ဖိလိပ္ပိ​ဩဝါဒစာ-ဖိ-Philippians – Phil.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄

ဖိလိပ္ပိ​ဩဝါဒစာ
PHILIPPIANS

နိဒါန်း

INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ အခြားသော ဓမ္မသစ်ကျမ်းပိုင်း စာများကဲ့သို့ပင် ဖိလိပ္ပိဩဝါဒစာ ပထမရေးစဉ်ကာလ် ခေါင်းစဉ်မရှိခဲ့ပါ။ ခေါင်းစဉ်မလိုအပ်ခဲ့ခြင်းမှာ စာအဖွင့်တွင် မာကေဒိုနိပြည်၊ ဖိလိပ္ပိမြို့၌ရှိသော ခရစ်ယာန်များထံသို့ ပေးပို့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၁:၁; တ၁၆:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဥရောပတိုက်တွင် ပေါလုတည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်များအနက် ပထမဆုံးသော အသင်းတော်ဖြစ်သည်။ စာအား ပထမဆုံးတွင် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည့် ခေါင်းစဉ်မှာ “ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်သို့” ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေါလု၏နာမည်ကို ထည့်သွင်းကာ စာရေးရာဇဝင်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ခဲ့ရာ အသုံးများဆုံးမှာ “ရောမမြို့မှ ဧပါဖြိုဒိတု လက်တော်ဖြင့် ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်သို့ ရေးသားခြင်း” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

Title and Authorship. Like most of the epistles of the NT, the letter to the Philippians had no title when it was first written. A title was unnecessary because the introduction to the letter unambiguously states that it was addressed to the Christians in Philippi, Macedonia (1:1; cf. Acts 16:12), the first church among the many Paul founded in Europe. The earliest title associated with the letter was simply “To the Philippians.” It was later expanded to include Paul’s name as well as other scribal assumptions about the origins of the letter, one of the most common being “To the Philippians written from Rome through Epaphroditus.”

 

ဖိလိပ္ပိဩဝါဒစာကို ပေါလုရေးသားခြင်းဟဟူသော အချက်ကို ခြွင်းချက်အနည်းငယ်မျှသာ လွဲလျက် အချိန်ကာလအဆက်ဆက် လက်ခံခဲ့ကြသည်။ တိမောသေကို ပူးတွဲစာရေးသူအဖြစ် ဖော်ပြထားသော်လည်း စာတစ်ပုဒ်လုံးတွင် ပေါလုသည် ကိုယ်တိုင် ပထမလူတစ်ဦးတည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ ၁:၃-၄၊ ၇-၉၊ ၃၀; ၂:၂၊ ၁၆-၂၀; ၃:၁၊ ၄; ၄:၁-၄)၊ တိမောသေနှင့် ကိုယ်တိုင်ကို ခွဲခြားဖော်ပြလေ့ရှိသည် (၂:၁၉-၂၄)။ ဤစာတွင် ပေါလု၏ပုံရိပ်သည် သူ၏အခြားသောစာများနှင့် တူညီသည်။ သူသည် အကျဉ်းချခံထားရခြင်းကို ပြောသည် (၁:၁၂-၁၄)၊ အတွင်းစိတ်ခံစားချက်များကို ဖွင့်ဟသည် (၁:၁၅-၂၄)၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ဖော်ပြသည် (၂:၁၉-၂၄)၊ ကီရေးရာဘဝအကြောင်းကို မျှဝေသည် (၃:၅-၁၁)၊ ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်မှ ကူညီထောက်ပံ့မှုကို ဖော်ပြသည် (၄:၁၅-၁၆; ၂ကော ၈:၁-၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

With few exceptions, Paul has always been acknowledged as the author of Philippians. Although he mentioned Timothy as coauthor, he used the first-person singular throughout his letter (e.g., 1:3–4, 7–9, 30; 2:2, 16–20; 3:1, 4; 4:1–4) and tended to distinguish himself from Timothy as the author (2:19–24). The picture of Paul portrayed in the epistle coincides with what is found in his other letters. Paul spoke about his incarceration (1:12–14), expressed his personal and innermost feelings (1:15–24), mentioned coworkers (2:19–24), shared information about his life (3:5–11), and mentioned the assistance the Philippians provided him (4:15–16; cf. 2 Cor. 8:1–5).

 

ရေးသားသည့်ခုနှစ် ဤဩဝါဒစာကို ပေါလု အကျဉ်းကျနေစဉ် ရေးသားခဲ့သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမရှိပါ (၁:၇၊ ၁၂-၁၄)။ သို့သော် အကျဉ်းချခံရာနေရာကို စာတွင် တိတိကျကျ မဖော်ပြထားပါ။ “ဧကရာဇ်တပ်သားများတစ်စုလုံး” (၁:၁၃; စာသားအတိုင်း “ပရေတိုရီယံတပ်” ဧကရာဇ်ထံချထားသည့် တပ်ဖွဲ့) နှင့် “ကေသရ၏အိမ်သူအိမ်သားများ” (၄:၂၂) ဟူသော စကားလုံးများကြောင့် ပညာရှင်အများစုက ရောမမြို့တွင် ပထမအကြိမ် အကျဉ်းချခံရစဉ် ခရစ်နှစ် ၆၁-၆၂ ခုနှစ်ကြား ရေးသားခဲ့ခြင်းဟု ယူဆကြသည် (၁:၁၉-၂၄; ၂:၂၄; တ၂၈:၁၆၊ ၃၀-၃၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။သို့သော် ဖိလိပ္ပိနှင့် ရောမအကြား ခရီးအကွာအဝေးကြီးမားပြီး တိမောသေနှင့် ဧပါဖြိုဒိတု ခရီးသွားလာရန် အချိန်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သောကြောင့် နောက်ပိုင်းပညာရှင်အချို့က ပေါလုသည် ပို၍နီးကပ်သောမြို့မှ အခြားအကျဉ်းချခံရချိန်တွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဟု ယူဆကြသည်။ ဥပမာ ဧဖက်မြို့တွင် ဓမ္မအမှုပြုစဉ် (တ၁၉; ခရစ်နှစ် ၅၄-၅၇)၊ ကေသရိတ်မြို့တွင် အကျဉ်းချခံရစဉ် (တ၂၃:၃၃-၃၅; ၂၄:၂၂-၂၇; ခရစ်နှစ် ၅၈-၆၀)၊ သို့မဟုတ် ကောရိန္သုမြို့တွင် (တ၁၈:၁-၁၇; ခရစ်နှစ် ၅၀) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းပြချက်မှာ ဆီလျော်သော်လည်း သက်သေထူထောင်ရန် ခက်ခဲသည်။ ဧဖက်နှင့် ကောရိန္သုတွင် ပေါလု အကျဉ်းချခံရသည်ဟူသော မှတ်တမ်းမရှိသလို၊ ကေသရိတ်တွင် နှစ်နှစ်ကြာ အကျဉ်းချခံရသော်လည်း ကေသရိတ်နှင့် ဖိလိပ္ပိအကြား အကွာအဝေးမှာလည်း မနည်းလှပါ။ ထို့ကြောင့် ဤမှတ်ချက်ကျမ်းတွင် ပေါလုသည် ရောမမြို့မှ ခရစ်နှစ် ၆၁-၆၂ ခုနှစ်ကြား ဖိလိပ္ပိဩဝါဒစာကို ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆပါသည်။

Date. There is no doubt that this epistle was written while Paul was imprisoned (1:7, 12–14), although the letter does not identify the place of incarceration. References such as “the whole palace guard” (1:13; lit. “praetorian guard,” a detachment of soldiers assigned to the emperor) and to members of “Caesar’s household” (4:22) have led most interpreters to conclude that it was most likely written during his first imprisonment in Rome sometime between A.D. 61 and 62 (cf. 1:19–24; 2:24; Acts 28:16, 30–31). Due to the large distance between Philippi and Rome and the time it would have taken for Timothy and Epaphroditus to travel back and forth between the two cities, other scholars have more recently suggested that Paul must have written his letter from a closer city during another imprisonment, perhaps connected to his ministry in Ephesus (Acts 19; A.D. 54–57), his imprisonment in Caesarea (Acts 23:33–35; 24:22–27; A.D. 58–60), or, as has been less commonly suggested, from Corinth (Acts 18:1–17; A.D. 50). While the basic argument makes sense, there is little evidence to support it. There is no record that Paul was imprisoned in either Ephesus or Corinth, and while he was imprisoned in Caesarea for two years, the distance between Caesarea and Philippi is also considerable. For these reasons, this commentary will assume that Paul wrote to the Philippians from Rome between A.D. 61 and 62.

 

နောက်ခံသမိုင်း ရှေးခေတ်က ဖိလိပ္ပိမြို့သည် ကရေနိဒက် (Krenides) ဟုခေါ်သော ရွာငယ်လေးတစ်ရွာသာဖြစ်သည်။ ဘီစီ ၃၅၈-၃၅၇ တွင် မက္ကေဒိုနိဘုရင် ဖိလိပ် (၂) သည် ထိုရွာကို သိမ်းပိုက်ပြီး ကိုယ်နာမည်ပေးခဲ့သည်။ ထိုမြို့သည် မက္ကေဒိုနိပြည်၏ အရေးပါဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်မြို့ ဖြစ်လာသည် (တ၁၆:၁၂)။ ဘရူတက်စ်နှင့် ကတ်စီယက်စ်ကို မတ်အန္တိုနီနှင့် အောက်တဗီယန်တို့ ဖိလိပ္ပိတွင် အနိုင်ယူပြီးနောက် အငြိမ်းစားရောမစစ်သားများ ထိုမြို့တွင် အခြေချရာ ရောမဧကရာဇ်အစိုးရမှ ရောမကိုလိုနီအဖြစ် အခွင့်ထူးပေးခဲ့သည်။ ထိုအခွင့်အရေးကြောင့် ပြည်နယ်အစိုးရထံမှ အတိုင်းအတိုင်းထိ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်နှင့် ပိုက်ဆံသွန်းလုပ်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

Backgrounds. In ancient times, Philippi was a small village called Krenides, but in 358–357 B.C., Philip II, king of Macedonia and Olympias and father of Alexander the Great, conquered the village and renamed it after himself. The city quickly became one of the most important cities of Macedonia (Acts 16:12). After the combined forces of Mark Antony and Octavian defeated Brutus and Cassius at Philippi, retired Roman soldiers often settled in the city, which led to Rome granting it the privileged status of a Roman colony. This designation allowed Philippi to enjoy a certain degree of autonomy regarding the provincial government and the right to rule over civil issues and mint its own coins.

 

ဖိလိပ္ပိသည် စီးပွားရေးနှင့် စစ်ရေးအရ အရေးပါသောမြို့ကြီးဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရောမအနောက်ဘက်မှ အရှေ့ဘက်ဘုန်ဇန္တီယံမြို့ထိ ဆန့်တန်းထားသည့် ဗီယာဧဂနတီယာ (Via Egnatia) အဓိကလမ်းမကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုလမ်းသည် ရောမစစ်တပ်များ ဖြတ်သန်းသွားလာရာ အဓိကလမ်းခရီးဖြစ်ပြီး ဖိလိပ္ပိ၏ ဆိပ်ကမ်းမြို့ နီယာပိုလိစ် (အနီး ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းလည်း ဖြစ်သည်။

Philippi was an important commercial and military urban center in Macedonia. This was largely due to its strategic location along the Via Egnatia, the main Roman road that stretched from Rome in the west to Byzantium in the east. It was a main thoroughfare for Roman legions traveling across Macedonia, and it served as an intense trading route near Neapolis, the harbor town of Philippi, currently Kavalla, which favored the personal and commercial interest of many people from other regions of the empire.

 

ဖိလိပ္ပိမြို့တွင် ဘာသာရေးအယူအဆများ အလွန်ကွဲပြားသည်။ အီဂျစ်၊ ရောမ၊ ဂရိနတ်ဘုရားများကို ဌာနေသြဇ်ဘာသာ နတ်ဘုရားများနှင့်အတူ ကိုးကွယ်ကြသည်။ ဆီလဗနက်စ်၊ အိုင်စစ်၊ ဆီရာပစ်၊ အပိုလို၊ အက်စကလီပီယက်စ်၊ မန်၊ မိခင်နတ်ဘုရားမကြီး ဆိုင်ဘီလီ စသည်တို့ကို ကိုးကွယ်ကြသည်။ ဧကရာဇ်ဘာသာ၊ ဌာနေသြဇ်၊ အီတလီ၊ အနာတိုလီ၊ ဆီးရီးယား၊ အီဂျစ်၊ ဂရိ ဘာသာမျိုးစုံ ရှိသည်။ ဂျူးလူမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းမှာ အနည်းငယ်သာရှိပြီး ပုံမှန်တရားစရပ်မရှိသဖြင့် (ရှဘ္ဗတ်နေ့တွင် မြစ်ကမ်းနားတွင် အမျိုးသမီးများ စုဝေးဆုတောင်းနေရာကို ပေါလုရှာခဲ့ရသည်) ဂျူးဘာသာသည် မြို့တွင် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သာ ရှိခဲ့သည်။

The city was characterized by wide religious diversity. Egyptian, Roman, and Greek gods were worshiped beside those of the native Thracian religion. Among others, gods such as Silvanus, Isis, Serapis, Apollo, Asclepius, Men, and the great mother-goddess Cybele were worshiped. Due to its heterogeneous population, Philippi had imperial, aboriginal (Thracian), Italian, Anatolian, Syrian, Egyptian, and Greek cults. The city also had a small Jewish community. The absence of a regular synagogue service, evident in the fact that Paul had to find an informal meeting of women gathered at a river for prayer on the Sabbath, suggests Judaism had at best a modest role in the community.

 

ဖိလိပ္ပိခရစ်ယာန်အသင်းတော် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ ခရစ်နှစ် ၄၉-၅၂ ခုနှစ်ကြား ပေါလု၏ ဒုတိယခရီးစဉ်အတွင်း ပေါလုနှင့် သိလတ်စ် မာကေဒိုနိရောက်ရှိချိန်ဖြစ်သည်။ အာရှမိုင်းနားမှ ဥရောပသို့ ဖြတ်ကူးရန် တြိုအာမြို့တွင် ပေါလုရရှိခဲ့သော ရူပါရုံကြောင့် ဖြစ်သည် (တ၁၅:၃၆–၁၈:၂၂ မှတ်ချက်ကြည့်ပါ)။ ဖိလိပ္ပိသည် ပေါလုပထမဆုံးခြေချခဲ့သောမြို့ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ ငါးထောင်မှ တစ်သောင်းခန့်သာရှိသဖြင့် အန္တိအုတ် သို့မဟုတ် ယေရုရှလင်ကဲ့သို့ မြို့ကြီးမဟုတ်ခဲ့ပါ (တ၁၆:၁၂)။

The rise of the Christian community in Philippi occurred between A.D. 49 and 52, when Paul and Silas arrived in Macedonia during Paul’s second missionary trip. The decision to travel from Asia Minor to the continent of Europe had been made in response to a vision Paul received while he was in Troas, which urged him to journey to Macedonia (see commentary on Acts 15:36–18:22). Philippi was the first city Paul visited. With a population of only five thousand to ten thousand inhabitants, it was not particularly large—at least in comparison to leading cities such as Antioch or Jerusalem (Acts 16:12).

 

တမန်တော်ဝတ္ထုအရ ဖိလိပ္ပိတွင် ပေါလု၏အမှုတော်သည် သူတိရာ အမျိုးသမီး လိဒိယနှင့် သူ၏အိမ်သူအိမ်သားတို့ ယုံကြည်ခြင်းခံရခြင်းဖြင့် အပြုသဘောဖြင့် စတင်ခဲ့သည် (တ၁၆:၁၂-၁၅)။ မကြာမီ ပေါလုနှင့် သိလတ်စ်တို့ ဖမ်းဆီးခံရ၍ ရိုက်ပုတ်ခံရ၍ ထောင်ချခံရသည် (တ၁၆:၁၆-၂၄)။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ထိုရှုံးနိမ့်ဟန်တူသော အဖြစ်အပျက်ကို ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် အခွင့်အရေးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးတော်မူသည်။ ထောင်မှ အံ့ဖွယ်လွတ်မြောက်ပြီး ထောင်မင်းနှင့် သူ၏အိမ်သူအိမ်သားတို့ ယုံကြည်ခြင်းခံရသည် (တ၁၆:၂၅-၃၄)။ လွှတ်ပြီးနောက် ပေါလုနှင့် သိလလတ်စ်ထွက်ခွာသွားသော်လည်း လုကာသည် ဖိလိပ္ပိတွင် ကျန်ရစ်ပြီး ယုံကြည်သူသစ်များကို အားပေးခဲ့သည်။ လုကာသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုမြို့တွင် နေထိုင်ခဲ့ပုံရသည် (တ၂၀:၆)။ သို့သော် ပေါလုနှင့် ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်ကြား ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အသင်းတော်မှ ပေါလု၏လိုအပ်ချက်များအတွက် ငွေကြေးအကူအညီ အခါအားလျော်စွာ ပို့ပေးခဲ့သည် (ဖိ ၄:၁၅-၁၆)။

According to the book of Acts, Paul’s ministry in Philippi began on a positive note with the conversion of Lydia, a businesswoman from Thyatira, and her household (Acts 16:12–15). Shortly thereafter, the situation became more difficult as Paul and Silas were arrested, beaten, and thrown into prison (Acts 16:16–24). God, however, turned what appeared to have been a great defeat into an opportunity for the proclamation of the gospel, as the two men were miraculously released and the jailer and his household were brought to faith in Jesus (Acts 16:25–34). After their release, Paul and Silas left the city. Luke, however, one of Paul’s traveling companions, remained in the city to encourage the new believers in Paul’s absence. He seems to have remained in Philippi for several years, since we do not hear from Luke again in Acts until Paul’s return to Philippi about six years later (Acts 20:6). Nevertheless, the bond formed between Paul and the Philippians was so strong that the church provided their beloved apostle with financial assistance from time to time in order to care for his needs (Phil. 4:15–16).

 

ပေါလုသည် ဖိလိပ္ပိမြို့ကို ပထမဆုံးလာရောက်ပြီး ဆယ်နှစ်အကြာ ဤစာကို ရေးသားခဲ့သည်။ စာတွင် ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်ကို ခြိမ်းခြောက်နေသော ရန်သူများရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ပေါလုက ၎င်းတို့ကို “လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ရန်သူများ” ဟု ခေါ်သည် (၃:၁၈-၁၉; ၁:၂၈; ၃:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခရစ်ယာန်သတင်းစကားကို ပြောင်းပြန်လှန်နေသူများဟု ယူဆသည်။ သို့သော် ထိုရန်သူများ၏ အတိအကျပုံရိပ်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ ပေါလုသည် သတ်မှတ်ထားသော အုပ်စုတစ်စုကိုသာ ရည်ရွယ်သလော၊ သို့မဟုတ် ရန်သူအမျိုးမျိုးကို ရည်ရွယ်သလောဆိုသည်ကို မသိနိုင်ပါ။ ဂျူးမယုံကြည်သူများလော၊ ဂျူးပြန်လှည့်သူများလော၊ သို့မဟုတ် တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်များလော၊ တရားဟောရာတွင် ဥပဒေကို အလေးပေးသလော၊ ဥပဒေဒကို လျစ်လျူရှုသလော၊ သို့မဟုတ် ပထမဆုံးဂနော့စ်ဝါဒလော ဆိုသည်ကို တိကျစွာ မသိနိုင်ပါ။ သို့သော် ဂျူးဓလေ့များကို ရည်ညွှန်းထားသဖြင့် ဂျူးလူမျိုးများ သို့မဟုတ် ဂျူးပြန်လှည့်သူများ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပါဝင်နေသည်မှာ သေချာပါသည်။

Paul’s letter to the Philippians was written some ten years after his initial visit to the city. The letter indicates that when Paul wrote it, there were adversaries threatening the church in Philippi. Paul referred to them as “enemies of the cross of Christ” (3:18–19; cf. 1:28; 3:2) and regarded them as perverting the Christian message. Unfortunately, determining the exact identity of these opponents is difficult. It is hard to know whether Paul had one specific group in mind or if he envisioned a variety of adversaries. And just who were these individuals? Should we envision them as unbelieving Jews, Christian Judaizers, or other Gentile Christians? And were they advocating a legalistic theology, a form of antinomianism, or perhaps some kind of pre-Gnostic doctrine? While a definitive answer to these questions is elusive, the references to Jewish practices make it virtually certain that either Jews or Judaizers were involved in some way.

 

ဓမ္မသီအိုလရဏာနှင့် ရည်ရွယ်ချက် ဖိလိပ္ပိလူများသည် ဧဝံဂေလိတရားဟောရာတွင် ပေါလုနှင့်အတူ ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး သူ၏ဓမ္မအမှုတော်ကို ချစ်ခင်ရင်းနှီးမှုနှင့် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုဖြင့် အမြဲတမ်း အကူအညီပေးခဲ့ကြသည် (၁:၅၊ ၁၅-၁၈)။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် သူ၏အကျဉ်းချခံရမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းနှင့် နှစ်သိမ့်ကြောင်း ဖော်ပြရန် (၁:၁၂-၁၄)၊ အနာဂတ်အစီအစဉ်များကီမျှဝေရန် (၂:၁၉-၃၀) ဤစာကို ရေးသားခဲ့သည်။ပျော်ရွှင်ခြင်းသည် ဤစာတွင် အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ဂရိစကားဖြင့် “ပျော်ရွှင်ခြင်း” ဟူသော နာမ်စကားကို ၅ ကြိမ် (၁:၄၊ ၂၅; ၂:၂၊ ၂၉; ၄:၁)၊ “ပျော်ရွှင်ကြလော့” ဟူသော ကြိယာကို ၁၁ ကြိမ် (၁:၁၈ နှစ်ကြိမ်၊ ၂:၁၇၊ ၁၈၊ ၂၈; ၃:၁; ၄:၄၊ ၁၀ တစ်ကြိမ်စီ) သုံးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာကို “ပေါလု၏ပျော်ရွှင်ခြင်းသီချင်း” ဟုခေါ်ကြပြီး ဗဟိုအမိန့်တော်မှာ “ထာဝရခရစ်တော်၌ အစဉ်မပြတ် ဝမ်းမြောက်ကြလော့” (၄:၄) ဖြစ်သည်။ဤအမိန့်တော်အတွင်း ဖိလိပ္ပိဩဝါဒစာသည် ဓမ္မသီအိုလိုဂျီဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ၊ တောင်းဆုတောင်းချက်များနှင့် အကြောင်းပြချက်များကို ဖွဲ့စည်းပုံအရ စီစဉ်ပေးထားသည်။

Theology and Purpose. The Philippians had joined Paul in advancing the gospel and were a constant source of friendship and financial support to his ministry (1:5, 15–18). Therefore, Paul wrote the letter to thank and comfort them regarding his own situation as a prisoner (1:12–14) and to inform them about his plans for the future (2:19–30). Joy seems to be a significant topic, because in this letter the Greek word for “joy” appears five times (1:4, 25; 2:2, 29; 4:1) and the Greek verb for “rejoice” appears eleven times (twice in 1:18; 2:17, 18; 4:4; once in 2:18, 28; 3:1; 4:10). For this reason, the letter has been called Paul’s hymn of joy, the central command of which may be defined as “rejoice in the Lord always” (4:4). Within the framework of this command, Philippians reveals a set of convictions or ideas that give some structural organization to Paul’s theological statements, requests, and arguments.

 

၁. ဘုရားသခင် ဤစာတွင် ဘုရားသခင်အကြောင်း ဖော်ပြချက်များသည် အလွန်အလေးထားသည် (၂:၆-၁၁; ၃:၃၊ ၉၊ ၁၃-၁၄၊ ၂၀-၂၁; ၄:၁၉)။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ကယ်တင်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခရစ်တော်၌ ပေးတော်မူသည် (၁:၁၁၊ ၂၈-၂၉; ၂:၆-၁၁; ၃:၈-၁၆၊ ၂၀-၂၁; ၄:၆-၇၊ ၉)။ ခရစ်တော်ယေရှု၌ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသောလူမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းကို စတင်ဖန်ဆင်းတော်မူသည် (၁:၁; ၄:၂၁)။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဖြစ်သည် (၂:၁၅)။ “အကျွန်ုပ်တို့အဘ ဘုရားသခင်” (၁:၂) သည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အစနှင့်အဆုံးဖြစ်သည် (၁:၂၈-၂၉; ၃:၉)။ ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်စတင်တော်မူသော “ကောင်းသောအမှုတော်” ဖြစ်ပြီး ပြီးမြောက်စေတော်မူမည် (၁:၆; ၃:၉၊ ၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့၌ အလိုတော်ရှိစေရန်နှင့် ဖြောင့်မတ်သောအကျင့်ကို ပြုစေရန် အလုပ်ပြုတော်မူသည် (၂:၁၃)။

1. God. The occasional theological statements found in the epistle place great emphasis on God (2:6–11; 3:3, 9, 13–14, 20–21; 4:19). He offers righteousness, salvation, and peace in Christ (1:11, 28–29; 2:6–11; 3:8–16, 20–21; 4:6–7, 9) and originates the community of God’s holy people in Christ Jesus (1:1; 4:21), who are the “children of God” (2:15). “God our Father” (1:2) is at the beginning and end of the salvation that His children enjoy in Christ (1:28–29; 3:9). Salvation is the “good work” that God begins in them and that He will complete (1:6; cf. 3:9, 14), because He is working in them in order to enable them to desire and carry out His righteous purposes (2:13).

 

ဘုရားသခင်သည် “ငြိမ်သက်ခြင်းဘုရားသခင်” ဖြစ်တော်မူပြီး သားသမီးတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူသည် (၄:၉)၊ ၎င်းတို့ကို လမ်းပြတော်မူသည်၊ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးတော်မူသည် (၄:၆-၇၊ ၁၉)၊ အထူးသဖြင့် ခရစ်တော်၌ရှိသော ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပေးတော်မူသည် (၃:၉)။ ၎င်းတို့၏နောက်ဆုံးဆုလာဘ်မှာ ခရစ်တော်ယေရှု၌ ရှိသည် (၃:၁၄)။ ခရစ်တော်နှင့် သန့်ရှင်သောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြုတော်မူသောအမှုသည် “ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် ချီးမွမ်းခြင်းအတွက်” ဖြစ်သည် (၁:၁၁; ၂:၉-၁၁; ၄:၁၈၊ ၂၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ဇာတိပကတိမှာ ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းအပြည့်ရှိသည် (၁:၂)၊ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာလည်း ရှိတော်မူသည် (၂:၂၇)။

God is the “God of peace” who is with His children (4:9) and who guides them and supplies their needs (4:6–7, 19), particularly the need of righteousness that comes through faith in Christ (3:9). Their final reward is also found “in Christ Jesus” (3:14). What God has done for us through Christ and the Spirit (1:19; 2:1; 3:3) will be “to the glory and praise of God” (1:11; cf. 2:9–11; 4:18, 20). God’s character is described as being full of grace and peace (1:2), and also mercy (2:27).

 

သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော အရေးကြီးအချက်များတွင် အလုပ်ပြုတော်မူသည်။ အကျဉ်းချခံရစဉ် တမန်တော်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်းကို ထောက်မတော်မူသည် (၁၁:၁၉-၂၀)၊ ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း တစ်သဝေရိုတည်း ဖြစ်စေသည် (၂:၁-၂)၊ စစ်မှန်သော ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို ဆည်းကပ်ခြင်းကို လှုံ့ဆော်တော်မူသည် (၃:၃)။ ထို့ကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းသည် အစီအစဉ်ကို စတင်တော်မူသော ခမည်းတော်၊ သမိုင်းအတွင်း ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို ပြီးမြောက်စေတော်မူသော သားတော်၊ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခံစားရသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြည့်စုံသည် (၁:၆; ၃:၃)။

The Holy Spirit is at work in several vital aspects relating to our salvation in Christ: He leads in the accomplishment of God’s purpose, and thus He vindicated the apostle and the proclamation of the gospel during his imprisonment (1:19–20). He promotes unity of purpose and love in the body of Christ (2:1–2), and He inspires and leads people to true worship and service to God (3:3). Thus, salvation in Christ is accomplished through God the Father, with whom the plan originated; Jesus Christ the Son, who accomplished the work of salvation within history; and the Holy Spirit, through whose work we appropriate it (1:6; 3:3).

 

၂. ခရစ်တော် ဖိလိပ္ပိဩဝါဒစာသည် ကယ်တင်ခြင်းဓမ္မသီအိုလိုဂျီတွင် ခရစ်တော်၏ ဗဟိုအခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြသည်။ ပေါလုအတွက် “အသက်ရှင်ခြင်းမှာ ခရစ်တော်ဖြစ်သည်၊ သေခြင်းမှာ အကျိုးဖြစ်သည်” (၁:၂၁)။ သူ၏အဓိကဆန္ဒမှာ “ထွက်သွား၍ ခရစ်တော်နှင့်အတူ ရှိနေခြင်း” ဖြစ်သည် (၁:၂၃)။ ဥပဒေအားကိုးသော ကိုယ်ပိုင်ဖြောင့်မတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခရှင်ပေါလုအား ခရစ်တော်ကို သိကျွမ်းခြင်းထက် အဘယ်အရာကိုမျှ အကျိုးမယူတော့ဘဲ ခရစ်တော်၌ တွေ့ခြင်းခံရရန် ဖြစ်သည် (၃:၈-၉)။

2. Christ. The epistle to the Philippians reveals the central role of Christ in Paul’s theology of salvation. For Paul, “to live is Christ” and “to die is gain” (1:21). His primary desire in Philippians is to “depart and be with Christ” (1:23). His first choice is to consider all things a loss compared to the inestimable value of knowing the Lord Jesus Christ and being found in Him, not having his own righteousness based on the law but on a righteousness from God through faith in Christ (3:8–9).

 

ခရစ်တော်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိကျွမ်းခြင်းသည် ပထမဦးစားပေးဖြစ်သည် (၃:၁၃-၁၅)။ ခရစ်တော်သည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အကြောင်းအရာဖြစ်သည် (၁:၁၂၊ ၁၅-၁၈; ၁:၂၇)။ “ခရစ်တော်ကို ဟောကြားခြင်း” ဆိုသည်မှာ အသက်ရှင်ခြင်းနှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြေညာခြင်းဖြစ်သည် (၂:၁၆)။ “ခရစ်တော်၏ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ထိုက်တန်စွာ နေထိုင်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ ခရစ်တော်နှင့် ထိုက်တန်စွာ နေထိုင်ခြင်းဖြစ်သည် (၁:၂၇)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော်၏သေခြင်းသည် ခရစ်တော်ကြောင့် ဆင်းရဲခြင်း (၁:၂၉) နှင့် ခရစ်တော်ကို ပုံစံယူရန် အခြေခံဖြစ်သည် (၂:၅-၈; ၃:၁၀)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားသည် “ခရစ်တော်၌ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်” ရရှိသည် (၃:၉)။

Knowing Christ intimately and totally is the first goal (3:13–15). Christ is the content of the gospel (1:12, 15–18; cf. 1:27), which is associated in this letter with the person and the work of Christ. Preaching Christ (1:15–16) means proclaiming the word of the gospel to be “the word of life” (2:16). To live “worthy of the gospel of Christ” is to live worthy of Christ (1:27). His death on the cross is the premise underlying both our suffering because of Him (1:29) and our having Him as the pattern for our “already-but-not-yet” present Christian existence (2:5–8; cf. 3:10). Our justification is “through faith in Christ” (3:9), which means that those who accept it are found in God—not with their own righteousness, but that which is of God.

 

ပေါလုသည် စနစ်တကျ ဓမ္မသီအိုလိုဂျီ ဖွံ့ဖြိုးရေးမပြုခဲ့ပါ။ သို့သော် ဓမ္မသီအိုလိုဂျီသည် ယုံကြည်သူများအား တိုက်တွန်းရာတွင် ခွဲမခွာနိုင်သော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည် (၂:၁၂-၁၃)။ ခရစ်တော်၏ လုံလောက်ပြည့်စုံသော ပေးဆပ်သေခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ဇာတိပကတိကို ထင်ရှားစေပြီး ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ တစ်ဦးတည်းသော ပြည့်စုံသောပုံစံ ဖြစ်လာသည်။ အထူးသဖြင့် ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချခြင်းဇာတ်လမ်း (၂:၆-၁၁) တွင် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ခြင်းကို ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ပေးထားသည်။ ခရစ်တော်သည် လူအပေါင်းတို့၏ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်စေသည်။

In Philippians, Paul did not attempt to develop his theology in a systematic way. However, theology is an inseparable part of his exhortations to believers as indicated in 2:12–13. Through His atoning death, complete and sufficient, Christ fully revealed the character of God and became the ultimate and only perfect model of Christian life. It is precisely in His being such a supreme example, as explicitly shown in the narrative of His humiliation (2:6–11), that Paul’s theology reaches its highest point and deepest meaning, infusing Christian hope with a cosmic expectation that anticipates the moment when Christ will be universally recognized as Lord of all.

 

ထို့ကြောင့် ဖိလိပ္ပိလူများသည် ခရစ်တော်၌ ဝမ်းမြောက်နိုင်ကြသည် (၃:၃)။ သခင်သည် ၎င်းတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို ပြီးမြောက်စေပြီးဖြစ်သည် (၁:၁၁; ၃:၁၂)။ ခရစ်တော်သည် ယုံကြည်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၏ အခြေခံနှင့် အာမခံချက်ဖြစ်သည် (၂:၂၄; ၁:၂၀; ၃:၁; ၄:၄)။ ခရစ်တော်၌နှင့် ခရစ်တော်အားဖြင့်သာ ပြုသောအရာမျှသာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

Thus, the Christians in Philippi could rejoice in Christ (3:3), because the Lord had accomplished the work of salvation on their behalf (1:11; 3:12). Christ is the foundation and assurance of trust (2:24), hope (1:20), and rejoicing (3:1; 4:4). Everything they did had meaning only if done in and through Christ.

 

၃. ခရစ်ယာန်ဘဝ ဖိလိပ္ပိဩဝါဒစာ၏ ဓမ္မသီအိုလိုဂျီဆိုင်ရာ အဓိကရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုမှာ – (၁) သမိုင်းအချိန်ကာလအတွင်း ခရစ်တော်၌ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်း၌ နေထိုင်ရန် အားပေးခြင်း (၊ ယေရှုကြွလာတော်မူချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် (၁:၆၊ ၁၀; ၂:၁၆)၊ (၂) ကောင်းကင်နိုင်ငံသားဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏အသီးကို သီးစေရန် (၁:၁၁; ၃:၂၀) ဖြစ်သည်။ပေါလုသည် ဖိလိပ္ပိလူများကို အချို့သဘောထားနှင့် အပြုအမူများကို တန်ဖိုးထားရန် (၁:၉-၁၁; ၂:၁-၄)၊ အချို့ကို စွန့်လွှတ်ရန် (၂:၃-၄) တိုက်တွန်းသည်။ ၎င်းတို့တွင် ခရစ်ယာန်မေတ္တာနည်းပါးမှု၊ ကိုယ်ကျိုးရှာမှု၊ မာန်မာနများရှိနိုင်သည် (၂:၃; ၂:၄; ၄:၂-၃)၊ ညည်းညူခြင်း၊ ငြင်းခခုံခြင်းများ ရှိနိုင်သည် (၂:၁၄)။ ပေါလုက မေတ္တာနှိမ့်ချမှု၌ သဟဇာတရှိစွာ နေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းသည် (၁:၉; ၂:၁-၄)။

3. The Christian Life. The theological focus that we find in Philippians has two primary purposes: (1) to encourage the Philippians to live at that historic time in the righteousness that is found through faith in Christ (3:9) while awaiting the end of the ages at Jesus’s coming (1:6, 10; 2:16) and (2) to be filled with the fruits of righteousness (1:11) because of their citizenship in heaven (3:20). Paul tried to motivate the Philippians to cherish certain attitudes and behaviors (1:9–11; 2:1–4) and to forsake others (2:3–4). There may have been a lack of Christian love among them that resulted in attitudes of unmistakable selfish ambition or conceit (2:3, cf. 2:4; 4:2–3), which in turn led to some internal complaining and arguing (2:14). Paul urged them to live in harmony and humbleness in the context of love (1:9; 2:1–4).

 

ထိုမေတ္တာမှာ နှိမ့်ချစွာတွေးခေါ်ခြင်း (၂:၃) ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးမဟုတ်ဘဲ အခြားသူတို့၏ကျိုးကို ဦးစားပေးသော ဘဝပုံစံသို့ ဦးတည်သည် (၂:၃-၄)။ ထိုသဘောထားကို ဘုရားသခင်နှင့်တန်းတူဖြစ်လျက် ကိုယ်တော်တိုင် နှိမ့်ချ၍ လူ့အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် နာခံစွာ သေတော်မူခဲ့သော ခရစ်တော်၌ ပြသထားသည် (၂:၆၊ ၈)။ ခရစ်တော်၏ဇာတ်လမ်း (၂:၆-၁၁) သည် ဖိလိပ္ပိလူများနှင့် ယနေ့ခေတ်စာဖတ်သူများအား နှိမ့်ချ၍ ကိုယ်ကျိုးမတွေးဘဲ အခြားသူတို့ကို ဆည်းကပ်သောဘဝကို နေထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။ ထိုဘဝသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏အသီးဖြစ်ပြီး ပေါလုဆုတောင်းပေးထားသည် (၁:၁၁)။ ခရစ်တော်ကို သိကျွမ်းခြင်းကြောင့် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး လိုအပ်နေသူများကို ဆည်းကပ်ရန် ပေါလုကိုယ်တိုင် ပုံသက်သေပြကာ လိုက်ပါရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသည် (၃:၁၅-၁၇)။

Such love is defined in the letter as humble thinking (2:3) that leads to a lifestyle in which Christians regard others above themselves and prioritize not only their own interests but also the interests of others (2:3–4). This attitude was exemplified in Christ, who is equal with God yet humbled Himself to the status of an obedient Servant and died on the cross (2:6, 8). The story of Christ (2:6–11) illustrates the need for the Philippians and modern readers alike to live humble and selfless lives dedicated to serving others as the fruit of righteousness, a reality for which Paul prayed (1:11). On account of the knowledge of Christ, the apostle renounced everything (3:8–11) in order to serve those in need, and he presented himself as another model to be imitated by both the Philippians and modern readers (3:15–17).

 

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်ချက်ကျမ်း

COMMENTARY

၁:၁-၁၁

1:1–11

နိဒါန်း

Introduction

ဖိလိပ္ပိဩဝါဒစာ၏ နိဒါန်းတွင် နှုတ်ဆက်စကား (၁:၁-၂) နှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းဆုတောင်းခြင်း (၁:၃-၁၁) ပါဝင်ပြီး ကျမ်းပိုင်းတစ်ပုဒ်လုံးတွင် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာမည့် အဓိက ဓမ္မသီအိုလိုဂျီဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ ပါဝင်သည်။

The introduction to Philippians consists of a salutation (1:1–2) and a prayer of thanksgiving (1:3–11). It also contains some key theological topics to which Paul would return in the rest of the epistle.

 

၁:၁-၂။ နှုတ်ဆက်စကား ပေါလုသည် သူ၏အခြားစာများအတိုင်း တမန်တော်ဘွဲ့ခံဘဲ ကိုယ်နှင့် တိမောသေကို ဖော်ပြထားသည်။ တိမောသေသည် ထာဝရခရစ်တော်၌ ယုံကြယ်သားဖြစ်သည် (၁ကော ၄:၁၇; တ၁၉:၂၂)၊ ဧဝံဂေလိဟောရာတွင် အလွန်ရင်းနှီးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် (ရော ၁၆:၂၁; ၁ကော ၁၆:၁၀; ၂ကော ၁:၁၊ ၁၉; ၁သက် ၁:၁; ၂သက် ၁:၁; ၁တိ ၁:၂; ၂တိ ၁:၂; ဖလေ ၁) နှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သည် (ဖိ ၂:၁၉-၂၀)။ တိမောသေသည် စာအနက်အဓိပ္ပာယ်အရ တင်စစ်စစ် ပူးတွဲစာရေးသူ မဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ပေါလုသည် ကိုယ်တိုင် ပထမလူတစ်ဦးတည်း အမြဲသုံးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ဥပမာ ၁:၁၂၊ ၂၀၊ ၂၂; ၂:၁၇၊ ၁၉-၂၀; ၃:၄၊ ၈; ၄:၂၊ ၁၈)။

1:1–2. Salutation. Paul began his letter by identifying himself and his companion Timothy without any reference to his apostleship, as was his custom in most of his letters. Timothy was Paul’s faithful son in the Lord (1 Cor. 4:17; cf. Acts 19:22), one of his closest associates in the preaching of the gospel (Rom. 16:21; 1 Cor. 16:10; 2 Cor. 1:1, 19; 1 Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1; 1 Tim. 1:2; 2 Tim. 1:2; Philem. 1), and his faithful representative and messenger (Phil. 2:19–20). It is apparent that Timothy was not a coauthor of the letter in the strict sense of the word, because Paul constantly uses the first-person pronoun “I” (e.g., 1:12, 20, 22; 2:17, 19–20; 3:4, 8; 4:2, 18).

 

ပေါလုက ကိုယ်နှင့် တိမောသေကို “ယေရှုခရစ်တော်၏ ကျွန်ခံ” (douloi – ကျွန်၊ အစေခံ၊ ကျွန်ခံ) ဟု ခေါ်သည် (၁:၁; ရော ၁:၁; ဂလ ၁:၁၀; တိ ၁:၁; ယာကုပ် ၁:၁; ၂ပေ ၁:၁; ယုဒ ၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤစကားသည် ခရစ်တော်အား လုံးလုံးလျားလျား နာခံခြင်း၊ သစ္စာရှိခြင်းနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပေါလုသည် ခရစ်တော်ပိုင်ဆိုင်သည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။

Paul called himself and Timothy douloi (“bondservants,” “servants,” “slaves”; 1:1) of Jesus Christ, the same title used in other of his epistles (Rom. 1:1; Gal. 1:10; Titus 1:1; cf. James 1:1; 2 Pet. 1:1; Jude 1). The term conveys the idea of complete and utter devotion to Christ, as well as loyalty to and a personal relationship with the Lord. In other words, Paul belonged to Christ wholly and completely.

 

ပါဝလုသည် မိမိသခင်ကို “ယေရှုခရစ်” ဟုခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် (၁:၂)။ “ယေရှု” ဆိုသည်မှာ “ကယ်တင်ရှင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည် (မဿဲ ၁:၂၁)၊ ထို့ပြင် “ခရစ်” ဆိုသည်မှာ “မယ်ရှိယ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ယေရှုခရစ် ဟူသော ပေါင်းစပ်နာမည်ကို သုံးစွဲခြင်းဖြင့် ပါဝလုသည် မိမိသခင်၏ အမှုတော်နှင့် တာဝန်များကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ စစ်အိတ်စာ၏ အစပိုင်းမှာပင် သူလျှောက်ထားခဲ့သည်မှာ မိမိလက်အောက်ခံဖြစ်တော်မူသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များနှင့် ဣသရေလလူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ပြည့်စုံရာ ကယ်တင်ရှင်၊ မယ်ရှိယ ဖြစ်တော်မူကြောင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ် ဟူသော နာမည်တစ်ခုတည်းကို စစ်အိတ်စာတွင် အများဆုံးသုံးစွဲထားသည် (၁:၁၀၊ ၁၃၊ ၁၅၊ ၁၇-၁၈၊ ၂၀-၂၁၊ ၂၃၊ ၂၇၊ ၂၉၊ ၂:၁၊ ၁၆၊ ၃၀၊ ၃:၇-၁၀၊ ၁၈)။ သို့ရာတွင် ပါဝလုသည် “ခရစ်ယေရှု” (သို့မဟုတ် “ယေရှုခရစ်”၊ ၁:၁၊ ၂:၅၊ ၂၁၊ ၃:၃၊ ၁၂၊ ၁၄၊ ၄:၇၊ ၁၉၊ ၂၁)၊ “ယေရှု” (၂:၁၀)၊ “သခင်ယေရှုခရစ်” (၁:၂၊ ၃:၂၀၊ ၄:၂၃)၊ “သခင်ယေရှု” (၂:၁၉)၊ “သခင်” (၂:၂၄၊ ၂၉၊ ၃:၁၊ ၄:၁-၂၊ ၄-၅၊ ၁၀) နှင့် “ခရစ်ယေရှု ငါ့သခင်” (၃:၈) ဟူ၍လည်း သုံးစွဲခဲ့သည်။

Paul called His Lord “Jesus Christ” (1:2). “Jesus” means “Savior” (Matt. 1:21), and “Christ” means “Messiah.” By using the compound name Jesus Christ, Paul pointed to the work and functions of his Lord. From the very beginning of his letter, he emphasized that the Person to whom he submitted himself was none other than the Savior, the Messiah, in whom God’s promises and the hope of Israel were fulfilled. The name Christ used by itself is most common in the letter (1:10, 13, 15, 17–18, 20–21, 23, 27, 29; 2:1, 16, 30; 3:7–10, 18), but Paul also used “Christ Jesus” (or “Jesus Christ”; 1:1; 2:5, 21; 3:3, 12, 14; 4:7, 19, 21), “Jesus” (2:10), “Lord Jesus Christ” (1:2; 3:20; 4:23), “Lord Jesus” (2:19), “Lord” (2:24, 29; 3:1; 4:1–2, 4–5, 10), and “Christ Jesus my Lord” (3:8).

 

ပါဝလုသည် ခရစ်ယေရှုအထဲရှိ ဘုရားသခင်၏ “သန့်ရှင်းသူများ” (သို့မဟုတ် “�圣徒များ” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်) အားလုံးထံ စစ်အိတ်စaကို ရေးပေးပို့ခဲ့သည် (၁:၁)။ ဤစကားသည် ဖိလိပ္ပိမြို့၌ အပြစ်ကင်းသူ၊ ထူးချွန်သူ၊ အကျင့်သီလနှင့် ဘာသာရေးအရ ပြီးပြည့်စုံသူဟူ၍ သတ်မှတ်ခံရသော အထူးအဖွဲ့တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အခြားစစ်အိတ်စာအချို့၏ အဖွင့်တွင်လည်း ဤနည်းတူ ခေါင်းစဉ်ကို သုံးစွဲထားသည် (ဥပမာ၊ ၁ကရိန်သု ၁:၂၊ ဧဖက် ၁:၁)။ ယင်းသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် အဘယ်နည်းဟူမူ ယေရှုက သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်အားဖြင့် မိမိနှင့်အတူ ပိုင်ဆိုင်ရန်၊ မိမိလူမျိုးဖြစ်ရန် ခေါ်တော်မူသော သူများဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်း သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစာသားသည် ဖိလိပ္ပိမြို့၌ရှိသော ခရစ်ယာန်အားလုံး (“အားလုံး” ဟူ၍ အလေးပေးထားသည်၊ ၁:၁) ထံသို့ စစ်အိတ်စာပို့ဆောင်ခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။

Paul addressed his letter to all of God’s “holy people” (alternatively translated as “saints”) in Christ Jesus (1:1). This statement does not refer to any particular group in Philippi that was considered sinless, exceptional, or morally and religiously perfect. The same use of a title appears in the opening of some of his other letters (e.g., 1 Cor. 1:2; Eph. 1:1) to describe or perhaps define what the Christian church is, namely, those called by Jesus through the Spirit to belong to Him, to be His people. The phrasing stresses the fact that the letter was sent “to all” Christians in Philippi (1:1; emphasis added).

 

စစ်အိတ်စာကို ဧပစကောပါး (“ကြီးကြပ်သူများ”၊ “ဆူပါရင်တင်များ”) နှင့် အမှုတော်ထမ်းများ (ဒေါကန်) တို့ထံလည်း ပေးပို့ထားသည် (၁:၁)။ ဤဧပစကောပါးများသည် ဧဖက်မြို့၌ရှိသော “အသင်းတော်၏ လူကြီးများ” သို့မဟုတ် “ပရက်စဘုတ်တာများ” (တမန်တော် ၂၀:၁၇၊ နှိုင်းယှဉ် ၁တိမောသေ ၃:၂-၅၊ တိတု ၁:၅-၆)၊ “ကြီးကြပ်သူများ” (တမန်တော် ၂၀:၂၈) နှင့် သိုးထိန်းများ (၁ပေ ၅:၁-၂) တို့နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ “ဒေါကန်” ဟူသော စကားသည် အသင်းတော်၏ လိုအပ်ချက်များကို ဆောင်ရွက်ပေးသော “အမှုတော်ထမ်းများ” သို့မဟုတ် “ဝန်ကြီးများ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများကို “အတူတကွ” သို့မဟုတ် “တစ်ပြိုင်နက်” ကြီးကြပ်သူများနှင့် ဒေါကန်များနှင့်အတူ စစ်အိတ်စာပေးပို့ခဲ့ကြောင်း သတိပြုပါ။ အကယ်၍ ပါဝလုက “နှင့်” ဟူသော ဆက်စပ်နှင့်စာကို သုံးစွဲခဲ့လျှင် ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်၌ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ရှိသည်ဟု ဆိုလိုမည်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ထိုသို့မသုံးခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသင်းတော်တစ်ခုလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး (ခရစ်နှင့်ပေါင်းစည်းခြင်းအားဖြင့်သာ သန့်ရှင်းသူများဖြစ်သည်) ထိုသို့ အသင်းသားအားလုံးပါဝင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The letter is also addressed to the episkopois (“overseers,” “bishops”) and deacons—two groups that had leadership responsibilities (1:1). These episkopois were the same as the “elders of the church” or “presbyters” in Ephesus (Acts 20:17; cf. 1 Tim. 3:2–5; Titus 1:5–6), “overseers” (Acts 20:28), and shepherds (1 Pet. 5:1–2). The term “deacons” means “servants” or “ministers” who serve the needs of the congregation. Notice that Paul addressed his letter to God’s people “with” or “together with” the overseers and deacons. Had Paul used the conjunction “and,” he would have implied that there were three groups in the Philippian church, but he did not do that because the church at large is made up of God’s holy people (they are “saints” only in their union with Christ), and this includes all of its members.

 

ပါဝလု၏ စစ်အိတ်စာအများစုတွင် တွေ့ရသော ခရစ်ယာန်ဆန်သော နှုတ်ဆက်စတိုင်မှာ ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး “ကျွန်ုပ်တို့ခမည်းတော် ဘုရားသခင်ထံတော်မှ” ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြင့် ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည် (ဖိလိပ္ပိ ၁:၂)။ “ကျွန်ုပ်တို့ခမည်းတော်” ဟူသော စကားသည် ယေရှုက တပည့်တော်များကို သင်ကြားပေးခဲ့သော နမူနာဆုတောင်းချက် (မဿဲ ၆:၉) ကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်မှာ ပါဝလု မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဘုရားသခင်သည် တမန်တော်နှင့် စစ်အိတ်စာလက်ခံသူများ၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီး ကောင်းချီးအားလုံးသည် ထိုသခင်ထံမှသာ လာသည်။ “သခင်ယေရှုခရစ်ထံတော်မှလည်း” ဟု ဆိုခြင်းဖြင့် (ဖိလိပ္ပိ ၁:၂) ပါဝလုသည် ခမည်းတော်နှင့် ယေရှုခရစ်တို့ကို တန်းတူထားကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုသူတို့သည် ဂုဏ်တော်၊ တန်ခိုး၊ ဘုန်းအသရေတို့၌ တူညီစွာ တန်ခိုးရှင်ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုသူတို့သည် တစ်ဆူတည်းဖြစ်လျက် ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်တော်မူသည်။

The distinctive Christian greeting pattern used in most of Paul’s letters began with an expression of grace and peace and was followed by an expression of gratitude or blessing “from God our Father” (Phil. 1:2). The expression “our Father” echoes the model prayer Jesus taught the disciples (Matt. 6:9). God, not Paul, is the source of grace and peace. He was the God of the apostle and of the addressees of the letter, and all blessings come from Him. By saying “and the Lord Jesus Christ” (Phil. 1:2), Paul indicated that he regarded the Father and Jesus Christ as equals. They are coequal in attributes, power, and glory. They, as one, are the source of grace and of peace.

 

၁:၃-၁၁။ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း ဆုတောင်းချက်။ ပါဝလု၏ စစ်အိတ်စာတွင် နောက်ထပ်ပါဝင်သည်မှာ သူ၏ ပုံမှန်ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း (၁:၃-၈) နှင့် ဆုတောင်းချက် (၁:၉-၁၁) ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖိလိပ္ပိသားတို့အတွက် ဘုရားသခင်ကို မည်မျှ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းကြောင်း (၁:၃)၊ သူတို့ကို မည်မျှ ချစ်ကြောင်း (၁:၇၊ ၈)၊ သူတို့အတွက် မည်မျှ မကြာခဏ ဆုတောင်းပေးကြောင်း (၁:၉-၁၁) ပြောပြခြင်းဖြင့် စစ်အိတ်စာလက်ခံသူများ၏ အာရုံကို အပြုသဘောဆောင်စွာ ဖမ်းစားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ တိုတောင်းသော ဆုတောင်းချက်တွင် အသင်းတော်အတွက် (၁) ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို သိမှုတွင် တိုးပွားလာရန် (၁:၉)၊ (၂) အဖိုးတန်ဆုံးသော အရာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် (၁:၁၀)၊ (၃) ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူသည်အထိ (“အတွက်”၊ “တိုင်အောင်”၊ “အချိန်၌”) ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ရန် (၁:၁၀)၊ (၄) ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အသီးအနှံများနှင့် ပြည့်စုံရန် (၁:၁၁၊ နှိုင်းယှဉ် ဂလာတိ ၅:၂၂-၂၃) ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ကောင်းချီးအားလုံးသည် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် သို့မဟုတ် ယေရှုခရစ်ကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသတိပေးခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်တစ်ပါးတည်းအားဖြင့်သာ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ အပြစ်မဲ့စွာ ရပ်တည်နိုင်သည် (၁:၁၁)။

1:3–11. Prayer of Thanksgiving. Next in Paul’s epistle is his usual expression of gratitude (1:3–8) and a prayer (1:9–11). He strove to positively capture the attention of his addressees by telling them how thankful to God he was for them (1:3), how much he loved them (1:7, 8), and how often he prayed for them (1:9–11). In his brief prayer, he asked for the church to (1) grow in love and in the knowledge of God’s will (1:9); (2) have the capacity to determine what is most valuable (1:10); (3) be in right standing before God eis (“for,” “until,” “at”) the Second Coming of Christ (1:10); and (4) be filled with the fruits of righteousness (1:11; cf. Gal. 5:22–23). He was reminding them that all blessings are possible only by or through Jesus Christ. Christians can stand blameless before God only through Christ alone, not through their own efforts (1:11).

 

၁း၁၂-၂၆ ဆင်းရဲဒုက္ခများထဲတွင် ပါဝလု၏ မျှော်လင့်ခြင်း

ပါဝလုသည် “သင်တို့သိစေချင်၍” ဟူသော အသွင်ပြောင်းစကားဖြင့် အကြောင်းအရာအသစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရောမမြို့၌ အကျဉ်းချခံရခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အကြောင်းများကို ဖိလိပ္ပိလူများအား သူ့ကိုယ်သူ အခြေခံ၍ ပြောပြသည် (၁း၁၂-၁၈)။ ထို့ပြင် ခရစ်တော်၏ ဘုန်းအသရေအတွက်နှင့် ဖိလိပ္ပိလူများ၏ တိုးတက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းအတွက် လွတ်မြောက်လာရန် သူ၏ မျှော်လင့်ခြင်းကို ဖော်ပြသည် (၁း၂၃-၂၆)။ နှစ်ပိုင်းခွဲ၍ ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်ထွန်းကားလာပုံကို အကျဉ်းထောင်အတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်တွင် ဟောပြောလာသည်ကို ဖော်ပြသည် (၁း၁၂-၁၄)၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အခြေအနေနှစ်ခုစလုံးတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည် (၁း၁၅-၁၈)။

1:12–26

Paul’s Hope through Trials

Paul moves to a new topic using the transitional phrase “I want you to know,” proceeding to tell the Philippians about himself in the context of his imprisonment and opposition in Rome (1:12–18) and about his hope to be set free for the glory of Christ and the progress and rejoicing of the Philippians (1:23–26). In two sections, Paul describes the advancement of the gospel being preached both inside and outside the prison (1:12–14), each in a setting of opposition (1:15–18).

 

အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များကို မိသားစုဟု ပါဝလုခေါ်ဆိုသော စကားများသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ သူသည် သူတို့ကို ညီအစ်ကိုမောင်နှမများဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤစကားသည် သူနှစ်သက်ရာ စကားဖြစ်ပုံရသည် (၃း၁၊ ၁၃၊ ၁၇၊ ၄း၁၊ ၈၊ ၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူခံစားနေရသော အခြေအနေများသည် ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်ထွန်းကားခြင်းကို ဟန့်တားမထားဘဲ အမှန်မှာ ပိုမိုပျံ့နှံ့စေခဲ့ကြောင်း ဖိလိပ္ပိလူများသိစေလိုသည် (၁း၁၂)။ ပထမအချက်မှာ သူ၏ အကျဉ်းချခံရခြင်းကြောင့် နန်းတော်စောင့်တပ်သားများတစ်စုလုံးသည် သူသည် ခရစ်တော်၏ အကြောင်းကြောင့် ချည်နှောင်ခံထားရကြောင်း သိရှိလာခဲ့သည် (၁း၁၃)။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူ မဟုတ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ပါဝလု၏ အကျဉ်းချခံရမှုနှင့် ပတ်သက်သော အငြင်းပွားမှုများက ရောမစောင့်တပ်သားများ (ပရိုင်တိုရီယံ) ဘက်တွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ပိုမိုသိရှိလာစေခဲ့သည်။ ဂရိစကားအရ ဤစစ်သားများသည် ဧကရာဇ်ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပိုင်အစောင့်တပ်ဖြစ်သော ပရိုင်တိုရီယံ အမည်ရှိ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး ရောမမြို့ကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ရှိသည်။ သူတို့၏ ကြီးကြပ်မှုတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နေစဉ် အကျဉ်းချထားသော ပါဝလုနှင့် အလွယ်တကူ ထိတွေ့ခဲ့ကြပြီး သူ၏ အခြေအနေကို သိ RQိလာကာ သူ၏ အကျဉ်းချခံရမှုကို သည်းခံပုံကို အံ့ဩခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ပါဝလု၏ ခရစ်တော်၏ အကြောင်းအရာအတွက် ကတိကဝတ်ပြုမှုက သူ့ကို ထောင်ချခဲ့သော်လည်း အခြားသူများသည် ဧဝံဂေလိတရား သတင်းစကား (စစ်မှန်စွာ “စကား”) ကို “ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ” ပိုမို ရဲဝံ့စွာ ကြေညာလာခဲ့ကြသည် (၁း၁၄)။ ပါဝလု၏ အကျဉ်းချခံရမှုကြောင့် ရောမမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်၏ နာမတော်ကို ယခင်ကထက် ပိုမိုတက်ကြွစွာ ကြေညာလာခဲ့ကြသည်။

Paul’s words about church members being his family are tender; he calls them brothers and sisters, an expression that seems to be his favorite (cf. 3:1, 13, 17; 4:1, 8, 21). He wanted the Philippians to know that what he was going through had not hindered the progress of the gospel but had in fact contributed to its spread (v. 12). First, due to his imprisonment, the whole palace guard had come to know that he was chained for the cause of Christ (1:13), that is to say, that he was not a criminal. The controversies surrounding Paul’s imprisonment resulted in greater knowledge of the gospel on the part of the Roman guard (praitōrion). The Greek indicates that these soldiers were members of the elite force known as the Praetorian Guard, who served as the emperor’s personal bodyguards and were tasked with protecting Rome. While carrying out their supervisory duties, they would have easily come in contact with the imprisoned Paul, learned of his situation, and marveled at the spirit in which he bore his incarceration. Second, though Paul’s commitment to Christ’s cause placed him in prison, others were becoming more courageous in proclaiming the gospel message (lit. “the word”) “without fear” (1:14). Because of Paul’s imprisonment, the believers in Rome were actively proclaiming the name of Christ more than before.

 

အပိုဒ် ၁၅-၁၈ ကို နှစ်ပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ ပါဝလုသည် (၁) သူ၏ အကျဉ်းချခံရမှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ရောမမြို့တွင် ဟောပြောသူများကို ဖော်ပြသည် (၁း၁၅-၁၇)၊ (၂) ထိုအခြေအနေအတွက် သူ၏ ဝမ်းမြောက်သော တုံ့ပြန်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်ကို ဟောပြောနေသောကြောင့် ဝမ်းမြောက်သည်၊ ဖိလိပ္ပိလူများကို သူနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ရန် အားပေးသည်၊ သူ၏ အကျဉ်းချခံရမှုရှိသော်လည်း ဆက်လက်၍ ဝမ်းမြောက်နေမည်ဟု အတိအလင်း ပြောဆိုသည် (ဂရိဘာသာတွင် “ထို့ပြင် ငါဝမ်းမြောက်မည်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်၊ အပိုဒ် ၁၈)။ မှတ်သားရန်မှာ အများစု စာမူများ (ဥပမာ NKJV) နှင့် အလက်ဇန္ဒြီယံ စာမူများ (ဥပမာ NIV) တို့တွင် ဖိလိပ္ပိ ၁း၁၆-၁၇ ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ထားသည်။

Verses 15–18 can be divided into two parts: Paul (1) describes those who preached in Rome in response to his imprisonment (1:15–17) and (2) expresses his joyful reaction to the situation. Paul rejoices because Christ was preached, encourages the Philippians to rejoice with him in spite of his imprisonment, and emphatically states that he would continue to rejoice (the Greek allows for the translation “and what is more, I will rejoice”; v. 18). It should be noted that the Majority text (e.g., the NKJV) and the Alexandrian text (e.g., the NIV) reverse the order of Philippians 1:16–17.

 

ပါဝလုသည် ခရစ်တော်ကို အမြဲဘုန်းထင်ရှားစေရန် သူ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည် (၁း၂၀-၂၆)။ သူသည် အနာဂတ်ကို သခင်ဘုရားတွင် ဝမ်းမြောက်စွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ (၁) ထောင်မှ လွတ်မြောက်လာမည်ဟု ယုံကြည်ခြင်း၊ (၂) အရှက်ကွဲခြင်း မခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ခရစ်တော်သည် ဘုန်းထင်ရှားမည်ဖြစ်သည်၊ အသက်ရှင်ခြင်းအားဖြင့်ဖြစ်စေ သေခြင်းအားဖြင့်ဖြစ်စေ (၁း၂၀) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူသည် လွတ်မြောက်လာပြီး သူတို့နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့သောအခါ ဖိလိပ္ပိလူများ၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း တိုးပွားလာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည် (၁း၂၅-၂၆)။ သူ့ကို မပျက်မကွက် ဝမ်းမြောက်စေသော ပထမယုံကြည်ချက်မှာ သူ၏ အသက်ရှင်ခြင်း ကျန်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံး၏ ယုံကြည်ခြင်း၌ တိုးတက်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဆက်လက် ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည် (၁း၂၅)။

Paul expressed his conviction to always glorify Christ (1:20–26). He faced the future rejoicing in the Lord because of his certainty that (1) he would be delivered from prison and (2) he would not experience shame because Christ would be honored in his body, whether by his life or his death (1:20). He anticipated that the Philippians’ joy would increase at his deliverance and reunion with them (1:25–26). The first conviction that brought him unfailing joy was the fact that his life would be spared and that he would remain and continue to support all of them in their progress and joy in the faith (1:25).

 

ဒုတိယအနေဖြင့် ဆက်လက်၍ ဝမ်းမြောက်စေသော ယုံကြည်ချက်မှာ သူ အရှက်မကွဲရုံသာမက (၁း၂၀) ဖြစ်သည်။ ထောင်မှ လွတ်မြောက်လာမည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ရောမတရားရုံးရှေ့တွင် သူ၏ အမှုစစ်ဆေးခံရမည့် အချိန်၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ကာကွယ်စောင်မပေးမည့် အလားအလာကို ရှေ့ရှုခြင်းဖြင့် တရားရုံးကို အရှက်ကွဲစေနိုင်သည် သို့မဟုတ် သူ၏ အသက်နှင့် အမှုတော်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်ဟု မယူဆခဲ့ပေ။ ထိုတရားရုံးသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာရန် သင့်လျော်သော နေရာဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ပွားစေကာမူ ခရစ်တော်သည် ဘုန်းထင်ရှားမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁း၂၀)။ ပါဝလု လွတ်မြောက်လာခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ ထောင်ဒဏ်ချမှတ်ခံရပြီး သေဆုံးခြင်းဖြင့်ဖြစ်စေ လူပိုမိုများပြားလာသူများက ခရစ်တော်ကို သိရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

The second conviction that fed Paul’s continual joy was the assurance that nothing would shame him (1:20). With the assurance of his deliverance and the foresight of his defense and affirmation of the gospel during his probable trial before the Roman tribunal (1:7, 16), Paul did not consider the court as something that could humiliate or threaten his life and ministry. It was a suitable stage from which to proclaim the gospel, because Christ would be exalted (v. 20) no matter what happened. Christ would be known by a greater number of people either by Paul’s release or his conviction and possible death.

 

ပါဝလု၏ ထောင်မှ လွတ်မြောက်လာမည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိသော်လည်း (၁း၂၄-၂၆)၊ “အသက်ရှင်ခြင်းအားဖြင့်ဖြစ်စေ သေခြင်းအားဖြင့်ဖြစ်စေ” ဟူသော စကားစုသည် နှစ်မျိုးလုံးအတွက် အသင့်ရှိကြောင်း ပြသသည် (၁း၂၀)။ သူသည် ခရစ်တော်ကို အရာခပ်သိမ်းထက် ပိုမြင့်မြတ်စွာ နှစ်သက်ခဲ့သည် (၁း၂၁)။ သူပြုသမျှ အရာအားလုံးသည် ခရစ်တော်ကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရပြီး ခရစ်တော်အတွက် ပြုသည်။ ခရစ်တော်သည် သူ၏ ဘဝအတွက် ဦးတည်ချက်၊ အဓိပ္ပာယ်၊ နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပေးတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်ကို ဟောပြောခြင်းနှင့် အာဇာနည်အဖြစ် ခရစ်တော်အတွက် သေဆုံးခြင်းသည် ဂုဏ်တစ်ရပ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ အသက်ရှင်ခြင်း (လွတ်လပ်မှု) အားဖြင့်ဖြစ်စေ သေဆုံးခြင်း (ထောင်ဒဏ်ချမှတ်ခံရခြင်း) အားဖြင့်ဖြစ်စေ ခရစ်တော်ကို ဘုန်းထင်ရှားစေမည် ဖြစ်သည်။

Despite Paul’s confidence in his deliverance from prison (1:24–26), the phrase “by life or by death” (1:20) shows that he was prepared for both options. He preferred Christ above all (1:21). Everything he did was inspired by and done for the sake of Christ, who gave direction, meaning, and purpose to his life. Therefore, to preach Christ and to die for Him as a martyr would be an honor. He would glorify Christ both by living (in liberty) or dying (through conviction).

 

အပိုဒ် ၂၃ ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ငြင်းခုန်ကြသည်။ အချို့က ပါဝလု၏ ထုတ်ပြောချက်တွင် သေခြင်းသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံသို့ တံခါးပေါက်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြပြီး လူတစ်ဦး သေဆုံးသောအခါ ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်၌ ခရစ်တော်နှင့်အတူ ရှင်သန်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ဤအမြင်သည် ပါဝလုနှင့် ကျမ်းစာများ သေခြင်း၏ သဘောသဘာဝကို သင်ကြားပုံကို နားလည်မှု လွဲမှားခြင်း ဖြစ်သည်။

The meaning of v. 23 is debated. Some see in Paul’s statement an indication of the belief that death is the gateway to heaven, for they claim that when a person dies the soul lives on with Christ in heaven. This viewpoint, however, is a misunderstanding of what Paul and the Scriptures teach about the nature of death.

 

ကျမ်းစာက သေခြင်းတွင် အဆင့်နှစ်ခု ရှိသည်ဟု သင်ကြားထားသည်။ ပထမတစ်ခုသည် ယာယီဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုသည် ထာဝရဖြစ်သည်။ ခရစ်တော် ကြွလာချိန်၌ အသက်ရှင်နေမည့်သူများမှအပ လူအားလုံးသည် ပထမအဆင့် သေခြင်းကို ခံစားရမည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် လူ့ဘဝ ပြီးဆုံးခြင်းဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာက ဤသေခြင်းကို “အိပ်စက်ခြင်း” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤအဆင့်ကို ခံစားရသူ အားလုံးသည် ဖြောင့်မတ်သူနှင့် မဖြောင့်မတ်သူတို့၏ နောက်ဆုံး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတိုင်အောင် သင်္ချိုင်းတွင် အနားယူနေမည် (ဒံ ၁၂း၂၊ ယော ၅း၂၈-၂၉၊ ၁ၐွင် ၁၁း၁၇၊ ၁၂း၁၇၊ တမန် ၂း၂၉၊ ၅း၅-၁၀၊ ၈း၂၊ ၁ကော ၁၅း၄၊ ၃၅)။ ဒုတိယအဆင့် သေခြင်းသည် ထာဝရဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲချိန်ခံရခြင်း ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည် (၂သက် ၁း၉)။ ဘုရားသခင်၏ အသက်ရှင်ခြင်း လက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်ပြီး အပြစ်၌ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်သူများအတွက် ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်း လက်ဆောင်ကို လက်ခံသူများမူကား ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ထာဝရ အသက်ရှင်ခြင်း လက်ဆောင်ကို ခံစားရပြီး ခရစ်တော်နှင့် အတူ ထာဝရတည်နေမည် (ယော ၁၄း၂-၃၊ ၁သက် ၄း၁၆-၁၈)။ ရောမမြို့တွင် သူ၏ သေခြင်းကို ပါဝလု စောင့်မျှော်နေစဉ် သူ၏ ဆုလာဘ်သည် သေချိန်၌ မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာချိန်၌ သေသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ဖြစ်မည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သည် (၂တိ ၄း၈)။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုသည် သေသောအခါ ချက်ချင်း ကောင်းကင်၌ ခရစ်တော်နှင့် အတူရှိမည်ဟု မသင်ကြားခဲ့ပေ။

The Bible teaches that death has two dimensions; the first is temporary and the second permanent. With the exception of those who will be alive at Christ’s return, all humans will experience the first dimension of death: the end of human existence in this world. The Bible describes this aspect of death as “sleep.” Everyone who experiences this dimension of death will rest in the grave until they are brought back to life at the final resurrection of the righteous and unrighteous (Dan. 12:2; John 5:28–29; 11:17; 12:17; Acts 2:29; 5:5–10; 8:2; 1 Cor. 15:4, 35). The second dimension of death is eternal and permanent; it is the penalty of separation from God (2 Thess. 1:9) that befalls all who reject His gift of life and choose to remain in sin. Those who accept God’s gift of salvation, however, will receive the gift of eternal life at the resurrection and will dwell with Christ forever (John 14:2–3; 1 Thess. 4:16–18). As Paul awaited his own certain death in Rome several years later, he made it clear that his reward would not occur at the moment of his death but at the resurrection of the dead at the Second Coming (2 Tim. 4:8). Thus, it is clear that Paul was not teaching that we will immediately be with Christ in heaven when we die.

 

ဤနေရာတွင် ပါဝလုသည် အဘယ်ကို ပြောဆိုနေသနည်း။ ဤအပိုဒ်သည် တမန်တော်၏ နှလုံးသားထဲသို့ ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် အမှုတော်ဆောင်မှုနှင့် ဘဝနှင့် သေခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆင်ခြင်နေစဉ် သူကိုယ်တိုင် မည်သည်ကို ပိုနှစ်သက်သည်ကို ဆင်ခြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သေခြင်းသည် အမှုတော်ဆောင်မှု၏ စိန်ခေါ်မှုများမှ လွတ်မြောက်စေမည် (၂ကော ၁၁း၂၄-၃၃) ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာချိန်၌ ခရစ်တော်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ရှိမည် ဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကြားရှိ ကြားကာလကို အိပ်စက်ခြင်း၌ ကုန်ဆုံးမည် (ဥပမာ ၁ကော ၁၅၊ ၁သက် ၄း၁၃-၁၈)။ ခရစ်တော်နှင့်အတူ ရှိခြင်းသည် ပါဝလု၏ ကိုယ်ပိုင် နှစ်သက်ရာဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နှစ်သက်မှုသည် ဘဝတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို လမ်းညွှန်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ “ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်း” ဖြင့် အမြစ်တွယ်နေသော အမှုတော်ဆောင်မှုရှိသူများနှင့် မတူဘဲ (ဖိ ၁း၁၆ [NKJV]/၁၇ [NIV]) ပါဝလုသည် အခြားသူများ၏ အကျိုးကို မိမိအကျိုးထက် ဦးစားပေးပြီး အသက်ရှင်နေခြင်းသည် ယုံကြည်သူများအတွက် ပို၍ အကျိုးရှိမည်ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုသည် (၁း၂၄)။ ထို့ကြောင့် ဖိလိပ္ပိလူများကို အားပေးမြှင့်တင်နိုင်ရန် အမှုတော်ဆောင်မှု၏ ခက်ခဲမှုများကို ဆက်လက်၍ သည်းခံရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ပါဝလု၏ နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြချက်များက နှစ်မျိုးလုံးသည် ဟန်ချက်ညီမျှနေကြောင်း ပြသသည်။ တစ်မျိုးသည် များစွာ ပိုကောင်းသော်လည်း ကျန်တစ်မျိုးက ပို၍ လိုအပ်သည် (၁း၂၃၊ ၂၄)။ ပါဝလုကိုယ်တိုင် နှစ်ဖက်စလုံး ဆန္ဒပြင်းထန်စွာ ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုထားပြီး ရွေးချယ်ရန် ခက်ခဲကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည် (၁း၂၂)။ ဖိလိပ္ပိလူများ သူ့ကို လိုအပ်ကြောင်း ပါဝလု သိရှိခဲ့သဖြင့် ယုံကြည်ခြင်း၌ တိုးတက်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်သော ယုံကြည်ခြင်းတွင် သူတို့နှင့်အတူ ဆက်လက်နေရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည် (၁း၂၅)။

What exactly then was Paul saying in this passage of Philippians? Here we have a window into the heart of the apostle as he reflected on the meaning of life and death in the context of his apostolic ministry and on which of the two he would prefer for himself. Death would release him from the challenging circumstances of ministry (2 Cor. 11:24–33) and would lead to his being with Christ since his next conscious experience following death would be seeing Christ at the Second Coming. The interim period between the two events would be spent in a sleep (e.g., 1 Cor. 15; 1 Thess. 4:13–18). While being with Christ was Paul’s personal preference, his own preferences were not what directed his decisions in life. Unlike those having ministry rooted in “selfish ambition” (Phil. 1:16 [NKJV]/17 [NIV]), Paul put the interests of others before his own and added that to remain alive would be more beneficial for his fellow believers (v. 24). For this reason, he was willing to continue on in the difficulties of his ministry so he might encourage and strengthen the Philippians. Paul’s comparative expressions reveal that both options were in balance. One was much better, but the other was needed more (vv. 23, 24). Paul himself had already made clear that both desires were equally strong, to the point that he acknowledged that it was difficult to make the choice (v. 22). Paul knew that the Philippians needed him, so this caused him to desire to remain and continue with them in their progress and joyful faith (v. 25).

 

၁း၂၇–၂း၁၈ စည်းလုံးညီညွတ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း

ပါဝလုသည် ဖိလိပ္ပိယုံကြည်သူများကို ဝိညာဉ်တော်၌ စည်းလုံးညီညွတ်နေရန် (၁း၂၇-၃၀)၊ ခရစ်တော်၏ နမူနာကို လိုက်လျှောက်၍ “စိတ်တူညီခြင်း” ရှိရန် (၂း၁-၁၁)၊ ဤမှောင်မိုက်သော ကမ္ဘာတွင် ညည်းတွားခြင်းနှင့် ငြင်းခုန်ခြင်း မရှိဘဲ နေထိုင်ရန် (၂း၁၂-၁၈) ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

1:27–2:18

Exhortation to Unity

Paul instructed the believers in Philippi to continue being united in the Spirit (1:27–30), to be “like-minded,” following the example of Christ (2:1–11), and to live without complaining and arguing in this dark world (2:12–18).

 

၁း၂၇-၃၀။ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ထိုက်တန်သော နေထိုင်ပုံ။ တမန်တော်က ဖိလိပ္ပိလူများကို ဆန့်ကျင်ဘက်များရှိနေစဉ် ကောင်းမွန်သော နိုင်ငံသားများအဖြစ် နေထိုင်ရန်၊ ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ကိုက်ညီစွာ ပြုမူရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဤနေထိုင်ပုံသည် သူတို့အသိုင်းအဝိုင်းတွင် စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း၊ ကောင်းမှုများ၊ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၊ နှင့် အခြားသူများ၏ လိုအပ်ချက်များအတွက် စည်းစည်းလုံးလုံး ဖြစ်စေမည်။ သူတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်များ၏ ပြက်ယယ်ပြောဆိုမှုနှင့် စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရစဉ် ပါဝလုက ဧဝံဂေလိတရားမှ ယူဆောင်လာသော ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ရန် တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် စည်းစည်းလုံးလုံး ရှိရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (၁း၂၇)။ ဆန့်ကျင်ဘက်များကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ဧဝဝံဂေလိတရားကို ကာကွယ်ရာတွင် ရဲဝံ့ခြင်းနှင့် ရဲရင့်ခြင်း ပြသရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၁း၂၈)။ ခရစ်တော်အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်းအားဖြင့် ပါဝလုနှင့် ဖိလိပ္ပိလူများသည် အချင်းချင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရသော ခရစ်တော်နှင့် ဆက်ဆံရေး ရှိနေကြသည် (၁း၂၉-၃၀၊ ၃း၁၀)။ ခရစ်တော်အတွက် အပြည့်အဝ ကတိကဝတ်ပြုသော ဘဝသည် ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ထိုက်တန်သော ဘဝ ဖြစ်သည်။

1:27–30. Conduct Worthy of the Gospel. The apostle exhorted the Philippians to live as good citizens in the midst of opposition, behaving according to the gospel of Christ. This way of living would promote in their community unity, peace, hope, good works, service, and solidarity toward the needs of others. While they were faced with the mockery and challenges of their opponents, Paul motivated them to be united around one exclusive purpose: to preserve and defend the faith brought to them by the gospel (v. 27). They were not to be intimidated by their opponents but were to show courage and boldness in the defense of the gospel (1:28). Through their suffering for Christ, Paul and the Philippians were communing with each other and with Christ, the Sufferer (1:29–30; 3:10). This life of complete commitment to Christ is a life worthy of the gospel of Christ.

 

အခန်းကြီး - ၂

၂း၁-၄။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌ စိတ်တူညီခြင်း။ ပါဝလုသည် စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းသည် ဖိလိပ္ပိလူများအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ကြောင်း ထပ်မံဖော်ပြပြီး နှိမ့်ချခြင်း (၂း၃) နှင့် အခြားသူများ၏ လိုအပ်ချက်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းတို့နှင့် လိုက်ပါလာရမည်ဟု ဆိုသည်။ အပိုဒ် ၁ တွင် ပါဝလု၏ တောင်းဆိုချက် အစပိုင်းကို ဖွဲ့စည်းထားသော ဂရိဘာသာရှိ အခြေအနေ “အကယ်၍” လေးချက်ကို တကယ့် မေးခွန်းများအဖြစ် နားလည်သင့်သည် မဟုတ်ဘဲ ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် ရှိသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အမှန်တရားများ၏ သေချာမှုကို အခြေခံသော (“ရှိသည်ဖြစ်၍”) တောင်းဆိုချက်အဖြစ် နားလည်သင့်သည် (၂း၁)။ ဂရိစကား paraklēsis သည် နှစ်သိမ့်ခြင်း၊ သက်သာခြင်း၊ အားပေးခြင်း စသည်တို့ကို ဆိုလိုပြီး ခရစ်တော်ထဲတွင် ဖိလိပ္ပိလူများကို အကျင့်သီလနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် သန်မာစေမည် ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ်တူသော paramythion သည် ခရစ်တော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဆက်စပ်ပြီး ဘဝ၏ ခက်ခဲသော အတွေ့အကြုံများကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ koinōnia (“အတူဆက်ဆံရေး”၊ “မျှဝေခြင်း”) သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် တည်ထောင်ထားသော ဆက်ဆံရေးကို ခံစားခြင်း ဖြစ်သည်။ Splanchnon သည် စစ်မှန်စွာ “အူ” ဟု ဆိုလိုသော်လည်း နှလုံးသားထဲရှိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ သို့မဟုတ် နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းကို အစားထိုးဖော်ပြရာတွင် မကြာခဏ သုံးသည်။ Oiktirmos သည် “ကရုဏာ”၊ “သနားခြင်း”၊ သို့မဟုတ် “ချစ်ခင်ခြင်း” ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤနေရာတွင် ဤစကားလုံးများသည် ဖိလိပ္ပိလူများ အချင်းချင်း သို့မဟုတ် ပါဝလုအပေါ် ဖော်ပြသင့်သော အရာများကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် ပါဝလုက ဘုရားသခင်ကို ခပ်သိမ်းသော ကောင်းချီးများ၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသောကြောင့် (၂ကော ၁း၃၊ ရော ၁၂း၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဖိလိပ္ပိလူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာနှင့် ချစ်ခင်ခြင်း၏ ထင်ရှားမှုကို အများဆုံး ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁း၂-၃၊ ၃း၃၊ ၉၊ ၄း၆-၇၊ ၉၊ တမန် ၁၆း၁၂-၄၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

2:1–4. One Mind in Love. Paul reiterated the idea that unity was essential for the Philippians and should be accompanied by humbleness (2:3) and self-denial on behalf of the needs of others. The four conditional “if” clauses in Greek that make up the beginning of Paul’s appeal in v. 1 should not be understood as actual questions but rather as an appeal based on the certainty (“since there is”) of the spiritual realities expressed (2:1) in the Christian life. The Greek word paraklēsis conveys the ideas of consolation, comfort, and encouragement—these would strengthen the Philippians morally and spiritually in Christ. A word similar in meaning, paramythion, is connected with love of Christ, which soothes our difficult experiences in life. The koinōnia (“fellowship,” “sharing”) in the Spirit refers to enjoying a fellowship established by the Holy Spirit. Splanchnon literally means “bowel,” but it is often used as a metonymic way of referring to affection or tenderness of the heart. Oiktirmos means “compassion,” “pity,” or “mercy.” Here, these words may refer to what the Philippians were called to express toward each other or toward Paul. However, since Paul depicted God as the source of all of these blessings (2 Cor. 1:3; cf. Rom. 12:1), he was most likely referencing the manifestation of God’s compassion and mercy toward the Philippians (cf. 1:2–3; 3:3, 9; 4:6–7, 9; Acts 16:12–40).

 

ဤသီလလေးပါးသည် ဖိလိပ္ပိလူများ၏ ဘဝတွင် အမှန်တကယ် ရှိနေသင့်သောကြောင့် ပါဝလုသည် သူတို့၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ပြည့်စုံစေရန်၊ ဆိုလိုသည်မှာ အချင်းချင်း နှင့် ခရစ်တော်အပေါ် ဘုံချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ဖော်ပြသော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ပန်းတိုင်များ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုတွင် စိတ်တူညီခြင်းရှိခြင်းဖြင့် သူတို့အတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ထပ်မံဖြည့်ဆည်းပေးရန် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည် (၂း၂)။ အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းကို ဟန့်တားနေသော ဆိုးရွားသော သဘောထားနှင့် ပြုမူမှု သုံးမျိုးကို စာရင်းပြုစုဖော်ပြခြင်းဖြင့် သူ ဆိုလိုသည်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းသည် အသင်းတော်၏ အလုံးစုံအကျိုးထက် မိမိအဆင်ပြေမှုကို ပြည့်စုံစေရန် မိမိအစီအစဉ်များကို တွန်းအားပေးသူများကို ဖော်ပြသည် (ရော ၂း၈၊ ၁၃း၁၃၊ ၂ကော ၁၂း၂၀၊ ဂလာ ၅း၂၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မာန်မာနသည် မိမိအတွေးအခေါ်များကို မောက်မာစွာ တွန်းအားပေးပြီး အသင်းတော်တွင် ရန်တွေ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ မိမိဂုဏ်သရေအတွက် စိုးရိမ်မှုက အခြားသူများတွင် ပြိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ပေါ်စေသည် (ဂလာ ၅း၂၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Since these four virtues should have been a reality in the Philippians’ lives, Paul was appealing to them to complete or fulfill his joy, that is to say, to add to his joy for them by being like-minded in a union of intentions and goals expressed in a common love toward each other and toward Christ (2:2). He further explained what he meant by listing three negative attitudes and actions that were hindering the unity of the church. Selfish ambition describes those who promote their own agendas to satisfy their conveniences more than the general interests of the church (cf. Rom. 2:8; 13:13; 2 Cor. 12:20; Gal. 5:20). Conceit points to people who arrogantly promote their ideas, creating strife within the church. Their concern for their own reputation incites rivalry among others (cf. Gal. 5:26).

 

ခရစ်ယာန်များသည် မိမိတို့၏ အကျိုးကိုသာ စဉ်းစားရုံမျှမက အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော အရာကို စဉ်းစားပြီး ပြုလုပ်သင့်သည် (၂း၄၊ ၁ကော ၁၀း၂၄၊ ၁၃း၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တစ်ဦးချင်းကို အလွန်အလေးထားခြင်းသည် အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးမည်ဟု ပါဝလု အသင်းတော်ကို နားလည်စေလိုခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းအတွက် လူတိုင်းသည် အခြားသူများကို မိမိထက် သာလွန်သည်ဟု နှိမ့်ချစွာ ယူဆရမည် (၂း၃)။ နောက်ဆုံးတွင် အချင်းချင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သာလွန်သည်ဟု မြင်နိုင်လျှင် အားလုံး တန်းတူညီမျှမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မိမိ၏ အားနည်းချက်များကို သိရှိခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် လုံးဝမှီခိုခြင်းတို့ပါဝင်သော နှိမ့်ချခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တကယ့်တန်ဖိုးသည် ထိုသခင်ထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

Christians should consider not only their own interests (2:4) but should also think about and do what is good and best for the community of believers (cf. 1 Cor. 10:24; 13:5). Paul wanted the church to understand that an overemphasis on the individual would destroy the unity of the church. True unity requires that everyone humbly regard others above themselves (2:3), which ultimately means to consider others as equals—if we could mutually see each other as better, then we would all be equal. This requires a humility that consists of an awareness of our own shortcomings and our total dependence on God. Our real value originates from Him.

 

အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရန်နှင့် ဂရုစိုက်ရန် ပါဝလု၏ အကြံဉာဏ်သည် ရောမအင်ပါယာ၏ တင်းကျပ်သော အဆင့်ဆင့် ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းသည် အလွန်အမျှ အဆင့်အတန်းကို အလေးထားသည်။ လူတစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းကို စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ရာထူး၊ လွတ်လပ်မှု၊ နှင့် နိုင်ငံသားဖြစ်မှုတို့ဖြင့် ဆုံးဖြတ်သည်။ ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်၊ သူ၏ မိသားစု၊ နှင့် အထက်လွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင်များ (အဓိကအားဖြင့် ချမ်းသာသော မြေယာပိုင်ရှင်များ) ရှိသည်။ လူမှုအဆင့်တွင် နောက်ထပ်နိမ့်ကျသည်မှာ မြင်းစီးအဖွဲ့ဝင်များ (ချမ်းသာသော စီးပွားရေးသမားများ) နှင့် ချမ်းသာသော လွတ်လပ်သူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူအများစုမှာ အောက်ခြေတွင် ရှိကြသည်။ ဆင်းရဲသော အလုပ်သမားတန်းစား၊ လွတ်လပ်သူများနှင့် ကျွန်များ ဖြစ်သည်။ လူမှုအဆင့်အတန်း မြင့်မားလေလေ ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အခွင့်အရေး ပိုမိုရရှိလေလေ ဖြစ်သည်။ မတူညီသော အတန်းအစားများမှ လူများသည် ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံ မတူညီသောကြောင့် မည်သူက ပိုမို ဂုဏ်ထိုက်သည်ကို အမြဲ ရှင်းလင်းနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူ့အဖွဲ့အစည်း ဖွဲ့စည်းပုံမျိုးကို ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များက အခြားသူများကို စဉ်းစားရာတွင် မှန်ဘီလူး မဖြစ်သင့်ပေ။ ယင်းအစား ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသူများကို တန်းတူအဖြစ် ချစ်ခြင်း၊ တန်ဖိုးထားခြင်း၊ နှင့် အမှုတော်ဆောင်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံကြရသည်။ သူ၏ သင်ကြားချက်များကို သရုပ်ဖော်ရန် (၂း၂-၄) ပါဝလုသည် ချစ်ခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း၊ နှင့် အခြားသူများအတွက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၏ အကြီးကျယ်ဆုံး နမူနာဖြစ်သော ခရစ်ယေရှု၏ ဘဝကို တင်ပြခဲ့သည် (၂း၅)။

Paul’s counsel on how to relate to and care for others stands in stark contrast to the rigid hierarchical structure of society in the Roman Empire. Roman society was extremely class-conscious. The status of a person was based on wealth, position, freedom, and citizenship. At the top of Roman society was the emperor, his family, and members of the senatorial class (mainly wealthy landowners). Further down the social ladder were members of the equestrian order (wealthy businesspeople) and rich freemen. The vast majority of people, however, were at the bottom: the poor working class and freemen and slaves. The higher a person’s rank in society, the more honor and privilege he or she received. Since members of the different classes dressed differently, it was always clear who was deserving of more honor than others. These kinds of societal constructs should not be the lens through which the followers of Christ consider others. Instead, we are called to love, value, and serve others as equals. To illustrate his teachings (2:2–4), Paul presented the greatest example of love, self-denial, and service on behalf of others: the life of Christ Jesus (v. 5).

 

၂:၅–၁၁။ ကိုယ်ကိုလျှော့ချခြင်း၏ ပုံသက်သေ။ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်၏ဘဝ၌ အဆင့်သုံးဆင့်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာခံယူခြင်းမတိုင်မီ အချိန် (၂:၆–၇ာ)၊ ကိုယ်ခန္ဓာခံယူစဉ် ဘဝ (၂:၇ခ–၈)၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ချီးမြှောက်ခြင်း (၂:၉–၁၁) တို့ဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်း၏ ပါဝလု၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ခရစ်တော်၏ အဆင့်များကို ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်ပေးရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်တော်၏ ဘဝကို ထင်ရှားစေသော ရက်ရောစွာ စွန့်လွှတ်ခြင်းကို ဖိလိပ္ပိမြို့သားများ အတုယူကျင့်ကြံရန် တိုက်တွန်းရန်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယေရှုတွင် ပြသခဲ့သော စိတ်နေစိတ်ထား (၂:၆–၈) ကို ပါဝလုသည် သူ၏စာဖတ်သူများထံမှ မျှော်လင့်ခဲ့သည် (၂:၂–၄)။

2:5–11. Model of Self-Emptying. Paul described three moments of Christ’s existence: His pre-incarnation (2:6–7a), His life during the incarnation (2:7b–8), and His exaltation post-resurrection (2:9–11). Paul’s main purpose of this section was not so much to present a theological exposition of these conditions but rather to urge the Philippians to imitate the generous surrender that characterized the life of Christ. Paul expected the same attitude demonstrated by Christ Jesus (2:6–8) from his addressees (2:2–4).

 

ဆက်စပ်နာမ်စား “ထိုသူ” သည် သမိုင်းဝင်ယေရှု (၂:၆) သည် ကိုယ်ခန္ဓာခံယူခြင်းမတိုင်မီ ရှိခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် အတူတူပင် ဇာတိရှိသောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်ကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ဂရိစကားလုံး morphē (“ပုံသဏ္ဌာန်”) သည် လူ၏ အမှန်တကယ် သဘာဝကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (အခန်း ၆–၇ ကိုကြည့်ပါ)။ အခန်း ၆ ၏ ယေရှု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဂရိစကားလုံး harpagmos က အဓိကဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ ဤစကားလုံးသည် တစ်ဦးတစ်ယောက်တွင် အခွင့်အရေးရှိသော အရာကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ သမ္မာကျမ်းပြင်ပစာပေများတွင် ဤစကားလုံး၏ အသုံးပြုပုံကို ပညာရှင်များက လေ့လာချက်အရ၊ ၎င်းသည် “ကိုယ်ကျိုးအတွက် အသုံးချရန် အရာ” သို့မဟုတ် “အခွင့်ကောင်းယူရန် အရာ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်အခြေအနေတွင် ပါဝလုသည် အပြည့်အဝ ဘုရားဖြစ်တော်မူသော ခရစ်ယေရှုသည် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် ဘုရားဖြစ်ခြင်းသဘာဝကို အသုံးမပြုဘဲ အခြားအရာတစ်ခုအတွက် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။

The relative pronoun “who” affirms that the historical Jesus (2:6) existed before His physical incarnation, having the same character as God because He is God. The Greek term morphē (“form”) designates the very nature of a person and consequently identifies Jesus as having the nature of God (see vv. 6–7). The meaning of Jesus’s motivation in v. 6 is to a large extent determined by the Greek word harpagmos, which could designate something to which one has a claim. The scholarly study of the use of this word in extra-biblical literature indicates that it could mean “something to be used for one’s own advantage” or “something to take advantage of.” In the context of this passage, Paul was saying that Christ Jesus, who was fully divine, did not use His divine nature for His own advantage but for something else.

 

ယေရှု ekenōsen (“ကိုယ်ကိုလျှော့ချတော်မူ၏”၊ “ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချတော်မူ၏”၊ “ကိုယ်တိုင်ကို လွတ်ကင်းစေတော်မူ၏”၊ အခန်း ၇)။ ဤသည်မှာ ကိုယ်ခန္ဓာခံယူစဉ် ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို ကောင်းကင်တွင် စွန့်ပစ်ခဲ့သည် သို့မဟုတ် ဘုရားဂုဏ်တော်အချို့ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် လူ့ဇာတိ၌ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူခြင်း မရှိတော့ပေ။ ၎င်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာခံယူစဉ် ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို အသုံးမပြုခဲ့ဟု ဆိုလိုသည်။ ထိုနောက် ခရစ်တော်သည် ကျွန်တစ်ဦး၏ morphē (“ပုံသဏ္ဌာန်”၊ “သဘာဝ”) ကို ယူခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကျွန်တစ်ဦးအဖြစ် အပြည့်အဝဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ကိုယ်ကိုလျှော့ချခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကျွန်ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် အသုံးမပြုခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် လူသားနှင့်တူသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် လာခဲ့သည်။ အခန်း ၇ တွင် ပါဝင်နာမ်စား genomenos (“ဖြစ်လာ၍”၊ “လာ၍”) သည် အခန်း ၆ ၏ ပစ္စုပ္ပန်ပါဝင်နာမ်စား hyparchōn (“ရှိနေ၍”) နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာခံယူခြင်းသည် အစရှိခဲ့သော်လည်း ဘုရားဖြစ်ခြင်းသဘာဝသည် အစမရှိခဲ့ပါ။ homoiōma ဟူသော နာမ်စားသည် “တူညီခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ပုံသဏ္ဌာန် သို့မဟုတ် အသွင်အပြင်တူညီခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် မူလအရင်းအဟောင်းနှင့် အတူတူပင် အတိအကျ ပုံတူကူးယူခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုပုံအရ၊ ကိုယ်ခန္ဓာခံယူထားသော ခရစ်တော်သည် လူသားပုံသဏ္ဌာန်သာ ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သို့မဟုတ်ပါက ခရစ်တော်သည် လူ့ဇာတိရှိသည်ဟု အသွင်သာရှိသည်ဟူသော ဒေါက်ဆီယန်အယူဝါဒ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ “တူညီခြင်း” (homoiōma) ကို အမှတ်အသားနှင့် ကွဲပြားခြင်း နှစ်မျိုးလုံးပါဝင်သည်ဟု ယူဆရန် ပိုကောင်းသည်။ ယေရှုသည် အပြည့်အဝ လူသားဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အပြစ်ရှိသော လူသားနှင့် မတူခဲ့ပါ (ရောမ ၈:၃၊ ဟေဗြဲ ၄:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်အတွက် အခြေအနေများကို ရည်ညွှန်းရာတွင် ဟေဗြဲစာရေးသူသည် “သန့်ရှင်း၍”၊ “အကျိုးမယုတ်၍” သို့မဟုတ် “အပြစ်မရှိ၍”၊ “ညစ်ညူးခြင်းမရှိ၍” သို့မဟုတ် “စင်ကြယ်၍” ဟူသော နာမဝိသေသနများကို ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၇:၂၆)။ ယေရှုသည် လူသားတို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်မီ ကိုယ်တော်၏အပြစ်အတွက် ယဇ်မပူဇော်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပါ (ဟေဗြဲ ၇:၂၇၊ ဟေဗြဲ ၉:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Jesus ekenōsen (“made Himself nothing,” “made Himself of no reputation,” “emptied Himself”; v. 7). This does not mean that He left His divinity in heaven or had only some divine attributes as a result of the incarnation. Had that been the case, He would not have been God in human flesh. It means that during the incarnation He did not use His divinity for His own benefit. This is indicated by the following description of Christ taking the morphē (“form,” “nature”) of a servant, when He fully became a Servant of God. His self-emptying consisted of becoming a Servant of God, and this was possible only because He did not use His divinity for His own advantage. Christ came in the likeness of a human being. Here in v. 7, the participle genomenos (“was made,” “coming”) is contrasted with the present participle hyparchōn (“being”) in v. 6. The incarnation had a beginning, but the divine nature did not. The noun homoiōma can mean “likeness,” as in the sense of a similar form or appearance, or it can refer to an identical duplicate of the original. The expression as used here does not mean that the incarnate Christ had only the appearance of a man; otherwise, it would imply some form of docetism, the heresy that Christ only seemed to have a human body. It is better to take the term “likeness” (homoiōma) as implying both the idea of identity and distinction; Jesus was both fully human and yet not like sinful humanity (cf. Rom. 8:3; Heb. 4:15). No wonder that when referring to Jesus’s conditions for His priestly ministry, the author of Hebrews also expressly added the adjectives “holy,” “harmless” or “blameless,” and “undefiled” or “pure” to underline the absence of everything perverse or reproachable (Heb. 7:26). It is clear that Jesus had no need to offer sacrifices for His own sins before offering one for humanity’s (Heb. 7:27; cf. Heb. 9:14).

 

လူသားအသွင်ဖြင့် တွေ့ရှိခံရ၍ (ဖိလိပ္ပိ ၂:၈)။ ဂရိစကားလုံး schēma (“အသွင်”) သည် ပြင်ပအသွင်အပြင်သာမက အတွင်းစိတ်သဘာဝကိုပါ ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်အခြေအနေတွင် နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်က ပိုသင့်လျော်သည်။ ခရစ်တော်သည် အပြည့်အဝ ဘုရားဖြစ်တော်မူသော်လည်း အပြည့်အဝ လူသားဖြစ်လာပြီး နှိမ့်ချသော ကျွန်၏ သဘာဝကို ယူခဲ့သည် (အခန်း ၇)။ ဤနေရာတွင် ပါဝလုသည် ယေရှုကို ကျွန်ဟု ခေါ်ဆိုရာတွင် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နည်းငယ်ထပ်မံ ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချ၍ သေခြင်းတိုင်အောင်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ သေခြင်းတိုင်အောင် နာခံခဲ့သည် (အခန်း ၈)။ ကျွန်၏ အဓိကလက္ခဏာမှာ နာခံခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်အတွက် ထိုသဘာဝကို ယူခြင်းသည် နှိမ့်ချခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ပါဝလုသည် ဖိလိပ္ပိမြို့သားများ ပိုင်ဆိုင်လိုသော စိတ်နေစိတ်ထားဖြစ်သည်။ ဘုရားဖြစ်သော ကျွန်အဖြစ် ခရစ်တော်သည် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် နာခံခဲ့သည်။ နာခံစွာ သေတော်မူခဲ့ပြီး၊ ရာဇဝတ်သားအဖြစ် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သေတော်မူခဲ့သည်။ ငါတို့အတွက် အရာအားလုံးကို နှိမ့်ချစွာ စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်သည် အမှန်တကယ် ကိုယ်ကိုလျှော့ချတော်မူခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို နာခံစွာ ပြည့်စုံစေလိုသော ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခရစ်တော်၏蕐ိမ့်ချခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်ကို ထောက်ပြခဲ့သည်။

He was “found in appearance as a man” (Phil. 2:8). The Greek term schēma (“appearance”) could designate not only the outward look but also the inner nature. In the context of this passage, the latter meaning may fit better. Christ was fully divine but became fully human and took on the nature of a humble Servant (v. 7). Here, Paul provides a little more explanation and detail regarding what he meant by calling Jesus a servant: Jesus humbled Himself and became obedient even to death on a cross (v. 8). The basic characteristic of a servant is obedience. In the case of Christ, taking on that nature was an act of humility, an attitude that Paul wanted the Philippians to have. As a divine Servant, Christ was obedient to the point of the unimaginable. Obediently He died, but He died on a cross as a criminal. He indeed emptied Himself by humbly giving all He had for us. Paul pointed to the climax of the spectrum of Christ’s humiliation, which was made possible by His willingness to obey and fulfill God’s purposes.

 

ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ကိုလျှော့ချခြင်းကို ရှင်းပြပြီးနောက် (၂:၇ခ–၈) ပါဝလုသည် ချီးမြှောက်ခြင်းကို ဖော်ပြသည် (၂:၉–၁၁)။ ကိုယ်ကိုလျှော့ချခဲ့သော သူကို ဘုရားသခင်သည် ချီးမြှောက်တော်မူပြီး၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင် တက်ကြွခြင်းပြီးနောက် အရာအားလုံးထက် မြင့်မြတ်စေတော်မူခဲ့သည် (အခန်း ၉၊ တမန် ၂:၃၂–၃၃၊ ၅:၃၀–၃၁၊ ဧဖက် ၁:၂၀–၂၁၊ ၁ပေ ၁:၂၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် နာမတော်အားလုံးထက် မြင့်မြတ်သော နာမတော်ကို ပေးတော်မူခဲ့သည် (အခန်း ၉)။ စကြဝဠာထဲတွင် အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားစေသော ဘွဲ့တံဆိပ်မှာ kyrios (“သခင်”၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၁) ဖြစ်ပြီး၊ ဓမ္မဟောင်း၌ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော ပဋိညာဉ်နာမတော်ကို ဂရိဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် အသုံးပြုသော နာမတော်ဖြစ်သည်။

After expounding on Christ’s self-humiliation (2:7b–8), Paul describes His exaltation (2:9–11). God exalted the One who had emptied Himself and placed Him above all things after His resurrection and ascension (v. 9; cf. Acts 2:32–33; 5:30–31; Eph. 1:20–21; 1 Pet. 1:21). God gave Him the name that is “above every name” (v. 9). The title that distinguishes Him from all beings in the universe is kyrios (“Lord”; Phil. 2:11), and the name used to translate God’s sacred, covenantal, OT name into Greek is Yahweh.

 

ပါဝလုသည် ယေရှုကို ချီးမြှောက်၍ သခင်ဟု နာမည်ပေးခြင်း၏ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြသည်။ ယေရှု၏ နာမတော်၌ “ဒူးတိုင်း ကိုင်းညွတ်ရ၍” (အခန်း ၁၀)။ ဤသည်မှာ စကြဝဠာကြီး ပဋိပက္ခပြီးဆုံးမည့် အချိန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်၌ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ယေရှုကို သခင်ဟု ဝန်ခံ၍ လေးမြတ်ခြင်း၊ ဂုဏ်ပြုခြင်း ပြုကြလိမ့်မည် (အခန်း ၁၁)။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသော သူများမှာ ကောင်းကင်တမန်များ၊ မြေကြီးပေါ်ရှိသော သူများမှာ လူသားများ၊ မြေအောက်ရှိ ရှေးခေတ်က နတ်ဆိုးများ၏ နေရာများ၌ရှိသော သူများမှာ နတ်ဆိုးအင်အားစုများ ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၀)။ မကောင်းသော အင်အားစုများနှင့် နောင်တမရသော အပြစ်သားများ စကြဝဠာမှ ပျက်စီးမသွားမီ၊ ခရစ်တော်သည် သခင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း၊ ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်မှာ မှားယွင်းကြောင်း ဝန်ခံကြလိမ့်မည်။ ဤအရာအားလုံးသည် “ခမည်းတော် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက်” ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၁)။ အပြစ်ပြဿနာ ဖြေရှင်းရာတွင် ကိုယ်တော်၏ ဉာဏ်ပညာကို အသိအမှတ်ပြု၍ ချီးမွမ်းခြင်း ခံရလိမ့်မည် (ဗျာဒိတ် ၁၅:၃–၄ ကိုကြည့်ပါ)။

Paul then explains God’s purpose in exalting Jesus and naming Him Lord: that at Jesus’s name “every knee should bow” (v. 10). This is the moment when the cosmic conflict will come to an end, for at that time the entire universe will acknowledge Jesus as Lord and will pay reverence and homage to Him (v. 11). Those in heaven are the heavenly beings, those on earth are humans, those under the earth in the residence of the demons of the ancient world are the demonic powers (v. 10). Before evil powers and unrepentant sinners are extinguished from the universe, they will acknowledge that Christ is indeed the Lord and that they were wrong in opposing Him. All of this will be done “to the glory of God the Father” (v. 11). His wisdom in the resolution of the issue of sin will be recognized and He will be praised (see Rev. 15:3–4).

 

၂:၅–၁၁ တွင် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်း၏ နိယာမများကို တင်ပြရာတွင် တမန်တော်၏ အထွတ်အထိပ်ကို တွေ့ရသည်။ ပါဝလု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ စာဖတ်သူများ ခရစ်တော်နည်းတူ နှိမ့်ချစွာ အမှုတော်ဆောင်သူများသာ ဘုရားသခင်က ချီးမြှောက်နိုင်ကြောင်း သင်ယူစေရန်ဖြစ်သည်။ သခင်ထက် မကြီးသော ကျွန် ယေရှု (ယောဟန် ၁၃:၁၆) နည်းတူ၊ ဖိလိပ္ပိမြို့သားများသည် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် အခြားသူများအတွက် ယဇ်ပူဇော်သော အမှုတော်ဖြင့် အသက်ရှင်ရမည်။

In 2:5–11, we find the climax of the apostle’s presentation concerning the principles underlying humbleness and exaltation. Paul’s goal was that his readers learn that God can exalt only those who humbly serve Him as Christ did. Just as the servant Jesus, who was no greater than His Lord (John 13:16), the Philippians were to live in humility and sacrificial service to others.

 

၂:၁၂–၁၈။ သစ္စာရှိရန် တိုက်တွန်းခြင်း။ နာခံခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်းကို အလေးပေးခြင်းသည် ဤအပိုင်းကို ၂:၅–၁၁ နှင့် ဆက်စပ်စေသည်။ ပါဝလုသည် ဖိလိပ္ပိမြို့သားများကို ပျက်စီးသော မျိုးဆက်အလယ်၌ အလင်းများ တောက်ပနေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂:၁၅)။ agapētoi (“ငါ၏ချစ်သူများ”၊ “ငါ၏ချစ်သော သူငယ်ချင်းများ”၊ ၂:၁၂) ဟူသော ချစ်ခင်ဖွယ် ဖော်ပြချက်သည် တမန်တော်၏ အကြိုက်ဆုံး ဖော်ပြချက်တစ်ခုဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ရောမ ၁:၇၊ ၂ကော ၁၂:၁၉၊ ဖိလိ ၄:၁၊ ၁သက် ၂:၈)။ ဖိလိပ္ပိမြို့သားများသည် အတိတ်က နာခံခဲ့ကြသော်လည်း၊ နာခံခြင်း၌ တိုးတက်နေရမည်။ အသင်းတော်ဝင်များအတွက် မသင့်လျော်သော အမှားအယွင်းအချို့ကို ပြသခဲ့သောကြောင့် (၂:၃–၄) ပါဝလုသည် သူတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ရေးကျန်းမာခြင်း၌ “အကျိုးရှိသော အရာကို ပြုလုပ်ကြလော့” (katergazesthe၊ ၂:၁၂) ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ရရှိသော ကယ်တင်ခြင်းသည် သူတို့ပြုသမျှတွင် ထင်ရှားရှိရမည်။ ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချခြင်းကို ပြသပြီး ကိုယ်ကျိုးဆိုင်ခြင်း၊ ရန်တွေ့ခြင်း၊ ပါတီခွဲခြင်းကို ကျော်လွှားနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ပါဝလု ရှိစဉ်တွင်သာမက သူမရှိစဉ် ပိုမို၍ ပြုရမည့်အရာဖြစ်သည်။ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် လေးစားစွာ နာခံသော စိတ်ထားကို အမြဲရှိနေရမည် (၁ကော ၂:၃၊ ဧဖက် ၆:၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

2:12–18. Call to Faithfulness. An emphasis on obedience and faithfulness links this section to 2:5–11. Paul was exhorting the Philippians to be shining lights in the world amid a corrupted generation (2:15). The affective expression agapētoi (“my beloved,” “my dear friends”; 2:12) is one of the apostle’s favorites (e.g., Rom. 1:7; 2 Cor. 12:19; Phil. 4:1; 1 Thess. 2:8). The Philippians had been obedient in the past, but they should have been growing in their willingness to obey God. Since they had shown some unhealthy traits that were inappropriate for church members (2:3–4), Paul was urging them to “work in something useful” (katergazesthe), that is, in their salvation and spiritual well-being (2:12). The salvation they received through Christ should have been expressing itself in all they were doing, allowing them to display the humility of Christ and overcome selfishness, strife, and factionalism. This was something they were to do not only when Paul was present, but even more in his absence. They were always to have a spirit of humility and respectful obedience (cf. 1 Cor. 2:3; Eph. 6:5).

 

ပါဝလုသည် သူတောင်းဆိုနေသော အရာမှာ လူသားများတစ်ဦးတည်း မလုပ်နိုင်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း အလိုတော်ရှိရန်နှင့် ပြုရန် ငါတို့အထဲ၌ အမှုပြုတော်မူသည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃)။ ဖိလိပ္ပိမြို့သားများ၏ အလိုဆန္ဒ၊ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အပြုအမူများတွင် လိုအပ်သော ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော သူမှာ ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝ၌ ထိရောက်စွာ အမှုပြုတော်မူသော သူဖြစ်သည် (၁ကော ၁၂:၆၊ ၁၁၊ ဂလာ ၂:၈၊ ၃:၅၊ ၅:၆၊ ဧဖက် ၁:၁၁၊ ၂၀၊ ၂:၂ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် သူတို့ပြုသော အလုပ်မှန်သမျှကို ညည်းညူခြင်း၊ ငြင်းခုန်ခြင်း မရှိဘဲ ပြုရမည်။ ဤနေရာရှိ ဂရိစကားလုံးသည် အု়ူခံသူများ၏ ဆက်တိုက် ညည်းညူခြင်း၊ တီးတိုးပြောဆိုခြင်း၊ တိုးတိုးတုန်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (မဿဲ ၂၀:၁၁၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ တမန် ၆:၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသို့သော စိတ်ထားသည် ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ ငြင်းခုန်ခြင်း၊ အယူအဆဆွေးနွေးခြင်း၊ အငြင်းပွားခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ယုံကြည်သူများ၏ သဟဇာတဖြစ်မှုနှင့် စည်းစည်းညီညီရှိမှုကို ဟန့်တားသည်ထက် ပိုမို အားနည်းစေသည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၄၊ လု ၉:၄၆၊ ၂၄:၃၈၊ ရောမ ၁၄:၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်လမ်းပြပုံကို ညည်းညူခြင်း မပြုရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ နည်းလမ်းများကို သံသယမဝင်ရန် ဖိလိပ္ပိမြို့သားများကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

Paul recognized that what he was asking is something humans cannot accomplish by themselves; God works in us to will and act according to His good purposes (Phil. 2:13). Only God could give the Philippians the power to bring about the necessary changes in their wills, intentions, and behaviors; He is the One who works efficiently and effectively in the lives of believers (cf. 1 Cor. 12:6, 11; Gal. 2:8; 3:5; 5:6; Eph. 1:11, 20; 2:2). But whatever task they did, they were to do it without complaining and arguing. The Greek word here suggests the continuous murmuring, whispering, and muttering of those who complain (cf. Matt. 20:11; John 6:41, 43; Acts 6:1). Such an attitude causes strife, arguments, debates, and disputes that result in planting doubts that hinder rather than enhance the harmony and unity of believers (Phil. 2:14; cf. Luke 9:46; 24:38; Rom. 14:1). Therefore, Paul invited the Philippians not to complain about the way God was leading them and not to doubt God’s methods.

 

ဖိလိပ္ပိမြို့သားများသည် ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ထိုက်တန်သော ဘဝကို ရှင်သန်ခဲ့လျှင် (အတိအကျ ပါဝလု၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာခြင်း [၁:၂၇–၂:၁၈]၊ “ဧဝံဂေလိတရား၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် တကွလုပ်ကြံ၍” [၁:၂၇]၊ ရန်သူများကို မကြောက်ဘဲ [၁:၂၈–၃၀]၊ “စိတ်တူညီခြင်း” နှင့် “အတူတူ ချစ်ခြင်း” ရှိခြင်း [၂:၁–၂]၊ ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချခြင်းနမူနာကို လိုက်ခြင်း [၂:၃–၁၁]) အပြစ်မရှိ၊ စင်ကြယ်၊ အကျိုးမယုတ်၊ အပြစ်မရှိသော ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည် (၂:၁၅)။ ထိုဘဝနေထိုင်ပုံ၏ ရလဒ်အနေဖြင့် ပျက်စီးသော မျိုးဆက်၏ အမှောင်ထဲတွင် phōstēres (“အလင်းများ”၊ “ကြယ်များ”) အဖြစ် တောက်ပကြလိမ့်မည် (အခန်း ၁၅)။

If the Philippians would lead lives worthy of the gospel of Christ (i.e., following the exhortations Paul gave them [1:27–2:18]; “striving together” for the “faith of the gospel” [1:27]; being unafraid of their opponents [1:28–30]; “being like-minded” with the “same love” [2:1–2]; and following Christ’s example in humility [2:3–11]), they would be blameless, pure, and harmless children of God without fault (2:15). As a result of that way of life, they would shine as phōstēres (“lights,” “stars”) through the darkness of a corrupt generation (v. 15).

 

ပါဝလုသည် အသက်စကားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် ဖိလိပ္ပိမြို့သားများကို တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အခန်း ၁၆)။ ဆိုလိုသည်မှာ သူဟောပြောခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရားကို သူတို့က လက်ခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (တမန် ၁၆:၁၁–၃၄၊ ဖိလိ ၁:၂၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာခဲ့လျှင် ပါဝလုသည် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းတွင် ဝမ်းမြောက်လိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ အလုပ်သည် အချည်းနှီးမဖြစ်ကြောင်း သိရလိမ့်မည် (အခန်း ၁၆)။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို ထပ်မံထည့်သွင်းထားသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ ခရစ်တော်၏ “နေ့” တွင် ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၌ ပုံမှန်အသုံးပြုသော ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည် (၁:၆၊ ၁၀၊ တမန် ၁၇:၃၁၊ ၂ကော ၁:၁၄၊ ၂တိ ၁:၁၂၊ ဟေဗြဲ ၁၀:၂၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ “ပြေး” ဟူသော ကြိယာသည် အားကစားနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို မိတ်ဆက်သည် (၁ကော ၉:၂၄–၂၇၊ ဂလာ ၂:၂)။ ပါဝလု၏ သာသနာပြုအလုပ်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အလုပ်သည် ခုခံမှုနှင့် ဇွဲရှိမှုကို လိုအပ်ပြီး နောက်ဆုံးဆုလာဘ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ “အချည်းနှီး” ဟူသော ဖော်ပြချက်သည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပြေးခြင်းနှင့် အလုပ်လုပ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၂ကော ၆:၁၊ ဂလာ ၂:၂၊ ၁သက် ၃:၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Paul was exhorting the Philippians to cling to the word of life (v. 16), that is, the gospel that he preached and that they accepted (cf. Acts 16:11–34; Phil. 1:27). If they would follow his instructions, Paul indicated that he would rejoice at the Second Coming of Christ because he would know that he had not labored in vain (v. 16). The topic of joy surfaces again, but this time it was to be experienced in “the day” of Christ, a typical expression in the NT (1:6, 10; cf. Acts 17:31; 2 Cor. 1:14; 2 Tim. 1:12; Heb. 10:25) to refer to the coming of Jesus. The verb “run” (v. 16) introduces an athletic metaphor (1 Cor. 9:24–27; Gal. 2:2) to refer to Paul’s missionary work. His hard work involved resistance and determination while awaiting the final reward. The expression “in vain” (v. 16) implies the idea of running and working without purpose (cf. 2 Cor. 6:1; Gal. 2:2; 1 Thess. 3:5).

 

ပါဝလုသည် အခန်း ၁၇ တွင် သန့်ရှင်းရာဌာန အမှုတော်များမှ နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခု ထပ်မံအသုံးပြုခဲ့သည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း (သခင်ဘုရားထံ ယူဆောင်လာသော ပူဇော်သက္ကာ) နှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ဖိလိပ္ပိမြို့သားများ၏ တက်ကြွသော ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အသုံးပြုခဲ့ပြီး၊ ပါဝလု၏ အမှုတော်ကို ယဇ်ပေါ်သို့ လောင်းချသော သောက်ရေယဇ်နှင့် တူသည်။ အတူတကွ သခင်ဘုရားထံ ချစ်ခြင်း၏ ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အပြန်အလှန် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

Paul used another metaphor drawn from the sanctuary services in v. 17. The metaphor of a sacrifice (an offering brought to the Lord) was applied to the active faith of the Philippians, and the ministry of Paul was like a drink offering poured over the sacrifice to complete it. Together, they would be bringing an offering of love to the Lord, which would result in mutual joy.

 

၂:၁၉–၃၀

 တိမောသေ နှင့် ဧပါဖရောဒိတု

တိမောသေကို ဖော်ပြခြင်းသည် ပထမတစ်ချက်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထင်ရသော်လည်း ထိုသို့ မဟုတ်ပါ။ ပါဝလုသည် ဖိလိပ္ပိမြို့သားများအတွက် စစ်မှန်သော စိုးရိမ်မှုကို ပြသရန်နှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ အတူတကွ အလုပ်လုပ်ခြင်း၏ တန်ဖိုးကို ထပ်မံ သရုပ်ပြရန် သူ့ကို ပြောဆိုခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် ဖိလိပ္ပိမြို့သားများ မည်သို့ရှိနေသည်ကို သိလိုပြီး၊ မကြာမီ တိမောသေကို သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စီစဉ်ထားသည် (၂:၁၉)။ အခန်း ၂၀ ကို ဘာသာပြန်ဆိုသူများက အနည်းဆုံး နှစ်နည်းဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုခဲ့ကြသည်။ အချို့ဘာသာပြန်ဆိုသူများအရ ပါဝလုသည် တိမောသေနှင့် မတူသူ မရှိကြောင်း၊ အခြားမည်သူမျှ သူတို့ကို ဂရုစိုက်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ အချို့အရ ပါဝလုနှင့် တိမောသေသည် တွေးခေါ်ပုံ ဆင်တူသောကြောင့် အတူတကွ နီးကပ်စွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ တိမောသေသည် ပါဝလုဂရုစိုက်သည့်နည်းတူ သူတို့ကို ဂရုစိုက်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ အချို့လူများသည် ကိုယ်ကျိုးအရာကို စိတ်ဝင်စားပြီး ခရစ်ယေရှု၏ အရာကို စိတ်မဝင်စားကြ (အခန်း ၂၁)။ သို့သော် တိမောသေမှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပါ။ သူသည် အသင်းတော်ကို အကျိုးပြုသော ထိရောက်သော ကျွန်ဖြစ်ခဲ့သည်။

2:19–30

Timothy and Epaphroditus

The mention of Timothy appears at first to be casual, but that is not the case. Paul spoke of him to show his sincere concern for the Philippians and to further illustrate the values of working together in harmony. Paul was interested in knowing how the Philippians were doing and was planning to send Timothy to visit them sometime in the near future (2:19). Verse 20 has been rendered in at least two different ways: According to some translators, Paul was simply saying that there was no one like Timothy; no one else could care for them like he could. According to others, Paul said he and Timothy worked closely together because they were similar in their thinking and that Timothy would therefore care for them in the same way Paul cared for them. Some people are interested in their own things and not in the things that are of Christ Jesus (v. 21), but not so with Timothy; he had been an effective servant whose work had benefited the church.

 

တိမောသေ ရောက်လာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေချိန် ပိုမို ချက်ချင်း အားပေးမှုရရှိစေရန် ပါဝလုသည် ဧပါဖရောဒိတုကို သူတို့ဆီသို့ စေလွှတ်မည်။ ဧပါဖရောဒိတုသည် အတူတကွ အလုပ်လုပ်သူနှင့် စစ်သည်တော်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၅)။ ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်သည် အကျဉ်းထောင်တွင်ရှိစဉ် ပါဝလုကို ကူညီရန် ဧပါဖရောဒိတုကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်၌ ဧပါဖရောဒိတုသည် အလွန်နာမကျန်းဖြစ်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၇)။ မကြာသေးမီက နာမကျန်းခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်အခြေအနေထက် ဖိလိပ္ပိမြို့သားများကို ပိုစိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပါဝလုသူတို့အား ရေးသားနေသော စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ချစ်ခြင်း၏ သရုပ်ပြချက်ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဧပါဖရောဒိတုသည် ပျောက်ကင်းလာခဲ့ပြီး ပါဝလုသည် ချစ်လှစွာသော အတူတကွ အလုပ်လုပ်သူကို ဆုံးရှုံးရခြင်း၏ ဝမ်းနည်းခြင်းမှ ကယ်နှုတ်ခြင်းခံရသောကြောင့် သခင်ဘုရားကို ချီးမွမ်းပြီး ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၇)။ ယခု ပါဝလုသည် သူ့ကို ပြန်စေလွှတ်ပြီး အသင်းတော်သည် သူ၏ ကျန်းမာမှုကို မြင်တွေ့၍ ဝမ်းမြောက်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဧပါဖရောဒိတုကို ဝမ်းမြောက်စွာ ဧည့်ခံရန်နှင့် သေခြင်းအန္တရာယ်နှင့်ပင် အမှုတော်ဆောင်လိုသော ဆန္ဒကြောင့် အလွန်တန်ဖိုးထားရန် ပါဝလုက တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အခန်း ၂၉–၃၀)။ ဧပါဖရောဒိတု၏ ရှိနေခြင်းသည် ပါဝလုထံ ဖိလိပ္ပိမြို့သားများ၏ အမှုတော်ကို တိုးချဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

To provide a more immediate source of encouragement while the Philippians awaited Timothy’s visit, Paul would send Epaphroditus to them, a coworker and soldier (v. 25). The church in Philippi sent Epaphroditus to Paul to assist him while he was in prison, and during this time, Epaphroditus became seriously sick (v. 27). Although he had recently been ill, he was more concerned about the Philippians than about his own condition. This is an illustration of true Christian love, about which Paul was writing to them. Fortunately, Epaphroditus was healed and Paul praised the Lord and rejoiced because he was delivered from the grief of losing a beloved coworker (v. 27). Now Paul was sending him back in the hopes that the church would rejoice to see how well he was doing. Paul exhorted the Philippians to receive him with joy and gladness and to consider him as very valuable because of his willingness to serve even at the risk of dying (vv. 29–30). Epaphroditus’s presence was an extension of the Philippians’ service to him.

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁–၁၆ သတိပေးချက်။ လူမှားယွင်းသော ဆရာများ

စာတစ်စောင်၏ နောက်အပိုင်းသည် လူမှားယွင်းသော ဆရာများနှင့် ပါဝလု၏ စိုးရိမ်မှုကို လှည့်သည်။ ဤအပိုင်းသည် loipon ဟူသော စကားလုံးဖြင့် စတင်ပြီး၊ အချို့က “နောက်ဆုံး”၊ “နိဂုံးချုပ်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ သို့သော် အချို့က “ထို့ပြင်”၊ “ထပ်မံ”၊ “ထို့အပြင်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် စာ၏ အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သော “သခင်ဘုရား၌ ဝမ်းမြောက်ကြလော့” ဟူ၍ လိုက်သည် (၃:၁၊ ၁:၁၈၊ ၂:၁၇–၁၈၊ ၄:၄၊ ၁၀ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပါဝလုသည် ဖိလိပ္ပိမြို့သားများ သူ၏ “သခင်ဘုရား၌ ဝမ်းမြောက်ကြလော့” ဟူသော တိုက်တွန်းချက်ကို အလေးအနက်ထားလျှင် ညည်းညူခြင်း၊ ငြင်းခုန်ခြင်း၊ မာန်တက်ခြင်း၊ ပါတီခွဲခြင်းမှ ကင်းလွတ်ပြီး လူမှားယွင်းသော ဆရာများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လုံခြုံစွာ ရပ်တည်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရားမှန်ကို မှားယွင်းသော အယူဝါဒများက ပျက်ပြားစေနိုင်သော အန္တရာယ်မှာ အမှန်တကယ်ရှိသည်။ အခန်း ၂ တွင် ပါဝလုသည် ဤအရာကို ဂရိဘာသာတွင် အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ အမိန့်ပုဒ် blepete (“သတိထားကြလော့”၊ “ဂရုစိုက်ကြလော့”၊ “အာရုံစိုက်ကြလော့”၊ “သင်ခန်းစာယူကြလော့”) ဖြင့် အလေးပေးခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် ဤဒုက္ခဖြစ်စေသူများကို “ခွေးများ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အခန်း ၂)။ ဤစကားလုံးကို ဤနေရာတွင် အယူမှားသူများကို အန္တရာယ်ရှိသူများဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြရန် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုခေတ်က ခွေးများကို မစင်ကြယ်သော တိရစ္ဆာန်များအဖြစ် ရှုမြင်ပြီး အကာအကွယ်မဲ့သမျှကို တိုက်ခိုက်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် သူတို့ကို ergatas (“အလုပ်သမားများ”၊ အခန်း ၂) ဟုလည်း ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ အလုပ်များပေါ် မှီခိုမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဥပမာ အရက်အးမှုတိုးမြှင့်ခြင်းတွင် ပြသသည့်နည်းတူ၊ သို့မဟုတ် “မကောင်းမှုပြုသူများ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး မကောင်းမှုကို ပုံမှန်လုပ်သူများကို ဆိုလိုသည်။ ပါဝလုသည် သူတို့ကို katatomēn၊ “အရက်အးမှု”၊ “ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးသူများ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး၊ ယုံကြည်သူများအတွက် အမှန်တကယ် အရက်အးမှုဖြစ်သော peritomē ကို ချန်ထားခဲ့သည် (အခန်း ၂)။ ဤသည်မှာ နှလုံးသားအရက်အးမှုကို ခံယူခဲ့သော သူများဖြစ်သည် (အခန်း ၃)။

3:1–16

Warning: False Teachers

The letter next turns to Paul’s concern about false teachers. This section begins with the word loipon, translated by some as “finally,” “to conclude,” as if bringing the letter to an end. However, others render this as “and now,” “further,” or “what’s more.” This is followed by the theme of the letter: “rejoice in the Lord” (3:1; cf. 1:18; 2:17–18; 4:4, 10). Paul believed that if the Philippians were to take his appeal to “rejoice in the Lord” (3:1) seriously, they would be free from murmurings, disputing, conceitedness, and divisions and would also be safeguarded as they faced the false teachers. The danger of false doctrines perverting the gospel truth was real, and in v. 2 Paul emphasizes this by using the imperative blepete (“be on your guard against,” “take care with,” “pay attention to,” “learn your lesson from”), repeated three times in the Greek. Paul referred to these troublemakers as “dogs” (v. 2). The term is probably used here to clearly identify the heretics as dangerous people, since at that time dogs were seen as unclean animals that attacked whatever was defenseless. Paul also identified them as evil ergatas (“workers”; v. 2), perhaps because of their dependence on works as illustrated in the promotion of circumcision, or alternatively as “evildoers”—those regularly engaged in evil. Paul also calls them katatomēn, “the cutters,” “those who mutilate the body,” that is, the “false circumcision” (v. 2), instead of the peritomē, the “circumcision” (v. 3), which he reserved for believers who had experienced the true circumcision of the heart.

 

ပါဝလုသည် ဖိလိပ္ပိမြို့သား ယုံကြည်သူများကို “အရက်အးမှု” ဟု ရည်ညွှန်းပုံနှင့် ပတ်သက်သော ပါဝင်နာမ်စား စာပိုဒ်များစွာဖြင့် သူ၏ အငြင်းအခုံကို ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့သည် (အခန်း ၃)။ ပထမဦးစွာ၊ ဤအသုံးချမှုသည် ဝိညာဉ်တော်၌ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ဝိညာဉ်တော်ကို လက်ခံခဲ့ပြီး ကိုးကွယ်စဉ် ကိုယ်တော်အားဖြင့် လမ်းပြခြင်းခံရသည်ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ ဒုတိယ၊ “အရက်အးမှု” သည် ခရစ်ယေရှု၌ kauchaomai (“ဝါကြွား”၊ “ဘုန်းကြွား”၊ “ဝမ်းမြောက်”) ခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး၊ ခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်ပြုပြီးသော အရာကိုသာ ဝါကြွားခြင်း သို့မဟုတ် ဂုဏ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပိုင်ကောင်းမှုများတွင် မဟုတ်ပါ။ တတိယ၊ ပါဝလု၏ ခွဲဝေပေးမှုသည် ဇာတိပကတိ၌ ယုံကြည်ခြင်း မရှိခြင်းအပေါ် အခြေခံသည်။ ယနေ့ ခရစ်ယာန်များအနေဖြင့် ကိုယ်ကိုမှီခိုမည့်အစား ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို ယုံကြည်စွာ လက်ခံ၍ ခရစ်ယေရှု၌ အခမဲ့ ပေးသနားတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်းကို လက်ခံကြသည်။ ငါတို့သည် “အာဗြဟံ၏ သားမြေးမျိုး၊ ကတိတော်အတိုင်း အမွေခံသူများ” ဖြစ်လာခဲ့ပြီ (ဂလာ ၃:၂၉)။

Paul develops his argument through a series of participial phrases, all having to do with how he referred to Philippian believers as “the circumcision” (v. 3). First, the appropriation refers to worshiping and serving God in or by the Spirit, which likely implies that they had received the Spirit and were guided by Him during worship. Second, “the circumcision” indicated that they were to kauchaomai (“boast,” “glory,” “rejoice”) in Christ Jesus, only glorying or taking pride in what God had already done for them in Christ rather than in their own good works. Third, Paul’s allocation was based on their having no confidence in the flesh. We Christians today, instead of depending on ourselves, trustingly subject ourselves to God’s promise and accept the free gift of salvation in Jesus Christ. We have become “Abraham’s seed, and heirs according to the promise” (Gal. 3:29).

 

ပါဝလုသည် ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကို အသုံးပြု၍ လူမှားယွင်းသော ဆရာများက ဇာတိပကတိ၌ ယုံကြည်ရန် အကြောင်းပြချက်များကို စာရင်းပြုစုခဲ့သည် (၃:၄–၁၁)။ တမန်တော်သည် ကိုယ်ကို ဂျူးအသုံးအနှုန်းဖြင့် ဖော်ပြပြီး အကောင်းဆုံး ဂျူးများနှင့် အတူတူ အဆင့်ရှိကြောင်း၊ အမှန်မှာ သူတို့ထက် ပိုမို ယုံကြည်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည် (အခန်း ၄)။ သို့သော် ကိုယ်ကိုယုံကြည်ရန် အကြောင်းပြချက်များ ရှိသော်လည်း သူသည် ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပါ။ ထိုသို့ အဆိုးမြင်ဖော်ပြချက်သည် အခြားဂျူးတစ်ဦးထက် နိမ့်ကျသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ မရပ်တန့်ဘဲ ဂျူးဘာသာတွင် ကိုယ်ပိုင်အားသာချက်များကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး အကောင်းဆုံး သို့မဟုတ် အဆုံးစွန်သော ဂျူးအဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့သည်။

Using his own experience, Paul listed the reasons used by the false teachers to have confidence in the flesh (3:4–11). The apostle described himself in Jewish terms to show that he had the same status as the best of them—indeed, he had even more reason than they did to have such confidence (v. 4). Yet, despite his reasons to trust in himself, he would not do it. Such a negative statement does not stem from the fact that he was inferior to another Jew. Unhesitatingly, he went on to mention his personal advantages in Judaism, establishing himself as the ideal or ultimate Jew.

 

သူသည် ပဋိညာဉ်တံဆိပ်ဖြစ်ခြင်းခံရ၏။ ယုဒလူမျိုးတို့ ဂုဏ်ယူဝါကြွားကြသော ဓလေ့အတိုင်း အဋ္ဌမနေ့တွင် တရား၏အညီ အမှန်ပြည့်စုံစွာ ဖစ်ခြင်းခံရ၏ (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၁၁-၁၂၊ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၂:၃၊ လုကာ ၁:၅၉၊ ၂:၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူသည် ဣသရေလလူမျိုးအတွင်းမှ မွေးဖွားလာသူဖြစ်၍ မွေးရာပါ ယုဒအခွင့်အရေးနှင့် ဂုဏ်ပုဒ်များအားလုံုးကို ပိုင်ဆိုင်သဖြင့် စစ်မှန်သော သဘာဝမွေးဖွားယုဒလူဟု ယူဆနိုင်ခွင့်ရှိ၏။ ထို့ပြင် သူသည် ဗင်္ယာမိန်အမျိုးအနွယ်မှဖြစ်၏ (ရောမ ၁၁:၁)။ ထိုအမျိုးအနွယ်သည် အလွန်သေးငယ်သော်လည်း (ဆာလံ ၆၈:၂၇) လေးစားခံရပြီး လွှမ်းမိုးမှုရှိသော အမျိုးအနွယ်ဖြစ်၏။ ဣသရေလ၏ ပထမဘုရင်ရှောလုကို ရွေးချယ်ခြင်းကြောင့် ထိုအမျိုးအနွယ်သည် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားလျက်ရှိ၏ (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၉:၁-၂)။ ထို့ပြင် နိုင်ငံတော်ခွဲထွက်စဉ်အခါ ယုဒလူမျိုးနှင့် သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်တည်ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသော အမျိုးအနွယ်ဖြစ်၏ (၁ ဓမ္မရာဇဝင်ခွဲ ၁၂:၂၁)။ ထို့ကြောင့် ဣသရေလပြည်အလယ်ဗဟိုတွင် အခြေစိုက်လျက် ကြီးမားသောလွှမ်းမိုးမှုရှိ၏။

He was circumcised, a practice Jews take pride in, on the eighth day, in perfect compliance with the law (Gen. 17:11–12; Lev. 12:3; cf. Luke 1:59; 2:21). He could consider himself a true, naturally born Jew since he belonged to the nation of Israel, and he therefore had all the Jewish rights and privileges by birth. Moreover, he was from the tribe of Benjamin (Rom. 11:1), a small (Ps. 68:27) but highly respected tribe that was influential in the community. Saul’s election as Israel’s first king gave the tribe a certain prestige (1 Sam. 9:1–2). In addition, it was the only tribe that remained faithful to Judah during the division of the kingdom (1 Kin. 12:21). Hence, settled in the heart of the Israelite territory, the tribe had a far-reaching influence.

 

ပါဝုလ်သည် ဟေဗြဲလူတို့တွင် ဟေဗြဲလူဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ဟေဗြဲစကားပြောတတ်၍ ဘုရားရွေးချယ်ထားသော လူမျိုးစစ်မှန်မှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်၏ (တရားဟောရာ ၇:၆၊ ၁၄:၂၊ ၂၆:၁၈-၁၉ ကြည့်ပါ)။ တရားနှင့်စပ်လျဉ်း၍ကား ဖာရိရှဲဖြစ်၏။ ယေရုရှလင်ရှိ ယုဒအမတ်များရှေ့၌ သူသည် ဖာရိရှဲတစ်ဦး၏သားဖြစ်၍ (တမန်တော် ၂၃:၆) ယေရုရှလင်မြို့၌ ယုဒပညတ်တရားတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဖာရိရှဲအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်ဟု ကြေညာ၏ (တမန်တော် ၂၆:၄-၅)။ ဂါမလိယေလ်၏ တပည့်ဖြစ်၍ (တမန်တော် ၅:၃၄၊ ၂၂:၃) ဘိုးဘေးတို့ထက် အဆများစွာ ပိုမိုနှစ်သက်မြတ်နိုးသူဖြစ်၏ (ဂလာတိ ၁:၁၄)။ ထို့ကြောင့် “ဖာရိရှဲ” ဟူသောအမည်သည် သူ့အတွက် အသရေဖျက်အမည်မဟုတ်၊ ဂုဏ်ယူဖွယ်ဂုဏ်ပုဒ်ဖြစ်၏။ ထိုဂု့ဖြင့် တရားတော်ပါ တာဝန်ဝတ္တရားများကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြင့် လိုက်နသူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရ၏။ သူ၏ယုဒစိတ်နှင့် ဖာရိရှဲစိတ်ဓာတ်ကို အသင်းတော်ညှဉ်းဆဲခြင်းဖြင့် ပြသခဲ့၏ (ဖိလိပ္ပိ ၃:၆၊ ၁ ကောရိန် ၁၅:၉၊ ဂလာတိ ၁:၁၃၊ တမန်တော် ၈:၁၊ ၃၊ ၂၆:၉-၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တရားကြောင်းမှ ရရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းတွင်ကား “အပြစ်မရှိ၊ အပြစ်တင်စရာမရှိ” ဖြစ်၏ (ဖိလိပ္ပိ ၃:၆)။ ထိုဖြောင့်မတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်က ဖြောင့်မတ်သူဟု သတ်မှတ်ရန် လိုအပ်သော စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင်အမြင်နှင့် ဘာသာရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အမြင်တွင် သူသည် အပြစ်တင်စရာမရှိခဲ့ချေ။

Paul was a Hebrew of the Hebrews, which perhaps meant that he spoke Hebrew and was ethnically from the elected people of God (see Deut. 7:6; 14:2; 26:18–19). He was also a Pharisee in regard to the law. In his speech before the Jewish authorities in Acts 23, Paul declared that he was the son of a Pharisee (Acts 23:6) and had consequently been brought up and trained among the Jews in Jerusalem as an experienced Pharisee in the law (Acts 26:4–5). As Gamaliel’s disciple (Acts 5:34; 22:3), Paul had been more zealous in the traditions than his ancestors had (Gal. 1:14). “Pharisee,” therefore, was not for him a disparaging term, but rather an honorable title. Through the designation, he was recognized as someone who obeyed, in the highest sense, all the duties prescribed by the law. His Jewish and Pharisaic zeal was demonstrated in his persecution of the church (Phil. 3:6; 1 Cor. 15:9; Gal. 1:13; cf. Acts 8:1, 3; 26:9–11). He was also “blameless” or “faultless” in regard to the righteousness based on the law (Phil. 3:6), his use of “righteousness” meaning compliance to the rules required by God in order to be considered righteous. In his own opinion and in that of his religious colleagues, he was blameless.

 

သို့ရာတွင် ခရစ်တော်နှင့်တွေ့ဆုံခြင်းက ပါဝုလ်၏ တန်ဖိုးစနစ်ကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏။ ယခင်က အကျိုးအမြတ်ဟု ယူဆခဲ့သောအရာများကို ယခုမူ ဆုံးရှုံးခြင်းဟု ယူဆ၏ (၃:၇)။ သူသည် လူ့အမြင်၊ လူ့ဇာတိခံယူချက်ဖြင့် ချင့်ချိန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်၏ အမြင်တော်မဟုတ်ချေ။ ဘုရားကတိတော်အတိုင်း လာရောက်သော ခရစ်တော်၊ မေရှိယသခင်သည် ယုဒယုံကြည်ခြင်းကို ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ယုံကြည်ခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပြီ။ သို့ရာတွင် ယုဒလူအများစုမှာ ထိုအမှန်ကို မသိရှိကြသေး။ ခရစ်တော်သည် ပါဝုလ်အပေါ် သက်ရောက်မှုအာနုဘော်သည် အလွန်အားကြီးလွန်း၍ သူ၏ဘဝတစ်ခုလုံးကို မတူအောင် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏။ သို့သော် ပါဝုလ်က ထိုဆုံးရှုံးမှုကို အကျိုးအမြတ်ဟု ယူဆ၏။ ခရစ်တော်ယေရှုခရစ်ကို ငါ့သခင်ဟု သိခြင်း၏ တန်ဖိုးမဆုံးနိုင်မှုကြောင့် သူ၏လူ့ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်ယူချက်များကို စွန့်လွှတ်လိုက်၏ (အပိုဒ် ၈)။ ဤသိခြင်းသည် ယေရှုအကြောင်းကို သိခြင်းသက်သက်မဟုတ်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ခံရပြီး ချီးမြှောက်ခြင်းခံရသော သခင်နှင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆက်ဆံရေး၊ အတွေ့အကြုံဖြင့် သိခြင်းဖြစ်၏။ ပါဝုလ်၏ဘဝသည် ခရစ်တော်ကို ဗဟိုပြု၍ လည်ပတ်နေ၏။ အခြားအရာအားလုံးကို သူသည် အမှိုက်၊ ခွေးချေး၊ စွန့်ပစ်စရာဟု ယူဆ၏။ အကြောင်းမှာ ခရစ်တော်ကို ရရှိရန်သာ သူလေးနက်စွာ တောင့်တနေခြင်းဖြစ်၏။ သူ၏ဘဝတန်ဖိုးများကို ယေရှုက ဆုံးဖြတ်ပေး၏။

Paul’s encounter with Christ changed his value system, and what he had considered to be a gain he now counted as a loss (3:7). He had been analyzing things from the perspective of the flesh, that is, from a human perspective, and not from God’s perspective. The arrival of God’s promised Messiah, the Christ, had globalized the Jewish faith, but many Jews had not yet realized it. The impact Christ had on Paul was so strong that it brought about an almost complete upheaval of his life, but Paul considered the loss he experienced to be a gain. His human self-perception was set aside because of the inestimable value of knowing Christ Jesus his Lord (v. 8). This is not only knowledge about Jesus but also knowledge through a personal and experiential communion with the crucified and exalted Lord. Paul’s life revolved around Christ, and everything else for him was skybala (“excrement,” “dung,” or “rubbish,” “garbage”), because what he deeply wanted was to gain Christ. The values of his life were determined by Jesus.

 

(၁) ခရစ်တော်ကို ရရှိရန် (အပိုဒ် ၈)။ ကာဒဲနိုး (အကျိုးရရှိခြင်း) ဟူသောကြိယာကို ပါဝုလ်၏ အကျိုးအမြတ်၊ ဆုံးရှုံးမှု စာရင်းနှိုင်းယှဉ်ပုံဖြင့် နားလည်ပါက ခရစ်တော်သည် သူ့အတွက် စစ်မှန်သော အကျိုးအမြတ်၊ အခြားမည်သည့်အရာထက်မဆို သာလွန်သော အကျိုးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြ၏ (၁:၂၁၊ ၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Finally, Paul states three reasons for counting all those things a “loss”: (1) That he might gain Christ (v. 8). The verb kerdainō (“gain”), when understood in the light of Paul’s image of profit and loss, his proverbial account and balance sheet, suggests that Christ was for him the real profit and a superior advantage more than anything else was (cf. 1:21, 23).

 

(၂) ခရစ်တော်အထဲ၌ တွေ့ရှိခြင်းခံရန် (အပိုဒ် ၉)။ ယေရှုသည် ပါဝုလ်၏ ဘဝနေရာဖြစ်၏။ တရားစီရင်တော်မူမည့်နေ့တွင် ထိုဘဝနေရာ၌ တည်ရှိနေလိုပါ၏။ တရားသူကြှးဘုရားရှေ့၌ ကိုယ်ပိုင်တရားကြောင်းမှ ရသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ရမည်ကို သူကြောက်၏။ တရားစီရင်တော်မူရာတွင် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော၊ ဘုရားသခင်ထံမှ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် လာသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကိုသာ လိုလား၏ (၃:၄-၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ဤအပိုင်း၏ အဓိကအချက်ဖြစ်၏။ ပါဝုလ်၏သက်သေခံချက်သည် ရှင်ပြုခြင်းသည် မောရှေတရားကို တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာခြင်း (အထူးသဖြင့် ဖစ်ခြင်း) မှသာ ရရှိနိုင်သည်ဟု အခိုင်အမာ တောင်းဆိုနေသော ဆန့်ကင်ဘက်များကို တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်၏ (၃:၂-၃)။ သူတို့က တပါးအမျိုးသားတို့သည် ခရစ်ယာန်မဖြစ်မီ ပထမဦးစွာ ဖစ်ခြင်းခံယူ၍ ယုဒဘာသာဝင်ဖြစ်ရမည်ဟု သွန်သင်ကြ၏ (တမန်တော် ၁၅:၁၊ ၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ပါဝုလ်အဆိုအရ ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ရပ်တည်ခွင့်ရှိစေသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းမှသာ အပြည့်အဝရရှိနိုင်၏။ မောရှေပင်လျှင် ဣသရေလလူတို့အား သူတို့၏ ဘုရားနှင့်ဆက်ဆံရေးသည် ကိုယ်ပိုင်ဖြောင့်မတ်ခြင်းပေါ်တွင် အခြေမတည်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ပြှဲပြီ (တရားဟောရာ ၉:၄-၆)။ ထိုအယူအဆသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းဟူသော ပါဝုလ်၏ အခြေခံသွန်သင်ချက်ဖြစ်လာ၏ (ရောမ ၁:၁၆-၁၇၊ ၃:၂၁-၂၈၊ ဂလာတိ ၂:၁၆)။

(2) That he might be found in Christ (v. 9). Jesus was the sphere of life for Paul, and he wanted to be in that sphere of life on the judgment day. He feared to be before God, the Judge, in the flesh, on his own and in the sphere of his self-attained righteousness from the law. When standing before the Judge, he wanted that which is attained through faith in Christ, the righteousness that comes from God via faith (cf. 3:4–11). This is the key statement in this section. Paul’s testimony was a rebuttal to his opponents, who insisted that salvation could be attained only through strict obedience to the requirements of the Mosaic Law, starting with circumcision (3:2–3). They taught that before becoming Christians, the Gentiles had to first become Jewish proselytes by submitting to the ritual of circumcision (cf. Acts 15:1, 5). However, according to Paul, the righteousness that entitles anyone to be in the presence of God comes exclusively through faith in Christ. Moses had already declared to the Israelites that their relationship with the Lord was not based on their self-righteousness (Deut. 9:4–6), and that concept became Paul’s foundational principle in his teaching of righteousness by faith (Rom. 1:16–17; 3:21–28; Gal. 2:16).

 

(၃) ခရစ်တော်ကို သိခြင်းရရှိရန် (ဖိလိပ္ပိ ၃:၁၀)။ ခရစ်တော်ကို သိခြင်းဆိုသည်မှာ ထမြောက်ခြင်း၏ တန်ခိုးကို သိခြင်း၊ ခရစ်တော်နှင့်အတူ အသစ်သောဘဝသို့ ထမြောက်ခြင်းခံရပြီး (ရောမ ၆:၄) အနာဂတ်သေသူများ ထမြောက်ရာတွင် ထိုတန်ခိုးကို မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်၏။ ခရစ်တော်ကို သိခြင်းနှင့် သူ၏ဒုက္ခများကို ဆက်ဆံခြင်းဆိုသည်မှာ ခရစ်တော်နှင့်အတူ သေခြင်းခံရပြီး (ရောမ ၆:၈) ခရစ်တော်အတွက် ခံစားရသော ဒုက္ခများသည် ဒုက္ခခံရသော သခင်နှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်ခံ့စေခြင်းဖြစ်၏။

(3) That he might know Christ (Phil. 3:10). To know Christ is to know “the power” of His resurrection, that is to say, to have been risen with Christ into a new life (cf. Rom. 6:4) and to anticipate this power in the future resurrection of the dead. To know Christ and share in His sufferings likely means that Paul had “died with Christ” (Rom. 6:8) and that his sufferings for Christ were a way of strengthening his communion with the suffering Lord.

 

‌ေပါလုသည် ခရစ်တော်ကို သိခြင်းနှင့် နားလည်ခြင်းသည် ယခုမူ တစ်စိတ်တစ်ဒေသသာဖြစ်ကြောင်း သိရှိ၏။ တစ်စိတ်တစ်ဒေသသာ သိရှိရသောအရာသည် ပြည့်စုံသောသိခြင်းနှင့် နားလည်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်ဟု စောင့်မျှော်၏။ ခရစ်တော်ကို ပိုမိုသိလို၍ ပိုမိုနားလည်လို၍ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ခရစ်တော်ကို အမှန်ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လို၏ (။ သို့သော် ခရစ်တော်ကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းမပြုမီ ခရစ်တော်က သူ့ကို အရင်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်၏။

Paul was well aware that his knowledge and understanding of Christ was partial, and he awaited the day when the partial will give way to a perfect knowledge and understanding of Christ. Conscious that there was still a lot more to know and understand about Christ, Paul pressed on toward a fuller understanding of Christ. His goal was to know Christ fully with his mind and heart in order to take hold of Him in true faith (3:13–14). However, taking hold of Christ had been preceded by Christ first taking hold of him.

 

အထောက်အထားများကို ဂရုတစိုက် ထပ်ကြိမ်ထပ်ကြိမ် ချင့်ချိန်ပြီးနောက် (အပိုဒ် ၁၃) ပါဝုလ်သည် ခရစ်တော်၏အဓိပ္ပာယ်ကို ပြည့်စုံစွာ နားလည်ပြီးဟု မဆိုနိုင်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြု၏။ ထို့ကြောင့် ရည်မှန်းချက်ဆီသို့ ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးတက်၏ (၃:၁၄)။ ခရစ်တော်ယေရှုကို ပိုမိုသိခြင်း၊ ပိုမိုနားလည်ခြင်းသည် သူ၏ အမြင့်ဆုံးရည်မှန်းချက်ဖြစ်၏။ အတိတ်ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်မပေး၊ ရှေ့သို့သာ အာရုံစိုက်လျက် တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် အရှိန်မလျှော့ဘဲ ပြေးနေ၏။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်မှ ခေါ်တော်မူရာအတိုင်း အဆုံးသတ်ဆုလာဘ်ကို ရရှိရန်၊ ခရစ်တော်အထဲ၌ တွေ့ရှိခြင်းခံရရန် (၃:၉)၊ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ခရစ်တော်ကို အားကိုးပြီး ကယ်တင်ခြင်းတွင် ခရစ်တော်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ရန် ကြိုးစားနေ၏။

After carefully and repeatedly weighing all the evidence (v. 13), Paul reaffirmed his conclusion that he had not perfectly comprehended the meaning of Christ. Therefore, he pressed toward the goal (3:14) of knowing Him and better understanding Him. He underlined this supreme aim by stating that he would do one thing: he would not allow the past to determine his future but would rather move forward, pursuing without distraction his goal of knowing Christ Jesus and receiving, according to God’s heavenly call, the final reward of his career—being found in Him (3:9)—meaning to be reliant on Him for salvation and united with Him in that salvation.

 

မိမိကိုယ်ကို “ပြည့်စုံသူ” ဟု ထင်မှတ်သူတို့အား အတိတ်ကို မေ့လျှော့၍ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်တိုးသွားရန် တူညီသောရည်မှန်းချက်ဖြင့် ပါဝုလ်တိုက်တွန်း၏။ သို့သော် ဤရည်မှန်းချက်သည် အရေးမကြီးဟု ထင်မှတ်သူရှိပါမူ ဘုရားသခင်က ထိုသူအား ခရစ်တော်ကို ဘဝရည်မှန်းချက်အဖြစ် ထားရှိရခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ဖော်ပြပေးလိမ့်မည် (၃:၁၅)။ ဖိလိပ္ပိအသင်းသားတို့၏ နားလည်မှုအဆင့်မတူညီသော်လည်း ပါဝုလ်က သူနှင့်အတူ တူညီစွာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ရန်၊ ညီညွတ်စွာ လုပ်ဆောင်ရန် တိုက်တွန်း၏ (၃:၉၊ ၁၂-၁၄)။

Paul called on those who thought of themselves as “mature” to forget the past and go continually forward with the same goal. However, if anyone thought this aim was not crucial, God would reveal to that person the importance and relevance of keeping Christ as his or her life’s goal (3:15). In spite of the different levels of comprehension among the Philippians, Paul pointed out to them the importance of cooperation and harmonious action and urged them to be aligned with him (3:9, 12–14).

 

၃:၁၇–၄:၁ သတိပေးချက်။ ပစ္စည်းမဲ့ဝါဒ

အမှန်တရားသည် စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝဖြင့် ပုံသက်သေပြခြင်းခံရသောအခါ ပို၍ထင်ရှားပြီး နားလည်ရ လွယ်ကူ၏။ ထို့ကြောင့် ပါဝုလ်သည် မိမိဘဝနှင့် အခြားသူများ (ဥပမာ တိမောသေ၊ ဧပါဖရောဒိတု) ကို ဖိလိပ္ပိလူတို့ လိုက်ပါရန် ပုံစံ၊ နမူနာအဖြစ် တင်ပြ၏။ သူသည် ယေရှုကို အမြင့်ဆုံးနမူနာအဖြစ် ထားရှိ၏ (၂:၅-၁၁)။ ခရစ်တော်ကို သိခြင်းအတွက် အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးခြင်းဟု ယူဆ၍ (၃:၇-၈) ခရစ်တော်ကို ကြေညာခြင်း (၁ ကောရိန် ၄:၉-၁၃)၊ ကိုယ်ပိုင်ဖြောင့်မတ်ခြင်းမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်ထံမှ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကိုသာ ရှာဖွေခြင်း (၃:၉-၁၁၊ ၄:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဖြင့် အသက်ရှင်ခဲ့၏။ ပါဝုလ်သည် မျက်ရည်များနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဝမ်းနည်းလျက် ယခင်က သူပြောခဲ့ဖူးသော အရာကို ထပ်မံသတိပေး၏။ လူအများတို့သည် “လမ်းလျှောက်ပုံ” (အသက်ရှင်ပုံ) အားဖြင့် “လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ရန်သူ” များဖြစ်နေ၏ (၃:၁၈)။ အပိုဒ်အစရှိ “အကြောင်းမူကား” ဟူသော စကားသည် ပါဝုလ်ကဲ့သို့ ခေါင်းဆောင်များကို လိုက်ရန် တိုက်တွန်းရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြ၏။ တူညီသောပုံစံအတိုင်း လူများကို ဦးဆောင်နေသူများရှိသလို အခြားနည်းဖြင့် ပြုမူနေသူများလည်း ရှိ၏။ ထိုသူများသည် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ရန်သူများဖြစ်၏။ “ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်” ဆိုသည်မှာ ဧဝံဂေလိတရား၏ အဓိကအကြောင်းအရာကို အနှစ်ချုပ်ထား၏ (အပိုဒ် ၁၈၊ ၁ ကောရိန် ၁၅:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မေရှိယသည် အပြစ်ဖို့အတွက် အသေခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုအရာသည် ယုဒလူများအတွက် “အတားအဆီး၊ အကျိုးယုတ်စေသောအရာ” ဖြစ်၏ (၁ ကောရိန် ၁:၂၃)။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သူတို့မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ပြုတော်မူခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်၏။

3:17–4:1

Warning: Materialism

Truth is more visible and easier to comprehend when it is modeled by true believers. Hence, Paul offered his life and those of others as a pattern or model for the Philippians to follow (e.g., Timothy and Epaphroditus). He established Jesus as the supreme example (2:5–11) in his life by counting everything a loss for the sake of knowing (3:7–8) and proclaiming Christ (1 Cor. 4:9–13) and not seeking self-righteousness but the righteousness that comes from God by faith in Christ (3:9–11; cf. 4:9). Paul, with deep sorrow and crying, reminded his readers of something he had told them previously: many people live (lit. “walk”) as “enemies of the cross of Christ” (3:18). The conjunction “for” at the beginning of the verse explains the reason Paul urged the Philippians to imitate and follow the steps of other leaders like him. In contrast to those who were leading the people in accordance with the pattern set by the apostle, there were others who behaved differently. These individuals were the enemies of the cross of Christ. The “cross of Christ” sums up the essential content of the gospel (v. 18; cf. 1 Cor. 15:3): the Messiah had to die for the forgiveness of sins, which was a “scandal” to the Jews (ioudaiois men skandalon: “stumbling block,” “a cause of falling or sinning”; 1 Cor. 1:23), because what God did on the cross was the opposite of what they expected Him to do.

 

ထိုသူများသည် နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းဆီသို့ ဦးတည်နေ၏ (ရောမ ၆:၂၁၊ ၉:၂၂၊ ဂလာတိ ၆:၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအရာသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်၏ (ဖိလိပ္ပိ ၁:၂၈၊ ၃:၂၀)။ သူတို့၏ ဘုရားသခင်မှာ သူတို့ဝမ်း၊ သူတို့သည် ရှက်ရမည့်အရာကို ဂုဏ်ယူကြ၏။ သူတို့၏စိတ်နှလုံးကို ဤလောကီအရာများပေါ်တွင်သာ တည်ထား၏ (အပိုဒ် ၁၉)။ အချို့မှတ်ချက်ပေးသူများက ကိုးလိယာ (ဝမ်း၊ ဗိုက်) ဟူသောစကားကို ကာမဂုဏ်အလိုဆန္ဒများကို လိုက်လျှောက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေသူများကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆို၏ (ရောမ ၁:၂၁-၃၂၊ ၈:၁၂-၁၃၊ ၁၆:၁၇-၁၈၊ ၁ ကောရိန် ၆:၉-၁၀၊ ၁၃၊ ဂလာတိ ၅:၁၃-၂၆၊ ဧဖက် ၅:၁၂၊ ၂ ပေ ၂:၁၂-၁၃၊ ၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လွတ်လပ်မှုရှိသည်ဟု ကြွားဝါသော်လည်း ရှက်ဖွယ်ဖြစ်လာ၏။ ရောမမြို့သို့ စာတွင် ထိုစကားကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ခွဲထွက်စေပြီး သင်ယ်ခဲ့သောအရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် သွန်သင်ချက်များကို ဖြန့်ချိနေသူများကို ဖော်ပြရာတွင် သုံး၏ (ရောမ ၁၆:၁၇-၁၈၊ ဖိလိပ္ပိ ၄:၁၊ ၈-၉၊ ၁ ကောရိန် ၁:၁၀-၁၇၊ ဂလာတိ ၁:၆-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် သခင်ယေရှုခရစ်ကို မကျင့်ဘဲ ကိုယ်ဝမ်းကို ကျင့်၏။ ရောမမြို့သားများအား ထိုသို့သောလူများနှင့် အငြင်းအခုံ၊ ဆွေးနွေးပွဲများတွင် မပါဝင်ဘဲ ရှောင်ကြဉ်ရန် ပါဝုလ်တိုက်တွန်း၏ (ရောမ ၁၆:၁၇၊ ၁ ကောရိန် ၅:၈၊ ၂ သက်သာလောနိတ် ၃:၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဖိလိပ္ပိ ၃:၁၈-၁၉ ၌ ကိုးလိယာ ဟူသောစကားသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက် မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို ဖြန့်ချိနေသော လူမျှို့ဆရာများကို ရည်ညွှန်းပေမည်။ သူတို့သည် ဤလောကီအရာများကိုသာ စိတ်ထား၏။

These individuals were on a trajectory toward final destruction (cf. Rom. 6:21; 9:22; Gal. 6:8), the total opposite of salvation (cf. Phil. 1:28; 3:20). Their god was their stomach, they were proud of what they should have been ashamed of, and their minds were set on earthly things (v. 19). Some interpreters have suggested that koilia (“stomach,” “belly”) is used here to identify those giving in to their sensual desires and living in self-complacency (cf. Rom. 1:21–32; 8:12–13; 16:17–18; 1 Cor. 6:9–10, 13; Gal. 5:13–26; Eph. 5:12; 2 Pet. 2:12–13, 19) rather than living for “the glory of God” (1 Cor. 10:31). They boasted of their freedom yet became a source of shame. In Romans 16:17–18, Paul used this term to describe self-interested persons who were causing divisions and teaching doctrines contrary to what they had learned (cf. Phil. 4:1, 8–9; 1 Cor. 1:10–17; Gal. 1:6–10). They were not serving the Lord Jesus Christ (Rom. 16:18; cf. Phil. 3:18c) but their own stomachs. Paul urged the Christians in Rome to not get caught up in controversies, discussions, and contentions as such people do, but to avoid them (Rom. 16:17; cf. 1 Cor. 5:8; 2 Thess. 3:6). The use of koilia in the context of Philippians 3:18–19 probably refers to false teachers who were spreading their fallacies, motivated by personal gain. They were focused on earthly things.

 

ခရစ်ယာန်များကား ဤလောကီအရာများကို စိတ်မထား။ အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်နိုင်ငံသားဖြစ်ခြင်း၏ မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်ဖြစ်၍။ ၃:၂၀-၂၁ တွင် ပါဝုလ်၏ အဓိကသွန်သင်ချက်တစ်ခုဖြစ်သော ကောင်းကင်နိုင်ငံသားဖြစ်ခြင်းကို ဖော်ပြ၏။ ထိုနေရာမှ ကယ်တင်ရှင် သခင်ယေရှုခရစ်ကို စောင့်မျှော်နေ၏ (၃:၂၀)။ သူပြန်ကြွလာတော်မူသောအခါ ငါတို့၏ ယခုယုတ်ညံ့သောကိုယ်ခန္ဓာကို သူ၏ ဘုဏ်တော်ကိုးရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တူအောင် ပြောင်းလဲပေးတော်မူလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ကယ်တင်ရှင်သည် ငါတို့၏ ယခုယုတ်ညံ့၊ အားနည်း၊ ပျက်စီးတတ်၊ သေတတ်သော သဘောကို ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ငန်းကို အသက်ဝင်စေတော်မူမည်။ သူပြန်ကြွလာတော်မူသောအခါ ပြောင်းလဲခြင်းခံရလိမ့်မည် (၁ ကောရိန် ၁၅:၄၂-၅၈)။ သူ၏ ဘုဏ်တော်ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တူအောင် ဖြစ်စေတော်မူမည်။ ထိုသို့ပြုရာတွင် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ကျော်လွှား၍ နိုင်တော်မူသော တန်ခိုးတူညီသောတန်ခိုးကို သုံးတော်မူမည်။ ဖိလိပ္ပိလူတို့သည် ကောင်းကင်နိုင်ငံသားများဖြစ်၍ (၃:၂၀-၂၁) သခင်အထဲ၌ မယိမ်းယိုင်ဘဲ တည်ကြည်စွာနေကြရန် (၄:၁)၊ ဧဝံဂေလိတရားကို ကာကွယ်ရန် သူရဲကောင်းများကဲ့သို့ သစ္စာရှိစွာ တိုက်ခိုက်ကြရန် (၁:၁၆/၁၇)၊ အားမလျှော့ဘဲ ပြိုင်ပွဲပန်းတိုင်ဆီသို့ု ပြေးနေသော အားကစားသမားကဲ့သို့ ဖြစ်ကြရန် ပါဝုလ်တိုက်တွန်း၏ (၃:၁၃-၁၄)။

Christians do not set their minds on earthly things, because they have something better: the blessed hope of their heavenly citizenship. In 3:20–21, a cornerstone of Paul’s teachings, the apostle provides the definitive answer in his debate with the Jews, whose minds were set only on earthly things related to the pride of ethnic identity (cf. 3:5–6). They were to see themselves as citizens of the heavenly city, the place from which they were awaiting the coming Savior, “the Lord Jesus Christ” (3:20). At His coming, He will transform the bodies of our current humble condition into the likeness of His own glorious body (v. 21). The Savior will make effective His work of salvation on our lowly bodies, that is to say, our fallen, weak, corruptible, and mortal nature. They will be changed at His return (cf. 1 Cor. 15:42–58) and be made into the likeness of His own body of glory. In doing so, Christ will use the same power that brings all things into subjection to Himself. Since the Philippians were heavenly citizens (3:20–21), Paul urged them to remain unmoved in the Lord (4:1) as warriors faithfully fighting “for the defense of the gospel” (1:16 [NIV]/17 [NKJV]) and as athletes who unhesitatingly run toward the end goal (3:13–14).

 

အခန်းကြီး - ၄

၄:၂-၉ ညီညွတ်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းဆီသို့ ခေါ်ဆိုခြင်း

ဓမ္မသီအိုရီပိုင်းနှင့် အငြင်းပွဲဖြစ်စရာများကို ချန်ရစ်ပြီး ဖိလိပ္ပိစာတွင် ပါဝုလ်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာနှင့် လက်တွေ့တိုက်တွန်းချက်များသို့ ရောက်၏။ အမိန့်ပုံစံ အများဆုံးဖြစ်၍ အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးကြား သဘောထားကွဲလွဲမှုကို ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်၏။ ပါဝုလ်သည် ယူအိုဒိယနှင့် ဆုန်တိခေတို့အား သခင်အထဲ၌ တူညီသောစိတ်ရှိကြရန် တိုက်တွန်း၏ (အပိုဒ် ၂၊ ၁:၂၇၊ ၂:၁-၅၊ ၃:၁၅၊ ၁၉၊ ၄:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ စာလူးထံသို့ ပါဝုလ်နှင့် အတူတူ ဧဝံဂေလိတရားအတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကူညီကြရန် တိုက်တွန်း၏။ ဤနေရာတွင် သုံးသော ကြိယာ ဆုန်အာသလေအိုး ဆိုသည်မှာ “အတူတူတိုက်ခိုက်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သူတို့သည် မှားသောဆရာများမဟုတ်။ သို့သော် သဘောထားကွဲလွဲမှုကို ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်၍ ထိရောက်သောအမှုတော်ဆောင်နိုင်မည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ပါဝုလ်နှင့်အတူ ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာရာတွင် အမှုတော်ဖက်များဖြစ်ခဲ့ကြ၏။ ပါဝုလ်သည် သူတို့ကို ဂုဏ်ယူ၏။ အကြောင်းမှာ သူ၊ ကလဲမန်နှင့် အခြားဝိညာဉ်အမှုတော်ဖက်များနှင့် ဘေးချင်းကပ်လျက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ဖိလိပ္ပိလူတို့သည် ကလဲမန်ကို ကောင်းစွာသိကြသဖြင့် ပါဝုလ်မှတ်စရာမလို။ ထိုအမှုတော်ဖက်များ၏ နာမည်၊ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအပါအဝင် အသက်စာအုပ်ထဲတွင် ရှိကြောင်း ပါဝုလ်မှတ်သား၏ (ထွက်မြောက်ရာ ၃၂:၃၂-၃၃၊ ဆာလံ ၆၉:၂၈၊ ဒံယလ် ၇:၉-၁၄၊ ၁၂:၁၊ ဗျာဒိတ် ၃:၅၊ ၁၃:၈၊ ၁၇:၈၊ ၂၀:၁၂၊ ၂၁:၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြှည့်ပါ)။ သူတို့သည် ကောင်းကင်မြို့၏ နိုင်ငံသားများဖြစ်၍ ထိုမြို့၏ နိုင်ငံသားစာရင်းတွင် နာမည်ပါရှိကြ၏။ ဧဝံဂေလိတရားအတွက် သူတို့၏ အားထုတ်မှုသည် ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်ခံရမည်မဟုတ်။

4:2–9

A Call for Unity, Joy, and Peace

Leaving behind theological and controversial issues, Philippians continues with Paul’s personal and practical exhortations in which the imperative mode predominates, addressing the case of two church leaders involved in a dispute. Paul exhorted two women, Euodia and Syntyche, to reach an agreement in the Lord, that is, to “be of the same mind in the Lord” (v. 2; cf. 1:27; 2:1–5; 3:15, 19; 4:7). He urged the church to which the letter was addressed to help these women, both of whom worked with Paul. The verb used here, synathleō, means “to contend with” or “alongside.” They were not false teachers, but their disagreement had to be dealt with in order for them to have an effective ministry. These two women were Paul’s coworkers in the proclamation of the gospel. He was indeed proud of them, because they fought side by side with him, Clement, and the rest of his spiritual coworkers. The Philippians knew Clement so well that Paul did not need to identify him further. Paul noted that the names of his fellow workers, including the names of the two female workers, are in the Book of Life (cf. Ex. 32:32–33; Ps. 69:28; Dan. 7:9–14; 12:1; Rev. 3:5; 13:8; 17:8; 20:12; 21:27). They are citizens of the heavenly city, and their names are recorded in the registry of that city. The labor of these individuals on behalf of the gospel will never be forgotten.

 

အသင်းတော်၏ အားအင်ကို ခိုးယူသော အငြင်းအခုံများကို ပါဝုလ်မလိုလား။ သခင်အထဲ၌ အစဉ်အမြဲ ဝမ်းမြောက်ကြရန် တိုက်တွန်း၏ (ဖိလိပ္ပိ ၄:၄)။ ခရစ်တော်အထဲ၌ ရှိသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို သေးငယ်သောအရာများကြောင့် မပျက်စီးစေဘဲ ဖြေရှင်းပြီး အစဉ်အမြဲ ဝမ်းမြောက်ကြရန် တိုက်တွန်း၏။ ထိုဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ဧပီအေးကေး (နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း၊ ကျိုးကြောင်းညီ၊ ကျေးဇူးပြုတတ်ခြင်း) ဖြင့် ထင်ရှား၏။ ထိုဂုဏ်တော်သည် လူတိုင်းမြင်နိုင်ရန် ပါဝုလ်ညွှန်း၏ (အပိုဒ် ၅၊ ယောဟန် ၁၃:၃၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောဘဝသည် သခင်ချည်းနီးပြီဟူသော ယုံကြည်ချက်အောက်တွင် အသက်ရှင်ရ၏ (ဖိလိပ္ပိ ၁:၆၊ ၉-၁၁၊ ၂:၁၆၊ ၂ သက်သာလောနိတ် ၁:၇-၈၊ ဟေဗြဲ ၁၀:၂၄-၂၅၊ ယာကုပ် ၅:၈၊ ဗျာဒိတ် ၁:၇၊ ၂၂:၂၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် လက်ရှိဘဝမှ ခွဲထွက်စေခြင်းမဟုတ်၊ စိတ်နှလုံးကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် လူသားချင်းစာစိတ်ဖြင့် ပြည့်ဝစေရမည်။

Paul did not want controversies that rob the church of its vitality, and he enjoined believers to always rejoice in the Lord (Phil. 4:4). We should not let small matters damage our joy in Christ but should resolve them and rejoice in all circumstances in life. This joy expresses itself in epieikes (“gentleness,” “reasonableness,” “graciousness”), a quality Paul indicates should be noticeable to everyone (v. 5), including the community of believers (cf. John 13:35). The life of joy and gentleness is lived under the conviction that the Lord is coming soon (Phil. 1:6, 9–11; 2:16; 2 Thess. 1:7–8; Heb. 10:24–25; James 5:8; Rev. 1:7; 22:20). This hope does not detach us from the present life, but it should fill our hearts with joy and kindness toward our fellow human beings.

 

‌ေပါလုသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်ခြင်းမရှိကြရန်၊ စိတ်ပူဆွေးခြင်းကို ရပ်တန့်ကြရန် ထပ်မံတိုက်တွန်း၏ (ဖိလိပ္ပိ ၄:၆)။ ဆုတောင်းခြင်း၊ တောင်းပန်ခြင်း၊ တောင်ရွှဲခြင်း (ပရိုဆယူချေး၊ ဒဲအေးဆေး၊ အိုက်တေးမာတာ၊ ၁:၄၊ ၉၊ ဧဖက် ၆:၁၈၊ ၁ တိမောသေ ၂:၁၊ ၅:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဟူသော အဓိပ္ပာယ်တူစကားလုံး သုံးလုံးဖြင့် စိုးရိမ်ခြင်းမှ လွတ်ကင်းရန် အစဉ်ဆုတောင်းနေခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ကြရန် တိုက်တွန်း၏၏။ ဘုရားသခင်သည် အကြီးဆုံးပြဿနာထက် ကြီးမားတော်မူ၏။ အလွန်အကြံးအားထုတ်၍ သူ့ကို ရှာဖွေသူများကို ဆုချတော်မူ၏ (ဟေဗြဲ ၁၁:၆၊ ၁ ပေ ၅:၆-၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အပိုဒ် ၇ ရှိ “နှင့်” ဟူသော စကားသည် ဆုတောင်းခြင်းကို ဇွဲရှိစွာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်သော “ဘုရားသခင်၏ ငြိမ်သက်ခြင်း” ကို ညွှန်ပြ၏။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်းသည် စိတ်ကူးနိုင်သမျှထက် ကြီးမြတ်၍ စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းလာသော စိတ်ခံစားမှုနှင့် ဉာဏ်ရည်ကို ကာကွယ်ပေး၏။ လိုင်ပုန် (အများအားဖြင့် “နောက်ဆုံး” ဟု ဘာသာပြန်) ကို ဤနေရာတွင် သုံး၍ သခင်အထဲ၌ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေနည်းကို နားလည်စေမည့သော နောက်ဆုံးအမိန့်များကို မိတ်ဆက်သည်ဟု ဆိုလို၏။ ဤအရာများကို စိတ်ထဲထား၍ တွေးတောဆင်ခြင်ကြရန် (လိုဂီဇက်စ်သေး) နှင့် လုပ်ဆောင်ကြရန် (အပိုဒ် ၉)။ စာရင်းတွင် စိတ်ထဲထားရမည့်အရာများ၏ နမူနာမျှသာ ပါဝင်၏။ လူတို့၏ အမှန်၊ ဂုဏ်ပုဒ်၊ သန့်ရှင်းမှု စသည်တို့ကို ကွဲပြားစွာ နားလည်ကြသဖြင့် ထိုက်သင့်၊ ဂုဏ်ရှိ၊ ချီးမွမ်းဖွယ်ဖြစ်သမျှကို စိတ်ထဲထားရန် ထပ်မံဖြည့်စွက်ထား၏ (အပိုဒ် ၈)။ ထိုက်သင့်မှုကို အကဲဖြတ်ရန် စံသတ်မှတ်ချက်မှာ တမန်တော်က ပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်များဖြစ်၏။ “ငြိမ်သက်ခြင်း၏ ဘုရားသခင်” သည် သူ့ကို ယုံကြည်အားထားသူများနှင့်အတူ ရှိတော်မူမည်ဟူသော ကတိရှိ၏ (အပိုဒ် ၉၊ ၁:၂၊ ၄:၆-၇၊ ရောမ ၁၆:၂၀၊ ၂ ကောရိန် ၁၃:၁၁၊ ၁ သက်သာလောနိတ် ၅:၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Paul further exhorted the Philippians to not be anxious about anything, or, to put it another way, to stop worrying (Phil. 4:6). By using three parallel synonyms, proseuchē (“prayer”), deēsei (“petition,” “supplication”), and aitēmata (“requests”; cf. 1:4, 9; Eph. 6:18; 1 Tim. 2:1; 5:5), the apostle admonished the Philippians to be free from cares by living a life of constant prayer. God is greater than the greatest problem, and He rewards those who diligently and earnestly seek Him (Heb. 11:6; cf. 1 Pet. 5:6–7). The emphatic conjunction “and” in v. 7 suggests that “the peace of God” is the result of perseverance in prayer. Such a peace surpasses anything we can ever imagine and protects our inner life—emotional as well as rational—from the various kinds of damage caused by anxiety. By using the word loipon (usually translated as “finally”) here, Paul meant that he was introducing the last imperatives, which help us understand how to stand firmly in the Lord (4:1): logizesthe (“think,” “consider,” “meditate on”) these things (v. 8) and do them as well (v. 9). The list includes a sample of the things that should occupy our minds as we wait for the Lord. Paul clarified that people have different understandings of what is true, noble, pure, and so forth, and he consequently added that anything excellent, virtuous, and praiseworthy should be dwelled on (v. 8). The criterion to be used in evaluating the options that might fit within this broad definition was the instruction given to believers by the apostle. They had the promise that “the God of peace” would be with them (v. 9) and would provide peace for those who place their trust in Him (cf. 1:2; 4:6–7; Rom. 16:20; 2 Cor. 13:11; 1 Thess. 5:23).

 

၄:၁၀–၂၀ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း

ဖိလိပ္ပိမြို့မှ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ဧပါဖြိုဒိတုမှတစ်ဆင့် (၄:၁၈) ပိုလုအား ငွေကြေးအကူအညီပေးပို့ခဲ့ကြသည်။ ထိုအကူအညီသည် တမန်တော်အတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်း၏အရင်းအမြစ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဖိလိပ္ပိလူများအတွက်လည်း ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် စစ်မှန်သော စီမံခန့်ခွဲမှုကို ကျင့်သုံးနေကြခြင်းဖြစ်သည် (၄:၁၅–၁၉)။ ပိုလုသည် သူ့အား ချစ်ခြင်းကြောင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရန် လှုံ့ဆော်ခံရသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်မှုသည် သခင်ယေရှုထဲတွင် ပိုလု၏ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို များစွာတိုးပွားစေခဲ့သည်။ ပိုလု၏ဝမ်းမြောက်ခြင်း၏ အဆုံးစွန်သောအကြောင်းရင်းမှာ သခင်ယေရှုပင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကိစ္စတွင် ဖိလိပ္ပိလူများ၏ ဂရုစိုက်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုကိုသာ သူဝမ်းမြောက်ရသည့် အကြီးမြတ်ဆုံးအကြောင်းအရင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ပိုလုသည် မိမိ၏လိုအပ်ချက်များကို ညည်းတွားခြင်းမပြုခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ သူသည် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ကိုယ်တော်ကိုယ်ကျိုး ဖူဖြိုးတတ်သူ (autarkēs - “အခြားမှီခိုစရာမလို၊ ကိုယ်တိုင်လုံလောက်သူ၊ ခွန်အားရှိသူ၊ ဝမ်းမြောက်သူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး များသောအားဖြင့် “လုံလောက်စွာနေတတ်သူ” ဟု ဘာသာပြန်သည်) ဖြစ်ရန် သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ထိုသဘောထားသည် သူ၏ဘဝတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ဆင်းရဲခြင်း၊ ကြွယ်ဝခြင်း၊ ဗိုက်ဆာခြင်း၊ ဝချမ်းသာခြင်း၊ ပေါများခြင်းနှင့် ချို့တဲ့ခြင်းတို့ကို သိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ပိုလု၏လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်– ခရစ်တော်အားဖြင့် ခပ်သိမ်းသောအရာကို ငါတတ်နိုင်၏။ ခရစ်တော်သည် ငါ့ကိုခွန်အားပေးတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၃)။ ဆိုလိုသည်မှာ သခင်ဘုရားသည် သူ့ကိုဆောင်ထားတော်မူမည်ကို သိသောကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်သည်ဟု သိသည်။ ကိုယ်တော်၏ကျေးဇူးတော်သည် သူ့အတွက် လုံလောက်သည်။ ဤသည်မှာ ပိုလု၏ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကျိုးဖူဖြိုးခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သည်။ ဘဝကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပိုလု၏ လွတ်လပ်မှု၏ တွန်းအားမှာ အထက်တွင်ရှိတော်မူတစ်ပါးအပေါ် မှီခိုအားထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကျိုးဖူဖြိုးမှုသည် ခွန်အားအနန္တရှိသော အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူသော သခင်ယေရှုခရစ်တော်နှင့် အသက်ရှင်သော ပေါင်းသင်းခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ ဘာသာစကားကို ပိုလု၏ အခြားစာများတွင်လည်း တွေ့ရသည် (ဧဖက် ၆:၁၀၊ ၁တိ ၁:၁၂၊ ၂တိ ၂:၁၊ ၄:၁၇၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၇–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

4:10–20

Expression of Gratitude

The church in Philippi had sent Paul, through Epaphroditus (4:18), financial assistance, which had been a source of joy for the apostle and a blessing to the Philippians, who had been practicing true stewardship (4:15–19). Paul was moved to express his gratitude for their love for him. Their selflessness greatly increased Paul’s joy in the Lord. The ultimate cause of Paul’s joy was the Lord, but the Philippians’ care and concern for him was acknowledged in this case as his greatest reason for rejoicing (v. 10). Paul did not complain about his needs, because he had learned to be autarkēs (“independent,” “self-sufficient,” “strong,” “jubilant,” usually translated “content”) in whatever situation he might find himself (v. 11), an attitude that obviously contributed to his joy in life. He knew about having little and having much, about being hungry and being full, about living in abundance and living in poverty (v. 12). Paul’s secret was a simple one: he could do everything through Christ, the One giving him strength (v. 13). That is, he knew he could face anything, because he knew that the Lord would carry him through; His grace was sufficient for him. This was the secret of Paul’s self-sufficiency. The driving force behind Paul’s independence when facing life was his dependence on Someone above him. His self-sufficiency was the result of His vital union with an all-sufficient source of power: the One who generated power in him and enabled him, the Lord Jesus Christ. The same language is used elsewhere in Paul’s writings (Eph. 6:10; 1 Tim. 1:12; 2 Tim. 2:1; 4:17; cf. Phil. 3:7–10).

 

သို့ရာတွင် ပိုလုသည် ဖိလိပ္ပိလူများ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပေးပို့သော လက်ဆောင်ကို တန်ဖိုးမထားခဲ့သည်မဟုတ်။ သူတို့၏ လှူဒါန်းမှုသည် သူ့အတွက် ခက်ခဲသောအချိန်၌ ကောင်းချီးဖြစ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄) နှင့် လှူဒါန်းသူများအတွက်လည်း ကောင်းချီးဖြစ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၇) ဟု သူတို့အား ပြောပြခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဖိလိပ္ပိလူများသည် ပိုလု၏လိုအပ်ချက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းမဟုတ်ခဲ့ပါ။ အခြားအသင်းတော်များက မည်သည့်အကူအညီမျှ မပေးခဲ့စဉ် သူတို့က ယခင်ကတည်းက ကူညီခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ လက်ဆောင်များအတွက်သာမက ယခင်က ပေးခဲ့သော ဝန်ဆောင်မှုများအတွက်လည်း ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ယခုလက်ဆောင်များသည် ယခင်က များစohanစွာ ပေးခဲ့သမျှ၏ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ စိတ်နှလုံးထဲမှ ဝမ်းမြောက်စွာ ပေးလှူလိုခြင်းသည် ဖိလိပ္ပိလူများ၏ ခရစ်ယာန်ဘဝအတွေ့အကြုံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်ယာန်တိုင်း၏ နှလုံးထဲတွင် ရှိသင့်သည်။

Of course, Paul did not undermine the loving gift of the Philippians; he told them that their donations had been a blessing both for him during his time of difficulty (v. 14) and for the donors (v. 17). This was not the first time that the Philippians ministered to Paul’s needs; they had done it before when no one else provided any help to the apostle (v. 15). Therefore, the apostle not only thanked them for the donations at this time but also for the services previously received. He was aware that their donations in the present were just an outflow of many past ones. Willingness to give was part of the Philippians’ Christian experience and should be in the heart of every believer.

 

ဖိလိပ္ပိလူများ၏ ရက်ရောမှုကို ပိုလုသည် မက်ဆီဒိုနိယမှ ထွက်ခွာပြီးနောက်သာမက၊ ထေသာလောနိတ်မြို့၌ ရှိစဉ်ကပင် ပြသခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ထိုမြို့တွင် ပိုလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ငွေရှာသည့်သူဟု အထင်မခံရရန် အခြားသူများထံမှ အကူအညီ လက်မခံခဲ့ပါ (၁သက် ၂:၉၊ ၂သက် ၃:၈)။ ပိုလုသည် ဖိလိပ္ပိလူများထံမှ ငွေကြေးအကူအညီ တောင်းဆိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ သူတို့၏ ရက်ရောမှု၏ အကျိုးကို ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာတွင် စုပေးရန် အလိုရှိသည် (ဟေဗြဲ ၆:၁၀–၁၂၊ ၁၀:၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့နောက် ပိုလုက သူလိုအပ်သမျှ အားလုံးကို လက်ခံရရှိပြီး၊ လိုတိုင်းပြည့်စုံပြီးသား ပေါများလျှံနေပြီဟု ကြေညာခဲ့သည် (၄:၁၈)။ ဧပါဖြိုဒိတုထံမှ ဖိလိပ္ပိလူများ ပေးပို့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကျေးဇူးတော်လက်ဆောင်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက်၊ သူ၏လိုအပ်ချက်များ ပြည့်စုံပြီဟု ဆိုနိုင်ခဲ့သည် (၄:၁၉)။

The generosity of the Philippians was shown not only after Paul left Macedonia but also before when he was in Thessalonica (v. 16), the very place from which he avoided receiving help (1 Thess. 2:9; 2 Thess. 3:8) in order to prevent giving the new believers the impression that he was a peddler. Paul was not requesting financial support from the Philippians, because he eagerly desired that the results of their generosity be credited to their heavenly account (cf. Heb. 6:10–12; 10:34). Paul then declared that he had received everything he needed and had even more than he needed—an abundance (Phil. 4:18). Having received from Epaphroditus (v. 18; cf. 2:25, 30) the gift of love and grace sent by the Philippians, Paul could say that his needs had been met (4:19).

 

ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာဘာသာစကားကို သုံးလျက် (ထွက် ၂၉:၁၈၊ ၂၅၊ ဝတ် ၁:၉၊ ၁၃၊ ၂ကော ၂:၁၅၊ ဧဖက် ၅:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပိုလုက ပေးပို့လိုက်သော ပစ္စည်းများကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းဖွယ် ရနံ့သင်းသာ၊ အဖိုးတန်ဆုံး ယဇ်ပူဇော်သက္ကာဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (၄:၁၈)။ ထိုနည်းတူ ဓမ္မဟောင်းဘာသာစကားကို သုံးလျက် (ဝတ် ၁:၂–၁၇၊ ၂:၁–၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ထိုလက်ဆောင်သည် သူတို့အတွက် စရိတ်ကြီးမြင့်ခဲ့သည် (၂ကော ၈:၁–၂) ဖြစ်၍ ဘုရားကို နှစ်သက်ဖွယ် လက်ခံဖွယ်ရာ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာဖြစ်သည်ဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (ရော ၁၂:၁၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ “ငါ့ဘုရား” ဟူသော ပိုင်ဆိုင်ကတ္တူစကားဖြင့်၊ သူ့ကို ဤမျှ ရက်ရောစွာ ကူညီခဲ့ကြသော ဖိလိပ္ပိလူများ၏ လိုအပ်သမျှကို ခရစ်တော်ယေရှုထဲ၌ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေအနန္တတွင် ပေးတော်မူမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ကျမ်းစာက ဘုရားသခင်သည် ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် အဆုံးမရှိ ကြွယ်ဝတော်မူကြောင်း (ဆာ ၂၄:၁၊ ၁၀၄:၁–၉၊ ၂၄၊ ဟဂ္ဂဲ ၂:၈၊ ၁ကော ၁၀:၂၆)၊ ကြွယ်ဝရုံမျှမက ကောင်းမြတ်တော်မူ၍ လူသားတို့၏ လောကီလိုအပ်ချက်များကို ကိုယ်တော်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းမှ ပေးတော်မူကြောင်း၊ ကျေးဇူးတော်နှင့် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာတို့၌လည်း ကြွယ်ဝတော်မူ၍ (ဧဖက် ၂:၄၊ ၇) ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်၏ ကြွယ်ဝမှုအတိုင်း လူမျိုး၏ ဝိညာဉ်ရေးလိုအပ်ချက်များကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးတော်မူကြောင်း ကျမ်းစာက ဖော်ပြထားသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ခရစ်တော်ယေရှုအားဖြင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

Using the OT sacrificial language (Ex. 29:18, 25; Lev. 1:9, 13; cf. 2 Cor. 2:15; Eph. 5:2), Paul describes the things sent as a grateful fragrance, a most precious offering (Phil. 4:18). Using the same OT language (cf. Lev. 1:2–17; 2:1–13), he acknowledged that the gift was a costly one for them (2 Cor. 8:1–2) and therefore was an acceptable sacrifice that pleased God (cf. Rom. 12:1; Heb. 13:16). The possessive adjective “my God” indicates that his God would provide the Philippians—who had so generously helped him—with everything they would need, and that this would flow from the ploutos (“fortune,” “treasure,” “abundance”) of His glory in Christ Jesus (v. 19). The Bible tells us that, as Creator, God is unendingly and infinitely rich (Pss. 24:1; 104:1–9, 24; Hag. 2:8; 1 Cor. 10:26); but He is not only rich, He is also good, and He provides for the temporal needs of humankind out of His goodness. He is equally rich in grace and mercy (Eph. 2:4, 7), and according to the richness of His grace, He also provides for the spiritual needs of His people. All of this is possible through Christ Jesus.

 

ခရစ်တော်ကို ရည်ညွှန်းချက်ကို ဝါကျအဆုံးတွင် ထားရှိခြင်းသည် အလေးပေးဖြစ်ပြီး “ဖြည့်ဆည်းပေးမည်” ဟူသော ကြိယာနှင့် ဆက်စပ်၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရမည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံမှုသည် ငါတို့၏ အလယ်အလတ်ဖြစ်တော်မူသော ယေရှုခရစ်အားဖြင့် အနန္တဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးတော်မူခဲ့ပုံကြောင့် ပိုလုသည် “ငါတို့ဘုရားသခင်နှင့် ခမည်းတော်” အား ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းခြင်း (doxology) ကို ဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ကိုယ်တော်အား ဂုဏ်တော်ပေးခြင်းသည် ကိုယ်တော်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ငါတို့ဘဝကို ကိုယ်တော်၏အလိုတော်နှင့် လျော်ညီစေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ငါတို့အား ပေးတော်မူခဲ့သမျှအတွက် ဘုရားသခင်အား ငါတို့၏ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းမှုသည် အစဉ်အမြဲ တည်ရှိလိမ့်မည် (အတိအကျ “ခေတ်နှင့်ခေတ်အဆက်ဆက်”၊ ဂလာတိ ၁:၅၊ ၁တိ ၁:၁၇၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၂၁၊ ၁ပေ ၄:၁၁၊ ဗျာ ၁:၆၊ ၄:၉၊ ၇:၁၂၊ ၁၁:၁၅၊ ၁၅:၇၊ ၁၉:၃၊ ၂၂:၅ ကြည့်ပါ)။ ဤသို့ ပိုလုက “အာမင်” ဟု ထည့်ပြောခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပြောခဲ့သမျှကို အလိုအလျောက်နှင့် ဝမ်းမြောက်စွာ အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၀၊ ရော ၉:၅၊ ၁၁:၃၆၊ ၁ကော ၁၄:၁၆၊ ဂလာတိ �:၅၊ ဧဖက် ၃:၂၁၊ ၁တိ ၁:၁၇၊ ၁ပေ ၄:၁၁၊ ဗျာ ၁:၆၊ ၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ အသင်းတော်၏ “ဟုတ်ကဲ့” ဖြစ်ပြီး ယေရှုခရစ်ထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်းပင်ဖြစ်သည် (၁ကော ၁:၂၀၊ ဗျာ ၅:၁၄၊ ၇:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The reference to Christ is placed at the end of the sentence for emphasis and should be interpreted in connection with the verb “shall supply”/“will meet” (v. 19). God’s fullness is boundless through Jesus Christ our Mediator. Because of what God has done in supplying for our needs, Paul breaks out in a doxology addressed to “our God and Father” (v. 20). To give glory to Him is to be grateful to Him and to align our lives to His will. Our gratitude to God for what He has provided for us through Christ will last forever and ever (lit. “unto the ages of the ages”; see Gal. 1:5; 1 Tim. 1:17; Heb. 13:21; 1 Pet. 4:11; Rev. 1:6; 4:9; 7:12; 11:15; 15:7; 19:3; 22:5). To this Paul adds “Amen,” a spontaneous and joyful confirmation of all that has been said (v. 20; cf. Rom. 9:5; 11:36; 1 Cor. 14:16; Gal. 1:5; Eph. 3:21; 1 Tim. 1:17; 1 Pet. 4:11; Rev. 1:6, 7). It is the yes of the church praising God and accepting His promises in Jesus Christ (1 Cor. 1:20; cf. Rev. 5:14; 7:12).

 

၄:၂၁–၂၃ နှုတ်ဆက်စကားနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်း

ပိုလုသည် စာကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် အုပ်စုသုံးစု ဖော်ပြခဲ့သည် (၄:၂၁–၂၂)။ သူသည် ခရစ်တော်ယေရှုထဲတွင် ရှိသော ယုံကြည်သူတိုင်းအား နှုတ်ဆက်သည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ဤစာတွင် ခရစ်တော်ယေရှုသည် ပိုလုနှင့် ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်တို့ အတူတကွ ခံစားရသော အသက်တော်၏ အရင်းအမြစ်နှင့် အဖြစ်မှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ရောမမြို့ရှိ ညီအစ်ကိုများ၏ နှုတ်ဆက်စကားကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ထိုသူများမှာ တိမောသေ၊ အရစ္စတာခါ၊ ဧပါဖြိုဒိတုကဲ့သို့ ပိုလု၏ အလွန်နီးကပ်သော အဖော်များဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူတို့အားလုံး၏ နှုတ်ဆက်စကားကို ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ဧကရာဇ်နန်းတော်ထဲက သူများကို ဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ဤနေရာတွင် ဧကရာဇ်၏ မိသားစုကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဧကရာဇ်နှင့် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် သက်ဆိုင်သော အိမ်တွင်းနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရသော ကျွန်များနှင့် လွတ်လပ်သူများကို ဆိုလိုသည်။ အကြောင်းအရာအရ ပိုလုသည် သူ၏ထောင်ချခံရချိန်တွင် ကူညီပေးခဲ့ကြပြီး ပိုလု၏ဓမ္မအမှုအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့ကြသူများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

4:21–23

Greetings and Blessings

There are three different groups that Paul mentions in bringing his epistle to a close (4:21–22). He greets every believer “in Christ Jesus” (v. 21). In the epistle, Christ Jesus is both the source and the reality of the life that Paul and the Philippian church enjoyed together. Paul shared the greetings from the brethren in Rome (v. 21), who were Paul’s closest associates—individuals such as Timothy, Aristarchus, and Epaphroditus. He also sent the greetings of all of God’s people, especially those who were a part of Caesar’s household (v. 22). The reference here is not to the emperor’s family but to individuals—most likely slaves and freemen—tasked with carrying out the domestic and administrative responsibilities connected to the emperor and his property. The context indicates that Paul was speaking specifically about those who assisted the apostle in his imprisonment and who had been converted through his ministry.

 

ပိုလုသည် ဘုရားသခင်၏ အထွဋ်အထိပ် လက်ဆောင်ဖြစ်သော ကျေးဇူးတော်ကို ဖော်ပြလျက် စာကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၃၊ ၁:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခြွင်းချက်အနည်းငယ်မျှသာ (ဧဖက် ၆:၂၃၊ ကောလောသံ ၄:၁၈၊ ၁တိ ၆:၂၁၊ ၂တိ ၄:၂၂၊ တိတု ၃:၁၅) ရှိပြီး၊ ပိုလု၏ စာများတွင် နိဂုံးကောင်းချီးပေးရာတွင် သခင်ယေရှုခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အမြဲဖော်ပြလေ့ရှိသည် (ရော ၁၆:၂၄၊ ၁ကော ၁၆:၂၃၊ ၂ကော ၁၃:၁၄၊ ဂလာတိ ၆:၁၈၊ ၁သက် ၅:၂၈၊ ၂သက် ၃:၁၈၊ ဖိလေမုန် ၂၅)။ ဤစာအစတွင် ဘုရားသခင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်တို့မှ ကျေးဇူးတော်ကို ပေးထားသော်လည်း၊ နိဂုံးကောင်းချီးတွင် ကျေးဇူးတော်ပေးသော သူအဖြစ် “သခင်ယေရှုခရစ်တော်” ကို အလေးပေးဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဖိလိပ္ပိလူများအား ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကျေးဇူးတော်ကို ထင်ရှားစေသော နည်းလမ်းကို အလေးပေးရန်နှင့်၊ ယေရှုသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူကြောင်း သတိပေးရန် ဖြစ်နိုင်သည် (၁:၆–၁၁၊ ၁:၂၇–၂၈၊ ၂:၁၂–၁၃၊ ၂:၂၇၊ ၃:၁၂–၁၅၊ ၄:၆–၇၊ ၄:၁၉–၂၀၊ ၁:၂၁၊ ၂၃၊ ၂:၅–၁၁၊ ၃:၁၊ ၃၊ ၃:၈–၁၁၊ ၄:၁၊ ၄:၁၃ ကြည့်ပါ)။ အချို့လက်ရေးမူများတွင် အပိုဒ် ၂၃ ၌ “သင်တို့၏ဝိညာဉ်နှင့်အတူ” ဟု ဖတ်ရပြီး နောက်ဆုံး “အာမင်” မပါပါ။ အချို့မူကား “သင်တို့အားလုံးနှင့်အတူ” ဟု ဖတ်ရပြီး “အာမင်” ပါသည်။ အလွန်ဖြစ်နိုင်ဆုံး ဖတ်ရှုပုံမှာ “ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်သည် သင်တို့ဝိညာဉ်နှင့်အတူ ရှိပါစေသတည်း။ အာမင်။” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

Paul closes his letter with a mention of God’s supreme gift of grace (v. 23; cf. 1:2). With few exceptions (Eph. 6:23; Col. 4:18; 1 Tim. 6:21; 2 Tim. 4:22; Titus 3:15), Paul always mentions the grace of Jesus Christ in the final benediction of his letters (Rom. 16:24; 1 Cor. 16:23; 2 Cor. 13:14; Gal. 6:18; 1 Thess. 5:28; 2 Thess. 3:18; Philem. 25). Although at the beginning of this letter, grace is offered from both God and the Lord Jesus Christ, in the final benediction, Paul highlights the “Lord Jesus Christ” as the One who bestows that grace (v. 23). This was possibly done to emphasize the means through which God’s love and favor were made known among the Philippians (Phil. 1:6–11, 27–28; 2:12–13, 27; 3:12–15; 4:6–7, 19–20) and to remind them that Jesus is the source of all joy and hope (1:21, 23; 2:5–11; 3:1, 3, 8–11; 4:1, 13). Some manuscripts read “your spirit” in v. 23 (cf. Gal. 6:18; 2 Tim. 4:22) and do not have the final “Amen.” Other manuscripts read “you all” and include the “Amen.” The most probable reading seems to be, “[May] the grace of our Lord Jesus Christ be with your spirit. Amen.”

 

စာနိဂုံးတွင် လူသားတို့၏ လိုအပ်ချက်ကို ဂရုစိုက်တော်မူပြီး အခြားသူများကို ကူညီရန် သူတို့ကို သုံးတော်မူသော တန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုသဘောထားကို ကိုယ်တော်၏သားတော်အားဖြင့် ပုံသက်သေပြခဲ့သည်။ ဘုရားဖြစ်တော်မူလျက် လူဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ကိုကိုယ် နှိမ့်ချကာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသက်ကို စွန့်ခဲ့သည်။ ထမြောက်ခြင်းနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်းသည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး အတိုင်းအတာရှိသော ဖြစ်ရပ်ကို ကြိုတင်ညွှန်ပြထားပြီး၊ ဉာဏ်ရည်ရှိသမျှ သတ္တဝါအားလုံးသည် ခရစ်တော်ကို “သခင်” ဟု ကြွေးကြော်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်၏ အဓိကနှလုံးသားတွင် ရှိသည်။

At the close of the letter, the reader is left with a description of a powerful God who cares for the needs of human beings and who uses them to help others. He modeled such an attitude through His Son, who, being divine, became human, humbled Himself, and gave His life on the cross. His resurrection and exaltation anticipate an event of cosmic dimensions, when all intelligent creatures in the universe will proclaim Christ as Lord. This event belongs at the heart of the Christian hope.