ရှင်ပေတရု​ဩဝါဒစာ​ဒုတိယစောင်-၂ပေ-2 Peter – 2 Pet.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃

၂ ပေတရု

2 PETER

 

နိဒါန်း

INTRODUCTION

 

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ဤစာတစ်စောင်၏ အစောဆုံး မိတ္တူသည် ခရစ်နှစ် တတိယ သို့မဟုတ် စတုတ္ထ ရာစုနှစ်ခန့်က ပြန်တွေ့ရှိရသည်။ ထိုစာတွင် “ပေတရု၏ ဒုတိယစာ” ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားပြီး၊ ၁ ပေတရုနှင့် ယုဒစာကိုပါ ပါဝင်သော ပါးပီရပ်စ် ကိုဒက်စ် တစ်အုပ်တွင် ပါဝင်သည်။ အခြား ဓမ္မသစ်ကျမ်း စာများစွာနှင့် မတူဘဲ၊ ဤခေါင်းစဉ်သည် လက်ရေးမူ ဓလေ့တွင် ကွဲပြားမှု အနည်းငယ်သာရှိသည်။ အနည်းငယ်သော လက်ရေးမူများတွင်သာ ကွဲလွဲချက်ရှိပြီး၊ ထိုစာကို “ကက်သလစ်” (အဓိပ္ပာယ်မှာ “တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ” သို့မဟုတ် “အထွေထွေ” ဖြစ်သည်။ ၁ ပေတရု၏ နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ) စာဟု သတ်မှတ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ပေတရုကို “တမန်တော်” အဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။

Title and Authorship. The earliest copy of this letter dates back to around the third or fourth century A.D. It bears the title “The Second Epistle of Peter” and is part of a papyrus codex that also includes 1 Peter and Jude. Unlike many other NT epistles, this title occurs across the manuscript tradition with little variation. The only minor difference is its designation, in a few manuscripts, as a “catholic” (meaning “universal” or “general”; see 1 Peter: Introduction) epistle and/or the identification of Peter as an “apostle.”

 

စာ၏ အဖွင့်စကားများတွင် တမန်တော် ရှိမုန်ပေတရုကို ရေးသားသူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ရှိမုန်သည် ယုဒလူမျိုးများတွင် အသုံးများသော နာမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ပေတရု (အာရာမ်ဘာသာ ကေဖါ) ဟူသော နာမည်မှာ မဟုတ်ပေ။ နာမည်နှစ်ခုကို တွဲ၍ သုံးခြင်းဖြင့်၊ ရေးသားသူသည် ဤစာကို ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် အမည်ပေးခဲ့သော တမန်တော်မှ ရေးသားခဲ့ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည် (ယောဟန် ၁:၄၂)။ နောက်ပိုင်းတွင် ရေးသားသူသည် ယေရှု၏ အသွင်ပြောင်းခြင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့သူအဖြစ် ကိုယ်တိုင် ဖော်ပြထားသည် (၂ ပေတရု ၁:၁၆-၁၈။ မဿဲ ၁၇:၁-၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

The opening words of the letter identify the Apostle Simon Peter as its author. Although Simon was a common Jewish name, the name Peter (Aram. Cephas) was not. By using the two names together, the author underlines that this letter was written by the apostle who received this nickname from Jesus himself (John 1:42). This is confirmed later, when the author identifies himself as an eyewitness of Jesus’s transfiguration (2 Pet. 1:16–18; cf. Matt. 17:1–5).

 

အစောပိုင်းကာလကတည်းက ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ဤစာနှင့် ၁ ပေတရုစာကို တူညီသော လူတစ်ဦးတည်းမှ ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သလားဟု အံ့သြခဲ့ကြသည်။ စာရေးပုံစံ၊ အသုံးအနှုန်းများနှင့် အကြောင်းအရာများသည် စာနှစ်စောင်ကြားတွင် များစွာ ကွဲပြားသည်။ ဤကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ ၂ ပေတရုကို ဓမ္မသစ်ကျမ်း ကဏ္ဍအဖြစ် လက်ခံရန် ရာစုနှစ်များစွာ ကြာခဲ့သည်။

From very early times, the church has puzzled over how this letter and the letter of 1 Peter could both be written by the same person. The style of writing, the terminology, and the themes differ greatly between the two letters. Likely for this reason, it took several centuries before 2 Peter was universally recognized as part of the NT canon.

 

သို့ရာတွင် ဤအချက်သည် ပေတရုမှာ စစ်မှန်သော ရေးသားသူ မဟုတ်ဟု မဆိုလိုပေ။ စာနှစ်စောင်သည် အကြောင်းအရာအရ များစွာ ကွဲပြားခြင်း မဟုတ်သလို၊ ကွဲပြားသော အကြောင်းအရာများကို စာများ၏ တိုတောင်းမှုနှင့် ကွဲပြားသော အခြေအနေများကြောင့် ရှင်းပြနိုင်သည် (၂ ပေတရု ၃:၁၀-၁၂။ ၁ ပေတရု ၁:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အခြားကွဲပြားမှုများအတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းပြချက်မှာ ပေတရုသည် စာတစ်စောင် သို့မဟုတ် နှစ်စောင်လုံးကို ရေးသားရာတွင် အတွင်းရေးမှူး (အာမန်နူအင်ဆစ်) ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ (၁ ပေတရု ၅:၁၂ တွင် ဆိလဝန် (သို့မဟုတ် ဆီလာ) ကို ၁ ပေတရုကို ကူညီရေးသားခဲ့သူအဖြစ် ရည်ညွှန်းထားနိုင်သည်။ ၁ သက် ၁:၁။ ၂ သက် ၁:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် စာရေးရန် အတွင်းရေးမှူးကို အသုံးပြုခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ အတွင်းရေးမှူးသည် စကားလုံးလုံး တိကျစွာ မှတ်ယူနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ယနေ့ အတွင်းရေးမှူးများကဲ့သို့၊ ရေးသားသူ၏ နားလည်မှုနှင့် ကတိကဝတ်များကို မျှဝေသော အတွင်းရေးမှူးသည် လိုအပ်သလို စကားလုံးရွေးချယ်မှုနှင့် အသုံးအနှုန်းများကို ကူညီရွေးချယ်ပြီး ရေးသားသူ၏ မက်ဆေ့ချ်ကို ရည်ရွယ်ထားသော ပရိသတ်ထံ အထိရောက်ဆုံး ပို့ဆောင်နိုင်သည်။

This does not necessitate—as is often argued—that Peter was not the actual author of this letter. The letters do not differ as much thematically as is often suggested, and the cause of those themes that do differ may be traced to the brevity of the letters and the different situations addressed by each (cf. 2 Pet. 3:10–12; 1 Pet. 1:13). A reasonable explanation for other differences is Peter’s likely use of a secretary, or amanuensis, in writing one or both letters. (1 Pet. 5:12 may be referring to Sylvanus [Silas] as the amanuensis who helped with 1 Peter; cf. 1 Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1). In the Greco-Roman world, it was common to use an amanuensis to assist in the writing of a letter. An amanuensis could take word-for-word dictation. But additionally, as with secretaries today, an amanuensis who shared the understandings and commitments of the author could, where needed, assist in selecting the wording and phraseology that would most effectively convey the author’s message to his chosen audience.

 

ရက်စွဲ။ ၂ ပေတရု ၃:၁-၂ တွင် ယခင်စာကို ရည်ညွှန်းထားလျှင် ၁ ပေတရုစာကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ပါက၊ ဤစာသည် ၁ ပေတရုစာပြီးနောက် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၂ ပေတရု ၁:၁၄ အရ ပေတရု၏ ဘဝနှစ်ခြင်း နီးကပ်ချိန်တွင် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အစောပိုင်း အသင်းတော်ရေးသားသူများအရ ပေတရုသည် နီရိုမင်းကြီး၏ ခရစ်ယာန်များကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ချိန်တွင် ရောမမြို့၌ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်—ခရစ်နှစ် ၆၅ ခန့်။

Date. If the reference to an earlier letter in 2 Peter 3:1–2 is to 1 Peter, this letter was written after 1 Peter. Second Peter 1:14 suggests that it was probably written near the end of Peter’s life. Early church writers agree that Peter died during Nero’s persecution of the Christians in Rome—about A.D. 65.

 

နောက်ခံ။ ဤစာကို ၁ ပေတရုစာနှင့် တူညီသော လူများထံ ရေးသားခဲ့ပါက၊ မူလ ပရိသတ်မှာ “ပုန္တု၊ ဂလာတိ၊ ကပ္ပဒေါကိ၊ အာရှနှင့် ဗိသုနိ” ဟု ဖော်ပြထားသော ဧဝံဂေလိတရားကြောင့် တစ်နေရာမှ တစ်နေရာ ပြောင်းရွှေ့နေရသော ဧည့်သည်များအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည် (၁ ပေတရု ၁:၁)။ ၁ ပေတရုစာ လက်ခံရရှိသူများသည် အများစုမှာ တပါးအမျိုးသားများ ဖြစ်သည် (၁ ပေတရု ၁:၁၈။ ၂:၁၀။ ၄:၃)။ သူတို့အများစုကို တမန်တော် ပေါလုမှ ခရစ်တော်ထံ ဆောင်ကြဉ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (တမန် ၁၆:၆။ ၁၈:၂၃)။ ၂ ပေတရုတွင် ရေးသားသူ၏ စိုးရိမ်မှုများကို အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ပါက၊ ဤစာကို လက်ခံရရှိသူများသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ကတိကဝတ်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို ဘဝတွင် လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရာတွင် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မှားယွင်းသော ဆရာများနှင့် ပြက်ယယ်သူများသည် ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ ကြွလာခြင်းအကြောင်း သင်ကြားခဲ့သော အမှန်တရားများကို မေးခွန်းထုတ်ကြပြီး၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အပြစ်ဆန္ဒများကို လိုက်လျှောက်ရန် လွတ်လပ်ခွင့်ရှိသည်ဟု အကြံပေးကြသည်။

Backgrounds. If this letter was written to the same people as 1 Peter, the original audience can be identified as those who were pilgrim exiles dispersed or scattered throughout “Pontus, Galatia, Cappadocia, Asia, and Bithynia” (1 Pet. 1:1). These recipients of 1 Peter were largely Gentile (1 Pet. 1:18; 2:10; 4:3). A number of them had likely been brought to Christ by the Apostle Paul (Acts 16:6; 18:23). A close examination of the author’s concerns in 2 Peter makes evident that those to whom this letter was written were in danger of being distracted from their commitment to God and to living out His work in their lives. False teachers and scoffers questioned certain truths they had been taught about Jesus and His coming and suggested that they were free to follow after their own sinful desires.

 

၂ ပေတရုသည် ဤမှားယွင်းသော ဆရာများ၏ တိကျသော အမှတ်အသားကို သတ်မှတ်ရန် သို့မဟုတ် သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်နှင့် လုပ်ရပ်များကို အပြည့်အစုံ ဖော်ပြရန် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။ ပေတရုသည် ပရောဖက်ပြုချက် ရှုထောင့်မှ စတင်၍ သူတို့ လာလိမ့်မည်ဟု ဆိုသည် (၂:၁)၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ ယုံကြည်သူများအကြား ရှိနှင့်ပြီးဟု ဆိုသည် (၂:၁၀၊ ၁၃)။ ဤအချက်က အချို့ ရှိနှင့်ပြီး သို့မဟုတ် စာလက်ခံရရှိပြီးမကြာမီ ရှိလာမည်ကို ဖော်ပြသည်။

Second Peter is not concerned with pinpointing the exact identity of these false teachers or with providing a full description of their beliefs and actions. Peter, speaking from a prophetic viewpoint, initially says that they will come (2:1), but later speaks of them as already present among the believers (2:10, 13). This suggests that some were already present or would be soon after the receipt of this letter.

 

ဤမှားယွင်းသော ဆရာများသည် တစ်ချိန်က ယေရှုကို လိုက်ခဲ့ကြသည် (၂:၂၀၊ ၂၁) သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်သော မှားယွင်းသော အယူဝါဒများကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည် (၂:၁) နှင့် ခရစ်ယာန် လွတ်လပ်ခွင့်အကြောင်း ဓမ္မသစ်သင်ကြားချက်များကို မှားယွင်းစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ခဲ့ကြသည် (၂:၁၉)။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရာတွင် တရားစီရင်ခြင်း၏ အမှန်တရားကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များတွင် လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုချက်ထားသော ပြက်ယယ်သူများထဲ ပါဝင်ခဲ့ကြသည် (၂:၃၊ ၉။ ၃:၃-၄)။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမှားယွင်းသော ယုံကြည်ချက်များသည် ကိုယ်ပိုင် အပြစ်ဆန္ဒများကို လိုက်လျှောက်ခြင်းကို ဗဟိုပြုသော ဆိုးယုတ်သော လုပ်ရပ်များနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည် (၂:၁၀၊ ၁၃-၁၄)။ ဤလုပ်ရပ်များတွင် လောဘ (၂:၃၊ ၁၄)၊ လိင်အကျင့်ပျက်ခြစားမှု (၂:၁၄၊ ၁၈) နှင့် သူတို့ထက် ပိုကြီးသော အာဏာများကို မောက်မာစွာ ရင်ဆိုင်ခြင်း (၂:၁၀) ပါဝင်သည်။ ပထမရာစုနှစ် မြို့ကြီးများတွင် ဒဿနိကယုံကြည်ချက်များ ပွက်လောရိုက်နေချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ အတွေးအခေါ်များသည် ထူးဆန်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ မှားယွင်းသော ဆရာများသည် အဲပီကူရီယန်ဝါဒ ဒဿနိကယုံကြည်ချက် သို့မဟုတ် ဒုတိယရာစုနှစ် အလယ်ပိုင်းမှ နောက်ပိုင်းတွင် အသင်းတော်ကို များစွာ ဒုက္ခပေးခဲ့သော ဂနော့စ်ဝါဒီများ၏ အစောပိုင်း ရှေ့ဖြစ်သူများ ဖြစ်နိုင်သည်။

It appears that these false teachers had once followed Jesus (2:20, 21) but had concocted erroneous doctrines that in some way denied Him (2:1) and twisted the NT teachings about Christian liberty (2:19). In doing so, they apparently questioned the reality of the judgment and thus placed themselves among the scoffers who had been predicted as coming in the last days (2:3, 9; 3:3–4). As is generally the case, these erroneous beliefs were closely connected with evil actions centered in following their own sinful desires (2:10, 13–14). These actions included covetousness or greed (2:3, 14), sexual immorality (2:14, 18), and arrogance in the face of powers greater than themselves (2:10). In the ferment of philosophical beliefs in the cities of the first century, such ideas would not have been uncommon. The false teachers were possibly influenced by the agnostic philosophy of Epicureanism or were early predecessors of the Gnostics, who troubled the church greatly in the mid to late second century.

 

ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ပေတရု၏ ဒုတိယစာတွင် အဓိက စိုးရိမ်မှုမှာ လူများသည် ကိုယ်တော်ကြွလာချိန်တွင် ဝမ်းမြောက်စွာ ဆီးကြိုရန် အသင့်ဖြစ်နေရမည် ဖြစ်သည် (၁:၄၊ ၁၀-၁၁၊ ၁၆။ ၃:၁၁-၁၃)။ ပေတရုသည် စာ၏ အစနှင့် အဆုံးတွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်မှာ၊ ထိုကဲ့သို့ အသင့်ဖြစ်ခြင်းသည် ယေရှုခရစ်နှင့် ကိုယ်တော်စေလွှတ်တော်မူသော ခမည်းတော်ကို ကိုယ်တိုင်သိခြင်းမှ ရရှိလာသည် (၁:၂-၃။ ၃:၁၈)။ ဤနည်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိနိုင်စေခဲ့ပြီး၊ ဘဝနှင့် ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သမျှကို ပေးထားသည်—ယုံကြည်သူများကို ဤပေးကမ်းချက်များကို ကြိုးစားအားထုတ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရန်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွင် အကောင်အထည်ဖော်ရန် တိုက်တွန်းထားသည် (၁:၃-၈)။ မှားယွင်းသော ဆရာများနှင့် ပြက်ယယ်သူများ၏ ဆန့်ကျင်ချက်များရှိသော်လည်း (၂:၁-၃:၄)၊ ပေတရုသည် ယေရှု၏ ကြွလာခြင်း ကတိတော်သည် ဒဏ္ဍာရီ မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်သူများကို အာမခံသည်။ ပေတရုသည် ယေရှု၏ ကြွလာမည့် ဘုန်းအသရေကို ခပ်သေးသေး မြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့ပြီး၊ ဓမ္မဟောင်းတွင် ကိုယ်တော်ကြွလာခြင်း ပရောဖက်ပြုချက်များသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကိုယ်တိုင် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၁:၁၆-၂၁)။ သခင်ဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ ချိန်းချက်ချိန်တွင် ကြွလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆိုးယုတ်မှုအားလုံးကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်မည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်ရပ်ဖြစ်လိမ့်မည် (၃:၃-၁၀)။ ဤအမှန်တရားသည် ယုံကြည်သူများကို နောင်တရစိတ်ဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ဆင်ခြင

Theology and Purpose. The main concern running throughout the Second Epistle of Peter is that people need to be ready to meet the Lord with joy at His coming (1:4, 10–11, 16; 3:11–13). As Peter makes clear in both the beginning and ending of this letter, such readiness comes through personally knowing Jesus Christ and the Father, who sent Him (1:2–3; 3:18). By this means God has made grace and peace available—together with everything needed for life and godliness—and believers are urged to diligently take hold of these provisions by putting this reality into action in their own lives (1:3–8). Despite the claims of false teachers and scoffers to the contrary (2:1–3:4), Peter assures believers that the promise of Jesus’s coming is no myth; Peter was given a glimpse of Jesus’s coming glory, and the prophecies of His coming in the OT were inspired by the Holy Spirit Himself (1:16–21). The Lord will come at His appointed time, and it will be a terrifying event engulfing all wickedness in complete destruction (3:3–10). This truth should cause believers to soberly examine their own lives in a spirit of repentance and to urge others to do the same (3:11–12). However, those who have accepted His cleansing and are diligently growing in godliness need not despair but may be at peace; they can instead look forward to a new earth, which God Himself will supply for them (1:11; 3:13, 18).

 

စာပုံစံ။ ၂ ပေတရုသည် ထိုခေတ်က စံပြစာ ပုံစံဖြင့် ရေးသားထားသည်။ ရေးသားသူနှင့် လက်ခံရရှိသူများကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြင့် ဆက်လက်သည်။ တစ်ခုတည်းသော အသင်းတော် သို့မဟုတ် တစ်ဦးချင်းကို နာမည်မဖော်ပြထားသောကြောင့်၊ ဤစာသည် အထွေထွေ သို့မဟုတ် လှည့်လည်ဖြန့်ဝေရန် စာဖြစ်ပြီး အိမ်တွင်းအသင်းတော်များမှ အိမ်တွင်းအသင်းတော်များသို့ လှည့်လည်ပေးပို့ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ပုံစံအရ ၂ ပေတရုသည် နှုတ်ဆက်စကား မှတ်တမ်း—လူတစ်ဦးချင်း၏ နောက်ဆုံးစကားကို သီးခြားလူ သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းအတွက် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အလားတူ လက်ရာများကဲ့သို့၊ ရေးသားသူသည် ကိုယ်ပိုင်သေခြင်း နီးကပ်လာပြီဟု ဖော်ပြထားပြီး (၁:၁၃-၁၅) သခင်ဘုရား၏ ဧကန်မလွဲ ကောင်းချီးပေးမည့် ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ ပရိသတ်ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာများကို သတိပေးထားသည်။ အသံနှင့် အကြောင်းအရာအရ ၂ ပေတရုသည် တမန်ကျမ်း ၂၀:၁၇-၃၈ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပေါလု၏ ဧဖက်မြို့ လူကြီးများထံ နောက်ဆုံးစကားများနှင့် ဆင်တူသည်။ ချစ်လှစွာသော ပေတရု၏ နောက်ဆုံးစကားအဖြစ်၊ ဤစာကို အထူး စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် တည်ကြည်မှုဖြင့် ဖတ်ရှုခဲ့ကြမည် ဖြစ်သည်။

Literary Features. Second Peter is written in the standard letter format of the day. It opens with an identification of the author and the addressees, followed by a blessing. Since no single church or individual is named, it is likely a general or circular letter, meant to be passed from house church to house church. In form, 2 Peter also would likely have been heard as a farewell address—a record of an individual’s last words for a particular person or group. As with similar works, the author states the imminence of his death (1:13–15) and warns of what his audience was to face before the certain and blessed coming of the Lord. In tone and content, 2 Peter is similar to Paul’s last words to the elders of the Ephesian church, reported in Acts 20:17–38. As the last words of the beloved Peter, this letter would have been read with special interest and solemnity.

 

၂ ပေတရုနှင့် ယုဒစာ၏ ဆက်နွယ်မှုအကြောင်း တစ်ခွန်း ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ ၂ ပေတရု အခန်း ၂ တွင် မှားယွင်းသော ဆရာများအကြောင်း စိုးရိမ်မှုများရားစွာ ယုဒစာတွင်လည်း ပါဝင်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဂရိစကားလုံး အတူတူ အတိအကျ ပါဝင်သည်။ ထိုခေတ်ကာလတွင် ရေးသားသူတစ်ဦး၏ လက်ရာကို အခြားရေးသားသူ၏ လက်ရာတွင် ပေါင်းစည်းခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်ယူစရာ အဖြစ် မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။ ယုဒစာတွင် ရှင်းလင်းသော ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိပြီး ၂ ပေတရု နောက်တစ်ဝက်တွင် မရှိသောကြောင့်၊ ပေတရုမှ ယုဒစာကို အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယုဒမှူးစာတွင် မှတ်ချက်အရ၊ ယုဒသည် ပေတရုရေးသားခဲ့သော အရာများမှ သူ၏ စာ၏ အဆိုပါ အပိုင်းကို ဖွဲ့စည်းရန် ခက်ခဲမည် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ပေတရုသည် ယုဒ၏ စာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စာဖတ်သူများထံ အခြားစိုးရိမ်မှုများနှင့်အတူ ပေးပို့ရန် အရေးကြီးသော အချက်များ ပါဝင်သည်ဟု ခံစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ကျမ်းစာအတွင်း သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် လူများကို ဘုရားသခင်၏ မက်ဆေ့ချ်ကို ဆက်သွယ်ရန် ကွဲပြားသော နည်းလမ်းများဖြင့် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသည် (လုကာ ၁:၁-၄ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။

A word must be said about the relationship between 2 Peter and Jude. Many concerns found in 2 Peter 2 regarding false teachers are also found in the letter of Jude, sometimes with the same exact Greek wording. Such an integration of one author’s writings into the work of another was normal in that day and age and was considered an honor. It appears that Peter most likely made use of Jude, since Jude exhibits a clear structure that is missing in the second half of 2 Peter. As noted in the commentary on Jude, it would have been difficult for Jude to have constructed that part of his letter out of what Peter had written. If this is the case, Peter apparently came across Jude’s letter and felt it contained aspects that were important to pass on to his own readers along with the other concerns he was sharing. Such a decision is not out of harmony with the diverse ways in which the Holy Spirit inspired individuals to communicate God’s message elsewhere in Scripture (see commentary on Luke 1:1–4).

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်ချက်စာ

COMMENTARY

 

၁:၁-၂

1:1–2

 

စာအဖွင့်

Letter Opening

 

ယေရှု၏ မိတ်ဆွေနှင့် တမန်တော်ဖြစ်သော ရှိမုန်ပေတရုထံမှ စာသည် အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်များထံ အလွန် လေးစားမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် လက်ခံရရှိခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ရေးသားသူသည် ကိုယ်ပိုင် အရေးကြီးမှုကို မအလေးပေးဘဲ၊ ကိုယ်တိုင်ကို ဒေါလုစ် (ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် “ကျွန်”၊ “အပြည့်အဝ ကျွန်ခံသူ” သို့မဟုတ် ရိုးရိုး “အမှုတော်ဆောင်” ဟု ပြန်ဆိုသည်) အဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဒေါလုစ်ဖြစ်ခြင်းသည် ကိုယ်တိုင် ကြီးမားခြင်း သို့မဟုတ် အာဏာရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ယေရှုခရစ်ကို အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ခံရပြီး ကိုယ်တော်ပေါ် မှီခိုနေရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ယေရှု၏ တမန်တော်အဖြစ်၊ ပေတရု၏ အလုပ်မှာ ကိုယ်တော်ကို သစ္စာရှိစွာ ကိုယ်စားပြုပြီး ကိုယ်တော်၏ နှုတ်မြွက်စကားကို ဆက်သွယ်ရန် ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၂:၁၃။ တိတု ၁:၁ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ စာ၏ လက်ခံရရှိသူများကို သူနှင့် တူညီသော အဖိုးတန်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိသူများအဖြစ် ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြခြင်းဖြင့်၊ ပေတရုသည် သူတို့၏ ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်မှုနှင့် သစ္စာရှိမှုသည် ယေရှုကို မျက်မြင်သိကျွမ်းခဲ့သော ရွေးချယ်ခံ တမန်တော်များထက် တန်ဖိုးနည်းခြင်း သို့မဟုတ် အခွင့်နည်းခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ထိုကဲ့သို့ ယုံကြည်ခြင်းသည် လူ့အားထုတ်မှုဖြင့် မရရှိနိုင်ကြောင်း ပေတရုမှတ်ယူသည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအားဖြင့် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၂ ပေတရု ၁:၁ တွင် “ဘုရားသခင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်” ဟူသော စကားစုမတိုင်မီ တစ်ခုတည်း ဆောင်းပါးတစ်ခု သုံးခြင်းဖြင့် ယေရှုကို ကယ်တင်ရှင်တစ်ပါးသာမက ဘုရားသခင်အဖြစ်လည်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ ကျမ်းစာတွင် ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို အရှင်းဆုံး ကြေညာချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် ခမည်းတော်နှင့် ယေရှုကို မတူညီသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ပါးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ “ဘုရားသခင်” နှင့် “သခင်” ဟူသော စကားလုံးများကို သုံးရာတွင် နှစ်ပါးကို ခွဲခြားခြင်း မပြုပေ (၁:၂-၃။ ၃:၈-၁၂ ကို ကြည့်ပါ)။

A letter from Jesus’s friend and apostle, Simon Peter, would have been received by early Christians with great respect and joy. The author, however, does not emphasize his own importance but identifies himself instead as a doulos (translated as “bondservant,” “slave,” or simply “servant”). Being a doulos meant that he was not great or powerful in his own right but that he belonged wholly to Jesus Christ and was dependent on Him. As Jesus’s apostle, it was Peter’s work to faithfully represent his Master and to communicate His word (see also Ex. 32:13; Titus 1:1). By identifying the letter’s recipients simply as ones having the same precious faith that he had, Peter underlines the fact that their trust and allegiance to God carried no less value or privilege than that of the chosen apostles who knew Jesus face-to-face. Such faith is not obtained by human effort, as Peter notes. Rather it is Jesus—in His righteousness—who supplies it. By the use of a single article before the phrase “God and Savior” in 2 Peter 1:1, Jesus is clearly identified not only as Savior but as God as well. This is one of the clearest declarations in Scripture of Jesus’s divinity. Peter recognizes God the Father and Jesus as two distinct persons, yet at times does not distinguish between the two when he uses the words “God” and “Lord” (see 1:2–3; 3:8–12).

 

ပေတရုသည် ယုံကြည်သူများအတွက် “ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း” ကို ဆုတောင်းသည်—ဓမ္မသစ်တွင် ပုံမှန် နှုတ်ဆက်စကား ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ၁ ကောရိန် ၁:၃။ ၂ ယောဟန် ၁:၃)။ သို့ရာတွင် ဤနှုတ်ဆက်စကားကို ပုံမှန်အလေ့အထသာ မဟုတ်ဘဲ ဆက်လက်ဖော်ပြသည်မှာ ဤအဖိုးတန်သော ကောင်းချီးနှစ်ပါးကို မည်သို့ ရရှိနိုင်သည်ကို ရှင်းပြသည်။ ထိုကောင်းချီးများသည် ဘုရားသခင်ကို သိခြင်း (အဲပီဂနိုဆစ်) အားဖြင့် ရရှိသည်။ ဘုရားသခင်ကို သိခြင်းသည် ၂ ပေတရုတွင် အရေးကြီးဆုံး အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာရုံမက၊ ၂ ပေတရုတွင် နောက်ပိုင်း ရှင်းပြသည်မှာ ယုံကြည်သူများကို လှည့်စားခြင်းမှ ကာကွယ်ပြီး ထာဝရ အကျိုးကျေးဇူးများ ဖြစ်နိုင်စေသည်။

Peter expresses his wish for the believers’ “grace and peace”—a common greeting in the NT (e.g., 1 Cor. 1:3; 2 John 1:3). He does not treat this greeting merely as a formality, however. Instead, he goes on to point out how one can receive these two precious blessings. They are received through the knowledge (epignōsis) of God. Knowing God is one of the most important themes in 2 Peter. Not only can it bring grace and peace but, as 2 Peter later makes clear, it can protect believers from deception and make eternal benefits possible.

 

၁:၃-၁၁

1:3–11

 

ဧဝံဂေလိတရားမက်ဆေ့ချ်ကို အကျဉ်းချုပ်

The Gospel Message Summarized

 

စာ၏ ပထမပိုင်း အဓိကအပိုင်းသည် ကိုယ်တော်ကို သိသူများအတွက် ဘုရားသခင်ပေးထားသော အံ့သြဖွယ် ပေးကမ်းချက်များကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ရှာဖွေသည်။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်ထံမှ ဤကောင်းချီးများကို လက်ခံခြင်းသည် ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝတွင် ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို ရှင်းပြသည်။

The first main section of the letter explores more deeply the incredible provisions God has made available to those who know Him. It then explains what receiving these blessings from God will mean in the lives of believers.

 

၁:၃-၄။ ဘုရားသခင်ပေးထားသမျှ။ ခရစ်တော်ကို သိခြင်းအားဖြင့်၊ ယုံကြည်သူများသည် ကိုယ်တော်ပေးထားသော ကြွယ်ဝသော ဘဝကို ယခုပင် ရရှိကြပြီး ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းဖြင့် ထိုဘဝကို ရရှိကြသည် (အခန်း ၃)။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး ယူဆီဘေးယာ သည် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဘုရားသခင်အပေါ် အပ်နှံခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထိုစကားလုံးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် (အာဆီဘေ့စ်၊ “ဘုရားမကိုးကွယ်သူ”) သည် စာတစ်စောင်လုံးတွင် အဓိက စကားလုံးများ ဖြစ်သည် (၁:၃၊ ၆၊ ၇။ ၂:၅-၇၊ ၉။ ၃:၁၁)။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းပင်လျှင် လူ့အစပျိုးမှု မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်သည် ပထမဦးစွာ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ပြီး ပေးကမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၁:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း (အာရေတေ၊ “ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ ထူးချွန်ခြင်း”) သည် အထူးသဖြင့် ယေရှုခရစ်တွင် ထင်ရှားပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်ထံ ဆွဲဆောင်သည်။ ထို့အပြင် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းကြောင့် အံ့သြဖွယ် ကတိတော်များကို ပေးခဲ့သည် (အခန်း ၄)။ ဤကတိတော်များစွာသည် ယေရှု၏ ဘဝနှင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတွင် ပြည့်စုံပြီးဖြစ်ပြီး၊ အချို့ကို ယနေ့ ကျွန်ုပ်တို့ ဘဝတွင် ပြည့်စုံနေပြီး၊ ကျန်ရှိသောကတိတော်များသည် ကိုယ်တော်ပြန်ကြွလာချိန်တွင် ပြည့်စုံမည် (၁:၁၁။ ၃:၉-၁၀၊ ၁၃)။

1:3–4. What God Has Provided. Through knowing Christ, believers receive everything they need to live the abundant life He has provided even now and to live it with godliness (v. 3). The Greek word used here is eusebeia, meaning to live one’s whole life in devotion to God. It, along with its alternative (asebēs; “ungodly”) are key words throughout the letter (1:3, 6, 7; 2:5–7, 9; 3:11). Even one’s own belief in God is not due to human initiative. Rather, it is He who first called and then provided for us (cf. 1:1). The glory and virtue (arête; “goodness, “excellence”) of His character—evidenced above all in Jesus Christ—is what draws us to Him. Further, because of this goodness, He has showered us with extraordinary promises (v. 4). Many of these have already been fulfilled in Jesus’s life and sacrifice on our behalf, others are being fulfilled in our lives today, and the rest will come to completion at His return (1:11; 3:9–10, 13).

 

ဤအရာအားလုံးကို ပေးကမ်းခြင်း၏ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယုံကြည်သူများကို ကိုယ်တော်မူလ ရည်ရွယ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း လုံးဝ ပြန်လည်ပုံဖော်ရန် ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၇)။ နောက်အခန်းများတွင် ပေတရုဖော်ပြသည်မှာ ဤအရာသည် ကိုယ်တော်ကြွလာချိန်တွင် ပြောင်းလဲခံရမည်ကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းရမည့်အရာ မဟုတ်ဘဲ ချက်ချင်း စတင်ရသော စွန့်စားခန်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်ကို ကိုယ်တိုင်သိခြင်းနှင့် ခရစ်တော်တွင် ပြည့်စုံပြီးဖြစ်သော နှင့် ပြည့်စုံနေသော ကတိတော်များ၏ အကျိုးကို ရရှိခြင်းကြောင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယခုပင် ကိုယ်တော်၏ ရက်ရောမှုအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ သဘာဝ၏ မရှိမဖြစ် ချစ်ခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးကို ပါဝင်ခံစားသူများ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သဘာဝကို ပါဝင်ခံစားခြင်းသည် အဲပီသျမ်ယာ (ဂရိစကားလုံး၊ လိင်ဆန္ဒသာမက မည်သည့် ဆန္ဒကိုမဆို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် နောက်ဆုံး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှုကို စွန့်ပစ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ပေတရုသည် ဤနေရာတွင် အပြစ်ဆန္ဒများကို ဆိုလိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေတရုဖော်ပြသော ပျက်စီးမှု သို့မဟုတ် ဆိုးယုတ်မှု၏ ကျွန်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် (၂ ပေတရု ၂:၁၉)၊ ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ဝေါ်မှုကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သူများသည် ကိုယ်တော်၏ ပေးကမ်းချက်အားဖြင့် ထိုကျွန်ခံမှုမှ လွတ်မြောက်ပြီးဖြစ်ပြီး ဖန်ဆင်းခံရသည်အတိုင်း လွတ်လပ်စွာ ပြုမူနိုမည် ဖြစ်သည်။

God’s purpose in providing all of this is that believers be fully reshaped into the divine image He originally planned for them (Gen. 1:27). As Peter points out in the verses that follow, this is not something we must await passively until we are changed at His coming but an adventure that begins immediately. Because we know Him personally and have the benefit of all the promises He has fulfilled and is fulfilling in Christ, we are, even now, by His generosity, sharers in the love and virtue and power that are essential to His nature. Partaking of God’s own nature involves leaving behind the moral and, ultimately, the physical corruption caused by epithymia (a Greek word that can refer not just to sexual lust but to any sort of desire). Peter speaks here of sinful desires. In contrast to those whom Peter speaks of later as being slaves of corruption or depravity (2 Pet. 2:19), those who have responded in faith to God’s call have—through His provision—already escaped such slavery and are free to act as they were created to be.

၂ ပေတရုတွင် အသိပညာ Knowledge in 2 Peter

အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန်များတွင် ရှင်းလင်းစွာ မပေါ်သော်လည်း၊ ၂ ပေတရုသည် အသိပညာအတွက် ဂရိစကားလုံး အမြစ်သုံးခုကို အဓိက သုံးသည်။ တစ်ခုချင်းစီသည် ကွဲပြားသော်လည်း ထပ်နေသော အတွေးအခေါ်များကို ညွှန်ပြသည်။ Although it is not clearly evident in English translations, 2 Peter uses three main Greek word roots for knowledge, each pointing to somewhat different, though overlapping, ideas.   ၁. ဂနိုဆစ်၊ အသိပညာကို ဆိုလိုသော သာမန် နာမ်စကားဖြစ်ပြီး အများအားဖြင့် တစ်ခုခုကို အတွေ့အကြုံဖြင့် နားလည်ခြင်း သို့မဟုတ် နားလည်ခြင်းကို ဆောင်သည်။ ၂ ပေတရုသည် ယေရှုကိုယ်တိုင်ကို သိခြင်း (၃:၁၈) နှင့် ကိုယ်တော်၏ ပရောဖက်များနှင့် တမန်တော်များမှတဆင့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော မက်ဆေ့ချ်များကို သိခြင်း (၁:၂၀-၂၁။ ၃:၃-၅။ ၃:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) အတွက် ဤစကားလုံး (နှင့် ဆက်စပ်ကြိယာ ဂီနိုစကို) ကို သုံးသည်။ ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် ရင့်ကျက်လာသည်နှင့်အမျှ ကိုယ်တော်ကို သိခြင်းသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာရမည် (၁:၅-၇။ ၃:၁၈)။ 1. Gnōsis, a common noun used to speak of knowledge, generally carries the idea of comprehending or understanding something experientially. Second Peter uses it (and its related verb ginōskō) for knowing Jesus Himself (3:18) and the reliable messages He passed on through His prophets and apostles (1:20–21; 3:3–5; cf. 3:17). Such knowledge of Him is to grow deeper and deeper as one matures in the Christian life (1:5–7; 3:18).   ၂. အဲပီဂနိုဆစ်၊ ဆက်စပ်ပြီး ပိုမို ပြင်းထန်သော နာမ်စကားဖြစ်ပြီး၊ ၂ ပေတရုတွင် ယေရှုကို သိခြင်း အတွေ့အကြုံအတွက် အမြဲ သုံးသည်။ ဤစကားဖြင့် ၂ ပေတရုသည် ယေရှုအကြောင်း အသိပညာသာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ဆက်ဆံရေး ရရှိပြီး ကိုယ်တော်ကို သခင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ကတိကဝတ်ပြုခဲ့ခြင်းကို ပြောင်းလဲပေးသော နည်းဖြင့် ညွှန်ပြသည် (၁:၂၊ ၃၊ ၈။ ၂:၂၀)။ ပေတရုသည် ယေရှုခရစ်တွင် တွေ့ရသော “ဖြောင့်မတ်ခြင်း လမ်း” ကို သိခြင်း ပြောဆိုရာတွင် ဤစကားလုံး၏ ကြိယာပုံစံကို သုံးသည် (၂:၂၁)။ 2. Epignōsis, a related and somewhat more intensive noun, is always used in 2 Peter for the experience of knowing Jesus. By it, 2 Peter indicates not simply knowledge about Jesus but the reality that one has come into relationship with Him in a personal and transformational way and made a commitment to Him as Lord and Savior (1:2, 3, 8; 2:20). Peter uses the verb form of this word when speaking of knowing “the way of righteousness” found in Jesus Christ (2:21).   ၃. အိုင်ဒါ သည် သီးခြားအရာတစ်ခုအကြောင်း အချက်အလက်ပိုင်ဆိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ခုခု မည်သို့ပြုရမည်ကို သိခြင်း အတွက် ကြိယာ ဖြစ်သည် (၁:၁၄။ ၂:၉)။ မှားယွင်းသော ဆရာများနှင့် ပြက်ယယ်သူများ၏ အဆိုအရ၊ ပေတရုသည် ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ မက်ဆေ့ချ်အကြောင်း အသိပညာကို အယုံကြီးဆုံးနှင့် အဖိုးတန်ဆုံး အသိပညာအဖြစ် ညွှန်ပြသည် (၁:၁၂)။ 3. Oida is a verb used in 2 Peter for possessing information about, or knowing how to do, a particular thing (1:14; 2:9). In the face of what false teachers and scoffers claimed, Peter points to knowledge about Christ and His message as the most reliable and valuable knowledge (1:12).

 

၁:၅-၇။ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လိုက်နာခြင်း။ ဘုရားသခင်ပေးထားပြီးသော ဤအရာအားလုံးနှင့်အတူ၊ ယုံကြည်သူများသည် ကိုယ်တော်ပေးထားပြီးသော အရာများကို ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွင် အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရန်သာ လိုအပ်သည် (၁ ပေတရု ၁:၁၃-၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအရာသည် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို ဖော်ပြရန်၊ ပေတရုသည် “ဖြောင့်မတ်ခြင်း စာရင်း” ဟုခေါ်သော ကျော်ကြားသော စာပေပုံစံကို အသုံးပြုသည်။ ဤစာရင်းတွင် အခြားအားလုံး၏ အခြေခံအဖြစ် နားလည်ထားသော အရည်အသွေးကို ပထမတွင် ထားပြီး အဆုံးသတ် (သို့မဟုတ် ထိပ်တန်း) အရည်အသွေးကို နောက်ဆုံးတွင် ထားသည်။ ထိုခေတ်က ဤဖြောင့်မတ်ခြင်းများစွာကို အလွန်တန်ဖိုးထားခဲ့သော်လည်း၊ ယုံကြည်ခြင်းတွင် အခြေတည်ပြီး ချစ်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခြင်းဖြင့် ပေတရုသည် ခရစ်ယာန်အရည်အသွေးများ၏ ဤစာရင်းကို ထိုခေတ်က အခြားဖြောင့်မတ်ခြင်း စာရင်းအားလုံးနှင့် ခွဲခြားခဲ့သည်။

1:5–7. Living Out God’s Purpose. With all these things already provided by God, believers need only to take hold of what He has already made theirs—by putting it into practice in their own lives (cf. 1 Pet. 1:13–16). To describe what this looks like, Peter uses a well-known literary form called a “virtue list.” In such a list, the quality understood as the foundation for all the others is placed first and the culminating (or capstone) quality is placed last. Though a number of these virtues were highly valued at that time, by grounding this list in faith and crowning it with love, Peter set apart this list of prime Christian qualities from all other virtue lists of the day.

 

စာရင်းတွင် ပထမငါးမျိုးသည် ယုံကြည်သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၏ အတွင်းပိုင်း အချက်များကို အဓိက အာရုံစိုက်သည်။ ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းကို ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ အစဟု မကြာခဏ ဆိုသည် (ယောဟန် ၁:၁၂။ ၁ ပေတရု ၁:၂၀-၂၁)။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအားဖြင့် ပေးထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် (၂ ပေတရု ၁:၁)၊ ယုံကြည်သူမှ ယခု အကောင်အထည်ဖော်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ အာရေတေ သည် “ဖြောင့်မတ်ခြင်း”၊ “ကောင်းမြတ်ခြင်း” သို့မဟုတ် “ကိုယ်ကျင့်တရား ထူးချွန်ခြင်း” ကို ဆိုလိုပြီး ဘုရားသခင်ကို စစ်မှန်စွာ ယုံကြည်ခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာရန် ဤနေရာတွင် အကြံပြုထားသည်။ အခန်း ၃ တွင် ဤအရည်အသွေးကို ယုံကြည်သူကို ဘုရားသခင်ထံ ပထမဆုံး ဆွဲဆောင်သော ဘုရားသခင်၏ အရည်အသွေးအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ တိကျသော အသိပညာ (ဂနိုဆစ်) သည် ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် ဆက်လက်ကြီးထွားရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရား ထိန်းချုပ်ခြင်း (အခန်း ၆) သည် ဤအရည်အသွေးများကို အမှန်တကယ် ဖြစ်လာစေသည်—အပြစ်ရှိသော ခံစားချက်နှင့် ဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဘုရားသခင်ပေးထားသော ကောင်းမှုကို ရွေးချယ်သည်။ ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းသည် သွေးဆောင်မှုကို ဆန့်ကျင်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်ဖြစ်နိုင်စေသော အပြုသဘောဆောင်သော အရည်အသွေးများကို လေ့ကျင့်ရန် တစ်သမတ်တည်း ရှိနေစေသည်။

The first five qualities in the list focus primarily on the internal aspects of the believer’s character. Faith in Jesus is often spoken of as the beginning point of the Christian life (John 1:12; 1 Pet. 1:20–21). Since it has already been provided by the righteousness of God (2 Pet. 1:1), it now waits to be put into practice by the believer. Aretē connotes “virtue,” “goodness,” or “moral excellence” and here is suggested to grow out of a genuine faith in God. Verse 3 has identified this quality as a divine one that first draws the believer to God. Accurate knowledge (gnōsis) is essential for ongoing growth in the Christian life. Self-control (v. 6) allows these qualities to become reality—restraining sinful emotions and desires and choosing the good that God has provided. Perseverance enables one to be consistent in holding out against temptation and practicing the positive qualities God makes possible.

 

နောက်ဆုံး သုံးမျိုးသည် ပိုမို ပြင်ပသို့ ဦးတည်သည်။ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း (ယူဆီဘေးယာ) သည် ဤနှင့် အခြားအရည်အသွေးနှင့် လုပ်ရပ်များအားဖြင့် ဘုရားသခင်အား ပေးသော လေးစားမှုနှင့် သစ္စာရှိမှုကို ဆိုလိုသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းကို ဖြစ်နိုင်စေသော ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ထပ်မံ ဖော်ပြထားသည် (၁:၃။ ၃:၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ညီအစ်ကို ကြင်နာခြင်း သို့မဟုတ် အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းသည် လူ့မိသားစုတွင်း မျှဝေသော ချစ်ခြင်းမျိုးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဓမ္မသစ်တွင် ခရစ်တော်အတွင်း မိသားစုအဖြစ် နေထိုင်ရမည့် ယုံကြည်သူများအကြား ဤချစ်ခြင်းမျိုးကို တောင်းဆိုသည် (ဥပမာ၊ တမန် ၂:၄၄-၄၅။ ရောမ ၁၂:၁၀။ ၁ ပေတရု ၁:၂၂)။ အာဂါပေ ချစ်ခြင်းသည် ကိုယ်ကျိုးစွန့်လျက် အခြားသူများကို အကျိုးပြုရန် ရှာဖွေစေသည်။ မိသားစုချစ်ခြင်းထက် ကျော်လွန်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ဆုံသူ အားလုံး၊ မိတ်ဆွေ သို့မဟုတ် ရန်သူကို ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဗဟိုချက် သတ်မှတ်ချက် အရည်အသွေး ဖြစ်သည် (၁ ယောဟန် ၄:၈) နှင့် ခရစ်ယာန် အပြုအမူ၏ အမြင့်ဆုံးနှင့် အပါအဝင်ဆုံး အရည်အသွေး ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၂:၃၇-၄၀။ ၁ ယောဟန် ၃:၂၃။ ၄:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

The last three qualities are more outwardly focused. Godliness (eusebeia) involves the reverence and loyalty we give to God through these and other qualities and actions. Again, God has been identified as the One who makes godliness possible (1:3; cf. 3:11). Brotherly kindness or mutual affection refers to the kind of love shared within a human family. The NT calls for this kind of love among believers also—who are to live as a family in Christ (e.g., Acts 2:44–45; Rom. 12:10; 1 Pet. 1:22). Agapē love leads a person to seek to benefit others even at one’s own expense. It reaches beyond the positive love for family to include everyone we meet, friend or foe. It is a central defining quality of God (1 John 4:8) and is the highest and most encompassing quality of Christian behavior (cf. Matt. 22:37–40; 1 John 3:23; 4:7).

 

၁:၈-၁၁။ ထာဝရ ရလဒ်များ။ ပေတရုသည် ယခု ဘုရားသခင်ပြုခဲ့သမျှကို တုံ့ပြန်ရာတွင် တစ်ဦးချင်း ရွေးချယ်မှု၏ ရေရှည် ရလဒ်များကို လှည့်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် အားလုံးကို ခေါ်ဝေါ်ပြီး ပေးကမ်းသော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်နှစ်မျိုး ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ပထမအဖွဲ့တွင် ဤအရည်အသွေးများ (အခန်း ၈) ကြီးထွားနေပြီး ယေရှုနှင့် ဆက်ဆံရေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည် (အခန်း ၂-၄။ ယောဟန် ၁၅:၁-၈။ ဂလာတိ ၅:၁၆-၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)—ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းနှင့် ရွေးချယ်ခြင်း၏ ဧကန်မှန်ကန်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ သက်သေ ပြသည်။ ဒုတိယအဖွဲ့တွင် ဤအရည်အသွေးများ မရှိခြင်း (၂ ပေတရု ၁:၉) သည် ယေရှုပေးထားပြီးသော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို မမြင်နိုင်အောင် ကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၂:၂၁-၂၂။ မာကု ၄:၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

1:8–11. Eternal Results. Peter now turns to the long-term results of one’s choices in response to what God has done. While God calls and provides for all, two kinds of Christians are shown to exist: One group has these qualities (v. 8) growing in their lives—arising from their relationship with Jesus (cf. vv. 2–4; John 15:1–8; Gal. 5:16–24)—thus giving clear evidence of the surety of their calling and election. Those in the second group lack these qualities (2 Pet. 1:9) because they have allowed themselves to become blind to the cleansing Jesus has already provided for them (cf. 2:21–22; Mark 4:19).

 

ပထမအဖွဲ့ကို ဘုရားသခင်ပြုခဲ့သမျှကို ဆက်လက် လိုက်နာရန် အားပေးသည်။ ကယ်တင်ခြင်းကို ရရန် မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်ထံ လာပြီး နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာ ခံချိန်တွင် ဘုရားသခင်မှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး ရွေးချယ်ခံရသည် (၁:၉-၁၀။ တမန် ၂:၃၈။ ၁ ယောဟန် ၁:၉)။ ကိုယ်တော်ကြွလာချိန်တွင် ဘုရားသခင်ပေးထားပြီးသော အရာများကို ပြည့်စုံစေရန် ဖြစ်သည်။ သစ်သီးဝေဆာ စပျစ်နွယ်ပင် သို့မဟုတ် သင်္ဘောသဖန်းပင်ကဲ့သို့၊ ယေရှုနှင့် ဆက်သွယ်မှု (ဆိုလိုသည်မှာ ဆက်ဆံရေး) အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဖြင့် ဥယျာဉ်မှူးကို ကောင်းချီးပေးပြီး သစ်သီးသီးစေသည် (ဟေရှာယ ၅:၁-၂။ လုကာ ၁၃:၆-၉)။ ဂရိစကားလုံး ပလီယိုနာဇို (၂ ပေတရု ၁:၈) သည် ဤနေရာတွင် “တိုးပွားခြင်း”၊ “ကြွယ်ဝခြင်း” သို့မဟုတ် “ပိုမို ပိုမို ဖြစ်လာခြင်း” ဟု အခြေခံ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ပေတရု၏ အာမခံချက်သည် အားကြီးသော တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤအရည်အသွေးများတွင် ကြီးထွားနေလျှင် ဧကန်စင်စစ် မပျက်စီးနိုင်ပေ (ပတိုင်ယို၊ ဤနေရာတွင် “ပျက်စီးခြင်း တွေ့ဆုံခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အခန်း ၁၀)။ တကယ်တော့၊ ယုံကြည်သူများသည် အခန်း ၅ တွင် ယုံကြည်ခြင်းတွင် အပြုသဘော အရည်အသွေးများ ထပ်ထည့်ရန် (အဲပီချိုရေဂီယို) တာဝန်ယူရန် အားပေးခံရသော်လည်း၊ အခန်း ၁၁ တွင် နိုင်ငံတော်ထဲ ဝင်ရောက်ရန် ဘုရားသခင်က ပေးကမ်းသည်ဟု အာမခံခံရသည် (တူညီသော ဂရိစကားလုံး အဲပီချိုရေဂီယို ကို အသုံးပြုသည်)။

The first group is encouraged to continue to live out what God has done. This is not in order to earn salvation; they were cleansed and chosen by God when they came to Him and were baptized (1:9–10; Acts 2:38; 1 John 1:9). Rather, it is so that what God has already given them can be brought to completion when He comes. Like a fruitful grapevine or fig tree, it is the work of God through their knowledge of (that is, their connection with) Jesus that enables them to bless the Gardener and bear fruit (Is. 5:1–2; Luke 13:6–9). The Greek word pleonazō (2 Pet. 1:8) has the basic meaning here of “increasing,” “abounding,” or “becoming more and more.” Peter’s assurance to them is a powerful one: if you are growing in these qualities, you will most certainly not stumble (ptaiō; meaning here, “meet with destruction”; v. 10). Indeed, while the believers were, in v. 5, encouraged to take responsibility to add (epichorēgeō) positive qualities to their faith, in v. 11 believers are assured that it is God who supplies (using the same Greek word, epichorēgeō) entrance into the kingdom.

 

ဒုတိယအဖွဲ့ကို ဘုရားသခင် စီစဉ်ထားသော ဘုန်းကျက်သရေ အနာဂတ်ကို မမြင်နိုင်အောင် သတိပေးရန် ဤနေရာတွင် အတိုချုံး ဖော်ပြထားသည်။ ကိုယ်တော်ပေးထားသော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို လိုက်နာမည့်အစား၊ ဤလူများသည် ကိုယ်တော်မှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခဲ့သော အရာများထဲ ပြန်ဝင်သည် (၂:၂၁-၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုနှင့် ပရောဖက်များသည် ဥယျာဉ်မှူး၏ ပေးကမ်းချက်များမှ အကျိုးမရရှိသော အသီးမသီး အပင် (မထိရောက်ပြီး အသီးမသီးသူကို ဥပစာ အဖြစ် သုံးသည်) ၏ နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို သတိပေးသည် (ဟေရှာယ ၅:၃-၅။ မဿဲ ၃:၁၀။ ၇:၁၉)။ ၂ ပေတရု အခန်း ၂ တွင် ပေတရုသည် ဤယုံကြည်သူများ ဘုရားသခင်ပေးထားသမျှကို လုပ်ဆောင်ရန် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်မှု၏ အကြောင်းရင်းကို ထပ်မံ ဖော်ပြမည်။

The second group is mentioned here only briefly to warn against blindly missing out on the glorious future God has planned. Instead of living out the cleansing He has provided, these people return to the very things from which He had cleansed them (cf. 2:21–22). Jesus and the prophets warn of the ultimate consequences of a barren and unfruitful plant (a metaphor for someone who is ineffective and unproductive) that refuses to benefit from the Gardener’s provisions (Is. 5:3–5; Matt. 3:10; 7:19). In 2 Peter 2, Peter will further reveal the reason for his deep concern that these believers act on what God has provided.

 

ပေတရုသည် ဤနှစ်မျိုးသာ ရှိသည်ဟု အခိုင်အမာ ဆိုပြီး၊ အခန်း ၅ တွင် ချီးကျူးထားသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ထည့်ဝင်ရန် ယုံကြည်သူများကို ပြင်းပြစွာ တိုက်တွန်းသည်။ ယေရှု၏ နိုင်ငံတော်တွင် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များ၏ နောက်ဆုံး ဝမ်းမြောက်ဖွယ် ပြည့်စုံမှုဆီသို့ အာရုံစိုက်စေသည်။ ကြွယ်ဝသော ကြိုဆိုမှုနှင့် နိုင်ငံတော်ထဲ ဝင်ရောက်ရန် ကတိတော်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခြင်းဖြင့်၊ ပေတရုသည် စာ၏ ပထမအဓိက အပိုင်းကို အစတွင် အလိုက် အဆုံးသတ်သည်—ယေရှုပြုခဲ့သမျှကို အာရုံစိုက်သည်။

Peter insisted that there were only these two options, and he fervently urged believers to put the effort of their whole heart into the diligent action commended in v. 5, directing their attention toward the ultimate and joyous culmination of their hopes in the kingdom of Jesus. By concluding with the promise of a rich welcome and entrance into the kingdom abundantly supplied for them, Peter ends the first main section of the letter as it began—with the focus on what Jesus has done.

 

၁:၁၂-၂၁

1:12–21

 

မှတ်မိရကျိုးနပ်သော မက်ဆေ့ချ်

A Message Worth Remembering

 

ကိုယ်ပိုင် သေခြင်း နီးကပ်လာချိန်တွင် ပေတရုသည် ယုံကြည်သူများ သူအကျဉ်းချုပ်ခဲ့သော သတင်းကောင်းကို မှတ်မိနေရန်နှင့် ယေရှု၏ ကြွလာခြင်း ကတိတော်ကို ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ယုံကြည်ရန် စိုးရိမ်မှု ဖော်ပြသည်။ ယေရှု၏ အနာဂတ် ဘုန်းအသရေကို ကိုယ်တိုင် ခပ်သေးသေး မြင်တွေ့ခဲ့မှုနှင့် ဓမ္မဟောင်း ပရောဖက်ပြုချက်များ၏ ဝိညာဉ်တော် လှုံ့ဆော်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ ဤအရာများ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို သက်သေပြသည်။

In view of his impending death, Peter expressed his concern that believers keep in mind the good news he had just summarized and trust firmly in the promise of Jesus’s coming. He demonstrated the reliability of these things on the basis of his own glimpse of Jesus’s future glory at the transfiguration and of the Spirit-inspired nature of the OT prophecies.

 

၁:၁၂-၁၅။ ဤအရာများကို မှတ်မိရန် အရေးတကြီး။ ဤအပိုဒ်တွင် ပေတရု၏ စာ၏ ရည်ရွယ်ချက် ကြေညာချက် ပါဝင်သည်။ သူ၏ ပရိသတ်သည် ယခု အမှန်တရား၊ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ ကြွလာမည့် နိုင်ငံတော်အကြောင်း အမှန်တရားများ အစုအဝေးကို သိပြီးဖြစ်သည် (အခန်း ၁၂)။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်နှင့် ပတ်သက်၍ ထာဝရ အရေးကြီးမှုကြောင့်၊ ပေတရု၏ ရည်မှန်းချက်မှာ သူတို့ အမြဲ ဤအရာများကို သတိရစေရန် ဖြစ်သည်။ အားနည်းသော လူသားများအတွက် မမြင်နိုင်အောင်ဖြစ်ပြီး မေ့လျော့ရန် အလွန်လွယ်ကူသည် (အခန်း ၉) ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိ မရှိမဖြစ်များမှ အနှောင့်အယှက် ရရှိသည် (၂:၂၊ ၃၊ ၁၄၊ ၁၈-၁၉)။ ဤသည်မှာ အခန်း ၁-၁၁ တွင် သူတို့အတွက် သတင်းကောင်းကို အကျဉ်းချုပ်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ပေတရု၏ စိုးရိမ်မှုကို မကြာမီ သေဆုံးမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်က ပိုမို အရေးတကြီး ဖြစ်စေသည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်တွင် ယောဟန် ၂၁:၁၈-၁၉ တွင် ယေရှု၏ သူ၏ သေခြင်းအကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြန်လည် သတိရပုံရသည် (၁၃:၃၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။ အစောပိုင်း အသင်းတော် ဓလေ့အရ ပေတရုသည် နီရိုဧကရာဇ်မှ ပြောင်းပြန် လက်ဝါးကပ်တိုင် တင်ခြင်း ခံရသည်)။ ပေတရုသည် ကိုယ်ပိုင် သေခြင်းကို တဲ ဖယ်ရှားခြင်း သို့မဟုတ် သိမ်းဆည်းခြင်းဟု ဆိုသည်—ကိုယ်ခန္ဓာကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤသည်မှာ ပေတရု၏ ပရိသတ်တွင် ဂရိလူများအတွက် သေခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုရန် ရင်းနှီးသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် လူ့ဘဝ၏ ယာယီ သဘောကို အလေးပေးရန် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သခင်ဘုရား ကြွလာချိန်တွင် ယုံကြည်သူ ရရှိမည့် ထာဝရနှင့် မပျက်စီးနိုင်သော ဘဝနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည် (၂ ပေတရု ၁:၄။ ၁ ကောရိန် ၁၅:၄၄၊ ၅၀-၅၄။ ၂ ကောရိန် ၅:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

1:12–15. The Urgency of Remembering These Things. This paragraph contains the purpose statement of Peter’s letter. His audience already knew (oida) the present truth, that is, the body of truth about Jesus and His coming kingdom (v. 12). Yet because of the eternal importance of how we respond to God’s graciousness, Peter’s goal was to be sure that they would always have a reminder of “these things.” For weak humans, it is all too easy to become blind and forgetful (v. 9) and thereby distracted from the essentials of the gospel (2:2, 3, 14, 18–19). This is why Peter summarized the good news for them in vv. 1–11. Peter’s concern was made even more urgent by the expectation that he would soon die. In this prediction, he seems to recall Jesus’s prophecy about his death in John 21:18–19 (cf. 13:36; early church tradition tells us that Peter was crucified upside down by the emperor Nero). Peter spoke of his death as removing or storing his tent—referring to his body. This was a familiar way of speaking about death for the Greeks among Peter’s audience. It likely serves here to emphasize the temporary nature of human life on earth, in contrast to the eternal and incorruptible life the believer will receive from the Lord at His coming (2 Pet. 1:4; cf. 1 Cor. 15:44, 50–54; 2 Cor. 5:1).

 

ဤသည်မှာ ဤလူများထံ ပေတရု၏ နောက်ဆုံး စကားများ ဖြစ်နိုင်သောကြောင့်၊ သူတို့အတွက် မရှိမဖြစ် အရာများကို အထိရောက်ဆုံး နည်းဖြင့် ဆက်သွယ်ပြီးကြောင်း သေချာစေရန် အလွန် ဂရုစိုက်၍ ရွေးချယ်ခဲ့ရမည်။ အမျိုးမျိုးသော နည်းဖြင့် သူ၏ မက်ဆေ့ချ်သည် ကျမ်းစာတွင် အခြား နှုတ်ဆက်စကားများနှင့် ဆင်တူသည်၊ မောရှေ (တရားဟောရာ ၃၃) နှင့် ယောသပ် (ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄-၂၆) ကဲ့သို့။ သူတို့ကဲ့သို့ ပေတရုသည် အတိတ်အရာများကို ပြောဆိုပြီး သူ အရေးကြီးဆုံး မှတ်ယူထားသော အမှန်တရားများကို သတိရစေကာ လာမည့် အန္တရာယ်များကို သတိပေးသည်။ ဤနည်းဖြင့် ပြောဆိုခြင်းဖြင့် သူပြောရမည့်အရာ၏ အလေးအနက်ကို အလေးပေးသည်။ စာဖြင့် ဤသင်ကြားချက်များကို ဆက်သွယ်ခြင်းဖြင့် သူ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို သူတို့အတွက် အမြဲ ရရှိနိုင်စေသည်။

As these were likely Peter’s last words to this group of people, he must have chosen them with great care to ensure that he had communicated the most essential things for them in as persuasive a manner as possible. In several ways, his message is similar to other farewell speeches in Scripture, like those of Moses (Deut. 33) and Joseph (Gen. 50:24–26). Like them, Peter was speaking of things past, recalling truths he held most important, and warning of dangers to come. By speaking in this way, he was underlining the gravity of what he had to say. And by communicating these teachings in a letter, he was ensuring that his instruction would always be available to them.

 

၁:၁၆-၂၁။ ကိုယ်တော်ကြွလာခြင်း ကတိတော်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှု။ အခန်း ၁၆-၁၈ တွင် ပေတရုသည် ယုံကြည်သူများကို သတိရစေသော အရာများ ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး နီးနီးကပ်ကပ် မှတ်မိရကျိုးနပ်ကြောင်း ပထမအကြောင်းပြချက် နှစ်ခုအနက် ပထမတစ်ခုကို ပေးသည်။ ၂ ပေတရု၏ ကျန်ရှိအပိုင်းများတွင် ဖော်ပြသည်အတိုင်း၊ ပေတရု သင်ကြားခဲ့သော ယေရှု၏ ကြွလာခြင်းကို လုံးဝ မမှတ်မိရကျိုးနပ်ဘဲ ဉာဏ်နီဉာဏ်နား ဖန်တီးထားသော ဒဏ္ဍာရီ ဟုဆိုကြသူများ ရှိခဲ့သည် (၁:၁၆။ ၃:၃-၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တကယ်တော့ ဤသံသယရှိသူများပင် ထိုကဲ့သို့ ဒဏ္ဍာရီများ သင်ကြားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၂:၁၊ ၃၊ ၁၈။ ၃:၃-၇)။ ပေတရု အလေးပေးသော ယေရှု၏ ကြွလာခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက်သည် ဓမ္မသစ်တွင် အများစုမှာ ယေရှု၏ နိုင်ငံတော် တည်ထောင်ရန် ဘုန်းအသရေဖြင့် အနာဂတ် ကြွလာခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၂၄:၃၊ ၂၇။ ၁ ကောရိန် ၁၅:၂၃။ ၂ ပေတရု ၁:၁၁။ ၃:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တန်ခိုးကို ထိုကြွလာခြင်း၏ ဗဟိုချက် အဖြစ် ဖော်ပြသည် (၃:၁၂။ ဒံယေလ ၇:၁၄။ မဿဲ ၂၄:၃၀။ ၂ သက် ၂:၈)၊ ယေရှု၏ ပထမကြွလာချိန်တွင် သက်သေပြခဲ့သော်လည်း ပိုမို ကြီးမားသော အဓိပ္ပာယ်တွင် ဖြစ်သည် (လုကာ ၄:၁၄၊ ၃၆)။

1:16–21. The Reliability of the Promise of His Coming. In vv. 16–18, Peter gives the first of two reasons why the things he was reminding the believers of are reliable and worth keeping closely in mind. As the rest of 2 Peter reveals, there were some who were suggesting that what Peter taught about Jesus’s coming was not worth remembering at all but was instead a cleverly crafted myth (1:16; cf. 3:3–4). In reality, however, it was likely these doubters were teaching such fables (2:1, 3, 18; 3:3–7). The reference to the coming of Jesus that Peter emphasizes here almost always in the NT points toward Jesus’s future coming in glory to set up His kingdom (e.g., Matt. 24:3, 27; 1 Cor. 15:23; cf. 2 Pet. 1:11; 3:4). Power is identified as a central aspect of that coming (3:12; Dan. 7:14; Matt. 24:30; 2 Thess. 2:8) in an even greater sense than was evidenced by Jesus at His first coming (Luke 4:14, 36).

 

ယေရှု၏ အနာဂတ် ကြွလာခြင်း၏ ဧကန်မှန်ကန်မှု၏ ပထမ သက်သေ ပေတရုပေးသည်မှာ အသွင်ပြောင်းခြင်းတွင် ဘုရားသခင်က ယေရှုကို ဝန်းရံထားသော မဟာကြီးကျယ်ပြီး ထူးချွန်သော ဘုန်းအသရေ ဖြစ်သည်—ပေတရု ကိုယ်တိုင် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့နှင့်အတူ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သော ဖြစ်ရပ် (မာကု ၉:၂-၇)။ ယေရှုကိုယ်တိုင် ဤအသွင်ပြောင်းခြင်း ဖြစ်ရပ်ကို ကိုယ်တော်၏ ဒုတိယ ကြွလာခြင်း၏ အရသာ အဖြစ် ညွှန်ပြခဲ့သည်၊ ရက်အနည်းငယ် မတိုင်မီ ကိုယ်တော်၏ တပည့်အချို့ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို တန်ခိုးနှင့် မြင်ရမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (မာကု ၉:၁)။ ယေရှု၏ အသွင်ပြောင်းခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်နှင့် ဘုန်းအသရေ၏ အထူး အာမခံချက် ဖြစ်သည် (၂ ပေတရု ၁:၁၇)၊ ဘုရားသခင်၏ အသံတော်မှ ကောင်းကင်မှ စေလွှတ်သော စကားများဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ရှေးယခင် ယဉ်ကျေးမှုတွင် ဤကဲ့သို့ ဖခင်ဆိုင်ရာ ကြေညာချက်သည် သားတစ်ဦး ဖခင်၏ အပြည့်အဝ ခွင့်ပြုချက်နှင့် အာဏာကို ဆက်ခံရန် လက်ခံရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

The first evidence Peter gives of the certainty of Jesus’s future coming is the majestic and excellent glory with which God surrounded Jesus at the transfiguration—an event witnessed by Peter personally, along with James and John (Mark 9:2–7). Jesus Himself had pointed toward this transfiguration event as a foretaste of His Second Coming when He predicted, only a few days earlier, that some of His disciples would see the kingdom of God with power (Mark 9:1). Jesus’s transfiguration was an especially assured indication of His honor and glory (2 Pet. 1:17), for it climaxed in words sent from heaven by God’s own voice. In ancient culture, such a fatherly declaration was essential in order for a son to be accepted as carrying his father’s full approval and authority.

 

အသွင်ပြောင်းခြင်း၏ မျက်မြင် သက်သေ သည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် ကြွလာခြင်းကို အချိန်အတော်ကြာ ကြိုတင် ညွှန်ပြခဲ့သော ပရောဖက်ပြုချက် စကား သို့မဟုတ် မက်ဆေ့ချ် (အခန်း ၁၉) နှင့် သဘောတူပြီး ထပ်မံ အတည်ပြုချက် ပေးသည်။ ဤ အသုံးအနှုန်း (“ပရောဖက်ပြုချက် စကား/မက်ဆေ့ချ်”) ကို ပေတရု၏ ခေတ်တွင် ဓမ္မဟောင်း စာအုပ်များကို ရည်ညွှန်းရန် အသုံးပြုခဲ့သည်—တစ်ခုလုံး သို့မဟုတ် သီးခြား ပရောဖက် သို့မဟုတ် ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ခု ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့်။ ပေတရုသည် ဤနေရာတွင် ယေရှု၏ ဒုတိယ ကြွလာခြင်း ပရောဖက်ပြုချက်များ ဓမ္မသစ်ကို တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၂၄:၂၇-၃၁။ ၁ သက် ၄:၁၅-၁၇။ ၂ ပေတရု ၃:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

The eyewitness evidence of the transfiguration is in agreement with, and provides further confirmation of, the prophetic word or message (v. 19) that had pointed forward long ago to the coming of God’s kingdom. This term (“prophetic word/message”) was used in Peter’s day to refer to writings of the OT—either as a whole or with reference to one particular prophet or prophecy. It is possible that Peter may also have been thinking here of NT prophecies about Jesus’s Second Coming (e.g., Matt. 24:27–31; 1 Thess. 4:15–17; cf. 2 Pet. 3:16).

 

ပရောဖက်ပြုချက် စကားကို ဖော်ပြချိန်တွင် ပေတရုသည် သူ၏ မက်ဆေ့ချ်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှု သက်သေပြမှုကို ခဏ ရပ်တန့်ပြီး ကျမ်းစာ စကားများကို ယုံကြည်သူ ပရိုဆက်ဟို (“အာရုံစိုက်ခြင်း” သို့မဟုတ် “အာရုံစိုက်ခြင်း”) လိုအပ်ကြောင်း အလေးပေးသည်—ရိုးရိုး ဖတ်ရှုရုံမျှမက ရေးထားသမျှကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားပြီး အပ်နှံရန် ဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁:၁-၃။ ယောဟန် ၈:၃၁-၃၂)။ ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၏ အလင်းမှ အကျိုးမရရှိသူများကဲ့သို့ အမှောင်ထဲ လှည့်လည်ရန် မလိုအပ်ပေ (ဆာလံ ၁၁၉:၁၀၅။ သုတ္တံ ၆:၂၃။ ယောဟန် ၃:၁၉။ ၂ ပေတရု ၁:၉။ ၃:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အပ်နှံစွာ လေ့လာခြင်းသည် ယေရှု ပြန်ကြွလာချိန်အထိ လမ်းညွှန်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ပေးမည်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကမ္ဘာနှင့် နှလုံးသားထဲ နေ့၏ အလင်းရောင် အပြည့်အဝ ယူဆောင်လာမည် (တောလည်ကျမ်း ၂၄:၁၇။ ဟေရှာယ ၆၀:၁။ မာလခိ ၄:၂။ ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၆)။

At the mention of the prophetic word, Peter pauses momentarily in his demonstration of the reliability of his message to emphasize that the words of Scripture are essential for the believer to prosechō (“heed” or “pay attention to”)—not simply to read but to carefully consider and devote oneself to what is written (Ps. 1:1–3; John 8:31–32). Believers need not stumble around in darkness as those who do not benefit from the light of God’s word to show them the way do (Ps. 119:105; Prov. 6:23; John 3:19; cf. 2 Pet. 1:9; 3:5). Instead, a dedicated study of God’s word will provide guidance and hope until Jesus comes again, bringing the full light of day into our world and our hearts (Num. 24:17; Is. 60:1; Mal. 4:2; Rev. 22:16).

 

သူ၏ ပိုကြီးသော စိုးရိမ်မှုဆီသို့ ပြန်လှည့်ရာတွင် ပေတရုသည် ကျမ်းစာ လေ့လာရာတွင် ယုံကြည်သူများ လေ့လာနေသော အရာများ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို ပရိုတိုစ် (“ပထမ” သို့မဟုတ် အထက်တွင်) ထားရန် အခိုင်အမာ ဆိုသည် (၂ ပေတရု ၃:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှု၏ ကြွလာခြင်း ကတိတော်နှင့် ကျမ်းစာ သင်ကြားချက်များ၏ ကျန်ရှိမှုသည် ပရောဖက်များ၏ ကိုယ်ပိုင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ဖြင့် မဖြစ်ပေါ်ခဲ့သောကြောင့် လုံးဝ ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။ အခန်း ၁:၂၁ တွင် ဆက်လက်ဆိုသည်အတိုင်း၊ ဤလူများသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်မှ ရွေ့လျားခံရသည်။ တကယ်တော့ ကျမ်းစာ အခြားနေရာများတွင် အတည်ပြုသည်အတိုင်း၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလိုသူများသည် ကိုယ်ပိုင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို မယုံကြည်ဘဲ ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရှာဖွေပြီး ပွင့်လင်းနေရမည် (ယောဟန် ၅:၃၉။ ၇:၁၇။ ၁၆:၁၃။ ၂ ပေတရု ၂:၁။ ၃:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Turning back to his larger concern, Peter insists that as believers study Scripture, they keep the reliability of what they are studying prōtos (“first”), or above all in their minds (cf. 2 Pet. 3:3). The promise of Jesus’s coming, along with the rest of the teachings of Scripture, is fully trustworthy because it did not come about by the prophets’ own private interpretation. Rather, as 1:21 goes on to say, these men were moved by the Holy Spirit. Indeed, as Scripture affirms elsewhere, those who seek to interpret God’s word should not put their trust in their own private interpretations but instead seek and be open to the leading of the Spirit (John 5:39; 7:17; 16:13, cf. 2 Pet. 2:1; 3:16).

 

ပရောဖက်များ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်မှ ရွေ့လျားခံရ သို့မဟုတ် သယ်ဆောင်ခံရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပေတရု၏ စကားများသည် ကျမ်းစာ နှုတ်ကပတ်တော်များ လူ့ဆန္ဒဖြင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည် ့ အကြံပြုချက် အားလုံးကို ဆန့်ကျင်သည် (၁:၂၁) သို့မဟုတ် ဉာဏ်နီဉာဏ်နား ဖန်တီးထားသော ဒဏ္ဍာရီများအပေါ် အခြေခံသည် (၁:၁၆)။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ပရောဖက်များက ပြောရမည့် တိကျသော စကားများကို သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က ညွှန်ကြားခဲ့သည်ဟု အကြံပြုချက် မရှိပေ။ ပရောဖက်များ ဆက်သွယ်ခဲ့သမျှသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်မှ အစပျိုးပြီး လမ်းညွှန်ခဲ့သည်၊ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘုရားသခင် ဖော်ပြလိုသော အရာများကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်သွယ်ရန် ယုံကြည်နိုင်သည် (“ကျမ်းစာ၏ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံနှင့် လှုံ့ဆော်မှု” စာမျက်နှာ ၁၁ ကို ကြည့်ပါ)။

Peter’s words regarding the prophets being moved or carried by the Holy Spirit speak against any suggestion that the words of Scripture were formed by human will (1:21) or were based on cleverly crafted myths (1:16). At the same time, there is no suggestion that the Holy Spirit dictated the exact words the prophets were to say. Rather, what the prophets communicated originated in and was guided by the Holy Spirit, with the result being that they can be trusted to faithfully convey what God wished to reveal (see “Revelation and Inspiration of the Bible,” p. 11).

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၁-၂၂

2:1–22

 

မှားယွင်းသော မက်ဆေ့ချ်ဆောင်သူများကို သတိပြုပါ

Beware of False Messengers

 

ပေတရုသည် ဓမ္မဟောင်း ခေတ်ကဲ့သို့ ဘုရားကိုးကွယ်သော ဝိညာဉ်တော် လမ်းညွှန်သော ပရောဖက်များနှင့် မှားယွင်းသော ပရောဖက်များ ရှိခဲ့သည်ဟု သတိပေးသည်၊ သူ၏ ခေတ်တွင်လည်း မှားယွင်းသော ဆရာများ ရှိမည်။ အခန်း ၂ တွင် သူ၏ ပရိသတ် ရင်ဆိုင်ရမည့် မှားယွင်းသော ဆရာများကို ဖော်ပြပြီး သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်း၏ ဧကန်မှန်ကန်မှုကို သိရှိစေသည်။

Peter here warns that, just as in OT times there were both godly, Spirit-led prophets and false prophets, so false teachers would exist in his day. In chapter 2 he describes the false teachers his audience would face and makes known the certainty of their destruction.

 

၂:၁-၃။ မှားယွင်းသော ပရောဖက်များနှင့် မှားယွင်းသော ဆရာများ။ အခန်း ၁ နှင့် ၂ ကြား ကြီးမားသော ခွဲခြားမှု ရှိသည်ဟု ယူဆရန် အမှားဖြစ်မည်၊ ပေတရုသည် ဓမ္မဟောင်း ပရောဖက်များနှင့် ပတ်သက်၍ နောက်ထပ် အချက်တစ်ခု ပြုသည်။ ဓမ္မဟောင်း ခေတ်တွင် လှုံ့ဆော်ခံရ ပရောဖက်များသာ မဟုတ်ဘဲ မှားယွင်းသော ပရောဖက်များလည်း ရှိခဲ့သည်၊ သူတို့၏ မက်ဆေ့ချ်များသည် ဘုရားသခင်မှ မဟုတ်ပေ (အခန်း ၁။ ယေရမိ ၁၄:၁၄။ ယေဇကျေလ ၁၃:၂-၇)။ ဤမှားယွင်းသော ပရောဖက်များသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက် လာမည့် တရားစီရင်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် စိုးရိမ်ရန် မလိုဟု အခိုင်အမာ ဆိုကြသည် (ယေရမိ ၆:၁၃-၁၄၊ ၁၇-၁၈။ ယေဇကျေလ ၁၃:၁၀။ မိက္ခာ ၃:၅-၁၁)။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့ မကြာမီ တရားမျှတသော ဆုလာဘ် တွေ့ဆုံရမည် (တရားဟောရာ ၁၈:၂၀။ ယေရမိ ၁၄:၁၅)။

2:1–3. False Prophets and False Teachers. It would be a mistake to assume a major break between chapters 1 and 2, for Peter next makes another point regarding OT prophets. There were not only inspired prophets in OT times but also false prophets, whose messages were not from God (v. 1; Jer. 14:14; Ezek. 13:2–7). These false prophets sought their own advantage by insisting that people need not worry about preparing for a coming judgment (Jer. 6:13–14, 17–18; Ezek. 13:10; Mic. 3:5–11). As a result, they were soon to meet their just reward (Deut. 18:20; Jer. 14:15).

 

အလားတူ ပေတရု၏ ပရိသတ်အကြား မှားယွင်းသော ဆရာများ ရှိမည်။ ဤသူများသည် ပရောဖက်ပြုချက် လှုံ့ဆော်မှု မတောင်းဆိုနိုင်သော်လည်း မှားယွင်းသော ပရောဖက်များနှင့် ဆင်တူသော လက္ခဏာများ ပြသသည် (၂ ပေတရု ၂:၂-၂၂။ ၃:၃-၄) နှင့် ယေရှုခရစ်၏ သတင်းကောင်းမှ ယုံကြည်သူများကို လမ်းလွဲစေရန် ရှာဖွေသည် (၁:၂-၁၁။ မဿဲ ၇:၁၅-၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တကယ်တော့ သူတို့၏ အပြုအမူသည် ပေတရု ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ရန် ထူးခြားစွာ ရဲရင့်ပြီး ထင်ရှားရမည်။ ပေတရုသည် ယုဒ ၄-၁၉ တွင် အသုံးပြုခဲ့သော တူညီသော ဘာသာစကားများစွာကို ဆွဲငင်ပုံရသည် မှားယွင်းသော ပရောဖက်များကို သတိပေးရန် (၂ ပေတရုနှင့် ယုဒ ဆက်နွယ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ နောက်ထပ် အတွက် ၂ ပေတရု နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ)။

Similarly, there would be false teachers among Peter’s audience. While these may not have claimed prophetic inspiration, they evidenced similar characteristics to the false prophets (2 Pet. 2:2–22; 3:3–4) and sought to lead believers away from the good news of Jesus Christ (1:2–11; cf. Matt. 7:15–23). Indeed, their behavior must have been remarkably bold and blatant for Peter to speak so strongly against them. Peter appears to draw on much of the same language used in Jude 4–19 to warn against false prophets (for more on the relationship of 2 Peter and Jude, see 2 Peter: Introduction).

 

ပေတရုသည် ဤမှားယွင်းသော ဆရာများကို သူတို့၏ အဓိက လက္ခဏာ သုံးခုကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် မိတ်ဆက်သည်၊ သူတို့ သင်ကြားချက်များ၏ အရေးကြီးသော ရလဒ် သုံးခုနှင့် တွဲဖက်ထားသည်။ (၁) သူတို့သည် ပျက်စီးစေတတ်သော နှင့် ခွဲထွက်စေတတ်သော တွေးခေါ်ပုံ နည်းလမ်းများ ယူဆောင်လာမည်၊ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းပင် (၂ ပေတရု ၂:၁)။ အခန်း ၂ နှင့် ၃ ၏ ကျန်ရှိမှုမှ အနည်းဆုံး ယေရှု၏ တရားစီရင်ရန် အာဏာ သို့မဟုတ် တန်ခိုးကို ငြင်းပယ်ခြင်း ပါဝင်ပုံရသည်။ သူတို့၏ သင်ကြားချက်များသည် နှောင့်နှေးခြင်း မရှိဘဲ ပျက်စီးခြင်း ရလဒ်ဖြစ်မည်ဟု ပေတရု ဆိုသည်။ (၂) ဤဆရာများ ထောက်ခံသော ဆိုးယုတ်သော ဘဝနေထိုင်ပုံသည် ယုံကြည်သူများအကြား ထူးခြားစွာ ရေပန်းစားမည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သော “အမှန်တရား လမ်း” ကို ပြင်ပလူများ ငြင်းပယ်ပြီး ရွံရှာစေမည် (အခန်း ၂။ ဟေရှာယ ၄၈:၁၇။ ၅၉:၈။ လုကာ ၁:၇၉။ တမန် ၉:၂။ ၂ ပေတရု ၁:၃-၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ (၃) တကယ်တော့ မှားယွင်းသော ဆရာများသည် ကောင်းမွန်သော ရည်ရွယ်ချက်မှ မဟုတ်ဘဲ လောဘ သို့မဟုတ် လောဘကြီးမှုမှ ဤအရာများ ပြုသည်၊ လိုက်နာသူများမှ ဩဇာ၊ ဂုဏ်အသရေ၊ အကျင့်ပျက် ပျော်ပျော်ပါးပါး သို့မဟုတ် ငွေကြေး ပံ့ပိုးမှု ကဲ့သို့ အရာများ ရရှိရန် မျှော်လင့်သည် (၂ ပေတရု ၂:၃)။ ထပ်မံ၍ ပေတရုသည် သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်း ဧကန်အမှန် လာနေပြီဟု အခိုင်အမာ ဆိုသည်၊ သေးငယ်စွာ မလာသေးသော်လည်း။

Peter introduces these false teachers by identifying three of their key characteristics, paired with three important consequences of their teachings: (1) They would bring in destructive and divisive ways of thinking, even denying Jesus (2 Pet. 2:1). Peter does not spell out here exactly how they would deny Him—from the rest of chapters 2 and 3, it appears that it at least would involve denying Jesus’s authority or power to judge. Their teachings, Peter says, would result in destruction without delay. (2) The wicked way of life advocated by these teachers would be remarkably popular among believers and would thereby cause outsiders to reject and revile the “way of truth” to which God had called them (v. 2; Is. 48:17; 59:8; Luke 1:79; Acts 9:2; cf. 2 Pet. 1:3–8). (3) In reality, the false teachers did not do these things from good motives but out of covetousness or greed, hoping to gain things such as influence, honor, immoral pleasures, or monetary support from followers (2 Pet. 2:3). Again, Peter insists that their destruction was most certainly on its way, though it had not yet actively come about.

 

၂:၄-၁၀က။ တရားစီရင်ခြင်း၏ ဧကန်မှန်ကန်မှု။ နောက်အခန်း ခုနစ်ခုသည် ဘုရားမကိုးကွယ်သူများကို စောင့်ကြိုနေသော တရားစီရင်ခြင်း၏ ဧကန်မှန်ကန်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း ရှင်းလင်းစေပြီး ပေတရုသည် သူ၏ စာဖတ်သူများကို ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သူများကို ဤပျက်စီးခြင်းမှ သစ္စာရှိစွာ ကယ်တင်မှု အာမခံသည်။ ပေတရုသည် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခဲ့သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်း ရှင်းလင်းစွာ ယူဆောင်လာခဲ့သော ကျမ်းစာ သမိုင်းတွင် အချိန်သုံးခု ညွှန်ပြခြင်းဖြင့် ဤအမှန်တရားများကို သက်သေပြသည်။

2:4–10a. The Certainty of Judgment. The next seven verses make plain how important it is to recognize the certainty of the judgment that awaits the ungodly, with Peter also assuring his readers of God’s faithful deliverance of His righteous ones from this destruction. Peter demonstrates these realities by pointing to three moments in biblical history in which judgment was clearly brought on a group who had rebelled against God.

 

ပေတရု ပထမဥပမာ (၂:၄) အသေးစိတ် မပေးသော်လည်း၊ ကမ္ဘာပေါ် အပြစ်မဝင်မီ စာတန်နှင့်အတူ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်များကို ချပစ်ခြင်းနှင့် အကောင်းဆုံး ဖော်ပြသည် (ဗျာဒိတ် ၁၂:၇-၉။ ဟေရှာယ ၁၄:၁၂-၁၅။ ယုဒ ၁:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤသတ္တဝါများကို ကောင်းကင်မှ ချပစ်ခဲ့ပြီး ယေရှု ကြွလာပြီးနောက် သူတို့၏ အပြစ်ဒဏ်ကို နောက်ဆုံး ကွပ်မျက်ရန် အမှောင်ထဲ ချုပ်နှောင်ခဲ့သည်။ (တတာရိုစ် ဟု မကြာခဏ ဘာသာပြန်ဆိုသော စကားလုံးသည် ဂရိ ဒဏ္ဍာရီတွင် ဇီးယက် တိုက်ခိုက်အနိုင်ရချိန်တွင် တိုက်တန်များ၊ ရှေးဦးစွာ ပရမ်းပတာ တန်ခိုးများကို ချပစ်ခဲ့သော နေရာကို ပုံဖော်ခဲ့သည်—ပေတရု၏ ဂရိစကား ပရိသတ်များစွာက လွယ်ကူစွာ နားလည်မည့် ဥပစာ ဖြစ်သည်။)

Though Peter does not give details about the first example (2:4), it is best identified with the casting down of the angels who joined Satan in warring against God before sin came into our world (Rev. 12:7–9; cf. Is. 14:12–15; Jude 1:6). These beings were cast out of heaven and were confined to darkness to await the final execution of their sentence following the coming of Jesus. (The word tartaros, often translated as “hell,” was the place where Greek mythology depicted Zeus casting the Titans, the primeval powers of chaos, when he defeated them—an analogy many among Peter’s Greek-speaking audience would have easily understood.)

 

ဒုတိယ ဥပမာသည် ရှေးဦး ကမ္ဘာကို ဘုရားသခင် ပျက်စီးစေခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (၂ ပေတရု ၂:၅)။ ဤကမ္ဘာ၏ နေထိုင်သူများကို ရိုးရိုး “ဘုရားမကိုးကွယ်သူ” (အာဆီဘေ့စ်) ဟု ဖော်ပြသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင် ပေးလိုသော ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း (ယူဆီဘေးယာ) ကို နေထိုင်မည့်အစား (၁:၃ ကို ကြည့်ပါ) ဘုရားသခင် မရှိသလို ပြုမူနေကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အခြားခုနစ်ဦးနှင့်အတူ ကယ်တင်ခံရသော နောဧသည် “ဖြောင့်မတ်ခြင်း တရားဟောသူ” ဟု ခေါ်သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း (ဒီကိုင်ယိုဆူနေ) သည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားများနှင့် ဖြောင့်မတ်ပြီး တရားမျှတသော ဆက်ဆံရေး အခြေအနေ ကို ရည်ညွှန်းသည်။

The second example points to God’s unmaking of the ancient world (2 Pet. 2:5). The inhabitants of this world are described simply as “ungodly” (asebēs), meaning that instead of living out the godliness (eusebeia) God sought to provide (see on 1:3), they were acting as if there was no God. In contrast, Noah, who was rescued along with seven others, is called a “preacher of righteousness.” Righteousness (dikaiosynē) refers to a state of being in right and just relations with both God and humankind.

 

တရားစီရင်ခြင်း ဧကန်မှန်ကန်မှု၏ နောက်ဆုံး ဥပမာသည် ရှေးဦး ကမ္ဘာတွင် ကြီးမားသော အလွန်အမင်း ပျက်စီးခြင်း တတိယ ထင်ရှားသော ဥပမာ ဖြစ်သည်။ ဆိုဒုံနှင့် ဂေါမိုရာ ဘုရားမကိုးကွယ်သူ လူများ၏ ပျက်စီးခြင်း (၂:၆-၈)။ ပေတရု၏ ပြောပြချက်တွင် အာရုံစိုက်မှုသည် လောတုအပေါ် ကျရောက်သည်၊ နှစ်ကြိမ် ဖြောင့်မတ်သူ (ဒီကိုင်ယိုစ်။ အခန်း ၇-၈) ဟု ဖော်ပြသည်။ ကမ္ဘာဦး မှတ်တမ်းတွင် လောတုသည် တစ်ခါတစ်ရံ အားနည်းပြီး မိုက်မဲသော လူ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ပြသသော်လည်း (ဥပမာ၊ ကမ္ဘာဦး ၁၃:၇-၁၃။ ၁၉:၇-၈၊ ၃၀-၃၈)၊ ပေတရုသည် သူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ညစ်ညမ်းပျက်စီးသော အပြုအမူကို မုန်းတီးခဲ့ပြီး ခေါ်ဝေါ်ခံရချိန်တွင် ဆန္ဒရှိစွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်ဟု သက်သေ ပြသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၉:၁-၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အားနည်းချက်များ ရှိသော်လည်း ပေတရုသည် သူ့ကို ဖြောင့်မတ်သူဟု ဆိုသည်။

The final example of certain judgment deals with a third vivid instance of large-scale supernatural destruction in the ancient world: that of the ungodly people of Sodom and Gomorrah (2:6–8). The focus in Peter’s telling falls on Lot, who is twice described as righteous (dikaios; vv. 7–8). While the Genesis account shows Lot to have been a weak and foolish man at times (e.g., Gen. 13:7–13; 19:7–8, 30–38), Peter attests that he hated the filthy, depraved conduct around him and left willingly when called (cf. Gen. 19:1–30). Thereby, despite his flaws, Peter speaks of him as righteous.

 

ဤပျက်စီးခြင်း သုံးခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသော အပြစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် မပေးသော်လည်း၊ ဘုရားသခင် ကယ်တင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော နောဧနှင့် လောတု၏ အပြုသဘော အချက်များကို အချို့ အာရုံစိုက်ထားသည်။ ပေတရုသည် မတရားသူ သို့မဟုတ် မဖြောင့်မတ်သူများအပေါ် မလွဲမသွေ လာရမည့် အဆုံးသတ်ကို အဓိက အာရုံစိုက်သည် (ဂရိတွင် အာဒီကိုစ်။ ဖြောင့်မတ်သူ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်)။ ဤအပြစ်ဒဏ်သည် သူတို့အတွက် ဧကန်မလွဲ ဖြစ်သည်ဟုလည်း ရည်ညွှန်းသည်၊ အပြည့်အဝ မကျရောက်သေးသော်လည်း (၃:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ပေတရုသည် ဘုရားသခင်သည် ဘုရားကိုးကွယ်သူ (ယူဆီဘေ့စ်။ ၁:၃၊ ၆-၇ တွင် ယူဆီဘေးယာ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သေးသည်ဟု ယုံကြည်သူများကို အာမခံသည်။ ပေတရုသည် ဤရလဒ်များကို အထူး ထိုက်တန်သော အရာ နှစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။ ထိန်းချုပ်မထားသော အပြစ်ဆန္ဒများ (သို့မဟုတ် “ဆန္ဒများ”) နှင့် အာဏာ ရွံရှာခြင်း။ နောက်အပိုဒ်တွင် ဤအရာများကို ဆက်လက်ပြီး ချဲ့ထွင်မည်။

No details are given regarding the sins leading to these three instances of destruction, although some attention is given to the positive traits of Noah and Lot, whom God chose to deliver. Rather, Peter gives primary attention to the inevitability of the end that must come on the unjust or unrighteous (in Greek, the adikos; the opposite of the righteous). He also refers to the fact that this punishment is certain for them, although it has not been fully carried out yet (cf. 3:7). At the same time, Peter assures believers that God is still able to preserve the godly (eusebēs; cf. eusebeia in 1:3, 6–7). Peter points to two things particularly deserving of these consequences: unchecked sinful desires (or “lusts”) and despising of authority. He will pick up and expand on these in the next passage.

 

၂:၁၀ခ-၁၆။ မှားယွင်းသော ဆရာများ၏ လက္ခဏာများ။ ပေတရု မှားယွင်းသော ဆရာများကို လာမည်ဟု ဆိုခြင်းဖြင့် ပထမဆုံး မိတ်ဆက်သော်လည်း၊ အခန်း ၁၀ မှ စ၍ အချို့ ရှိနှင့်ပြီးဟု ရှင်းလင်းစေသည်။ ပေတရု အသေးစိတ် ဖော်ပြသော မှားယွင်းသော ဆရာများ၏ ပထမ လက္ခဏာသည် အခန်း ၉-၁၀က တွင် အာဏာ ရွံရှာခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက်နှင့် ဆက်စပ်ပုံရသည်။ ဒေါက်ဆာ (စစ်မှန်အားဖြင့် “ဘုန်းအသရေ”) ဟု အသုံးအနှုန်း မည်သူကို ရည်ညွှန်းသည်ကို ဧကန်မသိရပေ။ အချို့က “ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူများ” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုပြီး အချို့က “ကောင်းကင် သတ္တဝါများ” သို့မဟုတ် “ကောင်းကင်တမန် မဟာကြီးကျယ်မှု” ဟု ဆိုသည်။ ယုဒတွင် အပြိုင် အပိုဒ်တွင် ဤစကားလုံးကို နတ်ဆိုးကို ပြောဆိုရန် အသုံးပြုသည် (ယုဒ ၈-၁၀)၊ ပေတရုသည် စာတန်နှင့် မဟာမိတ်ဖက် ဆိုးယုတ်သော တန်ခိုးများကို ထပ်မံ ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဧဖက် ၃:၁၀။ ၆:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤသတ္တဝါများသည် ဧကန်စင်စစ် ဆိုးယုတ်သော်လည်း ရိုးရိုး အားနည်းသော လူသားများသည် သူတို့ထက် ဉာဏ်ရည်နှင့် တန်ခိုး ပိုမို ရှိသော သတ္တဝါများအကြောင်း သတိထားစွာ ပြောဆိုသင့်သည်။ အချို့က ပေတရုသည် ဒေါက်ဆာ ဟု အသုံးအနှုန်းကို ကောင်းကင် သတ္တဝါ အားလုံးကို ရည်ညွှန်းရန် အသုံးပြုသည်ဟု အကြံပြုကြသော်လည်း ၂ ပေတရု ၂:၁၁ တွင် ကောင်းကင်တမန်များကို ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် ဆန့်ကျင်ပုံရသည်။ မည်သည်မဆို မှားယွင်းသော ဆရာများ သို့မဟုတ် မည်သည့် လူသားမဆို နားလည်နိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်သည် (အခန်း ၁၂)။ ဤ “ဘုန်းအသရေ” များကို ဖော်ပြရာတွင် ပေတရု၏ အဓိက အချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ သူတို့အကြောင်း မှားယွင်းသော ဆရာများ၏ ရွံရှာဖွယ် စကားများသည် ဆရာများ တကယ် မျက်ကန်း ရဲရင့်မှု၊ ရဲတင်းမှု၊ ကိုယ်ဆန္ဒရှိမှုနှင့် မောက်မာမှု မည်မျှ ရှိကြောင်း သက်သေပြသည် (အခန်း ၁၀)။

2:10b–16. Characteristics of the False Teachers. Although Peter first introduces the false teachers by saying that they were to come (2:1), from v. 10 on he makes evident that some indeed were already present. The first characteristic of the false teachers that Peter elaborates on seems to be related to the reference, in vv. 9–10a, to despising authority. It is not certain to whom the term doxa (lit., “glories”) refers. Some translate it as “dignitaries,” and others as “celestial beings” or “angelic majesties.” Jude, in a parallel passage, uses this same word to speak of the devil (Jude 8–10), and by it, Peter may additionally be referring to the evil powers allied with Satan (cf. Eph. 3:10; 6:12). While these are all without a doubt evil, mere fragile humans ought to speak cautiously about beings more intelligent and powerful than themselves. Some have suggested that Peter uses the term doxa to refer to all heavenly beings, although that seems to be contradicted by the reference to angels in 2 Pet. 2:11. Either is certainly beyond what the false teachers, or any human being, could understand (v. 12). Peter’s main point in mentioning these “glories” is clear: the false teachers’ derogatory speech about them was demonstrating how blindly presumptuous, brash, self-willed, and arrogant the teachers truly were (v. 10).

 

အခန်း ၁၀က တွင် ဖော်ပြထားသော ဆန္ဒရှိသော အပြုအမူကို အခန်း ၁၂ခ-၁၄ တွင် ထပ်မံ ဆွေးနွေးသည်။ အကြောင်းပြချက် ရွေးချယ်မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရား ထိန်းချုပ်မှု တန်ခိုးများ မရှိသလို ကိုယ်ပိုင် ပျက်စီးသော ဆန္ဒများကို ရှက်မနေဘဲ ကျေနပ်စေရန် ပြုမူနေကြပြီး အခြားသူများကို ပါဝင်ရန် လှည့်စားကာ သူတို့၏ ဆန္ဒများ၏ ဆန္ဒရှိသော ပစ်မှတ်များ ဖြစ်လာစေသည်။ ယုံကြည်သူများနှင့် ပွဲခံနေချိန်တွင်ပင် ဤလှည့်စားမှုများတွင် ပါဝင်နေသည်ဟု ဆိုခြင်းဖြင့် (အခန်း ၁၃) ပေတရုသည် သခင်ဘုရား၏ နောက်ဆုံး ညစာကို ပွဲခံသော အစားအသောက်များထဲ သူတို့၏ အပြစ်နှင့် လှည့်စားမှုကို ယူဆောင်လာနေသည်ဟု ဆိုလိုပုံရသည် (မာကု ၁၄:၁၂-၂၅။ ၁ ကောရိန် ၁၁:၁၇-၃၄)။

The lustful behavior noted in v. 10a is further discussed in vv. 12b–14. As if they had no powers of rational choice or self-control, they were acting unashamedly to please their own corrupt desires, deceiving others into joining in with them and becoming the willing objects of their lusts. By stating that they were engaging in these deceptions even while feasting with the believers (v. 13), Peter seems to imply that they were even bringing their sin and deception into the meals celebrating the Last Supper of the Lord (Mark 14:12–25; 1 Cor. 11:17–34).

 

ဤမှားယွင်းသော ဆရာများကို လောဘကြီးသူ သို့မဟုတ် လောဘရှိသူ (၂ ပေတရု ၂:၁၄) နှင့် ဗာလံ လမ်းကို လိုက်သူ (အခန်း ၁၅) ဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ပေတရုသည် သူတို့ လိုက်နာသူများ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ကျိုးစီးပွား အတွက်သာ စိတ်ဝင်စားကြောင်း အလေးပေးသည်။ ဟာသဉာဏ်ဖြင့် ပေတရုသည် ဗာလံ ၏ မြည်းပင်လျှင် ဗာလံ ထက် ပိုမို ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြသည် (၂:၁၄-၁၆)။ အသင်းတော် ခေါင်းဆောင်များသည် ဗာလံ ကဲ့သို့ မှားယွင်းသော ဆရာများ နယ်ပယ်ထဲ မလွန်ကျူးရန် သတိထားရမည်၊ အသင်းတော်ကို အကျင့်ပျက် အပြုအမူဖြင့် ရှက်ဖွယ် ယူဆောင်လာသော ကိုယ်ကျိုးအတွက် အမှုတော်ကို အသုံးချခြင်း။ ပေတရု ဖော်ပြထားသော လက္ခဏာများကို ကိုယ်တိုင်နှင့် ကိုယ်ပိုင် ခေါင်းဆောင်များတွင် အသိအမှတ်ပြုပြီး ဝေးဝေး ရှောင်ရှားရန် ယုံကြည်သူ အားလုံး၏ စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်သည်။

In describing these false teachers as covetous or greedy (2 Pet. 2:14) and following the way of Balaam (v. 15), Peter also underlines that they were really interested not in the good of those who were following them but rather in their own self-indulgence. With ironic humor, Peter points out that even Balaam’s donkey showed more sanity than Balaam did (2:14–16). Church leaders should be careful not to drift into the realm of false teachers like Balaam, using their ministries to gather benefits for themselves—bringing shame on the church by immoral behavior. It is the challenge of every believer to recognize the symptoms Peter describes—in oneself and in one’s leaders—and steer far clear of them.

 

၂:၁၇-၂၂။ သူတို့ ကတိတော်များ၏ ပျက်စီးစေတတ်သော သဘော။ နောက်အပိုဒ်တွင် ပေတရု၏ အဖွင့် ဥပစာများ (အခန်း ၁၇) သည် ဤမှားယွင်းသော ပရောဖက်များသည် ပေးနိုင်ပြီး ပေးနိုင်သော အရာ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည်။ ရေမရှိသော စမ်းရေ သည် ရေငတ်နေသော ဝိညာဉ်အတွက် အလွန် စိတ်ပျက်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ အချို့ လက်ရေးမူများအရ မှားယွင်းသော ဆရာများသည် ခြောက်သွေ့သော ရာသီမတိုင်မီ မီးခိုးမြူ အမျိုးအစား (အိုမီချလေ) ဟု ဖော်ပြသည်—အရစ္စတိုတယ်နှင့် အခြားသူများမှ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ အချို့အရ တိမ်တိုက် (နီဖီလေ) ကဲ့သို့။ ဗလာနှင့် မောက်မာသော စကားများ ဖော်ပြချက်သည် ဤအချက်ကို ထပ်မံ အလေးပေးသည်။

2:17–22. The Degrading Nature of Their Promises. Peter’s opening analogies (v. 17) in the next section make vivid the reality that these false prophets promised what they did not and could not deliver. Nothing is so disappointing as a waterless spring to a thirsty soul. According to some manuscripts, the false teachers are like a type of fog (omichlē) or mist—defined by Aristotle and others as a haze that precedes dry weather. According to others, they are like a cloud (nephelē). The description of empty, pompous and arrogant words further underlines this same point.

 

မှားယွင်းသော ဆရာများက ယုံကြည်သူများကို လှည့်စားရန် အသုံးပြုသော နည်းလမ်းတစ်ခု အခန်း ၁၈-၁၉ တွင် ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် အသစ်ခရစ်ယာန်များ အများစုဖြစ်သော နားထောင်သူများကို ဆန္ဒရှိသမျှ ပြုမူရန် လွတ်လပ်ခွင့် သို့မဟုတ် လွတ်လပ်မှု ရှိသည်ဟု ဆိုခဲ့ပုံရသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံး တရားစီရင်ခြင်း၏ အမှန်တရားကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၃:၃-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့သည် ဤမှားယွင်းသော အတွေးကို ပံ့ပိုးရန် ပေါလု၏ သင်ကြားချက်များကို မှားယွင်းစွာ အသုံးချနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၃:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့၏ လုပ်ရပ်များ ပျက်စီးပြီး ပျက်စီးရန် ချည်နှောင်ခံရသော်လည်း၊ သူတို့သည် လွတ်လပ်မှု အနေအထားတွင် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင် မှားယွင်းသော ဆန္ဒများ၏ ကျွန်ခံမှု အနေအထားတွင် တကယ် ထားခဲ့သည်။ အနိုင်ခံရ သို့မဟုတ် အရှုံးပေး သတ္တဝါများကို ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချသော ရှေးခေတ် ဓလေ့မှ ဤ ကျွန်ခံမှု ယူဆောင်ခံရ ပုံရိပ် ရရှိသည်။ ဤမှားယွင်းသော ဆရာများအတွက် ကတိထားသော ဧကန် ပျက်စီးခြင်းသည် လွတ်လပ်ခြင်း ကတိတော်များ မည်မျှ မမှန်ကန်ကြောင်း ပြသသည်။ သူတို့ ဖြန့်ကျက်သော ပျက်စီးမှုသည် ယုံကြည်သူများ ပျက်စီးမှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု ပေတရု၏ ယခင် ကတိတော်နတ်ထက် ဆိုးရွားစွာ ဆန့်ကျင်သည် (၁:၃-၄)။

One means used by the false teachers to deceive believers becomes apparent in vv. 18–19. They had apparently told their hearers, many of whom were new Christians, that they were at liberty or had the freedom to act in whatever way they might desire. This suggests that they likely questioned the reality of a final judgment (cf. 3:3–7). It is possible that they were distorting the teachings of Paul in order to support this false idea (cf. 3:16). Even beyond the fact that their actions were corrupt and bound for destruction, they were also actually placing the doer in a position not of freedom but of slavery to their own wrong desires. This image of being overcome or mastered and thus taken into bondage derives from the ancient practice of selling those who surrendered in battle as slaves. The certain destruction promised for these false teachers shows how untrue their promises of liberty were. The corruption they spread contrasts tragically with Peter’s own earlier promise that believers would be enabled to escape corruption (1:3–4).

 

ယေရှု၊ ကိုယ်တော်၏ ကောင်းမြတ်မှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ်ကို တကယ် သိခဲ့ပြီး (အဲပီဂီနိုစကို) ထို့နောက် အားလုံးကို ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းသည် သူတို့၏ အပြစ်နှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေသည် (၂:၂၀-၂၂)။ ပေတရုသည် ဤ ရှင်းမပြနိုင်သော ရွေးချယ်မှုများကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါင်းခါခဲ့ရမည်။ အခန်း ၂၂ တွင် သုတ္တံ ၂၆:

To have actually known (epiginōskō) Jesus, His goodness to them, and His plan for them and then to have rejected all of it only makes their guilt and ruin more profound (2:20–22). Peter must have shaken his head in despair at these unaccountable choices. The proverb in v. 22 combines a saying from Proverbs 26:11 with another well-known saying of the time to challenge believers to truly recognize the ludicrousness of the actions advocated by the false teachers.

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁-၁၆

3:1–16

 

သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်း၏ ဧကန်မှန်ကန်မှု

The Certainty of the Lord’s Coming

 

သူ၏ စာ၏ နောက်ဆုံး အပိုင်းတွင် ပေတရုသည် ယေရှု၏ ဒုတိယ ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သံသယရှိသူများ၏ အမှားကို သက်သေပြပြီး ထိုကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် နေ့အတွက် ယုံကြည်သူများကို ပြင်ဆင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။

In this final section of his letter, Peter demonstrates the error of doubters concerning Jesus’s Second Coming, urging believers to prepare for that great and awesome day.

 

၃:၁-၄။ အချို့သည် ကိုယ်တော်ကြွလာခြင်း ကတိတော်ကို ပြက်ယယ်ကြမည်။ သူ၏ ပထမစာ—ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ သိသော ၁ ပေတရုစာ—တွင်ကဲ့သို့ ပေတရုသည် စိတ်ရင်းမှန်သော ယုံကြည်သူများကို အရာနှစ်ခုကို ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ မှတ်မိနေစေရန် ကူညီလိုသည်။ လူများသည် အရေးမကြီးသော အရာများဖြင့် အနှောင့်အယှက် ရရှိရန် မည်မျှ လွယ်ကူကြောင်း နားလည်ခြင်းဖြင့်၊ သူသည် ဓမ္မဟောင်း ပရောဖက်များမှ အတိတ်တွင် ပြောဆိုခဲ့သော ယုံကြည်စိတ်ချရသော မက်ဆေ့ချ်များကို သတိရစေလိုသည် (အခန်း ၂)၊ ယေရှု၏ ဒုတိယ ကြွလာချိန်တွင် အရာအားလုံး၏ နောက်ဆုံး ပြည့်စုံမှုတွင် အဆုံးသတ်သော မက်ဆေ့ချ်များ ဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် တမန်တော်များမှ သခင်ဘုရားထံမှ လွှဲပြောင်းခဲ့သော ညွှန်ကြားချက် သို့မဟုတ် ပညတ်တော်—တစ်ခုတည်းဖြစ်သော်လည်း ယေရှု၏ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုလုံးကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်—ကို နှလုံးသားထဲ အဖိုးတန်စွာ သိမ်းဆည်းထားရန် လိုလားသည် (၂:၂၁။ ရောမ ၇:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

3:1–4. Some Will Scoff at the Promise of His Coming. As in his first letter—probably the epistle we know as 1 Peter—Peter wished to help sincere believers to keep two things firmly in mind: Understanding how easy it is for people to be distracted by things of lesser importance, he sought to remind them of the reliable messages spoken in the past by the OT prophets (v. 2), messages which culminate in the ultimate fulfillment of all things at Jesus’s Second Coming. Peter also wanted them to treasure in their minds the instruction or command—in the singular but broadly of the whole of Jesus’s instruction—that the apostles had passed on from the Lord (2:21; cf. Rom. 7:12).

ပေတရုနှင့် မှားယွင်းသော ဆရာများ Peter and the False Teachers

၂ ပေတရု အခန်း ၂ တွင် မှားယွင်းသော ဆရာများအကြောင်း ပေတရု၏ စကားများသည် ဖာရိရှဲများအပေါ် ယေရှု၏ အမင်္ဂလာတော်များကဲ့သို့ ကျမ်းစာမှ ရှုတ်ချထားသော ခေါင်းမာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထင်ရှားစွာ ဆိုးယုတ်သော လုပ်ရပ်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပြင်းထန်စွာ ပြောဆိုရန် လိုအပ်သော အချိန်များ ရှိကြောင်း သက်သေပြသည်။ သို့ရာတွင် ကျမ်းစာသည် ထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုမှုကို အခြား ကြိုးပမ်းမှု အားလုံး မအောင်မြင်ချိန်တွင် အလွန်ရှားပါးသော အခါများတွင်သာ အသုံးပြုရမည်ဟု သက်သေပြသည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင် ဖာရိရှဲများနှင့် များစွာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆင်ခြင်တုံတရား ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူတို့၏ အာရုံကို ရရန် သို့မဟုတ် လူများကို သူတို့အကြောင်း အမှန်တရားကို မြင်နိုင်ရန် ကူညီရန် အခြား နည်းလမ်း မရှိချိန်တွင်ပင် ယေရှုသည် မာန်မာန မရှိဘဲ ဝမ်းနည်းဖွယ် အမင်္ဂလာတော်များဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ နူးညံ့ပြီး ယဉ်ကျေးသော စကားပြောဆိုမှုနှင့် ပတ်သက်သော ကျမ်းစာ နိယာမများကို များစွာ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (သုတ္တံ ၁၀:၁၉။ ၁၅:၂၊ ၁၈။ ကောလောသဲ ၃:၈။ ယာကုပ် ၁:၁၉-၂၀။ ၃:၁-၁၈။ ၄:၁၁) နှင့် ယေရှု၏ အိမ်နီးချင်းကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ချစ်ခြင်းညွှန်ကြားချက် (မဿဲ ၂၂:၃၈-၄၀။ လေဝိ ၁၉:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် ကိုယ်ကို မည်သို့ ဆက်ဆံခံလိုသည်နည်း ထိုနည်းဖြင့် သူတို့ကို ဆက်ဆံရန် (မဿဲ ၇:၁၂) ဗဟိုပြုသည်။ Peter’s words about the false teachers in 2 Peter 2—like Jesus’s woes upon the Pharisees—evidence that there are moments when it is necessary to speak strongly in the face of stubbornly held and blatantly evil practices condemned by Scripture. The Bible witnesses, however, that such speech should be used only on the rarest of occasions, when all other attempts have failed. Jesus Himself reasoned earnestly on many occasions with the Pharisees. Even when there was no other way to get their attention or to help the people see the truth about them, Jesus spoke with mournful woes rather than proud arrogance. The principles of Scripture regarding gentle and courteous speech are clearly spelled out on many occasions (Prov. 10:19; 15:2, 18; Col. 3:8; James 1:19–20; 3:1–18; 4:11) and are centered on Jesus’s instruction to love one’s neighbor as oneself (Matt. 22:38–40; cf. Lev. 19:18), and to treat them as one would want to be treated (Matt. 7:12).

 

တစ်ချိန်တည်းတွင် ယုံကြည်သူများသည် နောက်ဆုံးနေ့ရက်များတွင် လာမည့် ပြက်ယယ်သူများကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည် (၂ ပေတရု ၃:၃)။ ပေတရုသည် ဤနေရာတွင် တိကျသော ပရောဖက်ပြုချက်ကို မညွှန်ပြပုံ မရပေ။ တမန်တော်များနှင့် ယေရှု ပြောဆိုခဲ့သော အရာ ဖြစ်နိုင်သည် (အခန်း ၂။ မဿဲ ၂၄:၄၅-၅၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မာလခိ ၂:၁၇-၃:၂ တွင် သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်းကို ညွှန်ပြခြင်းဖြင့် ဆင်တူသော အပြုအမူကို ကိုင်တွယ်ထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း “ကြွလာခြင်း” ကို မေးခွန်းထုတ်သော ပြက်ယယ်သူများသည် ဓမ္မဟောင်း ပရောဖက်များ၏ အတွေ့အကြုံတွင် မကြာခဏ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သည်။ ဤပရောဖက်များသည် ပေတရုကဲ့သို့ သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းကို ပရောဖက်ပြုခဲ့ကြသည် (ဆာလံ ၇၃:၉-၁၁။ ဟေရှာယ ၅:၁၆-၂၀)၊ သူတို့အပေါ် ရောက်ရှိနေချိန်တွင်ပင် (၂ ရာဇဝင် ၃၆:၁၆-၁၇။ ယေရမိ ၅:၁၁-၁၄။ ယေဇကျေလ ၁၂:၂၁-၂၃)။

At the same time, believers need to be prepared to deal with scoffers, who Peter says would come in the last days (2 Pet. 3:3). Peter does not seem to point to a specific prophecy here. It may have been something Jesus spoke of with the apostles (v. 2; cf. Matt. 24:45–51). Certainly Malachi 2:17–3:2 deals with similar behavior by pointing to the coming of the Lord. Mockers who questioned the “coming” of God’s judgment appeared often in the experience of the OT prophets. These prophets, like Peter, predicted their doom (Ps. 73:9–11; Is. 5:16–20), even when it was right upon them (2 Chr. 36:16–17; Jer. 5:11–14; Ezek. 12:21–23).

 

ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒွါဒသမ ရာစုနှစ် ရှုထောင့်မှ “နောက်ဆုံးနေ့ရက်များ” (၂ ပေတရု ၃:၃) ၏ ပြည့်စုံမှုကို အနာဂတ်တွင် ရှာဖွေနေသော်လည်း၊ ပေတရု၏ အတွေးအခေါ်တွင်—ဓမ္မသစ်တွင် အခြားနေရာများကဲ့သို့—နောက်ဆုံးနေ့ရက်များသည် ယေရှု၏ ပထမ ကြွလာခြင်းနှင့် စတင်ခဲ့သည် (တမန် ၂:၁၅-၁၇။ ၁ ပေတရု ၁:၂၀။ ၁ ယောဟန် ၂:၁၈။ ယုဒ ၁:၁၈။ ဟေဗြဲ ၁:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ပြက်ယယ်သူများကို ဆက်လက် မျှော်လင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို တိုးပွားလာမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ပေတရုသည် အသင်းတော်၏ အတွေ့အကြုံတွင် ဤပရောဖက်ပြုချက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြည့်စုံမှုကို တွေ့ရှိပုံရသည်။

While from our vantage point in the twenty-first century we look to the future for the completion of “the last days” (2 Pet. 3:3), in Peter’s mind—as elsewhere in the NT—the last days began with the first coming of Jesus (Acts 2:15–17; 1 Pet. 1:20; 1 John 2:18; Jude 1:18; cf. Heb. 1:2). Thus, while such scoffers should continue to be expected and even to increase as time passes and the coming of the Lord draws near, Peter seems to find in the experience of the church a partial fulfillment of this prophecy.

 

တကယ်တော့ အခန်း ၂ တွင် ပြောဆိုခဲ့သော မှားယွင်းသော ဆရာများသည် ၃:၃-၄ ရေးသားချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ ရှိနေပုံရသည်။ ဤသူများတွင်လည်း အဓိက လက္ခဏာမှာ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒများအတိုင်း နေထိုင်ခြင်း ဖြစ်သည် (၂:၁၀၊ ၁၃-၁၄၊ ၁၈)။ ထို့အပြင် မှားယွင်းသော ဆရာများ၏ လွတ်လပ်ခြင်း အဆိုများ (၂:၁၉-၂၀)၊ ပေတရု တရားစီရင်ခြင်း၏ ဧကန်မှန်ကန်မှုကို သက်သေပြရာတွင် ဆန့်ကျင်သည် (၂:၄-၁၀)၊ သည် ၃:၄ တွင် ပြက်ယယ်သူများ၏ ပြက်ယယ်သော မေးခွန်းနှင့် ကောင်းစွာ ကိုက်ညီသည်။ ယနေ့ပင် မကြာခဏ ဖြစ်ပွားသည်အတိုင်း၊ ပျက်စီးသော ဘဝနေထိုင်ပုဆန္ဒသည် ပထမဆုံး ပြဿနာ ပေါ်ပေါက်ပုံရပြီး ကျမ်းစာ သင်ကြားချက်ကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းသည် နိယာမမရှိသော လုပ်ရပ်များအတွက် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်လာသည်။ ပြက်ယယ်သူများသည် မြေကြီးသည် “ဘိုးဘေးများ” (ဆိုလိုသည်မှာ ဘိုးဘေးများ) “အိပ်ပျော်သွားချိန်” (ဆိုလိုသည်မှာ သေဆုံးချိန်) မှစ၍ အတူတူပင် ရှိနေဆဲဟု ဆင်ခြေပေးခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ပေတရုသည် ဓမ္မဟောင်း ဘိုးဘေးကြီးများ၏ သေဆုံးမှုကို ရည်ညွှန်းပုံရသည်၊ ကျမ်းစာတွင် “ဘိုးဘေးများ” သို့မဟုတ် “ဘိုးဘေးများ” ဟု အသုံးများသော အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။ အချို့က ယေရှု၏ ချက်ချင်း ပြန်ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ်တော် ကြွလာမှီ သေဆုံးခဲ့သော ပထမဆုံး ခရစ်ယာန်များကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။

Indeed, the false teachers spoken of in chapter 2 seem to have been on his mind as he wrote 3:3–4; for a main characteristic of these too was living according to their own desires (2:10, 13–14, 18). Further, the false teachers’ claims to liberty (2:19–20), which Peter counters in demonstrating the certainty of judgment (2:4–10), fits well with the scoffers’ sarcastic question of 3:4. As so often even today, the attraction of corrupt living appears as the initial problem, and the questioning of biblical teaching arises as a justification for unprincipled actions. The scoffers’ rationalized that the earth was still pretty much as it had been since the “fathers” (i.e., ancestors) “fell asleep” (i.e., died). Here, Peter likely refers to the deaths of the OT patriarchs, the common biblical meaning for “the fathers” or “ancestors.” Some also suggest that it could refer to the first Christians, who had expected Jesus’s immediate return but who had died before His coming.

 

၃:၅-၁၀။ ကိုယ်တော်ကြွလာခြင်း ကတိတော်သည် ဧကန်မှန်ကန်သည်။ ပြက်ယယ်သူများ၏ အဆိုများကို ပေတရု၏ အဖြေသည် နှစ်ပိုင်းရှိပြီး အခန်း ၅-၇ တွင် ယေရှု ကြွလာခြင်းကို သံသယဝင်ရန် သူတို့၏ အကြောင်းပြချက်ဖြင့် စတင်သည်။ ဘိုးဘေးများ ခေတ်မှစ၍ အရာများ ရိုးရိုး ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသည်ဟု သူတို့၏ အဆိုကို (၃:၄) ပေတရုသည် မြေကြီး အရေးကိစ္စများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တက်ကြွသော အာဏာကို သက်သေပြသော အပြိုင် ကြေညာချက် သုံးခုဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။ ပထမဦးစွာ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် ဖန်ဆင်းခဲ့သော ဘုရားသခင်ကို သူတို့ မေ့လျော့နေကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၁၊ ၆-၈။ ဆာလံ ၃၃:၆) နှင့် မြေကြီး (၂ ပေတရု ၃:၅)။ ဂရိဘာသာတွင် အခန်း ၅ အဆုံးတွင် ပေတရု၏ စကားများသည် မြေကြီးသည် ရေမှ ထွက်ပေါ်လာသည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၁) နှင့် ရေအားဖြင့် (ကုန်းမြေသည် ရေများကို ပင်လယ်များထဲ စုစည်းခြင်းကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ကမ္ဘာဦး ၁:၉-၁၀) ဟု ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယ၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ရေဖြင့် ကိုယ်တော် ဖန်ဆင်းခဲ့သော ကမ္ဘာကို ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးခြင်းတွင် ပျက်စီးစေခဲ့သည် (၂ ပေတရု ၃:၅-၆။ ကမ္ဘာဦး ၆-၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပြက်ယယ်သူများ အဆိုအတိုင်း ဖန်ဆင်းခြင်းမှစ၍ အရာအားလုံး တူညီစွာ ရှိနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်မှန်း ရှင်းလင်းသည်။ တတိယ (၂ ပေတရု ၃:၇)၊ ဤတူညီသော နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ယခုပင် ဘုရားသခင် တရားစီရင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်သည်အထိ ထိန်းသိမ်းထားသည်—ယခုတစ်ကြိမ် ရေမဟုတ်ဘဲ မီးဖြင့် (ဟေရှာယ ၆၆:၁၅။ မာလခိ ၄:၁)။ ပေတရုသည် ဤတရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားမကိုးကွယ်သူများအပေါ် ရောက်ရှိမည်ဟု မှတ်ယူခြင်းဖြင့် သူ၏ အချက်ကို နှိပ်ကွပ်သည်၊ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ဆန္ဒရှိသော အပြုအမူတွင် ဤပြက်ယယ်သူများကို ဆိုလိုသည်။

3:5–10. The Promise of His Coming is Sure. Peter’s answer to the scoffers’ claims is in two parts, beginning first, in vv. 5–7, with their rationale for doubting the coming of Jesus. To their claim that things simply proceed as they have since the time of the patriarchs (3:4), Peter responds with three parallel statements demonstrating God’s active authority over the affairs of the earth: First, they were forgetting that God is the One who created, by His own word, both the heavens (Gen. 1:1, 6–8; Ps. 33:6) and the earth (2 Pet. 3:5). In the Greek, Peter’s words at the end of v. 5 indicate that the earth came out of water (Gen. 1:1) and by means of water (in that land appeared because of the gathering together of the waters into seas; Gen. 1:9–10). Second, by God’s word and with water, the world He had created was destroyed in a great flood (2 Pet. 3:5–6; cf. Gen. 6–8). Clearly, all things had not remained as they were since Creation as the scoffers claimed. Third (2 Pet. 3:7), by this same word the heavens and the earth are even now being preserved until God is ready to bring judgment on them—this time not by water but by fire (Is. 66:15; Mal. 4:1). Peter drives home his point by noting that this judgment would come on the ungodly, implying especially these scoffers in their lustful behavior.

 

ဘုရားသခင်သည် ဧကန်စင်စစ် တာဝန်ယူထားပြီး ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်တွင် ကတိတော်ကို ဆောင်ရွက်မည်ဟု သက်သေပြပြီးနောက်၊ ပေတရုသည် ခရစ်တော် ကြွလာခြင်း ကတိတော်နှင့် ပတ်သက်၍ အခန်း ၄ ၏ ပြက်ယယ်သူများ၏ ပထမ မေးခွန်းဆီသို့ လှည့်သည်။ ပေတရုသည် ပြက်ယယ်သူများ မေ့လျော့နေသော အရာများကို ညွှန်ပြပြီးသည်နှင့် ယုံကြည်သူများကို မမေ့ရန် တိုက်တွန်းသည် (အခန်း ၈)။ ဤနေရာတွင် သူ၏ ပထမ အချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ အချိန်ရှုထောင့်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် မတူကြောင်း ဖြစ်ပြီး သူ ယခင် ပြောဆိုခဲ့သော ဓမ္မဟောင်း ကျမ်းစာ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကြေညာချက်တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည် (ဆာလံ ၉၀:၄။ ဆာလံ ၃၉:၄-၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပေတရုရော မောရှေရော ပရောဖက်ပြုချက် အချိန်တွက်ချက်ရန် တစ်ရက်ကို တစ်ထောင်နှစ်အတိအကျ ကိုယ်စားပြုသော တိကျသော သင်္ကေတ နံပါတ်စနစ်ကို ထောက်ခံခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်း၏ မမျှော်လင့်နိုင်သော သဘောကို သတိပေးခဲ့သည် (၂ ပေတရု ၃:၁၀)။

Having demonstrated that God is definitely in charge and will carry out His promise in His own time, Peter turns in 3:8–10 to the scoffers’ initial question of v. 4 regarding the promise of Christ’s coming. Peter had just finished pointing out things the scoffers were forgetting (v. 5) and now urged believers not to forget (v. 8). His initial point here is that God’s view of time is different from ours, alluding to one of those reliable declarations of OT Scripture that he had spoken of earlier (Ps. 90:4; cf. Ps. 39:4–5). Neither Peter nor Moses advocated any sort of specific symbolic numbering system for calculating prophetic time in which one day would represent exactly one thousand years. Rather, he warned of the unexpected nature of the Lord’s coming (2 Pet. 3:10).

 

သခင်ဘုရားသည် ကတိတော်ကို ထားရန် နှေးကွေးသည်ဟု စိုးရိမ်မည့်အစား၊ ယုံကြည်သူများသည် ဆန္ဒရှိသူ အားလုံး နောင်တရရန် အချိန်ပေးခြင်းတွင် ကိုယ်တော်၏ ခံနိုင်ရည်ရှိသော ကရုဏာတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်နိုင်သည် (အခန်း ၉။ ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆။ ယောလ ၂:၁၂-၁၃။ ဟဗကုက် ၂:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောင်တရခြင်း (မဲတနိုးယာ) ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်အား နာခံမှုတွင် နေထိုင်ရန် နှလုံးသား ပြောင်းလဲ သို့မဟုတ် လှည့်ခြင်း ဖြစ်သည် (လုကာ ၃:၈။ တမန် ၂၆:၂၀။ ၁ သက် ၁:၉-၁၀)။ ထိုကဲ့သို့ နောင်တရခြင်းသည် မှားယွင်းသော ဆရာများ၊ တပါးအမျိုးသားများ သို့မဟုတ် ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်အပေါ် ကတိကဝတ်မှ လွတ်ကျသွားသူ မည်သူမဆို သင့်တော်သည် (လုကာ ၃:၇-၈။ ယာကုပ် ၄:၁-၁၀။ ဗျာဒိတ် ၂:၅၊ ၁၉-၂၀)။

Instead of worrying that the Lord is slow to keep His promise, believers can be grateful for His long-suffering/patient compassion in allowing time for all who are willing to repent (v. 9; Ex. 34:6; Joel 2:12–13; cf. Hab. 2:3). Repentance (metanoia) means a change or turning of one’s heart to live in submission to God (Luke 3:8; Acts 26:20; 1 Thess. 1:9–10). Such repentance is appropriate not just for false teachers, Gentiles, or non-Christians but for any who have slipped away from their commitment to God (Luke 3:7–8; James 4:1–10; Rev. 2:5, 19–20).

 

သခင်ဘုရား ကြွလာမည့် နေ့သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာမည် ဧကန်ဖြစ်သည် (၂ ပေတရု ၃:၁၀)။ ဤရောက်ရှိခြင်းကို ပေတရု၏ တက်ကြွသော ဖော်ပြချက်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်နှင့် ဆင်ခြင်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ဒြပ်စင်များကို အရည်ကျိုစေသော ပြင်းထန်သော အပူကို ခံစားရနှင့် ကောင်းကင်များ ပျက်စီးသွားသော ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားရန် ခပ်သေးသေး ခံစားနိုင်သည်။ အခန်းကျမ်း၏ နောက်ဆုံး စကားလုံးသည် မတူညီသော လက်ရေးမူများတွင် ကွဲပြားသည်။ အချို့ လက်ရေးမူများတွင် ကတကာယေဆေတိုင် (“မီးလောင်ပျက်စီးမည်”) ဟု စကားလုံး ရှိပြီး အချို့တွင် ဟယူရက်သဲဆေတိုင် (“ဖော်ထင်မည်/ချပြမည်/တွေ့ရှိမည်”) ရှိသည်။ စာသား သက်သေ အထောက်အထားများက မီးလောင်ပျက်စီးမည့်အစား ဟယူရစ်ကို ကြိယာ၊ စစ်မှန်အားဖြင့် “တွေ့ရှိမည်/ဖော်ပြမည်” ဟု ဆိုလိုသည်ကို ထိန်းသိမ်းသင့်ကြောင်း အကြံပြုသည်။ ဤသည်မှာ ဤမြေကြီးပေါ်တွင် ပြုခဲ့သော အရာအားလုံးကို တရားစီရင်ချိန်တွင် ဘုရားသခင်မှ “တွေ့ရှိမည်” ဟု အတွေးကို အကြံပြုပုံရသည် (၃:၁၄ တွင် “တွေ့ရှိခြင်း” အသုံးပြုမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။ ၁ ပေတရု ၁:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

The day of the Lord’s coming will indeed arrive, though unexpectedly (2 Pet. 3:10). Peter’s vivid description of this arrival is a dreadful and sobering one. One can almost feel the intense heat melting the elements and hear the roaring noise of the heavens being destroyed. The final word in the verse varies in different manuscripts. Some manuscripts have the word katakaēsetai (“will be burned up”), while others have heurethēsetai (“will be exposed/laid bare/found”). The textual evidence suggests that, rather than “burned up,” we should keep the verb heuriskō, meaning literally “will be found/disclosed.” This seems to suggest the idea that all things done on this earth will be “found out” by God at the judgment (compare the use of “found” in 3:14; cf. 1 Pet. 1:7).

 

၃:၁၁-၁၆။ ကိုယ်တော်ကြွလာခြင်းသည် ယုံကြည်သူများအတွက် ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ ပေတရုသည် သခင်ဘုရား ကြွလာချိန်တွင် ပျက်စီးခြင်း မြင်ကွင်းမှ ယုံကြည်ကြောင်း ဝန်ခံသူများအတွက် သက်ဆိုင်မှုများကို အကြံပြုရန် လှည့်သည်။ ယခင် အခန်းကျမ်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံဖော်ချက်ကို ရှုမြင်ရာတွင် ပထမ အချက်မှာ ယုံကြည်သူများသည် ဧကန်စင်စစ် ဤပျက်စီးခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်း မဖြစ်လိုကြပေ (အခန်း ၁၁)။ ဧကန်စင်စစ် ၁:၃-၁၁ တွင် ပြောဆိုခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုနှင့် ခွန်အားပေးမှုကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လက်ခံခဲ့သူများသည် မှားယွင်းသော ဆရာများနှင့် ကမ္ဘာ၏ ပျက်စီးမှုမှ ခွဲခြားထားသော ဘုရားကိုးကွယ်ပြီး သန့်ရှင်းသော နေထိုင်ပုံ နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေမည်။ သို့ရာတွင် ပြက်ယယ်သူများနှင့် မှားယွင်းသော ဆရာများ လေ့ကျင့်သော အပြစ်ဆန္ဒများသည် အမြဲ သွေးဆောင်မှု ဖြစ်သည်။ လာမည့် ပျက်စီးခြင်း၏ အမှန်တရားကို ဒုတိယအကြိမ် ဖော်ပြချက် (၃:၁၂) သည် ထိုကဲ့သို့ ဆန္ဒများကို လိုက်နာခြင်း၏ နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။

3:11–16. What His Coming Means for Believers. Peter next turns from the scene of destruction at the Lord’s coming to suggest implications for those professing to believe. In view of the fearsome portrayal in the previous verse, the first point is that believers will, of course, not want to be a part of this destruction (v. 11). Certainly, those who have accepted by faith the cleansing and empowering of God spoken of in 1:3–11 will seek godly and holy ways of living, set apart from the corruption of the false teachers and the world. Yet sinful desires, such as those practiced by the scoffers and false teachers, are always a temptation. The reality of the coming destruction, described a second time in 3:12, is a reminder of the ultimate outcome of following such desires.

 

ကိုယ်တော်ကြွလာခြင်းအတွက် အဆင်သင့် ရှိနေရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ အဆက်မပြတ် မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၂)။ ဤနေရာတွင် “မျှော်လင့်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသော စကားလုံး (ပရိုစဒိုကာအို) ကို အခန်း ၁၂-၁၄ တွင် သုံးကြိမ် အသုံးပြုပြီး လူရှည်ကြီး စောင့်ဆိုင်းရုံသာမက ယုံကြည်မှု ရှိသော မျှော်လင့်ချက်ကို အကြံပြုသည်။ ပေတရုသည် ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော်ကြွလာခြင်းကို မည်သို့ အလျင်အမြန် သို့မဟုတ် မြန်ဆန်စေနိုင်မည်ကို မရှင်းပြသော်လည်း အခန်း ၉ တွင် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ဆိုင်းခြင်း၏ တစ်ပိုင်းမှာ လူများ နောင်တရလိုခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်ပိုင် မှားယွင်းမှုအတွက် ကိုယ်တော်ထံ နောင်တရခြင်းနှင့် အခြားသူများကို နောင်တရရန် ဆွဲဆောင်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်ကြွလာခြင်းကို အလျင်အမြန် ပြုလုပ်ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ပါဝင်နိုင်သော အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၁၄။ ၂၈:၁၉-၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၁:၅-၇ တွင် ပေတရု ဖော်ပြခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး အလှတရားသည် အသင်းတော်တွင်း နှင့် အသင်းတော်အားဖြင့် နေထိုင်ချိန်တွင် အပြစ်ကြောင့် ဤကမ္ဘာတွင် တိုးပွားလာသော ပျက်စီးမှုနှင့် ရုပ်ဆိုးမှုနှင့် ထင်ရှားစွာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော် မကြာမီ ကြွလာခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဘုရားသခင်ရှေ့ နောင်တရခြင်း၏ နောက်ဆုံးနေ့ မက်ဆေ့ချ်ကို ယုံကြည်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှု ပေးမည်။

The best way to remain prepared for His coming is to be constantly looking forward to it (v. 12). The word translated here as “looking for” (prosdokaō) is used three times in vv. 12–14 and suggests not just patient waiting but confident expectation. Peter does not explain here how one might hasten or speed His coming, however v. 9 has revealed that one aspect of God’s waiting is His desire for people to repent. Coming to Him in repentance for our own wrongdoing, and drawing others to repentance, is a part we can play in hastening His coming (cf. Matt. 24:14; 28:19–20). The beauty of God’s character, as described by Peter in 1:5–7, when lived out in and by the church will contrast vividly with the growing destruction and ugliness brought about by sin in this world and will lend credibility and attractiveness to the last day message of repentance before God in the face of His soon coming.

 

ယုံကြည်သူများသည် သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမျှသာမက အပြစ်၏ နာကျင်မှုနှင့် ဖိနှိပ်မှု အနှောင့်အယှက် အားလုံး ထာဝရ ပျက်ပြယ်သွားမည်ကြောင့်သာမက မျှော်လင့်ကြသည် (၃:၁၃)။ ဟေရှာယ ၆၅:၁၇ တွင် အချိန်အတော်ကြာ ပရောဖက်ပြုချက် ပေးခဲ့သော ကောင်းကင်သစ်နှင့် မြေကြီးသစ် ကတိတော်ကို လိုကြသည်။ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပျက်စီးမှုနှင့် ဖျက်ဆီးမှု အုပ်ချုပ်မှုကို အစားထိုးမည်မှာ ဘုရားသခင်၏ စင်ကြယ်ပြီး ချစ်ခြင်းရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Believers look for the Lord’s coming not simply out of fear or because every trace of evil—every hurt and oppression of sin—will be done away with forever (3:13). Rather, they long for the promise of a new heaven and a new earth, prophesied long ago in Isaiah 65:17. Replacing the rule of degradation and ruin caused by sin will be its opposite—the pure and loving righteousness of God.

 

ဖြောင့်မတ်ခြင်းဖြင့် သွင်ပြင်လက္ခဏာ ရှိသော မြေကြီးသစ်တွင် နေထိုင်ရန် မျှော်လင့်ခြင်းသည် အညစ်အကြေး ကင်းမဲ့၊ အပြစ်မရှိ၊ ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်စွာ တွေ့ရှိရန် ကြိုးစားအားထုတ်ရန် ကြွယ်ဝသော လှုံ့ဆော်မှု ပေးသည် (၂ ပေတရု ၃:၁၄)။ ဤ ဖော်ပြချက်များသည် ပေတရု ပြောဆိုခဲ့သော မှားယွင်းသော ဆရာများကို သတ်မှတ်ခဲ့သော အချက်များ၏ အတိအကျ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည် (၂:၁၃)။ ဤသူများသည် အတိတ် အပြစ်များမှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည် (၁:၉)။ သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ကိုယ်ပိုင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ဝမ်းမြောက်စွာ သတိရပြီး နောင်တရခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်တွင် ဆက်လက် အညစ်အကြေး ကင်းမဲ့စွာ တွေ့ရှိရန် ရှာဖွေနိုင်သည် (ဆာလံ ၅၁:၂-၃။ ယေရမိ ၃၃:၈။ ဧဖက် ၅:၂၅-၂၇။ ကောလောသဲ ၁:၂၂။ ၁ ယောဟန် ၁:၇၊ ၉)။ ခရစ်တော်၏ သွေးတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်မှ ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးသနားခဲ့သော ဤ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုသည် ကျမ်းစာတွင် နှလုံးသားနှင့် ဘဝ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု သက်ဆိုင်ရာ ခွဲခြားခြင်း မရှိပေ။ ဘုရားသခင်၏ ပေးကမ်းချက်ကို သတိရခြင်း (၂ ပေတရု ၁:၃-၄) သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း နေထိုင်သော နယ်ပယ်တွင် ဘဝအတွက် ပြင်ဆင်ရာတွင် ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း အရည်အသွေးများ ကြီးထွားရန် ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို လှုံ့ဆော်သည် (၁:၅-၇။ ၃:၁၇)။ ဤနည်းဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် ကိုယ်တော်ကြွလာချိန်တွင် ယေရှုမှ ငြိမ်သက်စွာ တွေ့ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ထာဝရ နိုင်ငံတော်ထဲ ကြွယ်ဝစွာ ပေးကမ်းခဲ့သော ကြိုဆိုဝင်ရောက်မှုကို တွေ့ရှိမည် (၁:၁၁။ ၁ ပေတရု ၁:၃-၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Looking forward to dwelling in a new earth characterized by righteousness provides rich motivation to diligently seek to be found spotless, blameless, and at peace with God (2 Pet. 3:14). These descriptors are the exact opposite of those attributed to the false teachers Peter spoke of in 2:13. These had forgotten their cleansing from past sins (1:9). Believers, however, can joyfully recall their own cleansing and seek to continue to be found spotless in Him through repentance (Ps. 51:2–3; Jer. 33:8; Eph. 5:25–27; Col. 1:22; 1 John 1:7, 9). This cleansing—gifted to us by God through Christ’s blood—is never separated in Scripture from a corresponding cleansing of one’s heart and life. Rather, recalling God’s provision (2 Pet. 1:3–4) stimulates diligence in growing the qualities of godliness (1:5–7; 3:17) in preparation for life in a realm where righteousness dwells. In this way, believers will be found at peace by Jesus at His coming, when they will find a welcome entrance into God’s eternal kingdom abundantly supplied for them (1:11; cf. 1 Pet. 1:3–5).

 

ပေတရု ရေးသားခဲ့သော ယုံကြည်သူများ အများစုကို ပေါလုမှ ခရစ်တော်ထံ ဆောင်ကြဉ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သောကြောင့်၊ ပေတရုသည် ပေါလုသည်လည်း ယေရှု၏ ကြွလာခြင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်း နှင့် ယုံကြည်သူ၏ ဘဝတွင် ဘုရားကိုးကွယ်သော နေထိုင်မှု၏ နေရာကို ရေးသားခဲ့ကြောင်း မှတ်ယူသည် (ရောမ ၂:၁-၁၁။ ဂလာတိ ၅:၁၉-၂၅။ ၁ သက် ၄:၁၅-၁၈)။ ပေါလု၏ အချို့ စာများ နားလည်ရန် ခက်ခဲကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်း—ထိုအချိန်ကပင်—ပေတရုသည် ပေါလု၏ သင်ကြားချက်များ၏ အချို့ မှားယွင်းမှုများ (မှားယွင်းသော ဆရာများမှ ဖြစ်နိုင်သည်) ကို သိရှိကြောင်း အကြံပြုသည်။ ဤဆရာများသည် ယုံကြည်ခြင်းသက်သက်ဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း ပေါလု၏ သင်ကြားချက်ကို မှားယွင်းစွာ အသုံးချ၍ လွတ်လပ်ခြင်း အဆိုများကို မမှန်ကန်စွာ ပံ့ပိုးခဲ့နိုင်သည် (ဥပမာ၊ ရောမ ၃:၂၈။ ဂလာတိ ၂:၁၆)။ ပေတရုသည် ပေါလု၏ စာများကို ကျမ်းစာဟု ရည်ညွှန်းသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုအချိန်ကပင် ဘုရားသခင်မှ လှုံ့ဆော်ခံရ၍ ယုံကြည်သူများအတွက် အာဏာရှိသည်ဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်၊ ပေါလုကိုယ်တိုင်လည်း အဆိုခဲ့သော အဆို ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ၁ ကောရိန် ၁၁:၂၃။ ဂလာတိ ၁:၈-၁၂။ ဧဖက် ၃:၃)။

Since many of the believers to whom Peter wrote were likely brought to Christ by Paul, Peter notes that Paul too had written of Jesus’s coming, His salvation, and the place of godly living in the life of the believer (Rom. 2:1–11; Gal. 5:19–25; 1 Thess. 4:15–18). The acknowledgment that some of Paul’s writings were hard to understand—even at that time—suggests that Peter knew of some distortions (likely by the false teachers) of Paul’s teaching. These teachers may have falsely supported their claims to liberty by misusing Paul’s teaching on salvation by faith alone (e.g., Rom. 3:28; Gal. 2:16). Peter refers to Paul’s writings as Scripture, meaning they were recognized even at this point as inspired by God and authoritative for believers, a claim that Paul himself also made (e.g., 1 Cor. 11:23; Gal. 1:8–12; Eph. 3:3).

 

၃:၁၇-၁၈

3:17–18

 

စာ အဆုံး

Letter Conclusion

 

နောက်ဆုံး အခန်းကျမ်းများတွင် ပေတရုသည် စာ၏ အဓိက စိုးရိမ်မှု နှစ်ခုကို အကျဉ်းချုပ်သည်။ သူ တစ်ခုချင်း ငြင်းခုံရာတွင် အခြေခံမှာ ယေရှု၏ ကြွလာခြင်း၏ ဧကန်မှန်ကန်မှု အသိပညာ ဖြစ်ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် တရားစီရင်ခြင်း အချိန်များနှင့်အတူ ပြီးပြည့်စုံပြီး ထာဝရ ကမ္ဘာသစ်ကို နောက်ဆုံး ဖြစ်ပေါ်စေမည်။ သူသည် အခန်း ၂ နှင့် ၃က တွင် ဆွေးနွေးခဲ့သော အမှားကျရောက်ခြင်းမှ သတိထားရန် ကာကွယ်ရေး အလုပ်ကို ပထမဆုံး ပြောဆိုသည် (၃:၁၇)၊ မှားယွင်းသော ဆရာများနှင့် ပြက်ယယ်သူများ၏ အပြုအမူတွင် သက်သေ ပြထားသော အမှားကဲ့သို့။ အာသဲမိုစ် ဟု စကားလုံး (ဤနေရာနှင့် ဆိုဒုံ နေထိုင်သူများတွင် ၂:၇) သည် ကိုယ်ကျင့်တရား ထိန်းချုပ်မှု အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ထားသော လူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ပေတရု၏ ဒုတိယ နှင့် အခြေခံ စိုးရိမ်မှုမှာ စာ စတင်ခဲ့သော အရာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန် ကြီးထွားမှု၏ အပြုသဘော အခွင့်အရေး။ ၁:၈-၁၁ တွင်ကဲ့သို့ သူသည် ဤကြီးထွားမှု၏ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားမှု သဘောကို အလေးပေးသည်။ ကြီးထွားမှုဆီသို့ လူ့တုံ့ပြန်မှု ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို သူ၏ မကြာသေးမီ အလေးပေးမှုမှ လှည့်ပြီး သူ၏ မူလ အချက်ဆီသို့ ပြန်သွားသည် ၁:၂-၄ တွင်။ ယေရှုခရစ်၏ ကျေးဇူးတော် (“ထိုက်တန်မှု မရှိသော ကျေးဇူး”) နှင့် ကိုယ်တိုင် သိခြင်း (ဂနိုဆစ်) တွင် ဆက်လက် ကြီးထွားမှုနှင့် ဤကမ္ဘာ၏ ပျက်စီးမှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ပေတရုသည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ရခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ၊ ဒေါက်ဆိုလိုဂျီ (အခန်း ၁၈) တွင် ထာဝရ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းရန် အံ့သြဖွယ် မျှော်လင့်ချက်ကို ရည်ညွှန်းသည်။

In the final verses, Peter condenses the two main concerns of the letter. The basis on which he argues for each of them is the knowledge of the certainty of Jesus’s coming, with its moments of terrible judgment that will ultimately usher in a perfect and everlasting new world. He first speaks of the defensive task, discussed in chapters 2 and 3a, of being vigilant against falling for error (3:17), such as that evidenced in the behavior of the false teachers and scoffers. The word athesmos (here and in 2:7 of the residents of Sodom) refers to people in abandonment of all moral restraint. Peter’s second and fundamental concern is the one with which he began the letter: the positive privilege of Christian growth. As in 1:8–11, he emphasizes the ongoing nature of this growth. Turning from his recent emphasis on the human response of diligence toward growth, he refers back to his original point in 1:2–4: it is in the grace (“undeserved favor”) and personal knowing (gnosis) of Jesus Christ that ongoing growth and escape from this world’s corruption is possible. No wonder Peter ends with praise to God in a doxology (v. 18), referring to the wonderful hope of glorifying God throughout eternity.