယ်တကူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

All of the terms for vices in v. 5 (and those for desire in 1 Thess. 4:5 and covetousness in Eph. 4:19; 5:5) likely indicate sexual sins. The word used here means “greediness,” the uncontrollable desire for sex, or what we might call a sexual addiction today. In Jewish literature, it was common to trace such sexual sins to the basic sin of idolatry. In modern times, when addictions to pornography are so prevalent, it is not difficult to see the connection between idolatry, which can be the worship of pornographic images, and a life consumed by sexual sins.

 

ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ထိုသို့သော ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးသော အပြုအမူပုံစံများမှ လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးအပ်ပါသလော။ ပေါလုသည် မှားယွင်းသော ဆရာများ၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် အလေ့အကျင့်များကို တဏှာရမ္မက်ကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် အဘယ်တန်ဖိုးမျှမရှိဟု ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ခဲ့ပြီး (ကောလော ၂:၂၃)၊ ထိုဘဝပုံစံအတွက် ကုစားနည်းမှာ ခရစ်တော်၌ ရှိသော ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို နားလည်ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းတွင် တည်ရှိသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်၏ သေခြင်းနှင့် အတူ ခရစ်တော်နှင့် အတူတူဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း တန်ခိုးကို ခံစားရသဖြင့် အသစ်သောဘဝကို အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းရရှိကြသည် (၂:၁၁-၁၃၊ ၂၀)။ သို့သော် နှစ်ခြင်းခံယုံကြည်သူများ ပြီးပြညီးလုံလုံမဟုတ်သဖြင့်၊ အဟောင်းဘဝအကြွင်းအကျန်များကို “အသေသတ်” ခြင်း (၃:၅) ဖြင့် ခရစ်တော်၌ရှိသော အသစ်သောဘဝကို လှုပ်ရှားတက်ကြွစေကာ အပြစ်နှင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။

Does our passage offer any hope to escape such self-destructive patterns of behavior? Paul sharply criticizes the rules and practices of the false teachers as not being valuable in controlling indulgences (Col. 2:23) and proclaims that the remedy for such a lifestyle comes in grasping and actualizing one’s identity in Christ. In baptism, believers identify with Christ in His death and experience the power of His resurrection, giving them the ability to live a new life (2:11–13, 20). This does not mean that baptized believers are perfect; they must still combat sin by activating and actualizing the new life in Christ by putting to death (3:5) whatever remnants of their old life remain.

 

အဟောင်းဘဝသည် လိင်အပြစ်ဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည့်အတိုင်း (အမှတ် ၅-၇)၊ ဒေါသ၊ ရက်စက်မှု၊ ခါးသီးမှု စသော စိတ်ခံစားမှုများ ပေါက်ကွဲထွင့်ပြီး ဆက်ဆံရေးများကို ဖျက်ဆီးကာ အသိုင်းအဝိုင်းကို အဆိပ်သင့်စေသော စကားပြောဆိုမှုဖြင့်လည်း ဒဏ်ရာရရှိထားသည် (အမှတ် ၈၊ ဤနေရာတွင် “ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်လေ့ရှိသော စကားလုံးသည် ဘုရားသခင်ကို တိုက်ရိုက်ဆဲဆိုခြင်းထက် အခြားသူကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုဖွယ်ရှိသည်၊ သို့သော် ထိုအဓိပ္ပာယ်လည်း ပါဝင်နိုင်သည်၊ ဧဖက် ၄:၃၁၊ ၁ တိ ၆:၄ ကြည့်ပါ)။ ညစ်ညမ်းသော စကားပြောဆိုမှုနှင့် လိမ်ညာခြင်းတို့သည် အဟောင်းဘဝ၏ လက္ခဏာများဖြစ်ပြီး (ကောလော ၃:၈-၉)၊ လိင်အပြစ်ကဲ့သို့ပင် ယုံကြည်သူအတွက် ကုစားနည်းမှာ ခရစ်တော်၌ရှိသော အမှတ်အသားကို လက်ခံကာ ဖန်ဆင်းရှင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း အသစ်ပြန်လည်ဖန်တီးခြင်းခံရသော အသစ်သောဘဝကို လက်ခံကာ ထိုအပြစ်များကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည် (အမှတ် ၁၀)။ ခရစ်တော်သည် “မမြင်ရသော ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်” ဖြစ်တော်မူသည် (ကောလော ၁:၁၅) ဖြစ်သောကြောင့် ယုံကြည်သူများ ပြန်လည်ဖန်တီးခြင်းအတွက် ပုံစံဖြစ်တော်မူသည် (ရော ၈:၂၉၊ ၁ ကော ၁၅:၄၉၊ ၂ ကော ၃:၁၈၊ ၄:၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူသားကို ဖန်ဆင်းရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ပုံစံဖြစ်ခဲ့သည့်နည်းတူပင် (ကျွန်ုပ်တို့ (က ၁:၂၆)။ ပေါလုသည် ကောလောသဲ ၃:၅၊ ၈-၉ တွင် အပြစ်များကို ဖော်ပြရာတွင် ပညတ်တော်ဆယ်ပါး (ထွက် ၂၀:၁-၁၇၊ တရားဟော ၅:၆-၂၁) ကို အခြေခံထားပြီး ထိုပညတ်တော်များစွာကို ဤနေရာတွင် ထင်ဟပ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ပေါလု၏ ခရစ်ယာန်အပြုအမူစံနှုန်းအတွက် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို ဆက်လက်တန်ဖိုးထားမှုကို ပြသသည်။

If the old life is marked by sexual sin (vv. 5–7), it is also scarred by the use of speech to destroy relationships and poison communities in outbursts of emotions such as anger, malice, and bitterness (v. 8; the word here sometimes translated as “blasphemy” probably refers to slander against another person rather than speaking directly against God, though it may include that as well; see Eph. 4:31; 1 Tim. 6:4.) Filthy language and lying are signs of the old life (Col. 3:8–9), and as with sexual sin, the remedy for the believer is to embrace one’s identity in Christ and combat these sins by embracing the new life, which is renewed according to the image of the Creator (v. 10). Christ as “the image of the invisible God” (Col. 1:15) is the pattern for the recreation of believers (cf. Rom. 8:29; 1 Cor. 15:49; 2 Cor. 3:18; 4:4), just as God was the pattern for the creation of humanity (Gen. 1:26). Paul relies on the Ten Commandments (Ex. 20:1–17; Deut. 5:6–21) in detailing the vices of Colossians 3:5, 8–9, with a number of the commands reflected here. This demonstrates Paul’s continued appreciation for the Ten Commandments as a standard for Christian behavior.

 

လိင်အပြစ်များနှင့် စကားပြောဆိုမှု မဖျက်ဆီးသုံးစွဲခြင်းမှ လှည့်သွားပြီး ခရစ်တော်နှယ်နှယ် ဘဝပုံစံကို လက်ခံခြင်းသည် အသိုင်းအဝိုင်းအသစ်တစ်ခုကို ပေးသည် (အမှတ် ၁၀-၁၁)။ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာသည် ယုဒနှင့် တပါးအမျိုးသားများ၊ ကျွန်နှင့် လွတ်လပ်သူများကြား ခွဲဲခြားမှုများဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည်။ ဂရိစကားမပြောသော ရောမအင်ပါယာ နယ်စွန်း၌ နေထိုင်သော “ဗာဗေးရီယန်” နှင့် အဆိုးဆုံးသော ဗာဗေးရီယန်ဟု နာမည်ကြီးသော အပြင်လူဆုံး ရှီးသိယန်ကို အထူးသဖြင့် ကဲ့ရဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာဖြစ်သည် (အမှတ် ၁၁)။ ပေါလုအတွက် ခရစ်ယေရှု၌ ထင်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးသည် အယုတ်ဆုံး၊ အယဉ်မကျဆုံး၊ အရက်စက်ဆုံးသော လူကို ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အသင်းတော်အတွင်း ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ ဇာတ်ခွင်အဖြစ် ဆွဲသွင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ပေါလုသည် အသင်းတော်သည် အခိုင်မာဆုံး ခွဲခြားမှုများနှင့် နက်ရှိုင်းသော ကဲ့ရဲ့မှုများကို ခရစ်ယာန်အမှတ်အသားအတွင်း မြိုချပစ်နိုင်သော အသိုင်းအဝိုင်းအသစ်ကို ပြသရန် ရဲဝံ့စွာ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်—ခရစ်တော်သည် အားလုံးကို ဖြည့်စွမ်းပြီး အားလုံးအရာရာဖြစ်တော်မူသော အသိုင်းအဝိုင်း (အမှတ် ၁၁၊ ၁ ကော ၁၂:၁၃၊ ဂလာ ၃:၂၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Turning away from sexual sins and the misuse of speech by adopting a Christlike pattern of life offers a new kind of community (vv. 10–11). The Greco-Roman world was marked by divisions between Jews and Gentiles and between the slaves and the free. It was also a world in which prejudices were rife, especially against the “barbarian,” who lived on the fringes of the Roman Empire and did not speak Greek, and the ultimate outsider, the Scythian (v. 11), who had a reputation as the most savage of the barbarians. For Paul, the power of God, demonstrated in Christ Jesus, is powerful enough to transform the most uncouth, uncivilized, and violent person and draw him or her into the church as the theater of God’s grace. Paul dared to imagine the church exhibiting a new type of community in which the most intransigent divisions and deep-seated prejudices are swallowed up in Christian identity—a community in which Christ pervades all and is all (v. 11; cf. 1 Cor. 12:13; Gal. 3:28).

 

အမှတ် ၁၂-၁၇ တွင် ပေါလုသည် ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ကူးထားသော အသင်းတော်ဆက်ဆံရေးသည် ပုံမှန်ခွဲခြားမှု မရှိရုံသာမက၊ ကြင်နာမှု၊ နှိမ့်ချမှု စသော ဂုဏ်ကျက်သရေများဖြင့် (အမှတ် ၁၂၊ ဂလာ ၅:၂၂-၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သည်းခံခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းတို့ကို ခရစ်တော်၏ ယုံကြည်သူများအပေါ် ပြုတော်မူသည့်နည်းတူ လေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် (ကောလော ၃:၁၃) အမှတ်အသားပြုထားသော နက်နဲသော ခရစ်တော်ပုံစံဆက်ဆံရေးကို ပေးအပ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအလေ့ကျင့်မှုများကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် အပြည့်အဝ သဟဇာတဖြစ်စေအောင် ခညျ့နှောင်ထားသည် (အမှတ် ၁၄)။ ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်များတွင် လေ့ကျင့်ရမည့် ဤထူးချွန်သော ဂုဏ်ကျက်သရေစာရင်းတွင် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ထံမှ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ထည့်သွင်းရန် အားပေးထားသည် (အမှတ် ၁၅)။

In vv. 12–17, Paul makes it clear that the type of church fellowship he was thinking of offers more than the absence of the usual divisiveness; it offers a profound, Christ-shaped fellowship marked by virtues such as kindness and humility (v. 12; cf. Gal. 5:22–23) as well as the practices of bearing with and forgiving each another, in accordance with Christ’s own actions toward believers (Col. 3:13). These practices are crowned by the virtue of love, which binds everything together in a perfectly harmonious way (v. 14). Paul encourages the addition of thankfulness and peace from God (v. 15) to this already impressive list of virtues to be practiced in Christian congregations.

 

ပေါလုသည် ခရစ်တော်ပုံစံ အသိုင်းအဝိုင်း၏ ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရည်အသွေးများသည် ကောလောသဲအိမ်တွင်းအသင်းတော်များ၏ ကိုးကွယ်ရေးဘဝကို ထိခိုက်စေမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည် (အမှတ် ၁၆)။ ယုံကြည်သူများ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆုံးမသြဝါဒပေးကာ သွန်သင်ခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ဆာလံ၊ ဟင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်စိတ်နှင့် ချီးမွမ်းခြင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်။

Paul imagined these winsome qualities of Christ-shaped community affecting the worship life of the house church or churches in Colossae (v. 16). He imagined believers teaching and admonishing one another, especially through psalms and hymns, praising God in an attitude of grace or thankfulness.

 

ဤအပိုဒ် (အမှတ် ၁၂-၁၇) တွင် ပေါလုသည် ခရစ်တော်ကို  asian ရိုသေရန် အရေးကြီးမှုကို ထပ်မံအလေးပေးပြီး ဆက်စပ်အကြောင်းအရာ ခရစ်တော်ပုံစံ အသိုင်းအဝိုင်းကို ဆွေးနွေးထားသည်။ ယုံကြည်သူများ လေ့ကျင့်ရမည့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည် (ျ့ (အမှတ် ၁၃)၊ အုပ်စိုးရမည့် ငြိမ်သက်ခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းဖြစ်သည် (အမှတ် ၁၅)၊ သူတို့အလယ်၌ ထွက်ပေါ်ရမည့် နှုတ်ကပတ်တော်သည် ခရစ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဖြစ်သည် (အမှတ် ၁၆) ဖြစ်သောကြောင့် အမှတ် ၁၇ တွင် ပေါလု၏ တိုက်တွန်းချက်သည် အလွန်သင့်လျော်သည်—ယုံကြည်သူများ အသက်တာကို “သခင်ယေရှုနာမတော်၌” အသက်ရှင်ရန်နှင့် ခရစ်တော်အားဖြင့် ခမည်းတော်ဘုရားသခင်ထံ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း ပြုလုပ်ရန်ဖြစ်သည်။

In this section (vv. 12–17), Paul once again emphasizes the importance of having a proper reverence for Christ while also discussing the related subject of Christ-shaped community. The forgiveness believers are to practice is Christ’s own (v. 13), the peace that is to reign is Christ’s (v. 15), and the word that is to ring out in their midst is Christ’s message (v. 16), so Paul’s charge in v. 17 seems entirely appropriate in its call for believers to live their lives “in the name of the Lord Jesus,” with thanks being passed to God the Father through Christ.

 

၃:၁-၁၇ ၏ အကြီးဆုံးမေးခွန်းများသည် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် မေးခွန်းများမဟုတ်ပါ။ ဤလှပသော ကျမ်းချက်၏ ရှင်းလင်းသော စကားလုံးများသည် ပေါလု စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သော ခရစ်ယာန်ဘဝနှင့် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် ငတ်မွတ်စေပြီး ရေငတ်စေသည်။ အကြီးဆုံးမေးခွန်းများမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်—ယုံကြည်သူများအနေဖြင့် ခရစ်တော်၌ရှိသော ဤအသစ်သောဘဝကို မည်သို့အသက်ရှင်မည်နည်း။ အသင်းတော်များအနေဖြင့် ဤကျေးဇူးတော်ပြည့်စုံပြီး ခရစ်တော်ပုံစံ အသိုင်းအဝိုင်းကို မည်သို့ခံစားရမည်နည်း။ အဖြေတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ဤအရေးကြီးသော မေးခွန်းများကို ဤကျမ်းချက်ထံ ထပ်ကြိမ်ထပ်ကြိမ် ပြန်လည်ယူဆောင်လာကာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အား ဖြေဆိုချက်များကို ကြားနာပြီး အသက်ရှင်နိုင်ရန် ကူညီပေးပါရန် တောင်းခံခြင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်များတွင် ပေါလုသည် ခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ အမှတ်အသားများကို ကြေညာသည်—ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ထမြောက်ခြင်းခံရပြီး ကိုယ်တော်၌ အသစ်သော အမှတ်အသားရရှိထားသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အသင်းတော်များသည် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်ပြစ်၊ ကိုယ်တော်အားဖြင့် အာဟာရရရှိပြီး အသစ်ပြန်လည်ဖန်တီးခြင်းခံရသည်။ ပေါလုသည် ခရစ်တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့ဖြစ်လာရမည့်အရာကို ဖြစ်လာစေရန် အမိန့်တော်ကိုလည်း ကြေညာသည်—ခရစ်တော်၌ အသက်ရှင်ခြင်းခံစားရန်မှာ ကိုယ်တော်ဘက်သို့ စိတ်နှလုံးထားရှိခြင်းဖြစ်သည်၊ ခရစ်တော်ပုံစံ အသိုင်းအဝိုင်းကို ခံစားရန်မှာ ခရစ်တော်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သနားကြင်နာမှုကို “ဝတ်ဆင်” ပြီး ကိုယ်တော်ခွင့်လွှတ်တော်မူသည့်နည်းတူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခွင့်လွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ အမှတ်အသားများကို ဝမ်းမြောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်—ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ကိုယ်တော်၏ အခွင့်အရေးကို တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။ ပေါလု၏ အငြင်းအခုံ ဖွဲ့စည်းပုံအရ ဤနှစ်ပါးသော ဗဟိုခရစ်ယာန်တာဝန်များကို လိုက်လျှောက်ရာတွင် အဖြေများကို သိရှိခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအဖြေများသည် အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ခရစ်ယေရှုတော်၌ ပုဂ္ဂိုလ်ပုံစံဖြင့် တည်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

The largest questions raised by 3:1–17 are not interpretive ones. The clear language of this eloquent passage leaves us hungry for the Christian life and thirsty for the Christian community that Paul envisioned. The largest questions are these: How do we, as believers, live out this new life in Christ? And how do we, as congregations, experience this grace-filled, Christ-shaped community? Part of the answer surely comes in bringing these important questions back to this passage again and again and asking the Holy Spirit to help us hear and live the answers. In these verses, Paul announces the indications of God’s grace in Christ: we have been raised with Christ and possess a new identity in Him, and our congregations are the body of Christ, nourished and renewed through Him. Paul also declares the imperative of becoming what we are in Christ: experiencing life in Christ requires us to set our minds on Him, and experiencing Christ-shaped community requires us to “put on” the tender mercies of Christ and forgive one another as He has forgiven us. We must rejoice in the indications of God’s grace and strive to respond to the imperative—His claim on us. The structure of Paul’s argument suggests that it is in pursuing these two central Christian callings that we will come to know and experience answers, which will always be personified in Christ Jesus our Lord.

 

၃:၁၈–၄:၁။ ခရစ်ယာန်အိမ်နှင့်ဆိုင်သော စည်းမျဉ်းများ။ ၃:၁–၇ တွင် ပေါလုသည် ကျေးဇူးတော်၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ မေတ္တာ၊ ငြိမ်သက်ခြင်းစသော ဧဝံဂေလိတရား၏တန်ဖိုးများသည် အသင်းတော်၏ဆက်ဆံရေးများနှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းကို မည်သို့ပြောင်းလဲစေရမည်ကို ဆွေးနွေးထားသည်။ ဤနေရာတွင်မူ အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်း (household code) သို့မဟုတ် စည်းကမ်းစာရင်းကို ပေးရင်း ဧဝံဂေလိတရား၏တန်ဖိုးများသည် ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်စုအတွင်း မည်သို့ထင်ရှားရမည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းကို ပေါလုကိုယ်တိုင် မတီထွင်ခဲ့ချေ။ ယင်းသည် ယုဒစာပေများတွင်လည်းကောင်း၊ ဂရိ-ရောမယဉ်ကျေးမှုတွင်လည်းကောင်း တွေ့ရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ကျမ်းချက်နှင့် အနီးကပ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဧဖက် ၅:၂၁–၆:၉ တို့သည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤစည်းမျဉ်း၏ အထင်ရှားဆုံးဥပမာနှစ်ခုဖြစ်သည် (တိတု ၂:၂–၁၀၊ ၁ပေ ၂:၁၃–၃:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် ဆက်ဆံရေးသုံးရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဇနီး-ယောက်ျား (ကောလောသဲ ၃:၁၈–၁၉)၊ သားသမီး-ဖခင် (၃:၂၀–၂၁)၊ ကျွန်-သခင် (၃:၂၂–၄:၁) တို့ဖြစ်သည်။

3:18–4:1. Rules for the Christian Household. In 3:1–7, Paul explores how the values of the gospel, such as grace, forgiveness, love, and peace, should transform the congregation’s relationships and worship. Here, by providing a household code or list of rules, he describes how the values of the gospel should infuse the Christian household. Paul did not invent the household code, which is reflected in Jewish literature and in the wider Greco-Roman world. Our passage and the closely related and more extensive one in Ephesians 5:21–6:9 are the two clearest examples of this code in the NT (cf. Titus 2:2–10; 1 Pet. 2:13–3:7). Paul addresses three sets of relationships: wives-husbands (Col. 3:18–19), children-fathers (3:20–21), and slaves-masters (3:22–4:1).

 

ဤဆက်ဆံရေးများနှင့်ပတ်သက်သော ပေါလု၏အကြံပေးချက်သည် ခေတ်ဟောင်းနှင့် အချိန်ကန့်သတ်ခံရသလို ထင်ရသော်လည်း၊ ရှေးခေတ်အကြံပေးချက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ ထူးခြားချက်များ ပေါ်လွင်လာသည်။ ဘီစီ ဒုတိယရာစုမှ ယုဒစာပေဖြစ်သော သိရာချ် (Sirach) တွင် အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဇနီးနှင့်ပတ်သက်၍ – “အပြစ်၏ဇစ်မြစ်မှာ မိန်းမဖြစ်သည်။ သူမကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သေရသည်။ ယိုစိမ့်နေသော ရေကန်ကို ယိုစိမ့်ခွင့်မပြုသလို၊ မကောင်းသောဇနီးကို သူမြင်သလို ပြောခွင့်မပြုနှင့်။ သင်၏ထိန်းချုပ်မှုကို မလက်ခံပါက သူမကို ကွာရှင်းပြီး လွှတ်လိုက်ပါ”။ သားသမီးနှင့်ပတ်သက်၍ – “သားကို ချစ်သူသည် သူ့ကို မကြာခဏ ဒဏ်ခတ်ရမည်။ ကလေးကို အလိုလိုက်လျှင် သင့်ကို ကြောက်ရွံ့စေမည်။ သူနှင့်ကစားလျှင် သင့်ကို ဝမ်းနည်းစေမည်”။ ကျွန်နှင့်ပတ်သက်၍ – “ကျွန်အတွက်မှာ ကျက်စားစရာ၊ တုတ်နှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး။ လည်ပင်းကို ငိုက်စေရန် ထမ်းဘိုးနှင့် ချည်ကြိုးလည်း လိုသည်”။ ပေါလု၏ခေတ်က လူသိများသော ထိုအကြံပေးချက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ပေါလု၏အကြံပေးချက်သည် အလွန်ထူးခြားသည်။ ရှေးအကြံပေးချက်အများစုမှာ ယောက်ျား၊ ဖခင်၊ ကျွန်သခင်တို့ကိုသာ ဦးတည်ထားသော်လည်း၊ ပေါလုကမူ ဇနီး၊ သားသမီး၊ ကျွန်တို့ကိုပါ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုထားသည်။ ရှေးအကြံပေးချက်များသည် ယောက်ျား၊ ဖခင်၊ ကျွန်သခင်၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အာဏာကို ထိန်းသိမ်းရန်သာ ဦးစားပေးထားသော်လည်း၊ ပေါလုကမူ ဧဝံဂေလိတရား၏တန်ဖိုးများကို ဤဆက်ဆံရေးများတွင် ထည့်သွင်းပြီး ပါဝင်သူအားလုံးကြား အပြန်အလှန်ယုံကျေးမှုနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းစိတ်ဓာတ်ကို အလေးပေးထားသည်။ ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်း၏ကောင်းမွန်သောနာမည်ဂုဏ်သတင်းကို (၄:၅၊ ၁ပေ ၂:၁၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်စုများတွင် သင့်လျောက်သော စည်းကမ်းနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို စိတ်ဝင်စားသည်။ သို့သော် ဧဝံဂေလိတရား၏ အသွင်ပြောင်းလဲစေနိုင်သောတန်ဖိုးများနှင့် ၎င်းတို့၏ ပြင်းထန်သောအကျိုးသက်ရောက်မှု (ကောလောသဲ ၃:၁၁) ကိုလည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကတိပြုထားသည်။ ဂရိစာသားတွင် ခပ်သိမ်းသောဆက်ဆံရေးများ၏ ဆုံးဖြတ်သူအဖြစ် “ထာဝရဘုရား” ကို ခုနစ်ကြိမ်ဖော်ပြထားပြီး (အခြား ၂၄ တွင် “သခင်ယေရှုခရစ်” ဟူသောစကားက အားလုံးတွင် ခရစ်တော်ကိုပင် ရည်ညွှန်းကြောင်း ပြသသည်)။ ဤအကြောင်းပြချက်နှစ်ရပ်လုံးသည် သူ၏အကြံပေးချက်များတွင် ထင်ရှားသည်။

Paul’s counsel regarding these relationships may seem antiquated and time-bound, but comparing it with other ancient counsel concerning these relationships helps highlight its distinctive qualities. Sirach, a collection of Jewish writings from the second century B.C., offers the following counsel: Regarding wives, “Woman is the origin of sin, and it is through her that we all die. Do not leave a leaky cistern to drip or allow a bad wife to say what she likes. If she does not accept your control, divorce her and send her away.” Regarding children, “He who loves his son will whip him often.… Pamper a child, and he will terrorize you; play with him, and he will grieve you.” Regarding slaves, “Fodder and a stick and burdens for a donkey; bread and discipline and work for a slave.… Yoke and thong will bow the neck?…” Against the backdrop of such counsel circulating in Paul’s day, his advice stands out as quite distinct. Whereas most ancient counsel was directed only to the husband, father, and slave master, Paul addresses wives, children, and slaves as well. Whereas most ancient counsel was preoccupied with maintaining the honor and power of the husband, father, and slave master, Paul brought the values of the gospel to bear on these relationships, emphasizing mutuality and community between all parties. Paul expresses his interest in the good name of Christian faith (4:5; cf. 1 Pet. 2:12) and in appropriate order and decorum in Christian households. However, he also manifests his deep commitment to the transforming values of the gospel and the dramatic impact they should have (Col. 3:11), mentioning the Lord as the arbiter of all relationships seven times in the Greek (the mention of “the Lord Christ” in v. 24 suggests that it is Christ who is in view in all of these expressions). Both of these motivations are evident as he gives his counsel.

 

ဇနီးနှင့်ယောက်ျားတို့အတွက် သူ၏တိုတိုတုတ်တုတ်အကြံပေးစကားကို အခြား ၁၈–၁၉ တွင် ပေးထားသည်။ ဆက်ဆံရေးတိုင်းတွင်ကဲ့သို့ပင် အာဏာနည်းပါးသောအဖွဲ့ဝင်ကို အရင်ပြောဆိုပြီး ဇနီးတို့အား ယောက်ျားတို့ကို နှစ်သက်ဖွယ် လျောက်ပတ်စွာ ခစားရန် အကြံပေးထားသည်။ ထိုအကြံပေးချက်ကို “ထာဝရဘုရားအတွင်း လျောက်ပတ်သလို” ဟူသော စကားစုဖြင့် ကန့်သတ်ထားသည် (အခြား ၁၈)။ ယောက်ျားနှင့်ဇနီးကြားဆက်ဆံရေးသည် အရေးကြီးသော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်ဇနီးသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာအားဖြင့် ယေရှုခရစ်နှင့် ထာဝရဘုရားအဖြစ် ပို၍အရေးကြီးသောဆက်ဆံရေးကို တည်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်ယောက်ျားသည် ဇနီးအပေါ် ခါးသီးမှု သို့မဟုတ် ကြမ်းတမ်းမှုမရှိဘဲ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခရစ်ယာန်မေတ္တာ (agapaō၊ ၃:၁၂ နှင့်နှိုင်း၊ နာမ်စား agapē၊ ၂:၂၊ ၃:၁၄ နှင့်နှိုင်း) ဖြင့် ဆက်ဆံရမည်။

Paul offers his brief words of guidance to wives and husbands in vv. 18–19. As in each set of relationships, he addresses the less powerful partner in the relationship first, counseling wives to submit to their husbands. That word of counsel is constrained by his added phrase that they should do so only “as is fitting in the Lord” (v. 18). As important as the relationship is between a husband and a wife, the Christian wife, through her belief and baptism, has established a still more important relationship with Jesus Christ as Lord. Tender, Christian love (agapaō; cf. 3:12; related to the noun agapē; cf. 2:2; 3:14), rather than bitterness or harshness, should characterize the Christian husband’s relationship to his wife.

 

သားသမီးနှင့်ဖခင်တို့အတွက် အခြား ၂၀–၂၁ တွင် အကြံပေးထားသည်။ ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်စုရှိ သားသမီးတို့သည် ဆယ်ပညတ်တော် (ထွက် ၂၀:၁၂၊ တရား ၅:၁၆၊ ဧဖက် ၆:၁ နှင့်နှိုင်း) အတိုင်း မိဘတို့ကို အခါခပ်သိမ်း နာခံရမည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားနှင့် ပို၍အရေးကြီးသောဆက်ဆံရေးကို ထပ်မံညွှန်ပြပြီး ဤနာခံမှုသည် ထာဝရဘုရားကို နှစ်သက်စေသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဖခင်တို့မှာ သားသမီးအပေါ် အကန့်အသတ်မဲ့အာဏာကို မသုံးဘဲ စိတ်ပျက်အားငယ်စေမည့် ဒုက္ခပေးမှုကို ရှောင်ကြဉ်ရန် တိုက်တွန်းထားသည်။

In his advice to children and fathers in vv. 20–21, Paul asks children in Christian households to always obey their parents (drawing on the Ten Commandments; Ex. 20:12; Deut. 5:16; cf. Eph. 6:1). However, he again points to the still more important relationship with the Lord and states how this obedience pleases Him. Fathers are encouraged not to exercise unbounded authority over their children but to avoid provoking and discouraging them.

 

ဇနီးယောက်ျားနှင့် မိဘသားသမီးဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ အကြံပေးချက်မှာ အလွန်တိုတိုတုတ်တုတ်ဖြစ်သော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်ကျွန် (bond servants) တို့အတွက် အကြံပေးချက်မှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည် (ကောလောသဲ ၃:၂၂–၂၅)။ ကိုလောသဲမြို့မှ ခရစ်ယာန်ကျွန်တစ်ဦးဖြစ်သော အုနေသိမ (Onesimus) နှင့် ခရစ်ယာန်ကျွန်သခင်ဖြစ်သော ဖိလေမုန် (Philemon) တို့၏နာမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့သိရှိသည် (၄:၇–၁၈ နှင့် ဖိလေမုန်ဩဝါဒစာ မှတ်ချက်ကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် အပြည့်အဝနာခံရန် ထပ်မံအကြံပေးသော်လည်း၊ သင့်လျောက်သော ရည်ရွယ်ချက် (စိတ်ရင်းမှန်ကန်မှု) နှင့် အလုပ်အားထုတ်မှု (အကောင်းဆုံးလုပ်ကိုင်မှု) ကို ကျွန်သခင်အတွက်မဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရားအတွက်ဟု ဂရုတစိုက် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားသည်။ ခရစ်ယာန်ကျွန်သည် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်ကို ပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်သောကြောင့် (၃:၁–၁၇ မှတ်ချက်ကြည့်ပါ) လုပ်ဆောင်ခဲ့သောအလုပ်အတွက် လုပ်ခလစာမျှသာမဟုတ်ဘဲ အမွေခံပိုင်ဆိုင်မှုကို ထာဝရဘုရားထံမှ ခံယူရလိမ့်မည် (အခြား ၂၄)။

While his counsel to husbands and wives and parents and children is very brief, his advice to Christian bond servants or slaves is more extensive (Col. 3:22–25). We know the name of one Christian slave, Onesimus, and one Christian slave master from Colossae, Philemon (see commentary on Col. 4:7–18; the Epistle to Philemon). Paul again counsels complete obedience, but he carefully nuances the appropriate motivation (sincerity) and productivity (working diligently) as directed ultimately not toward the slave master but to the Lord. The Christian slave, as a possessor of the Christian hope (see commentary on Col. 3:1–17), may look to the Lord for a reward for the work done, which will consist not of mere wages but of an inheritance (v. 24).

 

အခြား ၂၅ တွင် ကျွန်နှင့်ကျွန်သခင်နှစ်ဦးစလုံးကို ရည်ရွယ်ဖွယ်ရှိသော နောက်ဆုံးမှတ်ချက်တစ်ခုပါရှိပြီး ထာဝရဘုရားအပေါ်တွင် အထူးအခွင့်မရှိသူမရှိကြောင်း သတိပေးထားသည် (ဧဖက် ၆:၉ နှင့်နှိုင်း)။ ကျွန်သခင်တို့အတွက် တိုက်ရိုက်အကြံပေးချက်မှာ တရားမျှတစွာ ဆက်ဆံရန်ဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်ယာန်တပည့်များဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ သူတို့တွင်လည်း သခင်တစ်ပါးရှိကြောင်း သတိပေးထားသည် (ကောလောသဲ ၄:၁)။

Verse 25 contains a final note that is likely directed to both slaves and slave masters, reminding both that there is no favoritism with the Lord (cf. Eph. 6:9). Paul’s direct counsel to masters instructs on fair treatment of slaves, reminding masters that as Christian disciples, they “also have a Master in heaven” (Col. 4:1).

 

မူလကျင့်ဝတ်အားဖြင့် မတရားသော ကျွန်စနစ်ကို ဓမ္မသစ်ကျမ်းရှိ အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများတွင် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားခြင်း (၃:၂၂–၄:၁၊ ဧဖက် ၆:၅–၉၊ တိတု ၂:၉–၁၀၊ ၁ပေ ၂:၁၈–၂၅) က ဤကျမ်းချက်များ၏ ရေရှည်အရေးပါမှုမှာ အိမ်ထောင်ရေး သို့မဟုတ် မိဘအုပ်ထိန်းမှု၏ သီးခြားပုံစံတစ်ခုခုကို (အဆင့်ဆင့်အုပ်ချုပ်ရေး သို့မဟုတ် တန်းတူညီမျှရေး) ချမှတ်ရန်မဟုတ်ဘဲ၊ မည်သည့်ခေတ်ကာလ၌မဆို ခရစ်ယာန်များသည် ဧဝံဂေလိတရား၏တန်ဖိုးများကို ယောက်ျားနှင့်ဇနီး၊ မိဘနှင့်သားသမီးကြားဆက်ဆံရေးများတွင် ထည့်သွင်းပြီး အသွင်ပြောင်းလဲစေရန် လိုအပ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြခြင်းသာဖြစ်သည်။

The inclusion of slavery, which is an inherently immoral social structure, in the NT household codes (3:22–4:1; Eph. 6:5–9; Titus 2:9–10; 1 Pet. 2:18–25) suggests that the lasting significance of these passages is not to enforce any specific pattern of marriage or parenting (e.g., hierarchical vs. egalitarian) but to underline the need for Christians of any era to allow the values of the gospel to inform and transform relationships between husbands and wives and between parents and children.

 

အခန်းကြီး - ၄

၄:၂–၆။ နိဂုံးချုပ်သွန်သင်ချက်များ။ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကားနှင့် ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးအပ်မတိုင်မီ (၄:၇–၁၈)၊ ပါဝလုသည် ကောလောသဲယုံကြည်သူများအား ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် သူ၏ဓမ္မအမှုတော်ကို မည်သို့ထောက်ပံ့ကူညီရမည်နည်း (အပိုဒ် ၂–၄) နှင့် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများအလယ်တွင် မည်သို့နေထိုင်ရမည်နည်း (အပိုဒ် ၅–၆) ဆိုသည်တို့ကို ကိုင်တွယ်ထားသော နိဂုံးသွန်သင်ချက်များကို ပေးထားသည်။ ဤအပိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရာက ဖြတ်သန်းသွားသည်မှာ “ခရစ်တော်၏နက်နဲသောအရာ”ကို ဝေမျှရန် အချိန်နှင့်အခွင့်အရေးများကို ဆုတောင်းလျက် အသုံးချရန်လိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃)။

4:2–6. Concluding Exhortations. Before providing closing greetings and instructions (4:7–18), Paul offers concluding exhortations that deal with how the Colossian believers could support his mission through prayer (vv. 2–4) and how they should live among nonbelievers (vv. 5–6). A single theme moves through the segment: the need to prayerfully take advantage of time and opportunities to share “the mystery of Christ” (v. 3).

 

စာစတင်ချိန်တွင် ပါဝလုသည် ကောလောသဲယုံကြည်သူများအတွက် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဆုတောင်းဘဝကို အတော်လေး ရှည်လျားစွာ ပြန်လည်ဖော်ပြခဲ့သည် (၁:၃–၁၄)။ ထို့ကြောင့် စာနိဂုံးတွင် ဤအကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ထည့်သွင်းခြင်းသည် သင့်လျော်သည်။ ဤနေရာတွင် အပိုဒ် ၂–၄ နှင့် ဧပဖြာကို ချီးမွမ်းရာတွင် (အပိုဒ် ၁၂) ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်ကာလသည် ဆုတောင်းရာတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် သတိဝေါမှုကို တောင်းဆိုထားသည်။ ပါဝလုသည် သူ၏ဧဝံဂေလိတရားဖြန့်ချိရေးအမှုတော်အတွက် သူတို့၏ဆုတောင်းကြားချက်ကို အထူးတောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအမှုတော်ကို အကျဉ်းထောင်ထဲတွင်ရှိနေသော်လည်း အပ်နှံထားဆဲဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃–၄။ ဧဖက် ၆:၁၈–၂၀ နှင့် အကြောင်းအရာနှင့်စကားလုံးများ ဆင်တူသည်)။ ဤသည်မှာ စာတစ်စောင်လုံးတွင် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၄:၂)။ ပါဝလုသည် ဆုတောင်းခြင်းအကြောင်းကို ထည့်သွင်းတိုင်း ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြခဲ့သည် (၁:၃၊ ၁၂၊ ၂:၇၊ ၃:၁၇)။ ပါဝလုအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ဆုတောင်းခြင်း၏ အထောက်အကူဖြစ်သော လက္ခဏာတစ်ခုသာမဟုတ်ဘဲ ဆုတောင်းခြင်း၏ အနှစ်သာရပင် ဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းခြင်းဆိုသည်မှာ ခရစ်တော်ယေရှုခရစ်၌ ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့သမျှအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

At the beginning of the letter, Paul recounted at some length his own prayer life on behalf of the believers in Colossae (1:3–14), so it is appropriate that he should return to this theme at the letter’s end, both here in vv. 2–4 and in his praise of Epaphras in v. 12. The times demanded earnestness and vigilance in prayer, and Paul was laying special claim to their intercession on behalf of his mission to spread the gospel, a task to which he was dedicated in spite of being in prison (vv. 3–4; cf. Eph. 6:18–20, which shares thematic and verbal parallels). This is the final reference to thankfulness in the letter (Col. 4:2), which Paul mentioned repeatedly when he took up the topic of prayer (1:3, 12; 2:7; 3:17). For Paul, thanksgiving did not seem to be only a helpful feature or characteristic of Christian prayer but the very essence of it. To pray is to thank God for what He has done for us in Christ Jesus our Lord.

 

ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်ဖြန့်ချိရေးကို ဆက်လက်စိုးရိမ်လျက်၊ ပါဝလုသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ပညာရှိစွာ ပြုမူကြရန်နှင့် ကျေးဇူးတော်နှင့်ဂရုစိုက်စွာ စကားပြောကြရန် တိုက်တွန်းထားသည် (၄:၅–၆)။ ပြင်ပလူများနှင့် ဆက်ဆံရေးတွင် ပညာရှိခြင်းဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် “အချိန်ကို ရွေးနုတ်ခြင်း”၊ “အချိန်ကို အကောင်းဆုံးအသုံးချခြင်း” သို့မဟုတ် “အခွင့်အရေးတိုင်းကို အများဆုံးအသုံးချခြင်း” တွင် ပါဝင်နိုင်သည် (အပိုဒ် ၅)။ ပါဝလုသည် ဈေးကွက်အသုံးအနှုန်းဖြစ်သော ဧဇဂေါရာဇော (exagorazō) ကို သုံးထားပြီး၊ အခွင့်အရေးများ ရှိနေစဉ် “ဈေးပေါပစ္စည်းများကို အမြန်ဝယ်ယူခြင်း” ကို ပုံဖော်ထားသည်။ ခရစ်တော်ပြန်ကယ်လာခြင်းမတိုင်မီ အချိန်ကို အကောင်းဆုံးအသုံးချရန် ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၅:၁၆ နှင့် ဆင်တူ)။ စကားပြောခြင်းကို “ဆားနှင့်အရသာရှိစေခြင်း” ဟု ဆိုခြင်းသည် ဂရိ-ရောမစာပေများတွင် ဆင်တူစွာသုံးထားသည်ကို ထင်ဟ်ပြသည်။ ပါဝလုသည် ခရစ်ယာန်များသည် ဈေးတွင်နှင့် စားပွဲဝိုင်းတွင် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများနှင့် ဆက်ဆံရင်း၊ သူတို့၏ ဆွဲဆောင်မှဖွယ်စကားနှင့် ကျေးဇူးတော်ပြည့်ဝသော အဖြေများဖြင့် သူတို့ကို ယုံကြည်ခြင်းဆီသို့ ဆွဲဆောင်နေသည်ကို စိတ်ကူးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် ပါဝလု၏စကားသည် ပူဇော်သက္ကာများကို ဆားနှင့်တကွ ပူဇော်ရသည့် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တရားများမှ ဆွဲယူထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂:၁၃၊ ယေဇကျေလ ၄၃:၂၄)။ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများရှေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏စကားကို ဘုရားသခင်အား ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် စဉ်းစားပြီး ထိုစကားကို သန့်ရှင်းစေရန်နှင့် ကောင်းချီးပေးရနိုင်ရန် ဘုရားသခင်ကို ဖိတ်ခေါ်သင့်သည်။

Still concerned about the progress of the gospel, Paul exhorted the addressees to be wise in interactions with nonbelievers and to speak to them with grace and care (4:5–6). By being wise in their relationships with outsiders, the believers could participate in “redeeming the time,” making the “best use of the time,” or making “the most of every opportunity,” as the phrase has been variously interpreted (v. 5). Paul uses a marketplace term, exagorazō, which has to do with “snapping up bargains” while they are on offer, to visualize making the most of the time before Christ’s return (cf. Eph. 5:16). That speech should be “seasoned with salt” may reflect similar uses in Greco-Roman literature. Paul would then have been imagining Christians fellowshiping with non-Christians in the marketplace and at the meal table and attracting them to their faith through their winsome speech and grace-filled answers to questions about their beliefs. Alternatively, Paul’s words here may draw on the OT laws for offering sacrifices accompanied by salt (Lev. 2:13; Ezek. 43:24). We would do well to think of our speech in the presence of nonbelievers as an offering to God and therefore invite Him to purify and bless it.

 

၄:၇–၁၈ နိဂုံးနှုတ်ဆက်စကားနှင့် ညွှန်ကြားချက်များ

ယေရှုအပေါ် အားကြီးသော သက်သေခံချက်ုရှိသော ဤအရေးကြီးသောစာကို နိဂုံးချုပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနောက်ဆုံးအပိုင်းကို အရေးမကြီးသော မှတ်စုများနှင့် အသေးအဖွဲဇာတ်ကောင်များဟု မြင်တတ်သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်လူများစွာကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ပါဝလုနှင့်အတူ ယေရှုသခင်ကို ကြေညာရန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အသိုင်းအဝိုင်း၏ ကောင်းမွန်သောနမူနာများ ဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်းသည် ခရစ်တော်ကိုယုံကြည်ခြင်းသည် စိတ်ကူးယဉ်လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုသာမဟုတ်ဘဲ ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုအမှုတော်တွင် လက်တွေ့နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြင်းထန်စွာ သတိပေးထားသည်။

4:7–18

Closing Greetings and Instructions

We come now to the end of this significant letter with its vigorous testimony regarding Jesus. It might be tempting to see this final section as a string of unimportant notes about minor characters; however, it mentions several interesting people, fine examples of a community of coworkers who, with Paul, were invested in the proclamation of Jesus as Lord. This section serves as a bracing reminder that belief in Christ is not simply a mental exercise but is to be lived out in worship and service.

 

စာကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ပါဝလုသည် တုချိကုနှင့် အောနေသိမု (အပိုဒ် ၇–၉) ကို အရင်မိတ်ဆက်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် စာယူလာသူများဖြစ်ပြီး၊ တုချိကုသည် ကောလောသဲယုံကြည်သူများရှေ့တွင် စာကို ဖတ်ကြားသူလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤချီးကျူးစကားများကို ဖတ်ရင်း ရှက်ကြောကဖြစ်ခဲ့ပေမည် (အပိုဒ် ၁၆ ကိုကြည့်)။ အာရှမိုင်းနားမှ တုချိကုသည် ပါဝလုအား ဂျေရုဆလင်ယုံကြည်သူများထံ လှူဒါန်းငွေပို့ရာတွင် တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်အသင်းတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လိုက်ပါခဲ့သည် (တ်၂၀:၄)။ ပါဝလု၏ ယုံကြည်ရသော အဆွေခင်ပွန်းနှင့် သစ္စာရှိလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အဖြစ်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပါဝလုအစား သို့မဟုတ် ပါဝလုထံံမှ သတင်းဆောင်သူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည် (၂တိ ၄:၁၂၊ တိတု ၃:၁၂)။ ပါဝလုသည် တုချိကုကို “လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကျွန်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် အထူးထင်ရှားသည်။ အကြောင်းမှာ တုချိကုသည် ကောလောသဲမှ အောနေသိမုနှင့်အတူ လိုက်ပါမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အောနေသိမုသည် ဖိလေမုန်၏ ကျွန်ဖြစ်ပြီး၊ ပါဝလုသည် သူ့အား လွတ်မြောက်စေရန် ဖိလေမုန်ထံ စာတစ်စောင် ရေးသားခဲ့သည်။

In concluding the letter, Paul first introduces Tychicus and Onesimus (vv. 7–9). We presume that they are the letter bearers, and it is likely that Tychicus is the one who read the letter to the believers in Colossae, perhaps blushing as he articulated these laudatory words (see v. 16). Tychicus, from Asia Minor, accompanied Paul as a delegate from the Gentile churches in the region when, prior to Paul’s arrest, they delivered the collection to the believers in Jerusalem (Acts 20:4). As Paul’s trusted confidant and faithful coworker, he sometimes served as a surrogate for or messenger from Paul (2 Tim. 4:12; Titus 3:12). That Paul calls Tychicus his fellow servant (Col. 4:7) is particularly striking since Tychicus was to accompany Onesimus from Colossae. Onesimus was the slave of Philemon, to whom Paul composed a letter requesting his freedom.

 

ကောလောသဲ၊ ဧဖက်၊ ဖိလေမုန်နှင့် လာအိုဒိကဲသို့ စာများ (အပိုဒ် ၁၆) သည် တစ်ချိန်တည်းတွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တုချိကုနှင့် အောနေသိမုတို့က တူညီသော ခရီးတွင် ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အချက်များစွာက ညွှန်ပြနေသည်။ ဂရိစာသားတွင် အပိုဒ် ၇–၈ သည် ဧဖက် ၆:၂၁–၂၂ နှင့် နီးပါးအတူတူပင်၊ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော ပါဝလု၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ငါးဦး (ဧပဖြာ၊ မာကု၊ အရိတ္တခွဲ၊ ဒေမာ၊ လုကာ) တို့ကို ဖိလေမုန် ၂၃–၂၄ တွင်လည်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ရှိပြီးသော စာများတွင် ပါဝလုသည် အကျဉ်းသားဖြစ်နေကြောင်း သတင်းပေးထားသည်။

Several facts suggest that the Epistles to Colossae, Ephesus, Philemon, and Laodicea (v. 16) were written at about the same time and were carried by Tychicus and Onesimus on the same journey: in the Greek text, vv. 7–8 are nearly identical to Ephesians 6:21–22, five of Paul’s associates who are mentioned here in vv. 7–18 (Epaphras, Mark, Aristarchus, Demas, and Luke) are also named in Philemon 23–24, and in each of the existing letters, Paul shares the news that he was a prisoner at the time.

 

ပါဝလုသည် သူနှင့်အတူရှိသော ဂျူးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သုံးဦး၏ နှုတ်ဆက်စကားကို ဆက်လက်ပေးပို့သည်။ ထိုသူများမှာ အရိတ္တခွဲ၊ မာကု၊ ယုဒသ်ဟုလည်းခေါ်သော ယေရှု တို့ဖြစ်သည် (၄:၁၀–၁၁)။ ထိုသုံးဦးသည် သူ့အား “နှစ်သိမ့်မှု” ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု ထည့်သွင်းရေးသားထားသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ပါဝလုသည် အရိတ္တခွဲကို “အကျဉ်းဖော်” ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ထိုစကားသည် “စစ်အကျဉ်းသားဖြစ်ဖော်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သေသာလောနိကမြို့သားဖြစ်သော အရိတ္တခွဲသည် အာရှမိုင်းနားတွင် ပါဝလုနှင့်အတူ အမှုတော်ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဧဖက်တွင် ဆူပူမှုအတွင်း လူအုပ်၏ဒေါသကို ခံခဲ့ရသည် (တ်၁၉:၂၉)။ ထိုသူသည် တြိုအတ်မှ အာရှမိုင်းနားသို့ (တ်၂၀:၄၊ ၆) နှင့် ရောမသို့ပါ ပါဝလုနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သည် (တ်၂၇:၂၊ ဖိလေမုန် ၂၄)။

Paul next offers the Colossians greetings from three men he labeled as his coworkers: Aristarchus, Mark, and Jesus “who is called Justus” (Col. 4:10–11), the only Jews who were with him at that time (vv. 10–11). In a touching note, he adds that these three had proved to be “a comfort” to him (v. 11). Paul calls Aristarchus “my fellow prisoner” (v. 10), a term which means “fellow prisoner of war.” A native of Thessalonica, Aristarchus worked with Paul in Asia Minor and was with him during the riot in Ephesus, bearing the brunt of the crowd’s anger (Acts 19:29). He traveled with Paul from Troas to Asia Minor (Acts 20:4, 6) and also to Rome (Acts 27:2; Philem. 24).

 

ယောဟန်မာကုဟုလည်းခေါ်သော မာကုသည် ပထမအကြိမ်ခရစ်တော်အမှုတော်ခရီးတွင် သူ၏ဝမ်းကွဲဘာနဗနှင့် ပါဝလုကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည် (တ်၁၃:၁၃)။ ထို့နောက် နောက်ခရီးတွင် မာကုကို မခေါ်လိုခြင်းကြောင့် ပါဝလုနှင့် ဘာနဗတို့ ခွဲခွာခဲ့ရသည် (တ်၁၅:၃၆–၄၁)။ သို့သော် ဤနေရာတွင် အပြုသဘောဖော်ပြထားမှုနှင့် တိမောသေထံ မာကုကို ယူခဲ့ရန် တောင်းဆိုချက် (၂တိ ၄:၁၁) တို့ကြောင့် ဆက်ဆံရေးပြန်လည်ပြေလည်ခဲ့ပြီး မာကုသည် ယုံကြည်ရသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှင့် သူငယ်ချင်းအဖြစ် ပြန်လည်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယုဒသ်ဟုလည်းခေါ်သော ယေရှုကို ဤနေရာတွင်သာ ဖော်ပြထားသောကြောင့် သူ့အကြောင်း နောက်ထပ်မသိရတော့ပါ။ (ဧပဖြာ၏ ကောင်းမွန်သောနမူနာအတွက် ကောလောသဲ ၄:၁၂–၁၃ ကို ကောလောသဲအဋ္ဌကထဲ ကြည့်ပါ)။

Mark, also known as John Mark, had deserted both his cousin Barnabas and Paul on their first missionary journey (Acts 13:13), and Paul’s subsequent refusal to take him on the succeeding trip resulted in Paul and Barnabas parting ways (Acts 15:36–41). However, given the positive mention here and Paul’s request to Timothy to bring Mark with him because of his previous helpfulness to Paul (2 Tim. 4:11), the relationship had obviously been mended and Mark had once again become a trusted coworker and friend (for more on Mark, see Mark: Introduction). Since he is mentioned only here, we know nothing further about the Jesus who was also called Justus. (For discussion of Epaphras and the fine example he offers us [Col. 4:12–13], see Colossians: Introduction.)

 

ကောလောသဲ ၄:၁၄ သည် ပါဝလု၏ ခရီးဖော်ဖြစ်သော လုကာကို ဆရာဝန်ဟု ခေါ်ဆိုထားသော ကျမ်းချက်တစ်ခုတည်းသော နေရာဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာမှပင် လုကာသည် တပါးအမျိုးသားဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည်။ အကြောင်းမှာ ဂျူးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များစာရင်းတွင် မပါဝင်သောကြောင့်ပင်။ (လုကာအကြောင်း နောက်ထပ်အချက်အလက်များအတွက် တ်၁၆:၁၀–၁၇၊ ၂၀:၅–၂၁:၁၈၊ ၂၇–၂၈၊ ဖိလေမုန် ၂၄၊ ၂တိ ၄:၁၁ နှင့် လုကာခရစ်ဝင်အဋ္ဌကထ ကြည့်ပါ)။ ဒေမာသည် ပါဝလု၏ တပါးအမျိုးသားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပါဝလုကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည် (၂တိ ၄:၁၀)။

Colossians 4:14 is the only place in the NT where Luke, Paul’s traveling companion, is called a physician, and it is also from this passage that we learn he was a Gentile, since Paul did not include him in the list of Jewish coworkers (for more on Luke, see Acts 16:10–17; 20:5–21:18, 27–28; Philem. 24; 2 Tim. 4:11; see Luke: Introduction). Demas was a Gentile coworker of Paul’s who apparently later deserted him (2 Tim. 4:10).

 

ကောလောသဲ ၄:၁၅–၁၆ တွင် ပါဝလုသည် ကောလောသဲမှ လာအိုဒိကဲမြို့ရှိ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများထံ နှုတ်ဆက်စကားပို့ဆိုရန် တောင်းဆိုထားသည်။ လာအိုဒိကဲသည် ကောလောသဲမှ အနောက်ဘက် မိုင် တစ်ဆယ့်တစ်မိုင် (၁၈ ကီလိုမီတာ) အကွာတွင် ရှိသည် (လာအိုဒိကဲ သို့မဟုတ် လာအိုဒိကဲလူမျိုးများကို အပိုဒ် ၁၃–၁၆ နှင့် ၂:၁ တွင် အကြိမ်များစွာ ဖော်ပြထားသည်)။ လာအိုဒိကဲသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းရှိ အသင်းတော်ခုနစ်ခုအနက် နောက်ဆုံးအသင်းတော် ဖြစ်သည် (ဗျာ ၃:၁၄–၂၂)။ ပါဝလုခေတ်တွင် လာအိုဒိကဲသည် ချမ်းသာသော၊ တိုးတက်ထွန်းကားသော မြို့ကြီးဖြစ်ပြီး သေးငယ်သော ကောလောသဲကို အရိပ်ထိုးထားသည်။

In Colossians 4:15–16, Paul asks the Colossians to convey his greetings to brothers and sisters in Laodicea, a city about eleven miles (18 km) west of Colossae (Laodicea or Laodiceans are mentioned several times in vv. 13–16 and in 2:1). Laodicea is the final of the seven churches of Revelation (Rev. 3:14–22). By Paul’s time, Laodicea had become a wealthy, thriving city that overshadowed the smaller Colossae.

 

ဤအပိုဒ်များတွင် နှစ်ခုသော နက်နဲချက်ရှိသည်။ ဘာသာပြန်အချို့တွင် “နိမ်ဖတ်စ်နှင့် သူ၏အိမ်ရှိ အသင်းတော်” ဟု ရေးထားပြီး အမျိုးသားနာမ်အဖြစ် နားလည်ထားသည်။ သို့သော် လက်ရေးစာမူအထောက်အထားအချို့ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် အများစုဘာသာပြန်များတွင် “နိမ်ဖတ်နှင့် သူမအိမ်ရှိ အသင်းတော်” ဟု ဖတ်ထားသည်။ ဤအမြင်ချက်အရ နိမ်ဖတ်သည် လာအိုဒိကဲရှိ အိမ်အသင်းတော်၏ နာယက သို့မဟုတ် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည် (ရော ၁၆:၁–၂ ရှိ ဖေဘဲ၊ ရော ၁၆:၃–၅ ရှိ ပြိစိလ၊ ၁ကော ၁၆:၁၉ နှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ တ်၁၂:၁၂ ရှိ ယောဟန်မာကု၏မိခင်မာရိ ကိုကြည့်)။ နောက်ထပ်နက်နဲချက်မှာ ပါဝလုရေးသားခဲ့သော လာအိုဒိကဲသို့စာသည် မည်သည့်နေရာတွင် ပျောက်ဆုံးသွားသနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၄:၁၆)။ လူမှားယွင်းသော မာခေါန် (အေဒီ ၁၆၀ ခန့်တွင် ကွယ်လွန်) သည် ဧဖက်ခရစ်ဝင်ကို ထိုနာမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် ထိုစာသည် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (ဧဖက်အဋ္ဌကထ ကြည့်ပါ)။ ပါဝလုသည် ကောလောသဲနှင့် လာအိုဒိကဲကြား စာများဖလှယ်ရန် အားပေးခဲ့ခြင်းက ပါဝလု၏စာများကို သူရှင်သန်စဉ်အတွင်းတွင်ပင် စုဆောင်းဝေမျှလာခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြပြီး၊ နောက်ဆုံး ဓမ္မသစ်ကျမ်းထဲသို့ ထည့်သွင်းခံရခြင်းဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည် (၂ပေ ၃:၁၅–၁၆ နှင့် ဆင်တူ)။

Two puzzles present themselves in these verses: Some translations mention Nymphas and the church that was in his house (Col. 4:15), clearly understanding the name to be masculine. However, based on a different understanding of the manuscript evidence, most other translations read, “Nympha and the church in her house.” In this view, Nympha would be the patroness or leader of a house church meeting in Laodicea (cf. Phoebe in Rom. 16:1–2; Priscilla in Rom. 16:3–5; 1 Cor. 16:19; and perhaps Mary the mother of John Mark in Acts 12:12). The other puzzle comes in wondering what became of the letter Paul wrote to the Laodiceans (Col. 4:16). Marcion the Heretic (died c. A.D. 160) calls the Epistle to the Ephesians by that name, but in all likelihood the letter was simply lost (see Ephesians: Introduction). That Paul encouraged the exchange of letters between Colossae and Laodicea suggests that even during his lifetime Paul’s letters began to be collected and shared, pointing to their eventual inclusion in the NT (cf. 2 Pet. 3:15–16).

 

ပါဝလုသည် ကောလောသဲယုံကြည်သူများအား အာခိပ္ပုထံ သူ့အားဖြင့် စကားတစ်ခွန်းပြောရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ ထိုစကားသည် အားပေးစကားလား သတိပေးစကားလား မရှင်းလင်းပါ။ ဖိလေမုန်၏ အဖွင့်နှုတ်ဆက်စကားတွင် ပါဝင်ခြင်းကြောင့် (ဖိလေမုန် ၂) အာခိပ္ပုသည် ဖိလေမုန်၏ အိမ်သူအိမ်သားဖြစ်နိုင်ပြီး သူ၏သားလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ပါဝလုက သူ့ကို “လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်စစ်သည်” ဟု ခေါ်ဆိုထားသောကြောင့် ယခင်က အတူတကွ အမှုတော်ဆောင်ခဲ့ဖူးသည် မှာ သေချာသည် (ဖိလေမုန်အဋ္ဌကထနှင့် ဖိလေမုန် ၁–၃ မှတ်ချက် ကြည့်ပါ)။

Paul instructed the Colossian believers to speak a word to Archippus on his behalf. The message is somewhat ambiguous; was it a word of encouragement or of warning? His inclusion in the opening greeting of Philemon (Philem. 2) suggests that he may have been a member of Philemon’s household, perhaps his son. Since Paul labels him there “our fellow soldier,” they must have ministered together at some earlier time (see Philemon: Introduction; see commentary on Philem. 1–3).

 

ပါဝလုသည် စစ်မှန်ကြောင်း အတည်ပြုသော လက်မှတ်ထိုးခြင်း (၁ကော ၁၆:၂၁၊ ဂလာ ၆:၁၁၊ ၂သက် ၃:၁၇၊ ဖိလေမုန် ၁၉ နှင့် ဆင်တူ)၊ သူ၏သံကြိုးများကို သတိရကြရန် တောင်းဆိုခြင်း (သူ့အတွက် ဆုတောင်းပြန်ပေးရန် သို့မဟုတ် ငွေကြေးအကူအညီပေးရန် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ကောလောသဲ ၄:၂–၄ ကိုကြည့်) နှင့် “ကျေးဇူးတော် သင်တို့နှင့်အတူရှိစေသတည်း” ဟူသော တိုတိုနှင့် ကောင်းချီးပေးစကားဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည် (အချို့လက်ရေးစာမူများတွင် ဂရိစကားလုံး “အာမင်” ပါဝင်ပြီး အချို့ဘာသာပြန်များတွင် ထည့်သွင်းထားသည်)။

Paul concludes with an authenticating signature (cf. 1 Cor. 16:21; Gal. 6:11; 2 Thess. 3:17; Philem. 19), a call to remember his chains, which may be a renewed request to pray for him (cf. Col. 4:2–4) or to provide financial help, and a brief benediction that reads, “Grace be with you” (to which some manuscripts add the Greek word amēn, reflected in some translations).

 

ဤနောက်ဆုံးအပိုင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်လျှင် ပါဝလုသည် သူတစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသော အသင်းတော်တစ်ခုနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အရေအတွက်နှင့် အရေးကြီးမှုကို အထင်အရှားတွေ့မြင်ရသည်။ တမန်တော်ဝတ္ထုနှင့် ပါဝလု၏စာများတွင် ပါဝလုနှင့် ဆက်စပ်နေသော လူတစ်ရာခန့်ရှိပြီး၊ ထိုအထဲမှ လေးဆယ်ခန့်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ပါဝလုသည် ဧဝံဂေလိတရားဖြန့်ချိရန် အခြားသူများကို စုဆောင်းသင်ကြားပေးခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူ လက်တွဲလုပ်ကိုင်သူများကို တန်ဖိုးထားပြီး သူတို့၏မိတ်ဖက်ဆက်ဆံရေးကို ချစ်ခင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူရေးသားခဲ့သော ခရစ်တော်ပုံစံအသိုင်းအဝိုင်းကို (၃:၁၂–၁၇) ပုံသက်သေ ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်၊ ဘုန်းတော်၏ျှော်လင့်ချက် (၁:၂၇) ပြည့်စုံသောအချိန်တွင် သူတို့ကို ပြန်လည်တွေ့ဆုံရမည်ဟု ပါဝလု၏ဝမ်းမြောက်မှုကို တွေးတောကြည့်ရုံမျှဖြင့် အံ့ဩဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။

To review this final section is to be impressed with the number of Paul’s coworkers and their importance to him, especially in relation to a church he had not visited. In both Acts and the Pauline Epistles, some one hundred different people are associated with Paul, nearly forty of whom are designated in some way as his co-workers. Paul clearly understood the importance of recruiting and training others to join the effort of spreading the gospel. He treasured those who worked alongside him and valued their partnership, modeling the Christ-shaped community about which he wrote so passionately (3:12–17). One can only wonder at Paul’s joy when, at the moment of the realization of the Christian hope, the hope of glory (1:27), he will meet them again.