အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
ဧဖက်ဩဝါဒစာ
EPHESIANS
နိဒါန်း
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့်
ရေးသားသူ အစောဆုံးနှင့် ယုံကြည်ရဆုံး ဂရိစာမူများဖြစ်သော သုံးခုတွင် (P46၊ Codex
Sinaiticus [א]၊ Codex
Vaticanus [B]) “ဧဖက်မြို့၌ရှိသော”
ဟူသော နေရာအမည်မရှိခြင်း (၁:၁) ကြောင့် ပညာရှင်အချို့က ဤဩဝါဒစာသည်
ဧဖက်မြို့သားများအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ အာရှမိုင်နာဒေသရှိ ဘုရားကျောင်းများစွးအတွက်
ယေဘုယျအားဖြင့် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ပေါလု၏
အခြားဩဝါဒစာများနှင့်မတူဘဲ ဤစာတွင် ဧဖက်မြို့၌ရှိသော တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ
ကိုယ်တိုင်နှုတ်ဆက်စကားတစ်ခုမျှ မပါရှိခြင်းက ထိုသီအိုရီကို ထောက်ခံပုံရသည်
(ဖိလိပ္ပိ ၄:၂-၃၊ ကောလောသဲ ၄:၁၅-၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Title
and Authorship. The absence of the
place-name “in Ephesus” (1:1) in the text of three of the earliest and often
most reliable Greek manuscripts that date back to the third and fourth
centuries (P46; Codex Sinaiticus [א];
Codex Vaticanus [B]) has led some scholars to wonder if this epistle was
originally intended to be a general letter written to several of the churches
in Asia Minor instead of just to the church in Ephesus. The fact that, unlike
Paul’s other epistles, this letter does not contain a single personal greeting
to any individual in Ephesus appears to support this theory (cf. Phil. 4:2–3;
Col. 4:15–17).
“ဧဖက်၌ရှိသော” ဟူသော
စကားစုမရှိခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဖြစ်နိုင်ချေနှစ်ခုရှိသည်။ ပထမတစ်မျိုးမှာ မူလက
ထိုစကားစုပါပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အခြားဘုရားကျောင်းများအတွက် ပိုမိုသင့်လျော်စေရန်
ဖယ်ထုတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရောမဩဝါဒစာ ၁:၇ တွင် “ရောမမြို့၌ရှိသော” ဟူသော
စကားစုကို နောက်ပိုင်းမိတ္တူများတွင် ဖယ်ထုတ်ခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသည်။
ဒုတိယတစ်မျိုးမှာ မူလကပင် ထိုစကားစုမပါဘဲ အာရှမိုင်နာဒေသရှိ
ဘုရားကျောင်းများစွးအတွက် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်နိုင်သော်လည်း
“ဧဖက်ဩဝါဒစာ” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို အစောဆုံးကာလကတည်းက အသုံးပြုခဲ့ခြင်း (P46၊ Codex
Vaticanus) က
ဤစာသည် ဧဖက်မြို့သားများအတွက် အလွန်အဖိုးတန်ခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။ ဧဖက်မြို့သည်
အာရှမိုင်နာဒေသတွင် အကြီးကျယ်ဆုံးမြို့ဖြစ်ပြီး ပေါလုသည် ထိုမြို့တွင်
နှစ်နှစ်ခွဲနီးပါး (တကျိပ်နှစ်ပတ်လောက်) ဓမ္မအမှုတာခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၉:၁၀)။
ထို့ကြောင့် ဤစာကို ပထမဦးစွာ ဧဖက်ဒေသဘုရားကျောင်းများတွင် ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး နောက်မှ
ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများသို့ ပြန့်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
There are two potential explanations for the
absence of the place-name “in Ephesus.” One possibility is that the phrase was
originally included in the letter but was omitted at some later time to make
its message more relevant to other churches. This same type of scribal activity
appears to be the reason the words “in Rome” (Rom. 1:7) were omitted from later
copies of Paul’s letter to the church in Rome. The other possibility is that
the phrase was in fact originally absent because the letter was meant for the
churches in Asia Minor. While both explanations are viable, the nearly
unanimous use of the title “to the Ephesians” (cf. P46; Codex Vaticanus)
demonstrates that from an early date, this letter was very dear to the
Christians in Ephesus. Being the most significant city in Asia Minor as well as
the base for Paul’s ministry for nearly three years (Acts 19:10), the letter
probably circulated first among the local churches in Ephesus before eventually
being shared with the other churches in the surrounding area.
ရေးသားချိန် အခြားထောင်ကျခံရသည့်ကာလဩဝါဒစာများ
(ဖိလိပ္ပိ၊ ကောလောသဲ၊ ဖိလေမုန်) နှင့်အတူ ဧဖက်ဩဝါဒစာကို ရောမမြို့တွင်
နှစ်နှစ်ကျခံစဉ် ခရစ်နှစ် ၅၉-၆၁ ခုတွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (တမန်တော် ၂၈:၃၀၊
ဧဖက် ၃:၁၊ ၄:၁၊ ၆:၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထောင်ကျခံရသည့်ကာလဩဝါဒစာများအနက် ဧဖက်နှင့်
ကောလောသဲတို့သည် အလွန်နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အကြောင်းအရာများ
ဆင်တူရုံသာမက နှစ်စောင်လုံးကို တူညီသော ပို့ဆောင်သူ တုခိကု (ဧဖက် ၆:၂၁၊ ကောလောသဲ
၄:၇) မှတစ်ဆင့် ပေးပို့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနှစ်စောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်
ရေးသားပေးပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကောလောသဲဘုရားကျောင်းမှ သတင်းယူလာသော ဧပဖြဒ္ဒသည်
ထိုအချိန်တွင် ပေါလုနှင့်အတူ ရှိနေသေးသည် (ကောလောသဲ ၄:၁၂)။ ဧဖက်၊ ကောလောသဲ၊
ဖိလိပ္ပိဘုရားကျောင်းများမှ သတင်းများ ရောက်ရှိရန်နှင့် အုနဲစိမုကို ကောလောသဲသို့
ပြန်ပို့ရန် အချိန်ပေးရကြောင်း ထည့်တွက်ပါက ဧဖက်ဩဝါဒစာကို
သူ၏ထောင်ကျခံရသည့်ကာလနောက်ပိုင်း၊ ခရစ်နှစ် ၆၁ ခုလောက်တွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
Date. Together with the other Prison Epistles (i.e.,
Philippians, Colossians, and Philemon), Ephesians was likely written during
Paul’s two-year imprisonment in Rome from A.D. 59 to 61 (Acts 28:30; cf. Eph.
3:1; 4:1; 6:20). Among the Prison Epistles, Ephesians and Colossians are
closely connected. Not only do they have a high degree of resemblance but also
both were sent through the same courier: one of Paul’s companions named
Tychicus (6:21; Col. 4:7). This connectedness indicates that Ephesians and
Colossians were written and sent at the same time. When they were written,
Epaphras, who brought the report from Colossae to Paul, was still with the
apostle (Col. 4:12). Allowing time for Paul to have received communication in
Rome from the churches at Ephesus, Colossae, and Philippi and for ministering
to Onesimus before sending him back to Colossae with Tychicus, Ephesians was
likely written late in his imprisonment, around A.D. 61.
ရေးသားသူ ဩဝါဒစာကိုယ်တိုင်တွင်
ပေါလုကိုယ်တိုင် ရေးသားသူအဖြစ် ဖော်ပြထားသော်လည်း (ဧဖက် ၁:၁၊ ၃:၁)၊
ဝေဖန်ရေးပညာရှင်အချို့က ဧဖက်နှင့် ကောလောသဲတို့၏ ဆင်တူမှုကြောင့် ပေါလုမဟုတ်ဟု
ငြင်းဆိုကြသည်။ ကောလောသဲကို ရေးပြီးမှ ဧဖက်ကို ထပ်ရေးစရာမလိုဟု ယူဆကာ
အတုအပရေးသားသူတစ်ဦးက ကောလောသဲကို အခြေခံ၍ ဧဖက်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် အစီအစဉ်ဆင်တူသော်လည်း ဂရိဘာသာဖြင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီသော
ကျမ်းချက်မှာ ဧဖက် ၆:၂၂ နှင့် ကောလောသဲ ၄:၈ တစ်ခွန်းသာရှိသည်
(ဘာသာပြန်ချက်များတွင်လည်း အတူတူမဟုတ်တတ်ပါ)။ ထိုကျမ်းပိုဒ်များသည် ဓမ္မသတ်ဆိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့်
တစ်ခုကို အခြားတစ်ခုမှ ကူးယူရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။
Authorship. Although the epistle identifies Paul as its
author (Eph. 1:1; 3:1), critical scholars have questioned the Pauline
authorship of Ephesians based on the resemblance between Ephesians and
Colossians. They have argued that Paul would not have needed to write Ephesians
after writing Colossians and that an imitator used the latter to produce the
former. While there are similarities in the overall structure and sequence of
the two epistles, there is actually only one verse in the Greek that is
identical in both of them: Ephesians 6:22 and Colossians 4:8 (although,
interestingly, they are not always translated in identical ways). The content
of these two passages, however, is not theological and would have hardly
required someone to copy from the other.
အခြေခံဆင်တူမှုများရှိသော်လည်း
ဓမ္မသတ်အလေးပေးမှုမှာ ကွဲပြားသည်။ ဧဖက်သည် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်သော အသင်းတော်၏
စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အလေးပေးပြီး ကောလောသဲသည် ခရစ်တော်၏ အထွဋ်အထိပ်ကို
အလေးပေးသည်။ ဤဆင်တူမှုနှင့် ကွဲပြားမှုများက ဤနှစ်စောင်ကို အချိန်တိုအတွင်း ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် ပေါလုက စာဖတ်သူများ၏ လိုအပ်ချက်အလိုက်
အကြောင်းအရာများကို ဖွံ့ဖြိုးပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ကောလောသဲသည်
ကောလောသဲသားများရင်ဆိုင်နေရသော သီးခြားခြိမ်းခြောက်မှုကို ဖြေရှင်းပြီး ဧဖက်သည် အာရှမိုင်နာဒေသဘုရားကျောင်းများ၏
ယေဘုယျလိုအပ်ချက်များကို ဖြေရှင်းသည်။
In spite of such basic similarities, each letter
has its own distinctive theological emphasis. Ephesians focuses on the unity of
the church as the body of Christ with Christ as the head, while Colossians
focuses on the supremacy of Christ. The juxtaposition of these similarities and
differences likely suggests that these two epistles were written within a short
time of each other and that Paul, under the guidance of the Holy Spirit,
developed and modified his thoughts to better address the different needs of
his readers. Colossians addressed a specific threat that faced the believers in
Colossae while Ephesians dealt with the more general needs confronting the
churches in Asia Minor.
ဒုတိယနှင့်
တတိယရာစုနှစ်ရှိ အစောပိုင်းအသင်းတော်ဖခင်များသည် ပေါလုအတုဩဝါဒစာများကို
သိရှိခဲ့ကြသော်လည်း ဧဖက်ဩဝါဒစာကို ပေါလုရေးသားသည်ဟု တညီတညွတ်တည်း အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။
ထိုသက်သေခံချက်များကို ပယ်ချရန် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ မတွေ့ရသဖြင့် ပေါလုသည်
ဧဖက်ဩဝါဒစာ၏ ရေးသားသူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပါသည်။
Although early church fathers from the second and
third centuries A.D. were aware of later Pauline forgeries, their statements
unanimously affirm the Pauline authorship of Ephesians. We find no significant
reason to disregard the strength of this testimony and affirm Paul as the
author of Ephesians.
နောက်ခံသမိုင်း ပေါလုသည်
ဒုတိယခရစ်ဝင်ခရီးအဆုံးတွင် ဧဖက်မြို့ကို ပထမဆုံးလာရောက်ခဲ့သည် (တမန်တော်
၁၈:၁၉-၂၁)။ တတိယခရီးတွင် ပြန်လာပြီး သုံးနှစ်နီးပါး နေထိုင်ခဲ့သည် (တမန်တော်
၂၀:၃၁၊ ၁၉:၇-၁၀)။ ဧဖက်ပတ်ဝန်းကျင်မြို့များသို့ ဧဝံဂေလိတရားကို ပေါလု၏
ဧဝံဂေလိဆရာသင်တန်းသားများက ယူဆောင်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဥပမာ၊ ဧပဖြဒ္ဒသည်
ကောလောသဲ၊ လာအိုဒိကိ၊ ဟိယေရာပိုလိမြို့များတဖြစ်သော ဘုရားကျောင်းများကို
တည်ထောင်သူဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၁:၇၊ ၄:၁၂-၁၃)။ ဤဩဝါဒစာတွင်
အခြားထောင်ကျခံရသည့်ကာလဩဝါဒစာများကဲ့သို့ ဧဖက်ဘုရားကျောင်းမှ သီးခြားအစီအရင်ခံစာကို
လက်ခံရရှိပြီးမှ ရေးသားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိသာသည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၂၅၊ ကောလောသဲ ၁:၇-၈၊
ဖိလေမုန် ၁၀-၁၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဧပဖြဒ္ဒမှ ကောလောသဲဘုရားကျောင်းသတင်းကို
ရရှိပြီးနောက် ပေါလုက ကောလောသဲဩဝါဒစာကို ရေးသားပြီး တုခိကုကို ပို့ဆောင်ရန်
တာဝန်ပေးခဲ့သည် (ကောလောသဲ ၄:၇)။ တုခိကုသည် ကောလောသဲသို့သွားရာလမ်းတွင် ဧဖက်၊
ဟိယေရာပိုလိ၊ လာအိုဒိကိမြို့များကို ဖြတ်သွားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဧဖက်ဩဝါဒစာကိုလည်း
တုခိကုအား အပ်နှံခဲ့သည် (ဧဖက် ၆:၂၁)။ ထိုအချိန်တွင် တိမောသေ၊ ဧပဖြဒ္ဒတို့သည်
ပေါလုနှင့်အတူရှိနေပြီး ဧဖက်တွင် သူ၏အဖွဲ့သားများ မရှိတော့သဖြင့်၊
နှစ်နှစ်ကြာမျှအကြာတွင် လာမည့် လူမှားဆရာများကို ကြိုတင်ဟောကြားထားခဲ့သည်
(တမန်တော် ၂၀:၂၉)။ ထို့ကြောင့် ဒေသတွင်းခရစ်ယာန်များ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အားဖြည့်ရန် လိုအပ်သဖြင့် ဤဩဝါဒစာကို ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကောလောသဲနှင့်နီးသော လာအိုဒိကိဘုရားကျောင်းသည်လည်း အလားတူစိန်ခေါ်မှုများနှင့်
ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် ကောလောသဲဩဝါဒစာကို လာအိုဒိကိသားများနှင့် မျှဝေဖတ်ရှုရန်
ညွှန်ကြားခဲ့သည် (ကောလောသဲ ၄:၇-၁၈ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ)။ ကောလောသဲသားများကို
ပတ်ဝန်းကျင်ဘုရားကျောင်းများနှင့် မျှဝေဖတ်ရှုရန် ပေါလုက တိုက်တွန်းခဲ့သည်မှာ
ဧဖက်ဩဝါဒစာကိုလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ဘုရားကျောင်းများသို့ မျှဝေဖတ်ရှုနိုင်အောင်
ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း ထောက်ခံသည်။
Backgrounds. Paul visited Ephesus for the first time toward
the end of his second missionary journey (Acts 18:19–21). He returned on his
third missionary journey and stayed for about three years (Acts 20:31; cf.
19:7–10). It was probably some of Paul’s converts who brought the gospel
message to the cities surrounding Ephesus. Epaphras, for example, was likely
the one who founded the churches in Colossae, Laodicea, and Hierapolis (Col.
1:7; 4:12, 13). There is no indication in the letter that Paul wrote in response
to a specific report from the church in Ephesus as he did in the other Prison
Epistles (cf. Phil. 2:25; Col. 1:7–8; Philem. 1:10–12). After receiving a
report from Epaphras about the church in Colossae, Paul wrote a letter to the
Colossians and appointed Tychicus with the responsibility of delivering it
(Col. 4:7). Recognizing that Tychicus would have to pass through Ephesus,
Hierapolis, and Laodicea on his way to Colossae, Paul probably also entrusted
Tychicus with the letter to be read in Ephesus (Eph. 6:21). Realizing that no
one within his circle of companions was currently in Ephesus since Timothy and
Epaphras were with him (Col. 1:1; 4:12), and anticipating the coming of the
false teachers he had predicted a couple of years before (Acts 20:29), Paul
would have felt the need to strengthen the faith of the Christians in that
territory as well as their unity in Christ. Thus the letter to the Ephesians
was written. Since the church in Laodicea was located near Colossae and was
likely facing challenges similar to those among the Colossians, Paul advised
the believers in Colossae to share his letter with the Laodiceans (see
commentary on Col. 4:7–18). The fact that Paul encouraged the Colossians to
share his message with neighboring churches supports the idea that he may have
written the letter to the Ephesians in such a way that its message could also
be shared with surrounding churches as well.
ဓမ္မသတ်ပါဝင်မှု ဧဖက်ဩဝါဒစာတွင်
အရေးကြီးဆုံးဓမ္မသတ်အကြောင်းအရာမှာ ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့်
သခင်နှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ အသင်းတော်အတွင်း စည်းလုံးညီညွတ်မှုတို့ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် မေတ္တာကိုလည်း အလေးပေးထားသည်။
Theology. One of the most important theological topics in
Ephesians is the church of Christ, particularly its union with the Lord and its
inner unity. We also find an emphasis on hope and love.
၁. အသင်းတော်၏
စည်းလုံးညီညွတ်မှု ဧဖက်နှင့် အာရှမိုင်နာဒေသတွင်းအသင်းတော်များ၏
စည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် ပေါလု၏ အဓိကစိုးရိမ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည် (ဧဖက် ၂:၁၁-၂၂၊
၄:၁-၁၆)။ ဒေသခံအသင်းတော်တစ်ခုတည်းသာမက အသင်းတော်အားလုံး၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို
အလေးပေးသည်။ အသင်းတော်ကို ခရစ်တော်ဦးခေါင်းရှိသော လူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟု ဖော်ပြထားပြီး
(၁:၂၂၊ ၄:၁၅၊ ၅:၂၃) ခရစ်ယာန်များကို ထိုကိုယ်ခန္ဓာ၏ အင်္ဂါများဟု ဆိုသည် (၅:၃၀)။
ခရစ်ယာန်အားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ အိမ်ထောင်စုဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်သည်
အဓိကထောင့်ကျောက်တိုင်၊ တမန်တော်များနှင့် ပရောဖက်များသည် အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်
(၂:၁၉-၂၁)။ ခရစ်တော်အားဖြင့် အသင်းတော်သည် တစ်ခုတည်းဖြစ်လာသည် (၂:၁၅-၁၆)၊
တစ်ဝိညာဉ်တည်းအားဖြင့် ခမည်းတော်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရှိသည် (အပိုဒ် ၁၈)။
အသင်းတော်အတွက် “တစ်ဆူတည်းသော သခင်၊ တစ်ယုံကြည်ခြင်း၊ တစ်ဗတ္တိဇံ” (၄:၅)၊
“တစ်ဆူတည်းသော ဘုရားသခင်နှင့ ်ခမည်းတော်” (အပိုဒ် ၆) သာရှိသည်။ အသင်းတော်သည်
ခရစ်တော်၏မေတ္တာဖြင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ နေထိုင်ရမည် (၅:၂၁-၃၃)၊ ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီး၊
မိဘနှင့်သားသမီး (၆:၁-၄)၊ သခင်နှင့်ကျွန် (၆:၅-၉) ဆက်ဆံရေးများတွင်လည်း
ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်
ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးသနားကြောင်း (၂:၁-၁၀)၊ ကယ်တင်ခြင်း၏ အမွေခံများနှင့်
ဘုရားသခင်၏ကတိတွင် ပါဝင်သူများဖြစ်ကြောင်း (၃:၁-၂၀) သတိပေးထားသည်။
1. Unity of the Church. The unity of the church in Ephesus and of those in Asia Minor in general
was one of Paul’s primary concerns (Eph. 2:11–22; 4:1–16). He emphasized not
only unity among the members of a local church but also unity among the
churches. He described the church as a human body with Jesus Christ as the head
(1:22; 4:15; 5:23) and Christians as members of the body (5:30). Together, all
Christians comprise the household or the building of God with Jesus as the
chief cornerstone and the apostles and the prophets as the foundation
(2:19–21). In Christ, the church has become one (2:15–16); the church has
access to the Father in “one Spirit” (v. 18). For the church, there is only
“one Lord, one faith, one baptism” (4:5), “one God and Father” (v. 6). The
church is to live harmoniously in the love of Christ (5:21–33) collectively and
in the relationships between husbands and wives, parents and children (6:1–4),
and masters and servants (6:5–9). He reminded the Christians of the salvation
granted to them by grace through faith (2:1–10) and that they should be
confident of their status as heirs of salvation and sharers of God’s promise
(3:1–20).
၂.
ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ခြင်း ဘုရားသခင်၏လူမျိုးသည်
တစ်မျှော်လင့်ခြင်းတည်းဟူသော စည်းလုံးညီညွတ်မှုရှိရမည် (၄:၄၊ ၁:၁၈
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤမျှော်လင့်ခြင်းသည် သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး
ကောင်းကင်သို့မွေ့လျော်တော်မူသော ခရစ်တော်အားဖြင့် တည်ရှိသည် (၄:၈-၁၀)။
ထို့ကြောင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် မွေ့လျော်ခြင်း၏ မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်သည်။
ပေါလု၏ အခြားဩဝါဒစာများတွင် ဤမျှော်လင့်ခြင်းကို ခရစ်တော်၏
ဒုတိယလာတော်မူခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည် (၁ကော ၁၅:၁၉၊ ၁သက် ၄:၁၃၊ တိတု ၂:၁၃)။
ဧဖက်တွင် ဒုတိယလာတော်မူခြင်းကို ထင်ရှားစွာ မဖော်ပြထားသော်လည်း ထိုအဖြစ်အပျက်ကို
စိတ်ထဲထားသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး ခမည်းတော်၏
လက်ျာတော်ဘက်တွင် ထိုင်နေတော်မူသော ခရစ်တော်ကို ကောင်းကျိုး၌ ထားတော်မူသည် (ဧဖက်
၁:၂၀)။ ယခုခေတ်နှင့် လာမည့်ခေတ်တွင် အရာအားလုံးထက် မြင့်မြတ်တော်မူသည် (အပိုဒ်
၂၁)။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်သူများသည် ယခုလက်ရှိသာမက အနာဂတ်တွင်လည်း
မျှော်လင့်ခြင်းရှိသည်။ ခရစ်တော်လာတော်မူခြင်းသည် အနာဂတ်မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဤဩဝါဒစာသည် အသင်းတော်သားများကို ယုံကြည်ခြင်း၌ ကြီးထွားပြီး
စည်းလုံးညီညွတ်စွာ နေထိုင်ကာ ခရစ်တော်၏ ဒုတိယလာတော်မူချိန်တွင် မျှော်လင့်ခြင်း
ပြည့်စုံခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် အားပေးထားသည်။
2. Christian Hope. The people of God are to be united in one hope (4:4; cf. 1:18)—a hope
based on Christ, who died, rose again, and ascended to heaven, bringing
captives with Him (4:8–10). Thus, this is the hope of resurrection and
ascension. In his other letters, Paul related this hope to the Second Coming of
Christ (1 Cor. 15:19; 1 Thess. 4:13; Titus 2:13). Although there is no explicit
mention of the Second Coming in Ephesians, Paul may have had this event in mind
when talking about hope. He explained that Christ, who died and rose again, had
been seated at the right hand of the Father in a “heavenly” location (Eph.
1:20). He is above all in the current “age” and in the one yet to come (v. 21),
which means that those who believe in him have hope not only now but also in the
future. The coming of Christ is the hope of the future. Therefore, the epistle
encouraged the church members to be growing and united in faith while waiting
for the fulfillment of their hope at the Second Coming of Christ.
၃. မေတ္တာ၏
ဗဟိုချက်ဖြစ်မှု “မေတ္တာအားဖြင့်”
(en agapē) ဟူသော
စကားစုသည် ဧဖက်ဩဝါဒစာတွင် မကြာခဏတွေ့ရသည်။ ပေါလု၏ ဩဝါဒစာအားလုံးတွင် ဤစကားစုကို ၁၂
ကြိမ်သုံးထားရာ ဧဖက်တွင် ၆ ကြိမ်ပါသည် (၁:၄၊ ၃:၁၇၊ ၄:၂၊ ၁၅၊ ၁၆၊ ၅:၂)။
ယုံကြည်သူများကို ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏သားသမီးအရာ၌ လက်ခံခြင်းသည်
မေတ္တာကြောင့်ဖြစ်သည် (၁:၄-၅)။ ခရစ်တော်၏ မေတ္တာကို နားလည်နိုင်ရန် မေတ္တာတွင်
အမြစ်တွယ်ရန် ညွှန်ကြားထားသည် (၃:၁၇)။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သည်းခံခြင်း (၄:၂)၊
သမ္မာတရားကို မေတ္တာအားဖြင့် ပြောခြင်း (အပိုဒ် ၁၅)၊ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို
မေတ္တာအားဖြင့် တည်ဆောက်ခြင်း (အပိုဒ် ၁၆) တို့ကို တိုက်တွန်းထားသည်။
နောက်ဆုံးတွေ့ရသော “မေတ္တာအားဖြင့်” သည် ခရစ်တော်၏ မေတ္တာကို အခြေခံ၍ မေတ္တာနှင့်
လျှောက်လှမ်းရန်ဖြစ်သည် (၅:၂)။ သို့သော် နှစ် ၃၅ အကြာတွင် ဧဖက်အသင်းတော်သည်
ပဌမမေတ္တာကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည် (ကျမ်းချက် ၂:၄)။
3. The Centrality of Love. The phrase en agapē (“in love”)
appears in Ephesians quite often. Of the twelve uses of the phrase in the
Pauline writings, six are found in Ephesians (1:4; 3:17; 4:2, 15, 16; 5:2). En agapē is presented as the reason why
God has adopted those who believe in Him to be His children in Jesus Christ
(1:4–5). In order to comprehend the love of Christ, Paul instructed the
Christians to be “rooted … in love” (3:17). Paul then admonished God’s people
to be patient with one another “in love” (4:2), to speak the truth “in love”
(v. 15), so that the body of Christ may grow “in love” (v. 16). The last
appearance of en agapē relates to the
love of Christ as a basis for Christians to walk in love (5:2). Unfortunately,
about thirty-five years later, the church of Ephesus abandoned their first love
(Rev. 2:4).
အခန်းကြီး - ၁
မှတ်ချက်စာအုပ်
COMMENTARY
1:1–2
Opening Greeting
၁:၁-၂ နိဒါန်းနှုတ်ဆက်စကား
ပေါလုသည် ကိုယ်ကို
“ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အားဖြင့်” ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော်ဟု မိတ်ဆက်သည် (အပိုဒ် ၁)။
တမန်တော်များစွာရှိရာ တစ်ဦးသာဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည်။ ဘုရားသခင်၏
အလိုတော်အားဖြင့် တမန်တော်ဖြစ်လာခြင်းကို သူ၏အခြားဩဝါဒစာများတွင်လည်း ထပ်ကာထပ်ကာ
ဖော်ပြထားသည် (၁ကော ၁:၁၊ ၂ကော ၁:၁၊ ကောလောသဲ ၁:၁၊ ၂တိ ၁:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းမှလွဲ၍ ဧဖက်ဩဝါဒစာတွင် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဟူသော အယူအဆကို
အခြားမည်သည့်ကျမ်းစာအုပ်ထက်မဆို ပို၍တွေ့ရသည် (ဧဖက် ၁:၅၊ ၉၊ ၁၁၊ ၅:၁၇၊ ၆:၆)။
ဤအလိုတော်သည် လူသားတို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းအစီအမံသာမက ခရစ်တော်၌ ထိုအစီအမံကို
ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ အစပျိုးမှု၊ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် တက်ကြွစွာ
ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို ဆိုလိုသည် (၁:၅၊ ၉၊ ၁၁)။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်
ပြုတော်မူခဲ့သမျှကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကိုယ်တော်ကို
အမှုတာရန်နှင့် အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန်ရှိသည် (၆:၆)။ ခရစ်ယာန်ဘဝ၌ ကိုယ်တော်၏
အလိုတော်ကို ပိုမိုနားလည်လာအောင် ကြီးပြင်းရန်ဖြစ်သည် (၅:၁၇)။ ထို့ကြောင့်
ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အားဖြင့် တမန်တော်ဖြစ်လာခြင်းဟု ဆိုခြင်းဖြင့်
အခြားသူများအတွက် အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေသော ဘုရား၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
ခရစ်ယာန်တိုင်း၏ ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူခြင်းသည်လည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။ ပေါလုသည်
ဧဖက်ရှိ ခရစ်ယာန်များကို “သန့်ရှင်းသူများ” (သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသောလူများ) နှင့်
“သစ္စာရှိသူများ” ဟု ခေါ်ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁)။ ခရစ်ယာန်များကို “သစ္စာရှိသူများ” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည်
ဤနေရာနှင့် ကောလောသဲ ၁:၂ တွင်သာ တွေ့ရပြီး နှစ်စောင်၏ ဆက်စပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
ခရစ်တော်၌ သစ္စာရှိသူများဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် ပေါလုမရှိစဉ်အတွင်း၌ပင် သူတို့၏
သစ္စာရှိမှုသည် ခရစ်တော်နှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုတွင် အခြေတည်ရမည်ဟု
အလေးပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသစ္စာရှိမှုသည် ခရစ်ယာန်တိုင်း၏ ဘဝကို
ထင်ရှားစေရမည်ဖြစ်သည်။
Paul introduces himself as an apostle of Jesus Christ “by the will of God”
(v. 1) and acknowledges that he was not the only apostle, but one of many. He
became an apostle according to God’s design for him, an idea that is repeated
several times in his letters (cf. 1 Cor. 1:1; 2 Cor. 1:1; Col. 1:1; 2 Tim.
1:1). With the exception of the Gospel of John, the concept of God’s will
appears more in Ephesians than in any other book in the NT (Eph. 1:5, 9, 11;
5:17; 6:6). This concept refers not only to God’s redemptive plan for humanity
but also to His initiative, resolve, and active intervention in human history
in bringing that plan to fruition in Christ (1:5, 9, 11). Because of what God
has done for us, we are to serve Him and do His will from our hearts (6:6), and
as we live the Christian life, our goal should be to grow in our understanding
of His will (5:17). Therefore, by referring to his apostleship as being
realized by the will of God, Paul points to a divine calling that benefits
others. God’s calling to every Christian is of this same nature. Paul called
the Christians—meaning “saints” or “holy people”—in Ephesus “faithful” (v. 1).
This description of believers only appears here and in Colossians (Col. 1:2)
and is one of the parallels between the two epistles. By calling the Christians
faithful in Christ Jesus, Paul was emphasizing that despite his absence, their
faithfulness was to be grounded in their union with Christ. This is the kind of
faithfulness that should characterize the life of every Christian.
၁:၃-၃:၂၁ ကယ်တင်ခြင်းခံရသူများ၏
အသိုက်အဝန်းအဖြစ် အသင်းတော် ဤအပိုင်းတွင် ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏
အသင်းတော်၏ သဘာဝကို နားလည်ရန် အခြေခံအုတ်မြစ်ချပေးသည်။ ခရစ်တော်၌ ခရစ်ယာန်များ
ခံစားရသော ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာအားလုံးကို မီးမောင်းထိုးပြပြီး
(အပိုဒ် ၃-၁၄)၊ အသင်းတော်အတွက် ဆုတောင်းပေးသည် (အပိုဒ် ၁၅-၂၃)၊ တပါးအမျိုးသားများ၏
သေခြင်းမှအသက်ရှင်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲခြင်းကို ဆွေးနွေးသည် (၂:၁-၁၀)၊ ခရစ်တော်၌
အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဆွေးနွေးသည် (၂:၁၁-၂၂)၊ တပါးအမျိုးသားများအကြား
သူ၏ဓမ္မအမှုကို ဆွေးနွေးပြီး (၃:၁-၁၃) နောက်ဆုံး နောက်ထပ်ဆုတောင်းစကားဖြင့်
အဆုံးသတ်သည် (၃:၁၄-၂၁)။
1:3–3:21
The Church as the Community
of the Redeemed
In this section, Paul lays a foundation for understanding the nature of
the church of Christ. After highlighting all the spiritual blessings Christians
receive in Christ (vv. 3–14), Paul offers a prayer on behalf of the church (vv.
15–23), discusses the conversion of Gentiles as a transition from death to life
(2:1–10), and then proceeds to discuss the unity of the church in Christ
(2:11–22) and his ministry among the Gentiles (3:1–13) before concluding with
another prayer (3:14–21).
၁:၃-၁၄။ ခရစ်တော်၌
ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ ဤအပိုင်းသည်
ဘုရားသခင်ထံမှ ခံစားရသော ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို အလေးပေးသည်။
အပိုဒ် ၃ တွင် ဘုရားသခင်ကို ကောင်းကြီးပေးခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်ထံမှ
ကောင်းကြီးခံစားရခြင်းကို စတင်ဖော်ပြသည်။ ကောင်းကြီးပေးခြင်း (eulogētos)၊ ကောင်းကြီးပေးခြင်း
(eulogeō)၊
ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ (eulogia) ဟူသော
စကားလုံးများကို သုံးထားသည်။ အကျဉ်းချုပ်ဆိုရလျှင် ဘုရားသခင်ကို
ကောင်းကြီးပေးရခြင်း၏ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့ကို
ကောင်းကြီးမင်္ဂလာအားလုံးကို ပေးသနားပြီးဖြစ်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃)။
ဤအပိုင်းတွင် “ခရစ်တော်၌” ဟူသော စကားစုကို ၁၁ ကြိမ်သုံးထားပြီး လူသားတို့၏
မျှော်လင့်ခြင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုတွင် အခြေမတည်ဘဲ ဘုရားသခင်၏
သားတော်ဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော်နှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုတွင်သာ တည်ရှိကြောင်း
ညွှန်ပြသည်။ ခရစ်တော်ပြင်ပတွင် အပြစ်၊ အပြစ်ဒဏ်နှင့် သေခြင်းသာရှိသည်။
1:3–14.
Spiritual Blessings in Christ. This section emphasizes the spiritual blessing we receive from God. In
v. 3, Paul introduces the concept of blessing God and being blessed by Him
using the adjective eulogētos
(“blessed,” “praised”), the verb eulogeō
(“to bless,” “to bestow blessing”), and the noun eulogia (“blessing,” “gift”). In short, the reason for blessing God
is that God has already blessed us abundantly in Christ (v. 3). The eleven
appearances of the “in Christ” motif in this section indicate that the hope of
humanity is not rooted in anything we can do for ourselves, but only in our
union with Christ, who is the Son of God. Outside of Christ, all we have are
sin, condemnation, and death.
ပေါလုသည်
“ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ” ဟူသော အနှစ်သာရတစ်ခုတည်းသော နာမ်ကို “အားလုံး” ဟူသော
နာမဝိသေသနဖြင့် သုံးထားပြီး တစ်ခုတည်းသာဖြစ်သော်လည်း များပြားသည်ဟု ညွှန်ပြသည်
(အပိုဒ် ၃)။ ဤကြီးမားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာသည် ခရစ်တော်၌ ခံစားရသော
ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများစွာဖြင့် ပြည့်စုံသည်။ ပထမကောင်းကြီးမင်္ဂလာမှာ ကမ္ဘာမဖြစ်မီ
ကိုယ်တော်၌ သန့်ရှင်းခြင်း၊ အပြစ်ကင်းခြင်းရှိရန် ရွေးကောက်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၄)။ ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်ခြင်း၊
အပြစ်ကင်းခြင်းဘဝအတွက် ရွေးကောက်ခြင်းကို ခရစ်တော်၌သာ ပြုတော်မူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။
ခရစ်တော်သည် “အပြစ်အနာအဆာမရှိ” သော ယဇ်ပလ္လင်သိုးသငယ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသည်
(၁ပေ ၁:၁၉)။ ဒုတိယကောင်းကြီးမင်္ဂလာမှာ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏
သားသမီးအရာသို့ မွေးစားခြင်းခံရခြင်းဖြစ်သည် (ဧဖက် ၁:၅၊ ဂလာတိ ၃:၂၆
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူများအား “ဘုရားသခင်၏
သားသမီးများဖြစ်ခွင့်ကို” ပေးသည် (ယော ၁:၁၂၊ ရော ၈:၁၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ခရစ်တော်အားဖြင့် မွေးစားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတွင် အမြစ်တည်သည် (ဧဖက် ၁:၄၊
၁ယော ၃:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Paul uses a singular noun, “blessing,” with the
adjective “every” to indicate that the blessing is one and yet many (v. 3).
This overarching blessing is realized in the many blessings we receive in
Christ. The first blessing is that before the world began, God chose us to be
holy and blameless in Him (v. 4). Before Creation, God determined that our
election to a holy and blameless life would occur only in Christ, who was
chosen to be the sacrificial Lamb “without blemish” (1 Pet. 1:19). The second
blessing is that our adoption as God’s children is possible through Jesus
Christ (Eph. 1:5; cf. Gal. 3:26). To those who believe in Him, He gives “the
right to become children of God” (John 1:12; cf. Rom. 8:17). Our adoption
through Christ is rooted in God’s love (Eph. 1:4; cf. 1 John 3:1).
တတိယအကြိမ်
ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ၊ ကိုယ်တော်ချစ်တော်မူသော သူအချင်းတော် (ဧဖက် ၁:၆) ဖြစ်သော
ခရစ်တော်အချင်းတော်၌ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့အား ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် လက်ခံတော်မူ၏။
ကျေးဇူးတော်သည် ဧဖက်ဩဝါဒစာ၌ အဓိက အကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်၏။
ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်ကို အလုပ်အကျိုးနှင့် မရဘဲ ပေးသနားခြင်းဖြစ်၏ (၃:၇-၈;
၄:၇)။
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ငါတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏
(၂:၈)။ ခရစ်တော်၌ ငါတို့သည် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ရရှိ၍ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်၏
ကြွယ်ဝခြင်းအတိုင်း လက်ခံခြင်းကို ခံရ၏ (၁:၇)။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား
ကျေးဇူးပြု၍ ကျေးဇူးတော်ကို ပေးသနား၏။ ကျေးဇူးတော်သည် ဘုရားသခင်ထံမှသာ လာသည်ဖြစ်၍
ခရစ်တော်၌သာ ငါတို့အား ပေးသနားတော်မူ၏။ ထိုကြောင့် ခရစ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်
ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ခံရ၏။ ခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ငါတို့သည်
ကျေးဇူးတော်နှင့် ပြည့်စုံ၏ (ရောမ ၅:၁-၂)။
The third blessing is that en tō ēgapēmenō (in “the Beloved,” in “the One He loves,” meaning
Christ), God has accepted us by His grace (v. 6). Grace is a prominent theme in
Ephesians. Saving grace has been given and not earned (3:7–8; 4:7); by His
grace we have been saved “through faith” in Christ (2:8). He has accepted us
according to the riches of His grace that grants forgiveness of sins (1:7). It
is by His grace (charis) that God
gives us grace (charitoō). Grace is
only from God and is bestowed on us in Christ. Thus, by receiving Christ, we
receive God’s grace; in Christ, we are in favor before God (Rom. 5:1–2).
ခရစ်တော်၌ ငါတို့သည်
ကိုယ်တော်၏ အသွေးတော်အားဖြင့် ရွေးနုတ်ခြင်းကို ရရှိကြ၏ (၁:၇)။ ဤသည်မှာ
စတုတ္ထမြောက် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာဖြစ်၏။ ကိုယ်တော်သည် တစ်ကြိမ်တည်း
သိုးသငယ်အဖြစ် အသေခံတော်မူ၏ (ရောမ ၆:၁၀)။ ကိုယ်တော်၏ အသွေးတော်အားဖြင့်
ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုထားသည်မှာ ငါတို့သည်
အပြစ်၏ အစွဲအလမ်းမှ ရွေးနုတ်ခြင်းခံရ၍ ယေရှုခရစ်၏ ယဇ်ပွဲခံသော အသွေးတော်အားဖြင့်သာ
ဖြစ်နိုင်သည်ကို ညွှန်ပြ၏ (ဟေဗြဲ ၉:၂၂)။ ရွေးနုတ်ခြင်း အစီအမံသည် ဘုရားသခင်၏
အလိုတော်၏ နက်နဲသောအရာ ဖြစ်၍ ခေတ်အဆက်ဆက် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည် (၁:၉; ၃:၃-၄၊ ၉; ၆:၁၉)။
အချိန်ပြည့်စုံလာသောအခါ ထင်ရှားပေါ်လာ၏ (ဂလာတိ ၄:၄)။
In Christ, “we have redemption” through His blood
(Eph. 1:7). This is the fourth spiritual blessing. He died once and for all as
a sacrificial Lamb (Rom. 6:10). The references to redemption we can have
through His blood and “the forgiveness of sins” (Eph. 1:7) suggest that we are
redeemed or reclaimed from the power of sin and that it is possible through the
sacrificial blood of Jesus (cf. Heb. 9:22). The plan of redemption is a mystery
of God’s will, hidden from the ages (Eph. 1:9; cf. 3:3–4, 9; 6:19), and is
revealed in the fullness of time (cf. Gal. 4:4). It is a mystery, because it is
only accessible to us through divine revelation. Even after the mystery has
been revealed, God’s love for sinners and Christ’s sacrifice on the cross
remain unfathomable.
ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း
ဧဖက်ဩဝါဒစာ ၁:၅၊ ၁၁
နှင့် ရောမ ၈:၂၈–၂၉၊ ၉:၉–၁၆ တို့တွင် ရှင်ပေါလု၏စကားများကို
မျက်ကပ်မတိုက်ဖတ်ရှုမိရုံမျှဖြင့် နားလည်မိသူအချို့သည် ဘုရားသခင်သည်
လူတစ်ဦးချင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုကို လုံးဝမမှတ်ယူဘဲ၊ အချို့ကို
ကယ်တင်ခြင်းအတွက်သာ ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားပြီး အချို့ကို ပျက်စီးခြင်းအတွက်သာ
ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသည်ဟု မှားယွင်းစွာ နိဂုံးချမိကြသည်။ Predestined |
|
A superficial reading of
Paul’s remarks in Ephesians 1:5, 11, and Romans 8:28–29 and 9:9–16 has led
some to the erroneous conclusion that God has arbitrarily predestined some
individuals for salvation and others for damnation irrespective of their
personal choice (see “Predestination,” p. 1583). ပထမအချက်၊
ဤအမြင်သည် သမ္မာကျမ်းစကားကို ပြောင်းပြန်လှန်စေရုံသာမက ဘုရားသခင်၏
ဇာတိတော်အကြောင်းကိုလည်း ပြင်းထန်စွာ မှားယွင်းစေသည် (ယောဟန် ၃:၁၆၊ ၁၇၊ ၁ယောဟန်
၄:၈၊ ၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သမ္မာကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်သည် လူအားလုံး
ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်�하기ကို အလိုတော်ရှိသည်
(၁တိမောသေ ၂:၄)၊ မည်သူမျှ ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်စေလိုတော်မူကြောင်း (၂ပေ၃:၉)
ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဒုတိယအချက်၊
ဧဖက်ဩဝါဒစာတွင် ရှင်ပေါလုက လောကီမဖန်ဆင်းမီ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်သားအားလုံးအတွက်
ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း၊
ထိုပြင်ဆင်မှုကို လက်ခံသူတိုင်း ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိရန်
ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသည် (ကရိ၊ proorizō – “ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်သည်”) ဟု ကြေညာထားသည်။ တတိယအချက်၊
လူတစ်ဦး၏ ဘဝလမ်းကြောင်းကို ကံတရားက ပြုပြင်၍မရနိုင်အောင် သတ်မှတ်ထားပြီးသားဟူ
အတွေးအခေါ်သည်ပင် ရှေးယခင်ကမ္ဘာတွင် ရှင်ပေါလု ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည့်
အတွေးအခေါ်ဖြစ်သည်။ တပါးအမျိုးသားတို့သည် ကြယ်များနှင့် ဂြိုဟ်များကို
နတ်ဘုရားများအဖြစ် ယူဆကာ ထိုနတ်ဘုရားများက သူတို့၏ဘဝကို မျှော်လင့်ချက်မရှိအောင်
ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် လုံးဝကွဲပြားသော
အဖြစ်မှန်နှင့် အနာဂတ်ကို ပေးအပ်တော်မူပြီဟူသော သတင်းစကားသည် သူတို့အတွက်
အလွန်ဝမ်းမြောက်ဖွယ် သတင်းကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ First, this view not only
distorts the words of Scripture but also gravely misrepresents the character
of God (cf. John 3:16, 17; 1 John 4:8, 16). Scripture is clear. God desires
that all would be saved (1 Tim. 2:4) and that no one would perish (2 Pet. 3:9).
Second, here in Ephesians, Paul proclaims that before the world was created,
God made provision for all sinners to be restored to divine favor and He
predestined (Gr. proorizō, “to
decide beforehand”) that all who accept this provision will find salvation in
Jesus Christ. Third, the idea that the course of a person’s life is somehow
fixed by fate is exactly the mindset Paul was confronting in the ancient
world. Pagans believed that their lives were hopelessly predestined or
predetermined by the stars and planets, which they regarded as gods. The
announcement that God had acted to offer them a vastly different reality and
future would have been very good news. |
ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ
ကောင်းချီးငါးခုမြောက်မှာ ခရစ်တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် အမွေခံရန်
ရွေးချယ်ခြင်းခံရသည် (ကရိ၊ klēroō – “ကံစမ်းမဲဖြင့်ခန့်အပ်သည်” (သို့) “အမွေခံရသည်”၊ ဧဖက် ၁:၁၁)။
အမွေခံခြင်းသည် ပထမဦးစွာ ယုဒလူမျိုးများအတွက်ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၁၊ ၁၂)၊
ဒုတိယအနေဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားကို ကြားပြီးမှ ယုံကြည်သူများ၊ yaဟုဒမဟုတ်သူများအတွက်ဖြစ်သည်
(အခန်း ၁၃)။ အခန်း ၁၁ တွင် အတိတ်ကာလကို သုံးထားခြင်းက ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်တို့ကို သားသမီးအရင်းအဖြစ် မွေးစားတော်မူသောအခါ အမွေခံခြင်းသည်
အသင့်ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုအမွေခံခြင်းကို
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အာမခံချက်အာနုဘော်ဖြင့် (အခန်း ၁၃) ကျွန်ုပ်တို့
ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ရွေးနုတ်ခြင်းပြီးဆုံးချိန်အထိ
ဆက်လက်ထားရှိရမည် (အခန်း ၁၄)။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှုတော်အားဖြင့်သာ
ကျွန်ုပ်တို့သည် သမ္မာတရား၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြားပြီးနောက် ယေရှုကို
ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိကြသည် (အခန်း ၁၃)။ ဝိညာဉ်တော်သည်
ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးထဲတွင် ကျိန်းစားတော်မူပါက ကယ်တင်ခြင်း၏ အာမခံချက်ကို
ရရှိပြီးဖြစ်သည် (၂ကော ၁:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနည်းဖြင့်ပင်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင်၏ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ်
“တံဆိပ်ခတ်” တော်မူသည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ရွေးနုတ်ခြင်း (ဧဖက် ၁:၁၄) ဆိုသည်မှာ
ပြန်လည်ရရှိထားသော သူတို့အတွက် ဖြေရှင်းခြင်းအမှုပြီးဆုံးခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
ဤအမွေခံခြင်းကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အာမခံချက်အာနုဘော်ဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားသည်။
စာသားထဲတွင် ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းကို တိတ်တဆိတ်ဖော်ပြထားသည် (၄:၃၀၊ လု
၂၁:၂၈၊ ၃၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ကောင်းချီးများစွာတို့သည်
ခရစ်တော်၌ ကယ်တင်ခြင်းတစ်ခုတည်းသော ကောင်းချီးမှ စီးဆင်းလာခြင်းဖြစ်သည်။
The fifth spiritual blessing is that in Christ we were chosen for an
allotted inheritance (Gr. klēroō,
either “appointed by lot” or “obtain an inheritance”; Eph. 1:11). The
inheritance is first for the Jews (vv. 11, 12) and second for those who believe
after hearing the message of the gospel: the Gentiles (v. 13). The past tense
in v. 11 indicates that when God adopted us as His children, the inheritance
was there for us. The inheritance is something that we, by the guaranteeing
power of the Holy Spirit (v. 13), keep until the redemption of the possession
(v. 14). It is through the work of the Spirit that we come to believe in Jesus
after hearing the word of truth (v. 13). If the Spirit abides in our hearts, we
have the guarantee of salvation (see 2 Cor. 1:22). It is in this sense that the
Holy Spirit “seals” or marks us as God’s. The redemption of the possession
(Eph. 1:14) refers to the completion of the atonement for those who have been
reclaimed. This inheritance is preserved by the guaranteeing power of the
Spirit. Implicit in the text is the Second Coming of Jesus Christ (4:30; see
Luke 21:28, 34). The many spiritual blessings flow from the one blessing of
salvation in Christ.
ဧဖက်ဩဝါဒစာ၏
ဤအပိုင်းသည် လူ့အမျိုးသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အတူတကွ အမှုတော်ဆောင်နေသော
သုံးပါးတစ်ဆူဘုရားသခင်—ခမည်းတော်၊ သားတော်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်—ကို
ဖော်ပြထားသည်။ ခမည်းတော်သည် သားတော်အားဖြင့် ကျေးဇူးတော်ကို ပေးသနားတော်မူပြီး
ကျွန်ုပ်တို့ကို သားသမီးအရင်းအဖြစ် မွေးစားတော်မူသည် (ဧဖက် ၁:၃–၆)။ သားတော်သည်
ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသွေးတော်ကို သွန်းလောင်းတော်မူပြီး ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့်
အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ဖြစ်နိုင်စေတော်မူသည် (အခန်း ၇၊ ၁၁)။
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ယုံကြည်သူများကို တံဆိပ်ခတ်တော်မူပြီး ယုံကြည်ခြင်းထဲတွင်
ဆက်လက်ထားရှိအောင် အမှုတော်ဆောင်သည် (အခန်း ၁၃)။ ခမည်းတော်၊ သားတော်၊
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်တို့သည် လူ့အမျိုးသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အတူတကွ
အမှုတော်ဆောင်နေခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်အတွက် မည်မျှ
အရေးကြီးကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ကယ်တင်ခြင်းလက်ဆောင်သည် ဘုရားသခင်၏ ဇာတိတော်ဖြစ်သော
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ (၁:၄) အပေါ်တွင် အခြေခံပြီး အလိုတော်၏ အကြံအစည်တော်မှ
လာခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၁၁)။
This section of Ephesians describes the Triune
God—the Father, the Son, and the Holy Spirit—working together for the salvation
of humanity. God the Father bestowed on us His grace through His Son and
adopted us as His children (Eph. 1:3–6). The Son shed His blood for us and made
possible the redemption and forgiveness of sins (vv. 7, 11). The Holy Spirit
seals those who believe and works to keep them in faith (v. 13). The fact that
the Father, the Son, and the Holy Spirit work together for the salvation of humanity
demonstrates how important our salvation is to God. The gift of salvation is
based on the character of God, love (1:4), and comes from the counsel of His
will (v. 11).
ဘုရားသခင်၏
ကောင်းချီးများစွာ ပေးသနားခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အရှင်ဘုရားကို
ချီးမွမ်းရန်—အရှင့်တန်ခိုးတော်နှင့် ဘုန်းတန်ခိုးတော်ကို ဝန်ခံရန်—ဦးတည်စေရမည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အရှင့်ကျေးဇူးတော်အတွက် (အခန်း ၆)၊ ချစ်ခင်မြတ်နိုးတော်မူသော
သားတော်အားဖြင့် ပြုတော်မူခဲ့သမျှအတွက် (အခန်း ၆)၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏
အာမခံချက်အာနုဘော်အတွက် (အခန်း ၁၄) ချီးမွမ်းကြရမည်။ ဤအပိုင်း၏အစတွင်
ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ဘုန်းထင်ရှားခြင်းကို ခမည်းတော်အားသာ ပေးထားသော်လည်း (အခန်း
၃)၊ သားတော်နှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်တို့်လည်း ချီးမွမ်းခြင်းနှင့်
ဘုန်းထင်ရှားခြင်း ခံယူထိုက်ကြောင်း ရှင်းလင်းပါသည်။ သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း၏
အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ အရှင့်နာမတော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
The bestowal of the many divine blessings should
lead us to praise Him—to acknowledge His power and glory. We praise Him for His
grace (v. 6), for what He accomplished for us through His beloved Son (v. 6),
and for the guaranteeing power of the Holy Spirit (v. 14). Although at the
beginning of this section the praise and honor go only to the Father (v. 3), it
is clear that the Son and the Spirit also deserve praise and honor. There is no
better expression of gratitude for what the Triune God has done for us than
praising His name.
၁:၁၅–၂၃။ ရှင်ပေါလု၏
ဆုတောင်းချက်။ ရှင်ပေါလုသည် အကျဉ်းထောင်ထဲဲမှ ဧဖက်မြို့သားယုံကြည်သူများအတွက်
ဆုတောင်းနေကြောင်း အသိပေးထားသည်။ ဤဆုတောင်းချက်သည် သူတို့ရရှိထားသော
ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ကောင်းချီးများနှင့် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း ကြားသိရသည်များအပေါ် အခြေခံထားသည် (အခန်း ၁၅)။ ဤစာကို
သူတို့ထံ မရောက်မီကတည်းက သူသည် သူတို့အတွက် ဆုတောင်းနေပြီးဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းချက်၏
နိဒါန်းစကားဖြစ်သော “ဒီတုတ်” (ဒါကြောင့်၊ ဤအကြောင်းကြောင့်) သည် ယခင်အပိုင်း
(အခန်း ၃–၁၄) ၏ အကြောင်းအရာအပေါ် ဆုတောင်းချက်ကို တည်ဆောက်ထားကြောင်း ဖော်ပြသည်။
ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းနှင့် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ကောင်းချီးအားလုံးအတွက်
ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း ပြုရမည်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည်
သူတို့အတွက် မပြတ်ဆုတောင်းနေကြောင်း (အခန်း ၁၆၊ ကော ၁:၃၊ ၉၊ ၁သက် ၁:၂၊ ၃၊ ၂သက်
၂:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အလေးပေးဖော်ပြပြီး ဧဖက်ယုံကြည်သူများကလည်း သူ့အတွက်
အမြဲဆုတောင်းကြရန် (ဧဖက် ၆:၁၈၊ ၁၉) တိုက်တွန်းထားသည်။
ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်ခေါင်းဆောင်များသည် ယုံကြည်သူများအတွက် ဆုတောင်းရမည်ဖြစ်ပြီး
ယုံကြည်သူများကလည်း ခေါင်းဆောင်များအတွက် ဆုတောင်းကြရမည်။ ယုံကြည်သူများ အချင်းချင်း
ဆုတောင်းပေးကြခြင်းသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ စည်းစည်းညီညွတ်မှုကို ခိုင်ခံ့စေသည်။
1:15–23.
Paul’s Prayer. Paul informs the
believers that he had been praying for them from prison. The prayer is based on
the spiritual blessings they had received and on what Paul had heard about
their faith in and love for the Lord (v. 15). He was praying for them before
his letter reached them. The introductory words to the prayer, dia touto (“therefore,” “for this
reason”), indicate that Paul was building his prayer on the content of the
previous section (vv. 3–14). Prayer and thanksgiving are to be offered for all
the material and spiritual blessings we receive. Paul also emphasizes that he
was praying unceasingly for them (v. 16; see Col. 1:3, 9; 1 Thess. 1:2, 3; 2
Thess. 2:13) and that the Ephesians should always pray for him as well (Eph.
6:18, 19), implying that church leaders should pray for believers and that
believers should pray for them in turn. Believers praying for one another
strengthens the unity of the church.
ဤဆုတောင်းချက်သည်
ရှည်လျားသော ဝါကျတစ်ခုတည်းဖြစ်ပြီး တောင်းဆိုချက်တစ်ခုတည်းသာ ပါရှိသည်။
ထိုတောင်းဆိုချက်မှာ “ဟိန” (သို့မှသာ၊ အကြင်ဆိုင်း) ဖြင့် စတင်ထားသည် (အခန်း ၁၇)။
ဘုရားသခင်သည် ဧဖက်မြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များအား ဘုရားသခင်ကို
ပိုမိုသိကျွမ်းရန်အလို့ငှာ ဉာဏ်ပညာနှင့် ဗျာဒိတ်တော်ပေးသနားသော
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ပေးသနားတော်မူပါစေဟူသော တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သည်။
ဆုတောင်းချက်ကို ပိုရှည်စေသော အချက်မှာ “ဉာဏ်ပညာ” ခံရခြင်း၏ ရလဒ်ကို
ဆွေးနွေးထားခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၁၇)။ အသင်းတော်သားများသည် ဘုရားသခင်ကို
ပိုမိုသိကျွမ်းနိုင်ရန် ဉာဏ်ပညာရရှိပါစေဟု ရှင်ပေါလု ဘုရားသခင်ထံ
တောင်းလျှောက်ထားသည် (အခန်း ၁၇)။ တောင်းလျှောက်ခြင်းသည် ဆုတောင်းခြင်း၏
အဓိကအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည် (မဿဲ ၆:၁၁၊ ၇:၇၊ ၁၈:၁၉၊ ယောဟန် ၁၅:၁၆
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယခင်အပိုင်းတွင် ကျေးဇူးတော်ကို နားလည်ရန်
ဘုရားသခင်ပေးသနားသော ဉာဏ်ပညာကို ရှင်ပေါလု ဖော်ပြခဲ့ပြီး (ဧဖက် ၁:၈)၊ ယခုတွင်မူ
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်မှ လာသော “ဉာဏ်ပညာနှင့် ဗျာဒိတ်တော်” ကို ပေးသနားပါစေဟု
ဆုတောင်းထားသည် (အခန်း ၁၇၊ ယာကုပ် ၁:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ဉာဏ်ပညာနှင့် အသိပညာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည် (ဟေရှာ ၁၁:၂၊
တမန် ၆:၃၊ ၁၀၊ ၁ကော ၂:၄၊ ၁၃၊ ၁၂:၈)။ ကောင်းကင်ခမည်းတော်သည် တောင်းလျှောက်သူများအား
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ပေးသနားတော်မူသည် (လု ၁၁:၁၃)။
The prayer is a long sentence with only one
request introduced by hina (“that,”
“so that”; v. 17): that God would give the Christians in Ephesus the Spirit of
wisdom and revelation in the knowledge of God for the purpose of knowing Him
better. What makes the prayer longer is the discussion of the result of
receiving the Spirit of “wisdom” (v. 17). Paul asks God to give wisdom to the
church so that they could increase their knowledge of Him (v. 17). Asking is
one of the main components of a prayer (see Matt. 6:11; 7:7; 18:19; John
15:16). Paul ends the previous section by highlighting the role of the Spirit
in salvation (Eph. 1:13–14), and here he asks for the Spirit of “wisdom and
revelation” (v. 17), that is, the wisdom and revelation that come from the Spirit
(cf. James 1:5). Indeed, the Spirit is the source of wisdom and knowledge (Is.
11:2; Acts 6:3, 10; 1 Cor. 2:4, 13; 12:8), and fortunately the heavenly Father
gives the Spirit to those who ask Him (Luke 11:13).
ယခင်အပိုင်းတွင်
ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို နားလည်ရန် ပေးသနားသော ဉာဏ်ပညာကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊
ယခုတွင်မူ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်မှ လာသော “ဉာဏ်ပညာနှင့် ဗျာဒိတ်တော်” ကို
ဆုတောင်းထားသည် (အခန်း ၁၇)။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို
နားလည်ခြင်းသည် ပေးသနားသော ဉာဏ်ပညာ၏ ရလဒ်တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်က
ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ပညာနှင့် ဗျာဒိတ်တော်ရှိပါက
ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ သိကျွမ်းနိုင်မည် (အခန်း ၁၇)။
ယုံကြည်သူတိုင်း ဘုရားသခင်နှင့် အရှင့်ကျေးဇူးတော်ကို ပိုမိုသိကျွမ်းရန်
လိုအပ်သည်။ ဤအသိပညာသည် ဘုရားသခင်အပေါ် နက်ရှိုင်းသော ကတိကဝတ်နှင့်
အရှင်အလိုတော်အတွက် ကတိကဝတ်အပေါ် အခြေခံသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် အရှင့်ကျေးဇူးတော်ကို
ပိုမိုနားလည်လေလေ၊ အရှင်ထဲတွင် ပိုမိုအားကိုးလေလေ ဖြစ်သည်။
In the previous section, Paul mentions the wisdom
God gives to understand His grace (Eph. 1:8); here, he prays for God to give
the members of the church the Spirit of “wisdom and revelation” (v. 17). The
Christian’s understanding of the grace of God is not simply the result of the
wisdom given to him or her; it is gained through it being revealed by God. With
wisdom and revelation, Christians may have a deeper knowledge of God (v. 17).
Every believer needs to grow in his or her knowledge of God and His grace. This
knowledge is specifically based on a deep commitment to Him and His will for
us. The more we understand God and His grace, the stronger we become in Him.
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်မှ
ဉာဏ်ပညာတောင်းရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ခရစ်ယာန်များ အောက်ပါအရာသုံးပါးကို
သိနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
ပထမ၊ ဘုရားသခင်၏
ခေါ်တော်မူခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ကို သိနိုင်ရန် (အခန်း ၁၈)။ ရှင်ပေါလုသည်
မျှော်လင့်ချက်ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟု ဤစာတွင် တိတိကျကျ မရှင်းပြထားပါ။ ဤစာတွင်မူ
“မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုတည်း” သာ ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး (၄:၄) ထိုမျှော်လင့်ချက်သည်
ခရစ်တော်၌ရှိသူများသာ ပိုင်ဆိုင်ရသည် (၂:၁၂)။ ယခင်အပိုင်းမှ ကယ်တင်ခြင်း၏
မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။
ဒုတိယ၊
အရှင့်သန့်ရှင်းသူများ (သန့်ရှင်းသောလူများ) အထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းကျက်သရေ
အမွေခံခြင်း၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို သိနိုင်ရန် (အခန်း ၁၈)။ ဤအရာသည် ယခင်အပိုင်းတွင်
နှစ်ကြိမ်ဖော်ပြထားသော အမွေခံခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၁၁၊ ၁၄)။ ဘုရားသခင်၏
ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သော ယုံကြည်သူများသည် အရှင့်ကျေးဇူးတော်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာမှ (အခန်း
၇) ဘုန်းကျက်သရေ အမွေခံခြင်း၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ခံစားရသည်။
တတိယ၊
ယုံကြည်သူများအတွက် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်၏ ကြီးမြတ်မှုကို သိနိုင်ရန် (အခန်း
၁၉)။ ဤတန်ခိုးတော်သည် ခရစ်တော်ကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူသော တန်ခိုးတော်ပင်
ဖြစ်သည်။ သေဆုံးပြီးနောက် အသက်ပြန်ရှင်လာသော ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌
ထိုင်စံတော်မူပြီး အုပ်စိုးရှင်များ၊ အာဏာရှင်များ၊ တန်ခိုးတို့၊
နယ်ပယ်တို့အားလုံးထက် မြင့်မြတ်စွာ ထားတော်မူခြင်းခံရသည် (အခန်း ၂၁)။ ဤဘုရားသခင်၏
တန်ခိုးတော်သည်ပင် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များကို သူတို့ကို အနိုင်ယူလိုသော
ဝိညာဉ်ရေးရာ အမှောင်တန်ခိုးများကို ခုခံနိုင်စေသည် (၆:၁၀–၁၃ ကြည့်ပါ)။
The purpose of asking for the Spirit of wisdom is
so that Christians may know three things: First, Christians may know the hope
of God’s calling (v. 18). Paul does not explicitly explain what he means by
hope. In this epistle, he simply mentions that there is “one hope” (4:4), which
is only for those who are in Christ (2:12). From the content of the previous
section, we know that this is the hope of salvation. Second, Christians may
know the riches of God’s glorious inheritance among His people (“the saints,”
“holy people”; 1:18). This is the inheritance mentioned twice in the previous
section (vv. 11, 14). Believers, who are the portion or inheritance that on
this earth belongs to God, receive the riches of the inheritance (v. 18) from
the riches of His grace (v. 7). Third, Christians may know the greatness of
God’s power for them (v. 19). This is the same power that raised Christ from
the dead. After dying and returning to life, Christ was seated at the right
hand of the Father in the heavenly places, exalted above all other rulers,
powers, and domains (v. 21). It is this power of God that enables the followers
of Christ to stand firm against the spiritual powers of darkness that seek to
overcome them (see 6:10–13).
ဤဆုတောင်းချက်တွင်
ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ နားထောင်သူများအား အယူအဆသစ်တစ်ခု မိတ်ဆက်ပေးထားသည်။ ခရစ်တော်သည်
အသင်းတော်၏ ခေါင်းတော်ဖြစ်ပြီး အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်သည်
(၁:၂၂–၂၃)။ အရှင်သည် ကယ်တင်ခြင်းကို အရှင်၌သာ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့်
ခေါင်းတော်ဖြစ်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်သော အသင်းတော်သည် အရာအားလုံးကို
အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံစေတော်မူသော အရှင်၏ “ပြည့်စုံမှု” ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၃)။
“ပြည့်စုံမှု” (ကရိ၊ plērōma) ဟူသော
စကားလုံးကို ပေါလုစာများတွင် တဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးထားသော်လည်း ဧဖက်နှင့်
ကောလောသဲစာများတွင်သာ ခရစ်တော် (သို့မဟုတ်) ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံမှုကို
ဖော်ပြရာတွင် သုံးသည် (ဧဖက် ၁:၂၃၊ ၃:၁၉၊ ၄:၁၃၊ ကောလောသဲ ၁:၁၉၊ ၂:၉)။
စကားလုံးတူညီမှုရှိသော်လည်း စာနှစ်ခုတွင် အဓိပ္ပာယ်အသုံးချပုံ ကွဲပြားသည်။
ဧဖက်စာတွင် ခရစ်တော် (သို့မဟုတ်) ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံမှုသည် အသင်းတော်ကို
ပြည့်စုံစေသည် (ဧဖက် ၁:၂၃၊ ၃:၁၉၊ ၄:၁၃)။ ကောလောသဲစာတွင်မူ ဘုရားသခင်၏
ပြည့်စုံမှုသည် ခရစ်တော်၌ နေပြီးဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၁:၁၉၊ ၂:၉)။ ကောလောသဲစာတွင်
ပေါလု၏ အဓိကအာရုံစိုက်မှုမှာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးတော်မူသော ခရစ်တော်
(ခရစ်တော်ဗေဒ) ဖြစ်သော်လည်း၊ ဧဖက်စာတွင်မူ လူ့အမျိုးသားတို့ကို ရွေးနုတ်ရန်
ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်တွင် အသင်းတော်၏ အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍကို အလေးပေးထားသည်
(အသင်းတော်ဗေဒ)။ ခရစ်တော်သည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးတော်မူသော်လည်း
အသင်းတော်တစ်ခုတည်းသာသာ အရှင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရပြီး အရှင်သည် အုပ်စိုးတော်မူပြီး
အရှင့်ပြည့်စုံမှုအားလုံးဖြင့် ပြည့်စုံစေတော်မူသည် (ဧဖက် ၁:၂၂–၂၃)။ ခရစ်တော်၏
ပြည့်စုံမှုသည် အသင်းတော်၌ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၊ ကျေးဇူးတော်၊
လက်ဆောင်များဖြင့် ပြည့်စုံစေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်၏
ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးသည် အသင်းတော်၌သာ အကျိုးသက်ရောက်သည်။
အရှင်သည် အသင်းတော်နှင့် စကြဝဠာနှစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးသော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်
သခင်ဖြစ်တော်မူသည် (၁:၁၀)။
In this prayer, Paul introduces a new concept to
his audience: Christ is the head of the church, which is His body (1:22–23). He
is the head because salvation is made possible in Him. The church, Christ’s
body, is “the fullness” of the One who fills all things in every way (v. 23).
The word plērōma (“fullness,”
“completeness”) appears twelve times in the Pauline Epistles, but only in
Ephesians and Colossians is it used to describe the fullness of Christ or of
God (Eph. 1:23; 3:19; 4:13; Col. 1:19; 2:9). Despite this verbal parallel,
there is a thematic difference between the two epistles in the use of the word.
In Ephesians, the fullness of Christ or of God fills the church (Eph. 1:23;
3:19; 4:13). In Colossians, the fullness of God already dwells in Christ (Col.
1:19; 2:9). As noted earlier, Paul’s emphasis in Colossians is on Christ, who
reigns supreme over the cosmos (Christology). Paul’s goal in Ephesians,
however, is to underline the significant role the church plays in God’s plan to
redeem humanity (ecclesiology). Although Christ reigns over all the cosmos, it
is the church and the church alone that is described as being His body (Eph.
1:22–23), which He rules and fills with all of His fullness. The fullness of
Christ dwells in the church in the sense that He fills it with His Spirit,
grace, and gifts. Therefore, it is in the church that all of the saving
benefits of Christ’s work are effective. He is the sovereign Lord over both the
church and the cosmos (1:10).
အခန်းကြီး - ၂
၂:၁–၁၀။ သေခြင်းမှ
အသက်ရှင်ခြင်းသို့။ ယခင်အပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် ယေရှုကို သေခြင်းမှ
ထမြောက်စေတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို သိနိုင်ရန် ဉာဏ်ပညာရရှိပါစေဟု
ဆုတောင်းခဲ့သည် (ဧဖက် ၁:၂၀)။ ယခုအပိုင်းတွင်မူ ထိုတူညီသော တန်ခိုးတော်သည်
တစ်ချိန်က အပြစ်များနှင့် အပြစ်ဒုစရိုက်များကြောင့် သေနေသောသူများကို
ခရစ်တော်နှင့်အတူ အသက်ရှင်စေခဲ့ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (၂:၁၊ ၅)။
ဤအပိုင်းတွင် သူ၏ အကြောင်းပြချက်များကို အပိုင်းသုံးပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ (၁) အပြစ်၌
သေခြင်း (အခန်း ၁–၃)၊ (၂) ခရစ်တော်၌ အသက်ရှင်ခြင်း (အခန်း ၄–၇)၊ (၃) ကယ်တင်ခြင်း၏
နည်းလမ်း (အခန်း ၈–၁၀)။ အပိုင်း ၁ နှင့် ၂ တွင် အပြိုင်နှင့် အတိုက်အခံ ရှိပြီး
အပြစ်၌ သေနေခြင်း (အခန်း ၁၊ ၅) နှင့် ခရစ်တော်၌ အသက်ရှင်ခြင်းကို
နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြထားသည်။ ရှင်ပေါလုအတွက် အသက်ရှင်ခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ လမ်းခရီးတွင်
လျှောက်ခြင်း၊ အပြစ်၏ လမ်းခရီးတွင် လျှောက်ခြင်း ဟူ၍ နှစ်မျိုးသာ ရှိသည်။
2:1–10.
From Death to Life. In his prayer in the previous section, Paul asked that his audience
might receive the Spirit of wisdom to know the power of God that raised Jesus
from the dead (Eph. 1:20). Here, Paul emphasizes that the same power had made
those who were once dead in trespasses and sins alive with Christ (2:1, 5). His
arguments in this section can be divided into three parts: (1) dead in sin (vv.
1–3); (2) alive in Christ (vv. 4–7); and (3) the way of salvation (vv. 8–10).
Parts 1 and 2 have parallels and contrasts; they both make the point that we
were dead in sins (vv. 1, 5) and juxtapose being dead in sins with being alive
in Christ. For Paul, life is a journey and we walk either in the way of Christ
and life or in the way of sin and death (see below, “Walking in Christ as a Way
of Life”).
အခန်း ၁–၃ တွင်
ရှင်ပေါလုသည် အလွန်အမင်း အပြစ်သားများ၏ အပြစ်ပြုမှုကို ဖော်ပြခြင်းမျှသာ မဟုတ်ဘဲ၊
ခရစ်တော်ပြင်ပရှိ လူသားအားလုံး၏ သဘာဝအခြေအနေကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး တစ်ချိန်က ထိုနည်းအတူ နေခဲ့ကြသည် (အခန်း ၃)။ “အပြစ်များ”
ဟူသော ဗဟုဝုစ်ကို သုံးထားခြင်းသည် လူသားတို့၏ အပြစ်ပြုမှုအားလုံးကို
အကျုံးဝင်စေသည်။ “ပြစ်မှားခြင်း” (ကရိ၊ paraptōma) ဆိုသည်မှာ သိထားသော နယ်နိမိတ်ကို
တမင်ကျူးလွန်ခြင်းဖြစ်သည်။ “အပြစ်” (ကရိ၊ hamartia) ဆိုသည်မှာ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏
စံနှုန်းနှင့် မမီခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနှစ်မျိုးပေါင်းလိုက်သောအခါ လူသားတို့၏
ပုန်ကန်သောသဘောနှင့် အကောင်းဆုံးလူသားတို့၏ အကျင့်ပင်လျှင် ဘုရားသခင်၏ စံပြသို့
မရောက်နိုင်ခြင်းကို အကျုံးဝင်စေသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ကင်းကွာနေရသော ဤအခြေအနေတွင်
မကောင်းသော တန်ခိုးများ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ကာမဂုဏ်နှင့် စိတ်နှလုံး၏ တပ်မက်မှုများကို
ကျွန်ခံနေရသည် (အခန်း ၃)။ ဤအခြေအနေကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သဘာဝအတိုင်း
ဒုက္ခတ်ရားခံရသော သားသမီးများဖြစ်သည်။ ဤအခက်အခဲ၏ ဖြေရှင်းချက်မှာ
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူခဲ့သော ခရစ်တော်ဖြစ်ပြီး ယုံကြည်သူများအတွက်
အသက်ရှင်ခြင်း လမ်းသစ်ကို ဖန်ဆင်းပေးတော်မူခဲ့သည်။
It is important to realize that in vv. 1–3, Paul
is not merely describing the excessive sinful behavior of some excessively
immoral pagans but is portraying the natural condition of all of humanity
outside of Christ. It is a condition in which we all once lived (v. 3). The
plural reference to sins provides a comprehensive account of the sinful
behavior of humans. The word paraptōma
(“trespasses,” “transgressions”) refers to a false step—a deliberate crossing
of a known boundary. The word hamartia
(“sins”), however, describes any action that falls short of a standard of right
behavior. Together, these words encompass both the rebellious nature of human
sin as well as the ways in which even the best of human behavior falls short of
God’s ideal. In this state of alienation from God and under the influence of
evil powers, humanity is enslaved to the desires and lusts of the flesh and the
mind (v. 3). As a consequence of our condition, Paul says we are by nature
children of wrath, that is, we deserve God’s divine judgment. The solution to
this predicament is Christ, who, through His death on the cross, created a new
way of life for believers.
အပြစ်၌ သေနေရသော
မျှော်လင့်ချက်မရှိမှုကို ဖော်ပြပြီးနောက် (ဧဖက် ၂:၁–၃) ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်၌
အသက်ရှင်ခြင်းကို အာရုံစိုက်လာသည် (အခန်း ၄–၇)။ ဤအပိုင်းသည် ဒုက္ခတ်ရား (အခန်း ၃)
နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ကရုဏာတော် (အခန်း ၄) ဟူသော သဘောထားနှစ်မျိုးကို
နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းကို နာမ်နှင့် ကြိယာအနေဖြင့်
အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၄)။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ ချစ်နိုင်မီကပင်
ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်တော်မူခဲ့ပြီး (ရော ၅:၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သားတော်ကို
ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသေခံစေတော်မူခြင်းဖြင့် သက်သေပြတော်မူသည်။ ဤအရာကို ရှင်ပေါလုက
ကျေးဇူးတော်ဟု ခေါ်သည် (ဧဖက် ၂:၅၊ ၁:၆–၇၊ ၂:၇–၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဤကျေးဇူးတော်အားဖြင့် အပြစ်ဒုစရိုက်များကြောင့် သေနေသောအခါတွင်ပင် ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်တို့ကို ခရစ်တော်နှင့်အတူ အသက်ရှင်စေတော်မူသည် (အခန်း ၅)။ ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်တို့ အပြစ်ကင်းစင်မှ ကယ်တင်တော်မူခြင်း မဟုတ် (ရော ၈:၁–၂
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အပြစ်ရှိနေသော အခြေအနေတွင်ပင် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို
ပေးသနားတော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ
ကျေးဇူးတော်ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၂:၈)။
After describing the hopelessness of being dead
in sins (Eph. 2:1–3), Paul turns his attention to being alive in Christ (vv.
4–7). This passage contrasts two attitudes: wrath (v. 3) versus love and mercy
(v. 4). God’s love is emphasized using the noun agapē and the verb agapaō
(v. 4). God loved us before we could love Him (cf. Rom. 5:8) and demonstrated
it by giving His Son to die for us. This is what Paul calls grace (Eph. 2:5;
cf. 1:6–7; 2:7–8). It is through this grace that God made us alive with Christ,
even when we were dead in our trespasses and sins (v. 5). In other words, He
did not wait for us to be sinless to save us (cf. Rom. 8:1–2). It was in our
sinful condition that God granted us forgiveness. This is saving grace by faith
in Christ (Eph. 2:8).
|
ကြီးမြတ်သောခရစ်တော်အတိုင်း
နေထိုင်ခြင်း - ဘဝနေထိုင်ပုံသခင်္ာ ယုံကြည်သူများသည်
တစ်ချိန်က အပြစ်ထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည် (၂:၁-၂)။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ကြိယာ peripateō
(“လျှောက်ခြင်း”၊
“ကိုယ်ကိုကိုင်တွယ်ခြင်း”၊ အပိုဒ် ၂) သည် အချို့လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း
ဦးတည်ချက်တစ်ခုနှင့် လျှောက်လှမ်းခြင်းဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်သည်။ Walking in Christ as a Way
of Life |
|
The believers had once
lived in sin (vv. 1–2). The verb used here, peripateō (“to walk,” “conduct oneself”; v. 2), carries the
connotation of walking on a certain path in a certain direction.
၁.
ဘဝနေထိုင်ပုံသခင်္ာ။ ပုံဆောင်ချက်အနေဖြင့် ဤကြိယာသည် ခရစ်ယာန်ဘဝနေထိုင်ပုံကို
ဖော်ပြသည်။ ပလုတ်သည် အပြစ်နှင့်ဒုစရိုက်များထဲတွင် လျှောက်လှမ်းခြင်း (၂:၁-၂)
ကို ခရစ်တော်အတွင်း ကောင်းမှုများထဲတွင် လျှောက်လှမ်းခြင်းနှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသည် (၂:၁၀)။ အခန်း ၄ တွင် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းအတိုင်း
လျှောက်လှမ်းခြင်း (၄:၁) ကို တပါးအမျိုးသားများ၏ နည်းလမ်းများအတိုင်း
လျှောက်လှမ်းခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ထားသည် (၄:၁၇)။ ထို့နောက် အခန်း ၅ တွင်
ခရစ်ယာန်များကို “ချစ်ခြင်း” ထဲတွင် (၅:၂)၊ “အလင်းသားသမီးများအဖြစ်” (၅:၈) နှင့်
သတိဝီရိယရှိစွာ (၅:၁၅) လျှောက်လှမ်းရန် (ဆိုလိုသည်မှာ နေထိုင်ရန်) အကြိမ်ကြိမ်
တိုက်တွန်းထားသည်။ ပလုတ်သည် ယုံကြည်သူများကို ဘဝနေထိုင်ပုံသခင်္ာတွင်
ဆက်လက်ရှိနေရန် ခေါ်ဆိုရင်း ဘဝနေထိုင်ပုံ နှစ်မျိုးကို ဆန့်ကျင်ဘက်ထားရန် ဤ present
imperative ကြိယာ
peripateite (“လျှောက်လှမ်းကြလော့”၊
“နေထိုင်ကြလော့”) ကို သုံးကြိမ်သုံးသည်။ ယေရှုသခင်လည်း အလားတူပြုတော်မူသည်။
သူသည် “ကျဉ်းသောတံခါးမှ” ဝင်ရန် (မဿဲ ၇:၁၃) မိန့်တော်မူသောအခါ
လမ်းကြောင်းနှစ်ခု၏ ကွဲပြားခြင်းကို မီးမောင်းထိုးပြတော်မူသည်။ ကျယ်သောလမ်းသည်
ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သည် (မဿဲ ၇:၁၃) နှင့် ကျဉ်းသောလမ်းသည် အသက်သို့ ဦးတည်သည်
(မဿဲ ၇:၁၄)။ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာရှိပြီး အသက်ကို ရွေးချယ်ရန် တိုက်တွန်းခံရသည်။ 1. The Way of Life. Figuratively, this verb describes the Christian way of life. Paul
contrasts walking in trespasses and sins (vv. 1–2) with walking in good works
in Christ (v. 10). In chapter 4, he contrasts walking in God’s calling (4:1)
with walking in the ways of the Gentiles (v. 17). Then, in chapter 5, he
repeatedly encourages Christians to walk (i.e., live) in “love” (5:2), “as
children of light” (v. 8), and vigilantly (v. 15). Paul uses the same present
imperative verb peripateite
(“walk,” “live”) three times to call believers to remain in the way of life
while contrasting the two ways of life. Jesus did the same. When He said to
enter via “the narrow gate” (Matt. 7:13), He also highlighted the difference
between the two ways: the broad way leads to destruction (Matt. 7:13) and the
narrow way to life (Matt. 7:14). There are only two options, and we are
encouraged to choose life.
၂.
အပြစ်၏လမ်းသခင်္ာ။ ပလုတ်သည် အပြစ်နှင့်ဒုစရိုက်များထဲတွင်
လျှောက်လှမ်းခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟု ရှင်းပြသည်။ အပြစ်များထဲတွင်
လျှောက်လှမ်းခြင်းဆိုသည်မှာ ဤလောက၏နည်းလမ်းများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းခြင်းဖြစ်သည်
(ဧဖက် ၂:၂)။ ဤလောက၏ လမ်းကြောင်း သို့မဟုတ် သခင်္ာကို ဇာတိပြုရား၏ တပ်မက်ခြင်း၊
ဆိုးညှက်သောဆန္ဒများနှင့် လောဘများက တွန်းအားပေးသည် (၂:၃၊ ယောဟန် ၁ ၂:၁၆
နှိုင်းယှဉ်)။ အပြစ်များထဲတွင် လျှောက်လှမ်းခြင်း သို့မဟုတ်
နေထိုင်ခြင်းဆိုသည်မှာ လေထုနဲ့ အာဏာရှိသော မင်းသား သို့မဟုတ် အုပ်စိုးရှင်ကို
လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၂:၂)။ သူသည် နာခံခြင်းမရှိသူများ (စာသားအတိုင်း
“နာမခံသားများ”) ထဲတွင် အလုပ်လုပ်သော ဝိညာဉ်ဖြစ်သည် (၂:၂)။ ဝိညာဉ်နှစ်ပါးရှိသည်။
ယေရှုကို ယုံကြည်သောအခါ ငါတို့တံဆိပ်ခတ်ခံရသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော် (၁:၁၃၊
၄:၃၀ နှိုင်းယှဉ်) သည် ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းစေရန် ဉာဏ်ပညာနှင့် ဗျာဒိတ်တော်၏
အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည် (၁:၁၇)။ နာခံခြင်းအတွက် အလုပ်လုပ်သော ဝိညာဉ်မှာ
လေထုအာဏာရှိသော မင်းသားထံမှ လာသော ဝိညာဉ်ဖြစ်သည် (၂:၂)။ ဤမင်းသားသည်
လူသားပျက်စီးသူများ၏ နှလုံးထဲတွင် ဇာတိပြုရား၏ တပ်မက်ခြင်းများကို ပြည့်စုံစေရန်
အားပေးသော ဆိုးညှက်ဝိညာဉ်အားလုံး၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ 2. The Way of Sin. Paul clarifies what it means to walk in trespasses and sins. Walking in
sins means walking in the ways of the world (Eph. 2:2). The course or way of
this world is driven by the lusts, evil desires, and cravings of the flesh
(v. 3; cf. 1 John 2:16). Walking or living in sins also means to follow the
ruler or prince of the kingdom or power of the air (Eph. 2:2). He is the
spirit who works in those characterized by disobedience (lit. “sons of
disobedience”; v. 2). There are two spirits: the Holy Spirit with whom we are
sealed when we believe in Jesus (1:13; cf. 4:30) and who is the source of
wisdom and revelation that allows believers to know God (1:17), and the
spirit who works for disobedience (2:2)—the spirit who comes from the prince
of the power of the air (v. 2). This prince appears to be the chief commander
of all the evil spirits who work in the hearts of fallen humans to encourage
the fulfillment of the lusts of the flesh.
၃. ကြီးမြတ်သော
စစ်ပွဲထဲတွင် လမ်းနှစ်သခင်္ာ။ ဧဖက်ကျမ်းနိဂုံးနီးတွင် ပလုတ်သည် ခရစ်ယာန်များ၏
ရုန်းကန်ခြင်းသည် ဆိုးညှက်သော အထက်အာဏာများနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း
ထပ်မံအလေးပေးသည် (၆:၁၂)။ ဤအချက်သည် ခရစ်ယာန်များကို နတ်ဆိုး (diabolos “မာရ်နတ်”) ၏
လှည့်ကွက်များကို သတိပြုရန် ပလုတ်၏ သတိပေးချက်ကို လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်
မာရ်နတ်သည် ဆိုးညှက်ဝိညာဉ်များ၏ မင်းသားဖြစ်သည်။ ဤယုံကြည်ချက်သည် မာရ်နတ်
သို့မဟုတ် စာတန်သည် သူ့ကို ထောက်ခံသော ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ကောင်းကင်မှ
ချခံရသည်ဟူသော ဗျာဒိတ်ကျမ်းဇာတ်လမ်းနှင့် ကိုက်ညီသည် (ဗျာဒိတ် ၁၂:၇-၉)။ ပလုတ်သည်
သူ့ပရိသတ်ကို ကောင်းမှုနှင့်ဆိုးမှု၊ ခရစ်တော်နှင့်စာတန်၊
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ဆိုးညှက်ဝိညာဉ်တို့အကြား ကြီးမြတ်သော စစ်ပွဲ၏
အကြောင်းအရာတွင် ဘဝနေထိုင်ပုံ နှစ်သခင်္ာကို မြင်စေလိုသည်။ ခရစ်ယာန်များသည်
ဤလောက သို့မဟုတ် လက်ရှိခေတ်၏ ဆိုးညှက်အာဏာများကို မထိန်းချုပ်ခံကြရ။ သူတို့သည်
ကောင်းကင်နှင့် ချည်နှောင်ခံရပြီး ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းကို
စောင့်မျှော်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဤလောက၏ လမ်းသခင်္ာအတိုင်း မနေထိုင်ကြပါ။ 3. The Two Ways in the Cosmic Conflict. Toward the end of
Ephesians, Paul reemphasizes that the struggle of the Christians is against
evil supernatural powers (6:12). This statement follows Paul’s warning to the
Christians to be aware of the tricks of the diabolos (“devil”). Thus, the devil is the prince of the evil
spirits. This belief is in line with the apocalyptic narrative that states
that the devil, or Satan, was cast out from heaven with a group of his
supporting angels (Rev. 12:7–9). Paul wanted his audience to see the two ways
of life in the context of the Great Controversy between good and evil,
between Christ and Satan, between the Holy Spirit and the evil spirit.
Christians are not controlled by the world or by the evil powers of the
present age but are bound to heaven, waiting for the coming of Christ. They
do not live according to the way of this world. |
ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် «အတူ» ဟူသော
အဓိပ္ပါယ်ရှိသော syn ရှှေ့စာလုံး
ပါဝင်သည့် ပေါင်းစပ်ကြိယာ သုံးခုရှိသည်။ ယင်းတို့မှာ synezōopoiēsen («အတူတကွ အသက်ရှင်စေသည်»၊ အပိုဒ် ၅)၊ synēgeiren
(«အတူတကွ ထမြောက်စေသည်»၊ အပိုဒ် ၆)၊ synekathisen
(«အတူတကွ ထိုင်စေသည်»၊ အပိုဒ် ၆)
တို့ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် လုပ်ဆောင်မှု၏ ကြောင်းကျိုးဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်သည်
ကျွန်ုပ်တို့ ပါဝင်ရမည့်သူ ဖြစ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၅-၆)။ ခရစ်တော် မရှိလျှင်
ကျွန်ုပ်တို့သည် အသက်ရှင်ခြင်း မရှိ၊ အပြစ်ထဲမှ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်း မရှိ၊
ကောင်းကင်နေရာများတွင် ထိုင်ခြင်း မရှိဟူသော အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်
ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ အာမခံချက်၊ ထင်ရှားပြခြင်း၊
အကောင်အထည်ဖော်သူ၊ ကျေးဇူးပေးသူ ဖြစ်တော်မူသည် (ဧဖက် ၁:၂၀၊ ဗျာဒိတ် ၃:၂၁
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
In this passage, three compound verbs with the prefix syn (“together with”) appear: synezōopoiēsen
(“He made alive together with”; v. 5), synēgeiren
(“He raised up together with”; v. 6), and synekathisen
(“he seated together with”; v. 6). God is the subject of the actions and Christ
is the one we join (vv. 5–6). The idea is that without Christ we would not be
made alive, would not be raised from our death in sins, and would not sit in
heavenly places. Therefore, Christ is the guarantee, the manifestation, the
executor, and the benefactor of God’s grace (cf. Eph. 1:20; Rev. 3:21).
ဧဖက်ဩဝါဒစာသည်
သေခြင်းနှင့် အသက်ရှင်ခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းကို
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးတော်ကို
ဆက်လက်တင်ပြသည် (ဧဖက် ၂:၈-၁၀)။ ထိုကျေးဇူးတော်သည် အဘယ်နည်း၊ အဘယ်မဟုတ်ကို
ရှင်းလင်းတင်ပြသည်။ ပထမအချက်၊ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်ပြီး
ကိုယ်တိုင်မှ မဟုတ် (အပိုဒ် ၈)။ ဒုတိယအချက်၊ ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး
ကိုယ်ပိုင်အမှုကြောင့် မဟုတ် (အပိုဒ် ၉)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်
မဟုတ်၊ ကောင်းမှုပြုခြင်းအားဖြင့်လည်း မရရှိ။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်တစ်ခုတည်းအားဖြင့်သာ
ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်မှ
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် လာသည်။ ယုံကြည်ခြင်း၏ အခန်းကဏ္ဍကို မမှားယွင်းစေရ။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ် မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏
လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အပြုသဘောဆောင်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်စေသည်။
ဤသည်ကား ဘုန်းကြီးခြင်းအားလုံးကို ဖယ်ရှားသည်။
Ephesians continues, after contrasting death with
life and destruction with salvation, by presenting the divine grace of
salvation (Eph. 2:8–10), clarifying what it is and what it is not. First, it is
by grace through faith, and not of ourselves (v. 8); and second, it is the gift
of God and not of our works (v. 9). We are not the source of our salvation, and
neither do we attain it through our good behavior. Instead, it is by God’s
grace alone; it is the gift of God. It comes from God’s grace through faith.
The role of faith should not be misunderstood. Our faith is not the source of
our salvation—it is a divine gift that enables us to positively respond to the
grace of God. This certainly excludes all boasting.
ဧဖက် ၂:၁-၁၀ တွင်
ပါဝလ်သည် ဘုရားသခင် သို့မဟုတ် ခရစ်တော်သည် «ကျွန်ုပ်တို့ကို အသက်ရှင်စေသည်»
(အပိုဒ် ၅)၊
ကြီးစွာသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြသည် (အပိုဒ် ၄)၊ «ကျွန်ုပ်တို့ကို ထမြောက်စေသည်» (အပိုဒ် ၆)၊
ထိုင်စေသည် (အပိုဒ် ၆)၊ ကျေးဇူးတော်ကို «ပြသရန်» (အပိုဒ်
၇) ဟု ပြောဆိုရာတွင် တက်ကြွသော အသံကို သုံးသည်။ သို့ရာတွင် ကယ်တင်ခြင်းကို
လူသားတို့နှင့် ဆက်စပ်ရာတွင် ခံရသော အသံကို သုံးသည်။ «သင်တို့ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ပြီ»
(အပိုဒ် ၅၊ ၈)။
ဤသည်ကား ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်းတွင် တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်သူ ဖြစ်ပြီး
ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် လက်ခံရယူသည်ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သည်။
ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုကြောင့်
မဟုတ်။ ပါဝလ်သည် ergon («အမှု»၊ «အကျင့်»၊ «လုပ်ရပ်») ဟူသော စကားကို
ဆန့်ကျင်ဘက်ပုံရသော နည်းဖြင့် နှစ်ကြိမ် သုံးသည်။ တစ်ဖက်တွင် ကယ်တင်ခြင်းသည်
အမှုအားဖြင့် မဟုတ် (အပိုဒ် ၉) ဟု ဆိုသည်။ သို့ရာတွင် ကောင်းသောအမှုများအတွက်
ဖန်ဆင်းခံရသည် (အပိုဒ် ၁၀)။ «ဖန်ဆင်း»
ကြိယာသည်
လူသားဖန်ဆင်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သော်လည်း (ကမ္ဘာဦး ၂:၇)၊ ဤနေရာတွင်
ခရစ်တော်အတွင်း အသစ်ဖန်ဆင်းခြင်းကို အလေးပေးသည်။ ဤအယူအဆသည် «ခရစ်တော်ယေရှုအတွင်း ဖန်ဆင်းခြင်း»
ဟူသော စကားစုတွင်
ရှိသည် (ဧဖက် ၂:၁၀)။ «ခရစ်တော်အတွင်း»၊ «ခရစ်တော်ယေရှုအတွင်း»
သို့မဟုတ် «ထိုသခင်အတွင်း»
ဟူသော စကားစုကို
ဤဩဝါဒစာတွင် အကြိမ်ကြိမ် သုံးထားပြီး ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် သို့မဟုတ်
ခရစ်တော်အတွင်း လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ပြုတော်မူသမျှကို ရည်ညွှန်းသည် (၁:၃၊
၄၊ ၇၊ ၁၀၊ ၁၁၊ ၁၂၊ ၁၃၊ ၂၀၊ ၂:၅၊ ၆၊ ၇)။
Notice that in Ephesians 2:1–10, Paul uses the
active voice when speaking of how it is God or Christ who “made us alive” (v.
5), showed us great love (v. 4), “raised us up” (v. 6), and had us sit with Him
(v. 6), that He “might show” His grace (v. 7). On the other hand, when
salvation is associated with humans, the apostle uses the passive voice: “You
have been saved” (vv. 5, 8). This indicates that God has the active role in
salvation and that we receive it by faith. Salvation is possible because of the
works of God and not because of our works. Paul uses the word ergon (“work,” “deed,” “action”) twice
in seemingly contradictory ways. On the one hand, he argues that salvation is
not by (“from,” “of”) works (v. 9), but we are created for good works (v. 10).
Although the verb “to create” could refer to the creation of human beings (Gen.
2:7), here the emphasis is on the new creation in Christ. This concept is
present in the phrase “created in Christ Jesus” (Eph. 2:10). The phrase “in
Christ,” “in Christ Jesus,” or “in Him” has been used many times thus far in
this epistle to refer to what God has done in or through Christ for the
salvation of humanity (1:3, 4, 7, 10, 11, 12, 13, 20; 2:5, 6, 7).
ထို့ကြောင့် «ခရစ်တော်အတွင်း ...
ကောင်းသောအမှုများ» ဟူသော
စကားစုသည် ခရစ်တော်အတွင်း ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ပြီး ကောင်းသောအမှုများအတွက်
ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ကယ်တင်ခြင်းရရန် ကောင်းသောအမှုများ ပြုရခြင်း မဟုတ်၊
ခရစ်တော်သည် ကယ်တင်ပြီးသောကြောင့် ပြုရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏
ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အဦးစွာ လာပြီး ခရစ်တော်အတွင်း
ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်သူတို့သည် ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသမျှကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့်
တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကောင်းသောအမှုများ ပြုကြမည် (ဂလာတိ ၅:၆)။ အမှုများသည်
ကယ်တင်ခြင်း၏ နည်းလမ်း မဟုတ်၊ ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ အသီးအနှံ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည်
ကောင်းသောအမှုအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း မရသော်လည်း (ဧဖက် ၂:၉) ကောင်းသောအမှုများ
ပြုရန်အတွက် ကယ်တင်ခြင်း ရသည် (အပိုဒ် ၁၀)။ တကယ်တော့ ခရစ်တော်အတွင်း
အသစ်ဖန်ဆင်းခြင်းသို့ ရောက်သူများသာလျှင် စစ်မှန်စွာ ကောင်းသောအမှုများ
ပြုနိုင်သည် (ရောမ ၈:၃-၄၊ ၇-၈၊ ၂ကော်ရိန်သု ၅:၁၇)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ poiēma
ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၂:၁၀)။
ဤစကားကို ပါဝလ်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ အမှုကို (ရောမ ၁:၂၀) နှင့်
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းတွင် အမှုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်းသည်
ဘုရားသခင်၏ အမှုသက်သက် ဖြစ်သလို လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
Therefore, the phrase “created in Christ … good
works” refers to being saved in Christ for good works. It does not mean we do
good works in order to be saved but because Christ has already saved us.
Salvation comes first by God’s grace through faith, and we who are saved in
Christ will do good works as a response of love for what God has done for us
(Gal. 5:6). Works are not the means of salvation but are the fruit of the
Christian life. We are not saved by our good works (Eph. 2:9), but to do good
works (v. 10). In fact, it is only those who are part of the new creation in
Christ who are able to truly do good works (Rom. 8:3–4, 7–8; 2 Cor. 5:17). We
are God’s poiēma (Eph. 2:10), a term
Paul uses to refer to the works of God at Creation (Rom. 1:20) and to His work
in our salvation. Therefore, just as creation is fully the work of God, so also
is the salvation of human beings.
ဤအပိုင်းကို ပါဝလ်သည်
ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ လမ်းစဉ်ကို ဖော်ပြရင်း နိဂုံးချုပ်သည်။ ကောင်းသောအမှုများတွင်
လျှောက်လှမ်းခြင်း သို့မဟုတ် နေထိုင်ခြင်း (ဧဖက် ၂:၁၀)။ peripateō («လျှောက်လှမ်းသည်»၊ «ပြုမူနေထိုင်သည်»)
ကြိယာကို အစတွင်
(အပိုဒ် ၂) နှင့် အဆုံးတွင် (အပိုဒ် ၁၀) သုံးသည်။ ယုံကြည်သူများသည် ယခင်က
အပြစ်နှင့် လွန်ကျူးခြင်းများတွင် လောကီလမ်းစဉ်အတိုင်း
လျှောက်လှမ်းနေထိုင်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂)။ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အတွင်း
ကယ်တင်ပြီးနောက် ကောင်းသောအမှုများ၏ လမ်းစဉ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေထိုင်ကြသည်။
ဤအမှုများသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အသီးအနှံ ဖြစ်ပြီး နည်းလမ်း မဟုတ်။
Paul closes this section by describing the way of
the Christian life: walking or living in good works (Eph. 2:10). The verb peripateō (“to walk,” “to conduct
oneself”) is used at the beginning (v. 2) and the end (v. 10) of the passage.
Believers formerly walked or lived in sins and trespasses according to the way
of the world (v. 2). After being saved by God in Christ, they walk or live in
the way of good works, which are the fruit of our salvation, not the means.
၂:၁၁-၂၂။
ခရစ်တော်အတွင်း တစ်ခုတည်းဖြစ်ခြင်း။ ဧဖက် ၂:၁-၁၀ တွင် နောင်တရသော
အပြစ်သားများနှင့် ဘုရားသခင်ကို ခရစ်တော်ယေရှုအားဖြင့် ဒေါင်လိုက်
ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို တင်ပြထားပြီး၊ ဤအပိုင်းတွင် ခရစ်တော်အားဖြင့်
ယေရှုလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများကြား အလျားလိုက် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို
အလေးပေးသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို လူသားချင်း
ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းဖြင့် သဘာဝအတိုင်း လိုက်ပါလာရမည်။ အပိုဒ် ၁-၁၀ တွင် ပါဝလ်သည်
ခရစ်တော်ကို လက်ခံခြင်းမတိုင်မီ နှင့် လက်ခံပြီးနောက် ခရစ်ယာန်များ၏
နေထိုင်ပုံများကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြထားပြီး၊ အပိုဒ် ၁၁-၂၂ တွင် ခရစ်တော်ယေရှုကို
လက်ခံခြင်းမတိုင်မီ နှင့် လက်ခံပြီးနောက် ယေရှုလူနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့၏
ဆက်ဆံရေးကို နှိုင်းယှဉ်သည်။ အချိန်အမှတ်အသားစကား pote («ယခင်က»၊ «တစ်ခါက»၊ «အရင်က»၊ «ယခင်») ကို အပိုဒ် ၂၊ ၃၊ ၁၁၊ ၁၃ တွင် သုံးသည်။
သူ၏အချက်မှာ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်
တုံ့ပြန်ပါက ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သည်။
2:11–22.
One in Christ. While Ephesians
2:1–10 presents the vertical reconciliation between repentant sinners and God
through Christ Jesus, this section emphasizes the horizontal reconciliation
between the Jews and the Gentiles through Christ. Reconciliation with God
should naturally be followed by reconciliation with fellow human beings. In vv.
1–10, Paul contrasts the way Christians lived before accepting Christ with
their way of life after, and in vv. 11–22 he compares the relationship between
Jews and Gentiles before and after they accepted Jesus. Notice the use of
adverb of time pote (“used to,”
“once,” “formerly,” “previously”) in vv. 2, 3, 11, and 13. His point is that
Christ can transform our lives if we respond to God’s grace by placing our
faith in Christ.
အပိုဒ် ၁၁ တွင်
လက်ရှိအမိန့်ပုံစံ «အောက်မေ့လော့»
ကို သုံးခြင်းသည်
ပါဝလ်သည် တပါးအမျိုးသား ခရစ်ယာန်ပရိသတ်အား ယခင်ဘဝနှင့် လက်ရှိဘဝကို အဆက်မပြတ်
အောက်မေ့စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်အတွင်း ဘုရားသခင်သည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး
ဘဝနေထိုင်ပုံကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပုံကို အောက်မေ့စေလိုသည်။
သူတို့သည် ယခင်က ကိုယ်ခန္ဓာအရ တပါးအမျိုးသား ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း (အပိုဒ် ၁၁)၊
အရေဖျားလှီးခြင်း မခံရသူဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရပြီး ခရစ်တော်နှင့် ကင်းလွတ်ခဲ့ကြောင်း
(အပိုဒ် ၁၁-၁၂) ကို အောက်မေ့စေသည်။ ယေရှုလူမျိုးတို့သည် အရေဖျားလှီးခြင်း ပဋိညာဉ်အားဖြင့်
ဘုရားသခင် ကယ်တင်မည့် လူမျိုးဟု ယူဆကြသည်။ သူတို့အတွက် အရေဖျားလှီးခြင်း မခံရသူ
တပါးအမျိုးသားတို့တွင် မျှော်လင့်ချက် မရှိ၊ ပဋိညာဉ် ကတိတော်များကို မခံစားနိုင်။
တပါးအမျိုးသားတို့သည် ဣသရေလ နိုင်ငံသား အဖြစ်မှ ခွဲထွက်ခံရသည် (အပိုဒ် ၁၂)။
သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် တပါးအမျိုးသားတို့အတွက် အစီအစဉ်ရှိတော်မူသည်။
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင်ပင် ဣသရေလအိမ်နှင့် ဧည့်သည်တို့ကို တူညီစွာ ဆက်ဆံတော်မူသည်
(ဥပမာ၊ ဝတ်ပြုရာဇ် ၁၇:၈၊ ၁၀၊ ၁၃၊ ၁၉:၃၄)။ သို့ရာတွင် ယေရှုလူများစွာသည် ဘုရားသခင်၏
ကတိတော်နှင့် ပဋိညာဉ်ကို သူတို့တစ်ဖွဲ့တည်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု မှားယွင်းစွာ
နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့်သာ တပါးအမျိုးသားတို့အတွက်
ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထိုသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ (ဧဖက်
၂:၁၃-၁၉)။
The use of the present imperative “remember” in
v. 11 indicates that Paul wanted his Gentile Christian audience to continuously
remember their former and present lives and how God in Christ stepped in,
bringing a dramatic change to their ways of life. He urged them to remember
that they had once been (v. 11) Gentiles in the flesh, they had been referred
to as uncircumcised, and that they had been separate from Christ (vv. 11–12).
The Jews considered themselves the people God would save based on the covenant
of circumcision. For them, the uncircumcised Gentiles had no hope; they could
not enjoy the covenant promises. Gentiles were excluded from citizenship in
Israel (v. 12), but God had plans for the Gentiles. God treated the house of
Israel and strangers alike even in the OT (e.g., Lev. 17:8, 10, 13; 19:34).
However, many Jews had mistakenly concluded that God’s promises and covenant
were exclusively for them. Instead, God had acted to provide a way of salvation
for the Gentiles exclusively through Christ: by believing in Him (Eph.
2:13–19).
အပိုဒ် ၁၃-၁၉ တွင်
ပါဝလ်သည် ခရစ်တော်အတွင်းရှိ တပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူတို့၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြသည်။
ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်အားဖြင့် နီးကပ်စေခြင်း (ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရခြင်း)
ခံရပြီး ယေရှုလူနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့ တစ်လူမျိုးတည်း ဖြစ်သွားသည် (အပိုဒ် ၁၅)။
ခွဲခြားထားသော နံရံ ပျက်စီးသွားပြီး (အပိုဒ် ၁၄) ရန်ငြိုးရန်စ မရှိတော့ (အပိုဒ်
၁၅-၁၆)။ ခမည်းတော်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့် ရှိပြီး (အပိုဒ် ၁၈) နိုင်ငံသားနှင့်
ဘုရားသခင်၏ အိမ်သူအိမ်သား ဖြစ်သွားသည် (အပိုဒ် ၁၉)။
In vv. 13–19, Paul describes the condition of
Gentile believers who were in Christ: They had been brought near (had access to
God) by the blood of Christ, and both they and the Jews had been made one
people (v. 15). The wall that had separated the two groups had been broken (v.
14) and there was no more enmity or hostility (vv. 15–16). They had access to
the Father (v. 18) and were citizens and members of God’s household (v. 19).
ယေရှုလူနှင့်
တပါးအမျိုးသားတို့သည် ခရစ်တော်အားဖြင့်သာ ကယ်တင်ခြင်း ရသည်။ ပါဝလ်သည်
ခရစ်တော်အတွင်း တစ်ခုတည်းဖြစ်ခြင်း အကြောင်းတွင် ယေရှုလူနှင့်
တပါးအမျိုးသားတို့ကို «နှစ်ဖွဲ့စလုံး»
သို့မဟုတ် «နှစ်ခု» ဟု အမြဲ ရည်ညွှန်းသည်
(အပိုဒ် ၁၄-၁၆၊ ၁၈)။ ဤနည်းဖြင့် အသင်းတော်သည် တစ်ခုတည်းသော ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ
ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဣသရေလ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည်
တပါးအမျိုးသားလောကသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဖြစ်သွားသည်။
ဩဝါဒစာတစ်အုပ်လုံးတွင် အသင်းတော်၏ တစ်ခုတည်းဖြစ်ခြင်းကို ခရစ်တော်၏
ကိုယ်ခန္ဓာအဖြစ် အလေးပေးသည်။ «တစ်ကိုယ်တည်း»
(၂:၁၆၊ ၄:၄)၊ «တစ်ဝိညာဉ်တည်း»
(၂:၁၈၊ ၄:၄)၊ «တစ်လူသားတည်း»
(၂:၁၅)၊ «တစ်မျှော်လင့်ချက်တည်း»
(၄:၄)၊ «တစ်သခင်၊
တစ်ယုံကြည်ခြင်း၊ တစ်နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာ» (၄:၅)၊ «တစ်ဘုရားသခင်နှင့်
ခမည်းတော်» (၄:၆)၊
«တစ်တူးသား» (၅:၃၁)။ အသင်းတော်၏
တစ်ခုတည်းဖြစ်ခြင်းသည် ယေရှုအတွက် အလွန်အဖိုးတန်သည် (ယောဟန် ၁၇:၂၁)။
ဤတစ်ခုတည်းဖြစ်ခြင်း၏ ဗဟိုချက်မှာ ယေရှုပင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်း
သတင်းစကား တစ်ခုတည်းအားဖြင့်၊ ဝိညာဉ်တော်၏ အမှု၊ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာ၊ ယုံကြည်သူများ၏
ဘဝသစ်၊ ဘုံမျှော်လင့်ချက်အားဖြင့် အသင်းတော်ကို စုစည်းထားတော်မူသည်။
Gentiles and Jews alike are saved only through
Christ. Paul always refers to Jews and Gentiles as “both” or “the two” in the
context of being one in Christ (vv. 14–16, 18). This is how he explained to his
audience that the church is one body. Through Christ, the faith of Israel is to
reach the Gentile world; it has been universalized. Spread throughout the
epistle is this emphasis on the oneness of the church as the body of Christ:
“one body” (2:16; 4:4), “one Spirit” (2:18; 4:4), “one” human (2:15), “one hope”
(4:4), “one Lord, one faith, one baptism” (4:5), “one God and Father” (4:6),
and “one flesh” (5:31). The unity of the church is very dear to Jesus (John
17:21). At the center of this unity is Jesus Himself, who keeps the church
together through the one message of salvation entrusted to it, the work of the
Spirit, the sacrament of baptism, a new way of life for believers, and a common
hope.
ခရစ်တော်၏
အသေခံခြင်းသည် ယေရှုလူနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့ကြား ရန်ငြိုးရန်စကို အဆုံးသတ်စေပြီး
အသွေးတော်အားဖြင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖန်ဆင်းတော်မူသည် (ဧဖက် ၂:၁၃-၁၅၊ ရောမ ၅:၁
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းကို ခွဲခြားနံရံကို ဖြိုဖျက်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။
ဤပုံဆောင်ချက်သည် အေဒီ ၇၀ တွင် ပျက်စီးမှုမတိုင်မီ ယေရှုရှလင်မြို့ ဗိမာန်တော်၏
ဖွဲ့စည်းပုံမှ ယူထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ တပါးအမျိုးသားတို့သည် ဗိမာန်တော်၏
ပြင်ပဝင်းသို့သာ (တပါးအမျိုးသားဝင်း ဟုခေါ်သည်) ဝင်ခွင့်ရှိပြီး ယေရှုလူများသည်
အတွင်းဝင်းသို့ ဝင်နိုင်သည်။ ဤနှစ်ခုကို ခွဲထားသော ကျောက်နံရံ (အမြင့် ပေ ၆ ခန့်၊
၁.၈ မီတာ) ရှိပြီး ဂျိုးဆက်ဖက် ယေရှုသမိုင်းပညာရှင်၏ အဆိုအရ ဂရိနှင့်
လက်တင်ဘာသာဖြင့် ရေးထားသော သတိပေးဆိုင်းဘုတ်များ တပ်ဆင်ထားသည်။ တပါးအမျိုးသားတို့
ထပ်မံဝင်ရောက်ပါက သေဒဏ် ချမှတ်မည်ဟု ရေးထားသည်။ ဤအတိုင်းအတာ နံရံသည် ကယ်တင်ခြင်း၏
သီးသန့်ဖြစ်မှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ခရစ်တော်အားဖြင့် ဖယ်ရှားခြင်း ခံရသည်။ ယခင်က
ဝေးကွာနေသော တပါးအမျိုးသားတို့သည် ဘုရားသခင်ထံ နီးကပ်လာပြီး ခရစ်တော် ဿီယ အားဖြင့်
ကယ်တင်ခြင်းကို ခံစားနိုင်သည် (၂:၁၃)။
Christ’s death brought the animosity between Jews
and Gentiles to an end, cultivating peace through His blood (Eph. 2:13–15; cf.
Rom. 5:1). The death of Jesus is described as having broken the wall of
separation. This image is probably taken from the structure of the Jerusalem
temple before its destruction in A.D. 70. It was forbidden for Gentiles to go
further than the outer court of the temple (called the Court of the Gentiles),
while the Jews could go into the inner court. Separating these two sections of
the temple was a balustrade, a lattice fence made of stone, which, according to
the Jewish historian Josephus, stood nearly six feet tall (1.8 m). Posted at
various intervals along the wall were signs written in Greek and Latin warning
Gentiles not to proceed further on pain of death. This literal wall symbolized
the exclusiveness of salvation that was removed by Christ. The Gentiles who
were once held far off had been brought near to God and could now enjoy
salvation through Christ, the Messiah (2:13).
ခရစ်တော်သည်
လူသားတို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှကြောင့် တပါးအမျိုးသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏
အိမ်သူအိမ်သား—အသင်းတော် ဖြစ်လာသည် (ဧဖက် ၂:၁၉)။ ဤအကြောင်းအရာတွင် ဘုရားသခင်၏
အိမ်သူအိမ်သား ဆိုသည်မှာ «နိုင်ငံသားတွဲဖက်»
(အပိုဒ် ၁၉) နှင့်
အပြိုင်ဖြစ်သည်—ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး။ တပါးအမျိုးသား ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်၏
လူမျိုး၏ အိမ်သူအိမ်သား ဖြစ်လာသည်။ hagios (စစ်မှန်စွာ «သန့်ရှင်းသူများ»၊ အပိုဒ် ၁၉) ဟူသော စကားသည် ခရစ်တော်၏
နောက်လိုက်များကို ရည်ညွှန်းသည် (၁:၁၊ ၄:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်
ခရစ်ယာန်များသည် ဆုတောင်းပွဲနှင့် အပေါင်းအသင်း ပြုရန် ယုံကြည်သူညီအစ်ကိုများ၏
အိမ်များတွင် စုဝေးကြသည်။ ပါဝလ်သည် သူ၏ ဩဝါဒစာများတွင် ဤအသင်းတို့နှင့် အိမ်ကို
လက်ခံကျင်းပသူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဥပမာ၊ «အရစ္စတိုဘုလု၏ အိမ်သူအိမ်သား» (ရောမ ၁၆:၁၀)၊ «နာဆိဿ အိမ်သူအိမ်သား»
(ရောမ ၁၆:၁၁)၊
ဖိလေမုန်၏ အိမ်ရှိ အသင်းတော် (ဖိလေမုန် ၁:၁-၂)။ လူတစ်ဦးနှင့် သူ၏
အိမ်သူအိမ်သားတစ်စုလုံး နှစ်ခြင်းခံပြီး ထိုအိမ်တွင် ယုံကြည်သူများ စုဝေးသည့်
အဖွဲ့ ဖြစ်လာသည် (ဥပမာ၊ လိဒိယနှင့် သူမ၏ အိမ်သူအိမ်သား [တမန် ၁၆:၁၅]၊ «စတေဖန၏ အိမ်သူအိမ်သား»
[၁ကော်ရိန်သု ၁:၁၆]၊
ဖိလိပ္ပိ ထောင်မှူး [တမန် ၁၆:၃၁-၃၄])။ ယုံကြည်သူအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏
အိမ်သူအိမ်သား ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၂:၁၉၊ ၁တိမောသေ ၃:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အသင်းတော်သည်
ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော် ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်သည် အကြီးအကဲ ဖြစ်တော်မူသည်။
ဧဖက်အသင်းတော်သည် ယေရှုလူ သို့မဟုတ် တပါးအမျိုးသား မိသားစုပိုင် မဟုတ်၊
ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းပိုင် ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၂၆-၂၈)။ ခရစ်တော်အတွင်း
တစ်ခုတည်းဖြစ်ခြင်း အယူအဆကို ဘုရားသခင်၏ «အိမ်သူအိမ်သား» (ဧဖက် ၂:၁၉) ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် အားဖြည့်သည်။
On account of what Christ had accomplished for
humanity, Gentiles had become part of the household of God—the church (Eph.
2:19). In context, the phrase regarding members of God’s household is parallel
with the phrase “fellow citizens” (v. 19)—God’s people. Gentile Christians had
become a part of the household of God’s people. The term hagios (lit. “holy ones”; v. 19) itself refers to the followers of
Christ (1:1; cf. 4:12). In the NT, Christians gathered for worship and
fellowship in the homes of their fellow believers. Paul refers to these
congregations and the individuals who hosted them throughout his letters. We
learn, for example, about the “the household of Aristobulus” (Rom. 16:10), “the
household of Narcissus” (Rom. 16:11), and the church in the house of Philemon
(Philem. 1:1–2). We find cases in which a person was baptized along with his or
her household, constituting a gathered group of believers in that particular
house (e.g., Lydia and her household [Acts 16:15], “the household of Stephanas”
[1 Cor. 1:16], the keeper of the prison in Philippi [Acts 16:31–34]). All
believers are members of God’s household (cf. Eph. 2:19; 1 Tim. 3:15). The
church is God’s, and Christ is its head. The church in Ephesus belonged neither
to a Jewish nor a Gentile family but to God alone (Gal. 3:26–28). It is this
concept of oneness in Christ that is reinforced by the reference to God’s
“household” (Eph. 2:19).
ပါဝလ်သည်
အသင်းတော်ကို ဘုရားသခင်၏ အိမ်သူအိမ်သားအဖြစ် အဆောက်အအုံ ဥပမာဖြင့် ဖော်ပြသည်
(အပိုဒ် ၂၀-၂၂)။ အုတ်မြစ်မှာ «တမန်တော်များနှင့်
ပရောဖက်များ» (အပိုဒ်
၂၀) ဖြစ်ပြီး ဤစကားစုကို ဧဖက် ၃:၅ တွင်လည်း သုံးသည်။ အုတ်မြစ်ဖြစ်သူများသည်
ဝိညာဉ်တော်ထံမှ ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်း အမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ရရှိခဲ့သော
ဗျာဒိတ်တော်ကို ရည်ညွှန်းသည် (အပိုဒ် ၃-၅)။ ဤကယ်တင်ခြင်း သတင်းစကားကို
တမန်တော်များနှင့် ပရောဖက်များသည် ကျမ်းစာများတွင် ထိန်းသိမ်းထားသည် (ရောမ ၁:၂၊
၂ပေတရု ၁:၂၀၊ ၂၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တမန်တော်ဆုံးခြင်းများသည် အသင်းတော်၏ အုတ်မြစ် ဖြစ်ခဲ့ပြီး
ခရစ်တော်သည် အဓိက နေရာချထားကျောက် ဖြစ်တော်မူသော်လည်း အသင်းတော်၏
အဆုံးစွန်အုတ်မြစ်မှာ ယေရှုခရစ်တော်ပင် ဖြစ်သည် (၁ကော်ရိန်သု ၃:၁၁)။
တမန်တော်များနှင့် ပရောဖက်များ၏ တာဝန်မှာ အုတ်မြစ်ချခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါဝလ်သည်
ယေရှုကို ဘုရားသခင်၏ အိမ်သူအိမ်သား၏ «အဓိက နေရာချထားကျောက်» အဖြစ် တင်ပြသည် (ဧဖက် ၂:၂၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၂၊ မာကု ၁၂:၁၀၊ လု ၂၀:၁၇၊
တမန် ၄:၁၁၊ ၁ပေတရု ၂:၆-၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုကျောက်မရှိလျှင် အုတ်မြစ်သည်
အဆောက်အအုံကို ထောက်ပံ့နိုင်ရန် မလုံလောက်။ တကယ်တော့ ထိုသခင်သည်
အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို ဆက်စပ်ပေးသော အဓိက နေရာချထားကျောက် ဖြစ်တော်မူသည် (ဧဖက်
၂:၂၁-၂၂)။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော် မရှိလျှင် အသင်းတော် မရှိနိုင်။ ဤအထိ
အသင်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုရန် ဥပမာ သုံးခု သုံးထားသည်။ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ
(၁:၂၃)၊ ဘုရားသခင်၏ အိမ်သူအိမ်သား (၂:၁၉)၊ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နေတော်မူသော
သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော် သို့မဟုတ် နေရာတော် (၂:၂၁၊ ၁ကော်ရိန်သု ၃:၉-၁၇၊ ၆:၁၄-၂၀၊
၁ပေတရု ၂:၄-၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပထမနှစ်ခုတွင် ခရစ်တော်သည် အရေးအကြီးဆုံး အခန်းကဏ္ဍ
ရှိသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ဦးခေါင်းနှင့် အဆောက်အအုံ၏ အဓိက နေရာချထားကျောက်။ ဦးခေါင်း
မရှိလျှင် ကိုယ်ခန္ဓာ မရှိသလို အုတ်မြစ် မရှိလျှင် အိမ် မရှိ။ ဩဝါဒစာ
နောက်ပိုင်းတွင် ပါဝလ်သည် အသင်းတော်ကို ခရစ်တော်၏ မင်္ဂလာဆောင် (ဧဖက် ၅:၂၃-၂၇)
နှင့် မကောင်းမှုကို တိုက်ခိုက်သော စစ်တပ် (၆:၁၀-၂၀) ဟုလည်း ဖော်ပြသည်။
Paul uses a building metaphor to describe the
church as the household of God (vv. 20–22). Its foundation is “the apostles and
prophets” (v. 20), a phrase that is used again in Ephesians 3:5 in the context
of the revelation that those making up the foundation had received from the
Holy Spirit concerning Christ’s work of salvation (vv. 3–5). This salvific
message was preserved by the apostles and prophets in the Scriptures (cf. Rom.
1:2; 2 Pet. 1:20, 21). The apostolic teachings were indeed the foundation of the
church and Christ the chief cornerstone, but the ultimate foundation of the
church is Jesus Christ Himself (1 Cor. 3:11). The function of the apostles and
the prophets was to lay the foundation. Paul presents Jesus as “the chief
cornerstone” of the household of God (Eph. 2:20; cf. Matt. 21:42; Mark 12:10;
Luke 20:17; Acts 4:11; 1 Pet. 2:6–7), because without that stone the foundation
is not strong enough to support the building. In fact, He is the chief
cornerstone that joins the whole building together (Eph. 2:21–22). In other
words, in the absence of Christ, there can be no church. Thus far, three
metaphors have been used to represent the church: the body of Christ (1:23),
the household of God (2:19), and a holy temple or a dwelling place where God lives
by the Spirit (cf. 2:21; 1 Cor. 3:9–17; 6:14–20; 1 Pet. 2:4–8). In the first
two metaphors, Christ has the most important role: the head of the body and the
chief cornerstone of the building. Just as there is no body without the head,
so also is there no house without the foundation. Near the end of the letter,
Paul also describes the church as being the bride of Christ (Eph. 5:23–27) and
as an army combating evil (6:10–20).
|
ပညတ်တရားကို
ပယ်ရှားခြင်း ပါဝလ်သည်
ပညတ်တရားကို ပယ်ရှား သို့မဟုတ် ဖယ်ထုတ်သည်ဟု ဆိုသော ရည်ညွှန်းချက် (ဧဖက် ၂:၁၅)
သည် အချို့အဆိုအရ ဆီးနတ်တောင်ပေးသော ကိုယ်ကျင့်တရား ပညတ်တော် ဆယ်ပါး
(ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁-၁၇၊ တရားဟော ၅:၆-၂၁) ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ပယ်ရှားခဲ့သည်ဟု
မဆိုလိုပါ။ ပါဝလ်သည် သူ၏ ဩဝါဒစာများတစ်လျှောက် ယေရှု၏ နောက်လိုက်များကို
ဆီးနတ်တောင်ပေးသော ကိုယ်ကျင့်တရား ပညတ်တော်နှင့်အညီ ဘဝကို နေထိုင်ရန်
တိုက်တွန်းထားသောကြောင့် ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ယေရှုတွင် ရရှိပြီးသား
ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် ခရစ်ယာန်များသည် မိဘကို ရိုသေရမည် (ဧဖက်
၆:၁-၃၊ ကောလောသဲ ၃:၂၀)၊ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်း မပြုရ (ဧဖက် ၄:၁၇-၂၄၊ ၅:၃-၅၊
၂၁-၃၃၊ ရောမ ၁၃:၉)၊ ခိုးယူခြင်း မပြုရ (ဧဖက် ၄:၂၈၊ ရောမ ၁၃:၉၊ ၁ကော်ရိန်သု
၆:၁၀)၊ မမှန်မကန် သက်သေခံခြင်း မပြုရ (ဧဖက် ၄:၂၅၊ ရောမ ၁၃:၉)၊ တဏှာမရှိရ (ဧဖက်
၅:၅၊ ရောမ ၁၃:၉၊ ၁ကော်ရိန်သု ၆:၁၀၊ ကောလောသဲ ၃:၅)။ Abolishing the Law of
Commandments |
|
The reference to the law
that Paul said had been abolished or set aside (Eph. 2:15) does not mean that
the Ten Commandments (Ex. 20:1–17; Deut. 5:6–21) were done away with at the
cross, as some have claimed. That can hardly be the case when, throughout his
epistles, Paul calls on the followers of Jesus to live their lives in
accordance with the Moral Law given on Mount Sinai (Ex. 20:1–17; Deut.
5:6–21). Out of gratitude for the salvation already given to them in Jesus,
Christians are to honor their parents (cf. Eph. 6:1–3; Col. 3:20), avoid
committing adultery (cf. Eph. 4:17–24; 5:3–5, 21–33; Rom. 13:9), refrain from
stealing (cf. Eph. 4:28; Rom. 13:9; 1 Cor. 6:10), avoid bearing false witness
(cf. Eph. 4:25; Rom. 13:9), and abstain from coveting (Eph. 5:5; Rom. 13:9; 1
Cor. 6:10; Col. 3:5). ပါဝလ်ဆိုလိုသော
ပညတ်တရားမှာ ခရစ်တော်တွင် ပြည့်စုံပြီး အဆုံးသတ်ခံရသော ဓမ္မဟောင်း ထုံးတမ်းစဉ်လာ
ပညတ်တော်များကို အဓိက ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့ပြင် ဖာရိရှဲတို့၏ ဓမ္မဟောင်း
ပညတ်တရားတစ်ခုလုံးကို ရှုပ်ထွေးသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့်
လူ့ဓလေ့ထုံးတမ်းများ အဖြစ်သို့ ပြောင်လဲအသုံးပြုပြီး ယေရှုလူနှင့်
တပါးအမျိုးသားကြား ကြီးမားသော အတားအဆီး ဖြစ်စေခဲ့ခြင်းလည်း ပါဝင်နိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားနှင့် ၎င်း၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာ အစိတ်အပိုင်းများကို
မမှန်ကန်စွာ အသုံးချခြင်းကို ခရစ်တော်သည် ကိုယ်ခန္ဓာအားဖြင့် ဖြစ်စေ၊ အသေခံခြင်းအားဖြင့်
ဖြစ်စေ အဆုံးသတ်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၅:၁၇-၁၉၊ ရောမ ၇:၁၂၊ ၁၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ The law of commandments
Paul was discussing refers primarily to the ceremonial laws of the OT that
found their fulfillment in Christ and were consequently brought to an end. It
could also include the Pharisaical way in which the whole system of OT law had
been used to create a complex set of rules and regulations—human
traditions—that resulted in the erection of a serious barrier between Jews
and Gentiles. It would then be that specific misuse of God’s law and its
ceremonial components that Christ brought to an end in His flesh, that is,
through His life and death (cf. Matt. 5:17–19; Rom. 7:12, 14). |
ဤအပိုင်းကို
ဆက်စပ်နာမ်စာလုံး နှစ်ကြိမ် သုံးထားပြီး (၂:၂၁-၂၂) အောက်ပါအတိုင်း
အပြိုင်ဖွဲ့စည်းထားသည်။
အပိုဒ် ၂၁ A ထိုသခင်
(နေရာချထားကျောက်) အတွင်း B အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး
C တစ်ခုနှင့်တစ်ခု
ဆက်စပ်ဖွဲ့စည်းထားသည် B′ သန့်ရှင်းသော
ဗိမာန်တော်အဖြစ် ကြီးထွားလာသည် A′ သခင်တော်အတွင်း
အပိုဒ် ၂၂ A ထိုသခင်
(နေရာချထားကျောက်) အတွင်း B သင်တို့လည်း
C အတူတကွ
တည်ဆောက်ခြင်းခံကြရသည် B′ ဘုရားသခင်
နေထိုင်ရာ နေရာအဖြစ် A′ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်
This section ends with two uses of the relative pronoun (2:21–22),
introducing a parallel as follows:
|
v. 21 |
v. 22 |
|
A in whom/him [the Cornerstone] B the whole building C fitted/joined together B′ Grows/rises into a holy temple A′ in the Lord |
A in whom/him [the Cornerstone] B you also/too C are being built together B′ a dwelling for God A′ in the/by his Spirit |
ဤအပြိုင်များသည်
နေရာချထားကျောက်တွင် စုစည်းထားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး
အသင်းတော် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို စုစည်းခြင်းသည်
အသင်းတော်ကို ဘုရားသခင် နေထိုင်တော်မူသော သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော် ဖြစ်စေသည်။
အပိုဒ် ၂၁ ၏ ချိုင်ယက်စီ ဖွဲ့စည်းပုံသည် အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး (B) သည် သန့်ရှင်းသော
ဗိမာန်တော် (B′) ဖြစ်ကြောင်း
ဖော်ပြပြီး အပိုဒ် ၂၂ ၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် အသင်းတော်ဝင်တစ်ဦးစီ (B) သည် ဘုရားသခင်
နေထိုင်ရာ နေရာ (B′) ဖြစ်ကြောင်း
ဖော်ပြသည်။ နှစ်ပိုဒ်စလုံး၏ A နှင့်
A′ သည်
ခရစ်တော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်တွင်သာ အဆောက်အအုံကို စုစည်းနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
ဗဟိုချက် C သည်
ခရစ်တော်တွင် တည်နေခြင်း၏ ရလဒ်ကို ထပ်မံ အလေးပေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး၏
စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်း။ ဤစည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းကို «အတူ» ဟူသော ရှေ့စာလုံးပါဝင်သော ကြိယာ
နှစ်ခုဖြင့် ဖော်ပြသည်။ synarmologoumenē («အတူတကွ ဆက်စပ်ဖွဲ့စည်းခြင်း») နှင့် synoikodomeisthe
(«အတူတကွ တည်ဆောက်ခြင်း»)။ ယခင်အပိုင်း (ဧဖက်
၂:၁-၁၀) နှင့် ဤနေရာ (အပိုဒ် ၂၀-၂၂) တွင် ပါဝလ်သည် ဤမျိုး ကြိယာကို အကြိမ်ကြိမ်
သုံးပြီး ယုံကြည်သူများနှင့် ခရစ်တော်ကြား စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းကို အလေးပေးသည်
(အပိုဒ် ၆-၇)။
These parallels suggest that the whole building united together in the
Cornerstone is the church, the people of God. The uniting together of the
people of God makes the church a holy temple—the place where God dwells. The
chiastic structure of v. 21 suggests that the whole building (B) is a holy
temple (B′), and the structure of v. 22 indicates that each church member (B)
is a place for God to dwell (B′). The A and A′ of both verses suggest that the
building may be united together only in Christ and the Spirit. Line C, the
center of the structure, reemphasizes the result of abiding in Christ: the
unity of the people of God. This unity is described by two verbs with the
prepositional prefix syn
(“together”): synarmologoumenē
(“being joined together”) and synoikodomeisthe
(“be built together”). In both the previous section (Eph. 2:1–10) and here in
vv. 20–22, Paul uses this kind of verb multiple times to emphasize the unity
between believers and Christ (vv. 6–7).
အခန်းကြီး - ၃
၃:၁-၁၃။
တပါးအမျိုးသားတို့အတွက် ပါဝလ်၏ အမှုတော်။ ဤအပိုင်းသည် «ဤကြောင့်» ဟူသော ရှေ့စာအုပ်စုဖြင့် စတင်ပြီး
ယခင်အပိုင်းနှင့် ဆက်စပ်သည် (အပိုဒ် ၁)။ ယေရှုလူနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့
ခရစ်တော်ယေရှုအတွင်း တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်သွားကြောင်း အလေးပေးပြီးနောက်၊ ပါဝလ်သည်
ကိုယ်ကို တပါးအမျိုးသားတို့အတွက် ခရစ်တော်ယေရှု၏ အကျဉ်းသား ဟု ဖော်ပြသည် (အပိုဒ်
၁၊ ဖိလေမုန် ၁:၁၊ ၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသူတို့အား ခရစ်တော်၏ နက်နဲသောအရာ
ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း ခံရပြီး၊ ထိုနက်နဲသောအရာမှာ တပါးအမျိုးသားတို့ကို ခရစ်တော်တွင်
အမွေခံခွင့် ပါဝင်စေခြင်း ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၃:၆)။ «ဤကြောင့် ငါ ပါဝလ်၊
တပါးအမျိုးသားတို့အတွက် ခရစ်တော်ယေရှု၏ အကျဉ်းသား» ဟူသော စကားတွင် ကြိယာ မပါရှိပါ။
အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းမှာ ကြိယာကို အပိုဒ် ၁၃ တွင် ရှာဖွေရန် ဖြစ်နိုင်သည်။
ရှည်လျားသော ကြားနေအပိုင်းတစ်ခုပြီးနောက် ပါဝလ်သည် အပိုဒ် ၁ တွင် ပြောလိုခဲ့သည်ကို
ပြန်လည်ဆက်သည်။ ခရစ်တော်၏ အကျဉ်းသား ဖြစ်သည့်အနေဖြင့် သူ၏ ဒုက္ခများကြောင့် သူတို့
စိတ်ဓာတ်မကျရန်၊ စိတ်ဓာတ်မကျစေရန် ဆုတောင်းချက် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ အကျဉ်းသား
ဖြစ်ခြင်းသည် စိတ်ဓာတ်မကျစေရန် အားပေးခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ကိုယ်ကို «ခရစ်တော်၏ အကျဉ်းသား»
ဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့်
ပါဝလ်သည် ရောမအကျဉ်းသား မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းဆိုသည်။ အကျဉ်းခံရခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏
အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပါဝလ်သည် ကိုယ်ကို သခင်၏ «အကျဉ်းသား» ဟု ဆိုသည် (ဧဖက် ၄:၁၊
ဖိလေမုန် ၁:၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဒုတိယ ရောမအကျဉ်းခံချိန်တွင်ပင် သေခြင်းနီးပြီဟု
သိနေစဉ် ပါဝလ်သည် ဤစိတ်ထားကို ထိန်းသိမ်းထားသည် (၂တိမောသေ ၁:၈)။ သခင်၏ ကျေးကျွန်
ဖြစ်သည့်အနေဖြင့် သူ့အပေါ် ဖြစ်ပျက်သမျှသည် သခင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဖြစ်သည်ဟု
ယုံကြည်သည်။ ထို့ကြောင့် ဧဖက်ခရစ်ယာန်များသည် စိတ်ဓာတ်မကျရန် မလိုအပ်ပါ (ဧဖက်
၃:၁၃)။
3:1–13.
Paul’s Ministry to the Gentiles. This section begins with a prepositional phrase, “for this reason” (v.
1), linking this passage to the preceding one. After emphasizing that the Jews
and the Gentiles had become one body in Christ Jesus, Paul describes himself as
the prisoner of Christ Jesus for the sake of the Gentiles (v. 1; cf. Philem.
1:1, 9), to whom the mystery of Christ had been revealed—a mystery that
specifically refers to the inclusion of the Gentiles in the inheritance of
salvation in Christ (Eph. 3:6). The statement “for this reason I, Paul, the
prisoner of Christ Jesus” (v. 1) lacks a verb. Perhaps the best solution would
be to find the verb in v. 13, for after a long digression, Paul returns to what
he had wanted to say in v. 1: as a prisoner of Christ, it was his wish that his
troubles not discourage them or cause them to lose heart. The fact that he was
the prisoner of Christ had something to do with encouraging his audience not to
lose heart. In describing himself as a “prisoner of Christ” (v. 1), Paul
refuses to see himself as a prisoner of Rome. The only reason he was imprisoned
was because it was in some way part of God’s plan. Later in his letter, Paul
states that he was the “prisoner” of the Lord (Eph. 4:1; cf. Philem. 1:9). Paul
maintained this same mentality even during his second Roman imprisonment, when
he knew his death was imminent (2 Tim. 1:8). Being a servant of the Lord, he
was confident that no matter what happened to him, it took place in the
Lord—under the Lord’s control. Thus, the Christians in Ephesus did not need to
lose heart (Eph. 3:13).
ဤအကျဉ်းခံစဉ်အတွင်း
ပါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ကင်ဆက်လက်၍ သံတမန်ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည် (၆:၂၀)။
အကြောင်းမူကား၊ှဉ်းဆဲခြင်းဟု ယူဆခဲ့သမျှသည် ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်စေရန်အတွက်
ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် (ဖိလိပ် ၁:၁၂)။
နန်းတော်အစောင့်တပ်သားများတစ်ခုလုံးနှင့် အခြားသူများသည် ခရစ်တော်ကို
မိတ်ဆက်ခံရပြီ ဖြစ်သည် (ဖိလိပ် ၁:၁၃)။ သူ၏အကျဉ်းချခံရခြင်းကြောင့် အခြားသူများသည်
ဧဝံဂေလိတရားကို ပို၍ရဲဝံ့စွာ ဟောပြောကြသည် (ဖိလိပ် ၁:၁၄)။ မကောင်းမှုအတွက်
ရည်ရွယ်ခဲ့သည်ကို ထာဝရဘုရားသည် အခြားသူများအတွက် ကောင်းချီးအဖြစ်
ပြောင်းလဲပေးတော်မူခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၀ နှို့ဆက်စပ်ကြည့်ပါ)။ ထိုကြောင့် ပါလုသည်
ခရစ်ယာန်အပေါင်းတို့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မရှိကြရန် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်သည်။
During this imprisonment, Paul continued to be an
ambassador of the gospel (6:20), for what had been considered an affliction had
turned out to be for the advancement of the gospel message (Phil. 1:12). The
whole palace guard and others had been introduced to Christ (Phil. 1:13), and
his imprisonment had encouraged others to preach the gospel even more boldly
(Phil. 1:14). The Lord turned what was intended for evil into a blessing for
others (cf. Gen. 50:20). For this reason, Paul beseeches his fellow Christians
not to be discouraged.
ဤကဏ္ဍ၌ ပါလုသည်
“လျှို့ဝှက်ချက်” (mystery) ဟူသော
စကားကို ပြောဆိုထားသည်။ ထိုစကားလုံးကို ဧဖက် ၁:၉ တွင် ပထမဆုံးမိတ်ဆက်ခဲ့သည်။
ဤစာတမ်းတွင် ဂရိစကားလုံး mystērion (လျှို့ဝှက်ချက်) ကို ခြောက်ကြိမ်သုံးထားရာ သုံးကြိမ်သည်
ဤကဏ္ဍ၌ပင် ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၃:၃-၄၊ ၉)။ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်မှာ ပါလုအား
ဗျာဒိတ်တော်ဖြင့် ပေါ်လွင်စေတော်မူသော ခရစ်တော်၏လျှို့ဝှက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ခရစ်တော်နှင့်ဆက်စပ်မှုကြောင့် ယုဒ်လူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့သည်
အတူတူအမွေခံသူ၊ ခန္ဓာကိုယ်၏အတူတူအဖွဲ့ဝင်၊ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ကို
အတူတူခံစားခွင့်ရသူများ ဖြစ်ကြသည် (အခန်း ၆)။ ဤအချိန်တိုင်အောင် ပါလုသည်
ယုဒ်လူနှင့်တပါးအမျိုးသားတို့ ခရစ်တော်၌ အတူတူခံစားရသော အရာရှစ်ပါးကို
အလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည်။ ပထမသုံးပါးမှာ ခရစ်တော်နှင့်အတူ အတူတူခံစားခဲ့ရသည်များဖြစ်၍
အသက်ရှင်စေခ အတူတူရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၊ အတူတူထိုင်စေခြင်း တို့ဖြစ်သည် (၂:၅-၆)။
နောက်နှစ်ပါးမှာ ခရစ်တော်၌ အတူတူဆက်စပ်ခြင်း၊ အတူတူတည်ဆောက်ခြင်း တို့ဖြစ်သည်
(အခန်းကြီး ၂၁-၂၂)။ နောက်ဆုံးသုံးပါးမှာ ခရစ်တော်၌ အတူတူခံစားရသည်များဖြစ်၍
အတူတူအမွေခံသူ၊ ခန္ဓာကိုယ်၏အတူတူအဖွဲ့ဝင်၊ ကတိတော်ကို အတူတူခံစားခွင့်ရသူ
တို့ဖြစ်သည် (၃:၆)။ ထို့ကြောင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်၏ အနှစ်သာရမှာ
ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
In this section, Paul also speaks of “the
mystery,” a term he introduced in Ephesians 1:9. Of the six uses in the Greek
of the word mystērion (“mystery”) in
this epistle, three appear in this section (Eph. 3:3–4, 9). It is the mystery
of Christ made known to Paul by revelation. Their union with Christ had made
Jews and Gentiles fellow heirs, fellow members of the body, and fellow
recipients of God’s promise (v. 6). Thus far, Paul had emphasized eight things
in which the Jews and the Gentiles were sharers in Christ. The first three are
what both groups had experienced together with Christ: they were made alive
together, raised up together, seated together (2:5–6). The next two indicate
that they had been joined together and built together in Christ (vv. 21–22).
The last three describe what they shared together in Christ: the status of
being fellow heirs, fellow members of the body, and fellow recipients of God’s
promise (3:6). Therefore, the essence or nucleus of the mystery is Christ
Himself.
ေပါလုသည်
ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ပြရာတွင် အပြန်အလှန်အစားထိုးသုံးနိုင်သော
စကားလုံးနှစ်ခုကို သုံးထားသည်။ ခရစ်တော်၏ မရေတွက်နိုင်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာ (အခန်း ၈)
နှင့် ဘုရားသခင်၏ အမျိုးမျိုးသောဉာဏ်ပညာ (အခန်း ၁၀) တို့ပင် ဖြစ်သည်။
“ခရစ်တော်၏စည်းစိမ်” ဟူသော စကားစုသည် ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့်
ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ရရှိနိုင်စေတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်း၏ လက်ဆောင်များနှင့်
အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ အကြီးဆုံးလက်ဆောင်၊ အပြည့်အဝစည်းစိမ်မှာ
ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ ဂရိဘာသာပြန် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း (Septuagint) တွင် anexichniastos
(“မခြေရာခံနိုင်”၊
“မရှာမတွေ့နိုင်”၊ “မရေတွက်နိုင်”) ဟူသော နာမဝိသေသနကို ဘုရားသခင်ပြုတော်မူသော
အရာများကိုသာ ဖော်ပြရာတွင် သုံးသည် (ယောဘ ၅:၉; ၉:၁၀)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤစကားလုံးကို
ပါလုသာလျှင် အမြဲမြံစွာသုံးထားပြီး ဘုရားသခင်၏ဉာဏ်ပညာကို ဖော်ပြရာတွင် အမြဲသုံးသည်
(ဧဖက် ၃:၈; ရောမ
၁၁:၃၃)။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း၏အမှုသည် ဘုရားသခင်၏ဉာဏ်ပညာကို ထင်ရှားစေသည်။
ထိုဉာဏ်ပညာ၏ အနက်နဲမှုကို ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်တော့မျှ အပြည့်အဝနားလည်နိုင်မည်
မဟုတ်ပေ။
It seems Paul uses two interchangeable terms to
describe the mystery: unfathomable or incalculable riches of Christ (v. 8) and
the manifold wisdom of God (v. 10). The phrase “riches of Christ” (v. 8) refers
to all the gifts and benefits of salvation that God has made available to us
through Christ. Obviously, the ultimate gift, the full richness, is Christ
Himself. In the Septuagint, the adjective anexichniastos
(“untraceable,” “unsearchable,” “incalculable”) is used only to describe things
God does (Job 5:9; 9:10). In the NT, Paul is the only author that uses this
term, and he uses it consistently to describe the wisdom of God (Eph. 3:8; Rom.
11:33). The work of salvation through Christ reveals the wisdom of God, and we
will never fully grasp its depth.
အတိတ်ကို
ပြန်ကြည့်ရာတွင် ပါလုသည် ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းသူအားလုံး၏ အနိမ့်ဆုံးထက်ပင်
အနိမ့်သူဟု ဖော်ပြသည် (အခန်း ၈) နဖြစ်ပြီး တမန်တော်များတွင် အနိမ့်ဆုံးဟုလည်း
ဆိုသည် (၁ကော ၁၅:၉)။ ယေရှုက အကြီးဆုံးဖြစ်လိုသူမည်သည်ကား အနိမ့်ဆုံးဖြစ်၍
အမှုတော်ဆောင်ရမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (လု ၂၂:၂၆)။ ပါလုသည် ကိုယ်ကို
သန့်ရှင်းသူအားလုံး၏ အနိမ့်ဆုံးထက်ပင် အနိမ့်ဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်၏
မရေတွက်နိုင်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ဆန့်ကျင်ဘက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် ခရစ်ယေရှု၌ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့်
ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီး ဧဝံဂေလိတရား၏ အမှုတော်ဆောင်အဖြစ် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရခြင်းကို
မီးမောင်းထိုးပြလိုခြင်း ဖြစ်သည် (အခန်းကြီး ၆-၇)။ ဘုရားသခင်၏ဉာဏ်ပညာသည်
နားမလည်နိုင်သော်လည်း ပါလုအား ဗျာဒိတ်ဖြင့် ပေးထားတော်မူပြီး သူ၏စာများအားဖြင့်
အသင်းတော်အား မျှဝေခဲ့သည်။
Looking back to his past, Paul describes himself
as less than the least of all the saints (i.e., God’s people; v. 8) and as “the
least of the apostles” (1 Cor. 15:9). Jesus said that anyone who wants to be
the greatest must be the least, the one who serves (Luke 22:26). Paul contrasts
his self-described status as less than the least of the saints (Eph. 3:8) with
the incalculable riches of Christ in an attempt to highlight that it was
because of God’s grace in Christ Jesus that he had been saved and called to be
a minister of the gospel (vv. 6–7). Although the wisdom of God is
incomprehensible, it had been revealed to Paul and he shared it with the church
through his writings.
ပါလုပြုနေသော
အလုပ်ကို “စီမံခန့်ခွဲမှု” (administration) သို့မဟုတ် “ကာလစီမံချက်” (dispensation)
ဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။
ဂရိစကား oikonomia (“အိမ်ထောင်စုစီမံခန့်ခွဲမှု၊
တာဝန်၊ အလုပ်၊ တာဝန်ဝတ္တရား”) ကို ဤကဏ္ဍ၌ နှစ်ကြိမ်သုံးထားသည်။
ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်၏ oikonomia (အခန်း
၂) နှင့် လျှို့ဝှက်ချက်၏ oikonomia (အခန်း ၉) တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤစကားလုံးသည် “စီမံအုပ်ချုပ်မှု” (stewardship)
ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်
(လု ၁၆:၂-၄)။ စီမံအုပ်ချုပ်သူကို oikonomos (“စီမံသူ၊ အုပ်ထိန်းသူ၊ ဘဏ္ဍာစိုး”) ဟု
ခေါ်သည် (လု ၁၂:၄၂; ၁၆:၁၊
၃၊ ၈)။ ပါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ဘုရားသခင်၏ “လျှို့ဝှက်ချက်များ” ကို
အပ်နှံခြင်းခံရသူများဟု ဆိုသည် (၁ကော ၄:၁)။ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်များသည် ခေတ်အဆက်ဆက်
လျှို့ဝှက်ထားရာမှ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဗျာဒိတ်ပေးခြင်းခံရသည် (ဧဖက် ၃:၉)။ ပါလုသည်
“ခရစ်တော်၏လျှို့ဝှက်ချက်” (အခန်း ၄) ကို သိရုံသာမက ထိုလျှို့ဝှက်ချက်၏
ကောင်းချီးများကိုပါ ခံစားရသည် - သူကယ်တင်ခြင်းခံရသည် (အခန်းကြီး ၇-၈)။ ကောင်းသော
စီမံအုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူခံစားရသမျှကို လူတိုင်းအား အထူးသဖြင့်
တပါးအမျိုးသားတို့အား ကြေညာရန် တာဝန်ရှိသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ချက်မှာ ခရစ်တော်၌ ကယ်တင်ခြင်း၏
ဧဝံဂေလိတရားပင် ဖြစ်သည်။
The task Paul was performing may be described as
an “administration” or “dispensation.” The Greek term oikonomia (“management of a household, task, work, responsibility”)
appears twice in this section: the oikonomia
of God’s grace (v. 2) and the oikonomia
of the mystery (v. 9). This word also means “stewardship” (Luke 16:2–4), the
management of a property entrusted to someone. The administrator is called an oikonomos (“manager,” “steward,”
“treasurer”; Luke 12:42; 16:1, 3, 8). Paul says that he and his coworkers had
been entrusted with “the mysteries” of God (1 Cor. 4:1). These mysteries had
been hidden for ages before being revealed through Christ (Eph. 3:9). Paul not
only enjoyed knowing “the mystery of Christ” (v. 4) but also the blessings of
the mystery itself—he had been saved (vv. 7–8). He, as a good administrator of
what he had received and enjoyed, was responsible for proclaiming it to all,
particularly to the Gentiles. The mystery is, in fact, the gospel message of
salvation in Christ.
ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို
အုပ်စိုးသူများနှင့် အာဏာပိုင်များအား အသင်းတော်မှတဆင့် သိစေရမည် (အခန်း ၁၀)။
ထိုအုပ်စိုးသူများနှင့် အာဏာပိုင်များသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံအထက်၌ ရှိသော
မမြင်နိုင်သော ဆိုးယုတ်သော အဆွယ်စိတ်အင်အားစုများ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင်
အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိကြသည်။ ထိုအင်အားစုများသည် အသင်းတော်ကို ဆန့်ကျင်သည်
(၆:၁၂)။ အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်နှင့် စာတန်ကြားတွင် စကြဝဠာဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခတွင်
ပါဝင်နေသည်။ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း၊ ဧဝံဂေလိတရားကို
ကြေညာခြင်း၊ လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ကျေးဇူးတော်ကို အပြုသဘောဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်းတို့သည်
ဆိုးယုတ်သော အင်အားစုများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းများ ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်
အသင်းတော်သည် လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး၊ လူမျိုးနွယ်၊ ဘာသာစကား၊ လူမျိုးအားလုံးအား
ကောင်းကင်တမန်သုံးပါး၏ သတင်းစကားကို ကြေညာခြင်းအားဖြင့် ဤအငြင်းပွားမှုတွင်
ပါဝင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ဗျာဒိတ် ၁၄:၆)။ ထို့ကြောင့် “ခရစ်တော်၏လျှို့ဝှက်ချက်”
(ဧဖက် ၃:၄) ကို တမန်တော်များနှင့် ပရောဖက်များသာမက အသင်းတော်တစ်ခုလုံးအား
အပ်နှံခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်၏
စီမံအုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်သည်။ ဤအမှုတွင် ဘုရားသခင်သုံးပါးတည်းဟူသော
အဖဘုရားသခင်ဖြင့် (၃:၂-၃)၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် (အခန်း ၅)
ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း၊ ခရစ်ယေရှု၌ ပြီးမြောက်စေခြင်း (အခန်း ၁၁) တို့ဖြင့်
ပါဝင်တော်မူသည်။ ဤကဏ္ဍ၌ ပါလု၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဧဖက်မြို့ခရစ်ယာန်များ သူ၏ဒုက္ခအတွက်
စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မရှိကြရန် အားပေးရန်ပင် ဖြစ်သည် (၃:၁၃)။
သူ၏အကျဉ်းချခံရခြင်းသည် စကြဝဠာဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခ၏ အခန်းတစ်ခန်းပင် ဖြစ်ပြီး
ထာဝရဘုရားသည် ထိုအမှုကို ကိုယ်တော်၏ဘုန်းတော်အတွက် အသုံးပြုတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့်
ခရစ်ယာန်များကို ဒုက္ခဆင်းရဲများကို ကောင်းကင်ရှုထောင့်မှ ကြည့်ကြရန် အားပေးသည်။
This mystery was to be made known by the church
to the rulers and authorities (v. 10), who were to a large extent influenced by
the unseen wicked supernatural powers in the heavenly realms that opposed the
church (6:12). The church is involved in a cosmic conflict between Christ and
Satan. The revelation of the grace of God, the proclamation of the gospel, and
the positive response of an individual to the grace of God are all attacks
against evil powers. The book of Revelation describes how the church is involved
in the controversy through the proclamation of the three angels’ message to
every nation, tribe, tongue, and people (Rev. 14:6). This implies the
entrusting of “the mystery of Christ” (Eph. 3:4) not only to the apostles and
the prophets but also to the church at large. All of us are stewards of the
grace of God. The Godhead is involved in this task, for the mystery is made
known by God the Father (3:2–3) through the Holy Spirit (v. 5) and is
accomplished in Christ Jesus (v. 11). Paul’s goal in this section was to
encourage the Christians in Ephesus not to lose heart because of his
tribulations (3:13). His imprisonment was a chapter in the cosmic conflict, and
it was being used by the Lord for His own glory. Therefore, he encourages
Christians to see tribulations from heaven’s perspective.
၃:၁၄-၂၁။
အသင်းတော်အတွက် ဆုတောင်းခြင်း။ ဤစာတမ်း၏အလယ်တွင် “ဤအကြောင်းကြောင့်” ဟူသော
စကားဖြင့် နောက်ထပ်ဆုတောင်းချက်တစ်ခု ထည့်သွင်းထားသည် (အခန်း ၁၄)။
ထိုဆုတောင်းချက်သည် ဧဖက်လူများ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မရှိကြရန် ပါလု၏စိုးရိမ်မှုမှ
ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဆုတောင်းချက်ကို အဖဘုရားသခင်အား (မဿဲ ၆:၉
နှို့ဆက်စပ်ကြည့်ပါ) ယေရှုခရစ်တော်အား အလယ်အလတ်အဖြစ် နာမတော်ဖြင့်
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ မိသားစုဝင်ဖြစ်သော အသင်းတော်အတွက်
ဆုတောင်းသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို အသင်းတော်၏ တန်ခိုးအင်အား၏
အရင်းအမြစ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (ဧဖက် ၃:၁၆)။ ပါလု၏ တောင်းလျှောက်ချက်များပြီးနောက်
ဆုတောင်းချက်သည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် ဘုန်းတော်ကို
အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးသည် (၃:၂၀-၂၁; မဿဲ ၆:၁၃ နှို့ဆက်စပ်ကြည့်ပါ)။
3:14–21.
Prayer for the Church. Appearing in the middle of this epistle is another prayer introduced by
the phrase “for this reason” (v. 14), flowing from Paul’s concern for the
Ephesians not to lose heart. It is offered to the Father (cf. Matt. 6:9) in the
name of Jesus Christ as Mediator on behalf of the church, which is a part of
God’s family in heaven and on earth. The Spirit is mentioned as being the
church’s source of power (Eph. 3:16). After Paul’s petitions, the prayer closes
with an acknowledgment of the sovereignty of God and His glory (3:20–21; cf.
Matt. 6:13).
ဤဆုတောင်းချက်တွင်
ဆက်စပ်နက်ရှိုင်းသော တောင်းလျှောက်ချက်သုံးခု ရှိသည်။
တောင်းလျှောက်ချက်တစ်ခုစီတိုင်းကို hina (“အောင်မူကား”၊ “ဤသို့ဖြစ်စေခြင်းငှာ”) ဟူသော စကားဖြင့်
စတင်ထားသည်။ (၁) သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ယုံကြည်သူများ၏
အတွင်းစိတ်ဘဝကို အင်အားပေးတော်မူပါစေသော် (ဧဖက် ၃:၁၆)၊ ခရစ်တော်သည်
သူတို့နှလုံးထဲ၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူပါစေသော် (အခန်း ၁၇)။ (၂) နားလည်ခြင်းထက်
ကျော်လွန်သော ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နားလည်နိုင်ပါစေသော် (အခန်း ၁၈)။ (၃)
ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံမှုနှင့် ပြည့်ဝပါစေစသော် (အခန်း ၁၉)။ ဤတောင်းလျှောက်ချက်သုံးခုသည်
နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်နေသည်။ ပါလုသည် ယုံကြည်သူများ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ
အင်အားရရှိပါစေရန် ဆုတောင်းသည်။ ထိုဝိညာဉ်တော်သည် ပရောဖက်များနှင့်
တမန်တော်များအား ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို
ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ပါလုသည် ခရစ်တော်သည် သူတို့နှလုံးထဲ၌ ကျိန်းဝပ်၍
ဘဝ၏ဗဟိုချက်ဖြစ်တော်မူပါစေရန် ဆုတောင်းသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်
ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သိခြင်းသည် အယူဝါဒဆိုင်ရာ ဉာဏ်ပညာကို ဉာဏ်အလျှင်
ရရှိရုံသာမက ဘုရားသခင်နှင့် နီးကပ်စေသော ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်နိုင်သော
တန်ခိုးအင်အားတွင် ပါဝင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
There are three petitions in this prayer, each
introduced by the conjunction hina
(“that,” “in order that”): (1) God would strengthen the believers’ inner life
through the power of the Spirit (Eph. 3:16), so that Christ would dwell in
their hearts (v. 17); (2) they could comprehend the love of God that surpasses
understanding (v. 18); and (3) they would be filled with the fullness of God
(v. 19). These three requests are deeply interrelated. Paul was praying that
believers be spiritually strengthened through the Spirit, who had revealed the
mystery of God’s grace to the prophets and the apostles. Paul wanted Christ to
dwell in their hearts and be the center of their lives, for this would enable
them to comprehend the love of God. Gaining knowledge of God’s love means
participating in His saving power; it is not only an intellectual apprehension
of doctrinal knowledge. This type of divine knowledge brings us close to God.
ဝိညာဉ်တော်ကို
နှလုံးထဲ၌ရှိစေ၍ ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နားလည်လျှင်
ဘုရားသခင်၏ပြည့်စုံမှုနှင့် ပြည့်ဝလာမည် (၃:၁၉)။ ထိုပြည့်စုံမှုသည် ခရစ်ယာန်ဘဝ၌
ဘုရားသခင်၏ အမြဲတည်နေခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုတည်နေခြင်းသည်
ခရစ်တော်အားဖြင့် ဖျန်ဖြေပေးခြင်းခံရပြီး ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ထိရောက်စွာ
ဖြစ်ပေါ်စေကာ ယုံကြည်သူများအား နားလည်ခြင်းထက် ကျော်လွန်သော
ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထင်ဟပ်၍ ကြေညာနိုင်စွမ်းကို ပေးသည်။
With the Spirit in our hearts and an
understanding of the love of God, we will be filled with the fullness of God
(3:19), which most likely refers to the constant presence of God in the
Christian life. This presence is mediated through Christ and made effective
through the Spirit, and it grants believers the ability to reflect and proclaim
the divine love that surpasses all knowledge.
ဝိညာဉ်တော်နှင့်ပြည့်ဝ၍
ယေရှုသည် နှလုံးထဲ၌ ကျိန်းဝပ်လျှင် ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏
ပြည့်စုံမှုသို့ ကြီးထွားလာမည်။ ဤအလယ်အလတ်ဆုတောင်းချက်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည်
အရေးကြီးသည်။ နာမ်စားကို နှစ်ကြိမ်သုံးထားပြီး (အခန်းကြီး ၁၇၊ ၁၉) ထိုနှစ်ခုကြားတွင်
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အကျယ်၊ အလျား၊ အတိမ်အနက်၊ အမြင့်ကို ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁၈)။
ဤသည်မှာ နားလည်ခြင်းထက် ကျော်လွန်သော ဘုရားသခင်၏ပြည့်စုံမှု ဖြစ်သည်။ ပါလုသည်
ဤစာတမ်းတစ်လျှောက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အလေးပေးရေးသားထားသည်။ အသင်းတော်အတွက်
ခရစ်တော်၏ချစ်ခြင်း (၂:၄; ၅:၂၅)၊
သန့်ရှင်းသူများကြားချစ်ခြင်း (၁:၁၅)၊ ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးကြားချစ်ခြင်း (၅:၂၅၊ ၂၈၊
၃၃) တို့ကို ရေးသားထားသည်။ ခရစ်တော်၏ agape ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့်
အသင်းတော်တစ်ခုလုံး ဘုရားသခင်နှင့် ထာဝစွာ ဆက်စပ်၍ အဖွဲ့ဝင်များ အချင်းချင်း
ပြင်ညီ ဆက်စပ်နေသည်။
Filled with the Spirit and with Jesus abiding in
their hearts, Christians will grow into the completeness of God’s love. Love is
important in this intercessory prayer. The noun is used twice (vv. 17, 19), and
Paul mentions the width, length, depth, and height of the concept between those
two appearances (v. 18). This is the fullness of God that surpasses
understanding. Paul emphasizes love throughout the epistle, writing on the love
of Christ for the church (2:4; 5:25), the love among the saints (1:15), and the
love between husband and wife (5:25, 28, 33). It is because of this agape (“love”) of Christ that the church
as a whole is united vertically with God and its members united horizontally
with one another.
ဆုတောင်းချက်တွင်
ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ မြေကြီးနှင့် အုတ်မြစ်အဖြစ် တင်ပြထားသည်။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌ အမြစ်တွယ်၍ တည်တံ့ခြင်း (အခန်း ၁၇) ကို ဆွေးနွေးထားသည်။
ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံ၏ အမြစ်များသည် ဘုရားသခင်၏ ပေါများသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌
နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွယ်ကပ်နေရမည်။ ခရစ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌
အမြစ်တွယ်သူများသည် နေရောင်ပူခံနိုင်ရုံသာမက (မဿဲ ၁၃:၆၊ ၂၁; မာကု ၄:၆၊ ၁၇; လု ၈:၁၃) ဝိညာဉ်တော်၏အသီးကို သီးသီးမည်။
“ဝိညာဉ်တော်၏အသီးမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ” ဟူ၍ ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၅:၂၂)။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ခရစ်ယာန်ဘဝ တည်ဆောက်ရမည့် အုတ်မြစ်လည်း ဖြစ်သည်။ ပါလုသုံးသော
ကြိယာသည် ယေရှုက ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် အိမ်ဆောက်သော ပညာရှိဆောက်လုပ်သူကို
ဖော်ပြရာတွင် သုံးခဲ့သော ကြိယာနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၇:၂၅)။
ယေရှု၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌ တည်တံ့သော ခရစ်ယာန်ခရီးသည်သာ မုန်တိုင်းနှင့်
စုံးစမ်းခြင်းများကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ယုံကြည်ခြင်း၏
ကျောက်ဆောင် (၁ကော ၁၀:၄) ဖြစ်ပြီး ထိုကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် အသင်းတော်ကို
တည်ဆောက်ထားသည် (မဿဲ ၁၆:၁၈)။
In the prayer, love is also presented as the soil
and foundation of the Christian life; Paul discusses being grounded or
established and rooted in love (3:17). The roots of the Christian experience
are to dwell deep in the abundant love of God. Those whose lives are rooted in
Christ’s love will not only be able to endure the scorching rays of the sun
(Matt. 13:6, 21; Mark 4:6, 17; Luke 8:13) but will also bear the fruit of the
Spirit, for “the fruit of the Spirit is love” (Gal. 5:22). Love is also the foundation
on which the Christian life is to be built. The verb Paul uses here is the same
one Jesus used to describe the wise builder who built his house on bedrock
(Matt. 7:25). Clearly, the only Christian journey that will withstand the
storms and trials of life is the one grounded in the love of Jesus. Jesus is
the rock of our faith (1 Cor. 10:4), and it is on that Rock that the church is
built (Matt. 16:18).
အခန်းကြီး - ၄
၄:၁-၆:၂၀
လောကီအသင်းတော်အတွက်
ညွှန်ကြားချက်များ ကယ်တင်ခြင်းအယူအဆနှင့် အသင်းတော်၏သဘောသဘာဝကို ရှင်းပြပြီးနောက်
ပါလုသည် ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် သီးခြားညွှန်ကြားချက်များသို့ ကူးပြောင်းသညွှန်ကြားသည်။
ထိုညွှန်ကြားချက်များတွင် အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ကွဲပြားမှု (၄:၁-၁၆)၊
ခရစ်တော်၌ လူသစ်၏ လက္ခဏာများ (၄:၁၇-၃၂)၊ အလင်းတွင် လျှောက်လှမ်းခြင်း (၅:၁-၂၁)၊
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ထင်ရှားမှုများ (၅:၂၂-၃၃)၊ ခရစ်ယာန်စစ်ပွဲ (၆:၁၀-၂၀) တို့
ပါဝင်သည်။
4:1–6:20
Instructions to the Church
in the World
Following these instructions on the concept of salvation and the nature of
the church, Paul moves to specific instructions for the Christian life. These
include topics such as the unity and the diversity of the church (Eph. 4:1–16),
characteristics of the new person in Christ (4:17–32), walking in the light
(5:1–21), manifestations of love (5:22–33), and Christian warfare (6:10–20).
၄:၁-၁၆။ အသင်းတော်၏
စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ကွဲပြားမှု။ တစ်ဖက်တွင် အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်၌
စည်းလုံးညီညွတ်သည် (အခန်းကြီး ၁-၆)၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ
လက်ဆောင်များ၏ ကွဲပြားခြင်းဖြင့် ကြွယ်ဝသည် (အခန်းကြီး ၇-၁၃)။ အသင်းတော်သည်
စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ကွဲပြားမှုနှစ်မျိုးလုံးအားဖြင့် ခရစ်တော်၌ ခိုင်မာစွာ
တည်တံ့၍ ကြီးထွားသည် (အခန်းကြီး ၁၄-၁၆)။ ပါလုသည် ခရစ်ယာန်များ
မိမိတို့ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ထိုက်တန်သော ဘဝဖြင့် လျှောက်လှမ်းကြရန်
သင်းအုပ်ဆရာဆန်ဆန် တိုက်တွန်းသည် (အခန်း ၁)။ ထိုတိုက်တွန်းချက်သည် ရွေးကောက်တော်မူခြင်း
(၁:၄) တွင် အခြေခံထားပြီး သန့်ရှင်းသောဘဝသို့ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏
နေထိုင်ပုံသည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီရမည်။ ပါလုသည် ယုံကြည်သူများ
အချင်းချင်း ဆက်ဆံပုံကို အလေးပေး၍ အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို မိတ်ဆက်သည်။
နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သည်းခံခြင်း (၄:၂)
တို့ကို ပြုကြရန် တိုက်တွန်းသည်။ ယုံကြည်သူများသည် ကြင်နာခြင်း၊ စိတ်ရှည်ခြင်း၊
တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထောက်မတိုးမြှောက်ပြုကြရန် ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ငြိမ်သက်ခြင်း၏
ချည်နှောင်မှုဖြင့် ဝိညာဉ်တော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ရှာဖွေကြရန် (အခန်း ၃)
ညွှန်ကြားသည်။ ငြိမ်သက်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုကို အသင်းတော်၌
ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုအဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။ “ဝိညာဉ်တော်၏
စည်းလုံးညီညွတ်မှု” (အခန်း ၃) သည် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်တော်၌
စည်းလုံးညီညွတ်မှု ဖြစ်နိုင်သည်။ ပါလုအတွက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု၊ ဝိညာဉ်တော်တစ်ပါး၊
မျှော်လင့်ခြင်းတစ်ခု၊ သခင်တစ်ပါး၊ ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခု၊ နှစ်ခြင်းတစ်ခု၊
လူအပေါင်းတို့၏ အဖဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ရှိသည် (အခန်းကြီး ၄-၆)။ အသင်းတော်၏
စည်းလုံးညီညွတ်မှု၏ အခြေခံမှာ ဘုရားသခင်သုံးပါးတည်းဟူသော စည်းလုံးညီညွတ်မှု၌
တည်သည်။
4:1–16.
The Unity and the Diversity of the Church. While on the one hand the church is united in Christ (vv. 1–6), on the
other it is rich with the diversity of spiritual gifts (vv. 7–13). The church
is strongly established and grows in Christ through both its unity and
diversity (vv. 14–16). Paul introduces his exhortation with a pastoral appeal
for Christians to walk or live a life worthy of their calling (v. 1). The
appeal is grounded in their election and is a call to a holy life (1:4). Their
way of life should correspond to the divine intention for them. Paul
concentrates on the way believers should relate to each other as an
introduction to his emphasis on the unity of the church. He urges them to be
gentle, patiently “bearing with one another in love” (4:2). It is a call for
believers to be kind, patient, and supportive of each other. They are to seek
the unity of the Spirit in a “bond of peace” (v. 3), which is the result of the
work of the Spirit that manifests itself in the church as peace and harmony.
“The unity of the Spirit” (v. 3) could mean the unity in or by the Spirit. For
Paul, there is one body, one Spirit, one hope, one Lord, one faith, one
baptism, and one God and Father of all (vv. 4–6). The basis of the unity of the
church is found in the unity of the Godhead.
အသင်းတော်ကို
ခန္ဓာကိုယ်နဥပမာဖြင့် ဖော်ပြရာတွင် အသင်းတော်ဝင်များကို
ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများ၊ ခရစ်တော်ကို ဦးခေါင်း၊ အခန်း ၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော
လက်ဆောင်ရရှိသူများကို အဆစ်အမြစ်များအဖြစ် ဖော်ပြသည် (အထူးသဖြင့် အခန်းကြီး ၁၅-၁၆;
ကောလောသဲ ၂:၁၈-၁၉
နှို့ဆက်စပ်ကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်ခြင်းတွင်လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို
သိကျွမ်းခြင်းတွင်လည်းကောင်း စည်းလုံးညီညွတ်မှု (ဧဖက် ၄:၁၃) သည် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ
လက်ဆောင်အားလုံး၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ကွဲပြားသော
လက်ဆောင်များကို အသင်းတော်တစ်ခုတည်းကို တည်ဆောက်ရန် ပေးတော်မူသည်။ ယေရှု၏
အသင်းတော်စည်းလုံးညီညွတ်မှုအတွက် ဆုတောင်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် နည်းလမ်းကို
ပါလုပေးထားသည် (ယောဟန် ၁၇:၃၊ ၂၁ နှို့ဆက်စပ်ကြည့်ပါ)။ ကွဲပြားသော လက်ဆောင်များကို
စာရင်းပြုမပြုမီ ဘုရားသခင်၏ အဓိကလက်ဆောင်ဖြစ်သော ကျေးဇူးတော်ကို အလေးပေးသည်။
ထိုကျေးဇူးတော်ကို ဧဖက်လူများအား ခရစ်တော်ခွဲဝေပေးသည်အတိုင်း ပေးတော်မူသည် (ဧဖက်
၄:၇)။ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို ယေရှုခရစ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်အားဖြင့် ပေးတော်မူသည်။
ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်ကား အထွဋ်အထိပ်လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏လက်ဆောင်ကို လက်ခံမှသာ
ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များ ရရှိနိုင်မည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် တချို့ကို တမန်တော်ဖြစ်ရန်၊
တချို့ကို ပရောဖက်ပြုရန်၊ တချို့ကို ဧဝံဂေလိတရားဟောရန်၊ တချို့ကို
သင်းအုပ်ပြုပြုရန်နှင့် သွန်သင်ရန် လိုအပ်သော လက်ဆောင်များကို ပေးတော်မူသည် (အခန်း
၁၁)။ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များသည် ရောမ ၁၂:၄-၈ နှင့် ၁ကော
၁၂:၄-၁၁၊ ၂၇-၃၀ တို့တွင် ရှိသော စာရင်းများနှင့် ကွဲပြားသဖြင့် ဤစာရင်းများသည်
ဥပမာမျှသာ ဖြစ်ပြီး ပြည့်စုံသော စာရင်းမဟုတ် ဖြစ်သည်။
Using the body as a metaphor for the church, Paul
identifies church members as body parts, Christ as the head, and the gifted
individuals identified in v. 11 as joints or ligaments that help unite the body
(see particularly vv. 15–16; cf. Col. 2:18–19). He highlights that the unity in
the faith and in the knowledge of the Son of God (Eph. 4:13) is the fundamental
purpose for all the spiritual gifts. By one Spirit different gifts are bestowed
to edify the one church, in order for it to be united in its knowledge of
Christ. The unity of the church was of utmost importance to Jesus (cf. John
17:3, 21), and Paul offers a way to fulfill Jesus’s prayer for the church.
Before listing the different gifts, Paul emphasizes the foremost gift of God:
His grace that was given as Christ apportioned or measured it to the Ephesians
(Eph. 4:7). God’s grace is given in the person of Jesus Christ, who Himself is
the supreme gift. It is only by accepting the gift of Christ that a believer
may receive spiritual gifts. The Spirit gave some the gifts required for
apostleship, some those for prophesying, some those for evangelism, and some
the gifts for pastoring and teaching (v. 11). Since the spiritual gifts stated
here vary with those found in Romans 12:4–8 and 1 Corinthians 12:4–11, 27–30,
each of these lists appears to offer examples of possible gifts rather than
exhaustive lists.
“တမန်တော်” (apostolos)
ဟူသော စကားသည်
သတင်းစကားနှင့် စေလွှတ်ခြင်းခံရသူကို ဆိုလိုသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤစကားကို
နှစ်မျိုးသုံးသည်။ ပထမမှာ ယေရှုခန့်အပ်တော်မူသော တပည့်ဆယ့်နှစ်ပါးကိုသာ
ရည်ညွှန်းပြီး အသင်းတော်ကို တည်ထောင်ရာတွင် ကိုယ်တော်နာမတော်ဖြင့်
ကိုယ်စားပြုပြုခွင့်အာဏာ ပေးထားသည် (လု ၉:၂၊ ၁၀; ၁၇:၅; ၂၂:၁၄; တမယ ၁:၂၆; ၂:၃၇၊ ၄၃; ၄:၃၃၊ ၃၆; ၅:၁၂၊ ၁၈၊ ၂၉၊ ၃၄၊ ၄၀; ၆:၆)။ ပါလုသည်
မူလတပည့်ဆယ့်နှစ်ပါးတွင် မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ဒမေ့သက်လမ်းပေါ်တွင်
ထမြောက်သောသခင်ဘုရားထင်ရှားစေ၍ အလားတူ ဘုရားသခင်၏အာဏာကို ခံရသည် (၁ကော ၁:၁;
၁၅:၈)။ ထာဝရသခင်ဘုရားထင်ရှားစေ၍
သခင်ယေရှု၏ညီ ယာကုပ်လည်း ထိုအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ပုံရသည် (၁ကော ၁၅:၇; ဂလာတိ ၁:၁၉)။
ဒုတိယအနေဖြင့် ပါလုသည် အသင်းတော်များ၏ “ကိုယ်စားလှယ်” သို့မဟုတ် “သံတမန်”
များအဖြစ်အမှန်ကို ဖော်ပြရာတွင် သုံးသည် (၂ကော ၈:၂၃; ဖိလိပ် ၂:၂၅)။ ထိုအဖွဲ့တွင် တိတု၊
ဧပ္ဖရောဒိတု စသူများ ပါဝင်ပြီး ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာကာ
အသင်းတော်များတည်ထောင်ခြင်း၊ ယုံကြည်သူများကို အားပေးခြင်း ပြုကြသည် (တမယ ၁၃:၁-၃;
၁၄:၄၊ ၁၄; ၁၅:၂၂၊ ၂၇)။
ဤကိစ္စများတွင် တမန်တော်မှာ ဧဝံဂေလိဆရာ သို့မဟုတ် အသင်းတော်စိုက်ပျိုးသူနှင့်
တူသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် “တမန်တော်” ဟူသော စကားကို ကွဲပြားစွာ သုံးထားခြင်းကြောင့်
ဘုရားသခင်သည် အသင်းတော်အတွင်း ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကားကို ကြေညာရန် လူအချို့ကို
စေလွှတ်တော်မူသော်လည်း နည်းပညာဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် “တမန်တော်” မဟုတ်ကကြချေ။
The term apostolos
(“apostle”) literally refers to someone who is sent out with a message. In the
NT, this term is used in two distinctive ways: First, it is used in a formal
manner to refer solely to the twelve disciples Jesus appointed as His
representatives and to whom He gave the authority to act in His name in
founding the church (Luke 9:2, 10; cf. 17:5; 22:14; Acts 1:26; 2:37, 43; 4:33,
36; 5:12, 18, 29, 34, 40; 6:6). Although Paul was not originally a part of the
Twelve, the risen Lord commissioned him with the same divine authority when He
appeared to him on the Damascus road (e.g., 1 Cor. 1:1; 15:8). James, the
brother of the Lord, also seems to have been included in this group, since the
risen Christ appeared to him as well (1 Cor. 15:7; Gal. 1:19). Second, the word
“apostle” is used by Paul to describe other believers whom he saw as
“messengers” or “representatives” of the churches (2 Cor. 8:23; cf. Phil.
2:25). This group includes individuals such as Titus, Epaphroditus, and others
who served the church as messengers of the gospel and who were tasked in
establishing churches and encouraging believers in the faith (Acts 13:1–3; cf.
14:4, 14; 15:22, 27). In these cases, an apostle was like a missionary or a
church planter. The different ways the word “apostle” is used in the NT
indicate that while God sends out some individuals within the church to
proclaim the message of salvation as gospel missionaries, they are not
“apostles” in the technical sense of the word.
ပရောဖက်ပြုခြင်းလက်ဆောင်မှာ
ဘုရားသခင်သည် သတ်မှတ်ချိန်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုအတွက် ပရောဖက်များ၏နှုတ်ဖြင့်
ကိုယ်တော်၏လူများအား ပြောတော်မူသော အလွန်အကြွယ်ပြဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။
ဤလက်ဆောင်သည် ကျမ်းစာရေးနေစဉ် ကာလသို့သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်၊ အသင်းတော်တွင်
အမြဲတမ်းလက်ဆောင် ဖြစ်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ယေရုရှလင်မှ ပရောဖက်များ၊ အာဂါဘု (တမယ
၁၁:၂၇၊ ၂၈; ၂၁:၁၀)၊
ခရတ်ကျွန်းမှ ပရောဖက် (တိတု ၁:၁၂)၊ အန္တိတ်ခ်မှ ပရောဖက်များ (တမယ ၁၃:၁)၊ ဖိလိပ်၏
သမီးလေးဦး (တမယ ၂၁:၈၊ ၉) တို့ကို ဖော်ပြထားသည်။ နောက်ဆုံးကာလတွင်
ပရောဖက်ပြုခြင်းလက်ဆောင်သည် အလွန်အရေးကြီးမည်။ အကျန်ရှင်သန်ရစ်သော
အကျန်အမွေခံသူများ၏ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၇; ၁၉:၁၀ နှို့ဆက်စပ်ကြည့်ပါ)။
The gift of prophecy is the supernatural way in
which God speaks to His people at specific times and for a particular purpose
through the mouths of His prophets. This gift is not limited to the times
during which the Bible was written; it is a permanent gift in the church. In
the NT, there are references to prophets from Jerusalem and to others such as
Agabus (Acts 11:27, 28; cf. 21:10), a prophet in Crete (Titus 1:12), some
prophets in Antioch (Acts 13:1), and the four daughters of Philip (Acts 21:8, 9).
In the end time, the gift of prophecy will also play a very important role. In
fact, it is one the characteristics of the end-time remnant (Rev. 12:17; cf.
19:10).
ဧဝံဂေလိဆရာ၏လက်ဆောင်သည်
ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလက်ဆောင်ကို ရှင်ဖိလိပ်၏အမှုတော်၌
ထင်ရှားစွာတွေ့ရသည်။ သူသည် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသူ ခုနစ်ဦးတွင် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး
ဧဝံဂေလိဆရာဟု ခေါ်ဝက်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည် (တ၊ ၆:၅; ၂၁:၈)။ ဧဝံဂေလိဆရာ၏အမှုသည်
ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သည်။ ရှင်ဖိလိပ်၏အမှုတော်တွင်
“ကေရူဆော” (ကြေညာသည်၊ ထင်ရှားစေသည်၊ ဟောသည် - တ၊ ၈:၅) နှင့် “ဧဝံဂေလိဇော”
(သမ္မာတရားကို ဟောသည် - တ၊ ၈:၁၂၊ ၂၅၊ ၃၅၊ ၄၀) ဟူသော ကြိယာများကို မကြာခဏသုံးထားသည်။ရှင်ပေါလုသည်
သင်းအုပ်ဆရာနှင့် ဆရာတို့ကို တစ်ခုတည်းသော သဒ္ဒါဆောင်းအမြစ်တစ်ခုဖြင့်
ရေးသားထားသည် (ဧဖက် ၄:၁၁)။ ဤသည်မှာ သင်းအုပ်ခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းတို့သည်
ခွဲမရသော အမှုနှစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သင်းအုပ်လက်ဆောင်ရှိသူသည်
များသောအားဖြင့် သွန်သင်ခြင်း၌လည်း အရည်အချင်းရှိတတ်သည်။ သင်းအုပ်အမှု၏ အရေးကြီးသောတာဝန်တစ်ခုမှာ
ယုံကြည်သူများကို လမ်းမှားသောအယူများမှ ကာကွယ်ပြီး သမ္မာတရားဖြင့်
သွန်သင်ပေးခြင်းဖြစ်သည် (တ၊ ၂၀:၂၈-၃၀)။
The gift of evangelism refers to the proclamation
of the gospel. This gift is obvious in the ministry of Philip, who was one of
the Seven (Acts 6:5; 21:8). The role of the evangelist is related to preaching
the word of God. The verb “to preach” appears frequently in descriptions of
Philip’s ministry with words such as kēryssō
(“to proclaim,” “make known,” “preach”; Acts 8:5) and euangelizō (“to preach the good news”; Acts 8:12, 25, 35, 40). Paul
uses one definite article for both pastors and teachers (Eph. 4:11), joining
the two functions as one. This suggests that pastoring and teaching are two
inseparable roles. A person with the gift of pastoring is usually talented in
the realm of teaching as well. One task of pastoral work is to keep the
believers from false teachings by instructing them in the truth (Acts
20:28–30).
ဧဖက် ၄:၁၁-၁၆ ၏
ရှည်လျားသောဝါကျသည် ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များ၏ ရည်ခြင်းအကြောင်းအရင်းများကို
ဖော်ပြထားသည်။ ပထမအနေဖြင့် လက်ဆောင်များသည် သန့သူတို့အား (ဂရိ - ပရို့စ်)
ကိုယ်တော်၏လူမျိုးကို ကိရိယာတန်ဆာပလာပေးရန်၊ (ဂရိ - ဧစ်) အမှုတော်ပြုခြင်းအလုပ်၌
ဆောင်ရွက်ရန်နှင့် (ဂရိ - ဧစ်) ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာကို တည်ဆောက်တည်မြဲစေရန်
ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၄:၁၂)။ ရှင်ပေါလုသည် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြရာတွင် စကားလုံးနှစ်ခုကို
သုံးသည်။ ပထမစကားလုံး “ပရို့စ်” သည် အခြေခံရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော
ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ပြင်ဆင်တပ်ဆင်ခြင်းကို ဖော်ပြပြီး၊ ဒုတိယစကားလုံး “ဧစ်” သည်
ထိုသို့ပြင်ဆင်ခြင်းခံရသူများထံမှ မျှော်လင့်ထားသော အမှုတော်ပြုခြင်းနှင့်
ကိုယ်ခန္ဓာတည်ဆောက်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ သင်းအုပ်ဆရာသည် အသင်းသားများကို
အမှုတော်ပြုနိုင်ရန် လေ့ကျင့်ပေးရမည်။ ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များသည်
ကိုယ်ကျိုးအတွက်မဟုတ်၊ ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အကျိုးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်
ကိုယ်ခန္ဓာ၏အဖွဲ့ဝင်တိုင်းသည် အမှုတော်ပြုရန် အသင့်ရှိနေရမည်။
The long sentence of Ephesians 4:11–16 presents
the different purposes of the spiritual gifts. First, it is stated that the
purpose of the gifts is for (Gr. pros)
the equipping of the saints (God’s people) for (Gr. eis) the work of serving in ministry as well as for (Gr. eis) the edifying or building up of the
body of Christ (Eph. 4:12). Paul uses two different prepositions to describe
the purpose: pros (“toward,” “for the
purpose of”) and eis (“into,” “to”).
The first preposition introduces the basic purpose, the equipping of God’s
people, while the second preposition indicates what is expected from those so
equipped: to serve in the work of ministry for the edifying or building up of
the body of Christ. The pastor is to train church members so that they are
prepared to serve in ministry. Spiritual gifts are not for personal interest or
benefit but are for the benefit of the body of Christ. Consequently, every
member of the body should be ready to serve.
“တိုင်အောင်” ဟူသော
စကားလုံးသည် ယုံကြည်ခြင်း၏တစ်စည်းတစ်ညီတည်းနှင့် ခရစ်တော်၏ပြည့်စုံမှုသို့
ရောက်သည်တိုင်အောင် အသင်းတော်သည် ဆက်လက်၍ ပြင်ဆင်တပ်ဆင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်
(အပိုဒ် ၁၃)။ အသင်းသားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ ကြီးထွားရန်နှင့်
သခင်ခရစ်တော်ကို ပိုမိုသိကျွမ်းရန် ဆက်လက်ကူညီရမည်။ လက်ဆောင်များကို
အသုံးပြုခြင်း၏ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ ခေါင်းတော်ဖြစ်သော ခရစ်တော်ထဲသို့ အရာအားလုံး၌
ကြီးထွားခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ဤနေရာ၌ ရှင်ပေါလုသည် “အားလုံး” ဟူသော
နာမဝိသေသနကို နှစ်ကြိမ်သုံးထားသည်။ ယုံကြည်သူအားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ပြည့်စုံမှုသို့
ရောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး (အပိုဒ် ၁၃)၊ အရာအားလုံး၌ ခရစ်တော်ထဲသို့ ကြီးထွားရမည်ဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၁၅)။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များသည် အသင်းသားများကို
အမှုတော်ပြုရန်နှင့် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ခိုင်ခံ့စေရန် ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၁၆; ယိုဝေလ
၂:၂၈-၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
The preposition “until” or “till” suggests that
the work of equipping should be an unceasing effort made by the church until it
attains unity of faith and has grown into the fullness of Christ (v. 13). The
members of the church are to continuously help one another grow spiritually and
in the knowledge of the Lord. In fact, this is the end result of the
utilization of the gifts: to grow in all things or every respect into the Head,
which is Christ (v. 15). In this section, Paul uses the adjective “all,” or “every,”
twice. He emphasizes first that all
believers will grow into the fullness of Christ (v. 13) and second that they
would grow in all or every way into Christ (v. 15).
Therefore, the spiritual gifts are given to equip the members of the church for
the work of ministry and the fortification of the body of Christ (v. 16; cf.
Joel 2:28–31).
၄:၁၇-၃၂။
တပါးအမျိုးသားများနည်းတူ မနေရ။ ဤအပိုင်း၌ တပါးအမျိုးသားများ၏အသက်တာပုံစံ (၄:၁၇-၁၉၊
၂၂) နှင့် ခရစ်တော်မှလှုံ့ဆော်ခြင်းခံရသော အသက်တာပုံစံ (၄:၂၀-၂၁၊ ၂၃-၃၂) ကို
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြထားသည်။ တပါးအမျိုးသားများ၏အသက်တာသည် သမ္မာတရားကို
မသိမှုကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏အသိဉာဏ်သည် ဘုရားသခင်နှင့်ပတ်သိ၍ မှောင်မိုက်နေပြီး၊
ဘုရားသခင်ကို မမြင်နိုင်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏အသက်မှ ကင်းလွတ်နေသည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဤသည်မှာ
တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်များ ခရစ်တော်ထံမရောက်မီ အခြေအနေဖြစ်သည်။ ထို့နောက်
သူတို့သည် သန့်ရှင်းသောအသက်တာကို နေထိုင်ရန်၊ သမ္မာတရားကို ပြောဆိုရန်၊
ကောင်းသောအမှုများကို ပြုလုပ်ရန် မျှော်လင့်ခံရသည် (အပိုဒ် ၂၄၊ ၂၅-၂၉)။
4:17–32.
Do Not Live as Gentiles. This section contrasts a Gentile pattern of life (Eph. 4:17–19, 22) with
the Christ-inspired pattern (vv. 20–21, 23–32). The Gentiles’ way of life was a
result of their ignorance of the truth. Their way revealed a darkened
understanding of God, a blindness regarding Him, and alienation from Him (v.
18). This was the condition of Gentile Christians before they came to Christ.
From this point onward, they were expected to live a holy life (v. 24), to
speak the truth, and to do good things (vv. 25–29).
အဝတ်လဲလှယ်ခြင်းပုံဥပမာကို
သုံးကာ ရှင်ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများအား ဟောင်းသောအသက်တာပုံစံကို ချွတ်ပစ်ရန်
(အပိုဒ် ၂၂) နှင့် ခရစ်တော်မှလှုံ့ဆော်ခြင်းခံရသော အသစ်သောအသက်တာပုံစံကို
ဝတ်ဆင်ရန် (အပိုဒ် ၂၄) တိုက်တွန်းထားသည် (ရော ၆:၁-၁၄; ၁၃:၁၂; ကောလောသဲ ၃:၉-၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ဆိုးယုတ်ပျက်စီးသောဟောင်းသောလူ (အပိုဒ် ၂၂) နှင့် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း
ဖန်ဆင်းခြင်းခံရ၍ သမ္မာတရားနှင့်ပြည့်စုံသော သန့်ရှင်းမှုရှိသော အသစ်သောလူ (အပိုဒ်
၂၄) ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့်
ကယ်တင်ခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူသားတို့၏ပြိုလဲသောပုံသဏ္ဌာန်ကီးတွင်
ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်ပြည့်စုံစေခြင်းဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလု၏အကြံပေးချက်အရ
ဤပြောင်းလဲခြင်းသည် ချက်ချင်းမဖြစ်ပေါ်ဘဲ၊ ယုံကြည်သူများ
ဆက်လက်သင်ယူလေ့လာသည်နှင့်အမျှ ဘုရားသခင်၏ဇာတိပကတိကို ပို၍ထင်ရှားစေသော
လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၁)။
Using the imagery of a change of clothing, Paul
exhorts believers to put off (v. 22) the old pattern of life and put on (v. 24)
the new Christ-inspired one (cf. Rom. 6:1–14; 13:12; Col. 3:9–14). The contrast
is between the old person living a corrupt life (Eph. 4:22) and the new person
re-created in true righteousness and holiness (v. 24) that reflects the image
of God. Thus, the purpose of redemption and salvation is the restoration of
God’s image in fallen humanity. It is important to note that Paul’s counsel
suggests that this transformation does not happen instantly but is a process in
which believers reflect God’s character more and more as they continue to learn
(v. 21).
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည်
လူကိုပြောင်းလဲပေးသောသခင်ဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်များအား
ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို နာကျင်စေခြင်းမပြုရန် သတိပေးထားသည် (အပိုဒ်
၃၀)။ ဝိညာဉ်တော်အား နှလုံးသားထဲတွင် လုပ်ဆောင်ခွင့်ပေးသောအခါ ယုံကြည်သူများသည်
ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များကို အသင်းတော်တည်ဆောက်ရန်အသုံးပြုပြီး ကိုယ်ပိုင်အသက်တာတွင်
ဝိညာဉ်တော်၏အသီးကို သီးစေသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုမဖြစ်ပေါ်သောအခါ ဝိညာဉ်တော်သည်
နာကျင်ရသည် (လူပေအို - ဝမ်းနည်းသည်၊ စိတ်ဒုက္ခရောက်သည်၊ စိတ်နာသည်)။ ရှင်ပေါလုသည်
ဝိညာဉ်တော်၏ အရေးကြီးမှုကို ယုံကြည်သူများကို ရွေးနုတ်ခြင်းနေ့အတွက်
တံဆိပ်ခတ်ထားခြင်းဟူသော အရေးကြီးသောလုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့်
အလေးပေးထားသည် (အပိုဒ် ၃၀)။ ဤတံဆိပ်ခတ်ခြင်းသည် သူတို့သည်
သခင်ဘုရားနှင့်ပိုင်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး၊ ရွေးနုတ်ခြင်းပြည့်စုံမည့်နေ့တွင်
ခရစ်တော်၏ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း၌ ထင်ရှားစွာ ပြသခြင်းခံရမည် (အပိုဒ် ၄)။
Since the Holy Spirit is the One who transforms a
person, Paul admonishes the Christians not to grieve the Holy Spirit of God (v.
30). When the Spirit is allowed to work in the heart, believers utilize their
spiritual gifts to build up the church and to produce the fruit of the Spirit
in their own lives. When such transformation does not happen, the Spirit is
grieved (lypeō, “to become sad,” “to
offend,” “to insult”). Paul stresses the importance of the Spirit in the
Christian life by mentioning one of His important functions: the sealing of
believers for the day of redemption (v. 30). This sealing means that they
already belong to the Lord, and this will be clearly manifested in the day when
their redemption will be consummated: at the Second Coming of Christ (v. 4).
ဧဖက် ၄ ၌
သုံးပါးတစ်ဆူဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်သူများအား ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များနှင့်
ဝိညာဉ်တော်၏အသီးများကို ပေးရန် တက်ကြွစွာပါဝင်တော်မူသည်ကို တင်ပြထားသည်။
ရှင်ပေါလုသည် “ဝိညာဉ်တော်တစ်ပါး” (အပိုဒ် ၄)၊ “သခင်တစ်ပါး” (အပိုဒ် ၅)၊
“ဘုရားသခင်တစ်ပါး” (အပိုဒ် ၆) ဟု ဖော်ပြပြီးနောက် ဘုရားသခင်ကို “ခမည်းတော်”
(အပိုဒ် ၆)၊ ခရစ်တော်ကို “ဘုရားသခင်၏သားတော်” (အပိုဒ် ၁၃)၊ ဝိညာဉ်တော်ကို
“ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်” (အပိုဒ် ၃၀) ဟု ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ
သုံးပါးတစ်ဆူဘုရားသခင်ကို ကိုက်စတစ်ပုံစံဖြင့် နှစ်ကြိမ်စီ စာရင်းပြုစုထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်တော်—သခင်—ဘုရားသခင်—ခမည်းတော်—ဘုရားသခင်၏သားတော်—ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်။
ဤအသင်းစာတွင် “ဘုရားသခင်၏သားတော်” နှင့် “ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်” ဟူသော
အမည်များကို ဤနေရာတွင်သာ တွေ့ရသည်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးအမည်သည် သမ္မာကျမ်းတစ်စောင်လုံး၌
ဤနေရာတွင်သာ သုံးထားသည်။ အသင်းတော်အတွင်း သုံးပါးတစ်ဆူဘုရားသခင်၏
လုပ်ဆောင်ချက်နှစ်ခုမှာ ယုံကြည်သူများအား ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များ
ပေးတော်မူခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်တော်၏အသီးများကို သူတို့၏အသက်တာတွင် ထုတ်ဖော်နိုင်ရန်
ကူညီပေးတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။
Ephesians 4 presents the active participation of
the Triune God in equipping believers with the spiritual gifts and the fruit of
the Spirit. Paul mentions “one Spirit” (v. 4), “one Lord” (v. 5), and “one God”
(v. 6), and then he continues to emphasize God as “Father” (v. 6), Christ as
“the Son of God” (v. 13), and the Spirit as “the Holy Spirit of God” (v. 30).
This is a unique presentation of the Godhead as the Members are listed twice in
a chiastic structure: one Spirit—one Lord—one God—the Father—the Son of God—the
Holy Spirit of God. This is the only place in the epistle where the titles “the
Son of God” and “the Holy Spirit of God” are found. In fact, this is the only
place in the whole Bible where the latter title is used. Within the church, two
of the functions of the Godhead are to equip believers with spiritual gifts and
to help them produce the fruits of the Spirit in their own lives.
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁-၂၁။
ခမည်းတော်၏သားသမီးများနည်းတူ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌ သွားလာကြလော့။
အလင်း၏သားသမီးများအဖြစ် နေထိုင်ကြလော့။ ယခင်အပိုင်း၌ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်ထဲတွင်
ဟောင်းသောလူနှင့် အသစ်သောလူကို ဆန့ကျင်ဘက်ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤအပိုင်း၌
မှောင်မိုက်၌နေခြင်း (၅:၈) နှင့် အလင်း၌နေခြင်းဟူသော နောက်ထပ်ဆန့်ကျင်ဘက်အတွဲကို
တင်ပြထားသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၌ မှောင်မိုက်သည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံပြင်ပတွင် နေခြင်း၊
ဤလောက၊ သေခြင်း၊ စာတန်၏အမှုများ၊ အပြစ်နှင့်ဆိုးယုတ်မှုများနှင့် ဆက်စပ်သည်။
သို့သော် အလင်းသည် ခရစ်တော်နှင့်အသက်၊ ဧဝံဂေလိတရားနှင့်သမ္မာတရား၊ ကောင်းသောအမှုများနှင့်
ဆက်စပ်သည်။
5:1–21.
Walk in Love as Children of Light. In the previous section, Paul presents the contrasting realities of the
“old” and the “new” person in Christ. Here, he presents another pair of
contrasting realities: walking or living in the darkness versus walking or
living in the light (5:8; see “Walking in Christ as a Way of Life,” p. 1712).
In the NT, darkness is associated with dwelling outside God’s kingdom (Matt.
8:12; 22:13; 25:30), the world (John 12:46), death (Luke 1:79; John 1:4, 5;
8:12), the works of Satan (Luke 22:53; Acts 26:18), and sins and evil deeds
(John 3:19). However, light is associated with Christ and life (John 1:4;
8:12), the gospel and the truth (Acts 26:23; 2 Cor. 4:4; 2 Tim. 1:10), and good
works (Matt. 5:16).
ဝိညာဉ်တော်၏အမှုကြောင့်
ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်ကို တုပ၍ ခရစ်တော်နည်းတူ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌ သွားလာရန်
ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသည် (၅:၁-၂)။ ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်အား လက်ခံနိုင်ဖွယ်သော
ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြစ်တော်မူသဖြင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အကောင်းဆုံးနမူနာဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၌ လက်ခံနိုင်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ
ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏
ထင်ရှားမှုဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို တုပ၍ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌ သွားလာခြင်းသည်
နောက်ပိုင်း၌ ပို၍ဖွံ့ဖြိုးစေမည့် အကြောင်းအရာဖြစ်သည် (၅:၂၅၊ ၂၈၊ ၃၃; ၆:၂၄)။မှောင်မိုက်၏အမှုများတွင်
သန့်ရှင်းသူများကြားတွင် နာမည်ပင်မထွက်ရသော အမှုသုံးခုမှာ ပိုနေအာ (း
(မတရားသောလိင်ဆက်ဆံမှုအမျိုးမျိုး)၊ အကထဆာအာ (အကျင့်ပျက်ခြစားမှုအားလုံး၊
မစင်ကြယ်မှု)၊ ပ္လေအိုနက်ဆီယာ (လောဘ၊ လောဘတကြီးမှု) တို့ဖြစ်သည်။ ဤအမှုများကို
ပြုသောသူများကို ပိုနော့စ်၊ အကထတော့စ်၊ ပ္လေအိုနက်တေ့စ် ဟုခေါ်ပြီး
ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများဖြစ်ကာ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံ၌ အမွေမခံရ (၅:၅)။ ဤအပြင်
ဝမ်းနည်းဖွယ်အမှုများကို ရှင်ပေါလုသည် ဖော်ပြထားပြီး ယင်းတို့သည်
ဝိညာဉ်ရေးအသက်တာကို ပျက်စီးစေရုံမက အသင်းတော်အတွင်း ငြိမ်းချမ်းစွာအတူနေထိုင်မှုကိုပါ
ထိခိုက်စေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်နှင့်လူများအပေါ်
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့်ပြည့်စုံသော နှလုံုးသားရှိရမည် (၅:၄)။
ဒေါသတော်ခံရသောသူများ၏ဆိုးယုတ်အမှုများနှင့် မပတ်သက်ဘဲ
ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များနှင့်သာ ဆက်နွယ်ရမည် (၃:၆)။ ကောင်းမှုနှင့်ဆိုးမှု၊
အလင်းနှင့်မှောင်မိုက်ကြား၌ ရှင်းလင်းသောနယ်နိမိတ်ရှိပြီး ကယ်တင်ခြင်း၏အလင်း၌
နေထိုင်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသည်။
As a result of the work of the Spirit, believers
are called to be followers or imitators of God and to walk or live as Christ
did (Eph. 5:1–2). In imitating Christ, we also imitate God, who forgave us in
Christ (4:32). Christ is the supreme example of love because He gave Himself as
a sacrifice that was acceptable to the Father, and therefore Christ made us
acceptable in Himself (see Lev. 1:9). This is atonement through sacrifice as a
manifestation of divine love. We imitate Christ when we walk in love, a topic
that will be further developed later in the epistle (Eph. 5:25, 28, 33; 6:24).
Of all the deeds of darkness, Paul emphasizes three that should not even be
mentioned among the saints: porneia
(any type of illegitimate sexual acts, including fornication), akatharsia (all types of moral
corruption, uncleanness, or impurity), and pleonexia
(covetousness, greediness, avarice). In 5:5, the doers of these deeds are
called pornos, meaning sexually
immoral people (including fornicators), akathartos,
meaning unclean or impure persons, and pleonektēs,
meaning covetous or greedy people who are idolaters and who will have no
inheritance in the kingdom of God (v. 5; cf. 1 Cor. 6:9–10; Rev. 21:8, 23;
22:15). Paul also mentions other evil deeds that damage not only our spiritual
life but also our peaceful coexistence with others in the church. In contrast
to those who embrace these practices, Paul encourages believers to live with a
heart full of gratitude to God and to others (Eph. 5:4). Believers are not to
be associated with the evil deeds of the children of wrath (v. 7) but with the
promises of God (3:6). There is a clear border between good and evil and light
and darkness, and we are called to live in the light of salvation.
အလင်း၏သားသမီးများ၏
တာဝန်မှာ အလင်းကို မှောင်မိုက်ထဲသို့ ယူဆောင်လာပြီး မှောင်မိုက်၏အမှုများကို
ဖျက်ဆီးရန်ဖြစ်သည်—ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ တာဝန်တစ်ရပ် (၅:၁၁-၁၃)။ ဤတာဝန်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ
မှောင်မိုက်၌ရှိသူများကို အလင်းထဲသို့ ယူဆောင်လာရန်ဖြစ်သည် (၁ပေ ၂:၉)။
မှောင်မိုက်မှ အလင်းသို့ ပြောင်းလဲခြင်းကို အိပ်ရာမှနိုးခြင်း သို့မဟုတ်
သေခြင်းမှထမြောက်ခြင်းဟု ပုံဆောင်ဖော်ပြထားပြီး နောင်တရခြင်းနှင့်
ပြောင်းလဲခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၅:၁၄)။
It is the responsibility of the children of light
to bring that light to the darkness and to abolish the deeds of darkness—a
missiological task (5:11–13). The purpose of this task is to bring those who
are in darkness to the light (cf. 1 Pet. 2:9). This movement from darkness to
light is described metaphorically as being awakened from sleep or being
resurrected from the dead (Eph. 5:14), which is another way of speaking about
the new birth or creation of the new person through Christ and implies repentance
and conversion.
ရှင်ပေါလုသည်
မှောင်မိုက်မှအလင်းသို့ ပြောင်းလဲခြင်း၏အကျိုးဆက်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်
(၅:၁၅-၁၇)။ ယုံကြည်သူများသည် အသက်တာလမ်းခရီးကို ဂရုတစိုက်ကီးမျှော်ရမည်။
နားလည်ခြင်းမရှိသူမဖြစ်ဘဲ ဉာဏ်ပညာရှိသူများဖြစ်ရမည်။ ဉာဏ်ပညာရှိခြင်းမှာ
သခင်ဘုရား၏အလိုတော်ကို နားလည်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၇)။ အချိန်ကာလကို ရွေးနုတ်ရမည်
(စျေးကွက်မှ စကားစုကို အသုံးပြု၍ “အချိန်ကို ဝယ်ယူသည်” - ၅:၁၆)
ဆိုးရွားသောနေ့ရက်များ၌ အခွင့်အရေးများကို အမြောက်အမြားရယူရမည်။
အလင်း၌သွားလာသူများသည် ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝရမည် (၅:၁၈)။ လက်တွေ့အားဖြင့် ဆာလံ၊
သီချင်း၊ ဝိညာဉ်သီချင်းများဖြင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြောဆိုခြင်း၊ အရာအားလုံးအတွက်
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း (၅:၁၉-၂၀) ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်အသက်တာသည်
အဆက်မပြတ်ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော
ပျော်ရွှင်သောအသက်တာဖြစ်ရမည်။ ဤအပိုင်းကို ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်နှင့်ခရစ်တော်ကို
ရိုသေခြင်းကြောင့် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှိမ့်ချခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (၅:၂၁)။
Paul proceeds to highlight the implications of
the movement from darkness to light (vv. 15–17). Believers are to carefully
watch their way of life (v. 15), which is described using a contrasting
statement: they are not to be fools but wise. To be wise is explained as
understanding what the Lord’s will is for us (v. 17). Paul admonishes believers
to make the most of their time and their opportunities, so that they can redeem
that time. The Greek here reads, literally, “to buy out the time” (v. 16), a
phrase that is borrowed from the marketplace (see also Col. 4:5). Like bargain
hunters during a brief sale that offers large discounts, Paul urges us to use
our time wisely, taking advantage of the opportunities available to us as much
as possible, because we are living in evil days. Those who walk in light are to
be filled with the Spirit (Eph. 5:18), which in practical terms means speaking
to one another in psalms, singing, making melodies (v. 19), and giving thanks
for everything (v. 20). The Christian life should be a joyful life filled with
constant gratitude. As Paul closes this section and introduces the following
one, he commands God’s people to submit to each other because of their
reverence for God and Christ (v. 21).
၅:၂၂-၆:၉။
ခရစ်တော်ဗဟိုပြုသော ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်စုအသက်တာ။ “တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှိမ့်ချကြလော့”
(၅:၂၁) ဟူသော စကားစုသည် ဤအပိုင်ကို နိဒါန်းဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်း၌
အပြန်အလှန်နှိမ့်ချရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသော အုပ်စုသုံးစုရှိသည်။ (၁)
မယားနှင့်ယောက်ျား (၅:၂၂-၃၃)၊ (၂) သားသမီးနှင့်မိဘ (၆:၁-၄)၊ (၃) ကျွန်နှင့်သခင်
(၆:၅-၉)။ “နှိမ့်ချသည်” နှင့် “နာခံသည်” ကြိယာများကို ယောက်ျား၊ မိဘ၊
သခင်များအတွက် မသုံးထားပေ။ ဤသည်မှာ “တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး” (အလလေလွန်) ဟူသော စကားစု၏
အဓိပ္ပာယ်ကို မေးခွန်းထုတ်စေသည်။ ရှေးကျမ်းပြုစုသူများ (ခရစ်ယာန်နှင့်ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူ)
သည် အိမ်ထောင်စုအသက်တာနှင့်ပတ်သက်သော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို
စာရင်းပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။
5:22–6:9.
Christ-Oriented Life in the Christian Household. The phrase about submitting “to one another”
(5:21) in the previous section serves as an introduction to this one. In this
section, three groups are called to mutual submission: (1) wives and husbands
(vv. 22–33); (2) children and parents (6:1–4); and (3) bondservants and masters
(vv. 5–9). The verbs “to submit” and “to obey” are not applied to husbands,
parents, and masters, which raises a question regarding the meaning of the
reciprocal pronoun allēlōn (“one
another”; v. 21; see v. 33) in the context of this section. This question may
be answered by looking at the three mutual relationships (see below, “Ancient
Household Codes”).
|
ရှေးခေတ်
အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများ ရှေးခေတ်စာရေးဆရာများ၊
ကျမ်းချမ်းတွင်းရှိသူများရော ပြင်ပရှိသူများပါ လူမှုဆက်ဆံရေးကို
စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန်၊ အထူးသဖြင့် မိသားစုဝင်များနှင့် “အိမ်ထောင်စု”အသီးသီးက
တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မည်သို့ဆက်ဆံရမည်နည်းဟူ၍ စည်းမျဉ်းစာရင်းများ
ရေးသားတည်ထားကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်မှာ ထူးဆန်းသည့်အရာမဟုတ်ပေ။
(ကျမ်းချမ်းတွင်းဥပမာများအတွက် ကိုလောသေ ၃:၁၈–၄:၁၊ ၁တိမောသေ ၆:၁–၂၊ တိတု ၂:၁–၁၀၊
၁ပေတရု ၂:၁၈–၃:၇ ကို ကြည့်ပါ။) Ancient Household Codes |
|
It was not uncommon for
ancient authors, both in and outside the NT, to compose lists of rules to
regulate social behavior, particularly for how members of the family or
“households” were to treat each other (for NT examples, see Col. 3:18–4:1; 1
Tim. 6:1–2; Titus 2:1–10; 1 Pet. 2:18–3:7).
၁.
ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းရှိ အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများ။ ရောမကမ္ဘာတွင် ပါတာဖာမီလီယက်
(မိသားစုဖခင်) သည် စည်းမျဉ်းအရ မိမိအိမ်ထောင်စုဝင်အားလုံးကို အပြည့်အဝ
အာဏာပိုင်ဆိုင်ခွင့်နှင့် ထိန်းချုပ်ခွင့်ရှိသည်။ ထိုသူများတွင်
မိမိချက်ချင်းဆိုင်ရာ မိသားစုဝင်များသာမက ကျယ်ပြန့်သော
အိမ်ထောင်စုဝင်များဖြစ်သည့် ကျွန်များ၊ အစေခံများ၊ အလုပ်သမားများ၊
ငှားရမ်းသူများ၊ လွတ်မြောက်ပြီးသူများ (ဖရီးဒ်မန်) များပါ ပါဝင်သည်။
ခရစ်ယာန်မဟုတ်သော ဥပမာများတွင် အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများ၏ အဓိကအာဘော်မှာ
အိမ်ထောင်စုဝင်အသီးသီးက ပါတာဖာမီလီယက်ကို မည်သို့ပြုမူဆက်ဆံရမည်နည်းဟူ၍သာ
ဖြစ်သည်။ ပါတာဖာမီလီယက်သည် မိမိအိမ်ထောင်စု၏ သာယာဝပြောရေးကို ပေးဆောင်ရမည်ဟု
မျှော်လင့်ခံရသော်လည်း၊ ထိုသူများကို မည်သို့ဆက်ဆံရမည်နည်းဟူ၍ အနည်းငယ်မျှပင်
မပြောလေ့ရှိပေ။ သို့ရာတွင် မိမိဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ပြင်းထန်စွာ
ဆက်ဆံခြင်းကိုမူ အားပေးလေ့ရှိသည်။ 1. Household Codes in Roman Society. In the Roman world, the paterfamilias (father of the family) had, in principle, full
authority and control over all the members of his household, including not
only members of his immediate family but also members of his extended
household, that is, slaves, servants, laborers, tenants, and even freedmen.
In non-Christian examples, the focus of the household code was always on how
the various members of the household were to act toward the paterfamilias. While the paterfamilias was expected to provide
for the welfare of his household, little if anything was usually said about
the way he should treat them—except for advocating the use of harsh treatment
to ensure the protection of his honor.
၂. ရှင်ပေါလု၏
အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများ။ ရှင်ပေါလုသည် သူ့ခေတ်လူ့အဖွဲ့အစည်းဖွဲ့စည်းပုံများကို
အသိအမှတ်ပြုထားသော်လည်း၊ ထိုဆက်ဆံရေးများကို ဧဝံဂေလိတရားတန်ဖိုးများဖြင့်
ဖြည့်ဆည်းပြီး ပြောင်းလဲပုံဖော်ရန် ထောက်ခံအားပေးသည်။ ခရစ်တော်အပေါ်
ကတိကဝတ်ကြောင့် ဇနီးများ၊ သားသမီးများ၊ ကျွန်များသည် သင့်လျော်သော နာခံမှုနှင့်
လိုက်လျောမှုကို ပေးဆပ်ကြရမည်။ ထိုနည်းတူ ယောက်ျားများ၊ ဖခင်များ၊
ကျွန်ပိုင်ရှင်များသည် မိမိတို့အာဏာကို အလွဲသုံးမှုမပြုဘဲ၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို
စွန့်လွှတ်ကာ မိမိတို့ဂရုစိုက်မှုအောက်ရှိသူများကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ
ဆက်ဆံကြရမည်ဖြစ်သည်။ 2. Paul’s Household Codes. While Paul acknowledges the social structures of his
time, he advocates filling and transforming those relationships with the
values of the gospel. Motivated by their commitment to Christ, wives,
children, and slaves were to offer the appropriate submission and obedience.
At the same time, husbands, fathers, and slave owners were not to misuse
their authority but to put aside threatening and to deal tenderly with those
in their care. |
၁. ဇနီးများနှင့်
ယောက်ျားများ။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်အများစုတွင် ဧဖက် ၅:၂၂ တွင် “နှိမ့်ချလော့” (submit)
သို့မဟုတ် “လည်း
လက်အောက်ခံလော့” (be subject) ဟူသော
ကြိယာကို ထည့်သွင်းထားကြသော်လည်း၊ ဂရိစာသားမူရင်းတွင် ထိုကြိယာ လုံးဝမရှိပါ။
သို့သော် ထိုကြိယာကို အပိုဒ် ၂၁ မှ ယူဆက်ရမည်ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းပါသည်။ ပါလုသည်
ဇနီးများအား သခင်ဘုရားကို လက်အောက်ခံသကဲ့သို့ မိမိယောက်ျားကို လက်အောက်ခံကြလော့ဟု
စတင်တိုက်တွန်းထားသည်။ ထိုလက်အောက်ခံမှုကို မျှော်လင့်ထားသော်လည်း၊ ပါလုက
ထိုလက်အောက်ခံမှုကို အိမ်ထောင်ဆက်ဆံရေးအတွင်းသို့သာ ကန့်သတ်ထားပြီး၊
ဇနီးသည်သခင်ဘုရားအား လက်အောက်ခံခြင်းတွင် အခြေခံထားသည်။ ဇနီးသည်
ခရစ်ယာန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် အသင်းတော်အတွင်းရှိ ယုံကြည်သူအားလုံးနှင့်အတူ
သခင်ဘုရားအား လက်အောက်ခံသကဲ့သို့ ယောက်ျားအား လက်အောက်ခံရသည်။ ပါလုက
ထိုလက်အောက်ခံမှု၏ အကြောင်းပြချက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ယောက်ျားသည် ဇနီး၏
ဦးခေါင်းဖြစ်သည်။ ဤအယူအဆသည် ကမ္ပတ်ကျမ်း ၃ း ၁၆ သို့ ပြန်သွားသော်လည်း ပါလုက
ထိုနေရာကို တိကျစွာ ရည်ညွှန်းထားခြင်း မရှိပါ။ သူသည် ယောက်ျားနှင့်ဇနီးတို့၏
ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ရာတွင် ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်၏ ဦးခေါင်းဖြစ်တော်မူခြင်းကို
ပုံစံအဖြစ် အသုံးပြုသည်။ ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်၏ ဦးခေါင်းဖြစ်တော်မူပြီး၊
ထိုသို့ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အသင်းတော်ကို ကယ်တင်တော်မူခဲ့သည်။ အလေးပေးချက်မှာ
ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်အပေါ် အာဏာပိုင်ဖြစ်တော်မူခြင်းတွင် မဟုတ်ဘဲ၊ အသင်းတော်အတွက်
ဗျည်တော်မူခဲ့သမျှအပေါ်တွင် ရှိသည်။ ထိုအချက်သည် ဆွေးနွေးချက်တစ်ခုလုံးကို
ထိန်းချုပ်ထားသည်။ နိဂုံးမှာ ရှင်းလင်းသည်။ အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်အား
လက်အောက်ခံသကဲ့သို့၊ ဇနီးများသည်လည်း ခပ်သိမ်းသောအမှုတို့၌ မိမိယောက်ျားများအား
လက်အောက်ခံကြရမည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်၏ ဦးခေါင်းဖြစ်တော်မူသည်နှင့်
နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ခပ်သိမ်းသောအမှုတို့၌ လက်အောက်ခံရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အပိုဒ်ငယ်
၂၂–၂၄ တို့သည် လှပသော စာပေဖွဲ့စည်းပုံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
1. Wives and Husbands. Although most English versions have the verb “submit” or “be subject” in
Ephesians 5:22, there is no verb in the Greek text. However, it is clear that
it is to be supplied from v. 21. Paul begins with exhorting the wife to submit
to her husband as to the Lord. The submission is expected, but Paul restricts
it to the marriage relationship and grounds it in the submission of the wife to
the Lord. The wife submits to the husband as a Christian woman submits to the
Lord along with all believers in the church. Paul gives a reason for the
submission: the husband is the head of the wife. This idea goes back to Genesis
3:16, but Paul does not explicitly refer to it. He uses the lordship of Christ
over the church as his model for establishing the relationship between husbands
and wives: Christ is the head of the church, and as such, He saved the church.
The emphasis is not on the authority of Christ over the church but on what He
did for the church, an idea that controls the discussion. The conclusion is
clear: since the church is subject to Christ, so wives should be to their
husbands in everything (v. 24), meaning in everything that is comparable to
their submission to Christ as head of the church. Verses 22–24 form a nice
literary structure:
A ဇနီးတို့၊
မိမိယောက်ျားများအား လက်အောက်ခံကြလော့ (အပိုဒ်ငယ် ၂၂အစ)
B သခင်ဘုရားကို
လက်အောက်ခံသကဲ့သို့ (အပိုဒ်ငယ် ၂၂ဒုတိယပိုင်း)
C ယောက်ျားသည် ဇနီး၏
ဦးခေါင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၃အစ)
C′ ခရစ်တော်သည်
အသင်းတော်၏ ဦးခေါင်းဖြစ်တော်မူသည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၃ဒုတိယနှင့်တတိယပိုင်း)
B′ အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်အား လက်အောက်ခံသည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၄အစ)
A′ ဇနီးတို့သည် မိမိယောက်ျားများအး လက်အောက်ခံကြလော့ (အပိုဒ်ငယ်
၂၄ဒုတိယပိုင်း)
A Wives submit to your husbands (v.
22a)
B as to the Lord (vv. 22b)
C Husband is the head of the wife
(v. 23a)
C′ Christ is the head of the church
(v. 23bc)
B′ The church is subject to Christ
(v. 24a)
A′ Wives be subject to their own
husbands (v. 24b)
ဤဖွဲ့စည်းပုံအရ
ဇနီးများ၏ ယောက်ျားများအား လက်အောက်ခံမှုသည် ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အမြင်မှ
စီးဆင်းလာပြီး၊ ထိုလက်အောက်ခံမှုအတွက် ခရစ်ယာန်အခြေခံကို ပေးစွမ်းသည်။ ဇနီးများသည်
ယောက်ျားများအား လက်အောက်ခံရသော ပုံစံမှာ အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်အား
လက်အောက်ခံပုံစံပင် ဖြစ်သည်။ ပါလုသည် ဇနီးသည် ယောက်ျားအား မည်သည့်နည်းဖြင့်
လက်အောက်ခံရမည်ကို တိကျစွာ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။
The structure reveals that the subjection of wives to their husbands flows
from a Christological perspective that provides a Christian basis for the
submission; the model for the submission of wives to husbands is the submission
of the church to Christ. Paul does not identify specific ways in which the wife
is to submit to her husband.
ထို့နောက် ပါလုသည်
ယောက်ျားများကို မိမိဇနီးတို့ကို ချစ်ကြလော့ဟု တိုက်တွန်းသည်။ ဤသည်မှာ ဇနီး၏
ဦးခေါင်းအဖြစ် အာဏာကို ကျင့်သုံးရန် တိုက်တွန်းခြင်း မဟုတ်ပါ။ ပါလုသည်
ဦးခေါင်းဖြစ်မှုကို ကျင့်သုံးပုံကို ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်အပေါ် ချစ်ခခင်မှုအားဖြင့်
ပြန်လည်သတ်မှတ်သည်။ ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်အပေါ် ဦးခေါင်းဖြစ်တော်မူမှုကို
အသင်းတော်ကို ချစ်ခြင်းအားဖြင့် ပြသတော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာသည်
အသင်းတော်အတွက် အသေခံတော်မူခြင်းဖြင့် ထင်ရှားခဲ့သည်။ ဗျည်တော်မူသမျှသည်
အသင်းတော်၏ အကျိုးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်ကို သန့်ရှင်းစေရန်
(သန့်ရှင်းဝတ်ပြုတော်မူရန်)၊ ရေနှင့်ဆေးကြောခြင်း (ဗတ္တိဇံကို ရည်ညွှန်းခြင်း)
အားဖြင့် နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဆေးကြောသန့်စင်စေရန် (ဧဝံဂေလိတရားကို ဖြစ်နိုင်သည်၊
အပိုဒ်ငယ် ၂၆)။ ဗျည်တော်မူချင်တော်မူသည်မှာ အသင်းတော်ကို အပြစ်အနာအဆာမရှိ၊
တွန့်လိမ့်မှုမရှိ၊ ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော သတို့သမီးအဖြစ် ကိုယ်တော်အထံတော်သို့
ဆက်သရန် ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းမြဲသန့်ရှင်း၍ အပြစ်မရှိသည်ဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်
(အပိုဒ်ငယ် ၂၇)။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်သည် ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်အတွက်
ဗျည်တော်မူခဲ့သမျှကို အသင်းတော်အပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ထင်ရှားမှုအဖြစ်
ဆွေးနွေးချက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
Paul then addresses the husbands, admonishing
them to love their wives. This is not a call to exercise authority as head of
the wife. Paul redefines the exercise of headship in terms of Christ’s love for
the church; He exercised His headship over the church by loving her, and this
love was manifested in His sacrificial death on her behalf. He did this
exclusively for her own benefit, to make her holy (sanctify her), cleanse her
by washing with water (a reference to baptism) by the word (probably a reference
to the gospel; v. 26). His intention was to present her to Himself as a
glorious bride without spot or wrinkle; holy and blameless without blemish (v.
27). The discussion on marriage led to a discussion of what Christ accomplished
for His church as an expression of His love for her.
ခရစ်တော်သည်
အသင်းတော်ကို အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ပါလုသည်
ခင်ပွန်းများသည် ဇနီးများကို အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ရသည့် တာဝန်သို့
ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့ကြောင့် ခင်ပွန်းများသည် မိမိတို့၏ဇနီးများကို
မိမိတို့ကိုယ်ခန္ဓာကဲ့သို့ ချစ်ကြရမည် (အဲဖက် ၅:၂၈)။ “ထိုနည်းတူ” (သို့မဟုတ်
“ထိုနည်းအတိုင်း”) ဟူသော စကားသည် ဤပညတ်ကို ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်အတွက်
ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွင် အခြေခံထားသည်။ သို့ရာတွင် ဇနီးများကို “မိမိတို့ကိုယ်ခန္ဓာ”
ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် ပါလုသည် ဇနီးကို ချစ်ရမည့်ပညတ်ကို ပိုမိုအားဖြည့်ရန် အယူအဆသစ်တစ်ခုကို
မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဇနီးကို ချစ်သောခင်ပွန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုလည်း ချစ်ခြင်းဖြစ်သည်။
အကြောင်းမူကား၊ မည်သူမျှ မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို မုန်းတီးသူ မရှိချေ။ ဤသည်မှာ လူအများ
သဘောပေါက်နားလည်သည့် ယုတ္တိအချက်ဖြစ်သော်လည်း၊ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂:၂၄ တွင်
ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဇနီးမောင်နှံ၏ တစ်တူတည်းတည်ရှိခြင်းနှင့်
စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းကို အခြေခံထားသည်။ အိမ်ထောင်ရေးတွင် ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးသည်
တစ်ခုတည်းဖြစ်သည်။ ပါလုသည် ဤအချက်ကို ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်ရေးအတွက်
အသုံးချပြောဆိုသည်။ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို မုန်းတီးမည့်အစား၊ ခင်ပွန်းသည် မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို
ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး ဂရုစိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်ကို
ပြုစုပျိုးထောင်သည့်နည်းတူပင် (အဲဖက် ၅:၂၉)။ ပါလုအဆိုအရ ဤသည်မှာ ခင်ပွန်းသည်
ဇနီးအုပ်ချုပ်သူဖြစ်ရသည့် လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် ခရစ်တော်သည်
အသင်းတော်အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ရသည့် လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည်
အိမ်တွင်းအုပ်ချုပ်မှုအတွက် စံနမူနာအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိတော်မူသည်။
ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီး၏ တစ်တူတည်းတည်ရှိခြင်းနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းကို
ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် အခြေတည်ထားပြီး၊ ပါလုသည် အပြစ်ရှိသောလောကတွင်
ခရစ်တော်၏အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များအတွက် ခရစ်တော်နှင့်ဆိုင်သော အုပ်ချုပ်မှုအမြင်ကို
ပေးသည်။
After describing the meaning of the headship of
Christ over the church, Paul returns to the responsibility of the husbands as
heads of the wives: so husbands ought to love their own wives as their own
bodies (v. 28). The “so” (or “in the same way”) grounds this imperative in the
love of Christ for His church, but by referring to the wives as “their own
bodies,” Paul introduces a new idea that helps him strengthen the imperative to
love them: a husband who loves his wife also loves himself, because no one ever
hates his own body or flesh. This is an argument from common sense but is based
on the oneness and unity of the couple as stated in Genesis 2:24. In marriage,
the husband and the wife are one. Paul applies it here to Christian marriage,
saying that instead of hating his flesh, the husband nurtures and cherishes his
body just as Christ does the church (v. 29). According to Paul, this is the
function of the husband as head of the wife and of Christ as head of the
church. Christ continues to be the model for headship at home. The oneness and
unity of the husband and the wife is grounded in Genesis, and Paul uses it to
provide a Christological view of headship for those who are a part of Christ’s
church in a world of sin.
ပါလုသည်
သူဆွေးနွေးခဲ့သမျှသည် အလွန်နက်ရှိုင်းသော နက်နဲသောအရာဖြစ်သည်ဟု
နိဂုံးချုပ်ပြောဆိုပြီး၊ ထိုနက်နဲသောအရာမှာ ခရစ်တော်နှင့် အသင်းတော်၏
စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းလင်းပြောဆိုသည် (အဲဖက် ၅:၃၂)။ အခန်းကြီးကို
ခင်ပွန်းဇနီးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ကို အနှစ်ချုပ်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။
ခင်ပွန်းတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ချစ်သည့်နည်းတူ ဇနီးများကို ချစ်ကြရမည်။
ဇနီးများသည် ခင်ပွန်းများကို လေးစားကြရမည် (ဖိုဘီအို - “ကြောက်ရွံ့ခြင်း”၊
“လေးစားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) (အဲဖက် ၅:၃၃)။ ဤနေရာတွင် ခင်ပွန်းအား
နာခံခြင်းဆိုသည်မှာ သူ့ကို လေးစားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ နာခံခြင်းကို ဇနီးသည်
ခင်ပွန်းကို လေးစားခြင်းနှင့် ခင်ပွန်းသည် ဇနီးကို ချစ်ခြင်းဟု နားလည်ပါက၊
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး အချင်းချင်း နာခံခြင်း (အဲဖက် ၅:၂၁ ကိုကြည့်ပါ) ဟု
ဆိုနိုင်သည်။
Paul concludes by stating that what he had just
discussed is a profoundly great mystery, which he then clarifies as being the
mystery of Christ and the church (v. 32), that is, the unity of the Lord and
His church. The chapter concludes with Paul finally summarizing his discussion
on husbands and wives: husbands should love their wives as themselves, and
wives should respect (phobeō, “to
fear,” “to show respect”) their husbands (v. 33). Here, to submit to the
husband means to respect him. We can speak of the mutual submission of the wife
and the husband (see 5:21) if submission is understood as the wife respecting
her husband and the husband loving his wife.
၂. သားသမီးများနှင့်
မိဘများ ဤကဏ္ဍတွင်
ဒုတိယမြောက် အချင်းချင်းဆက်နွယ်မှုမှာ သားသမီးများနှင့်
မိဘများကြားဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။ ပါလုက သားသမီးများသည် သခင်ဘုရားအတွင်း၌ မိဘများကို
နာခံကြရမည်ဟု ဆိုသည်။ သို့မဟုတ် သခင်ဘုရားကို နာခံသည့်နည်းတူ နာခံကြရမည် (အဲဖက်
၆:၁)။ သူသည် “တက်နွန်” (ကလေး) ဟူသော စကားကို အဲဖက်ကျမ်းတွင် ငါးကြိမ်သုံးသည် (၂:၃;
၅:၁၊ ၈; ၆:၁၊ ၄)။ “နာခံခြင်း”
ကြိညာခွင်း (၆:၁-၄) နှင့် ဆက်စပ်ရုံသာမက၊ “လျှောက်လှမ်းခြင်း” (အပြုအမူပြုခြင်း)
ကြိညာခွင်းနှင့်လည်း ဆက်စပ်သည် (၂:၂-၃; ၅:၁-၂၊ ၈)။ ကလေးဘဝကို စည်းမျဉ်းများနှင့်
လိုက်နာရမည့်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းခြင်း၊ လိုက်ပါအတုယူရမည့်သူရှိသည့်
လမ်းကြောင်းဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပါလုသည် ကလေးတို့၏တာဝန်ကို ဖော်ပြရာတွင်
“နာခံခြင်း” ကြိညာခွင်းကို သုံးသည် (၆:၁)။ “ဟီပါကူအို” ကြိညာခွင်းသည် နားထောင်ပြီး
ပြောသမျှကို လိုက်လျှောက်လိုစိတ်နှင့် နားထောင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ မိဘများကို
နာခံရသော်လည်း၊ မိဘများသည် စံနမူနာပြသင့်သည့် ဘဝကို နေထိုင်ရမည်။ ထို့ကြောင့်
ကလေးများ၏ မိဘများကို နာခံခြင်းသည် “သခင်ဘုရားအတွင်း၌” ဖြစ်ရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ
ကလေးများသည် သခင်ဘုရားကို နာခံအတုယူသည့်နည်းတူ မိဘများကို နာခံအတုယူကြရမည် (၆:၁)။
ဤသည်မှာ မှန်ကန်သောအရာဖြစ်သည်။ ပါလုသည် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တရား ပဉ္စမပညတ်ကို
ကိုးကားဖော်ပြသည်။ “သင်၏ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်ကို ရိုသေလေးမြတ်လော့” (၆:၂;
ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၂
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ပညတ်တရားတောင်းဆိုသည့်အတိုင်း မှန်ကန်သောအရာဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဤပညတ်သည် ကတိပါသော ပထမဆုံးပညတ်ဖြစ်သည်ဟု ပါလုက ထပ်လောင်းဖော်ပြသည်။
မိဘများကို ရိုသေလေးမြတ်သူများသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အသက်ရှည်စွာ နေရမည်ဟူသော
အထူးကောင်းချီးရရှိမည်။
2. Children and Parents. The second mutual relationship that is presented in this section is the
one between children and parents. Paul states that children should obey their
parents in the Lord, or as they would obey the Lord (6:1). He uses the word teknon (“children”), five times in
Ephesians (2:3; 5:1, 8; 6:1, 4). Besides relating it to the verb “to obey”
(6:1–4), he connects it with the verb “to walk” (“to conduct oneself”; 2:2–3;
5:1–2, 8). The life of a child is described as walking on a path with rules to
obey and with someone to follow or imitate. This is the reason Paul uses the
verb “to obey” in describing the duty of children (6:1). The verb hypakouō means listening with a
willingness to follow what is said. Although the parents are to be obeyed, they
need to live an exemplary life. Therefore, children’s obedience to their
parents should be “in the Lord,” meaning children should obey or imitate their
parents as they obey or imitate the Lord (6:1). This is the right thing to do,
which Paul demonstrates by quoting the fifth commandment of the Decalogue:
“Honor your father and mother” (6:2; cf. Ex. 20:12). It is right, because it is
what the law requires, but there is a further motivation expressed when Paul
notes that this was the first commandment given with a promise. There is a
special blessing for those who honor their parents: they will enjoy a long
life.
ပါလုသည် မိဘများ၏
တာဝန်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ပထမဦးစွာ မပြုလုပ်သင့်သည်များကို ဖော်ပြသည်။
ခမည်းတော်များ (ဖခင်များ) သည် သားသမီးများကို ဒုက္ခမပေးရ၊ ဒေါသထွက်အောင်
လှုံ့ဆော်မှုမပြုရ (အဲဖက် ၆:၄)။ “ခမည်းတော်” ဟူသော စကားသည် မိဘနှစ်ဦးလုံးကို
ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့ကြောင့် မိခင်လည်း ပါဝင်သည်။ မိဘများသည် သားသမီးများ၏
ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မွေးမြူစေမည့်သော ပုံစံဖြင့် ဆက်ဆံရမည်။ ဒေါသထွက်စေမည့်
ပုံစံဖြင့် မဆက်ဆံရ။ စကားလုံးဖြင့်ဖြစ်စေ၊ လက်နက်ဖြင့်ဖြစ်စေ အညှာအတာကင်းမဲ့စွာ
ဆက်ဆံခြင်းကို လုံးဝရှောင်ကြဉ်ရမည်။ နောက်တစ်ချက်အနေဖြင့် ပြုလုပ်သင့်သည်များကို
ဆိုသည်။ မိဘများသည် သားသမီးများကို သခင်ဘုရား၏ စည်းကမ်းနှင့် ဆုံးမဩဝါဒဖြင့်
ပြုစုပျိုးထောင်ရမည် (၆:၄)။ သားသမီးများကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့်
ဂရုစိုက်ခြင်းဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်။ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့်
ခရစ်ယာန်တန်ဖိုးများအပေါ် အခြေခံ၍ သင့်လျော်သော အပြုအမူကို ပညာပေးဆုံးမရမည်။
အချင်းချင်းနာခံခြင်းသည် အသီးသီးသော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခြင်းတွင် တည်ရှိသည်။
Paul proceeds to describe the responsibilities of
parents. He first describes what they should not do: fathers should not
exasperate their children, provoking them to anger (Eph. 6:4). “Father”
represents both parents and thus the mother is included. Parents should treat
the children in a way that fosters their children’s love toward them and does
not stimulate anger toward them, which unmistakably excludes verbal or physical
abuse. Moving to what they should do, Paul says parents are to rear their children
in the discipline and instruction of the Lord (v. 4). The rearing of children
is to be done in a loving and caring way. The parents are to educate and
instruct them on proper conduct based on God’s purpose for them and on
Christian values. The mutual submission consists in the fulfillment of their
respective duties.
၃. ကျွန်များနှင့်
သခင်များ လူများအချင်းချင်း
ဆက်ဆံရေးနှင့်ပတ်သက်သော နောက်ဆုံးအကြံဉာဏ်မှာ သခင်များနှင့်
ကျွန်များအကြောင်းဖြစ်သည် (အဲဖက် ၆:၅-၉)။ ကျွန်စနစ်သည် ဂရိ-ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်
အလွန်ထုံးစံဖြစ်သည်။ ဂလာတိဩဝါဒစာတွင် ပါလုက “ခရစ်တော်အတွင်း၌ ကျွန်မဟုတ်၊
လွတ်လပ်သူမဟုတ်” ဟု ဆိုထားသော်လည်း (ဂလာတိ ၃:၂၈)၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းသည် ထိုအချက်သို့
မရောက်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျွန်များနှင့် သခင်များအတွက် ဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ
ညွှန်ကြားချက်များ ပေးထားသည်။ လူ့အမြင်အရ ကျွန်များတွင် လူသခင်များရှိသော်လည်း၊
ပါလုက ကျွန်များသည် ခရစ်ယာန်များသည် ခရစ်တော်၏ကျွန်ဖြစ်သည့်နည်းတူ ဖြစ်ရမည်ဟု
ဆိုသည် (အဲဖက် ၆:၆)။ ဆိုလိုသည်မှာ လူသခင်များကို နာခံခြင်းသည်
ရိုးသားသောနှလုံးဖြင့် ခရစ်တော်ကို နာခံသည့်နည်းတူ ဖြစ်ရမည် (၆:၅)။
လူသခင်များကိုသာ နှစ်သက်ရန်မကြံစည်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်ရန် ကြံစည်ကြရမည်
(၆:၆-၇)။ အကြောင်းမူကား၊ သခင်များမဟုတ်၊ သခင်ခရစ်တော်ဘုရားသည် သူတို့ကို
အကျိုးပေးတော်မူမည်ဖြစ်သည် (၆:၈)။ သခင်များနှင့် ကျွန်များနှစ်ဦးစလုံးသည်
ရွေးနှုတ်ခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်၏အမွေဖြစ်ကြသည် (၁:၁၄)။ သခင်ဘုရားကို
ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် သူတို့အချင်းချင်း ဆက်ဆံပုံကို ဆုံးဖြတ်ရမည် (၆:၅; ၅:၂၁
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
3. Servants and Masters. The last advice on interpersonal relationships concerns masters and their
servants (6:5–9). Slavery was common in Greco-Roman society. In Galatians, Paul
says that in Christ there is “neither slave nor free” (Gal. 3:28), but society
had not yet arrived at this conclusion; therefore, he provides relational
instructions for slaves and masters. Although from the human perspective slaves
have human masters, Paul says slaves are to be as Christians are slaves of
Christ (Eph. 6:6); in other words, their obedience to the human masters is to
be with a sincere heart, as they would obey Christ (v. 5). They are to seek to
please God and not merely their human masters (6:6–7), for the Lord, not their
masters, would truly reward them (6:8). Both masters and slaves belong to
Christ through redemption (1:14), and the fear of the Lord should determine how
they relate to each other (v. 5; cf. 5:21).
သခင်များသည်
သခင်ဘုရားရှေ့တော်တွင် မိမိတို့နှင့် ကျွန်များသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌
တူညီသောသခင်ရှိသည်ကို နားလည်ရမည် (၆:၉)။ ထိုသခင်သည် ကျွန်နှင့်သခင်ကြား
လူမှုရေးခွဲခြားမှုကို အသိအမှတ်မပြုပေ။ ဘုရားသခင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို
အထူးပြုမှုမရှိပေ။ လူမှုရေးတန်းတူညီမျှမှုသည် ဘုရားသခင်၏ လူသားမျိုးနွယ်အတွက်
အလိုတော်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာတည်ထားသည်။ ပါလုသည် သခင်များသည် ကျွန်များကို
ခြိမ်းခြောက်မှုမပြုရကြောင်း အထူးဖော်ပြသည်။ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့်
အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းသည် ကျွန်များကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရာတွင် ခွဲမရနိုင်အောင်
ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း၊ ပါလုက ခရစ်ယာန်များအချင်းချင်း ထိုသို့မဖြစ်ရဟု ဆိုသည်။ သူသည်
ကျွန်များသည် သခင်ဘုရားကို လေးစားသောအားဖြင့် နာခံပြီး၊ သခင်များသည်
စကားလုံးဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ပေးခြင်းဖြစ်စေ မပါဝင်သော
လေးစားမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် ဆက်ဆံသော ဆက်ဆံရေးကို မြှင့်တင်သည်။ ဤသည်မှာ
အချင်းချင်းနာခံခြင်းကို ဖော်ပြသည့်နည်းဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့်
လေးစားခြင်းသည် သခင်နှင့်ကျွန်ဆက်ဆံရေးတွင်ပင် အုပ်ချုပ်သည့်မူဖြစ်ရမည်။
The masters are to realize that before the Lord,
they and their slaves have the same Master in heaven (v. 9), and He does not
recognize the social distinction between slaves and masters; there is no
favoritism or partiality with Him. Social equality is firmly established on
God’s will for humanity. Paul specifically mentions that masters are not to
threaten their slaves. Threats and punishments were inseparable in disciplining
slaves, but Paul says that this should not be the case among Christians. He promotes
a relationship in which slaves obey the master out of respect for the Lord and
masters treat slaves with the respect and dignity that exclude verbal abuse and
physical discipline. This is a way of expressing mutual submission. Love and
respect are to be the ruling principle even in the relationship between master
and servant.
အဲဖက် ၆:၁၀-၂၀။
အသင်းတော်၏ ဒုစရိုက်အပေါ် စစ်ပွဲ ဤနိဂုံးပိုင်းကဏ္ဍတွင် ခရစ်ယာန်များသည်
ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခတွင် ပါဝင်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပြီး၊
သခင်ဘုရားအတွင်း၌ ခွန်အားရှိကြရန်နှင့် ထိုသခင်၏ ကြီးမားလှစွာသော
တန်ခိုးတော်အားဖြင့် ခွန်အားရှိကြရန် လိုအပ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ပဋိပက္ခဆိုသော
အယူအဆသည် အဲဖက်ကျမ်းတွင် ယခင်ကတည်းက တွေ့ရသည်။ ဥပမာ - လုပ်ဆောင်ခြင်းနှင့်
ကျေးဇူးတော် (၂:၈-၁၀)၊ ဝေးကြသူနှင့် နီးကပ်သူ (၂:၁၇)၊ သူစိမ်းနှင့် နိုင်ငံသား
(၂:၁၉)၊ လူဟောင်းနှင့် လူသစ် (၄:၂၂၊ ၂၄)၊ မှောင်မိုက်နှင့် အလင်းရောင် (၅:၈)၊
ဝိညာဉ်တော်၏အသီးနှင့် အချည်းနှီးသောအမှုများ (၅:၉-၁၀)၊ စပျစ်ရည်ဖြင့်
ဖြည့်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ဖြည့်ခြင်း (၅:၁၈) စသည်တို့တွင် တွေ့ရသည်။
ဤစစ်ပွဲသည် လူသားနှင့် လူသားတိုက်ခိုက်ခြင်း (သားမွေးမြေးရင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း)
မဟုတ် (ကိုရိန်သူတို့ဦးစွာ ၁၅:၅၀; ဂလာတိ
၁:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မှောင်မိုက်၏အုပ်စိုးသူများနှင့်
တိုက်ခိုက်ရခြင်းဖြစ်သည် (အဲဖက် ၆:၁၂)။ နတ်ဆိုးသူတောက်ကျွန်း (စာတန်)
ကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်သည် (၆:၁၁)။ စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို အနိုင်ယူရန်
မက်သောဒီယာ (“လှည့်ကွက်”၊ “လှည့်စားခြင်း”၊ “လှည့်ကွက်များ”၊
“ဉာဏ်နှောင့်ယှက်ခြင်း”) များစွာဖြင့် ကြိုးစားနေသည် (၆:၁၁)။
လူ့လှည့်ကွက်များနှင့် လိမ္မာယုတ္တိဖြင့် လှည့်စားသော မက်သောဒီယာကို
မှားယွင်းသောအယူဝါဒများဟု ပါလုက ရည်ညွှန်းသည် (၄:၁၄)။ အာဒံနှင့်ဧဝ တို့သည် ရန်သူ၏
မုသာစကားဖြင့် လှည့်စားခံခဲ့ရသည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၁၆-၁၇; ၃:၁-၆)။ ယေရှုခရစ်ကိုယ်တော်တိုင်က
စာတန်ကို မုသာစကားပြောသူ၊ မုသာစကား၏ခမည်းတော်ဟု သမုတ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၈:၄၄)။
6:10–20.
The Church’s War against Evil. This concluding section makes explicit that Christians are involved in a
cosmic conflict and that it is necessary for them to be strong in the Lord and
in the vastness of His mighty power. The idea of a conflict appears previously
in Ephesians in such contrasts as works versus grace (2:8–10), far versus near
(2:17), foreigners versus citizens (2:19), old person versus new person (4:22,
24), darkness versus light (5:8) fruit of the Spirit versus unfruitful works
(5:9–10), and being filled with wine versus being filled with the Spirit
(5:18). This war is not against flesh and blood, that is, against mere human
beings (cf. 1 Cor. 15:50; Gal. 1:16); it is against the rulers of darkness
(Eph. 6:12), including the devil himself (6:11). Satan is working through many methodeia (“trickery,” “tricks,”
“tactics,” “wiles,” “schemes”; 6:11) to try to overcome God’s people. Paul
refers to false doctrines as the result of the human trickery in the cunning
craftiness (methodeia) of deceitful
schemes (4:14). Adam and Eve were “tricked,” so to speak, by the enemy through
his lies (Gen. 2:16–17; 3:1–6). Jesus Himself labeled Satan as a liar and the
father of lies (John 8:44).
သို့ရာတွင်
ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာအပြည့်အစုံကို ဝတ်ဆင်ခြင်းအားဖြင့်
ဤဝိညာဉ်ရေးရန်သူကို အနိုင်ယူနိုင်သည် (အဲဖက် ၆:၁၁)။ “ဝတ်ဆင်ခြင်း” ကြိညာခွင်းသည်
အဝတ်ဟောင်းကို ချွတ်ပြီး အဝတ်အသစ်ကို အမြဲတမ်းဝတ်ဆင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (အဲဖက်
၄:၂၂-၂၄; ရောမ
၁၃:၁၂; ကိုရိန်သူတို့ဦးစွာ
၁၅:၅၃-၅၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် ပါလုသည်
အကြံဉာဏ်ကို နှစ်ကြိမ်ပေးသည် (၆:၁၁၊ ၁၃)။ အကြားတွင် ရန်သူ၏ဖော်ပြချက်ရှိသည်။
ဤထပ်ကာထပ်ကာပြောဆိုခြင်းက ရန်သူ့ကို ခိုင်ခံ့စွာရပ်တည်နိုင်ရန်
တစ်ခုတည်းသောနည်းသည် ဘုရားသခင်၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာအပြည့်အစုံကို
ဝတ်ဆင်ခြင်းပင်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုချပ်ဝတ်တန်ဆာတွင် စစ်ပွဲသုံးကိရိယာ
ခုနစ်မျိုးပါဝင်သည်။ ခါးကြားခါးပတ်သည် အလုပ်ပြုရန် အသင့်ဖြစ်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်
(၆:၁၄; ၂
ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၂၉; ၉:၁;
နာဟုမ် ၂:၁
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သမ္မာတရား၏ခါးပတ်ကို စည်းခြင်းဖြင့် ခရစ်ယာန်များသည်
ရန်သူနှင့်တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ယုံကြည်သူများ၏ဘဝကို
ပြောင်းလဲစေသော ဧဝံဂေလိတရား၏သမ္မာတရား (အဲဖက် ၁:၁၃; ၄:၁၅၊ ၂၅) နှင့် ယေရှုသည်
သမ္မာတရားဖြစ်တော်မူကြောင်း (ယောဟန် ၁၄:၆) ဖြစ်သည်။
However, Christians can overcome this spiritual
enemy by putting on the full armor of God (Eph. 6:11). The verb “to put on”
conveys the idea of taking off the old clothes and permanently wearing the new
ones (see Eph. 4:22–24; Rom. 13:12; 1 Cor. 15:53–54). So important is the armor
of God that Paul gives his counsel twice (6:11, 13), and between each instance
is the description of the enemy. This repetition suggests that the only way to
stand strong against the enemy is by putting on the armor of God, which
includes seven military devices. The girded waist indicates a readiness to do a
task (v. 14; cf. 2 Kin. 4:29; 9:1; Nah. 2:1). By wearing the belt of truth,
Christians are ready to fight against the enemy. This is the truth of the
gospel that has transformed the lives of believers (Eph. 1:13; 4:15, 25) and
that reveals Jesus as the truth (John 14:6).
ခရစ်တော်၏စစ်သည်တော်သည်
ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ရင်ဘတ်ချပ်ဝတ် (အဲဖက် ၆:၁၄) နှင့် ကယ်တင်ခြင်း၏သံခမောက် (၆:၁၇)
ကို ဝတ်ဆင်ရမည်။ ဤအရာများသည် စစ်ပွဲအတွင်း ခေါင်းနှင့်နှလုံးကို အကာအကွယ်ပေးသည် (၁
ဓမ္မရာဇဝင် ၁၇:၃၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဝိညာဉ်ရေးစစ်ပွဲတွင် ယေရှုခရစ်သာလျှင်
ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်နိုင်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏
ဖြောင့်မတ်ခြင်း (ရောမ ၅:၁၇) နှင့် ကယ်တင်ခြင်း (တမန်တော် ၄:၁၂; ၁ သက်သာလောနိတ် ၅:၉)
ဖြစ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏အသွေးတော်အားဖြင့် နောက်ဆုံးခေတ်သန့်ရှင်းသူများသည်
စာတန်ကို အနိုင်ယူကြသည် (ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၀-၁၁)။ ဝိညာဉ်ရေးစစ်ပွဲတွင်
အရေးကြီးသောကိရိယာတစ်ခုမှာ ငြိမ်သက်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားကို ဖြန့်ကျက်ရန်
အသင့်ဖြစ်နေသော ခြေနင်းဖိနပ် ဖြစ်သည် (အဲဖက် ၆:၁၅)။ ခရစ်ယာန်များသည်
ငြိမ်သက်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ငြိမ်သက်ခြင်းယူဆောင်လာစေသော ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာရန်
အသင့်ဖြစ်နေရမည် (ဟေရှာယ ၅၂:၇)။ ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်းတွင် တက်ကြွစွာပါဝင်ခြင်းသည်
စာတန်အပေါ် လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုမှာ ယုံကြည်ခြင်း၏ဒိုင်းလွှားဖြစ်သည်
(၆:၁၆)။ ဤသည်မှာ ရန်သူပစ်လွှတ်သမျှကို ကာကွယ်ပေးသော ကြီးမားသောဒိုင်းလွှားဖြစ်သည်။
ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲသောအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သခင်ဘုရားကို
လုံးဝယုံကြည်ကိုးစားခြင်းဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်း၏ဒိုင်းလွှားကို ကိုင်ဆောင်ခြင်းသည်
ဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခိုလှုံရာဖြစ်တော်မူကြောင်း
အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။
A soldier of Christ should also be equipped with
the breastplate of righteousness (Eph. 6:14) and the helmet of salvation (v.
17), which cover and protect the head and the heart during battle (cf. 1 Sam.
17:38). Only Jesus can protect us in this spiritual warfare. He is our
righteousness (Rom. 5:17) and our salvation (Acts 4:12; 1 Thess. 5:9). It is by
His blood that the end-time saints can overcome Satan (Rev. 12:10–11). Another
crucial piece of gear in the spiritual battle is the feet shod with readiness for
the gospel of peace (Eph. 6:15). Christians should be prepared to proclaim the
gospel that is peace or that brings peace (Is. 52:7). Active involvement in the
proclamation of the gospel is a weapon against Satan. Another device is the
shield of faith (Eph. 6:16), which is a large shield that protects believers
from anything the enemy might throw at them. Faith is total trust in the Lord
under the most difficult circumstances they can face. To take up the shield of
faith is to recognize that God is reliable—that He is our refuge.
ယခုအထိ ဖော်ပြထားသော
ချပ်ဝတ်တန်ဆာအစိတ်အပိုင်းများသည် ကာကွယ်ရေးနှင့် အကာအကွယ်အတွက်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင်
တိုက်ခိုက်ရန်ရည်ရွယ်ထားသော ကိရိယာတစ်ခုရှိသည်။ ထိုသည်မှာ ဝိညာဉ်တော်၏ဓား ဖြစ်ပြီး
ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ဖြစ်သည် (၆:၁၇)။ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နှိုးဆွထားသော ကျမ်းစာများသည်
စာတန်အပေါ် ထိရောက်သောလက်နက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြထားသည် (၂ တိမောသေ ၃:၁၆; ၂ ပေတရု ၁:၂၀-၂၁)။
ယေရှုသည် တောတွင်း၌ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် ရန်သူကို အနိုင်ယူတော်မူခဲ့သည်
(မဿဲ ၄:၁-၁၁)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ရေးစစ်ပွဲတွင် တစ်ဖက်လက်တွင် ယုံကြည်ခြင်း၏ဒိုင်းလွှားကို
ကိုင်ဆောင်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်လက်တွင် ဝိညာဉ်တော်၏ဓားကို ကိုင်ဆောင်ရသည်။
ဝိညာဉ်တော်သည် လူ့နှလုံးထဲတွင် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ထိရောက်စေတော်မူသည်။
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်သည် ခွဲမရနိုင်ပေ။ အကြောင်းမူကား၊
ယုံကြည်ခြင်းသည် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြားခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည် (ရောမ ၁၀:၁၇)။
နောက်ဆုံးကိရိယာမှာ ဆုတောင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို စစ်ပွဲနှင့်ဆိုင်သော ဥပစာဖြင့်
မဖော်ပြထားပေ။ ဤသည်မှာ ရန်သူမမြင်နိုင်၊ မထိတွေ့နိုင်သော ကိရိယာဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်၏လူမျိုး၏ စစ်သည်တော်များသည် အခါခပ်သိမ်း၌ အသုံးပြုခဲ့ကြသည် (၁
ဓမ္မရာဇဝင် ၈:၄၄; ၂
ရာဇဝင် ၆:၃၄)။ မည်သည့်အခါ၊ မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို အသုံးပြုနိုင်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို အကြီးဆုံးစစ်ခေါင်းဆောင် ယေရှုခရစ်နှင့် ဆက်သွယ်ပေးပြီး
ကိုယ်တော်၏တန်ခိုးတော်ဖြင့် ခွန်အားပေးတော်မူသည် (အဲဖက် ၆:၁၀)။ ပါလုသည်
ခရစ်ယာန်များကို ကိုယ်တိုင်အတွက်၊ အခြားသူများအတွက်နှင့် သူ့အတွက် ဆုတောင်းကြရန်
တောင်းဆိုသည် (၆:၁၈-၁၉)။ ကျမ်းစာအစောပိုင်းတွင် ဧဖက်မြို့သားခရစ်ယာန်များအတွက်
ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ခွန်အားရစေရန် (၃:၁၆)၊ ခရစ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို
နားလည်စေရန် (၃:၁၉)၊ ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံစေရန် (၃:၁၉)
ဆုတောင်းခဲ့သည်ကို သုံးကြိမ်ဖော်ပြထားသည်။ ဤနေရာတွင် ပရိသတ်ကို ဧဝံဂေလိတရား၏
နက်နဲသောအရာကို ရဲဝံ့စွာ ကြေညာနိုင်ရန် သူ့အတွက် ဆုတောင်းကြရန် တောင်းဆိုသည်
(၆:၁၉)။ သူသည် အကျဉ်းသားဖြစ်နေသော်လည်း၊ ခရစ်တော်နှင့် ဧဝံဂေလိတရား၏ သံအမတ်အဖြစ်
ဆက်လက်ရှိနေကြောင်း ပရိသတ်ကို ပြောပြခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ပါဝင်နေသော
ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခတွင် အချင်းချင်းဆုတောင်းပေးခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။
The different elements of the armor listed so far
are for defense and protection, but there is one device designed for attack:
the sword of the Spirit, which is the word of God (v. 17). The Scriptures,
inspired by the Spirit (2 Tim. 3:16; 2 Pet. 1:20–21), have proven to be an
effective weapon against Satan. Jesus overcame the enemy in the wilderness
through the use of God’s word (Matt. 4:1–11). In our spiritual battle, we hold
with one hand the shield of faith and with the other the sword of the Spirit.
It is the Spirit who makes the word effective in the human heart. Faith and the
word of God are inseparable, because faith comes by hearing the word of God
(Rom. 10:17). The last device is prayer, which is presented without a
militaristic analogy. In fact, this is a device that is invisible and
untouchable by the enemy. It has been literally used by the soldiers of God’s
people (1 Kin. 8:44; 2 Chr. 6:34) and can be used at any time and in any
circumstance. It puts us in touch with our supreme military leader, Jesus
Christ, who empowers us with His power (Eph. 6:10). Paul asks the Christians to
pray for themselves, for other people, and for him (vv. 18–19). In the earlier
part of the epistle, he mentions three times his praying for the Christians in
Ephesus that they would be strengthened by the Spirit (3:16), that they would
understand the love of Christ (3:19), and that they would be filled with the
fullness of God (v. 19). Here, he wants the audience to pray for him, so that
he might be able to boldly make known the mystery of the gospel (v. 19). He was
telling his audience that even though he was a prisoner, he was remaining an
ambassador of Christ and of the gospel. Intercessory prayer is important in the
cosmic conflict in which we are all involved.
အခန်းကြီး - ၆
၆:၂၁-၂၄
နိဂုံးညွှန်ကြားချက်နှင့် နှုတ်ဆက်စကား
ပါလုသည်
သူ၏အခြေအနေကို အသင်းတော်သို့ သတင်းပို့ရန် တဲချိကု (တုခိကု) ကို စေလွှတ်မည်ဟု
ကျမ်းစာကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ချီးကျူးသည် (၆:၂၁)။ တဲချိကုသည် သစ္စာရှိသော
အမှုတော်ဆောင် (အမှုတော်ထမ်းဆောင်သူ) ဖြစ်သည် (၆:၂၁)။ အာရှဒေသ (ဧဖက်မြို့မှ
ဖြစ်နိုင်သည်) မှ တတိယအကြိမ် သာသနာပြုခရီးတွင် ပါလုနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သူဖြစ်သည်
(တမန်တော် ၂၀:၄)။ ပါလုသည် တိတုကို ကရေတေကျွန်းမှ နိကောပေါလိသို့ သွားရန်
တောင်းဆိုချိန်တွင် တဲချိကုကို အစားထိုးအဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သည် (တိတု ၃:၁၂)။ ပါလုသည်
တိမောသေကို ရောမသို့ လာရန်ခေါ်ချိန်တွင် ဧဖက်မြို့တွင် တိမောသေကို အစားထိုးရန်
တဲချိကုကို စေလွှတ်ခဲ့သည် (၂ တိမောသေ ၄:၁၂)။ ဧဖက်နှင့် ကောလောသဲအသင်းတော်များ၏
ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန် ပါလုစေလွှတ်ခဲ့သူမှာ တဲချိကုပင်ဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၄:၇
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူသည် သစ္စာရှိသော အမှုတော်ဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။
6:21–24
Concluding Instructions and
Greetings
Paul concludes his letter by commending Tychicus, whom he was to send to
the church with a report of how he was doing (v. 21). Tychicus had been a
faithful minister or servant (v. 21) from Asia (probably Ephesus) who joined
Paul during his third missionary journey (Acts 20:4). When Paul requested that
Titus leave Crete to go to Nicopolis, Tychicus was sent to replace him (Titus
3:12), and when Paul called Timothy to meet him in Rome, he sent Tychicus to
replace Timothy in Ephesus (2 Tim. 4:12). In fact, Tychicus was the one Paul
sent to strengthen the faith of the churches in Ephesus and Colossae (cf. Col.
4:7). He was indeed a faithful minister.
နောက်ဆုံးတွင်
ပါလုသည် ငြိမ်သက်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ ကျေးဇူးတော်တို့ကို
တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပေါင်းစပ်ထားသော ကောင်းချီးပေးစကားဖြင့် ကျမ်းစာကို
နိဂုံးချုပ်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ခရစ်တော်ကို အရင်းအမြစ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရေးကြီးပုံကို နာမ်စား အာဂါပေး (“ချစ်ခြင်း”) နှင့် ကြိယာ
အာဂါပါအို (“ချစ်ခြင်း”) နှစ်မျိုးလုံးသုံး၍ ထပ်မံအလေးပေးသည် (အဲဖက် ၆:၂၃-၂၄)။
ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်အတွက် ချစ်ခြင်း၊ အသင်းတော်၏ ခရစ်တော်အတွက် ချစ်ခြင်း၊
ခရစ်ယာန်များ အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းကို ထပ်မံအလေးပေးသည်။ ဤကောင်းချီးပေးစကားတွင်
ထူးခြားစွာ သုံးထားသော စကားလုံးတစ်လုံးမှာ “အာဖထာစီယာ” (“မပျက်စီးနိုင်ခြင်း”၊
“မသေနိုင်ခြင်း”) ဖြစ်သည် (၆:၂၄)။ ပါလု၏ကျမ်းများတွင် ဤစကားလုံးကို
ဆယ့်တစ်ကြိမ်သုံးထားပြီး၊ ခြောက်ကြိမ်မှာ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းတွင်
မသေနိုင်သောအသွင်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ဖော်ပြရန် သုံးသည်
(၁ ကိုရိန်သူ ၁၅:၄၂၊ ၅၀၊ ၅၂၊ ၅၃၊ ၅၄; ၂ တိမောသေ ၁:၁၀)။ ဤကောင်းချီးပေးစကားတွင် ပါလုသည်
ကိုယ်တော်ခရစ်ယေရှုကို ချစ်သောသူအားလုံးအား ခရစ်တော်ကြွလာချိန်တွင်
မသေနိုင်သောအသွင်ဖြင့် ရင်းနှီးခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်နှင့်အတူ
ရှိကြပါစေဟု ဆုတောင်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဤသို့ဆိုပါက ပါလုသည် ကျမ်းစာကို
မျှော်လင့်ချက်နှင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
Finally, Paul closes the epistle with a
benediction that brings together peace, love, faith, and grace and that
identifies God and Christ as their sources. He underlines the importance of
love by using both the noun agapē
(“love”) and the verb agapaō (“to
love”; Eph. 6:23–24). He reemphasizes the importance of the love of Christ for
His church, the love of the church for Christ, and the love of Christians for
one another. An additional word Paul uses that is unique to this benediction is
aphtharsia (“imperishability,”
“immortality”; v. 24). Of its eleven appearances in the Pauline Epistles, he
uses this word six times to describe the blessed hope of the resurrection at
the Second Coming (1 Cor. 15:42, 50, 52, 53, 54; 2 Tim. 1:10). It could be that
in this benediction Paul was asking that God’s grace be with all those who love
our Lord Jesus Christ “in immortality” (Eph. 6:24), that is to say, in
anticipation of being invested with immortality at the coming of Christ. If
this is the case, Paul was ending the letter on a note of hope.
No comments:
Post a Comment