အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
၁
ပေတရု
1 PETER
နိဒါန်န်း
INTRODUCTION
စာမျက်နှာနှင့်
ရေးသားသူ။ ရှေးဟောင်းဂရိ လက်ရေးစတမ်းများတွင် အစောဆုံး ခေါင်းစဉ်များသည် တတိယနှင့်
စတုတ္ထမြောက် ရာစုနှစ်မှ “ပေတရု၏ စာအုပ် ပထမ” နှင့် “ပေတရု၏ စာအုပ် ပထမ”
သာဖြစ်သည်။ အခြား ဓမ္မသစ်စာများကဲ့သို့ နောက်ပိုင်းစာရေးများက
ပိုမိုဖော်ပြချက်ရှိသော ခေါင်းစဉ်များ ထည့်ခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် “သန့်ရှင်းသော
တမန်တော် ပေတရု၏ (ပထမ) ကက်သလစ်စာ”၊ “သန့်ရှင်းသော တမန်တော် ပေတရု၏ ကက်သလစ်စာ”
နှင့် ဆယ်တစ်ရာစုတစ်ခုတွင် “ယုဒယုံကြည်သူများအတွက် ပေတရု အမိန့်ပေးသော ပထမစာ” ဟူ၍
ဖြစ်လာသည်။ “ကက်သလစ်” ဆိုသည်မှာ “အားလုံးပါဝင်သော” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး
သတ်မှတ်ထားသော အသင်းတော်တစ်ခုခုသို့ မဟုတ်ဘဲ ရေးသားထားသောကြောင့် ဤစာကို ဓမ္မသစ်၏
ကက်သလစ် သို့မဟုတ် အလုံးစုံသော စာများအပိုင်းတွင် ထည့်သွင်းထားသည် (ပေတရု၊ ယောဟန်၊
ယာကုပ်၊ ယုဒ စာများ)။
Title
and Authorship. Among ancient
Greek manuscripts, the earliest extant titles given to this epistle date to the
third and fourth century and are simply “Epistle of Peter A” and “of Peter A.”
As with other NT letters, later scribes occasionally expanded the title to make
it more descriptive. This resulted in titles like “The (First) Epistle of the
Holy Apostle Peter,” “The (First) Catholic Epistle of the Holy Apostle Peter,”
and, in one eleventh-century manuscript, “The First Letter Peter Decreed for
the Faithful Jews.” The word “catholic,” which means “universal,” was attached
to some titles because the letter is not addressed to any specific church. This
is why 1 Peter is also placed in the section of the NT known as the Catholic or
General Epistles (the letters of Peter, John, James, and Jude).
ရေးသားသူက
ကိုယ်တိုင်ကို ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော် ပေတရု (၁:၁)၊ အကြီးအကဲတစ်ဦး၊ ခရစ်၏
ခံစားခြင်းများကို မျက်မြင်တွေ့သူဟု ဖော်ပြထားသည် (၅:၁)။ စာတစ်အုပ်လုံးသည်
ရေးသားသူသည် ယေရှု၏ အမှုတော်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သူဟု ထင်ရှားစေသည် (၂:၂၀-၂၅)၊
သုံးစွဲသော စကားလုံးများသည် တမန်တော်စာတွင် ပေတရုအား သွန်သင်ထားသော စကားများနှင့်
ဆင်တူသည်။ ရှေးခရစ်ယာန်များက ပေတရုကို ရေးသားသူအဖြစ် တညီတညွတ်တည်း
အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ခေတ်သစ်ပညာရှင်အချို့က ဂရိဘာသာစကား၏
ကောင်းမွန်မှုသည် ပေတရုကဲ့သို့ ပညာဝါမရှိသူ (တမန်တော် ၄:၁၃) မရေးနိုင်ဟု ဆိုကြသည်။
ထို့ပြင် ပေါလု၏ ဓမ္မသင်ကြောင်းနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။
ဤအရေးကြီးချက်များကို ပေတရုက ဆီလဝန် (ဆီလာ) ကို အတွင်းရေးမှူးအဖြစ်
အသုံးပြုခဲ့ခြင်း (၁ပေ ၅:၁၂) နှင့် ပေတရုနှင့် ပေါလုတို့၏ ခရစ်တော်ဗဟိုပြု
ဓမ္မသင်ကြောင်း ဆင်တူခြင်း (ဂလာတိ ၁:၁၈; ၂:၇-၉) ဖြင့် ရှင်းပြနိုင်သည်။ ပေတရုမဟုတ်ပါက သူ၏ နာမည်သာ
ရှေးဟောင်းလက်ရေးစတမ်းများတွင် တွဲထားခြင်း ထူးဆန်းမည်။
The author identifies himself as Peter, an
apostle of Jesus Christ (1:1), an “elder,” and a witness of the sufferings of
Christ (5:1). Not only does the account give the impression that the author
was, in fact, an eyewitness of Jesus’s ministry (2:20–25), but the terminology
also resembles some of the words attributed to Peter in Acts (e.g., 1:2, 20;
2:4 and Acts 2:23; 1 Pet. 1:12; 3:22; 4:1 and Acts 2:33; 1 Pet. 1:11; 3:15;
4:12 and Acts 2:36; 1 Pet. 3:22 and Acts 2:38; 1 Pet. 4:5 and Acts 10:42). While
early Christians unanimously recognized Peter as the author, some recent
scholars have raised objections that the fine quality of the author’s Greek
could not have been written by someone like Peter, who lacked formal training
(Acts 4:13). Additionally, it is claimed that the letter shares far too many
similarities to Pauline theology for Peter to have written it. These
objections, however, are easily explained, given that Peter used the erudite
Silvanus (Silas) as his secretary (1 Pet. 5:12), and that Peter and Paul shared
a similar Christ-centered theological outlook (Gal. 1:18; 2:7–9). If Peter were
not the author, it would be strange that only his name was attached to this
epistle in the ancient manuscripts.
ရက်စွဲ။ ဤစာကို ပေတရု
သေဆုံးမှီ ရေးသားခဲ့သည်၊ ရောမမြို့တွင် နီရိုမင်းဧကရာဇ်၏
ခရစ်ယာန်ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုအတွင်း ဖြစ်သည်။ နီရိုသည် အေဒီ
၆းးမြို့မီးလောင်မှုအတွက် ခရစ်ယာန်များကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ ပေတရုက ဧကရာဇ်ကို
လေးစားရန် တိုက်တွန်းထားသောကြောင့် (၁ပေ ၂:၁၃၊ ၁၇) စာကို အေဒီ
ခြောက်ဆယ်အစောပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ ပြဿနာများ မစမီ (ပေတရုက
ရောမမြို့ကို “ဗာဗုလုန်” ဟု ဥပစာဖြင့် ခေါ်သည်၊ ၅:၁၃; ဗျာဒိတ် ၁၄:၈; ၁၆:၁၉; ၁၇:၅၊ ၉၊ ၁၈)။ ရှေးခရစ်ယာန်ဓလေ့အရ
ပေတရုသည် ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အသေသတ်ခံရမှီမီ ရောမတွင် နောက်ဆုံးနှစ်များကို
ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
Date. The letter was written before Peter’s death,
which occurred in Rome during Nero’s persecution of Christians. Nero blamed the
Christians for a fire that destroyed much of the city in A.D. 64. Since Peter
was encouraging Christians to respect the emperor (1 Pet. 2:13, 17), the letter
was likely written in the early A.D. 60s, before all the trouble began in Rome
(which Peter figuratively refers to as “Babylon”; cf. 5:13; Rev. 14:8; 16:19;
17:5, 9, 18). Early Christian tradition confirms that Peter spent the last
years of his life in Rome before he was martyred for his faith.
နောက်ခံ။ ပေတရုသည်
အစောပိုင်းအသင်းတော်သမိုင်း၏ အရေးကြီးသောအချိန်တွင် ရေးသားခဲ့သည်။ ရောမတွင်
နီရိုညှင်းပန်းမှု (အေဒီ ၆၄-၆၈) မထွက်ပေါ်သေးသော်လည်း အင်ပါယာတစ်ဝိုက်တွင်
ခရစ်ယာန်များအတွက် ပြဿနာများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အထိ ဆီးများက
ခရစ်ယာန်များကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၈:၁၂-၁၆; ၂၁:၃၀-၃၂)။ သို့ရာတွင်
တပါးအမျိုးသားများ ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ အခြေအနေ ပြောင်းလဲလာသည်။
ဤယုံကြည်သူသစ်များသည် ပုဂံများဘုရားကျောင်းများတွင် ပွဲလမ်းများနှင့်
အခမ်းအနားများတွင် ပါဝင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရောမရိုးရာဘုရားများကို
မကိုးကွယ်တော့ခြင်းသည် အံ့အားသင့်စေရုံသာမက စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (၁ပေ ၄:၃-၄)။
လူမှုတန်းတူညီမှုကို အသင်းတော်တွင် ကျင့်သုံးခြင်း—လူမျိုး၊ လူမှုအဆင့်အတန်း၊
ကျား/မ မခွဲခြားဘဲ ခရစ်တော်အတွင် တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်ခြင်း—သည် အင်ပါယာ၏
လူမှုစနစ်ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည် (၁:၁၈)။
Backgrounds. Peter wrote at a critical time in the history
of the early church. Although the Neronian persecution in Rome (A.D. 64–68) had
not yet broken out, trouble was in the air for Christians across the empire. Up
until this point, most of the opposition believers faced had been from
overzealous Jews who felt threatened by this new faith and was limited in
scope. The Roman authorities had more often served to protect than to persecute
Christians (e.g., Acts 18:12–16; 21:30–32). The situation was quickly changing,
however, as a growing number of Gentiles became followers of Jesus. The
decision of these new converts to stop participating in public banquets and
ceremonies held in pagan temples (1 Pet. 4:3–4) and to no longer worship the
traditional Roman gods not only surprised but concerned their contemporaries.
The social equality practiced in the church—that united all believers in Christ
regardless of their ethnic background, social class, or gender—also served to
further threaten the established social order of the empire (1:18).
ခရစ်ယာန်များ
ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ဓလေ့များမှ ထွက်ခွာခြင်းကြောင့် ဘုရားများဒေါသထွက်ပြီး
ရပ်ရွာများကို ပြစ်ဒဏ်ပေးမည်ဟု စိုးရိမ်သောကြောင့် ရပ်ရွာသားများက ခရစ်ယာန်များကို
ဆဲဆိုခြင်း၊ အပြစ်တင်ခြင်း (၃:၉; ၄:၄၊
၁၄) နှင့် ဆိုးယုတ်သူများဟု စွပ်စွဲခြင်း (၄:၁၅) ပြုကြသည်။ တစ်ခါက
နားလည်မှုမရှိခဲ့သော ရပ်ရွာများသည် တိုးပွားလာသော ယုံကြည်ခြင်းအသစ်ကို
သတိပြုမိပြီး အကြမ်းဖက်တုံ့ပြန်မှုများ ရှိလာသည် (၄:၁)။
Concerned that the departure of these Christian
converts from their ancestral ways might anger the gods and result in punitive
consequences for their communities, community members often reviled and
reproached Christians for their faith (3:9; 4:4, 14) and accused them of being
evildoers (4:15). Communities that had once been indifferent were now beginning
to notice the growing new faith and to respond violently against it at times
(4:1).
အာရှမိုင်းနား
တစ်ဝိုက်တွင် ကွဲပြားစွာ နေထိုင်နေသော ယုံကြည်သူများထံ ရေးသားထားသော ပေတရု၏ စာသည်
ဆန့်ကျင်မှုနှင့် ခံစားခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အသင်းတော်ကို အားပေးရန်
ရည်ရွယ်သည်၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်တွင် ရပ်တည်နေကြောင်း (၅:၁၂) သတိပေးသည်၊
လူ့အဖွဲ့အစည်းက ပယ်ရှားနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်က ရွေးချယ်ထားသော
အထူးလူမျိုးဖြစ်ကြောင်း (၂:၉-၁၀) သတိပေးသညွှန်ကြားသည်။ ယေရှုလုပ်တော်မူသည်နှင့်အညီ
ခံစားခြင်းအလယ်တွင် သစ္စာရှိရှိ ရပ်တည်ပါက ဘုရားသခင်က နောက်ဆုံးတွင်
အားပေးခြင်းနှင့် တရားမျှတမှု ပေးမည် (၅:၁၀)။
Written to believers scattered across Asia Minor
(1:1), Peter’s letter sought to strengthen the church in the face of opposition
and suffering, reminding them that they were standing in the “grace of God”
(5:12) and that, though society might reject them, God had chosen them as His
special people (2:9–10). If they would remain faithful in the midst of
suffering, as Jesus did, they too would be strengthened and vindicated by God
in the end (5:10).
ဓမ္မသင်ကြောင်းနှင့်
ရည်ရွယ်ချက်။ ၁ ပေတရု၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ နီးကပ်လာသော အကျပ်အတည်းအချိန်တွင်
ရရှိပြီးသား ယုံကြည်ခြင်းကို ဆက်လက်ရပ်တည်ရန် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်တွင်
ရပ်တည်ရန် ဖြစ်သည် (၅:၁၂)။ ရှုပ်ထွေးလာနေသော ခရစ်ယာန်ဆန့်ကျင်ရေး နှင့် မကြာမီ
ပြင်းထန်စွာ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှု ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အကျပ်အတည်းကို ရည်ညွှန်းသည်။
နောက်ဆုံးရက်များ ရောက်ရှိလာပြီး ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း လိုက်လာမည်ဟူသော
မျှော်လင့်ချက်လည်း ပါဝင်သည်။ ဤနောက်ခံတွင် အောက်ပါ ဓမ္မသင်ကြောင်းအချက်များ
ထင်ရှားသည်-
Theology
and Purpose. The main focus of
1 Peter is on the need for believers to stand in God’s grace (5:12)—remaining
in the faith received at a time of impending crisis. The crisis in view is the
prejudice against Christians that was beginning to unfold and would soon break
out in forceful persecution. But also in view is an anticipation of the end,
the expected realization of their hope: the notion that the last days were
dawning on the world and that the judgment of God would follow. Against this
backdrop the following theological concepts stand out:
၁။ ခရစ်ယာန်များကို
လှည့်လည်နေထိုင်သူများနှင့် ဧည့်သည်များအဖြစ် ဖော်ပြခြင်း။ ၁ ပေတရု၏
အခြေခံအကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို နိုင်ငံခြားသား
လှည့်လည်နေထိုင်သူများနှင့် ဧည့်သည်များအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (၁:၁; ၂:၁၁)၊ အထူးသဖြင့် parepidēmois
diasporas (“ဒိုင်ယာစပိုရာ၏
လှည့်လည်နေထိုင်သူ/ဧည့်သည်များ”) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤစကားလုံးများသည် အရေးကြီးသည်။
“ဒိုင်ယာစပိုရာ” သည် “အရပ်ရပ်သို့ ကွဲပြားစွာ ပြန့်ကျဲခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
ယုဒစာပေတွင် ဤစကားလုံးသည် ဗာဗုလုန်က ယုဒယပြည်ကို သိမ်္ဟခဲ့မှုကြောင့်
အစ္စရေးပြင်ပတွင် နေထိုင်ရသော ယုဒလူမျိုးများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့ကြောင့်
အစောပိုင်းမှတ်ချက်ပေးသူများက ပေတရု၏ ပရိသတ်မှာ ယုဒခရစ်ယာန်များဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။
သို့ရာတွင် ပေတရုသည် တပါးအမျိုးသားများထံ ရေးသားခဲ့ခြင်း ထင်ရှားသည်၊ အကြောင်းမှာ
သူတို့ကို အရက်မူးမူးမူးမူးနှင့် အလဟဿ နေထိုင်မှုမှ ရွေးနှုတ်ခြင်း ခံရသည် (၁ပေ
၄:၃; ၁:၁၈)။
1. Christians as Pilgrims and Exiles. One of the foundational themes of 1 Peter is the identification of the
people of God as foreign pilgrims and exiles (1:1; 2:11)—and not simply that
but specifically as parepidēmois
diasporas (“pilgrims”/“exiles” of the “Diaspora”). This terminology is
significant. The word “Diaspora” comes from the Greek verb diaspeirō, which means “to scatter in every direction.” While the
term was used to describe any displaced group of people, in Jewish literature
it specifically refers to Jews who were forced to live outside of Israel due to
the Babylonian conquest of Judea (Jer. 15:7; 41:17, LXX [34:17 Eng.]; cf. Dan.
12:2). On the basis of this terminology, many early commentators assumed that
Peter’s audience was comprised of Jewish Christians. But Peter was clearly
writing to Gentiles who had been redeemed from the hedonistic lifestyle
described in 1 Peter 4:3, that is, from the aimless and empty ways (1:18) they
had inherited from their ancestors.
ဤတပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူသစ်များကို
ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပြီး လက်ခံရန် ကူညီရန် ပေတရု၏ စာသည်
အစ္စရေးနှင့် ဆိုင်သော စကားလုံးများကို အာရှမိုင်းနား
ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းများတွင် အသုံးချထားသည်။ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်မှ
ဧည့်သည်များအဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြင်ရန် သူလိုချင်သည်။ ဤလောကတွင် ရှိနေသော်လည်း
ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ထားသော လူမျိုးအဖြစ် ခွဲထွက်နေရမည်။ ထိုခွဲထွက်မှုကြောင့်
သူတို့၏ တန်ဖိုးထားမှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားသည် ပတ်ဝန်းကျင်လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့်
ကွဲပြားသည်၊ သို့ရာတွင် မလိုအပ်သော စိတ်ဆိုးမှုများ မဖြစ်အောင် သတိထားရမည်
(၂:၁၂-၁၇)။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာက အဘယ့်ကြောင့်
ဆဲဆိုခြင်း၊ အပြစ်တင်ခြင်း ပြုရသည်ကို နားလည်မည် (၂:၁၂; ၃:၉၊ ၁၆; ၄:၄၊ ၁၂၊ ၁၄)၊ သူတို့ တကယ်မနေသင့်သော
ရပ်ရွာများတွင် မနေကြပါ။ စာ၏ နောက်ဆုံးတွင် “ဗာဗုလုန်” ကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည်
ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို နိုင်ငံခြားသား ခရီးသွားများနှင့် ဧည့်သည်များအဖြစ်
ဖော်ပြခြင်းသည် စာတစ်အုပ်လုံး၏ ဘောင်ဖြစ်စည်းဖြစ်ကြောင်း ပြသည်။ ခရီးသွားများအနေဖြင့်
ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းဖြင့် ခရီးပြီးဆုံးမည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်
အားပေးခြင်းခံရသည်။
In an attempt to help these Gentile converts
recognize and embrace their identity as the people of God, Peter’s epistle
applies terminology associated with Israel to the Christian communities
scattered across Asia Minor. He wanted them to know that they were part of
God’s covenant family. As such, they too were to see themselves as exiles from
the true land of promise: heaven. Although in the world, they were called to
stand apart as God’s chosen people. It is because of this apartness that they
were living life by a different set of values and morals than that of society
around them—while at the same time being careful not to cause undue offense by
their actions (2:12–17). In recognizing their identity as people of God
(2:9–10), they would understand why the world often treated them with reproach
and contempt (2:12; 3:9, 16; 4:4, 12, 14); they did not truly belong to the
communities in which they lived. The reference to “Babylon” at the end of the
letter indicates that this concept of God’s people as foreign travelers and
exiles is the framework in which Peter’s entire letter should be understood. As
travelers, the Christians were nurtured by the hope of the coming of Christ
when the journey was to end.
၂။ ယေရှုခရစ်။
ပေတရုသည် ကယ်တင်ခြင်းအစီအ စဉ်တွင် ဘုရားသခင်၏ သုံးပါးတစ်ဆူ၏
အဖွဲ့ဝင်တစ်ပါးချင်းစီ၏ အခန်းကဏ္ဍများကို အမျိုးမျိုးဖော်ပြထားသော်လည်း (၁:၂၊ ၃၊
၁၀-၁၂၊ ၁၇၊ ၃:၁၈၊ ၄:၁၉)၊ ယေရှုခရစ်သည် သူ၏ ဓမ္မသစ်ပညာတွင် ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။
ယေရှုအားဖြင့် ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ ဘုရားသခင်ခမည်းတော်က ချမှတ်ထားသော ဘုရားသခင်၏
အစီအမံသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည် (၁:၂၀)။ ဤကယ်တင်ခြင်းကို ခရစ်တော်၏
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ရွေးနုတ်ခံရသော ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားခြင်းအားဖြင့် (၂:၂၄၊
၃:၁၈)၊ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် (၁:၃၊ ၂၁၊ ၃:၁၈) နှင့် နတ်ဆိုးများကို
အောင်မြင်စွာ ကြေညာပြီး ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်ရန် ခရီးတက်တော်မူချိန်တွင်
(၃:၁၉-၂၀၊ ၂၂) ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။
2. Jesus Christ. Although Peter highlights various aspects of the role of each member of
the Godhead in the plan of salvation (1:2, 3, 10–12, 17; 3:18; 4:19), Jesus
Christ is the central focus of his theology. Through Jesus, the divine plan
established by God the Father before Creation has become a reality (1:20). This
salvation was accomplished through Christ’s redemptive suffering on the cross
(2:24; 3:18), through His resurrection from the dead (1:3, 21; 3:18), and at
His ascension, when He declared victory over the demonic powers and took His
rightful place at the right hand of God (3:19–20, 22).
ပေတရု၏ ယေရှုဆိုင်ရာ
ဓမ္မသစ်ပညာတွင် ထူးခြားသော အချက်များစွာလည်း ရှိသေးသည်။ ပေတရုသည် ယေရှုကို ဟေရှာယ
၅၂:၁၃–၅၃:၁၂ တွင်ဖော်ပြထားသော ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော ကျေးကျွန်အဖြစ် ဖော်ထုတ်သည်။
ဓမ္မသစ်ကျမ်းရေးသူအခြားသူများသည် ဟေရှာယ၏ ဤအပိုင်းမှ ကိုးကားဖော်ပြထားသော်လည်း
(မဿဲ ၈:၁၇၊ လုကာ ၂၂:၃၇၊ ယောဟန် ၁၂:၃၈၊ တမန်တော် ၈:၃၂-၃၃၊ ရောမ ၁၀:၁၆၊ ၁၅:၂၁)၊
ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းကို ဟေရှာယ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော
ကျေးကျွန်နှင့် ဆက်စပ်၍ ပေတရုထက် ပိုမိုပြည့်စုံစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူ မရှိခဲ့ပါ
(၁ပေ ၁:၁၀-၁၁၊ ၂:၂၁-၂၅၊ ၃:၁၈)။ ထို့ပြင် အသင်းတော်ကို ခရစ်တော်ဖြစ်သော အသက်ရှင်သော
အမြို့ထောင့်ခြေမှုန်းကျောက်ပေါ်တွင် တည်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ
အဆောက်အအုံတစ်ခုအဖြစ်နှင့် တစ်ဦးချင်းယုံကြည်သူများသည် အသက်ရှင်သော
ကျောက်ခဲများအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု လှပသော ပုံရိပ်ကို ပေတရုတွင်သာ တွေ့ရသည်
(၂:၄-၈)။ ခရစ်တော်ကို ဟေရှာယ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော ကျေးကျွန်နှင့် လူသားများက
ပယ်ရှားခဲ့သော အမြို့ထောင့်ခြေမှုန်းကျောက်ဟု ဖော်ထုတ်ခြင်းအားဖြင့် ပေတရုသည်
လောက၏ ပယ်ရှားခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတစွာ ချီးမြှောက်ခြင်းပုံစံကို
ခရစ်ယာန်များ၏ ဤလောကတွင်း ဘဝ၌ မျှော်လင့်ရမည့် ပုံစံအဖြစ် ချပြခဲ့သည် (၄:၁၊ ၁၂-၁၄၊
၁၉၊ ၅:၉-၁၀) ဟူ၍ သူတို့သည် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းကို
စောင့်ဆိုင်းနေကြစဉ်တွင်ဖြစ်သည်။
There are several distinctive aspects of Peter’s
theology of Jesus that are also worth noting: Peter identifies Jesus as the
Suffering Servant of Isaiah 52:13–53:12. While other NT writers quote from this
section of Isaiah (Matt. 8:17; Luke 22:37; John 12:38; Acts 8:32–33; Rom.
10:16; 15:21), no other author interprets the suffering and death of Jesus in
connection to the Suffering Servant of Isaiah as fully as Peter does (1 Pet.
1:10–11; 2:21–25; 3:18). It is also only in Peter that we see the beautiful image
of the church as a spiritual building founded on Christ, the living
cornerstone, and composed of individual Christian believers, who are living
stones (2:4–8). It is through the identification of Christ as both the
Suffering Servant of Isaiah and the Cornerstone rejected by human builders that
Peter set forth the pattern of worldly rejection and divine vindication that is
to be the expected pattern of the life of Christians in this world (4:1, 12–14,
19; 5:9–10) as they await His return.
အခန်းကြီး - ၁
မှတ်ချက်စာ
COMMENTARY
၁:၁-၂ နိဒါန်းနှုတ်ဆက်စကား
1:1–2
Introductory Greeting
စာရေးသူသည်
ကိုယ်ကိုကိုယ် ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော် ပေတရုဟု ဖော်ပြသည်။ သူ၏ မူလဟေဗြဲနာမည်မှာ
ရှိမုန် (“ဆုတောင်းချက်များကို ဖြေကြားသူ”) ဖြစ်ပြီး ပေတရုမှာ သူ၏
ဂရိနာမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဂလိလဲပင်လယ်၏ အရှေ့မြောက်ဘက်ကမ်းခြေ ဘေသါဒါမြို့တွင်
မွေးဖွားခဲ့ပြီး ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းဖြင့် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်ကာ ယေရှုက
တမန်တော်တစ်ပါးအဖြစ် ခေါ်တော်မူခဲ့သူဖြစ်သည်။ “တမန်တော်” ဟူသောအသုံးအနှုန်းသည်
တစ်စုံတစ်ယောက်က သတင်းစကားနှင့်အတူ စေလွှတ်သော ကိုယ်စားလှယ်ကို ဆိုလိုသည်။
ပေတရုသည် ယေရှုခရစ်တော်၏ သတင်းစကားဆောင်သူဖြစ်ပြီး ယေရှုသည်ပင် မေရှိယ (ဂရိဘာသာဖြင့်
“ခရစ်တော်”) ဖြစ်တော်မူသည်။
The author of the letter identifies himself as Peter, an apostle of Jesus
Christ. His original Hebrew name was Simon (“answering [prayers]”); Peter was
his Greek name. He was born in Bethsaida on the northeastern shore of the Sea
of Galilee (John 1:44) and grew up to become a fisherman called by Jesus to be
one of His apostles. “Apostle” designates a delegate sent by someone with a
message. Peter was the messenger of Jesus, who Himself was the Messiah (or “the
Christ” in Greek).
ဤစာသည်
ဒေသန္တရခရစ်ယာန်များ (ဒီယာစပေါရာ) တွင် ဧည့်သည်နေထိုင်နေကြသော
ရွေးကောက်ခံရသူများထံ ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည် (ဓမ္မသစ်ပညာနှင့်
ရည်ရွယ်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ထပ်အချက်များအတွက် ၁ပေတရု၊ နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ)။
သူတို့သည် မွေးရပ်မြေပြင်ပသို့ ပြန့်ကျဲနေကြသူများဖြစ်သည် (၁ပေ ၂:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။
သူတို့နေထိုင်နေသော တိကျသောနိုင်ငံများမှာ အာရှမိုင်နာတွင် တည်ရှိသည်။
ဘုရားသခင်သည် ကြိုတင်သိတော်မူခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို မိမိ၏ လူမျိုးအဖြစ်
ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။ ဤရွေးကောက်ခြင်းကို ဝိညာဉ်တော်၏ သန့်ရှင်းစေသော
တန်ခိုးအားဖြင့် ပြီးစီးစေခဲ့ပြီး သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်သေခြင်း၏
သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေသော အသွေးတော်ကို လုံးလုံးမှီခိုသော နာခံမှုအားဖြင့် လွတ်လပ်စွာ
တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည် (၁:၁၇-၂၀၊ ၂၂၊ ၂၃၊ ၂:၂၁-၂၅၊ ၃:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤခရစ်ယာန်များသည်
ကောင်းကင်နိုင်ငံ၏ တန်ဖိုးများအတိုင်း နေထိုင်သောကြောင့် လောက၌ ဧည့်သည် သို့မဟုတ်
နိုင်ငံခြားသားများအဖြစ် နေထိုင်ရင်း ဘက်လိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။
The letter is addressed to the elect ones
sojourning in the Diaspora (for more on theology and purpose, see 1 Peter:
Introduction)—those who had been scattered to various places outside their
homeland (see 1 Pet. 2:11). The specific countries where they were residing as
pilgrims or exiles were all located in Asia Minor. God, in His foreknowledge,
chose them to be part of His people. This election was effected through the
sanctifying power of the Spirit, to which they freely responded through an
obedience that was totally dependent on the effectiveness of the cleansing
blood of Christ’s sacrificial death (see 1:17–20, 22, 23; 2:21–25; 3:18). These
Christians were living in the world as pilgrims or foreigners facing prejudice
as a result of living according to the values of their heavenly home.
ပေတရုသည်
ယုံကြည်သူများကို “ရွေးကောက်ခံရသူများ” (၁:၁) နှင့် “ရွေးကောက်ခံရသော မျိုးဆက်”
သို့မဟုတ် “လူမျိုး” (၂:၉) ဟု ခေါ်ဆိုသောအခါ ဣသရေလအတွက် အခြားနေရာများတွင်
သုံးစွဲထားသော ဘာသာစကားကို သုံးထားသည် (ထွက် ၁၉:၅-၆၊ တရား ၇:၆၊ ဆာ ၁၀၅:၆၊ ၄၃၊
ဟေရှာ ၄၅:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ၁ပေတရုစာကို အဓိကအားဖြင့်
တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်ပရိသတ်အတွက် ရေးသားထားသည်။ ဤသို့ဖြစ်နိုင်ပါသလော။ ဣသရေလ၏
ယုံကြည်ခြင်းကို မေရှိယယေရှုအားဖြင့် လောကလုံးဆိုင်ရာ ဖြစ်စေခြင်းကြောင့်
ကယ်တင်ခြင်းသည် လူတိုင်းအတွက် ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။ တပါးအမျိုးသားများစွာသည်
ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အာဗြဟံ၏
သားသမီးများဖြစ်လာကြပြီး ယုံကြည်ခြင်း၏ ဣသရေလ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ကြသည်
(ဂလာတိ ၃:၇)။
When Peter calls believers “elect” or “chosen”
(1:1) and “a chosen generation” or “people” (2:9), he is using language
employed elsewhere for Israel (cf. Ex. 19:5–6; Deut. 7:6; Ps. 105:6, 43; Is.
45:4). However, 1 Peter was written primarily for a Gentile Christian audience.
How can this be? The universalization of the faith of Israel through Jesus, the
Messiah, made salvation available to all. Since many Gentiles chose to believe,
they became children of Abraham by faith (Gal. 3:7) and part of the Israel of
faith.
၁:၃-၁၂
ကြီးမြတ်သော ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ချီးမွမ်းခြင်း
နိဒါန်းနှုတ်ဆက်စကားပြီးနောက်
ပေတရုသည် ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝတွင် ဖော်ထုတ်ပေါ်ပေါက်လာသော ကယ်တင်ခြင်း၏ ကြီးမြတ်သော
အမှုအရာအတွက် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်သော အမှုများ၏
သဘောသဘာဝကို (အပိုဒ် ၃-၅)၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများအလယ် ကယ်တင်ခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို
(အပိုဒ် ၆-၉) နှင့် ခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ
အခြေခံကို (အပိုဒ် ၁၀-၁၂) ဆွေးနွေးမည်ဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အတိတ်၊
ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ် အတိုင်းအတာများကို တက်ကြွစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းထားသည်။
1:3–12
Praises for a Great
Salvation
After the initial salutation, Peter praises God for the great work of
salvation unfolding in the lives of believers. He will discuss the nature of
God’s saving acts (vv. 3–5), the joy of salvation in the midst of trials (vv.
6–9), and the prophetic foundation of salvation through Christ (vv. 10–12). The
passage dynamically deals with the past, the present, and the future dimensions
of salvation.
|
ယုံကြည်ခြင်း၏
ဣသရေလ ဣသရေလဆိုသည်မှာ
ယာကုပ်သည် ခမည်းတော်အိမ်သို့ ပြန်လည်ခရီးတွင် ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်နှင့်
နပန်းလှန်ပြီးနောက် ပေးခြင်းခံရသော နာမည်ဖြစ်သည် (က ၃၂:၂၈)။ ၎င်းသည်
“ဘုရားသခင်အောင်မြင်သည်” သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင်နှင့်အတူ အောင်မြင်သူ” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ယာကုပ်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့်
ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အဆင့်အတန်းအသစ်ကို ဖော်ပြသည်။
ဣသရေလသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမှတ်အသားကို မီးမောင်းထိုးပြသော နာမည်ဖြစ်သည်။ The Israel of Faith |
|
Israel was the name given
to Jacob after he wrestled with the angel of the Lord on his way back to his
father’s home (Gen. 32:28). It means “God prevails/wins” or “he who
prevails/wins with God.” As such, it designated Jacob’s new status that
brought him peace and forgiveness. Israel is a name that highlights his
spiritual identity. ဣသရေလ၏
အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ရန် ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးနှင့် စီနဲတောင်ပေါ်တွင် ချုပ်ဆိုသော
ပဋိညာဉ်ကို လက်ခံရမည်။ ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်သော ဣသရေလလူမျိုးများကို
လူမျိုးထဲမှ ဖြတ်ထုတ်နိုင်သည် (ဝတ် ၇:၂၀၊ ၂၁၊ ၂၅၊ ၂၇၊ ၁၈:၂၉၊ ၁၉:၈)။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပဋိညာဉ်ကို လက်ခံကျင့်သုံးသော တပါးအမျိုးသားများကို ဣသရေလ၏
အပြည့်အဝအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ထည့်သွင်းခဲ့သည် (ထွက် ၁၂:၃၈၊ တောလည် ၁၁:၄၊ ၁၃:၆၊ ၃၂:၁၂၊
ယောရှု ၂:၁-၂၂၊ ရုသ ၁:၁၆၊ ၂ဓမ္မရား ၁၁:၁၀-၁၁)။ ရှောလမုန်ခေတ်တွင် တပါးအမျိုးသား
ကူးပြောင်းယုံကြည်သူ ၁၅၃,၆၀၀
ရှိခဲ့သည် (၂ရာ ၂:၁၇)။ ဘီစီ ဒုတိယရာစုတွင် ဣဒုမေယလူမျိုးတစ်မျိုးလုံးကို
အင်အားသုံး၍ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကူးပြောင်းစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဣသရေလ၏
ပဋိညာဉ်သည် အဖွဲ့ဝင်အသစ်များ ထည့်သွင်းနိုင်ပြီး ချိုးဖောက်သူများကို
နှင်ထုတ်နိုင်သော ပွင့်လင်းသော ပဋိညာဉ်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်တွင် ဖြစ်ပျက်သည်နှင့်
ဆင်တူသည်။ စတီဖန်သည် တောအသင်းတော် (“ဧကလေးစီယာ”) ဟု ဣသရေလကို ခေါ်ဆိုခဲ့သည်
(တမန် ၇:၃၈)။ ဤအသုံးအနှုန်းကို ဂရိဘာသာပြန် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲ
သုံးစွဲထားသည် (ဥပမာ၊ တရား ၄:၁၀၊ ၉:၁၀၊ ၁၈:၁၆၊ ၂၃:၂-၈၊ ၁ရှမွေလ ၁၇:၄၇၊ ဆာ ၂၁:၂၃၊
ဂရိဘာသာပြန်)။ To be part of Israel, one
had to accept the covenant God made with the people on Mount Sinai.
Israelites who violated the covenant could be cut off from the people (Lev.
7:20, 21, 25, 27; 18:29; 19:8). Conversely, foreigners who adopted the
covenant were incorporated as full members of Israel (Ex. 12:38; Num. 11:4;
13:6; 32:12; Josh. 2:1–22; Ruth 1:16; 2 Sam. 11:10–11). In the time of
Solomon, there were 153,600 foreign proselytes in Israel (2 Chr. 2:17). In
the second century B.C., the nation of the Idumeans was forcefully converted en masse. The covenant of Israel was
therefore an open one to which new members could be added and from which
violators could be expelled, much like it happens in a church. Indeed,
Stephen calls Israel the ekklēsia
(“church”) in the wilderness (Acts 7:38)—a term also used repeatedly in the
Septuagint (e.g., Deut. 4:10; 9:10; 18:16; 23:2–8; 1 Sam. 17:47; Ps. 21:23,
LXX). ဤရှုထောင့်သည်
သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဣသရေလအယူအဆကို နားလည်ရန် အခြေခံဖြစ်သည်။ ပါဝလုက ဘုရားသခင်၏
ဆုလက်ဆောင်များနှင့် ခေါ်တော်မူခြင်းသည် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခြင်းမရှိဟု ကြေညာသည်
(ရောမ ၁၁:၂၉)။ အာဗြဟံနှင့် သူ၏သားမြေးများအား ပေးထားသော ကတိတော်များသည်
ပြည့်စုံလာမည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပါဝလုသည် ဣသရေလကို သံလွင်ပင်နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပြီး အချို့အကိုင်းအခက်များကို မယုံကြည်ခြင်းကြောင့်
ဖြတ်ထုတ်ခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြသည် (ရောမ ၁၁:၁၇၊ ၂၀)။ တပါးအမျိုးသားနောက်ခံရှိသော
အကိုင်းအခက်အသစ်များကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသံလွင်ပင်ထဲသို့ ဆက်သွယ်ထည့်သွင်းခဲ့သည်
(ရောမ ၁၁:၁၉-၂၀)။ ထို့ကြောင့် တစ်ချိန်က လှပခဲ့သော အကိုင်းအခက်ကျိုးပဲ့သွားသော
သံလွင်ပင်သည် ပြန်လည်ပြည့်စုံလှပလာပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် “ဣသရေလတစ်မျိုးလုံး”
ဟူသော ယုံကြည်ခြင်း၏ ဣသရေလသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည် (ရောမ ၁၁:၂၆)။ This outlook is
foundational if we want to understand the concept of Israel in the Bible.
Paul declares that the gifts and calling of God are irrevocable (Rom. 11:29).
The promises God gave to Abraham and his descendants were going to be
fulfilled. How? Paul compares Israel to an olive tree, explaining that some
of the branches were broken off because of unbelief (Rom. 11:17, 20). New
ones, of Gentile background, were then grafted into that same tree through
faith (Rom. 11:19–20). Thus, the once beautiful tree that became tattered
because of the broken branches became complete and beautiful again, and thus
“all Israel”—that is, the Israel of faith—will be saved (Rom. 11:26). |
၁:၃-၅။ ဘုရားသခင်၏
ကယ်တင်သော အမှု၏ သဘောသဘာဝ။ ပေတရုသည် “ကျွန်ုပ်တို့သခင် ယေရှုခရစ်၏
ခမည်းတော်ဘုရားသခင်” ကို ချီးမွမ်းရန် အခြေခံအကြောင်းရင်းကို ပေးထားသည် (၁:၃)။
ခရစ်တော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်တော်မူခဲ့သည်။ ဤကယ်တင်ခြင်းသည် ယေရှု၏
ထမြောက်ခြင်းတွင် ခိုင်မာစွာ အမြစ်တွယ်နေပြီး ဘုရားသခင်၏ အကန့်အသတ်မရှိသော
ကရုဏာတော် (ဧလေအိုးစ်၊ “ကိုယ်ကျင့်တရား”) ၏ ဘုန်းကြီးသော ထင်ရှားခြင်းဖြစ်သည်။
ဤကရုဏာတော်သည် ယုံကြည်သူများအတွင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို အသစ်မွေးဖွားစေကာ
အသစ်သော မျှော်လင့်ချက်သို့ ရောက်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်မရှိလျှင်
လူသားမျိုးနွယ်တွင် အမှန်တကယ် မျှော်လင့်ချက် မရှိဟု ဆိုလိုသည်။
ဤမျှော်လင့်ချက်သည် ယေရှု၏ ထမြောက်ခြင်းတွင် ခိုင်မာစွာ အမြစ်တွယ်နေသည်။
ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်သည် လောကီမည်သည့် အမွေနှင့်မျှ မတူသော ကောင်းကင်အမွေကို
ပေးထားသည် (အပိုဒ် ၄)။ ၎င်းကို ကောင်းကင်တွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်
သိမ်းထားပေးထားပြီး အပြစ်၏ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းနှင့် ညစ်ညမ်းခြင်းကို
မထိခိုက်နိုင်ပါ။ ၎င်းသည် မကြောက်မရွံ့ မှိန်ပျံ့သွားခြင်း မရှိပါ။
အချိန်ကြာရှည်ခြင်းက ၎င်းကို ပျက်စီးစေနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ၎င်းကို ထိန်းသိမ်းထားတော်မူသည်။ ဤကယ်တင်ခြင်း၏ အာမခံချက်သည်
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့တွင် အလုပ်လုပ်နေသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည်
ကယ်တင်ခြင်း၏ ပြည့်စုံမှုကို “နောက်ဆုံးကာလ” တွင် ထင်ရှားစေမည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ကို
ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟူသော အချက်အပေါ် အခြေခံသည် (အပိုဒ် ၅)။ ခရစ်တော်၏
ဒုတိယလာခြင်းတွင်ဖြစ်သည်။
1:3–5.
Nature of God’s Saving Act. Peter provides the fundamental reason to praise “the God and Father of
our Lord Jesus Christ” (1:3): He has saved us through Christ. This salvation is
firmly grounded in the resurrection of Jesus and is a glorious manifestation of
God’s limitless or abundant mercy (eleos;
“compassion”). This mercy worked within believers, and they were reborn to a
new hope, suggesting that apart from divine mercy humanity lacks true hope.
This hope is solidly grounded in the resurrection of Jesus. Divine mercy has
also provided a heavenly inheritance essentially different from any earthly
inheritance (v. 4). It is reserved in heaven for us and is therefore untouched
by the corruptibility and defilement of sin. It does not fade away—the passage
of time does not damage it. God is preserving it for us. The assurance of this
salvation is based on the fact that the power of God, which is operative in us
through faith, is able to keep us until the fullness of salvation is manifested
in the “last time” (v. 5): at the Second Coming of Christ.
၁:၆-၉။
ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း။ ပေတရုအဆိုအရ ကယ်တင်ခြင်းသည်
လူ့နှလုံးကို ဝမ်းမြောက်စေသည်။ သူသည် ယုံကြည်သူများ ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့်
ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသည်ကို သိရှိပြီး ထိုအရာသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့်
မကိုက်ညီဟု ထင်ရသည်။ ဂရိစကား “စုံစမ်းခြင်း” (ပေရာစမော့စ်) ကို “သွေးဆောင်ခြင်း”
ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာတွင် “စုံစမ်းခြင်း” သို့မဟုတ် “စမ်းသပ်ခြင်း”
ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ပေတရုစာရေးနေစဉ် ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် အမျိုးမျိုးသော
ဖိအားများအောက်တွင် ရှိနေသည်။ မကြာမီ ရောမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များသည် နီရိုဘုရင်၏
ပြင်းထန်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။ ပေတရုသည်
ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရခြင်းအကြောင်း စာတစ်အုပ်လုံးတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ
ပြန်လည်ထောက်ပြသည်။
1:6–9.
Joy of Salvation and Trials. According to Peter, salvation fills the human heart with joy. He also
knew that believers were going through the distress caused by trials and that
this may have seemed incompatible with the joy of salvation. The Greek word for
“trial” (peirasmos) could also be
translated as “temptations,” but here it means “trial” or “tests.” As Peter was
writing, Christianity was coming under pressure from different directions. In
the not too distant future, the Christians in Rome would face the fierce
persecutions of Nero. Peter returns to the idea of suffering for the sake of
faith repeatedly throughout the epistle.
ထိုဖိအားများက
နားလည်နိုင်စွာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစေသည်။ သို့သော် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ယုံကြည်သူများ၏
စုံစမ်းခြင်းများသည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း၏ နက်ရှိုင်းမှုနှင့် စစ်မှန်မှုကို
ဖော်ထုတ်ပေးသော စမ်းသပ်မှုများ ဖြစ်လာသည်။ ဤယုံကြည်ခြင်းသည် ရွှေထက်
ပိုမိုတန်ဖိုးရှိပြီး ဘုရားသခင်သည် ယေရှု၏ ဘုန်းကြီးစွာ ပြန်လာခြင်းတွင်
ဂုဏ်အသရေနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းကို ပေးသနားမည် (အပိုဒ် ၇၊ ရောမ ၂:၇ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူ့ဘဝသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ရှိသော သဘာဝဖြင့်
ညစ်ညမ်းနေသောကြောင့် ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ချီးမွမ်းမည်ဟု တွေးတောရန် ခက်ခဲသည်။
အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်တွင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပထမဦးစွာ အပိုဒ် ၃ တွင်
ပေတရုပြောသော အသစ်မွေးဖွားခြင်းသည် ချီးမွမ်းထိုက်သော အရည်အသွေးများဖြင့် ဥပမာပြ
ဘဝသစ်သို့ ဦးဆောင်သည်ကို သတိရသင့်သည်။ အသစ်မွေးဖွားခံရသူများသည် သိုးသငယ်ကို
နေရာတိုင်းတွင် လိုက်လျှောက်တတ်ကြသည် (ဗျာ ၁၄:၄)။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်
သိုးသငယ်အားဖြင့် ရွေးနုတ်ခံရပြီးနောက် ယုံကြည်သူများသည် သူ့ပိုင်ဖြစ်သွားသည်။
ခရစ်တော်ခံရ၍ ဂုဏ်အသရေ၊ ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ဘုန်းကို သူတို့နှင့် မျှဝေပေးသည်။
Such pressure understandably causes grief. But
more importantly, the trials of believers become a test, revealing the depth
and genuineness of their faith. This faith is more valuable than gold, and God
will reward it by giving them glory and honor at the glorious return of Jesus
(v. 7; cf. Rom. 2:7). Human life is so tainted by our sinful, human nature that
it is difficult for us to think about God praising us—especially in the midst
of trials. But we should remember that, first, the new birth that Peter speaks
about in v. 3 leads to a new life exemplified by qualities that are indeed
praiseworthy. Born again believers learn to follow the Lamb wherever He goes
(Rev. 14:4). Second, having been ransomed by the Lamb, believers now belong to
Him. The praise, honor, and glory Christ receives He shares with them.
ထို့ကြောင့်
ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် ဝမ်းနည်းနေမည့်အစား ခရစ်တော်တွင် ဝမ်းမြောက်ရန်
အကြောင်းရှိသည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို မမြင်ရသော်လည်း ယုံကြည်ကြပြီး
ချစ်မြတ်နိုးကြသည် (၁ပေ ၁:၈၊ ယောဟန် ၂၀:၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအရာက သူတို့၏
နှလုံးကို ဖော်ပြမရနိုင်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စေပြီး ယုံကြည်ခြင်း၏
ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော ဝိညာဉ်ကယ်တင်ခြင်းကို မျှော်လင့်စေသည် (အပိုဒ် ၉)။
ခရစ်တော်အပေါ် သူတို့၏ ကတိကဝတ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့်
ပရောဖက်ပြုချက်စကားပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ ယေရှုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်းသည်
ကြီးမြတ်သော အခွင့်အရေးဟု ဧချင်းစွာ ယူဆခဲ့သည် (ဥပမာ၊ ၁ပေ ၅:၁၊ လု ၁:၂၊ ၂၄:၄၈၊
တမန် ၁:၈၊ ၂၂၊ ၂:၃၂၊ ၃:၁၅)။ သို့သော် ကျမ်းစာသက်သေသည် ယုံကြည်ခြင်း၏
ပိုမိုခိုင်မာသော အခြေခံဖြစ်သည် (၂ပေ ၁:၁၉)။
Therefore, instead of grieving over trials,
believers have reason to rejoice in Christ. Although they have not seen Him,
they have believed in Him and love Him (1 Pet. 1:8; cf. John 20:29). This has
filled their hearts with inexpressible joy in anticipation of the goal of their
faith, namely, the salvation of their souls (v. 9). Their commitment to Christ
is based on the grace of God and the prophetic word. Having been an eyewitness
to Jesus was no doubt considered a great privilege (e.g., 1 Pet. 5:1; Luke 1:2;
24:48; Acts 1:8, 22; 2:32; 3:15), but the witness of Scripture was an even
stronger foundation for faith (2 Pet. 1:19).
၁:၁၀-၁၂။
ကယ်တင်ခြင်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အခြေခံ။ ပစ္စုပ္ပန်တွင်
အမှန်တကယ်ရှိနေသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြည့်စုံမှုကို ရှေ့ရှုနေသော
ကယ်တင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်သည် မိမိပရောဖက်များအား ဗျာဒိတ်ပေးခဲ့သည်။
ဤအနာဂတ်ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်း သူတို့အား ပြောပြသောအခါ အချိန်နှင့် ပုံစံကို
ရှာဖွေခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၀-၁၁)။ ဤပရောဖက်ပြုချက်ဗျာဒိတ်၏ အကြောင်းအရာမှာ ခရစ်တော်၏
ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ ထင်ရှားခြင်းနှင့် ထိုနောက်
ဘုန်းအသရေများ၊ ခရစ်တော်၏ ချီးမြှောက်ခြင်းနှင့် သူ၏လူမျိုးများ၏
ချီးမြှောက်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်
ဤဗျာဒိတ်ကို ခံယူခဲ့ကြပြီး ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူတို့အထဲတွင် ရှိနေတော်မူသည်
(အပိုဒ် ၁၁)။ ခရစ်တော်၏ အနာဂတ်အမှုကို ဗျာဒိတ်ပေးသည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် ဤဘုန်းကြီးသော
ကယ်တင်သောအမှုသည် သူတို့ဘဝနေထိုင်စဉ် မပြည့်စုံမီကြောင်း သူတို့အား ပြောပြခဲ့သည်။
သို့သော် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးအားဖြင့်
ဟောပြောခဲ့သော အရာများကို ပရောဖက်ပြုခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်တမန်များပင်
ကြည့်ရှုလိုသော ကယ်တင်ခြင်း၏ နက်နဲသောအရာကို ပရောဖက်များအား ဗျာဒိတ်ပေးခဲ့ပြီး
ခရစ်တော်တွင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ “ကြည့်ရှုလိုသော” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ကြိယာသည်
ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ရန် ငိုက်ကြည့်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဥပမာ၊ မာရိနှင့်
နောက်ပိုင်းတွင် တပည့်တော်များ ဗလာအုံးကို ငိုက်ကြည့်ခဲ့သည်နှင့် အလားတူဖြစ်သည်
(လု ၂၄:၁၂၊ ယောဟန် ၂၀:၅၊ ၁၁)။ ကောင်းကင်တွင် နေထိုင်သော
ကောင်းကင်တမန်များနှင့်ပတ်သက်၍ ခရစ်တော်သည် လူသားဖြစ်လာခြင်းအားဖြင့်
နှိမ့်ချခြင်း၊ ကျေးကျွန်ပုံစံကို ယူခြင်း၊ အပြစ်သားများကို ကယ်တင်ရန်
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သေဆုံးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်းကို အံ့သြဖွယ်
ကြည့်ရှုခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ဖိ ၂:၅-၁၁)။ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်သော
ကျေးဇူးတော်၏ ဘုန်းကြီးသော ထင်ရှားခြင်းကို အံ့သြဖွယ် ကြည့်ရှုနေပုံရသည်။
1:10–12.
Prophetic Foundation of Salvation. The salvation that is a present reality but that in hope looks forward
to its consummation was revealed by God to His prophets. When God told them
about this future salvation, they searched for its timing and manner (vv.
10–11). The content of this prophetic revelation was the manifestation of the
grace of God in the sufferings of Christ, the promised Messiah, and the glories
that would follow, that is, His exaltation and the exultation of His people (v.
11). They received this revelation through the Spirit of Christ, who was in
them (v. 11), revealing the future work of Christ. The Spirit told them that
this glorious saving action would not be fulfilled during their lives but that
they were predicting what has happened through Christ—being proclaimed through
the power of the Spirit. The mystery of salvation, revealed to the prophets and
which angels desire to look into, has been manifested in Christ. The verb
translated “look into” (parakyptō)
involves stooping to see more clearly, as, for example, when Mary and later the
disciples stooped to look into the empty tomb (Luke 24:12; John 20:5, 11). In
the case of the angels, who dwell in heaven, the idea is probably looking with
amazement at how Christ humbled Himself by becoming human, took the form of a
servant, and was willing to die on the cross for the salvation of sinful human
beings (Phil. 2:5–11). The whole cosmos seems to be astonished at this glorious
manifestation of the saving grace of God.
၁:၁၃-၂:၃
သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်း
ပေတရုသည် သန့်ရှင်သော
နေထိုင်မှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသည်။ ယခင်အခန်း (၁:၃-၁၂) တွင်
ယေရှု၏ အသက်တာ၊ အသေခံခြင်း၊ ထမြောက်ခြင်းကြောင့် ယုံကြည်သူများအား
ဘုရားသခင်ပေးသနားသော ကြီးမြတ်သော ကယ်တင်ခြင်းလက်ဆောင်ကို အတိုချုံးဖော်ပြခဲ့သည်။
ဤကယ်တင်ခြင်းသည် ပစ္စုပ္ပန်တွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်
ပြည့်စေပြီး ယေရှုပြန်လာခြင်းကို ရှေ့ရှုထားသည်။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသည်
သန့်ရှင်သော ဘဝ၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ဤအခန်းတွင် ပေတရုသည် သန့်ရှင်စွာ နေထိုင်ရန်
ခေါ်ဆိုခြင်း (၁:၁၃-၁၆)၊ အကြောင်းပြချက်များ ပေးခြင်း (အပိုဒ် ၁၇-၂၁) နှင့်
ခရစ်တော်တွင် ဖြစ်သင့်သည်အတိုင်း နေထိုင်ရန် စိန်ခေါ်ခြင်း (၁:၁၇-၂:၃) အားဖြင့်
လေသံကို ချမှတ်သည်။ ယေရှုအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်သောအမှုသည် မိမိလူမျိုးကို
လောကမှ ခွဲထုတ်ပြီး နိုင်ငံခြားသားများအဖြစ် နေထိုင်ရန် ခေါ်ဆိုထားသည်။
1:13–2:3
A Call to Be Holy
Peter is very much interested in the theme of holy living. In the previous
section (1:3–12), he briefly described the great gift of salvation God has
bestowed on believers—as a result of the life, death, and resurrection of
Jesus—as a past, historical event. This salvation has filled their lives with
love and hope in the present and looks forward to the return of Jesus.
Salvation through Christ is the foundation for a holy life. In this section,
Peter sets the tone by calling believers to live a holy life (1:13–16), by
motivating them (vv. 17–21), and by challenging them to live up to what they
are supposed to be in Christ (1:17–2:3). God’s work of salvation through Jesus
has set His people apart from the world and calls them to live as foreigners.
၁:၁၃-၁၆။ သန့်ရှင်သော
ခေါ်တော်မူခြင်း။ “ထိုကြောင့်” ဟူသောစကားသည် ယခင်ပြောခဲ့သောအရာများပေါ်တွင်
အခြေခံသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့သောကြောင့် ယုံကြည်သူများကိုလည်း
သန့်ရှင်ရန်၊ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်ဖြစ်ရန် တောင်းဆိုထားသည် (အပိုဒ် ၁၆)။
ယုံကြည်သူများသည် စိတ်နှလုံးကို ခါးစည်းကြပ်ရမည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဤစကားစုကို
“စိတ်နှလုံးကို နိုးကြားနေစေခြင်း” သို့မဟုတ် “စိတ်နှလုံးကို အလုပ်အတွက်
ပြင်ဆင်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ စစ်မှန်စွာ ဘာသာပြန်ပါက “သင်တို့စိတ်နှလုံး၏
ခါးကို ကြပ်ထားကြလော့” ဖြစ်သည်။ ရှေးယခင် ယူဒလူမျိုးများသည် ရှည်လျားစီးကျသော
အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်တတ်သည်။ လယ်ကွင်း သို့မဟုတ် အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရသောအခါ
အဝတ်ကို အထက်သို့ ခေါက်၍ ခါးတွင် ချည်နှောင်ကာ ဘောင်းဘီတိုလေးနှင့် တူအောင်
လုပ်တတ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ ထိရောက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။
ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် “ခါးကို ကြပ်ထားခြင်း” ဆိုသည်မှာ သန့်ရှင်ခြင်းကို ရှာဖွေရင်း
အာရုံစိုက်ပြီး တမင်တကာ ခရစ်ယာန်ဘ_life အတွက် အသင့်ဖြစ်နေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ “သန့်ရှင်ခြင်း”
ဆိုသည်မှာ အထူးရည်ရွယ်ချက်အတွက် ခွဲထုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်
သန့်ရှင်ခြင်းသည် ယခင်အရာများမှ ခွဲထွက်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အရာများနှင့်
တွယ်ကပ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယခင်အရာနှင့်ပတ်သက်၍ ယုံကြည်သူများသည်
ယခင်တပ်မက်ခြင်းများ သို့မဟုတ် “အလိုဆန္ဒများ” (အဲပိသျမိယာ၊ အပိုဒ် ၁၄) နှင့်
မကိုက်ညီတော့ပါ။ ဤဂရိစကားလုံးသည် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတရားမှုကို
ရည်ညွှန်းနိုင်သော်လည်း (ဥပမာ၊ ရောမ ၁:၂၄) အခြားအလိုဆန္ဒအမျိုးအစားများကို
ဖော်ပြနိုင်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်ဖြစ်စေ (လု ၂၂:၁၅) သို့မဟုတ် မသင့်လျော်သည်ဖြစ်စေ (မာ
၄:၁၉)။ ဤနေရာတွင် ထင်ရှားစွာ အဆိုးမြင်အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ
တပ်မက်ခြင်းသာမက အသားစွဲသော စိတ်နှလုံးမှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်ဆန္ဒအားလုံးကို
ရည်ညွှန်းသည် (ရောမ ၆:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အပြစ်ဆန္ဒများဖြင့်
ထိန်းချုပ်ခံရသော ယခင်ဘဝမှ ခွဲထွက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်လိုခြင်းသို့
ဦးဆောင်သင့်သည်။ ဤအယူအဆကို အားဖြည့်ရန် ပေတရုသည် ထာဝရဘုရားသည် မိမိလူမျိုးကို
“ငါသည် သန့်ရှင်သောကြောင့် သင်တို့သည် သန့်ရှင်ကြလော့” ဟု ခေါ်ဆိုထားသော
ကျမ်းစာကို ကိုးကားသည် (၁ပေ ၁:၁၆၊ ဝတ် ၁၁:၄၄၊ ၄၅၊ ၂၀:၇၊ ၂၆)။
1:13–16.
Holy Calling. “Therefore”
implies that what follows is based on what was said before. Because of what God
has done, believers are now also asked to do, or rather be, holy (v. 16).
Believers need to anazōsamenoi tas
osphyas their minds (v. 13). This phrase, translated as “minds that are
alert” or “prepare your minds for action,” is also rendered in a literal sense
as “gird up the loins of your mind.” Ancient Jews usually wore long, flowing
garments. When they had to work in a field or workshop, they would fold the
garment upward and tie it at the waist so that it became like a pair of short
trousers. This would give them greater freedom to act efficiently. To “gird up
the loins” in a spiritual sense would mean to be ready for focused, deliberate
Christian living in pursuit of holiness. “Holy” is that which is set apart for
a special purpose. Holiness therefore implies both a separation from former
things and an attachment to the things of God. With regard to the former,
believers should no longer conform to former lusts or “desires” (epithymia; v. 14). This Greek word may
refer to sexual immorality (e.g., Rom. 1:24) but can also describe other types
of desire, be they noble (e.g., Luke 22:15) or inappropriate (e.g., Mark 4:19).
Here, the word obviously has negative connotations and refers not only to
sexual lust but to all kinds of sinful desires that spring from a carnal mind
(cf. Rom. 6:12). The separation from a former life controlled by sinful desires
should lead to a desire to be holy, as God is. To add force to this concept,
Peter quotes the Scriptures where the Lord calls His people to “be holy”
because He is holy (1 Pet. 1:16; Lev. 11:44, 45; 20:7, 26).
1:17–21 သန့်ရှင်းစွာနေထိုင်ခြင်း၏
တွန်းအားအကြောင်းရင်း။ သန့်ရှင်းသောဘဝဆိုသည်မှာ ထာဝရဘုရားကို
ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်အညီ ပြုမူနေထိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ငါတို့ခေါ်ဆိုသော
ခမည်းတော်သည် မျက်နှာမလိုက်သော တရားသူကြီးဖြစ်တော်မူကြောင်း၊ လူတိုင်း၏အမှုကို
သူတို့ပြုလုပ်သည့်အတိုင်း တရားစီရင်တော်မူကြောင်း သိခြင်းပေတည်း။
“ကြောက်ရွံ့ခြင်း”ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေစွာ နာခံသောဘဝကို ဆိုလိုသည်။
ပေတရုသည် ဘုရားသခင်သည် တရားသူကြီးတစ်ပါးသာမက ရွေးနုတ်သူလည်းဖြစ်တော်မူကြောင်း
ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ယုံကြည်သူများသည် ယခင်က အလဟဿနှင့် အချည်းနှီးသောဘဝမှ ခရစ်တော်၏
အပြစ်ကင်းပြီး မကွက်မဲ့သော သိုးသငယ်အဖြစ် ယဇ်ပူဇော်သေခြင်းအားဖြင့်
ရွေးနုတ်ခြင်းခံရပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အပြစ်ကင်းစင်ရန်အတွက်
ယဇ်ပူဇော်သက်ကောင်အဖြစ် သူတို့နေရာတွင် အစားထိုးခဲ့သည်။ ယေရှုပြုတော်မူခဲ့သည်မှာ
ကမ္ဘာဦးမဖြစ်မီ ဘုရားသခင်တို့ ကြိုတွက်ထားတော်မူခဲ့သည့်အရာဖြစ်ပြီး၊ ယခုမူ
သူ့ကိုယုံကြည်သူများအား ဖော်ပြတော်မူပြီးဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို
ဘုရားသခင်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ ကြိုတည်ထားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအစီအစဉ်တွင်
သူ၏လူဖြစ်လာခြင်း၊ အသေခံခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ဘုန်းတန်ခိုးတော်ခံခြင်းတို့
ပါဝင်သည်။ ငါတို့ကို ရွေးနုတ်ရန် ဘုရားသခင်ပေးဆပ်တော်မူခဲ့သော အဖိုးအခမှာ
ခရစ်တော်၏အသွေးတော်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ခြင်းကြောင့်သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်ရန်
တွန်းအားပေးသည်။
1:17–21.
Motivation for Holy Living. A holy life consists of acting according to the fear of the Lord,
knowing that He whom we call the Father is an impartial Judge who judges all
according to their works. “Fear” means living a life of reverent submission to
God. Peter goes on to indicate that God is not only the Judge but also the
Redeemer. Believers have been redeemed from their previous aimless and empty
lives through the sacrificial death of Christ, a lamb without blemish or
defect. He took their place as a sacrificial victim in order for them to be
without blemish or spot. What Jesus did was what the Godhead foreordained
before the creation of the cosmos, and that has now been revealed to those who
have placed their faith in Him. The plan of salvation was formulated by God
long before Creation. It included not only His incarnation, death, and
resurrection but also His glorification. It is the realization of how great a
price God paid for our redemption—the precious blood of Christ—that motivates
us to live holy lives.
1:22–2:3 သင်တို့ဖြစ်ပြီးသောအရာကို
ဖြစ်လာကြလော့။ ပေတရုသည် ယုံကြည်သူများအား သူတို့ဖြစ်ပြီးသောအရာကို ဖြစ်လာရန်
တိုက်တွန်းသည်။ သူတို့သည် သမ္မာတရားကို—ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားနှင့်
ယင်း၏ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို—နာခံခြင်းအားဖြင့်
သန့်ရှင်းပြီးဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအချင်းချင်း
စစ်မှန်သောမေတ္တာကို သူတို့နှလုံးထဲတွင် ထည့်သွင်းပေးထားပြီးဖြစ်သည်။
ထိုသို့သည်ကို သူတို့သည် ခံစားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုမူ စင်ကြယ်သောနှလုံးမှ
အချင်းချင်း နှလုံးအကြီးအကျယ် ချစ်ကြရန် သူတို့၏တာဝန်ဖြစ်သည် (အဆို၂၂)။
သူတို့ရှိသောမေတ္တာသည် သန့်ရှင်းသောနှလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခြားသူ Lilyများကို
ထိတွေ့စေရမည်။ ပေတရုသိသည်မှာ သူဖော်ပြနေသောအရာသည် လူ့သဘာဝနှလုံး၏
သဘာဝအလျောက်တုံ့ပြန်မှုမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော
အသစ်သောမွေးဖွားခြင်း၏ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုနှုတ်ကပတ်တော်သည် မပျက်စီးနိုင်သော
မျိုးစေ့ဖြစ်ပြီး အစဉ်အမြဲတည်တံ့သည် (အဆို၂၃)။ မြက်ပင်၊ လူ့ဘုန်းအသရေ၊
ပန်းများကဲ့သို့ ဤလောကီအရာများသည် ညှိုးနွမ်းပျက်စီးသွားသော်လည်း
ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်မူကား မပျက်စီးချေ။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော
သန့်ရှင်းသောဘဝသည် ထာဝရတည်တံ့ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်။
ထိုအင်အားတော်ရှိသော နှုတ်ကပတ်တော်သည် ဧဝံဂေလိတရားအားဖြင့် ယုံကြည်သူများထံ
ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကယာကို
(အပိုတီသဲမီ၊ “စွန့်ပစ်ခြင်း”၊ “ဖယ်ရှားခြင်း”၊ “လုံးဝဖယ်ရှားခြင်း”) ခပ်သိမ်းသော
ကယကီယာ (“ရက်စက်ခြင်း”၊ “ဆိုးယုတ်ခြင်း”၊ “မကောင်းသောစိတ်”)၊ ဒိုလိုစ်
(“လှည့်စားခြင်း”၊ “လိမ်ညာခြင်း”၊ “သစ္စာဖောက်ခြင်း”)၊ ဟိုပိုကရီဆစ်
(“ဟန်ဆောင်ခြင်း”၊ “ဟန်လှယ်ခြင်း”၊ “ပြဇာတ်ထဲတွင် ဇာတ်ရုပ်ဆော့ခြင်း”)၊ ဖထိုနိုစ်
(“မနာလိုခြင်း”၊ “မနာလိုဝန်တိုခြင်း”)၊ နှင့် ကတလလီယာ (“ဆိုးပြောခြင်း”၊
“နာမည်ပျက်စေခြင်း”၊ “အသရေဖျက်ခြင်း”) တို့ကို စွန့်ပစ်ရမည် (၂:၁)။ ပေတရုသည်
အပြုသဘောဆောင်သော အချက်ကို မွေးကင်းစယောက်ျားလေး၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို သုံးပြီး ဖော်ပြသည်
(၁:၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုကလေးသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်၏နို့ရည်ဖြင့်
ကျွေးမွေးခံရပြီး ကိုယ်တော်၏ကျေးဇူးတော်တွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ
ကြီးထွားမှုရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ၁:၁၈–၂၁ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း
ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ကောင်းမြတ်ခြင်းကို ငါတို့ခံစားခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းအပေါ်
အခြေခံသည်။
1:22–2:3.
Become What You Are. Peter exhorts believers to be what they are: they are already holy by
obeying the truth—the gospel of salvation—with its ethical ramifications. The
Spirit had placed in their hearts sincere love for each other as brothers and
sisters. This is what they had already experienced. Now it was their duty to
love one another earnestly from a pure heart (v. 22). The love they had should
flow out from a holy heart and touch others. Peter knew that what he was
describing is not a natural response of the human heart but the result of a new
birth produced by the word of God, which is an incorruptible seed that abides
forever (v. 23). What is earthly—the grass, human glory, and the flowers—fades
away, but not God’s word. The implication is that a holy life, made possible
through God’s word, is destined for eternity. This powerful word reached the
believers through the gospel and transformed their lives. Therefore, they had
to lay aside (apotithēmi; “abandon,”
“remove something,” “get rid of”) all kakia
(“malice,” “wickedness,” “ill-will”), dolos
(“deceit,” “guile,” treachery”), hypokrisis
(“hypocrisy,” “pretense,” “playing a part”), phthonos (“envy,” “jealousy”), and katalalia (“evil speaking,” “defamation,” “slander”) (2:1). Peter
offers the positive side of the picture using the image of a newborn (see 1:23)
who is to be fed with the milk of the word of God that will facilitate
spiritual growth in grace. This is based on the recognition that we have
experienced the goodness of God through Christ as described in 1:18–21.
အခန်းကြီး - ၂
2:4–12
ဝိညာဉ်ရေးဗိမာန်တော်
အသင်းတော်သားများကို
ကလေးငယ်များဟု ပုံဆောင်ပြီးနောက် ပေတရုသည် အသင်းတော်ကို ဗိမာန်တော်ဟု ပုံဆောင်ကာ
ယုံကြည်သူများကို ကျောက်တုံးများဟု ဖော်ပြသည်။ သူသည်
အသက်ရှင်သောကျောက်တုံးများ၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ဆွေးနွေးသည် (အဆို၄–၆)၊
ထိုပုံသဏ္ဌာန်၏အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြသည် (အဆို၇–၁၀)၊ နှင့် နှိပ်စက်ခံရသော
ဧည့်သည်များနှင့် လူစည်းကမ်းမဲ့သူများ၏ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းသည် (အဆို၁၁–၁၂)။
ဗိမာန်တော်၏ပုံသဏ္ဌာန်၏ အဓိကအချက်မှာ ခရစ်တော်သည် ငါတို့တည်ဆောက်ခံနေရသော
ဝိညာဉ်ရေးဗိမာန်တော်၏ ထောင့်ဦးကျောက်တိုင်ဖြစ်တော်မူခြင်းပေတည်း။ ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည်
ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ချော်လဲ၍ လဲကျခြင်းနှင့်တူသည်။
2:4–12
A Spiritual Temple
From the image of church members as babies, Peter turns to the image of
the church as a temple and believers as stones. He discusses the image of
living stones (vv. 4–6), explains the significance of the imagery (vv. 7–10),
and moves to the image of exiled pilgrims (vv. 11–12). The key point of the
image of the temple is that Christ is the cornerstone on which we are being
built. Rejecting Christ is like stumbling on a stone and falling.
2:4–6 ဗိမာန်တော်ထဲက
အဖိုးတန်ကျောက်တိုင်
ယုံကြည်သူများသည်
အဆို၃ တွင် ဖော်ပြထားသော သခင်ဘုရားထံသို့ လာကြသည်။ ယေရှုကို
အသက်ရှင်သောကျောက်တုံးဟု နှိုင်းယှဉ်သည်။ လူများသည် သူ့ကို သူတို့ဘဝတည်ဆောက်ရန်
အဖိုးတန်ကျောက်တုံးအဖြစ် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဘုရားသခင်က အလွန်အဖိုးတန်ပြီး
အဖိုးတန်ဆုံးကျောက်တုံးအဖြစ် ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုထောင့်ဦးကျောက်တိုင်
(အကရိုဂိုနီယိုစ်၊ “ထောင့်ဦးကျောက်” သို့မဟုတ် “ထိပ်ကျောက်တိုင်”) သည်
ယုံကြည်သူများ သူတို့ဘဝကို တည်ဆောက်ရမည့် ဝိညာဉ်ရေးဗိမာန်တော်၏ အခြေကျောက်ဖြစ်သည်
(အဆို၆)။ ယုံကြည်သူများသည် ဗိမာန်တော်ဖြစ်ရုံမျှမက သန့်ရှင်းသောယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့လည်းဖြစ်သည်
(အဆို၅)။ ယေရှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် ပြုတော်မူသောအမှုအားဖြင့်
ဘုရားသခင်လက်ခံတော်မူသော ဝိညာဉ်ရေးယဇ်များကို ပူဇော်ရန်ဖြစ်သည်။
သန့်ရှင်းသောဘဝဆိုသည်မှာ ယဇ်ပူဇော်သကဲ့သို့ ဘုရားသခင်အား အပ်နှံထားသောဘဝပေတည်း။
ယေရှုပေါ်တွင် တည်ဆောက်ခြင်းသည် သူ့ကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်
(အဆို၆)။
2:4–6.
Precious Stone in the Temple. Believers come to the Lord, mentioned in the previous verse, as a living
stone. Jesus is compared to a stone that is alive. People had rejected Him as a
valuable stone for the construction of their lives, but He had been chosen by
God as a very precious and valuable stone. This cornerstone (akrogōniaios; “cornerstone” or
“capstone”) is the one on which believers are to build their lives as a
spiritual temple (v. 6). Believers are temples and at the same time a holy
priesthood (v. 5) to offer spiritual sacrifices that are acceptable to God
because they are offered through the work of Jesus as High Priest. A holy life
is one dedicated to God, as the sacrifices were. Building on Jesus is the same
as believing in Him (v. 6).
2:7–10 ဗိမာန်တော်၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း
ပေတရုသည်
ဗိမာန်တော်၏ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းပြသည်။ ယေရှုကို ယုံကြည်သူများသည် သူ့ကို အမှန်တကယ်
အဖိုးတန်ပြီး အဖိုးတန်ဆုံးဟု နားလည်သူများဖြစ်သည်။ သူ့ကို အဖိုးတန်ကျောက်တုံးအဖြစ်
ငြင်းပယ်သူများမှာ နာခံမှုမရှိသူများဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် သူသည်
ဘုရားသခင်ရှေ့တော်ပွင့်လင်းရန် ချော်လဲစေသောကျောက်တုံးဖြစ်သွားသည်။ သူတို့သည်
အသစ်မွေးဖွားနိုင်သော နှုတ်ကပတ်တော်ကို နားမထောင်ခဲ့ကြချေ (၁:၂၃)။
ထိုကျောက်တုံးကို ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကား—ယေရှု၏နှုတ်ကပတ်တော်—နှင့်လည်း
တထပ်တည်းဖြစ်သည်။ ချော်လဲသူများ၏ရလဒ်ကို “ခန့်အပ်ထားသည်” (၂:၈) ဟု ဖော်ပြခြင်းသည်
ရှုံးနိမ့်ရန် ကြိုတင်သတ်မှတ်ခြင်းကို သွန်သင်ခြင်းမဟုတ်ချေ။
ဘုရားသခင်သတ်မှတ်ထားတော်မူသည်မှာ နာခံမှုမရှိခြင်း—လွတ်လပ်သောအလိုတော်ကို
အသုံးပြုခြင်းကို ယူဆထားသည်—သည် ချော်လဲခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။
2:7–10.
Interpreting the Image of the Temple. Peter proceeds to explain the image of the temple. Those who believe in
Jesus are those who realize that He is indeed precious and of great value.
Those who reject Him as a precious stone are rebellious and disobedient; He has
become a stumbling stone to them on their way to acceptance before God. They
did not listen to the word through which they could have been reborn (1:23).
The stone is also identified with the word—Jesus’s message of salvation. The
reference to the fate of those who stumble as being destined or appointed (2:8)
is not teaching predestination to condemnation. What God has established is
that disobedience, which presupposes the use of free will, results in
stumbling.
ယုံကြည်သူများကို
ဘုရားသခင်ရွေးချယ်တော်မူပြီး သူ၏လူမျိုးဖြစ်လာစေသည်။ ဘုရင်ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့၊
သန့်ရှင်းသောလူမျိုး၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အထူးပိုင်ဆိုင်မှု၊ ဤအသုံးအနှုန်းအားလုံးသည်
ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအဖြစ် မြင့်မြတ်သောအဆင့်အတန်းရှိကြောင်း
ရည်ညွှန်းသည်။ သန့်ရှင်းခြင်းကို ဆက်လက်အလေးပေးထားသည်။ သူတို့ကို
ရွေးချယ်ခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အမှောင်ထဲကနေ သူ၏အံ့ဖွယ်အလင်းထဲသို့
ခေါ်ယူတော်မူသောသူ၏ ဂုဏ်တော်များကို ကြေညာရန်ဖြစ်သည်။ လူသည် သဘာဝအတိုင်း
အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး အလင်းဖြစ်နိုင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထဲမှာသာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်
ယခင်က ယေဟောဝါလူမျိုးတွင် မပါဝင်ခဲ့သော တပါးအမျိုးသားများသည် ယခုမူ
ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ကို ခံရကြပြီး ပါဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည်
အသက်ရှင်သောကျောက်တိုင်ကို ချော်လဲခြင်းမရှိခဲ့ကြချေ။
Believers were chosen by God to become His
people: a royal priesthood, a holy nation, His own special possession.
Previously Peter talked about a “holy priesthood,” but now he speaks about a
“holy nation.” Both expressions refer to the high status of believers as God’s
people. The emphasis on holiness continues. The purpose of their election is
that they proclaim the praises of the One who called them out of darkness into
His wondrous light. People, by nature, exist in darkness, and the possibility
of light is a reality only in God. This means that, originally, Gentiles were
not part of the people of God. But now they have received divine mercy and are
included. They did not stumble over the Living Stone.
2:11–12 ယုံကြည်သူများသည်
လောက၌ ဧည့်သည်နှင့် လူစည်းကမ်းမဲ့သူများ
ယုံကြည်သူများသည်
ဘုရားသခင်၏လူမျိုးဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ ဤလောက၌ ဧည့်သည်နှင့်
ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။ ပေတရုသည် ထိုနည်းအတိုင်း နေထိုင်ရန်
တိုက်တွန်းသည်။ ပထမဦးစွာ သားရိုင်ကွန် အဲပီထူမီယွန်း (“ဇာတိပကတိအလိုဆန္ဒများ”၊
“အပြစ်ရှိသောဆန္ဒများ”၊ “လောကီဆန္ဒများ”၊ ၂:၁၁၊ ၁:၁၄ ကိုကြည့်ပါ) ကို
ရှောင်ကြဉ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ထိုသို့သောအပြုအမူသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို
မလိုက်နာချေ။ ဤနေရာတွင် ပေတရုသည် ရောမ ၇:၇–၈:၂ တွင် ပေါလုဖော်ပြခဲ့သော
ခံစားချက်များကို ပဲပြန်ထုတ်ဖော်သည်။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ကောင်းမြတ်ပြီး သန့်ရှင်းသောပညတ်တော်နှင့်
လိုက်လျောညီထွေစွာ နေထိုင်လိုခဲ့သော်လည်း (ရောမ ၇:၁၂၊ ၂၁) သူ့အတွင်း၌ နေထိုင်သော
အပြစ်နှင့်သေခြင်း၏တန်ခိုးသည် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဆွဲယူနေခဲ့သည် (၇:၁၄၊ ၁၅၊ ၁၈–၂၀)။
ပေါလုနားလည်ခဲ့သည်မှာ ခရစ်တော်ထဲတွင်သာလျှင် ယုံကြည်သူသည်
ထိုအပြစ်ရှိသောဆန္ဒများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အောင်မြင်စွာ
ကျော်လွှားနိုင်သည်ဟူသောအချက်ဖြစ်သည် (ရောမ ၇:၂၅–၈:၄)။
2:11–12.
Believers as Sojourners. If believers belong to the people of God, they have become sojourners or
foreign exiles in this world. Peter exhorts them to live as such. He first
exhorts them to abstain from sarkikōn
epithymiōn (“fleshly lusts,” “sinful desires,” “worldly desires”; 2:11; see
1:14). Such behavior does not characterize those who are people of God. Peter
here echoes sentiments expressed by Paul in Romans 7:7–8:2. Paul wanted to live
in harmony with God’s good and holy law (Rom. 7:12, 21), but the power of sin
and death dwelling within him was pulling him in the opposite direction (7:14,
15, 18–20). Paul realized that only in Christ can the believer withstand and
gain mastery over these sinful desires (Rom. 7:25–8:4).
ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်
တပါးအမျိုးသားများအကြား ကောင်းမြတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အပြုအမူဖြင့် နေထိုင်ရန်
တိုက်တွန်းသည် (၁ ပေ ၂:၁၂)။ ငယ်ရွယ်သောအသင်းတော်အပေါ် လူမှုရေးဖိအားများ
တိုးပွားလာနေသည်ကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အပြုအမူသည်
တပါးအမျိုးသားများ၏ အဆိုးမြင်စိတ်များကို လျော့နည်းစေနိုင်မည်ဟု
ပေတရုမျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ခရစ်ယာန်များ၏
ကောင်းသောဘဝနှင့် ကောင်းမှုများကို မြင်တွေ့လျှင် အချို့သော ညှဉ်းဆဲသူများ
ယုံကြည်သူများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာနိုင်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာလျှင်
တရားစီရင်တော်မူမည့်နေ့တွင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြလိမ့်မည်ဟု ပေတရုစိတ်ထဲတွင်
ရည်ရွယ်ထားသည် (“ဧပီစကိုပဲ” ဆိုသည်မှာ “လည်ပတ်ခြင်း”၊ “ကြည့်ရှုစစ်ဆေးခြင်း”၊
အဆို၁၂)။ ခရစ်ယာန်၏သန့်ရှင်းသောဘဝသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ် အပြုသဘောဆောင်သော
သက်ရောက်မှုရှိနိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
Second, Peter exhorts believers to live with
good, honorable conduct among the pagan Gentiles (1 Pet. 2:12). Given the
mounting social pressure on the young church, Peter hoped that honorable
conduct would serve to dampen the negative feelings of the Gentiles. More
important, however, was the hope that in seeing the good lives and works of
Christians, some would turn from being persecutors to being believers. This is
what Peter had in mind with his hope that they may glorify God on the day of episkopē (“visit,” “overseeing”; v. 12).
This day is the day of judgment. The holy life of a Christian could obviously
have a positive impact on society.
2:13–3:12 လောက၌ရှိသော်လည်း
လောကီမဟုတ်
ပေတရုသည် အသင်းတော်အတွင်းရှိ အုပ်စုအသီးသီးအား
အခြားသူများနှင့်ဆက်ဆံရာတွင် သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်နည်းကို တိကျစွာ ညွှန်ကြားသည်။
ပထမဦးစွာ လောကီအာဏာပိုင်များ (၂:၁၃–၁၇)၊ ထိုနောက် ကျွန်နှင့်သခင်ဆက်ဆံရေး
(အဆို၁၈–၂၅)၊ ဇနီးနှင့်ယောက်ျားဆက်ဆံရေး (၃:၁–၇)၊ နောက်ဆုံးတွင် အသင်းတော်အတွက်
ယေဘုယျညွှန်ကြားချက်များ (အဆို၈–၁၂) ပေးသည်။
2:13–3:12
In the World but Not of the
World
Peter next provides specific instructions to different groups within the
church on how to live a holy life as they relate to others. He began with the
secular authorities (2:13–17); then the relationship between servants and
masters (vv. 18–25); then wives and husbands (3:1–7); and finally, gave general
admonitions for the church (vv. 8–12).
2:13–17 လောကီအာဏာပိုင်များ
ပေတရုသည်
ယုံကြည်သူများအား ဘုရင် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်အား (အဆို၁၃) သို့မဟုတ်
ဒေသန္တရအုပ်ချုပ်ရေးမင်းများအား (အဆို၁၄) နာခံရန် အားပေးသည်။ အကြောင်းမှာ
ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ဖြစ်သောကြောင့်ပေတည်း (အဆို၁၅၊ ရောမ
၁၃:၁၊ တိတု ၃:၁ နှို့တွဲကြည့်ပါ)။ ဤအကြံပေးချက်သည် ထူးဆန်းပေမည်။ ရောမအင်ပါယာသည်
နောက်ပိုင်းတွင် ခရစ်ယာန်များကို ပြင်းထန်စွာ ညှဉ်းဆဲခဲ့ပြီး ယေရှုကို
ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရန် သို့မဟုတ် ထောင်ချခြင်း၊ အသေသတ်ခြင်းတို့ကို
ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အာဏာပိုင်များကို နာခံရမည်လား။ ဤနေရာတွင် နှစ်ချက်ကို
သတိပြုရမည်။ ပထမဦးစွာ၊ လောကီအာဏာပိုင်များကို နာခံခြင်းသည် ဘုရားသခင်အား
ကျိုးနွံရမည့်တာဝန်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းမဖြစ်သရွေ့သာ လိုအပ်သည်။ ပေတရုသည်
ယုံကြည်သူများအား သခင်ဘုရားအတွက်ကြောင့် အာဏာပိုင်များကို နာခံရန် ဆိုသည့်အခါ
ထိုသို့ သဘောထားကြောင်း ညွှန်ပြထားပုံရသည် (၂:၁၃)။ “သခင်ဘုရားအတွက်ကြောင့်”
ဆိုသည်မှာ အဓိကလမ်းညွှန်ချက်ဖြစ်ပြီး ယုံကြည်မှုမရှိသူများ၏မျက်စိရှေ့တွင်
သခင်ဘုရားကို ဂုဏ်ပြုရန်၊ အရှက်မခံစေရန်အတွက် နာခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။
လိုအပ်လျှင် လောကီအာဏာပိုင်များက ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ချိုးဖောက်ရန်
တောင်းဆိုလျှင် နာခံရန်မလိုဟု သဘောထားပါဝင်သည်။ ပေါလုလည်း လူတိုင်းနှင့်
ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ရန် အကြံပေးရာတွင် “ဖြစ်နိုင်သမျှ” ဟု သတိပေးခဲ့သည် (ရောမ
၁၂:၁၈)။
2:13–17.
Secular Authorities. Peter encouraged believers to be submissive to the king or emperor (v.
13) or to local governors (v. 14) because it is God’s will (v. 15; cf. Rom.
13:1; Titus 3:1). The advice may sound strange. The Roman Empire would
eventually launch severe persecutions, putting heavy pressure on Christians to
abandon their faith in Jesus Christ or face imprisonment and even death. Were
believers to submit to such authorities? We need to keep two things in mind.
First, obedience to secular authorities is required only insofar as it does not
violate our duty to God. Peter seems to intimate as much when he says that
believers should submit to authorities for the Lord’s sake (2:13). Clearly, the
“for the Lord’s sake” is the guiding motivation, and it primarily refers to
submission in order to honor the Lord and not to shame Him in the eyes of
unbelievers. Implicit is the idea that if secular authorities were to require
believers to act in ways that violated God’s will for them, they should not submit
to them. Paul gave similar advice when he stated that Christians should live
peaceably with everyone, adding the caveat “if” or to the degree that it is
possible (Rom. 12:18).
ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်
ပေတရုခေတ်အထိ ရောမအာဏာပိုင်များသည် ခရစ်ယာန်များကို ညှဉ်းဆဲခြင်းမပြုသေးဘဲ
တစ်ခါတစ်ရံ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည် (၁ ပေတရု နိဒါန်းကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏
ကြီးထွားမှုကို သတိပြုမိလာပြီး ရန်လိုမှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုများလည်း ရှိခဲ့သည် (၁ ပေ ၄:၁)။
ပေတရုမသိခဲ့သော်လည်း မကြာမီ ဧကရာဇ်နီရိုသည် ခရစ်ယာန်များအပေါ် တိုးပွားလာသော
မုန်းတီးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရောမမြို့၏ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို
မီးလောင်ပျက်စီးစေခဲ့သော မီးလောင်မှုကို ခရစ်ယာန်များအပြစ်တင်ခဲ့သည်။
ကိုယ်ကိုကောင်းသော နိုင်ငံသားများအဖြစ် ပြသပြီး လူတိုင်းကို လေးစားခြင်းဖြင့်
(၂:၁၇) ခရစ်ယာန်များအပေါ် တိုးပွားလာသော မုန်းတီးမှုအချို့ကို
ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းကျယ်ပြန့်သော ညှဉ်းဆဲမှုများကို
နှောင့်နှေးစေနိုင် သို့မဟုတ် သက်သာစေနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
Second, up to the time of Peter the Roman
authorities had not yet persecuted Christians but had at times intervened to
protect them (see 1 Peter: Introduction). The growth of Christianity was
beginning to be noticed, however, and antagonism was developing against
Christians; in some cases, they were subject to physical violence (1 Pet. 4:1).
Although unknown to Peter at the time, it would also not be long before the
Emperor Nero would capitalize on the growing ill will expressed toward
Christians and blame them for starting the great fire that left seventy percent
of Rome in smoldering ruins. By showing themselves to be good citizens and by
honoring all persons (2:17), believers could debunk some of the hatred
beginning to grow against them and perhaps postpone or dampen the impact of the
more widespread persecutions that were to follow.
2:18–25 ကျွန်များသည်
သခင်များအား ပေတရုသည်
ကျွန်များအား
သခင်ကောင်းများရော၊
ရက်စက်သောသခင်များရော ဖိုဘို (“ကြောက်ရွံ့ခြင်း”၊ “လေးစားခြင်း” သို့မဟုတ်
ဘုရားသခင်ကို ရည်ညွှန်းလျှင် “ရိုသေခြင်း”—ဘုရားသခင်ကို ရိုသေခြင်းဖြင့်
ကျွန်များ၏အပြုအမူကို လမ်းညွှန်စေရန်၊ အဆို၁၈) နှင့်အညီ နာခံရန် ညွှန်ကြားချက်သည်
အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးပေမည်။ ပေတရုသည် ကျွန်စနစ်ကို အတည်ပြုခြင်း သို့မဟုတ်
ထောက်ခံခြင်း မဟုတ်ချေ။ စီးပွားရေးအခြေအနေ သို့မဟုတ် စစ်ပွဲကြောင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး
သခင်ဖြစ်စေခဲ့သည်ကို တရားမျှတဟု မဆိုလိုချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် ယေရှုနှင့်
ကျွန်များကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်စနစ်ကို သွယ်ဝိုက်သော
ရှုတ်ချခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ဆင်းရဲဒုက္ခမှာ တရားမျှတမှုမရှိခဲ့ချေ။ သူသည်
ဘယ်သောအခါမျှ မှားယွင်းသောအမှုမျှ မပြုခဲ့ချေ (အဆို၂၂)။ ထို့ကြောင့်
လေးစားဖွယ်အပြုအမူဖြင့် နေထိုင်သော်လည်း မတရားဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော ကျွန်သည်
ယေရှု၏ခြေလှမ်းအတိုင်း လိုက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရားသည် သခင်ဘက်တွင် မဟုတ်ဘဲ
ကျွန်ဘက်တွင် ရှိတော်မူသည်။
2:18–25.
Servants to Masters. Peter’s advice to servants to be submissive to their masters—both the
good ones and the harsh ones—with phobō
(“fear,” “respect,” or “reverence” if God is the referent—in the sense of
allowing reverence for God to inform the conduct of the slaves; v. 18) is
somewhat perplexing. Peter was not endorsing slavery in any form or shape. He
did not justify slavery or the fact that economic circumstances or war had made
some masters over others. On the contrary, he indirectly condemns slavery by
drawing a parallel between Jesus and servants. The sufferings of Jesus were
unjustifiable; He never did anything wrong (v. 22). By implication, a servant
who behaves respectfully but still suffers wrongly is walking in the steps of
Jesus. The Lord is on the servant’s side, not the master’s.
ယေရှု၏အတွေ့အကြုံသည်
ကျွန်များအတွက် စံနမူနာဖြစ်ရမည်။ ညှဉ်းဆဲခံရသောအခါ သူသည် ညှဉ်းဆဲသူများကို
ပြန်တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ အရာအားလုံးကို ဘုရားသခင် တရားသူကြီးထံ အပ်နှံခဲ့သည်။
ထာဝရဘုရား၏ကျွန်အဖြစ် သူသည် “ငါတို့အပြစ်များကို” သူ့ကိုယ်ခန္ဓာထဲတွင်
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ထမ်းပိုးခဲ့သည် (အဆို၂၄၊ ဟေရှာယ ၅၃ ကိုကြည့်ပါ)။ “အပြစ်ကို
ထမ်းပိုးခြင်း” ဆိုသည်မှာ အပြစ်၏ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူခြင်းအားဖြင့် တာဝန်ယူခြင်းပေတည်း။
ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင် (“သစ်သား”) ပေါ်တွင် အသေခံခြင်းအားဖြင့်
ထိုသို့ပြုတော်မူခဲ့သည်။ ငါတို့အတွက်ဖြစ်သင့်သောအရာကို သူခံယူခဲ့ပြီး ငါတို့သည်
သူ၏အရာကို ခံစားရသည်။ ငါတို့အပြစ်ကြောင့် ငါတို့ခံရမည့် ဒဏ်ရာများသည် ငါတို့ကို
ကုသခြင်း/ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ငါတို့နေရာတွင် အသေခံခဲ့သည်မှာ
ငါတို့သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက်—အသစ်သောနည်းဖြင့်—နေထိုင်နိုင်ရန်ဖြစ်သည် (ရောမ
၆:၃–၄)။ ဟေရှာယ ၅၃:၅–၆ ကို အခြေခံ၍ ပေတရုသည် သူ၏ပရိသတ်ကို လမ်းမှားရောက်နေသော
သိုးများဟု ရည်ညွှန်းပြီး ယခုမူ ယေရှု၊ သိုးထိန်းနှင့် သူတို့ဝိညာဉ်များ၏
ကြီးကြပ်သူအောက်တွင် ရှိနေကြပြီဟု ဆိုသည် (၁ ပေ ၂:၂၅ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည်
အသင်းတော်၏ မယှဉ်နိုင်သော ခေါင်းဆောင်၊ သိုးထိန်းနှင့် ကြီးကြပ်သူအဖြစ် အဆက်မပြတ်
ဂရုစိုက်တော်မူသည်။ ထိုနည်းတူ သခင်များ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော
ကျွန်များကို အထူးသဖြင့် ဂရုစိုက်တော်မူသည်။ သို့သော် သူတို့၏ဆင်းရဲဒုက္ခသည်
ယေရှု၏ဆင်းရဲဒုက္ခကဲ့သို့ သူတို့နှင့် အခြားသူများအတွက် ကောင်းကျိုးများ
ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည် (ရောမ ၈:၂၈ နှို့တွဲကြည့်ပါ)။
The experience of Jesus should function as a
model for servants. When mistreated and abused He did not attack His abusers
but placed the matter in the hands of the divine Judge. As the Servant of the
Lord, He “bore our sins” in His own body on the cross (v. 24) and died for us
(see Is. 53). To “bear sin” means to assume responsibility for it by receiving
its penalty. This Jesus did by dying on the tree (the cross). He received what
was ours in order for us to receive what was His. His stripes/wounds, which were
to be ours on account of our sins, brought us healing/salvation. He died in our
place in order for us to live for righteousness—to live in a new way (Rom.
6:3–4). Based on Isaiah 53:5–6, Peter referred to his audience as sheep having
gone astray but now under the care of Jesus, the Shepherd and Overseer of their
souls (see 1 Pet. 2:25). He is the unmatched leader of the church as Shepherd
and Overseer, constantly caring for it. As such, He cares in a particular way
for the slaves suffering under the oppression of their masters. But their
sufferings could bring about something good for them and others, as Jesus’s did
(cf. Rom. 8:28).
ခရစ်ယာန်ကျွန်များသည်
တပါးအမျိုးသား သခင်များကို နာခံမှုမရှိခြင်း သို့မဟုတ် ပုန်ကန်ခြင်းတွင်
ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့လျှင် ခရစ်ယာန်ဘာသာကို အာဏာပုန်ကန်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသောဘာသာဟု
ယူဆခံရမည်။ ရောမသည် စပါတကပ်ပုန်ကန်မှုကဲ့သို့ ကျွန်ပုန်ကန်မှုကို ကြီးကြီးမားမား
ခံခဲ့ရပြီး အုံကြွမှုလက္ခဏာကို လုံးဝမခံချင်ခဲ့ချေ။ ပေတရု၏အကြံပေးချက်သည်
ကျွန်များနှင့် ယုံကြည်သူအားလုံးကို အင်ပါယာအစဉ်အလာကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု
နားလည်မှုမဖြစ်စေရန် ကာကွယ်ရန်ရည်ရွယ်သည်။ ပထမရာစုနှစ် ရောမအင်ပါယာ၏
အကျင့်ပျက်အခြေအနေတွင် ခရစ်ယာန်များသည် လောကကို သက်ရောက်မှုရှိစေရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ
ကျွန်အားလုံး၏ကျွန်ဖြစ်တော်မူသော ယေရှု၏စံနမူနာကို လိုက်ရန်ဖြစ်သည်။
If Christian servants had been involved in acts
of disobedience or even rebellion against their pagan masters, Christianity
would have been considered a subversive and dangerous religion. Rome had
already experienced substantial slave unrest in the rebellion of Spartacus and
did not take kindly to any signs of sedition. Peter’s advice aimed at
protecting both servants and believers in general from being perceived as
opposed to the order of the empire. In the corrupt context of the first century
Roman Empire, the best way for Christians to impact their world would be to
follow the example of Jesus, the Servant of all servants.
အခန်းကြီး - ၃
3:1–6 ဇနီးများသည်
ယောက်ျားများအား
ပေတရုသည်
ယောက်ျားမယားဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးပြီး ယောက်ျားမယုံကြည်သေးသည်ဖြစ်စေ နာခံရန်
ဇနီးများကို ညွှန်ကြားသည် (အဆို၁)။ ဤကျမ်းချက်နှင့် ပေါလု၏အလားတူကျမ်းချက်များ
(ဧဖက် ၅:၂၄၊ ကောလောသဲ ၃:၁၈၊ တိတု ၂:၅၊ ၁ ကောရိန်သူ ၁၄:၃၄ နှို့တွဲကြည့်ပါ) ကို
မှားယွင်းစွာ အသုံးချ၍ အိမ်ထောင်ရေးတွင် ယောက်ျားသည် ဇနီးထက် သာလွန်သည်ဟု
ဆိုခဲ့ကြသည်။ “နာခံခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကားလုံး ဟူပိုတတ်ဆို သည်
နာခံမှုကို ယောက်ျားက အင်အားသုံး အတင်းအကြပ်မချမီ ဇနီးဘက်က ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက်
ပြုသည်ဟု ညွှန်ပြသော နာမဝိသေသန အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ယေရှုသည်
မိမိမိဘမဲ့မောင်နှမများကို ဆန္ဒအလျောက် နာခံခဲ့သည် (လု ၂:၅၁)။ ယုံကြည်သူများသည်
ဒေသန္တရအသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များကို နာခံရမည် (၁ ကောရိန်သူ ၁၆:၁၅–၁၆) နှင့်
အချင်းချင်း နာခံကြရမည် (၁ ပေ ၅:၅၊ ဧဖက် ၅:၂၁)။ အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်ကို နာခံသည်
(ဧဖက် ၅:၂၄)။ ဤဥပမာများတွင် နာခံမှုသည် အတင်းအကြပ် မဟုတ်ဘဲ ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ခရစ်တော်နှင့် အသင်းတော်ကိစ္စတွင် ခရစ်တော်၏ ဦးစားပေးမှု
ရှင်းလင်းစွာရှိသော်လည်း ကျန်ဥပမာများတွင် ညီမျှသူများအချင်းချင်း
ဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပေတရု၏အကြံပေးချက်သည် အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးက တစ်ဦးထက်
သာလွန်ကြောင်းကို မဆိုလိုချေ။
3:1–6.
Wives to Husbands. Peter next deals with the relationship of wives and husbands, and
admonishes wives to be submissive, even if the husband is not a believer (v.
1). This and similar verses in Paul (Eph. 5:24; Col. 3:18; Titus 2:5; cf. 1
Cor. 14:34) have been wrongly used to suggest that wives are less than equal in
the marriage relationship. The Greek verb translated “submissive” (hypotassō) is a passive participle,
indicating that the submission is done voluntarily and is not to be imposed by
force by the husband. Jesus willingly submitted to His parents (Luke 2:51);
believers should be submissive to the leaders in the local church (1 Cor.
16:15–16) and to one another (1 Pet. 5:5; Eph. 5:21); and the church submits to
Christ (Eph. 5:24). In these examples, submission is not forced but is offered
voluntarily. Moreover, while in the case of Christ and the church there is an
element of clear primacy of one party—Christ, over the church—in all other
cases it is a question of relationships between equals. The advice of Peter,
therefore, does not indicate the superiority of one spouse over the other.
ထို့ပြင်
ဤအကြံပေးချက်သည် အဓိကအားဖြင့် ခရစ်ယာန်ဖြစ်လာသော ဇနီးများအတွက်ဖြစ်ပြီး
ယောက်ျားများမှာ တပါးအမျိုးသားအဖြစ် ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို သတိပြုရမည် (၁ ပေ ၃:၁)။
ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ဇနီးများသည် ဥပဒေအရ အခွင့်အရေးအနည်းငယ်သာရှိပြီး
ယောက်ျားများသည် ဇနီးများအပေါ် အနီးစပ်ဆုံး အာဏာရှိသည်။ ခရစ်ယာန်ဇနီးများသည်
မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို လွတ်လပ်မှုကို တောင်းဆိုလျှင် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို
အသရေပျက်စေပြီး ဇနီးများအတွက် ဒုက္ခများကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်။ သူတို့၏နာခံမှုသည်
လူ့အဖွဲ့အစည်း၏မျှော်လင့်ချက်ကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သခင်ဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း (၁:၁၇၊
၂:၁၇၊ ၃:၂ နှို့တွဲကြည့်ပါ) ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်ရမည်။
ဤအကြံပေးချက်သည် အစိုးရအာဏာပိုင်များနှင့် သခင်များအတွက်
ယခင်ညွှန်ကြားချက်များနှင့် ကိုက်ညီပြီး ကြင်နာယဉ်ကျေးသော စိတ်နှလုံးဖြင့်
ပြောင်းလဲမှုကို ယူဆောင်လာရန်ဖြစ်သည်။
It is also important to note that the advice is
focused primarily on wives who became Christians while their husbands remained
pagans (1 Pet. 3:1). In Roman society wives were accorded few rights by law and
husbands had almost absolute authority over them. If the Christian wife were to
claim independence in any form, it would bring disrepute to the Christian faith
and troubles for the wife. Their submissiveness was to be motivated not by
societal expectations but in the fear of the Lord (cf. 1:17; 2:17; 3:2), that
is, out of reverence to God. This advice, in accordance with the earlier
admonitions of duty to government and masters, was to bring change through a
kind and humble spirit.
၃:၃–၄ တွင် ပေတရုသည်
အပြင်ပန်းအလှဆင်ခြင်းထက် အတွင်းစိတ်အလှကို မွေးမြူရန် တိုက်တွန်းသည်။ ထိုသို့သော
သတိပေးချက်သည် ပေတရုခေတ်တွင် ရှားပါးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ချေ။
တပါးအမျိုးသားစာရေးဆရာများသည် ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးများ၏ အလွန်အမင်း
ဆံပင်ပုံစံနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် မြင့်မြတ်သောအဆင့်ကို ပြသသော
အလှကုန်ပစ္စည်းများကို မကြာခဏ ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။ ပေတရု၏ အဓိကစိုးရိမ်မှုမှာ
ဘုရားသခင်ရှေ့တော်တွင် အဆုံးစွန်အားဖြင့် အရေးကြီးသည်မှာ ဘုရားသခင်နှစ်သက်သော
အကျင့်စရိုက်ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးရန်ဖြစ်သည် (အဆို၄)။ ခေတ်စားနေသော ပုံစံများကို
လိုက်မည့်အစား ခရစ်ယာန်အမျိုးသမီးများသည် ကျမ်းစာနှင့် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အပေါ်
အခြေခံသော အတွင်းစိတ်အလှကို မွေးမြူရမည် (၁ တိ ၂:၈–၁၀ ကိုကြည့်ပါ၊
“ခရစ်ယာန်အလှဆင်ခြင်း” ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် အထူးသဖြင့် ဆာရာကို ဥပမာအဖြစ်
ဖော်ပြသည်။ ဆာရာသည် အာဗြဟံကို “သခင်” သို့မဟုတ် “အရှင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (၁ ပေ
၃:၅–၆)၊ ထိုသို့ဖြင့် အာဗြဟံ၏ မြင့်မြတ်သောဧည့်သည်များရှေ့တွင် ဂုဏ်ပြုခဲ့သည် (က
၁၈:၁၂)။
In 3:3–4, Peter encourages wives to cultivate
inward beauty as opposed to focusing on their outward adornment. This sort of
warning was not uncommon during Peter’s day. Pagan authors often criticized the
extreme hairstyles of wealthy women and the ostentatious ornamentation that
emphasized their high status in society. Peter’s primary concern is to
emphasize that what ultimately matters in the sight of God is a godly character
(v. 4). Rather than following the fashions of the day, Christian women should
develop an inward beauty based on the Scriptures and on God’s will (see 1 Tim.
2:8–10; see below, “Christian Adornment”). He mentions the example of Sarah,
who called Abraham “lord” or “master” (1 Pet. 3:5–6), thus honoring him before
his noble guests (Gen. 18:12).
၃:၇။ ယောက်ျားများအား
ဇနီးများအတွက်။ ပေတရုသည် ဇနီးများအား အတော်လေးကို ရှည်ကြာစွာ အကြံပေးခဲ့သော်လည်း၊
ယောက်ျားများအတွက် စကားလုံးများမှာ နည်းပါးသော်လည်း အင်အားကြီးမားသည် (အပိုဒ် ၇)။
ယောက်ျားသည် ဇနီးနှင့်အတူ နားလည်မှုနှင့် အညီ နေထိုင်ရမည် (စာသားအတိုင်း “အသိပညာအတိုင်း”
ဟုလည်း ဘာသာပြန်ဆိုထားပြီး “ဂရုစိုက်တတ်သူ” သို့မဟုတ် “နားလည်သူ” ဟုလည်း
ဘာသာပြန်ဆိုသည်)။ ဤနေရာတွင် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ထုံးတမ်းများအတိုင်း
မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ အသိပညာအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားနှင့် ဇနီးတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို
အုပ်ချုပ်သည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယောက်ျားသည် ဇနီးကို
ဂုဏ်ပြုရမည်၊ လေးစားရမည်၊ ဇနီးကို ရှက်ကြောက်စေမည့် စကားကိုမှ အမှုကိုမှ
မပြုလုပ်ရဟု ပါဝင်သည်။ ထိုသို့ ပြုရခြင်း အကြောင်းရင်း သုံးချက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ပထမအကြောင်းရင်းမှာ
ဇနီးသည် “အားနည်းသော” အဖော် (သို့မဟုတ် စာသားအတိုင်း “အိုး” ဟုဆိုသည်။
ယောက်ျားလည်း အိုးတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်) အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသောကြောင့်
ဂုဏ်ပြုရမည် ဖြစ်သည်။ ဂရိစကားလုံး asthenēs သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သို့မဟုတ်
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းမှုကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ရောမခေတ်က အမျိုးသမီးများ၏
လူမှုအဆင့်အတန်းနိမ့်ကျမှုကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည်။ ပေတရုတွေးတောထားသည်မှာ အတိအကျ
မသိရသော်လည်း၊ အဓိကမှာ ယောက်ျားသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် လူမှုအဆင့်အတန်းအရ
အားကြီးသူဖြစ်သောကြောင့် ဇနီးကို အရှက်ခွဲမည့်အစား ဂုဏ်ပြုရမည် ဖြစ်သည်။
3:7.
Husbands to Wives. In contrast to Peter’s lengthy advice to wives, his words to husbands
are few but powerful (v. 7). A husband is to live together with his wife with
understanding (lit., “according to knowledge,” also translated as “be
considerate” or “understanding”), which probably means according to the
knowledge of God and not according to cultural practices. What rules the
relationship of the husband to the wife is the will of God. This includes the
command to the husband to honor and respect his wife—that is, not to do or say
anything that would shame her. Three reasons are given for this: First, she is
to be honored because she is considered a “weaker” partner (or lit., “vessel,”
implying that the husband is also a vessel). The Greek asthenēs can refer to either physical or emotional lack of
strength. It could also designate the lower social status of women in the Roman
world. What exactly Peter had in mind is hard to gauge, but the bottom line is
that the husband, being in a physical or social position of strength should not
humiliate his wife but honor her.
|
ခရစ်ယာန်အလှအပ ပေတရု၏
အလှအပနှင့်ပတ်သက်သော ညွှန်ကြားချက်ကို ပထမဆုံး သုံးရာစုနှစ် သို့မဟုတ်
လေးရာစုနှစ်ခန့်က အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်တွင် သင်ကြားပြီး မြှင့်တင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် စွန့်ပစ်ခံရပြီး၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသမားများ
ပိုမိုကြီးကျယ်သောသူများက ပြန်လည်ထူထောင်ခဲ့သည်။ အက်ဒဗင်တစ်သမားများက
ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ စံနှုန်းတစ်ခုအဖြစ် ယူဆကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပေတရုပြောသည်မှာ
အဘယ်နည်းဟု ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်ရှုခြင်းသည် အကျိုးရှိနိုင်သည်။ Christian Adornment |
|
Peter’s instruction on
adornment was taught and promoted by the early church for the first three or
four centuries. Then it was abandoned to be reinstated by the more radical
Reformers. Adventists consider it to be one of the norms of the Christian
life. Therefore, it may be useful to take a closer look at what Peter is
saying.
၁.
အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ အချက်များ။ ပေတရုသည် ခရစ်ယာန်အမျိုးသမီးများ၏ အမူအရာကို
စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခင်ပွန်းကို နာခံရမည်၊ ဘုရားသခင်ကို
ရိုသေကြောက်ရွံ့ခြင်း (ဆိုလိုသသည်မှာ ရိုသေယုံကြည်ခြင်း) အပေါ်အခြေခံသော
သန့်ရှင်းသောဘဝကို နေထိုင်ရမည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ထိုနာခံမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ
ခင်ပွန်းများကို သခင်ဘုရားထံ ဆွဲဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ဘဝသည် သူတို့၏
ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အလှအပ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအလှအပ၏
သဘောကို နည်းနည်းထပ်မံ ဆွေးနွေးသည်။ ပြင်ပအလှအပနှင့် အတွင်းစိတ်အလှအပကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြဆိုသည်။ 1. Contextual Elements. Peter was interested in the demeanor of Christian
women. He indicates that they should be submissive to their husband and live
a pure life based on the fear of the Lord, that is to say, in reverential
trust in Him. The purpose of this submission is to win their husbands to the
Lord. The implication is that such a life is their winsome, spiritual
adornment. This leads Peter to discuss the nature of this type of adornment a
little more. He does this by contrasting external and internal adornment.
၂. ပြင်ပအလှအပ။
ပေတရုသည် ဥပမာ သုံးခုကို ဖော်ပြသည်။ ဆံပင်ကို စီစဉ်ခြင်း၊ ရွှေလက်ဝတ်ရတနာများ
ဆင်မြန်းခြင်း၊ ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ခြင်း တို့ဖြစ်သည်။
သူဆိုလိုသည်မှာ ဝါယာကြိုးများဖြင့် ဆံပင်ကို မြှင့်တင်ထားပြီး၊
လက်ဝတ်ရတနာအမျိုးမျိုးကို ချိတ်ဆွဲထားကာ၊ ရွှေငွေချည်များဖြင့် ဆံပင်ကို ပ braiding
လုပ်ထားသော
ဆံပင်ပုံစံ အထူးတစ်မျိုးကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှေဆင်မြန်းခြင်းဆိုသည်မှာ
လည်ဆွဲ၊ နားကပ် သို့မဟုတ် လက်စွပ်များ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဈေးကြီးသော
အဝတ်အစားဆိုသည်မှာ ဈေးကြီးပြီး ခမ်းနားသော ဝတ်စုံများကို ဆိုလိုပြီး၊ အဝတ်အစား
(လက်ဝတ်ရတနာနှင့် မတူဘဲ) လိုအပ်သော်လည်း၊ အချို့သော အဝတ်အစားမျိုးများသည်
ခရစ်ယာန်ဘဝနှင့် မလိုက်ဖက်ဟု ဆိုလိုသည်။ ပေတရုက ဤအလှအပကို ပြင်ပဟု ခေါ်ဆိုပြီး၊
လူတစ်ဦးအတွက် တကယ့်တန်ဖိုးကို မထည့်ပေးဟု ဆိုသည်။ 2. External Adornment. Peter mentions three specific examples: arranging the
hair, wearing gold adornments, and wearing fine apparel. He is referring to a
particular type of hairdo that involved raising the hair up with wires,
hanging different types of jewelry on it, and braiding the hair with threads
of gold or silver. Wearing gold probably refers to adornments in the form of
necklaces, earrings, or rings. Fine clothing designates expensive and
ostentatious dresses, implying that although clothing (in contrast to
jewelry) is needed, certain types of it are incompatible with the Christian
life. Peter calls this adornment outward; it does not really add value to the
person.
၃. တကယ့်အလှအပ။
ပေတရုငြင်းပယ်ထားသော ပြင်ပအလှအပနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊
ဘုရားသခင်နှစ်သက်တော်မူသော အလှအပကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းမှာ “နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး
တိတ်ဆိတ်သော စိတ်ဓာတ်” ဟူ၍ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ အဖိုးတန်သော အတွင်းစိတ်အလှအပ
ဖြစ်သည် (၃:၄)။ သင့်လျော်သော အလှအပ၏ အဆုံးစွန်သော စံနှုန်းမှာ
ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ အဖိုးတန်သောအရာ ဖြစ်သည်။ နူးညံ့သော စိတ်ဓာတ်သည် သခင်ဘုရားကို
ယုံကြည်ခြင်းအပေါ် အခြေခံသည် (မဿဲ ၅:၅; နှိုင်းယှဉ် ၁၁:၂၉)။ တိတ်ဆိတ်သော စိတ်ဓာတ်ဆိုသည်မှာ
ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော
စိတ်သခင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမရှိလျှင် ကိုယ်ပိုင်နှင့် လူမှုဆိုင်ရာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှု
ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပေတရုက သူဆွေးနွေးနေသော ပြင်ပအလှအပ အမျိုးအစားသည် သခင်ဘုရားအပေါ်
နာခံမှုနှင့် မှီခိုမှု၏ ထုတ်ဖော်မှု မဟုတ်ဟု ညွှန်ပြသည်။ “တိတ်ဆိတ်သော
စိတ်ဓာတ်” နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သောအခါ၊ ထိုအလှအပ သည် မငြိမ်မသက်သော သဘောထား၏
သင်္ကေတ၊ လိုအပ်ချက်၏ သင်္ကေတ၊ ဧဝံဂေလိတရားဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ဖြည့်ဆည်းသင့်သော
အတွင်းစိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအလှအပ သည်
ခရစ်ယာန်သတင်းစကား၏ အသီးအနှံများနှင့် မလိုက်ဖက်ပေ။ 3. True Adornment. Against the specific outward adornment that Peter is rejecting, he
identifies the adornment that is pleasing to God. It is an inner beauty
consisting of “a gentle and quiet spirit,” which is precious in God’s sight
(3:4). The ultimate criterion for proper adornment is that which is precious
in God’s sight. A gentle spirit is based on trust in the Lord (Matt. 5:5; cf.
11:29). A quiet spirit refers to a disposition of tranquility and
peacefulness that results from being at peace with God. Its absence generates
personal and social turmoil. Peter indicates that the type of external
adornment he is discussing is not an expression of submission and dependence
on the Lord. When contrasted with a “quiet spirit,” such adornment becomes an
expression of a restless attitude, a symbol of a need, or even a quest for
inner peace that should have been fully met through the gospel. Hence, this
adornment is incompatible with the fruits of the Christian message.
၄. ညွှန်ကြားချက်၏
သဘော။ အချို့သော ဘာသာပြန်များတွင် လက်ခံထားသော “သင်တို့၏ အလှအပကို ပြင်ပတွင်သာ
မဖြစ်စေနှင့်” ဟူသော ဘာသာပြန်ဆိုချက်သည် လက်ဝတ်ရတနာသုံးစွဲခြင်းကို တင်းကြပ်စွာ
တားမြစ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်ယာန်အမျိုးသမီးအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အလှအပ အမျိုးအစား
မဟုတ်ဟု အကြံပြုသည်။ “သက်သက်သာ” ဟူသော ကြိယာဝိသေသနသည် မူရင်းဂရိစာသားတွင်
မရှိပါ။ ပြဿနာမှာ ဂရိဘာသာတွင် အင်္ဂလိပ်ဘာသာတွင် မရှိသော တတိယပုဂိလ် အမိန့်ပုံစံ
(imperative) ရှိခြင်း
ဖြစ်သည် (အင်္ဂလိပ်တွင် ဒုတိယပုဂိလ် အမိန့်ပုံစံသာ ရှိသည်)။
အချို့ဘာသာပြန်သူများက ခွင့်ပြုချက် အမိန့်ပုံစံ (imperative of
permission) ကို
သုံးသည်။ “သင်တို့၏ အလှအပကို … မဖြစ်စေနှင့်” ဟု။ သို့သော် ဂရိ တတိယပုဂိလ်
အမိန့်ပုံစံသည် ဒုတိယပုဂိလ်နှင့် အတူတူပင် အမိန့်အင်အား ရှိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ရှိသည်မှာ အနုတ်လက္ခဏာ အမိန့်တစ်ခုကို လိုက်နာပြီး၊ ဆန့်ကျင်ဘက်
အပေါင်းအမိန့်တစ်ခုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဤပုံစံအမျိုးအစားကို အနုတ်လက္ခဏာ
ကြိယာဝိသေသန (“မဟုတ်”) ဖြင့် စတင်ပြီး၊ ဆန့်ကျင်ဘက် စကားလုံး (“သို့သော်”
သို့မဟုတ် “ယခု”) ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဂရိတွင် ဤသို့ရှိသည်။ “သူတို့၏ အလှအပကို
ပြင်ပတွင်သာ … မဖြစ်စေနှင့် (တတိယပုဂိလ် အမိန့်) သို့သော် သင်တို့၏
အတွင်းစိတ်ဟူသော …” ဟူ၍။ 4. Nature of the Instruction. The translation “Do not let your adornment be merely outward,” adopted by some
versions, suggests that the use of jewelry is not strictly forbidden, but
that it is not the most important type of adornment for the Christian woman.
The adverb “merely” is not in the original Greek text. The problem is that in
Greek we have a third person imperative that does not exist in English (we
have only a second person imperative). Some translators use what is called an
imperative of permission: “Let not your adornment be?…” But the Greek third
person imperative has the same imperatival force as the second person. What
we have here is a negative command followed by, or contrasted by, a positive
one. This type of construction is introduced by a negative adverb (“not”) and
it closes with a contrastive particle (“but” or “rather”). This is what we
have in Greek: “Let not their
adornment be [third person imperative] the outward consisting of … but that of your inner self?…” အခြားနေရာများတွင်
ကျမ်းစာတွင်၊ ဂရိဘာသာသည် ဤပုံစံကို “ဤမျှလောက် မဟုတ် … ဤမျှလောက် ဖြစ်သည်” ဟု
ဘာသာပြန်ဆိုခွင့်ပြုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝါကျ၏ ပထမအပိုင်းကို လုံးဝ ငြင်းပယ်ခြင်း
မဟုတ် (ဥပမာ မာကု ၉:၃၇)။ ဤကျမ်းချက်တွင် ဆိုလိုသည်မှာ လက်ဝတ်ရတနာ
သုံးစွဲခြင်းကို မဖြစ်မနေ တားမြစ်ခြင်း မဟုတ်ဟု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤပုံစံကို
“ဤမဟုတ် … သို့သော် ဤ” ဟုလည်း ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်ပြီး၊ ပထမအပိုင်းကို လုံးဝ
ငြင်းပယ်သည် (မဿဲ ၅:၁၇)။ မေးခွန်းမှာ ၁ ပေတရု ၃:၃-၄ တွင် မည်သည့်အရာက
သက်ဆိုင်သနည်း။ ကျမ်းစာတွင် “မဟုတ် [ဤ … ” ဟူသော ပုံစံသည် အမိန့်ပုံစံတွင်
ငြင်းပယ်နေသောအခါ (ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျမ်းချက်တွင် ဤသို့ဖြစ်သည် “မဆင်မြန်းနှင့်
…”)၊ နောက်လိုက်သော “သို့သော် [ဤ]” သည် ဆန့်ကျင်ဘက် အကြောင်းအရာကို မိတ်ဆက်ပြီး
“ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်” ဟု ဆိုလိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပထမအပိုင်း (“သူတို့၏
အလှအပကို … မဖြစ်စေနှင့်”) ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ပေတရုသည်
ကိုယ်ပိုင်အလှအပနှင့် လူမှုအဆင့်အတန်း ပြသရန်အတွက် လက်ဝတ်ရတနာ သုံးစွဲခြင်းကို
တားမြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၃:၁၉-၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေတရုသည် ခရစ်ယာန်အတွက်
အရေးအကြီးဆုံး အလှအပ ဖြစ်သင့်သည်မှာ ဘုရားနှစ်သက်ဖွယ် စရိုက်လက္ခဏာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု
ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းလင်းစေလိုခဲ့သည်။ In other places in the NT,
the Greek allows for a translation of this construction as “not so much
[this] … as [this],” implying that the first part of the sentence is not
totally negated (e.g., Mark 9:37). This would mean, in our text, that using
jewelry is not necessarily prohibited. But the same construction can be also
translated “not [this] … but [this],” totally rejecting the first element
(Matt. 5:17). The question is which of these two possibilities applies to 1
Peter 3:3–4. When in the NT the construction “Not [this?…” is denying a
phrase in the imperative, as is the case in our passage (“Do not adorn …),
the following “but [this]” introduces the contrasting subject and means “but
on the contrary.” That is to say, the first element (“Let not their adornment
be …”) is negated. In that case, Peter would be forbidding the use of jewelry
for personal adornment and probably as a mark of social standing (see Is.
3:19–23). Peter wanted to make clear that the adornment that should matter
most to the Christian is the development of a godly character.
၅. ပေတရု၏
အမိန့်တော်၏ အခြေခံ။ ပေတရုသည် ဂရိ-ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် တွေ့ရှိသော
တန်ဖိုးများကို ရိုးရိုးမြှင့်တင်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူ၏ အရင်းအမြစ်မှာ
ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျမ်းစာထဲက သန့်ရှင်းသော အမျိုးသမီးများ၏
အတွေ့အကြုံကို ရည်ညွှန်းသည် (၁ ပေတရု ၃:၅-၆)။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့၏ အလှအပ၏
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ခင်ပွန်းများကို ဂုဏ်ပြု/လေးစားပြသခြင်း ဖြစ်သည်ဟု
ထင်ရှားသည်။ ပေတရုသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအတွက် အလိုတော်၌၊ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌
အဖိုးတန်ပြီး ထိုက်တန်သောအရာ၌ သူ၏ အမိန့်ကို အခြေခံသည် (အပိုဒ် ၄)။ တကယ့်
ခရစ်ယာန်အလှအပ သည် ခရစ်ယာန်သီလများ၏ ထုတ်ဖော်မှု ဖြစ်ပြီး၊ ရှုပ်ထွေးသော
ဆံပင်ပုံစံ၊ ရွှေလက်ဝတ်ရတနာ၊ သို့မဟုတ် ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားများ ပြသခြင်း
မဟုတ်ပေ။ 5. The Foundation of Peter’s Command. Peter is not merely promoting the values he found in
Greco-Roman society. His source is the OT. He refers to the experience of the
holy women in the Scriptures (1 Pet. 3:5–6). The implication seems to be that
part of their adornment consisted in showing honor/respect to their husbands.
Peter also grounds his command in God’s will for His people—in what is
precious and worthy in God’s sight (v. 4). True Christian adornment is an
expression of Christian virtues and not a display of elaborate hairstyles,
gold jewelry, or fine clothing. |
ဇနီးကို
ဂုဏ်ပြုရခြင်း ဒုတိယအကြောင်းရင်းမှာ သူမသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် လက်ဆောင်၏
တန်းတူရရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အသက်ရှင်ခြင်း ကျေးဇူးတော် ဖြစ်သည်
(၃:၇)။ ပေတရုသည် ကျေးဇူးတော် မရှိလျှင် ဇနီးသည် အဆင့်နိမ့်မည်ဟု မဆိုလိုပါ။
ရောမယဉ်ကျေးမှုတွင် ယောက်ျားလွှမ်းမိုးမှု နောက်ခံတွင်၊ ယေရှုသည် လူအားလုံးကို
တန်းတူ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး၊ အမျိုးသမီးများသည် ကယ်တင်ခြင်း လက်ဆောင်ကို တန်းတူ
ရရှိသူများ ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်က ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ယောက်ျားနှင့် တန်းတူ
ဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြပြီး၊ ဂုဏ်ပြု လေးစားစွာ ဆက်ဆံသင့်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
The second reason given for honoring the wife is that she is an equal
recipient of the gift of God’s grace: the grace that is life (3:7). Peter is
not saying that if it were not for grace the wife would have a lower status.
Rather, against a backdrop of male dominance in Roman culture, the fact that
Jesus treated all people equally—and that women were equal in receiving the
gift of salvation—indicates that in God’s eyes they are equal to men and should
be treated with honor and respect.
ဇနီးကို
ဂုဏ်ပြုရခြင်း တတိယအကြောင်းရင်းမှာ ဤနည်းအတိုင်း မဆက်ဆံပါက ဘုရားသခင်သည် ယောက်ျား၏
ဆုတောင်းချက်ကို နားထောင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယောဟန် ၉:၃၁ တွင် ဘုရားသခင်သည်
အပြစ်ရှိသူများကို နားထောင်တော် မမူဟု ကြေညာထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို
သိသိကြီးဖြင့် ဆက်လက် မလိုက်နာသူများသည် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ဆုတောင်းချက်ကို
ဖြေကြားရန် ဆန္ဒမရှိဟု တွေ့ရှိကြလိမ့်မည်။ ပေတရုသည် ဇနီးကို လေးစားဆက်ဆံခြင်းကို
ဘုရားသခင်နားထောင်တော်မူခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်းက ဇနီးကို လေးစားဆက်ဆံခြင်းကို
အလွန်အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာဟု သူယူဆခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။
The third reason to honor the wife is that God
will not listen to the prayers of the husband if he does not treat her as
specified here. John 9:31 declares that God does not listen to sinners. Those
who knowingly and continually choose to disregard God’s will may discover God’s
unwillingness to answer their prayers. The fact that Peter ties respect for the
wife with God lending a listening ear to the husband’s prayers indicates that
he considered the respectful treatment of the wife a subject of utmost importance.
၃:၈-၁၂။ အထွေထွေ
သွန်သင်ချက်များ။ ပေတရုသည် အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များကို လှည့်ပြီး homophrones
(“တစ်စိတ်တစ်ဝမ်း
တည်း”၊ “တူညီသော စိတ်ထား”၊ “ညီညွတ်မှု”၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၂ ကိုကြည့်ပါ) ဖြစ်ရန်
ခေါ်ဆိုသည်။ ၎င်းကို sympatheis (“အတူခံစားသူ”၊
“အတူဆင်တူခံစားသူ”၊ “ကိုယ်ချင်းစာနာသူ”) ဖြစ်ခြင်း၊ ယုံကြည်သူများအကြား philadelphos
(အချင်းချင်း
ချစ်ခြင်း) ရှိခြင်း၊ eusplanchnos (“နူးညံ့သော နှလုံး”၊ “ကိုယ်ချင်းစာနာသူ”၊ အခြားသူများကို
နူးညံ့စွာ ဂရုစိုက်သူ) ဖြစ်ခြင်း၊ tapeinophrōn (“ယဉ်ကျေးသူ”၊ “တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး
နှိမ့်ချမှု ပြသသူ”၊ ၁ ပေတရု ၃:၈) ဖြစ်ခြင်း၊ လက်စားမချေဘဲ အခြားသူများကို
ကောင်းချီးပေးရန် ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် သခင်ဘုရားထံမှ
ကောင်းချီးခံရပြီး ဆက်လက်ခံရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၅:၄၄; လု ၆:၂၈
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
3:8–12.
General Admonitions. Peter next addressed the church members in general and called them to be
united in homophrones (“of one mind,”
“like-minded,” “harmonious”; see Phil. 2:2), which he explains to mean to be sympatheis (“sympathetic,” “suffer
with,” “compassionate”), to have philadelphos
(mutual love) among believers, to be eusplanchnos
(“tenderhearted,” “compassionate,” caring tenderly for others), to be tapeinophrōn (“courteous,” “showing
humility” to each other; 1 Pet. 3:8), and to not be vindictive but to bless
others as they are and will continue to be blessed by the Lord (cf. Matt. 5:44;
Luke 6:28).
ထိုသို့သော
သဘောထားသည် ခရစ်ယာန်အမိန့်တော် မျှသာမဟုတ် (၁ ပေတရု ၃:၉; ခရစ်ယာန်အားလုံးကို ခေါ်ဆိုထားသည်)။
၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးများကို ရရှိရန်နှင့် ကောင်းသော ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ
နေထိုင်ရန် သေချာသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ဤသည်ကို နည်းလမ်း
နှစ်မျိုးဖြင့် အလုပ်လုပ်သည်။ ပထမမှာ ခံစားရသော မကောင်းမှုများအတွက် မကောင်းသော
ခံစားချက်၊ သဘောထား၊ စကားလုံးများဖြင့် ဘဝကို ပြည့်စုံစေသော သူများသည် နောက်ဆုံး
ကိုယ်တိုင် ထိခိုက်နစ်နာကြလိမ့်မည်။ ထိုအရာများသည် ခရစ်ယာန် ငြိမ်သက်ခြင်းကို
ဖျက်ဆီးသည်။ ပိုမိုအရေးကြီးသည်မှာ သခင်ဘုရား၏ အာရုံသည် ဖြောင့်မတ်သူများပေါ်တွင်
ရှိသည်။ မကောင်းမှုကို မကောင်းမှုဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်းသည် ပျက်စီးနေသော တရားမျှတမှု
ခံစားချက်ကို ပေးနိုင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ မနှစ်မြို့ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ မကောင်းမှုကို ကောင်းမှုဖြင့် တုံ့ပြန်သူသည် ယေရှု၏
ခြေလှမ်းများကို လိုက်သူ၊ ဖြောင့်မတ်သူဟု ရေတွက်ခံရပြီး၊ သင့်လျော်သော ဆုလာဘ်ကို
ရရှိလိမ့်မည်။
Such an attitude is not only a Christian
imperative (1 Pet. 3:9; all Christians have been called to it); it is also a
sure way to receive the blessings of God and to learn to enjoy a good life (v.
10). This works in two ways. First, those who fill their lives with bad
feelings, attitudes, and words for wrongs suffered will ultimately hurt
themselves. Such things destroy the Christian peace. More importantly, the
attention of the Lord is on the righteous. While responding to evil with evil
may give a corrupted sense of justice, it brings the displeasure of God. By
contrast, a person who responds to evil by doing good follows in the footsteps
of Jesus, is counted righteous, and will receive a due reward.
၃:၁၃–၄:၁၁ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့်
တရားမျှတစွာ အတည်ပြုခြင်း
ဤအပိုင်းတစ်လျှောက်
ဖြတ်သန်းနေသော အယူအဆ ချည်မျှင်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ဖြစ်သည်။ ပေတရု၏ ပရိသတ်သည်
ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ပိုမိုဆင်းရဲဒုက္ခ ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု အခြေအနေတွင် မည်သို့ ပြုမူသင့်သနည်း။
စိတ်ပျက်အားငယ်မည့်အစား၊ ခရစ်တော်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံခဲ့သောကြောင့် သတ္တိရှိရန်
ပေတရုက ဖိတ်ခေါ်သည်။ ကောင်းမှုပြုသောကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရန် အသင့်ရှိရမည်
(၃:၁၃-၁၇)၊ တရားမျှတစွာ အတည်ပြုခံရမည်ဟု နားလည်ရမည် (အပိုဒ် ၁၈-၂၂) နှင့်
ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သန့်ရှင်းခြင်း ဆက်စပ်မှုကို သတိပြုရမည် (၄:၁-၆)။ ဤအပိုင်းကို အသင်းတော်အတွင်း
ဘဝနှင့် ပတ်သက်သော အပိုဒ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အပိုဒ် ၇-၁၁)။ ဤအပိုဒ်သည်
လက်စားမချေရန် ယခင်ခေါ်ဆဏ္ဍကို ယုတ္တိရှိစွာ လိုက်နာသည်။
3:13–4:11
Suffering and Vindication
The conceptual thread that runs throughout this passage is suffering. The
audience of Peter was soon to suffer even more because of their faith. How
should they behave in the context of persecution? Rather than being
discouraged, Peter invited them to be courageous because Christ also suffered.
They should be ready to suffer for doing what was good (3:13–17), understanding
that they would be vindicated (vv. 18–22) and noting the connection between
suffering and holiness (4:1–6). This section concludes with a passage dealing
with life within the church (vv. 7–11). The passage logically follows the
previous call to reject vindictiveness.
၃:၁၃-၁၇။
ကောင်းမှုပြုသောကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံခြင်း။ ပေတရု၏ ပရိသတ်သည်
ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံနေရသည်။ ဤဆန့်ကျင်မှုသည် အကြမ်းဖက်
ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု ပုံစံ မယူရသေးသော်လည်း၊ အဓိကအားဖြင့်
ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို အထင်အမြင်လွဲမှားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပေတရုက
မကောင်းမှုပြုသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းမှုပြုသောကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရခြင်းသည်
ပိုကောင်းသည်ဟု ကြေညာသည်။ အကြောင်းမှာ ပထမတစ်ခုသည် ထိုက်တန်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုသည်
ဆုလာဘ်ခံရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်များကို
အမျိုးမျိုးစွပ်စွဲခဲ့သည်။ ဥပမာ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု (အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းကို
ကြေညာသောကြောင့်)၊ နတ်ဘုရားများကို မလေးစားခြင်း (ဂရိနှင့် ရောမလူမျိုးများ
ဂါရဝပြုသော နတ်ဘုရားများကို ငြင်းပယ်သောကြောင့်)၊ လူမှုဆန့်ကျင်ရေး အပြုအမူ
(ညစာပွဲများတွင် ပါဝင်ခြင်း မပြုသောကြောင့်၊ ထိုပွဲများကို တစ်မျိုးတစ်ဘာသာ
နတ်ဘုရားများဂါရဝပြုရန် ကျင်းပလေ့ရှိသည်)၊ မိသားစုဆန့်ကျင်ရေး အပြုအမူ
(ယုံကြည်သူသစ်များကို မိသားစုက ငြင်းပယ်လေ့ရှိသည်)၊ ဘာသာတရားသစ် မိတ်ဆက်ခြင်း
(ရောမလူမျိုးများသည် သူတို့၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို နှစ်သက်သည်)၊ အချို့က
လူစားလုပ်ငန်း စွပ်စွဲခြင်း (သခင်ဘုရား၏ ညစာပွဲ ဒြပ်စင်များ၏ သဘောကို နားလည်မှား
ခြင်း) စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ထိုစွပ်စွဲချက်များသည် မသိနားမလည်မှု၊ ရန်ငြိုးထားမှု၊
သို့မဟုတ် နှစ်မျိုးလုံးမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ပေတရုက ယုံကြည်သူများသည်
သူတို့၏ မျှော်လင့်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို praytētos kai phobou (“နူးညံ့မှုနှင့်
လေးစားမှု” သို့မဟုတ် “နှိမ့်ချမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု”) ဖြင့် အမြဲ
ဖြေရှင်းပေးရန် အသင့်ရှိရမည်ဟု ကြေညာသည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၆)။ စွပ်စွဲချက်များ
အခြေအမြစ် မရှိကြောင်း ပြသသောအခါ၊ စွပ်စွဲသူများ ရှက်ရွံ့ခြင်းသို့
ရောက်ကြလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၁၆)။
3:13–17.
Suffering for Doing Good. Peter’s audience was suffering on account of their faith. This
opposition had not yet taken the form of violent persecution, but it appears to
have been primarily in the form of prejudice against the Christian faith. Peter
declares that it is better to suffer for doing good rather than for doing evil,
because the first is deserved and the second will be rewarded. Early Christians
were accused of a number of things, including immorality (they professed love
for each other), disrespect for deities (they rejected the many gods honored by
Greeks and Romans), antisocial behavior (they did not participate in civic
festivals usually held in honor of pagan gods), anti-family behavior (new
Christians were often rejected by their families), introducing a new religion
(Romans loved their traditions), and, by some, even of cannibalism (a
misunderstanding of the nature of the elements in the Lord’s Supper). Such
accusations stemmed from ignorance, malice, or both. Peter therefore declares
that believers should always be ready to give a reason for their hope with praytētos kai phobou (“gentleness and
respect” or “meekness and fear”; vv. 15–16). When the accusations were shown to
be baseless, the accusers would be put to shame (v. 16).
၃:၁၈-၂၂။
ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် တရားမျှတစွာ အတည်ပြုခြင်း။ ပေတရုသည် အပြစ်မရှိသူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ၏
အင်အားအပြည့်ဆုံး ဥပမာအဖြစ် ယေရှုကို တင်ပြသည်။ သူ၏ အသေခံခြင်းနှင့်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် မကောင်းမှု အင်အားစုများကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊
ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်တော်မူခဲ့သည်။ သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ သည် အပြစ်မရှိသူ
ဖြစ်သော သူသည် အပြစ်ရှိသူများအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံခဲ့ရပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို
ဘုရားသခင်ထံ လမ်းဖွင့်ပေးရန် ဖြစ်သည်ဟု အစားထိုးဆင်းရဲဒုက္ခ ဖြစ်သည်။ သူသည်
လူသားများ၏ ကိရိယာဖြင့် အသေသတ်ခံရသော်လည်း၊ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်က
ရှင်ပြန်ထမြောက်စေတော်မူသည် ( “ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များ” ကို စာမျက်နှာ ၁၈၈၅ တွင်
ကြည့်ပါ) နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သခင်ဘုရားအဖြစ်၊ မကောင်းသော အင်အားစုများကို
သူ၏ အောင်မြင်ခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုမကောင်းသော အင်အားစုများသည် နောဧခေတ်က
မနာခံမှုနှင့် ပုန်ကန်မှု စိတ်ဓာတ်ကို ပြသခဲ့သည်။
3:18–22.
Suffering and Vindication. Peter presents Jesus as the most powerful example of the suffering of
the innocent. It was through His death and resurrection that He triumphed over
the forces of evil and then sat at the right hand of God. His suffering was
vicarious in that He, the Just One, suffered for the unjust in order to give us
access to God. He was put to death by human instrumentalities but was
resurrected by God through the Spirit (see “The Spirits in Prison,” p. 1885)
and as resurrected Lord, proclaimed to the evil powers His victory over them.
These evil powers had shown their disobedient and rebellious spirit during the
time of Noah.
နောဧ၏ အတွေ့အကြုံကို
နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ရေသည် မကောင်းသူများကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော်လည်း၊
နောဧနှင့် သူ၏ မိသားစုသည် သင်္ဘောထဲတွင် ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည်။ နောဧ၏
အတွေ့အကြုံကို ခရစ်ယာန် နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာ၏ ပုံသက်သေ အဖြစ် သုံးသည်။
ခရစ်ယာန်များသည်လည်း နှစ်ခြင်းရေ ဖြတ်ကျော်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း ခံကြရသည်။
၎င်း၏ အဓိကအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်သည်။
နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေရန် မဟုတ်ဘဲ၊ အတွင်းစိတ်၏
နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ရေးရာ သန့်ရှင်းခြင်း၏ ထုတ်ဖော်မှု ဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ကောင်းသော (ရှင်းလင်းသော) သြတ္တပ္ပစိတ်၏ အဖြေသည်
နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာသည် ဘုရားသခင်နာခံခြင်းအားဖြင့် ထိုကောင်းသော သြတ္တပ္ပစိတ်ကို
ထိန်းသိမ်းရန် ကတိကဝတ် ဖြစ်သည် သို့မဟုတ် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို လက်ခံခြင်းဖြင့်
ကျွန်ုပ်တို့တွင် ကောင်းသော သြတ္တပ္ပစိတ်ကို ပြန်လည်ရရှိစေသည်ဟု ညွှန်ပြသည်
(နှိုင်း ၂:၁၉; ၃:၁၆)။
နောဧ၏ ခြိမ်းခြောက်ခံရသော အတွေ့အကြုံသည် သူနှင့် သူ၏ မိသားစုအတွက် ကယ်တင်ခြင်းသို့
ရောက်စေခဲ့ပြီး၊ ယေရှု၏ အသေခံရသော အတွေ့အကြုံသည် ယုံကြည်သူများအတွက်
ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။ ပေတရုသည် ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် မကောင်းမှု
အင်အားစုများကို အောင်မြင်ရုံသာမက၊ ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌
ထီးနန်းစိုးစံခြင်းသို့ ရောက်စေခဲ့သည်ဟု အဆုံးသတ်သည်။ အင်အားစုအားလုံး ယခု
သူ့အောက်တွင် ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်တွင် ဖိနှိပ်ခံရသော
သူများသည်လည်း ရန်သူများကို အောင်မြင်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
The experience of Noah is described as a baptism.
While the water destroyed the wicked, Noah and his family passed safely through
it inside the ark. The experience of Noah is used as a type of Christian
baptism, the antitype. Christians are also saved through the waters of
baptism—its effectiveness is determined by the resurrection of Jesus. Baptism
is not for the cleansing of the body, but it is rather the expression of a deep
spiritual cleansing of the inner being. The answer of a good (clear) conscience
toward God indicates that baptism is a commitment to preserve that good
conscience through obedience to God or that the forgiveness of sin that
restores a good conscience in us is accepted (cf. 2:19; 3:16). The threatening
experience of Noah resulted in salvation for him and his family, while the
deadly experience of Jesus resulted in salvation for believers. Peter concludes
by indicating that the sufferings of Christ resulted not only in His victory
over evil powers but also in His enthronement at the right hand of God. All
powers are now subject to Him. The implication is that those who suffer
oppression in the service of the Lord will also be victorious over their
enemies.
အခန်းကြီး - ၄
၄:၁-၆။
ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သန့်ရှင်းခြင်း။ ယုံကြည်သူများ ရင်ဆိုင်နေရသော
အထင်အမြင်လွဲမှားမှုနှင့် စွပ်စွဲချက်များသည် အချို့ကို ယုံကြည်ခြင်းကို
စွန့်လွှတ်ရန် လှုံ့ဆော်နိုင်သည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခ
ခံခြင်းအားဖြင့် ပြည့်စုံသော အောင်မြင်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်ဟု
ပေတရုရှင်းပြပြီးနောက်၊ ယေရှုရှိသော တူညီသော ennoia (“ရည်ရွယ်ချက်”၊ “သဘောထား”၊ “စိတ်ထား”၊
“တွေးခေါ်ပုံ”) ဖြင့် ကိုယ်ကို တပ်ဆင်ခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဘဝနေထိုင်ရန်
ယုံကြည်သူများကို စိန်ခေါ်သည် (အပိုဒ် ၁)။ ယေရှုသည် သူတို့အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခ
ခံပြီး နောက်ဆုံး အသေခံခဲ့သောကြောင့် အပြစ်ဘဝတွင် သေသည်ဟု သူတို့ကိုယ်သူတို့
ယူဆရမည်။ စုံစမ်းခြင်းများသည် သူတို့ကို သခင်ဘုရားထံ ပိုမိုနီးကပ်စေပြီး
အပြစ်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ရန် အားပေးနိုင်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ အပြစ်ဘဝနှင့် ဘုရားသခင်၏
အလိုတော်နှင့် နာခံသော ဘဝ ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ဘဝနေထိုင်ခြင်းတွင် ဇာတိပိုင်း
တပ်မက်ခြင်းများကို စွန့်လွှတ်ခြင်း ပါဝင်သည်။ ပေတရုသည် ယုံကြည်ခြင်းမတိုင်မီ
ယုံကြည်သူများ ကျွန်ခံခဲ့ဖူးသော ဇာတိပိုင်း တပ်မက်ခြင်းအချို့ကို ဖော်ပြသည်။ aselgeia
(“အကျင့်ပျက်ခြစားမှု”၊
“အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမှု”၊ “အာသာစိတ်”၊ “လွတ်လပ်စွာ ပြုမူခြင်း”၊ လူမှု၊
ဝိညာဉ်ရေးရာ၊ အကျင့်သီလ တန်ဖိုးများကို ချိုးဖောက်သော အပြုအမူ)၊ epithymia
(“တပ်မက်ခြင်း”၊
“စိတ်အားထက်သန်မှု”၊ “[မကောင်းသော] တပ်မက်ခြင်း”၊ လူ့သဘာဝ၏ မသန့်ရှင်းသော
တောင့်တခြင်းများ)၊ oinophlygia (“အရက်မူးခြင်း”၊
“စပါးရည်များပြားခြင်း”၊ သတိလစ်ခြင်းနှင့် နိုးကြားမှု မရှိခြင်း၊ ၁:၁၃; ၄:၇; ၅:၈)၊ kōmos
(“ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ”၊
“အပြန်အလှန် ပါတီများ”၊ “မူးယစ်ပွဲများ”၊ တစ်မျိုးတစ်ဘာသာ ဘာသာရေး ပွဲတော်များတွင်
ပါဝင်ခြင်း)၊ potos (“အရက်ပါတီများ”၊
“မူးယစ်ပွဲများ”)၊ athemitos eidōlolatria (“တားမြစ်ထားသော”၊ “စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်”၊
“ရွံရှာဖွယ်” ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု၊ ၄:၃; နှိုင်း ၂:၁)။ ပေတရုက ထိုသို့သော ဘဝနေထိုင်ပုံကို asōtia
(“မူးယစ်သော ဘဝ”၊
“ပျက်စီးခြင်း”၊ “အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ဘဝ”) သို့မဟုတ် မတရားသော ဘဝဟု ဖော်ပြသည်
(၄:၄)။
4:1–6.
Suffering and Holiness. The prejudice and accusations believers were facing might have tempted
some to give up their faith. But after Peter explains that it was through His
suffering that Jesus attained complete victory, he proceeds to challenge
believers to holy living by arming themselves with the same ennoia (“purpose,” “attitude,” “mind,”
“way of thinking”) that Jesus had (v. 1). They should consider themselves dead
to their sinful life because Jesus also suffered and finally died in their
place. Trials could encourage them to come closer to the Lord and to set aside
a life of sin. The contrast is between a life of sin and a life of submission
to the will of God. Holy living includes leaving behind the desires of the
flesh. Peter mentions some of the prevalent fleshly desires to which believers
had probably once been enslaved before coming to faith: aselgeia (“lewdness,” “debauchery,” “sensuality,”
“liscentiousness”; behavior that violates social, spiritual, and moral values),
epithymia (“lusts,” “passions,”
“[evil] desires”; the unsanctified cravings of the human nature), oinophlygia (“drunkenness,” “excess of
wine”; absence of alertness and watchfulness; 1:13; 4:7; 5:8), kōmos (“revelries,” “orgies,”
“carousing”; participating in pagan religious feasts), potos (“drinking parties,” “wild parties”), and athemitos eidōlolatria (“forbidden,”
“disgusting,” “detestable” idolatries; 4:3; cf. 2:1). Peter describes such a
lifestyle as asōtia (“wild living,”
“dissipation,” “debauchery”; 4:4), or a disorderly life.
|
ထောင်ထဲက
ဝိညာဉ်များ ၁ ပေတရု ၃:၁၈-၂၀
သည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် အခက်ခဲဆုံး အပိုဒ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး
နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည်။ အဓိက ပြဿနာမှာ “ထောင်ထဲက
ဝိညာဉ်များ” ဟူသော အမှတ်အသားကို သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြံပြုချက် လေးခုကို
ဆွေးနွေးပြီး အကဲဖြတ်ပါမည်။ The Spirits in Prison |
|
First Peter 3:18–20 is one
of the most difficult passages in the Bible and has been interpreted in many
different ways. The main problem is establishing the identity of the “spirits
in prison.” We will discuss and evaluate four suggestions.
၁.
ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော ဝိညာဉ်များ။ အလွန်ရေပန်းစားသော အကြံပြုချက်မှာ “ဝိညာဉ်များ”
သည် ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော ဝိညာဉ်များ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်များ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
ယေရှုသေသောအခါ၊ ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော ပုံစံဖြင့် ငရဲသို့ သွားရောက်ပြီး ဧဝံဂေလိကို
ဟောပြောခဲ့သည်ဟု အကြံပြုသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဧဝံဂေလိကို တစ်ခါမှ မကြားရဘဲ
သေဆုံးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ဘုရားသခင် အယူဝါဒနှင့်
ကျမ်းစာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် နှစ်မျိုးလုံးတွင် မတည်မြဲပါ။ ဘုရားသခင်
အယူဝါဒအရ၊ သမ္မာကျမ်းစာအရ လူသားများတွင် မသေနိုင်သော ဝိညာဉ်တော် မရှိပါ။
ထို့ကြောင့် သေသောအခါ လုံးဝ သေဆုံးသည် (ဒေသနာ ၉:၅)။ သူတို့သည် အသက်ရှင်သူများ၊
အချင်းချင်း၊ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်း မရှိပါ (ဆာလံ ၆:၅;
ဒေသနာ ၉:၆)။
သေပြီးနောက် နောင်တရရန် အခွင့်အရေး မရှိပါ (ဟေဗြဲ ၉:၂၇)။ 1. Disembodied Spirits. The most popular suggestion is that the “spirits” in
prison were disembodied souls or spirits. It is suggested that when Jesus
died, He visited them in hell—also in disembodied form—and preached the
gospel to them, since they had died without ever hearing it. This
interpretation is untenable both theologically and exegetically.
Theologically, according to the Bible humans do not possess an immortal soul
and consequently when they die they are totally dead (Eccl. 9:5). They cannot
communicate with the living, with each other, or with God (Ps. 6:5; Eccl.
9:6). After death, there is no opportunity for repentance (Heb. 9:27). ကျမ်းစာ
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ၊ “ဇာတိပိုင်းတွင် အသေသတ်ခံရ၍ ဝိညာဉ်တော်တွင်
အသက်ရှင်စေခြင်း ခံရ” ဟူသော စကားစုကို ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင်
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သေဆုံးခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ဝိညာဉ်တော်သည် အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး
ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များထံ သွားရောက်ခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်သည်။ ဂရိစာသားအတိုင်း
“ဇာတိပိုင်းတွင် အသေသတ်ခံရ၍၊ ဝိညာဉ်တော်တွင် အသက်ရှင်စေခြင်း ခံရ” ဟု ဖြစ်သည်။
ဂရိတွင် “အသက်ရှင်စေခြင်း ခံရ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ပါဝင်စကားလုံးသည် ယောက်ျားလိင်
ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ဂရိတွင် “ဝိညာဉ်တော်” (pneuma) သည် ကြားနေ
ဖြစ်ပြီး၊ “ဝိညာဉ်” (psychē) သည်
မိန်းမ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “အသက်ရှင်စေခြင်း ခံရ” သည် ယေရှု၏ စွပ်စွဲထားသော
ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော ဝိညာဉ်တော် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ပါ။
၎င်းသည် ယေရှုတစ်ပါးတည်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ခွဲခြား၍မရနိုင်သော ပုဂိ္ဂိုလ်
ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် “အသက်ရှင်စေခြင်း” ဟူသော အယူအဆသည် အသက်ရှင်စေခံရသော
ပုဂိ္ဂိုလ်သည် သေခဲ့သည်ဟု အကြံပြုသည်။ ၎င်းသည် ယေရှုသေခဲ့သည်ကို ပြသပြီး၊
ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွင် မြှင့်တင်ထားသော အယူအဆ၏ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ Exegetically, the phrase
being “put to death in the flesh [or body] but made alive by [or in] the
Spirit” (1 Pet. 3:18) is thought to indicate that even though Jesus died
physically on the cross, His spirit was still alive and visited the spirits
in prison. The Greek literally reads, “put to death by/in flesh, made alive
by/in spirit.” The Greek participle translated “made alive” is masculine. By
contrast, “spirit” (pneuma) in
Greek is neuter, while “soul” (psychē)
is feminine. So, “made alive” cannot refer to the alleged disembodied spirit
or soul of Jesus. It refers to Jesus as a whole: as an indivisible being.
Moreover, the idea of “making alive” suggests that the person being made
alive was dead. It shows that Jesus had been dead, the very opposite of the
view promoted in this interpretation. စကားစုတစ်ခုလုံးသည်
ယေရှု၏ သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ပုဂိ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ်
ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အစိတ်အပိုင်း မည်သည်ကိုမျှ မဟုတ်ပါ။
“ဇာတိပိုင်းတွင်” နှင့် “ဝိညာဉ်တော်တွင်” ဟူသော စကားစုများသည် ကိရိယာကို
ညွှန်ပြပြီး “လူသားများအားဖြင့် အသေသတ်ခံရ” (အပိုဒ် ၁:၂၄) သို့မဟုတ်
“ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အသက်ရှင်စေခြင်း ခံရ” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသင့်သည်။ ယေရှုသည်
ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော ဝိညာဉ်တော် မဟုတ်ပါ၊ ခန္ဓာကိုယ်မရှိသော သတ္တဝါများထံ
မသွားရောက်ခဲ့ပါ။ The whole phrase is a
reference to the death and resurrection of Jesus as a person, not to any
supposed constituent part of His being. The phrases “in the flesh” and “in
the spirit” indicate agency and should be translated “who was put to death by
flesh” (i.e., humans; 1:24) but was “made alive by the Spirit.” Jesus was not
a disembodied spirit and did not visit disembodied beings.
၂.
စောင့်ကြည့်သူများ။ ဒုတိယ အကြံပြုချက်မှာ ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များသည်
စောင့်ကြည့်သူများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမတိုင်မီ
လူသားဇနီးများကို ယူခဲ့သော ကျရှုံးသော ကောင်းကင်တမန် နှစ်ရာဟု ဂျူးဓလေ့အရ
ဆိုသည်။ သူတို့၏ သားသမီးများသည် ကမ္ဘာကို လမ်းမှားသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သော ဘီလူးများ
ဖြစ်ပြီး ရေလွှမ်းမိုးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
ဤဒဏ္ဍာရီတစ်ခုလုံး—ဂရိ ဒဏ္ဍာရီမှ လွှမ်းမိုးခံရဖွယ်ရှိသည်—ကို ကမ္ဘာဦးကျမ်း
၆:၁-၄ ကို နားလည်မှား ခြင်းအပေါ် အခြေခံသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ၊
“ဘုရားသခင်၏ သားတော်များ” သည် ကောင်းကင်တမန် စောင့်ကြည့်သူများ ဖြစ်သည်။
ယေရှုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မတိုင်မီ သို့မဟုတ် နောက်တွင် သူတို့ထံ
သွားရောက်ပြီး သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ 2. Watchers. A second suggestion is that the spirits in prison were the Watchers, a
group of two hundred fallen angels who, according to Jewish tradition, took
human wives before the Flood. It is suggested that their offspring were the
giants who led the world astray and precipitated the Flood. The whole
myth—probably influenced by Greek mythology—is based on a misinterpretation
of Genesis 6:1–4. According to this interpretation, the “sons of God” were
the angelic Watchers. Jesus supposedly visited them either before or after
His resurrection and announced their doom to them. ဤသည်ကို အဓိက
အငြင်းအခုန် နှစ်ခုဖြင့် အခြေခံသည်။ ပထမမှာ စောင့်ကြည့်သူ ဒဏ္ဍာရီသည်
ပထမရာစုနှစ် ဂျူးဘာသာတွင် အလွန်ရေပန်းစားခဲ့သောကြောင့် ပေတရုသိရှိမည် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမှာ ၁ ပေတရု ၃:၂၀ တွင် ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များကို ရေလွှမ်းမိုးခြင်းနှင့်
တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဂျူး ဒဏ္ဍာရီတွင်လည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။
ဤနည်းလမ်းသည် ခုခံကာကွယ်၍ မရနိုင်ဟု ငါတို့ ငြင်းခုန်ပါမည်။ ပထမမှာ ကမ္ဘာဦးကျမ်း
၆:၂ တွင် သုံးထားသော “ဘုရားသခင်၏ သားတော်များ” ဟူသော စကားစုသည် ဖြောင့်မတ်သော
လူများကို ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည် (ဥပမာ တရားဟော ၁၄:၁; မဿဲ ၅:၉; လု ၂၀:၃၆; ရော ၈:၁၄)။ ဒုတိယမှာ
ကောင်းကင်တမန်များသည် လက်ထပ်ခြင်း မပြုပါ (မဿဲ ၂၂:၃၀; မာကု ၁၂:၂၅ ကိုကြည့်ပါ)။ တတိယမှာ ဂျူး
စောင့်ကြည့်သူ ဓလေ့သည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် မတွေ့ရပါ။ This is based in two main
arguments. First, the Watcher myth was very popular in first-century Judaism,
so Peter would have been aware of it. Second, in 1 Peter 3:20 the spirits in
prison are directly connected to the Flood, just like in the Jewish myth. We
will argue that this approach is not defensible. First, the phrase “sons of
God” used in Genesis 6:2, often designates righteous people (e.g., Deut.
14:1; Matt. 5:9; Luke 20:36; Rom. 8:14). Second, angels do not marry (see
Matt. 22:30; Mark 12:25). Third, the Jewish tradition of the Watchers is not
found in the Bible.
၃. အပြစ်ရှိသော
လူသားများ။ တတိယ အကြံပြုချက်မှာ ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များသည် နောဧခေတ်က အပြစ်ရှိသော
လူသားများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသီအိုရီသည် နောဧက ရေလွှမ်းမိုးခြင်း လာမည်ဟု
ကြေညာသောအခါ၊ နောဧသာ ပြောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နောဧကို
လှုံ့ဆော်သော မမွေးဖွားမီ ယေရှု ဖြစ်သည်ဟု အကြံပြုသည်။ ၃:၁၈ တွင် ယေရှု၏
သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ပေတရုသည်
ရေလွှမ်းမိုးခြင်း မျိုးဆက်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး ယေရှုသည် ထိုအချိန်က
တက်ကြွခဲ့သည်ဟု အခိုင်အမာ ဆိုသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ယခင်နှစ်ခုထက်
များစွာ ကောင်းမွန်သော်လည်း ပြဿနာ အနည်းငယ် ရှိသေးသည်။ ပထမမှာ “ဝိညာဉ်များ”
ဟူသော စကားလုံးသည် လူသားများကို ရည်ညွှန်းနိုင်သော်လည်း (ဥပမာ ၁ ကောရိန္သု ၂:၁၁;
နှိုင်း ၁
ကောရိန္သု ၁၅:၄၅)၊ သာမန်နည်းလမ်း မဟုတ်ပါ။ ဒုတိယမှာ phylakē (“ထောင်”) သည် အပြစ်၏
ဝိညာဉ်ရေးရာ ချည်နှောင်မှုကို ဥပစာ ရည်ညွှန်းနိုင်သော်လည်း (ဆာလံ ၁၄၁:၈၊ LXX
[အင်္ဂလိပ် ၁၄၂:၇]
ကိုကြည့်ပါ)၊ သာမန် အသုံးအနှုန်း မဟုတ်ပါ။ တတိယမှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို
ဖော်ပြပြီးနောက် ချက်ချင်း ရေလွှမ်းမိုးခြင်းကို ပြန်ကြည့်မည်ဟု ယူဆရန်
မဖြစ်နိုင်သည်မှာ မဟုတ်သော်လည်း၊ ၃:၁၉ သည် ၃:၁၈ ကို အချိန်အစဉ်လိုက်
လိုက်နေသည်ဟု ယူဆရန် ပိုမို သဘာဝကျသည်။ ထိုအခါ ဝိညာဉ်များထံ ဟောပြောခြင်းသည်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည်
ဖြစ်နိုင်သော အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ 3. Sinful Humans. A third suggestion is that the spirits in prison were the sinful humans
in Noah’s time. This theory suggests that when Noah proclaimed the coming
Flood, it was not just Noah speaking but rather the preincarnate Jesus, who,
through the Holy Spirit, inspired Noah. After mentioning the death and
resurrection of Jesus in 3:18, Peter looks back to the generation of the
Flood and asserts that Jesus was active back then. This view makes much more
sense than the previous two but still has a few problems. First, while the
word “spirits” may refer to humans (e.g., 1 Cor. 2:11; cf. 1 Cor. 15:45), it
is not the common way to do so. Second, while phylakē (“prison”) may refer metaphorically to spiritual bonds of
sin (see Ps. 141:8, LXX [Eng. 142:7]), it is not a common usage. Third, while
it is not impossible to assume that immediately after mentioning the
resurrection Peter would look back to the Flood in 3:19, it is more natural
to assume that 3:19 follows 3:18 chronologically, in which case the preaching
to the spirits took place after the resurrection. Nevertheless, this
interpretation remains a viable possibility.
၄. ကျရှုံးသော
ကောင်းကင်တမန်များ။ စတုတ္ထ အကြံပြုချက်မှာ ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များကို ကျရှုံးသော
ကောင်းကင်တမန်များ အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဤအကြံပြုချက်သည် မူလဘာသာစကားကို အသုံးပြုမှုကို ကြည့်သည်။ ဟေဗြဲ ၁:၁၄ တွင်
ကောင်းကင်တမန်များကို “အမှုတော်ဆောင် ဝိညာဉ်များ” ဟု ခေါ်ဆိုထားပြီး၊
“မစင်ကြယ်သော” သို့မဟုတ် “မကောင်းသော” ဝိညာဉ်များ ဟူသော စကားစုများကို
ကျရှုံးသော ကောင်းကင်တမန်များအတွက် ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးသည် (ဥပမာ မာကု ၃:၁၁; ၅:၁၃; တမန် ၈:၇)။
ထို့ပြင် phylakē (“ထောင်”)
ဟူသော နာမ်စားကို အသစ်ကျမ်းတွင် အကြိမ် လေးဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် သုံးထားပြီး
အများစုမှာ စာသားအတိုင်း အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဗျာဒိတ် ၁၈:၂ နှင့် ၂၀:၇
တွင် phylakē ကို
စာတန်နှင့် သူ၏ ကောင်းကင်တမန်များနှင့် ဆက်စပ်စွာ အထူး သုံးထားသည်။ ၂ ပေတရု ၂:၄
နှင့် ယုဒ ၆ တွင်လည်း သူတို့၏ ထောင်ချခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ကျရှုံးသော
ကောင်းကင်တမန်များ၏ ထောင်တွင် တံခါးနှင့် ဂိုထောင်များ မရှိနိုင်သော်လည်း၊
ကျရှုံးသော ကောင်းကင်တမန်များသည် ထောင်ချခံရကြောင်း သမ္မာကျမ်းစာ တိကျစွာ
ဆိုနိုင်သည်—ဘုရားသခင်က သူတို့၏ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားခွင့်ကို ကန့်သတ်ထားသည်။ 4. Fallen Angels. The fourth suggestion is probably the best way to interpret the
imprisoned spirits: to identify them as fallen angels. This suggestion looks
to the use of the original language. Hebrews 1:14 calls angels “ministering
spirits,” while the phrases “impure” or “evil” spirits are used repeatedly
for fallen angels (e.g., Mark 3:11; 5:13; Acts 8:7). Moreover, the noun phylakē (“prison”) is used forty-seven
times in the NT—mostly in a literal sense. But in Revelation 18:2 and 20:7, phylakē is specifically used in
relation to Satan and his angels, while 2 Peter 2:4 and Jude 6 describe their
imprisonment. The prison of the fallen angels might not have bars and gates,
but it is biblically accurate to say that fallen angels are imprisoned—their
freedom of movement is curtailed by God. ဂရိ ကြိယာ ekēryxen
(“ဟောပြောသည်”) ကို
ဧဝံဂေလိ ဟောပြောခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အများအားဖြင့် သုံးသော်လည်း၊ ရိုးရိုး
“ကြေညာသည်” သို့မဟုတ် “ကြေညာသည်” ဟု ဆိုလိုနိုင်သည် (ဥပမာ ဗျာဒိတ် ၅:၂; နှိုင်း ကမ္ဘာဦး
၄၁:၄၃; ထွက်မြောက်ရာ
၃၂:၅; ၂
ရာဇဝင် ၂၀:၃)။ ဤသက်သေ အထောက်အထားများကို အလင်းပေးရာတွင်၊ ၁ ပေတရု ၃:၁၈ တွင်
ယေရှုသည် လူသားများအားဖြင့် အသေသတ်ခံရ၍ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ အကြံပြုနိုင်သည်။ ၃:၁၉ တွင်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ယေရှုသည် ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များ (စာတန်နှင့် သူ၏
ကောင်းကင်တမန်များ) ထံ သူတို့၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် လာမည့် ပျက်စီးခြင်းကို
ကြေညာခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြထားသည် (နှိုင်း ၃:၂၂; ကောလောသဲ ၂:၁၅)။ ဤကြေညာချက်၏
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကြောင့် စာတန်သည် အချိန်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့မှန်း သိသောကြောင့်
(ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၂)၊ “ဟိန်းဟောက်သော ခြင်္သေ့” ကဲ့သို့ လျှောက်လည်နေပြီး လူများကို
မျိုချရန် ရှာဖွေနေသည် (၁ ပေတရု ၅:၈)။ Although the Greek verb ekēryxen (“preached”) is usually
employed in relation to the preaching of the gospel, it can simply mean “to
proclaim,” or “to announce” (e.g., Rev. 5:2; cf. Gen. 41:43; Ex. 32:5; 2 Chr.
20:3). In light of this evidence, we can suggest that 1 Peter 3:18 declares
that Jesus was put to death by humans but was resurrected by the Holy Spirit.
In 3:19, it is explained that after the resurrection Jesus announced to the
spirits in prison (Satan and his angels) their defeat and impending doom (cf.
3:22; Col. 2:15). It is in part because of this proclamation that Satan,
knowing that he has only a little time left (Rev. 12:12), is going around
like a “roaring lion” seeking to devour (1 Pet. 5:8). ဤအကြံပြုထားသော
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို အင်္ဂလိပ် ဘာသာပြန်များတွင် လွဲချော်ထားသော်လည်း
ဂရိတွင် ရှင်းလင်းသော ၁ ပေတရု ၃:၁၉ နှင့် ၃:၂၂ အကြား အပြိုင်အဆိုင် တစ်ခုဖြင့်
ထောက်ခံထားသည်။ ၃:၁၉ တွင် ယေရှုသည် ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များထံ “သွား” ခဲ့သော်လည်း၊
၃:၂၂ တွင် သူသည် “ကောင်းကင်သို့ သွား” ပြီး ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ရှိသည်။
ထို့ကြောင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ယေရှုသည် အရာ နှစ်ခု ပြုခဲ့သည်ဟု
ထင်ရှားသည်။ (၁) ကျရှုံးသော ကောင်းကင်တမန်များထံ သွားရောက်ပြီး သူတို့၏
ရှုံးနိမ့်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။ (၂) ကောင်းကင်သို့ သွားပြီး
ခမည်းတော်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် ဆက်စပ်နေသည်။ မကောင်းမှု
အင်အားစုများကို အောင်မြင်ခြင်းက ခမည်းတော်ဘက်၌ ဘုရင်အဖြစ်
ထီးနန်းစိုးစံခြင်းသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ This suggested
interpretation is supported by a rarely noticed parallel between 1 Peter 3:19
and 3:22, missed in English translations but clear in the Greek. In 3:19
Jesus “went” to the spirits in prison, but in 3:22 He “has gone into heaven”
and is at God’s right hand. It seems, therefore, that after the resurrection
Jesus did two things: (1) He went to the fallen angels to announce their
defeat and doom; and (2) He went to heaven to sit at the right side of the
Father. The two are related. His victory over the forces of evil led to His
enthronement as King at the side of the Father. ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည်
အခက်အခဲ တစ်ခု ရင်ဆိုင်ရသည်။ ၃:၂၀ အရ၊ ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များသည် သင်္ဘော
တည်ဆောက်နေချိန် ဘုရားသခင် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် မနာခံခဲ့ကြသည်။
သင်္ဘော ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျရှုံးသော ကောင်းကင်တမန်များ မည်သို့ “မနာခံ” ခဲ့ကြသနည်း။
စာသားသည် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမတိုင်မီ ကာလသည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ဘုရားသခင်၏
အစီအစဉ်ကို နတ်ဆိုး ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်သော ကာလ ဖြစ်သည်ဟု ရိုးရိုး
ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ This interpretation faces
one difficulty. According to 3:20, the spirits in prison were disobedient
while God waited patiently in the days of Noah while the ark was being built.
In what sense were the fallen angels “disobedient” when the ark was being prepared?
Perhaps the text is simply indicating that the period leading up to the Flood
was a time of intense demonic opposition to God’s plan for humanity. |
၁ ပေတရု ၄:၅-၆ ဤကဏ္ဍ၏
နောက်ဆုံးအပိုဒ်နှစ်ပိုဒ် (အပိုဒ် ၅-၆) သည် ဆင်းရဲဒုက္ခအတွင်း ဇွဲရှိစွာ
ခံယူခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပေတရု၏ တိုက်တွန်းချက်ကို နိဂုံးချုပ်ထားပြီး၊
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းကို ညွှန်ပြထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘုရားသခင်သည်
လူသေများနှင့် လူရှင်များအားလုံးကို တရားစီရင်တော်မူမည်။ ရှင်းလင်းသော
အဓိပ္ပါယ်မှာ ဘုရားသခင်သည် လူများသေသောအခါ တရားမစီရင်ဘဲ၊
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင်သာ စီရင်တော်မူသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ပေတရုက ဘုရားသခင်သည်
တရားစီရင်ရန် အသင့်ရှိတော်မူသည်ဟု ကြေညာထားပြီး (အပိုဒ် ၅)၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏
တရားစီရင်ခြင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်တော်မူခြင်းကို ဖော်ပြသည်။
အကြောင်းမှာ မိမိလူမျိုးတို့၏ ရွေးနုတ်ခြင်းကို ပြည့်စုံစေရန်နှင့် အပြစ်၏
ပုံစံအားလုံးကို အဆုံးသတ်ရန် ဖြစ်သည်။ အပိုဒ် ၆ နှင့်ပတ်သက်၍ အောက်တွင်
“သေသူတို့အား ဧဝံဂေလိတရားဟောကြားခြင်း” ကို ကြည့်ပါ။
The last two verses of this section (vv. 5–6) conclude Peter’s call to
perseverance in suffering by pointing to the final judgment, when God will
bring all people, the dead and the living, to account. The clear implication is
that God does not judge humans when they die but rather in the final judgment.
Peter declares that God is ready to judge (v. 5), expressing God’s eager
anticipation to judge in order to consummate the redemption of His people and
to put an end to sin in all its manifestations. On v. 6, see below, “The Gospel
Preached to the Dead.”
၄:၇-၁၁။
ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ဘဝရှင်သန်ခြင်း ဤကဏ္ဍသည် ၂:၁၃ မှ ၄:၆
အထိ၏ အဓိက နိဂုံးဖြစ်ပြီး ယုံကြည်သူများ၏ အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ခရစ်ယာန်ဘဝကို
အာရုံစိုက်ထားသည်။ အသင်းတော်ပြင်ပတွင် ရင်ဆိုင်ရသော အခြေအနေသည် ခက်ခဲသော်လည်း၊
အသင်းတော်အတွင်းတွင်မူ ကွဲပြားခြားနားရမည်။ ပေတရုက ဤကဏ္ဍကို “အရာအားလုံး၏ အဆုံးသည်
နီးကပ်လာပြီ” ဟု မိတ်ဆက်ထားသည်။ ယခင်အပိုဒ်များတွင်
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းအကြောင်း ရေးသားခဲ့ပြီး၊ ယခုမူ ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းကို
အမြဲမျှော်လင့်နေထိုင်ရန် ပရိသတ်ကို တိုက်တွန်းထားပြီး၊ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက်
သီးခြားညွှန်ကြားချက်များ ပေးထားသည်။
4:7–11.
Life in the Community of Faith. This passage is primarily a conclusion of 2:13–4:6 and concentrates on
the Christian life within the community of believers. The situation faced
outside the church is difficult, but inside the church it should be different.
Peter introduces this passage by saying that the end of all things is near. In
the previous verses he wrote about the final judgment; now he exhorts his
audience to live in constant expectation of the return of Christ, giving them
specific instructions to that end.
|
သေသူတို့အား
ဧဝံဂေလိတရားဟောကြားခြင်း ၁ ပေတရု ၄:၆ ကို
ဆွေးနွေးရာတွင် အဓိကမေးခွန်းနှစ်ခုရှိသည်။ ဧဝံဂေလိတရားဟောကြားခံရသော သေသူတို့မှာ
မည်သူနည်း၊ နှင့် “ဝိညာဉ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်အတိုင်း အသက်ရှင်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ
အဘယ်နည်း။ The Gospel Preached to the
Dead |
|
In the discussion of 1
Peter 4:6, two key questions stand out: Who are the dead to whom the gospel
was preached, and to what does “live according to God in the spirit” refer?
၁.
ဖြေရှင်းနည်းများ ၁ ပေတရု ၄:၆ ကို များသောအားဖြင့် ၃:၁၈-၂၀ နှင့်
ချိတ်ဆက်တွေ့မြင်ကြပြီး၊ တစ်ကဏ္ဍ၏ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် နောက်တစ်ကဏ္ဍကို
ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကြားတွင်
ခန္ဓာမဲ့ဝိညာဉ်များကို ဟောကြားခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သူများက ဤ ၄:၆ တွင် သေသူတို့ဆိုသည်မှာ
ထိုခန္ဓာမဲ့ဝိညာဉ်များကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ၃:၁၈-၂၂ အပေါ် မှတ်ချက်တွင်
ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ထိုအဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ဓမ္မသီအိုရီအရ
မဖြစ်နိုင်သည့်အပြင် ကျမ်းစာအရ မတိကျပေ။ ထို့ကြောင့် ၄:၆ တွင် သေသူတို့ဆိုသည်မှာ
ခန္ဓာမဲ့ဝိညာဉ်များကို ရည်ညွှန်းသည်ဟူသော အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည်
လက်ခံနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။ ၃:၁၈-၂၀ တွင် ထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များမှာ
နောဧခေတ်လူမျိုးဖြစ်သည်ဟု ယူဆသူများကမူ ၄:၆ တွင် ဖော်ပြထားသော သေသူတို့သည်
အသက်ရှင်စဉ် ဧဝံဂေလိတရားကို ကြားခဲ့ရသူများဟု ဆိုကြသည်။ ဤနှစ်ကဏ္ဍကို
ချိတ်ဆက်ပါက ဤအဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော်လည်း၊
နောဧခေတ်လူမျိုးမှ ဧဝံဂေလိတရားကို နာခံခဲ့ပုံ သို့မဟုတ် လူအရ တရားစီရင်ခံရပုံကို
ရှင်းပြမထားပေ။ နောဧနှင့် သူ့မိသားစုသာလျှင် တရားကို နာခံခဲ့သည်။ ပေတရုက
“သေသူတို့” အား ဧဝံဂေလိတရားဟောကြားသည်ဟု ဆိုရာတွင် နောဧနှင့် သူ့မိသားစုကို
ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆရန် အလွန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ အချို့က ဤကဏ္ဍသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ
သေနေသူများ၊ သို့မဟုတ် ယခင်က ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိကို လက်ခံခဲ့ဖူးသူများကို
ရည်ညွှန်းသည်ဟု နိဂုံးချုပ်ကြသည်။ သို့သော် ၄:၅ တွင် ပေတရုက ဘုရားသခင်သည်
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သေသူများကို စီရင်တော်မူမည်ဟု
ရည်ညွှန်းထားသည်။ စာသားအခြေအနေတွင် တထစ်ချ စကားလုံးအဓိပ္ပါယ်မှ
ပုံဆောင်အဓိပ္ပါယ်သို့ ပြောင်းသွားသည်ဟူသော ညွှန်ပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။ 1. Suggested Solutions. First Peter 4:6 is often tied to 3:18–20, so that the
interpretation of one passage determines the interpretation of the other.
Those who believe that Jesus preached to disembodied spirits between His
death and resurrection contend that the dead in 4:6 refers to those same
disembodied spirits. As indicated in the commentary on 3:18–22, that
interpretation is untenable not only theologically but also exegetically.
Therefore, the interpretation that the dead in 4:6 refers to disembodied
spirits is not a viable option. Those who believed that the spirits in prison
of 3:18–20 were the generation of Noah have contended that the dead mentioned
in 4:6 heard the gospel while they were alive. While this interpretation
makes better sense if these two passages are connected, it does not explain
how the generation of Noah heeded the gospel or how they were judged
according to men. Only Noah and his family heeded the message. It is highly
unlikely that when Peter talks about preaching the gospel to the “dead” his
reference is to Noah and his family. Some have concluded that this passage
refers to those who are spiritually dead but who had once accepted the gospel
of salvation. However, according 4:5, Peter refers to God judging those who
are physically dead in the final judgment. There are no contextual indicators
of Peter moving from a literal to a figurative view.
၂. အရေးကြီးသော
စကားစုများ ဤကဏ္ဍတွင်
အသုံးပြုထားသော အရေးကြီးစကားစုအချို့ကို အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ ခန္ဓာ/လူဇာတိ
နှင့် ဝိညာဉ် ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်များသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်
ခန္ဓာမဲ့အခြေအနေ ကွဲပြားခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဓမ္မသီအိုရီအရ ကျမ်းစာ၏
သေခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အမြင်သည် ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်/စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခွဲခြားထားသော
နှစ်ခြမ်းသဘောတရား (dualistic) မဟုတ်ဘဲ၊
လူသားသည် ခွဲမရနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော ပြည့်စုံသော တစ်ခုတည်း (monistic) ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာ
၂:၇)။ “လူဇာတိအားဖြင့်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော စကားစုကို ၁ ပေတရု ၃:၁၈-၂၀
ဆွေးနွေးချက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း “ခန္ဓာအားဖြင့်” သို့မဟုတ်
“လူသားများအားဖြင့်” ဟုလည်း ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်
စကားစုတစ်ခုလုံးကို ဤသို့ ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ “လူသားများအားဖြင့်
လူသားစံနှုန်းအတိုင်း တရားစီရင်ခံရရန်” ဟု။ 2. Important Phrases. Several important phrases used in this passage deserve some attention.
The references to the body/flesh and the spirit do not mean in a physical
body versus a disembodied existence. Theologically, the biblical view of
death is not dualistic (body and soul/spirit as separate entities) but
monistic; the human being is one complete, indivisible whole (Gen. 2:7). The
phrase translated as “in the flesh,” or “in regard to the body,” as noted in
the discussion on 1 Peter 3:18–20, may also be translated “by flesh” or “by
humans.” As such, we can translate the whole phrase thus: “That they might be
judged by humans according to men [i.e., according to human standards].” ၄:၆ ၏
နောက်ဆုံးအပိုဒ်ငယ်ကို “သို့ရာတွင် ဝိညာဉ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်အတိုင်း
အသက်ရှင်ရန်” ဟု ဖတ်ရှုရသည်။ “အသက်ရှင်” ကြိယာသည် လက်ရှိကာလကို ဖော်ပြသော်လည်း
အနာဂတ်ရည်ရွယ်ချက် သို့မဟုတ် ရည်မှန်းချက်ကို ညွှန်ပြသော ဆန္ဒဝိဘတ် (subjunctive)
ဖြစ်သည်။ ၄:၅ နှင့်
၄:၇ နှစ်ခုစလုံးတွင် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းထားသောကြောင့်
ရည်ရွယ်ထားသော အနာဂတ်အသက်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ရရှိမည့် အသက်ဖြစ်သည်။
မယုံကြည်သူများက ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို အချည်းနှီးဟု ထင်မှတ်ပြီး
ဆဲဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ပေတရုက ဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်သူများကို မိမိ၏ တရားမျှတသော
စံနှုန်းအတိုင်း စီရင်မည်၊ ယေရှု၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့် အပြစ်ကင်းဟု ကြေညာပြီး
ထာဝရအသက် ဆုလက်ဆောင်ကို ပေးမည်ဟု ဟောကြားထားသည်။ နောက်ဆုံး “ဝိညာဉ်အားဖြင့်” ဟု
ဘာသာပြန်ဆိုထားသော စကားကို “သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်အားဖြင့်” ဟုလည်း
ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်ပြီး၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ရရှိမည့် အသက်ကို ရည်ညွှန်းသည်။
ယုံကြည်သူများသည် ယေရှု၏ အတွေ့အကြုံကို ပါဝင်ခံစားရမည် (၃:၁၈; ရောမ ၈:၁၁)။ The last clause in 4:6
reads, “but live according to God” in the spirit. The verb “live,” though in
the present tense, is in the subjunctive mood and therefore indicates a
future goal or aim. Given that 4:5 and 4:7 both refer to the final judgment,
the future life in view is the life to be received at the resurrection. While
unbelievers may consider Christian faith as futile and malign it, Peter
foretold God judging believers according to His righteous standard,
acquitting them because of the sacrifice of Jesus and giving them the gift of
eternal life. Finally, the words translated as “in the spirit” or “in regard
to the spirit” may be translated as “by the Spirit,” referring to the life to
be received at the resurrection. Believers will participate in the experience
of Jesus (3:18; Rom. 8:11).
၃. စာသားအခြေအနေအရ
အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း ၁ ပေတရု ၄:၆ ၏ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုရန်
အဓိကသော့ချက်မှာ ဧဝံဂေလိတရားကို သေသူတို့အား ဟောကြားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ
(အတိတ်လုပ်ရပ်)၊ ဧဝံဂေလိတရားကြားသောအခါ အသက်ရှင်နေသေးသူများကို ဟောကြားခဲ့ခြင်း
ဖြစ်သည်ဟု သတိပြုရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုသူများ သေဆုံးသွားပြီ။ ထိုသူများမှာ
မည်သူနည်း။ စာသားအခြေအနေအရ အကောင်းဆုံး အဖြေမှာ ပေတရုစာရေးနေစဉ်
ကွယ်လွန်သွားပြီးသော ခရစ်ယာန်များ ဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် ဧဝံဂေလိတရားကို
ဟောကြားခံရပြီး ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိကို လက်ခံခဲ့ကြသည် (ကိုး၍ ၁:၁၂၊ ၂၅) သို့သော်
ယခုအခါ ကွယ်လွန်သွားပြီ။ အသက်ရှင်စဉ် လူသားစံနှုန်းအရ တရားစီရင်ခြင်း
(ခရစ်ယာန်အပြုအမူကို အပြစ်တင်ခြင်း) ကို ခံခဲ့ကြရသည်။ ပေတရု၏ ပရိသတ်များလည်း
ထိုနည်းတူ ခံနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုတရားစီရင်ခြင်းသည် အတိတ်ကာလ ဖြစ်သည်။ ဂရိဘာသာတွင်
“တရားစီရင်ခံရရန်” ဟူသော စကားစုသည် အတိတ်လုပ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းသည်
(“တရားစီရင်ခံရပြီးသော်လည်း”)။ ပေတရုသည် အသင်းတော်အား ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့်
ဖိနှိပ်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း မရှိရန်၊ နောက်ဆုံးတွင်
စစ်မှန်သော စကြဝဠာတရားသခင်က အသက်ဆုကို ပေးမည်ဟု ပြောထားခြင်း ဖြစ်သည်။ 3. Contextual Interpretation. Perhaps the key for the interpretation of 1 Peter 4:6
is to note that the gospel was not preached (a past action) to people who
were dead. It was preached to people who were alive when they heard the
gospel but had since died. Who are these people? The best contextual answer
is that they are Christians who, when Peter was writing, were dead. These had
been evangelized and had accepted the gospel of salvation (cf. 1:12, 25) but
were now deceased. While they were alive they had been judged or evaluated by
human standards (i.e., humans found fault with their Christian behavior, as
they were still doing to Peter’s audience). This judgment was in the past. In
Greek the phrase “that they might be judged” is referring to a past action
(“although they were judged”). Peter was telling the church that they should
not despair in the face of rejection and oppression, because at the end the
true universal Judge would grant them the gift of life. |
ဝိညာဉ်ရေးဘဝသည်
အမြဲတမ်း ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ထူးခြားရမည်။ သို့သော် ဆုတောင်းသောအခါ
စိတ်ကြည်လင်ခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း ရှိရမည်။ sōphroneō ကြိယာသည် ကိုယ်ကျင့်တရားကို
ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းနှင့် စိတ်တည်ကြည်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (ဘာသာပြန်မျိုးစုံဖြင့်
“စိတ်နိုးကြားခြင်း” သို့မဟုတ် “လေးနက်ခြင်း”)။ ၎င်းသည် တွေးခေါ်မှုရှိသော
ကိုယ်ကျင့်တရားထိန်းသိမ်းခြင်းဖြင့် ထူးခြားသော ဘဝကို ဆိုလိုသည်။ nēphō (“စိတ်ကြည်လင်ခြင်း”
ဟုလည်း ဘာသာပြန်သည်၊ အခြား “စိတ်နိုးကြားခြင်း”၊ “စိတ်ကြည်လင်ခြင်း” သို့မဟုတ်
“စည်းကမ်းရှိခြင်း”) ဆိုသည်မှာ ရှုပ်ထွေးမှု သို့မဟုတ် စိတ်မူးယစ်ခြင်းမှ
ကင်းလွတ်သော နိုးကြားနေသော အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းခြင်းသည် နက်နဲသော
ဘာသာရေးလေ့ကျင့်ခန်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့်
စိတ်ကြည်လင်ခြင်း၏ ဘဝထုတ်ဖော်ချက် ဖြစ်သည်။
First, the spiritual life is to be characterized by constant prayer. But
when praying, they are to have alertness of mind and integrity. The verb sōphroneō refers to having self-control
and a sound mind (translated variously as “alert” or “serious”); it refers to a
life characterized by thoughtful self-control. Nēphō (“to be sober”; also translated as “watchful,” “clearheaded,”
or “disciplined”) means to be in a state of alertness, free from confusion or
mental drunkenness. Prayer is not a mystical exercise but the expression of a
life of self-control and clarity of mind.
ဒုတိယအနေဖြင့် ပေတရုက
ခရစ်ယာန်အကြီးဆုံး ဂုဏ်တော်ဖြစ်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မိတ်ဆက်သည်။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ အမြဲချစ်ကြရန် တိုက်တွန်းသည်။
ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အပြစ်များစွာကို ဖုံးကွယ်ပေးသည်ဟူသော သူ၏ ရည်ညွှန်းချက်
(သုတ္တံ ၁၀:၁၂) သည် ချစ်ခြင်း၏ အဓိကရှုထောင့်တစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည်
အမြဲခွင့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိသည်။
Second, Peter introduces the most important
Christian virtue: love. He calls Christians to earnestly and constantly love
each other. His reference to love covering a multitude of sins (Prov. 10:12)
identifies a major aspect of love; it is always willing to forgive.
တတိယအနေဖြင့်
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဧည့်ဝတ်ကျေရန်၊ အထူးသဖြင့် ခရီးသွားသူများကို ဝမ်းမြောက်စွာ၊
ငြီးငွေ့ခြင်း သို့မဟုတ် ညည်းညူခြင်း မရှိဘဲ ဧည့်ဝတ်ပြုကြရန် ပေတရုက
တိုက်တွန်းသည်။ ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပေတရု၏ တိုက်တွန်းချက်သည် ခေတ်မကျသော
အဆုံးအမဖြစ်သည်။ နေရာအများစုတွင် သင်းအုပ်ဆရာများနှင့် ဧဝံဂေလိဆရာများ
ယုံကြည်သူများ၏ အိမ်ကို ရံဖန်ရံခါသာ လိုအပ်သော်လည်း၊ ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်းသည်
ဆင်းရဲသားများကို ဂရုစိုက်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းတွင် လူများကို
နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခြင်း၏ နိယာမဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်း
ပေါင်းစပ်လျှင် ဘုရားသခင်၏ မိသားစုကို စည်းစည်းညီညီ ထိန်းသိမ်းပေးပြီး
မယုံကြည်သူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁၃:၃၅)။
Third, Peter tells believers to be hospitable to
one another, particularly to those who travel, gladly, without grumbling or
complaining. Peter’s admonition to be hospitable is timeless. While in many
places pastors and evangelists rarely need the home of believers, hospitality
can take many forms. Hospitality is the principle behind taking care of the
needy and making people feel welcome in the fellowship of faith. Love and
hospitality combined serve as the glue that keeps the family of God united and attracts
unbelievers (John 13:35).
စတုတ္ထအနေဖြင့်
ပေးထားသော ကျေးဇူးတော်အလိုက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆောင်ရွက်ကြရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏
ကျေးဇူးတော်၏ အုပ်ထိန်းသူများအဖြစ် ဆောင်ရွက်ကြရန် ပေတရုက တိုက်တွန်းသည်။
ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် အရာအားလုံးတွင် ဘုရားသခင်အား
ဘုန်းကျိုးဆောင်ရန် ဖြစ်သည်ဟု ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ကဏ္ဍကို
နိဂုံးချုပ်သည်။ ထိုသခင်ခရစ်သည် ဘုန်းတန်ခိုး၊ အခွင့်အာဏာ ထာဝရရှိတော်မူသည်။
အာမင်။
Fourth, Peter exhorts believers to minister to
one another according to the gifts they have and as stewards of the grace of
God. He concludes the section with a doxology: The goal of the Christian life
is to bring glory to God in all that we do through Jesus Christ, to whom belong
the glory, power, and dominion forever and ever. Amen.
၄:၁၂ – ၅:၁၁။
အသင်းတော်၏
ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာခြင်း
ယခင်ကဏ္ဍ၏ ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းခြင်းပြီးနောက်၊ ပေတရုသည် agapētos
(“ချစ်သူများ”၊
“ချစ်လှစွာသော သူငယ်ချင်းများ”) ဟု ပရိသတ်ကို ခေါ်ဆိုပြီး အခန်းသစ်ကို စတင်သည်။
၂:၁၁ တွင်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုခဲ့သည်။ ဤကဏ္ဍတွင် ယခင်ဆွေးနွေးခဲ့သော
အကြောင်းအရာအချို့ကို ထပ်မံချဲ့ထွင်ပြီး အရေးကြီးကြောင်း အလေးပေးသည်။ အဓိက
အာရုံစိုက်ရာမှာ ခရစ်ယာန်ဆင်းရဲဒုက္ခ ဖြစ်ပြီး ဤကဏ္ဍကို ဘောင်ခတ်ထားသည် (၄:၁၂-၁၉;
၅:၁၀)။ ဤကဏ္ဍသည်
ယခင်ကဏ္ဍကဲ့သို့ ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (၅:၁၁)။ ဘုန်းတန်ခိုး
အကြောင်းအရာသည် တစ်ကဏ္ဍလုံးတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည် (၄:၁၄၊ ၁၆; ၅:၁၊ ၄၊ ၁၀၊ ၁၁)။ ၎င်းတွင်
ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဘုန်းတန်ခိုး (၄:၁၂-၁၉)၊ ခေါင်းဆောင်မှုနှင့် ဘုန်းတန်ခိုး
(၅:၁-၅)၊ နာခံခြင်းနှင့် ဘုန်းတန်ခိုး (၅:၆-၁၁) တို့ ပါဝင်သည်။
4:12–5:11
Spiritual Well-Being of the
Church
After the doxology in the previous passage, Peter introduces a new section
using the term agapētos (“beloved,”
“dear friends”) to refer to his audience. He did the same in 2:11. In this
section, Peter goes back to some of the topics he discussed before to amplify
them and to emphasize their importance. The main emphasis is on Christian
suffering, which frames this section (4:12–19; 5:10). This passage, like the
previous one, closes with a doxology (5:11). The topic of glory runs throughout
(4:14, 16; 5:1, 4, 10, 11). It deals with suffering and glory (4:12–19),
leadership and glory (5:1–5), and submission and glory (5:6–11).
၄:၁၂-၁၉။
ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဘုန်းတန်ခိုး ပေတရုက ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝတွင်
ဆင်းရဲဒုက္ခကို ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုဟု ယူဆပြီး၊
မည်သည့်အခြေအနေမျှတွင်မဆို ခရစ်တော်အား သစ္စာရှိရန် တိုက်တွန်းသည်။ ပထမဦးစွာ
ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းများကို မျှော်လင့်ရမည်ဟု ဆိုသည်။
၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အံ့အားမထူစေရပေ။ ထိုအရာများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ
ဝမ်းမြောက်ရမည်။ အကြောင်းမှာ ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင်
ပါဝင်ခွင့်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဆင်းရဲဒုက္ခတစ်ခုတည်းသည်
အဓိပ္ပါယ်မရှိဟု ပေတရုက ဆိုသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ယေရှုလက်ထက်က
ခံစားခဲ့ရသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားနေရသောကြောင့် ထိုအရာအလယ်တွင် ဝမ်းမြောက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သူနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဒုတိယအိမ်တော်ကြွလာခြင်းတွင် သူ၏
ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားသောအခါ ကြီးစွာသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ကြမည်။ ထိုအခါ
ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးမှ ထာဝရလွတ်မြောက်ကြမည်။
4:12–19.
Suffering and Glory. Peter considers suffering in the life of believers to be a threat to
their faith and exhorts them to remain loyal to Christ in spite of it. He first
argues that we should expect trials in the Christian life. They should not
surprise us. We should rejoice when facing them because we have the privilege
of participating in Christ’s sufferings (v. 13). Suffering in itself is
meaningless, Peter seems to be saying, but we rejoice in the midst of it
because we are experiencing what Jesus experienced when on earth; we can
identify with Him. We will also greatly rejoice in the future when His glory is
revealed at the Second Coming. Then we will be free from all suffering forever.
ဒုတိယအနေဖြင့်
ယေရှုကို ဆောင်ရွက်သောကြောင့် ဆဲဆိုခံရသူများသည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် ဘုရားသခင်၏
သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် သူတို့အပေါ်တွင် တည်နေသည်ဟု ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရှိသည်။
ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ယုံကြည်သူများ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော ဝိညာဉ်တော်၏
ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် ရှိကြောင်း သက်သေပြသည်။ ဤယုံကြည်ချက်နှင့် အတွေ့အကြုံသည်
ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝကို ကြွယ်ဝစေသည်။ ယေရှုက တပည့်တော်များအား လူတရားရုံးများသို့
ဆွဲခေါ်ခံရသောအခါ မည်သို့ပြောဆိုရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က အချိန်တွင် မှန်ကန်သော စကားများကို
ပေးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၀:၁၇-၂၀; လု ၁၂:၁၁-၁၂)။ ပေတရုက ဤကတိကို
နောက်တစ်ဆင့် တိုးမြှင့်ပြီး စာဖတ်သူများအား တရားရုံးများကို ကျော်လွန်၍
မည်သည့်ဆင်းရဲဒုက္ခအတွင်းမဆို ဝိညာဉ်တော်က လိုက်ပါမည်ဟု အာမခံသည်။ (“သူတို့ဘက်တွင်
ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ဆဲဆိုကြသော်လည်း၊ သင်တို့ဘက်တွင်မူ ဘုန်းကျိုးဆောင်ခြင်းခံရသည်”
ဟူသော ဝါကျသည် ဂရိလက်ရေးမူအချို့တွင် မပါရှိပေ။)
Second, those who are reviled for serving Jesus
are blessed, because it indicates that the Spirit of glory and of God rests on
them. Suffering demonstrates that believers are under the care of God’s
glorious Spirit. This conviction and experience enrich the lives of believers.
Jesus had already told the disciples not to worry about what to say when they
were dragged before human courts, because the Holy Spirit would give them the
right words at the right moment (Matt. 10:17–20; Luke 12:11–12). Peter takes this
promise a step further, assuring his readers that the Spirit would accompany
them beyond the courts and into whatever suffering would be imposed on them.
(The sentence “On their part He is blasphemed, but on your part He is
glorified” [1 Pet. 4:14] is not found in some Greek manuscripts.)
တတိယအနေဖြင့်
ခရစ်တော်အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းကို ရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိရ။ ယုံကြည်ခြင်းကို
စွန့်လွှတ်ခြင်း မပြုဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခအတွင်း ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းကြရန်။
ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ တန်ဖိုးရှိရန်အတွက် မှန်ကန်သော အကြောင်းပြချက်ဖြင့်
ဖြစ်ရမည်။ ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူ သို့မဟုတ် အခြားသူ၏အမှုတွင် ဝင်စွက်ဖက်သူအဖြစ်
ဆင်းရဲဒုက္ခခံရပါက ဘုရားသခင်အား ဘုန်းမဖြစ်စေဘဲ ယုံကြည်သူအား အကျိုးမဖြစ်စေပေ။
၎င်းသည် ထိုက်တန်သော ဆင်းရဲဒုက္ခ ဖြစ်သည် (ကိုး၍ ၂:၂၀)။
Third, believers should not be ashamed of
suffering for Christ; they should not abandon their faith but should glorify
God in their trials. They should praise the Lord, recognizing that He is with
them—sustaining them. In order for suffering to have any spiritual value, it
needs to be for the right reasons. If a believer suffers as a criminal or
meddler (v. 15), then such suffering will bring neither glory to God nor
benefit to the believer; it is deserved suffering (see 2:20).
စတုတ္ထအနေဖြင့်
ခရစ်ယာန်များ ခံစားရသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို မယုံကြည်သူများ၏
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် ခံရမည့် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မများပေ။
သူ၏အဆိုအရ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း ဘုရားသခင်၏ အိမ်ထောင်စုမှ စတင်ရန်
အချိန်တန်ပြီဟု ဆိုသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျွန်များဖြစ်သော တရားဓမ္မရှိသူများမှ စတင်သည်။
ဧဝံဂေလိတရားကို မနာခံသူများ၏ အဆုံးသတ် (telos) ကို စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်ပေ။
ဤအတွေးကို ယေဇကျေ ၉:၆ မှ ယူထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ လူများကို ဗိမာန်တော်တွင်
စတင်တရားစီရင်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ လူများကို
ပထမဦးစွာ စီရင်မည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ပေတရုက သုတ္တံ ၁၁:၃၁ ကို ကိုးကားပြီး သူ၏အချက်ကို
ထောက်ခံသည်။ တရားဓမ္မရှိသူများ “ခက်ခက်ခဲခဲ ကယ်တင်ခြင်းခံရ” ဟူသော သူ၏
ရည်ညွှန်းချက်သည် ယုံကြည်သူများ၏ ကောင်းမှုသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မလုံလောက်ကြောင်း
ဖော်ပြသည်။ ယေရှုသာလျှင် သူတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို အာမခံပေးသည်။ မယုံကြည်သူများ၏
အဆုံးသည် အပြစ်ဒဏ်ခံရခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်း ဖြစ်သည် (ကိုး၍ ဆာလံ ၁:၄-၆)။
Fourth, Peter argues that the suffering
Christians experience is not comparable with the suffering of the wicked at the
final judgment. According to him, since the time had come for the final
judgment to begin with God’s people—servants of the Lord—one could not even
begin to imagine the fate of those disobedient to the gospel of God (v. 17).
The idea is taken from Ezekiel 9:6, where God begins to judge His people in the
temple, and indicates God’s people as the first to be judged in the final
judgment. Peter quotes Proverbs 11:31 to support his argument. His reference to
the righteous being “scarcely saved,” “barely saved,” or “saved with
difficulty” (1 Pet. 4:18) indicates that the goodness of believers does not
suffice for their salvation. Only Jesus ensures their salvation, contrasting
with the end of the wicked in condemnation and perishing (cf. Ps. 1:4–6).
၁ ပေတရု ၄:၁၇-၁၈ တွင်
မကြာခဏ လွဲချော်တတ်သော အချိန်ကာလ ဆိုင်ရာ ဆက်စပ်မှု ရှိသည်။ ပေတရုက ဘုရားသခင်၏
အိမ်ထောင်စုမှ တရားစီရင်ခြင်း စတင်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု ဆိုသည်။ ဧဝံဂေလိတရားကို
မနာခံသူများ၏ telos (“အဆုံး”
သို့မဟုတ် “ရလဒ်”) ကို မေးသည်။ “စတင်” ဆိုသည်မှာ တရားစီရင်ခြင်း၏ အစဖြစ်ပြီး
“အဆုံး” ဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာ၊ ဆိုးယုတ်သူများ၏ ပျက်စီးခြင်း
ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှင်းလင်းသော အချိန်ကာလ တိုးတက်မှု ရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏
အိမ်ထောင်စုမှ တရားဓမ္မရှိသူများဖြင့် စတင်ပြီး ဆိုးယုတ်သူများ၏
အပြစ်ဒဏ်ခံရခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ ပေတရုက
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် အဆင့်ဆင့် သို့မဟုတ် ရှုထောင့်များ ရှိသည်ဟု
ဆိုလိုပြီး၊ အရာအားလုံး ပြည့်စုံမှသာ ပြီးဆုံးသည်ဟု ဆိုလိုသည်။
First Peter 4:17–18 contains an often missed
chronological juxtaposition. Peter says it is time for the judgment to begin
with God’s household, and Peter asks about the telos (“end” or “outcome”) of those who do not obey the gospel of
God. “Begin” refers to the beginning of judgment and “end” to what was to
happen at the end, namely, the destruction of the ungodly. There is an obvious
chronological development here: the judgment beginning at the house of God with
the righteous and concluding with the condemnation and destruction of the
wicked. Peter implies that there are different phases or aspects to the final
judgment; it does not end until all is accomplished.
ဤကဏ္ဍကို
တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း
ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသူများကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံပြီး ကောင်းမှုပြုရန် ပေတရုက
တောင်းဆိုသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစေလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊
ဆင်းရဲဒုက္ခရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ့အား နာခံ၍ ကောင်းမှုပြုရမည်။ ဘုရားသခင်သည်
သစ္စာရှိတော်မူကြောင်း အာမခံချက်ရှိပြီး၊ အမှန်တကယ် မိမိတို့၏ အသက်ကို
(အချို့ဘာသာပြန်တွင် “ဝိညာဉ်”) ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်တော်မူသော သူ့ထံ အပ်နှံနိုင်သည်။
This section concludes with an exhortation (v.
19). Peter appeals to believers who are suffering according to the will of God
to commit themselves to Him and to do what is good. It is not that God wants
them to suffer but that when they face suffering they must do what is good in
obedience to Him. They have assurance that God is faithful and that they can
indeed trust their lives (sometimes translated as “souls”) to Him, who as
Creator will preserve them.
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁-၅။
ခေါင်းဆောင်မှုနှင့် ဘုန်းတန်ခိုး
ပေတရုသည် ယခုအသင်းတော်အတွင်း ဘဝသို့ လှည့်ပြီး
အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များကို တာဝန်များကို မှန်ကန်စွာ ထမ်းဆောင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။
“အကြီးအကဲများ” (presbyteros) ဆိုသည်မှာ
သင်းအုပ်ဆရာများ၏ အမှုကို ဆောင်ရွက်သော အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်သည်။
တိုက်တွန်းချက်ကို အရေးကြီးသော မှတ်ချက်များဖြင့် မိတ်ဆက်သည်။ ပထမဦးစွာ သူတို့ကို
တူညီသော အကြီးအကဲအဖြစ် ရေးသားသည်။ အကြောင်းမှာ ဘုံတာဝန်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအနေဖြင့် ဘုံရည်မှန်းချက်ရှိသည်။ ခရစ်တော်၏ ရွေးနုတ်ဆင်းရဲဒုက္ခကို
သက်သေခံရန် ဖြစ်သည် (၂:၂၁-၂၅; ၃:၁၈)။
၎င်းသည် အသင်းတော်၏ အဓိကမစ်ရှင်ဖြစ်ပြီး သင်းအုပ်ဆရာအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရသူများ၏
မစ်ရှင် ဖြစ်သည်။ တတိယအနေဖြင့် ဘုံမျှော်လင့်ချက်ရှိသည်။ ထင်ရှားလာမည့်
ဘုန်းတန်ခိုးကို မျှဝေခံစားရမည်။ ၎င်းသည် ခရစ်တော်၏ ဘုန်းတန်ခိုးရှိစွာ
ကြွလာခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။
5:1–5.
Leadership and Glory. Peter turns now to life within the church and exhorts church leaders to
correctly perform their duties. The term “elders” (presbyteros) designates church leaders performing the work of
pastors. The exhortation is introduced by some important remarks. First, he
writes to them as a co-elder (fellow elder) because of their common
responsibility. Second, they also have a common mission: to testify about the
redemptive sufferings of Christ (2:21–25; 3:18). This is the very core of the
mission of the church and particularly of those appointed as pastors of the
flock. Third, they also have a common hope: they will share in the glory that
will be revealed. The reference is to the glorious coming of Christ.
ယခု
တိုက်တွန်းချက်ကို မိတ်ဆက်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သိုးစုကို မွေးမြူပါ (၅:၂; ကိုး၍ ယောဟန်
၂၁:၁၅-၁၇)။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဝံပုလွေများမှ ကာကွယ်ပေးပြီး လိုအပ်သော ဝိညာဉ်ရေးရာ
အစာနှင့် ရေကို ပေးသော နည်းဖြင့် သိုးစု၏ ကျန်းမာရေးကို ကြည့်ရှုပါ။ သိုးစုကို
ဂရုစိုက်ခြင်းကို အလေးပေးရခြင်းမှာ သိုးစုသည် သူတို့၏ မဟုတ်ဘဲ
သခင်ပိုင်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သခင်ဘက်တွင် တာဝန်ခံရမည်။
ပေတရုက အကြီးအကဲများကို အလုပ်ပုံညွှန်ကြားသည်။ ပထမဦးစွာ မလိုလားအပ်ဘဲ
(ငြီးငွေ့စွာ၊ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့်) မလုပ်ဘဲ စေတနာအလျှင်း လုပ်ဆောင်ပါ။
ဒုတိယအနေဖြင့် ကိုယ်ကျိုးအတွက် မလုပ်ဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာ လမ်းပြပါ။ တတိယအနေဖြင့်
အပ်နှံထားသူများကို အာဏာပြ၍ မနှိပ်စက်ဘဲ (၁ ပေတရု ၅:၃; ကိုး၍ မဿဲ ၂၀:၂၅-၂၆) ကောင်းသော
ဥပမာဖြစ်လျှင် လမ်းပြပါ။ သူတို့၏ အမှုတော်ကို သခင်ခရစ်၊ သိုးမွေးအဓိကဆရာက
သူကြွလာသောအခါ အသိအမှတ်ပြုမည်ဟု ပေတရုက အာမခံသည်။ ထိုအခါ မပျက်စီးနိုင်သော
ဘုန်းတန်ခိုးမျက်မှောက်ဖြစ်သော သရဖူကို ခရစ်တော်ထံမှ ရရှိကြမည် (အပိုဒ် ၄)။
ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ ဘုန်းတန်ခိုးကို သူတို့နှင့် မျှဝေတော်မူမည်။
The exhortation is now introduced: shepherd the
flock of God (5:2; cf. John 21:15–17). They are to watch over the well-being of
the flock by protecting them from spiritual wolves (Matt. 7:15) and by
providing the spiritual food and water they need. This emphasis on taking good
care of the flock is based on the fact that the flock is not theirs but the
Lord’s, and therefore they are accountable to Him. Peter instructs elders on
how to do their job. First they should do it not under compulsion (grudgingly,
because they do not have any other option) but willingly. Second, they should
not do it to gain personal benefit from it but should guide with eagerness—with
a positive disposition and fervor. Third, they should not be domineering,
lording it over those entrusted to them (1 Pet. 5:3; cf. Matt. 20:25–26), but
should lead by being a good example. Peter assures them that their work will be
recognized by the Lord—the Chief Shepherd—at His coming. They will receive from
Him the unfading crown of glory, that is, the crown that consists of glory (v.
4). Christ will share His glory with them.
ထို့နောက်
အသင်းတော်အတွင်း လူငယ်များကို တိုက်တွန်းသည်။ အကြီးအကဲများသည် ပေတရု၏
တိုက်တွန်းချက်ကို နာခံရမည်ဖြစ်သည့်နည်းတူ လူငယ်များကို အကြီးအကဲများအား နာခံရန်
တောင်းဆိုသည် (အပိုဒ် ၅)။ ချက်ချင်း လူတိုင်းကို ဆက်လက်တိုက်တွန်းပြီး
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နှိမ့်ချခြင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းဝတ်ဆင်ကြရန်
(ဂရိလက်ရေးမူအချို့တွင် “တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နာခံကြလော့” ဟု တိကျစွာ ထည့်ထားပြီး
အချို့တွင် ချန်ထားသည်)။ မာန်မာန၏ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ နှိမ့်ချခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤတိုက်တွန်းချက်၏ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် မာန်ထောင်လွှားသူများကို ဆန့်ကျင်တော်မူသော်လည်း
နှိမ့်ချသူများအား ကျေးဇူးတော်နှင့် မေတ္တာပေးတော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (ကိုး၍ အပိုဒ် ၅;
သုတ္တံ ၃:၃၄)။
Peter then exhorts the young people in the
congregation. In the same way that the elders are expected to submit to Peter’s
exhortation, the young people are asked to submit to the elders (v. 5). He
immediately continues by addressing everyone, exhorting them to be clothed with
humility in dealing with each other (some Greek manuscripts specifically add
“be submissive to one another,” while others omit it). Humility is the opposite
of pride. The reason for this exhortation is that God opposes the proud but extends
His grace and favor to the humble (cf. v. 5; Prov. 3:34).
၅:၆–၁၁။
နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ဘုန်းအသရေ
ပေတရုသည်
အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များအတွက် သီးခြားညွှန်ကြားချက်အချို့ကို ပေးထားသည်။ ပထမဦးစွာ၊
ယခင်ကျမ်းချက်တွင် မိတ်ဆက်ခဲ့သော နှိမ့်ချခြင်းအကြောင်းအရာကို
ဆက်လက်ရှင်းပြထားသည်။ စစ်မှန်သော နှိမ့်ချခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ တစ်ဦးတည်းသော
တန်ခိုးအာနုဘော်နှင့် ကြီးမြတ်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းအပေါ် အခြေခံသည်။
ထိုဘုရားသခင်သည် အချိန်တန်သောအခါ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာတော်မူချိန်တွင်
သူတို့ကို ချီးမြှောက်တော်မူမည် (ကျမ်း၆)။ ထိုအချိန်အထိ သူတို့၏
စိုးရိမ်ပူပန်မှုအားလုံး (ဆင်းရဲဒုက္ခ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ)
ကို ထာဝရဘုရားထံ အပ်လိုက်ကြရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ အကြောင်းမူကား၊ ထာဝရဘုရားသည်
သူတို့ကို ဂရုစိုက်တော်မူ၏ (ကျမ်း၇)။ မာနထောင်လွှားခြင်းသည် ဖြေရှင်းနည်းမဟုတ်၊။
ဘုရားသခင်ကို လုံးလုံးလျားလျား အားကိုးခြင်းသာ ဖြေရှင်းနည်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်၊
ပေတရုသည် ယုံကြည်သူများကို သမ္မာသတိရှိကြရန် (သတိဝီရိယရှိခြင်း၊
စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း)၊ သတိဝပ်ကြရန်၊ ကြည့်ရှုစောင့်ကြည့်ကြရန် တိုက်တွန်းထားသည်။
အကြောင်းမူကား၊ သူတို့တွင် ရန်သူ (ဆီးတားသူ၊ နဂါးမကြီး) ရှိပြီး၊ ထိုရန်သူသည်
သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဆီးတားဖျက်ဆီးရန် အသင့်ရှိနေသည် (ကျမ်း၈)။
5:6–11.
Submission and Glory. Peter provides some specific exhortations for church members. First, he
develops the topic of humility, introduced in the previous verse. True humility
is based on the recognition of the unique power and greatness of God who, in
due time—that is to say, at the coming of Christ—will exalt them (v. 6).
Meanwhile, they should cast all of their concerns or anxieties (their trials,
sufferings, and fears) on the Lord, for He cares for them (v. 7). Pride is not
the solution, but total reliance on God is. Second, Peter calls believers to be
sober (be on the alert or be of sound mind) and vigilant, watchful, and alert
because they have an enemy (the adversary, the devil) who is ready to oppose
and even destroy their faith in the Lord (v. 8).
တတိယအချက်အနေဖြင့်၊
နဂါးမကြီးကို ယာဂုတ်စာအုပ် ၄:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ခုခံရန်၊ ယုံကြည်ခြင်း၌
(ယေရှုနှင့် သူ၏ သွန်သင်ချက်များအပေါ် ယုံကြည်ခြင်း) ခိုင်ခံ့စွာ တည်ကြည်နေရန်
တိုက်တွန်းထားသည် (ကျမ်း၉)။ နဂါးမကြီးသည် နေရာအနှံ့အပြားရှိ ယုံကြည်သူများအပေါ်
ဆင်းရဲဒုက္ခ ပေးလိုသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ထိုရန်သူနှင့်တိုက်ခိုက်ရာတွင်
ပါဝင်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်အားဖြင့် ထာဝရ ဘုန်းအသရေကို အတူခံစားရန်
ခေါ်တော်မူသော ဘုရားသခင် (ရောမ ၈:၃၀၊ ၂ သက် ၂:၁၃-၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) သည်
သစ္စာရှိစေရန် လိုအပ်သော ကျေးဇူးတော်ကို ပေးတော်မူမည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခ
အနည်းငယ်ထပ်ခံရနိုင်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် ကတာတီဇို (ပြည့်စုံစေခြင်း၊
ပြင်ဆင်ခြင်း၊ ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း၊ တပ်ဆင်ခြင်း) စသည်တို့) ပြုတော်မူမည်၊
ခိုင်ခံ့စေမည်၊ အင်အားပေးမည်၊ ခိုင်မာသေ တည်မြဲသော အခြေခံပေါ်တွင် တည်ထားတော်မူမည်
(၁ ပေ ၅:၁၀)။ ပေတရုသည် ဘုန်းအကြွင်းမဲ့ ဘုရားသခင်သည် အစဉ်အမြဲ
အုပ်စိုးတော်မူကြောင်း ကြေညာသော ဘုန်းတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ကျမ်းပိုဒ်ကို
နိဂုံးချုပ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဆိုးညစ်သော အင်အားစုများ နောက်ဆုံးတွင်
ပျက်စီးမည်ကို ဆိုလိုသည် (ကျမ်း၁၁)။
Third, Peter exhorts them to resist the devil
(cf. James 4:7) by remaining firmly established and steadfast in the faith
(probably a reference to their faith in Jesus and His teachings; v. 9). The
devil seeks ways to inflict suffering on believers everywhere. But God is
involved in their battle against the enemy. He who called them to share in His
eternal glory through the work of Christ (cf. Rom. 8:30; 2 Thess. 2:13, 14)
will provide the grace they need to remain faithful to Him. Yes, they may have
to suffer a little more, but God will katartizō
(“perfect,” “prepare,” “restore,” or “equip”), confirm, strengthen, and
establish them, placing them on a settled, firm, steadfast foundation (1 Pet.
5:10). Peter concludes the passage with a doxology proclaiming that all glory
belongs to God, whose dominion will last forever, thus implying that the forces
of evil will eventually come to an end (v. 11).
၅:၁၂–၁၄ နိဂုံးနှုတ်ဆက်စကား
၁ ပေတရုစာအုပ်၏
နောက်ဆုံးကျမ်းပိုဒ်သုံးချက်တွင် ပေတရု၏ နောက်ဆုံတ်ဆက်စကားများ ပါဝင်သည်။ ပထမဦးစွာ
ဆီလဝန် (သို့မဟုတ် ဆီလာ) ဟုလည်းခေါ်သည်) ကို မိတ်ဆက်ထားသည်။ သူသည် စာကိုရေးပေးသူ
သို့မဟုတ် စာပို့ဆောင်သူ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် ပထမ ဧဝံဂေလိတရားပြန့်ပွားရေးခရီးတွင်
ရှင်ပေါလုနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သူပင် ဖြစ်သည် (တောတ ၁၅:၂၂–၁၈:၅၊ ၂ ကော ၁:၁၉၊ ၁ သက်
၁:၁၊ ၂ သက် ၁:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဆီလဝန်ကို မိတ်ဆက်ရင်း ပေတရုသည်
စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏ အနှစ်ချုပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏
စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတော် (ဧဝံဂေလိတရား) ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကျေးဇူးတော်ပေါ်တွင် သူတို့
ရပ်တည်နေကြပြီး ဆက်လက်ရပ်တည်ရမည် (၁ ပေ ၅:၁၂)။ ဤစာသည် တိုက်တွန်းချက်များနှင့်
ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်များ ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ စာဖတ်သူများကို
ထိုကျေးဇူးတော်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ရန် တိုက်တွန်းထားသည်။ ပေတရုသည်
“ဗာဗုလုန်မြို့၌ရှိသော သူမ” နှင့် မာကု ဆိုသူတို့၏ နှုတ်ဆက်စကို ပေးပို့ထားသည်
(ကျမ်း၁၃)။ အများစုသော ကျမ်းပြုဆရာများက ဗာဗုလုန်ဆိုသည်မှာ ရောမမြို့ကို
ရည်ညွှန်းပြီး “သူမ” ဆိုသည်မှာ ရောမမြို့ရှိ အသင်းတော်ကို ဆိုလိုသည်ဟု ယူဆကြသည်။
ပေတရုသည် ရောမရှိ ယုံကြည်သူများကို စာဖတ်သူများနှင့် “အတူရွေးချယ်ခြင်းခံရသူများ”
ဟု ခေါ်ဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် နှုတ်ဆက်စကားသည် အသင်းတော်တစ်ခုလုံးမှ ဖြစ်သည်
(၁:၁)။ ပေတရုသည် မာကုကို မိမိ၏ သားဟု ခေါ်ဆိုထားသည်။ မာကုသည် ရှင်ပေါလု၏
ပထမခရီးတွင် လမ်းမှာထွက်ခွာသွားခဲ့ဖူးသည်။ ဒုတိယခရီးတွင် ဗာနဗသည် မာကုကို
ထပ်မံခေါ်ဆောင်လိုသော်လည်း ရှင်ပေါလုက ငင်းငြင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်
တမန်တော်နှစ်ပါး ခွဲခွာခဲ့ကြပြီး၊ ရှင်ပေါလုသည် ဆီလာကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဗာနဗသည်
မာကုနှင့်အတူ သွားခဲ့ဲ့သည် (တောတ ၁၅:၃၇–၄၁)။ ဗာနဗ၏ ယုံကြည်မှုသည် အကျိုးပေးခဲ့သည်။
တစ်ချိန်က ကြောက်ရွံ့ခဲ့သော မာကုသည် ခိုင်မာသော တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည်
ဗာနဗနှင့် ဧဝံဂေလိပြန့်ပွားရေးတွင် ကူညီရုံသာမက နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလု (ကော
၄:၁၀၊ ၂ တိ ၄:၁၁၊ ဖိလေ ၁:၂၄) နှင့် ပေတရု၏ နီးကပ်သော အဖော်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ပေတရု၏
လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ရေးသားခဲ့သည်။ ပေတရုသည် အသင်းတော်ကို
ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နှုတ်ဆက်နမ်းရှုံကြရန် တိုက်တွန်းထားသည် (၁ ပေ ၅:၁၄)။
ယုံကြည်သူများအချင်းချင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ထုတ်ဖော်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
5:12–14
Final Greetings
The last three verses of 1 Peter contain Peter’s final greetings to
believers. He first introduced Silvanus (or Silas), perhaps his amanuensis or
secretary, or the bearer of the letter. He is probably the same person who
accompanied Paul on his second missionary journey (cf. Acts 15:22–18:5; 2 Cor.
1:19; 1 Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1). In the process of introducing Silvanus,
Peter provides a summary of the content of the letter: to exhort and testify
that this is the true grace of God (that is, the gospel) on which they were
standing and were to continue to stand (1 Pet. 5:12). The epistle is in fact a
combination of exhortations and theological expositions calling the readers to
stand firmly on it. Peter gave them greetings from “she who is in Babylon” and
from Mark (v. 13). Most interpreters identify Babylon with Rome and “she” with
the church in Rome. Peter refers to these believers in Rome as “chosen
together” or “elect together” with his readers, which suggests that the
greetings were from the church (1:1). Peter mentions the greetings of Mark and
refers to him as his son. Mark abandoned Paul and Barnabas during Paul’s first
missionary journey, and when at the beginning of the second Barnabas wanted to
take him along, Paul refused. As a result, the two apostles parted ways, Paul
taking Silas instead and Barnabas going with Mark (Acts 15:37–41). The trust
Barnabas placed in Mark paid off. The once fearful Mark became a stalwart
disciple. He not only helped Barnabas in his missionary endeavors but later again
became a close companion of Paul (Col. 4:10; 2 Tim. 4:11; Philem. 1:24) and, of
course, of Peter, under whose guidance Mark composed the Gospel that bears his
name. Peter encouraged the church to greet one another with a kiss of love (1
Pet. 5:14) as an expression of affectionate love.
ပေတရု၏
နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကားသည် ငြိမ်သက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်
ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း ဟူ၍ နှုတ်ဆက်လေ့ရှိသည် (ဥပမာ ရော ၁:၇၊ ၁ ကော ၁:၃၊
၂ ကော ၁:၂၊ ဂလာ ၁:၃၊ ဧဖက် ၁:၂၊ ဖိလိ ၁:၂၊ ကော ၁:၂၊ ၁ သက် ၁:၁၊ ဗျာ ၁:၄)။
ဤငြိမ်သက်ခြင်းဆုတောင်းချက်သည် အသင်းတော်၏ ကိုယ်စိတ်နှလုံး တညီတစ်သားဖြစ်မှု၊
ခရစ်တော်နှင့် ပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစည်းနေမှုကို ဆိုလိုသည် (၁ ပေ ၁:၂ ကို ကြည့်)။
ဤသည်မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနေ့ ညနေခင်းတွင် အထက်လွှတ်ခန်းမ၌ ယေရှုပြောခဲ့သော
စကားကို သတိရစေသည် (လု ၂၄:၃၆၊ ယော ၂၀:၁၉၊ ၂၁၊ ၂၆)။ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် စုဝေးနေသော
တပည့်တော်များရှေ့တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခရစ်တော်ကို မြင်ရခြင်းသည် ပေတရုအပေါ်
နက်ရှိုင်းစွာ ထင်ကျန်ခဲ့သဖြင့်၊ ယခု သူ၏ နိဂုံးစကားတွင် ထိုချစ်စရာ
နှုတ်ဆက်စကားကို မျှဝေလိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်၌
ခရစ်တော်အားဖြင့် ခွန်အားရရှိပြီး၊ ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအပေါ် အခြေခံသော
အသက်ရှင်သော မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ဤငြိမ်သက်ခြင်းကို ဆက်လက်ခံစားရသည် (၁ ပေ ၁:၃)။
Peter’s final greeting to the believers is one of
peace. The more common greeting formula was grace and peace (e.g., Rom. 1:7; 1
Cor. 1:3; 2 Cor. 1:2; Gal. 1:3; Eph. 1:2; Phil. 1:2; Col. 1:2; 1 Thess. 1:1;
Rev. 1:4). The phrase is a prayer for the well-being of the church—for a life
that is totally integrated, free from inner disruption in their mutual union
with Christ (see 1 Pet. 1:2). It reminds us of the words of Jesus to the
disciples in the upper room on the evening after the resurrection (Luke 24:36;
John 20:19, 21) and again a week later (John 20:26). It seems that the
experience of seeing the resurrected Christ while congregated in fear in the
upper room left such a lasting impression on Peter that now—in his own parting
words to his readers—he wants to share the same beautiful greeting that Jesus
shared on that wonderful evening. The church continues to experience this peace
in the midst of suffering because Christ strengthens it and because its living
hope is grounded in the resurrection of Christ (1 Pet. 1:3).
၂၀–၂၃ တိုက်တွန်းချက်များ
ယုဒစာအုပ် အစတွင်
ယုဒသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော လူမျိုးတို့အား တစ်ကြိမ်တစ်ခါတည်း အပ်နှံထားသော
ယုံကြည်ခြင်းတရားအတွက် ပြိုင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (ကျမ်း၃)။
ကျမ်းပိုဒ် ၁၉ အထိ ကွဲပြားသော သူတို့၏ အပြုအမူကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊
ယုံကြည်ခြင်းတရားကို မည်သို့ ကာကွယ်ရမည်နှင့် ပတ်သက်၍ အပြုသဘော ညွှန်ကြားချက်များ
ပေးထားသည်။
20–23
Exhortations
At the beginning of the epistle, Jude urged his readers to contend for the
faith that was—once for all—delivered and entrusted to God’s holy people (v.
3). From that point on to v. 19, he outlined the behavior of the heretics.
Next, Jude provided positive instructions on how to contend for the faith.
“သင်တို့မူကား” ဟူသော
စကားဖြင့် ယုံကြည်သူများနှင့် ကွဲပြားသူများကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြထားသည်။
ချစ်လှစွာသော သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော ယုံကြည်သူများကို သန့်ရှင်းသော
ယုံကြည်ခြင်းအပေါ် မိမိတို့ကိုယ်ကို တည်ဆောက်ကြရန် တိုက်တွန်းထားသည် (ကျမ်း၂၀)။
ဤတည်ဆောက်ခြင်း ဥပစာသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတစ်လျှောက် အသုံးပြုထားပြီး (ရော ၁၅:၂၊ ၂၀၊ ၁
ကော ၈:၁၊ ဧဖက် ၂:၂၁၊ ၁ သက် ၅:၁၁) ကွဲပြားသူများ၏ ခွဲထွက်မှုနှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (ကျမ်း၁၉)။ အသင်းတော်တည်ဆောက်ရမည့် အခြေခံမှာ ဘုရားသခင်၏
လူမျိုးတို့အား အပ်နှံထားသော “သန့်ရှင်းသော ယုံကြည်ခြင်း” ဖြစ်သည် (ကျမ်း၃)။
ခရစ်တော်၏ န့တော်တို့သည် ဤသန့်ရှင်းသော အခြေခံပေါ်တွင် တည်ဆောက်သောအခါ သူတို့၏
ဘဝသည် သန့်ရှင်းသည်။ ဤသည်မှာ တရားမဲ့ဝါဒီများ၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် သန့်ရှင်သော ဝိညာဉ်တော်မရှိကြ (ကျမ်း၁၉)။
သို့ရာတွင် အသင်းတော်သည် သန့်ရှင်သော ဝိညာဉ်တော်ရှိခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသည်။
The emphatic “but you” introduces a contrast
between the believers and the heretics. The believers, Jude’s beloved friends,
are exhorted to build themselves up on their holy faith (v. 20). This
construction metaphor is used throughout the NT (e.g., Rom. 15:2, 20; 1 Cor.
8:1; Eph. 2:21; 1 Thess. 5:11) to convey the exact opposite of the division
promoted by false teachers (v. 19). The foundation on which the church is to be
built is the “holy faith” (v. 20) given to God’s people (v. 3). When Christ’s
followers build on this sacred foundation, their lives are holy—in contrast to
the immorality resulting from the antinomian attitude of the false teachers.
These individuals were devoid of the Spirit (v. 19), whereas the church is
marked by the possession of the Holy Spirit.
ယုဒသည် ဆက်လက်၍
ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွင်း မိမိတို့ကို ထိန်းသိမ်းကြရန် တိုက်တွန်းထားသည်။
အစပိုင်းတွင် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသူများသည် ယေရှုခရစ်အတွက် “ထိန်းသိမ်းခြင်းခံရကြ”
သည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (ကျမ်း၁)။ ယခုမူ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းအတွင်း မိမိတို့ကိုယ်ကို
ထိန်းသိမ်းကြရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ ယေရှုက “ငါ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွင်း တည်နေလျှင်
ငါ၏ ပညတ်တို့ကို လိုက်နာခြင်းဖြစ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ယော ၁၅:၁၀)။ ဤသည်မှာ
ကွဲပြားသူများ၏ လုပ်ရပ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် ယေရှုခရစ်၏
ကောင်းကင်ဘုံသို့ ကရုဏာတော်ကို စောင့်မျှော်ရမည် (ကျမ်း၂၁)။
ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက် (ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း) သည် ခရစ်ယာန်အပြုအမူနှင့်
တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည် (၁ သက် ၁:၉–၁၀)။ မျှော်လင့်ချက်သည် လက်ရှိခေတ်ကာလတွင်
မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ လွတ်မြောက်ရာသို့ ထွက်ပြေးခြင်း မဟုတ်ချေ။
Jude continues his catena of exhortations by
urging the believers to keep themselves in the love of God. Previously, Jude
told them that as God’s elect they were “preserved in” or “kept for” Jesus
Christ (v. 1). Now, he was exhorting them to keep themselves in the love of
God. Jesus told His disciples that to abide in His love is to keep His
commandment (John 15:10)—contrary to the false teachers’ practice. The church
is also to look for the mercy of Jesus Christ for eternal life (v. 21). The
Christian hope of the Second Coming is directly linked to Christian behavior (1
Thess. 1:9–10). Hope does not lead to escapism but determines how one lives in
the present age.
ကျမ်းပိုဒ် ၂၂ နှင့်
၂၃ တွင် ကွဲပြားသူများ၏ သွေးဆောင်ခြင်းခံရသူများကို မည်သို့ဆက်ဆံရမည်ကို
ညွှန်ကြားထားသည်။ ကျမ်းပိုဒ် ၂၂ ၌ လက်ရေးစတမ်း ကွဲလွဲမှုရှိသည်။
တချို့လက်ရေးစတမ်းများတွင် နောက်ဆုံးစကားမှာ ကရုဏာထားသူများကို ရည်ညွှန်းပြီး
“ကွဲပြားခြင်း ပြုလျက်” ကရုဏာပြကြရန် ဖြစ်သည်။ အခြားလက်ရေးစတမ်းများတွင်မူ
သံသယရှိသူများကို ကရုဏာပြရန် ဖြစ်သည်။ နှစ်မျိုးလုံး နောက်ကျမ်းချက်နှင့်
ကိုက်ညီသည် (မ ဟ္တ ၅:၇၊ ယာဂု ၁:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အချို့ကို မီးထဲမှ ဆွဲထုတ်၍
ကယ်တင်ရမည် (ကျမ်း၂၃၊ ဇာခရိ ၃:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုမီးမှာ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၏
မီးဖြစ်နိုင်သည် (၂ သက် ၁:၇–၈၊ ၂ ပေ ၃:၇၊ ၁၀၊ ဗျာ ၂၀:၉)။ မီးထဲမှ ဆွဲထုတ်ရန်
လိုအပ်သူများသည် ကွဲပြားသူများ၏ အယူဝါဒကို လက်ခံခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။ ယုဒအတွက်
ယုံကြည်ခြင်းမှ ကျရှုံးနိုင်ခြေသည် တကယ့်အန္တရာယ် ရှိသည်။ လမ်းမှားသွားသူများကို
ဂရုစိုက်ခြင်းသည် အသင်းတော်၏ အဓိက တန်ဖိုးတစ်ခု ဖြစ်ရမည် (မ ဟ္တ ၁၈:၁၅–၂၀၊ ၁ ကော
၅:၁–၅၊ ၁ သက် ၅:၁၄၊ ၂ သက် ၃:၆–၁၅)။
With vv. 22 and 23, Jude provides instruction for
how to deal with those persuaded by the heretics. There is a manuscript
difference in v. 22: According to some manuscripts, the last word of the verse
is a participle in the nominative case, which refers to those having compassion
or mercy. Jude was admonishing believers to have compassion, but in the process
they were to be “making a distinction”—evidently between different cases (cf.
v. 23). Other manuscripts have the participle in the accusative case, which
refers to those who were doubting and who should receive the mercy and
compassion of those who are in the faith. Both ideas fit with the following
verse (cf. Matt. 5:7; James 1:6). They were also to save others by grabbing
them and pulling them out of the fire (cf. Zech. 3:2). The fire from which some
needed deliverance is most likely that of the final judgment (2 Thess. 1:7–8; 2
Pet. 3:7, 10; Rev. 20:9). Since these people needed to be snatched from the
fire, the implication is that they had capitulated to the teaching of the
heretics. For Jude, the possibility of apostasy was real. Care for errant
members should be a key value in the life of the church (Matt. 18:15–20; 1 Cor.
5:1–5; 1 Thess. 5:14; 2 Thess. 3:6–15).
နောက်ဆုံး
ကယ်တင်ရေးလုပ်ငန်းသည် အဝတ်ကို ကိုယ်ခန္ဓာအားဖြင့် ညစ်ပတ်စေခဲ့သူများနှင့်
သက်ဆိုင်သည်။ ယုဒသည် အရင်က ဆိုဒုံနှင့် ဂေါမောရ မြို့များ၏ အပြစ်နှင့် ဆက်စပ်၍
“ကိုယ်ခန္ဓာ” ကို သုံးခဲ့သည် (ကျမ်း၅–၇) နှင့် ကွဲပြားသူများသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို
ညစ်ညူးစေခဲ့သည် (ကျမ်း၈)။ အများဆုံးမှာ လိင်အကျင့်ပျက်ခြစားမှု ဖြစ်နိုင်သည်။
အကြောင်းမူကား၊ ထိုအရာသည် ကွဲပြားသူများ၏ ဘဝ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သည် (ကျမ်း၄–၈၊ ၁၀–၁၂၊
၁၆၊ ၁၈)။ ထိုသို့သော သူများကိုပင် ကရုဏာပြရမည်။ သို့ရာတွင် ထိုကရုဏာသည်
“ကြောက်ရွံ့ခြင်း” နှင့် ရောနှောရမည်။ အကြောင်းမူကား၊ အပြစ်၏ ညစ်ညူးစေနိုင်သော
တန်ခိုးရှိသည်။ ကယ်တင်ရေးလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်သူများသည် မိမိတို့ပင်
ညစ်ညူးခြင်းမခံရရန် သတိထားရမည် (ဂလာ ၆:၁)။
The last rescue operation concerns those whose
tunics were stained/defiled by the flesh. Jude previously spoke about the
“flesh” in relationship to the sin of Sodom and Gomorrah (see commentary on
5–7) and the heretics who had defiled the flesh (i.e., their bodies; v. 8).
Most likely, Jude had in mind sexual immorality since this was the hallmark of
the heretic’s life (vv. 4–8; 10–12; 16; 18). Believers are expected to show
mercy even to such individuals. However, this mercy is to be mixed with “fear”
because of the contaminating power of sin. Believers in such rescue operations
must be on guard against becoming defiled themselves (see Gal. 6:1).
၂၄–၂၅ ဘုန်းတော်ချီးမွမ်းခြင်း
ယုဒသည် အပြုသဘောဖြင့်
စာကို နိဂုံးချုပ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ချော်လဲခြင်းမှ ထိန်းသိမ်းနိုင်တော်မူကြောင်း
ဘုန်းတော် ချီးမွမ်းထားသည် (ယော ၁၇:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ရှင်ပေါလုကလည်း
သက်သာလောနိတ်သားများကို ဆိုးညစ်သူမှ ကာကွယ်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (၂ သက် ၃:၃)။
ဤဘုရားသခင်၏ အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွင်း မိမိတို့ကိုယ်ကို
ထိန်းသိမ်းရမည့် တာဝန်နှင့် တွဲ၍ရှိသည် (ကျမ်း၂၁)။ ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏
အမှုဖြစ်သော်လည်း လူ့တုံ့ပြန်မှု လိုအပ်သည်။
24–25
Doxology
Jude concludes his letter in a positive manner by offering a doxology of
praise to God, who is able to keep His followers from stumbling (see John
17:12). Paul expressed a similar idea when he told the Thessalonians that God
would shelter them from the evil one (2 Thess. 3:3). This work of God goes
together with our responsibility to keep ourselves in God’s love (v. 21). While
salvation is the work of God, it requires a human response.
ဘုရားသခင်သည်
ချော်လဲခြင်းမှ ကာကွယ်ရုံသာမက အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ကြီးစွာသော
ပျော်ရွှင်မှုနှင့်အတူ မိမိရှေ့တော်၌ ရပ်တည်စေတော်မူမည်။ “အပြစ်ကင်းစင်ခြင်း”
ဆိုသည်မှာ ယဇ်တိရစ္ဆာန်များတွင် အပြစ်အနာအဆာမရှိရဟု ဆိုသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်
(ဝတ် ၁:၃၊ ၃:၁)။ ခရစ်တော်၏ အပြစ်ကင်းသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ယုံကြည်သူများသည်
ဘုရားရှေ့၌ အပြစ်ကင်းစင်သူအဖြစ် ရေတွက်ခြင်းခံရကြောင်း အာမခံချက် ရရှိသည် (ကော
၁:၂၂၊ ဟေဗြဲ ၉:၁၄)။
God not only guards His children but also wants
to present them faultless in His presence with great joy. The term
“faultless/blameless” was used with reference to sacrificial animals, which had
to be flawless (Lev. 1:3; 3:1). Through Christ’s blameless sacrifice, believers
have the assurance that they are counted as blameless before God (Col. 1:22;
Heb. 9:14).
ထို့နောက်
ကယ်တင်ရှင်ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းထားသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် များသောအားဖြင့်
ခရစ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်ဟု ခေါ်သော်လည်း ခြွင်းချက်အချို့လည်း ရှိသည် (လု ၁:၄၇၊ ၁
တိ ၁:၁၊ ၄:၁၀၊ တိ ၂:၁၀၊ ၂ ပေ ၃:၂)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ရှင်ဟု
ဖော်ပြထားသည် (တရားဟ် ၃၂:၁၅၊ ဆာ ၂၄:၅၊ ၂၅:၅၊ ၂၇:၉)။ ခရစ်တော်သည်
ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီး သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင် (သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ပါဝင်သည်)
သည် ကယ်တင်ရေးအမှုတွင် ပါဝင်တော်မူသည် (ယော ၃:၅၊ တိ ၃:၅)။
Praises are further lifted to Him as God our
Savior. Usually, Christ is portrayed as the Savior in the NT (e.g., Luke 2:11;
John 4:42; Eph. 5:23)—with some exceptions (Luke 1:47; 1 Tim. 1:1; 4:10; Titus
2:10; 2 Pet. 3:2). The OT is filled with the confession that God is the Savior
(Deut. 32:15; Pss. 24:5; 25:5; 27:9). Christ is God, and the triune
God—including the Holy Spirit—is involved in this salvific work (e.g., John
3:5; Titus 3:5).
ဘုန်းတော်ချီးမွမ်းခြင်းများတွင်
ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်၊ ဘုန်းအာနုဘော်၊ အုပ်စိုးမှု၊ အာဏာ၊ တန်ခိုးတော်များကို
ချီးမွမ်းလေ့ရှိသည် (၁ တိ ၆:၁၆၊ ၁ ပေ ၅:၁၁)။ ဤဂုဏ်တော်များသည် ဘုရားသခင်၏ မွေးရာပါ
ဂုဏ်တော်များဖြစ်ပြီး အစဉ်အမြဲ ရှိတော်မူသည်။ ယုဒ၏ အချိန်ဖော်ပြချက်သည် အတိတ်၊
ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်ကို လွှှမ်းခြုံထားပြီး အားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်၊
ဘုန်းအာနုဘော်၊ တန်ခိုးတော်ကို အစဉ်အမြဲ ချီးမွမ်းကြမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤသည်မှာ
ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။
It is common in doxologies to praise God’s
attributes of glory, majesty, dominion, authority, and power (1 Tim. 6:16; 1
Pet. 5:11) because these are attributes of God. He did not acquire them; they
are His now and forever. Jude’s time reference covers past, present, and
future. The picture is of cosmic dimension and anticipates a time when all will
praise God’s glory, majesty, and power forever. This is part of the Christian
hope.
No comments:
Post a Comment