အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
ရှင်ယာကုပ်ဩဝါဒစာ
JAMES
နိဒါန်း
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့်
အဘယ်သူရေးသားသလဲ အစောဆုံးလက်ရေးစာမူများတွင် ဤစာကို
ရိုးရှင်းစွာ “ယာကုပ်ကျမ်း” ဟုသာ ခေါ်ဝေါ်ထားသည်။ နောက်ပိုင်းကူးယူသူများက ဤစာသည်
ကျမ်းစာဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် “သန့်ရှင်းသောကျမ်း” ဟုလည်းကောင်း၊
ယာကုပ်ကို “တမန်တော်” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းသော တမန်တော်” ဟုလည်းကောင်း
ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။
Title
and Authorship. The earliest
copies of this letter bear the simple title: “The Epistle of James.” Later
scribes indicated their recognition of its sacred nature by describing it as a
“holy epistle,” and/or by referring to James as an “apostle” or a “holy
apostle.”
ဤယာကုပ်သည် အတိအကျ
မည်သူနည်း။ ဤမေးခွန်းအတွက် အဖြေသည် လုံးဝရှင်းလင်းမှုမရှိပါ။ သူသည်
ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ “ဘုရားသခင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်တို့၏ ကျေးကျွန်” ဟူ၍သာ
ယေဘုယျဖော်ပြထားသည် (၁:၁)။ ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ယာကုပ်ဟူ၍ အနည်းဆုံး ငါးဦးရှိသည်–
(၁) ဇေဗေဒဲ၏သား ယာကုပ်
(မာ ၁:၁၉)၊ တမန်တော် ယောဟန်၏အစ်ကို (မတ် ၄:၂၁)၊ အေဒီ ၄၄ ခုတွင် အသတ်ခံရသူ (တ
၁၂:၂)။ (၂)
အလ်ဖဲလ၏သား ယာကုပ်–ဆယ့်နှစ်ပါးထဲက တစ်ပါး (မာ ၃:၁၈)၊ ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင်
ထင်ရှားမှုမရှိသူ။ (၃)
ယာကုပ်အသွယ် (သို့မဟုတ် ငယ်သောယာကုပ်) (မာ ၁၅:၄၀)၊ သူ၏မိခင်က သူ့ထက် ပိုထင်ရှားသူ။
(၄) ယုဒသဒ္ဒဲ၏ဖခင်
ယာကုပ် (လု ၆:၁၆)၊ မသိချင်များသောတမန်တော်။ (၅) ယေရှု၏ညီ (သို့မဟုတ် အစ်ကိုဝမ်းကွဲ)
ယာကုပ် (မာ ၆:၃၊ ဂလာ ၁:၁၉)၊ ယုဒကျမ်းရေးသူ၏ညီ (ယုဒ ၁)၊
အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ ထင်ရှားသောခေါင်းဆောင်။
Who exactly was this James? The answer to this
question is not entirely clear; he describes himself only in general terms as a
servant “of God and of the Lord Jesus Christ” (1:1). There are at least five
people named James in the NT: (1) James the son of Zebedee (Mark 1:19) and
brother of John the apostle (Matt. 4:21), who was martyred about A.D. 44 (Acts
12:2); (2) James the son of Alphaeus—one of the Twelve (Mark 3:18)—who is not
that prominent in the NT; (3) James the Less—which means the less well-known or
the “smaller” or “younger” (Mark 15:40), whose mother seems to be more
prominent than he is since she is often mentioned in the synoptic passion
narrative (cf. Matt. 27:56; Mark 16:1; Luke 24:10); (4) James the father of
Judas Thaddaeus (Luke 6:16; cf. Matt. 10:3), a relatively unknown apostle; and
finally, (5) James the (half-)brother of Jesus (Mark 6:3; Gal. 1:19) and the
brother of Jude (Jude 1), who played a prominent leadership role in the account
of the early church in Acts.
ရေးသားသူသည်
ရိုးရိုးယာကုပ်ဟူသောအမည်ဖြင့်ပင် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင်
လူသိများခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် အလားအလာအကောင်းဆုံးမှာ ယေရှု၏ညီ ယာကုပ်ဖြစ်သည် (တ
၁၂:၁၇၊ ၁၅:၁၃၊ ၂၁:၁၈၊ ဂလာ ၂:၉၊ ၁၂)။ ဤအမြင်သည် ဘုရားကျောင်းသမိုင်းတစ်လျှောက်
အများဆုံးလက်ခံခဲ့သော အမြင်ဖြစ်သည်။
Since the author was prominent enough to be
recognized among the Christian community by the simple designation “James,” the
mostly likely candidate is James the (half-)brother of Jesus (Acts 12:17;
15:13; 21:18; Gal. 2:9, 12; see “The Brothers of Jesus,” p. 1252). This has
been a common assumption throughout the history of the church and is even
reflected in the titles of a handful of extant manuscripts of the epistle
itself.
ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏ညီ ယာကုပ်အကြောင်း ဤသို့ဖော်ပြထားသည်–
- ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်မှုမတိုင်မီ
သူမယုံကြည်ခဲ့ (ယော ၇:၅)။
- ခရစ်တော်သည်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် သူ့အား ပေါ်ထင်ခဲ့သည် (၁ကော ၁၅:၇)။
- ပေါလုနောက်လိုက်ပြီးနောက်
ယာကုပ်သည် ပေါလုကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သည် (ဂလာ ၁:၁၈-၁၉)။
- ယေရူးရှလင်အသင်းတော်၏
တိုင်ဖြစ်သည် (ဂလာ ၂:၉)။
- ယေရူးရှလင်ကောင်စီတွင်
ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည် (တ ၁၅:၁၃-၁၉)။
- ပေါလု၏
သာသနာပြုခရီးပြီးနောက် သူ့ကို လက်ခံတွေ့ဆုံပြီး ယုဒဓလေ့များကို လေးစားရန်
တိုက်တွန်းခဲ့သည် (တ ၂၁:၁၇-၂၁)။
The NT gives the following information about
James the brother of Jesus: he was an unbeliever before Jesus’s resurrection
(John 7:5); Christ appeared to him after His resurrection (1 Cor. 15:7); after
Paul’s conversion, James received a visit from him (Gal. 1:18–19); he was
considered a pillar in the church in Jerusalem (Gal. 2:9); he presided over the
Jerusalem Council (Acts 15:13–19); and he received Paul after his missionary
trip and urged him to respect the Jewish customs (Acts 21:17–21).
ယာကုပ်ကျမ်းနှင့် တမန်တော် ၁၅:၁၃-၂၁ တွင် ယာကုပ်၏မိန့်ခွန်းတို့သည်
အလွန်ဆင်တူသည်။ ဥပမာ–
- နှုတ်ဆက်စကား chairein (ယကပ ၁:၁၊ တ ၁၅:၂၃)။
- episkeptomai (“လည်ပတ်ခြင်း”
သို့မဟုတ် “ကြည့်ရှုခြင်း”၊ ယကပ ၁:၂၇၊ တ ၁၅:၁၄)။
- epistrephō (“လှည့်ပြန်ခြင်း”၊
ယကပ ၅:၂၀၊ တ ၁၅:၁၉)။
- onoma (“နာမ”၊ ယကပ ၂:၇၊ တ ၁၅:၁၇)။
The Epistle of James also has strong similarities
to James’s speech recorded in Acts 15:13–21. For example, the greeting in James
1:1 (chairein) is identical to the
greeting given in Acts 15:23, likely also by James. The word episkeptomai (to “visit” or “look
after”; James 1:27) appears in Acts 15:14. The term “turning” (epistrephō), which describes a sinner
who comes to God (James 5:20), also appears in James’s address in Acts 15:19.
Finally, the term onoma (“name”) is
used in James 2:7 and in Acts 15:17. Clearly, a good case can be made to
support the view that James the brother of Jesus is the author of the book of
James.
ထို့ကြောင့် ယေရှု၏ညီ ယာကုပ်ပင် ဤကျမ်းကို ရေးသားသူဖြစ်ကြောင်း
ခိုင်မာသောအထောက်အထားများရှိသည်။
ရေးသားခဲ့သည့်ခုနှစ် စာတွင် ရေးသားသည့်နှစ်ကို မဖော်ပြထားသောကြောင့် ပညာရှင်များက
နှစ်မျိုးထင်မြင်ယူဆကြသည်–
၁. စောနှစ် (အေဒီ ၄၀ နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ၄၀ အလယ်ပိုင်း) အကြောင်းပြချက်များ–
- ကျမ်းသည်
အလွန်ယုဒအမွေအနှစ်ထင်ဟပ်နေသည် (၁:၁၊ ၂:၂၊ ၂:၈-၁၃၊ ၂:၂၁၊ ၂:၂၅၊ ၄:၄)။
- ယုဒနှင့်တပါးအမျိုးသားတို့၏
ပဋိပက္ခအကြောင်း လုံးဝမပါဝင်ပါ (ယေရူးရှလင်ကောင်စီမတိုင်ခင်ဖြစ်နိုင်သည်)။
- ဆင်းရဲသောသူများ၏
စီးပွားရေးအခြေအနေ (၅:၁-၆) သည် အသင်းတော်အစောပိုင်းကာလနှင့် ကိုက်ညီသည်။
- ခရစ်တော်အကြောင်း
ရှင်းလင်းစွာမဖော်ပြထားခြင်းသည် အစောဆုံးကာလနှင့် ကိုက်ညီသည်။
Date. Since the letter itself does not state when it
was written, two options have been proposed for its date. Some scholars
advocate an early date—sometime in the mid to late A.D. 40s. This view is based
on the following reasons: the distinctively Jewish nature of the letter (e.g.,
1:1; 2:2, 8–13, 21, 25; 4:4); the absence of any reference to the conflict
between Jews and Gentiles, which would be expected if the letter was written
after the Jerusalem Council; the economic conditions of the poor (5:1–6) reflecting
the social demographic of the church in its earliest years; and the thought
that the simplicity of theological expression—including the absence of an
explicit Christology—also fits best with the earliest decades of the church.
၂. နောက်ကျသောနှစ် (အေဒီ ၆၂ တွင် ယာကုပ်အသတ်ခံရမှုမတိုင်ခင်အနည်းငယ်) အကြောင်းပြချက်များ–
- ဖြောင့်မတ်ခြင်းဆိုင်ရာ
ပေါလု၏အယူအဆကို နားလည်မှားယွင်းမှုကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်လုံလောက်စွာ
လိုအပ်သည်။
- လောကီဆန်မှုပြဿနာများသည်
ဒုတိယမျိုးဆက်ခရစ်ယာန်များနှင့် ကိုက်ညီသည်။
သို့သော် လောကီဆန်မှုသည် အချိန်အကြာကြီးမလိုအပ်ပါ။ သက်သေအထောက်အထားများအရ
စောနှစ် (၄၀ နှောင်းပိုင်း) သည် ပိုမိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။
Those who favor a later date suggest it was
written shortly before James suffered a martyr’s death in A.D. 62. In support
of this view, they claim the following: Paul’s teaching on justification needed
to be in circulation for a considerable time in order for James to respond to
its misunderstanding, and the challenges of worldliness that James was
confronting in the letter reflect the sort of typical problems that would
confront a second generation of believers (4:1–7). Concerns about worldliness,
however, hardly need a long period of time to develop. While a definitive
conclusion cannot be reached regarding the date of the letter, the evidence
makes the earlier date seem more probable.
ယာကုပ်ကျမ်း နိဘာသာပြန် (တိကျစွာ မူရင်းအတိုင်း
ဂဏန်းများပါ ထည့်ပြီး)
နောက်ခံသမိုင်း
ယာကုပ်ကျမ်းကို
အသစ်သောပဋိညာဉ်ကျမ်းထဲက “ယေဘုယျသို့မဟုတ် ကက်သလစ်” (ဆိုလိုသည်မှာ “လူတိုင်းအတွက်”)
သင်းစာများထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ အကြောင်းမူကား ဤသင်းစာသည် သီးခြားလူတစ်စုကို
တိတိကျကျ မဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသင်းစာကို ဧကန်အမှန်
သီးခြားလူတစ်စုအတွက် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဲဒါမှာ ဒေသပြင်ပရောက်
အရပ်ရပ်နေထိုင်ကြသော လူမျိုးတစ်ဆူ၏ အမျိုးအနွယ် ၁၂ ပါးတို့ဖြစ်သည်။ ယာကုပ်သည်
သူ၏စာဖတ်သူများကို “အရပ်ရပ်သို့ ကွဲပြားခြင်းကင်း ခံကြရသော အမျိုးအနွယ် ၁၂ ပါး” ဟု
ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် (၁:၁)။ ဤအမည်သည် အတော်လေး မရေရာသော အမည်တစ်ခုဖြစ်သည်။ တချို့က
ဤအသုံးအနှုန်းသည် ခရစ်ယာန်များအားလုံးကို ဥပစာအနေဖြင့် ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်ဟု
ဆိုကြသည် (၁ ပေ၊ ၁:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် အခြားသူများကမူ
ကျမ်းစာအတွင်းသက်သေများအရ စာဖတ်သူများသည် ယုဒခရစ်ယာန်များဖြစ်သည်ဟု ယူဆရန် ပို၍
သဘာဝကျသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသက်သေများမှာ − (၁) ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်ကို ဖော်ပြပုံ (၁:၂၅၊ ၂:၈-၁၃)၊ (၂)
သူတို့၏စုဝေးရာနေရာကို တရားစရပ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်း (၂:၂)၊ (၃) ဆရာများနှင့် အကြီးအကဲများကို
အသင်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဖော်ပြခြင်း (၃:၁၊ ၅:၁၄)၊ (၄) ခရစ်ယာန်မဟုတ်သော ချမ်းသာသူများက
စာဖတ်သူများကို ညှဉ်းဆဲခြင်း (၂:၆-၇)၊ (၅) စာဖတ်သူအများစုမှာ ဆင်းရဲသောသူများဖြစ်ခြင်း (၅:၁-၆)
တို့ဖြစ်သည်။
Backgrounds. James has been included among the so-called
General or Catholic (meaning “universal”) Epistles of the NT because it does
not address a specific audience. Yet the letter was intended for a specific
audience, namely, the twelve tribes in the Diaspora. James referred to his
readers as the twelve scattered tribes (1:1). This is a rather ambiguous
designation. Some suggest that this term is a metaphorical way of referring to
Christians in general (cf. 1 Pet. 1:1), while others suggest that it would be
more natural to regard the intended readership as Jewish Christians based on
the following internal evidence: (1) the way in which the OT law is mentioned
(1:25; 2:8–13); (2) the reference to their meeting place as a synagogue (2:2);
(3) the teachers and elders as leaders of the group (3:1; 5:14); (4) the
oppression of the addressees by the rich non-Christians (2:6–7); and (5) the
suggestion that most of the readers were poor (5:1–6).
“အရပ်ရပ်သို့
ကွဲပြားခြင်းခံကြရ” ဟူသော စကားစုသည် သန့်ရှင်းရာပြည်ပြင်ပတွင် နေထိုင်ကြသော
ယုဒလူမျိုးများကို ရည်ညွှန်းရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သည် (ယော၊ ၇:၃၅၊ ၁ ပေ၊ ၁:၁-၂
မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် စတီဖန်ကျောက်ခဲနှင့်
ပစ်သတ်ခံရခြင်းကြောင့် ယေရုရှလင်မှ ခရစ်ယာန်များ “ကွဲပြားခြင်း” ခံကြရကြောင်း
ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့သည် ဖိုနီးရှ၊ ကူပရု၊ အန္တိအုတ်အထိ သွားရောက်ကြပြီး
ယုဒလူများကိုသာ တရားဟောကြသည် (တမန်၊ ၁၁:၁၉)။ ယာကုပ်၏ စာဖတ်သူများကို ဤအစောပိုင်း
ယုဒခရစ်ယာန်များအဖြစ် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းသည် ဤသင်းစာ၏ အစောဆုံးရက်စွဲနှင့်
ကိုက်ညီပြီး အဘယ်ကြောင့် ဤသင်းစာကို ရေးသားရသည်ကို ရှင်းပြပေးနိုင်သည်။
ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ယာကုပ်သည် ကွဲပြားခြင်းခံနေရသော
သူ၏သိုးအုပ်ကို စာဖြင့်သာ ဆုံးမနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
The phrase “scattered abroad” or “scattered among
the nations” (Gr. diaspora) was used
to denote Jews living outside the Holy Land (cf. John 7:35; see commentary on 1
Pet. 1:1–2). Acts tells us of Christians from Jerusalem who were “scattered” (diaspeirō) because of persecution
connected with the stoning of Stephen. They traveled as far as Phoenicia,
Cyprus, and Antioch, and preached to only the Jewish people (Acts 11:19).
Identifying James’s readers with these early Jewish Christians would fit the
early date of the letter and explain why it was written. James—the leader of
the Jerusalem church—wanted to minister to his scattered flock and could do so
only by a written letter.
ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်
ဤသင်းစာတွင်
ခရစ်တော်၏သဘာဝနှင့်ပတ်သက်သော ဆွေးနွေးချက် သို့မဟုတ် အယူဝါဒဖွံ့ဖြိုးမှု
လုံးဝမရှိပါ။ ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက် လုံးဝမပါဝင်ခြင်းသည်
အလွန်ထင်ရှားသဖြင့် မာတင်လူသာသည် ဤသင်းစာကို အနိမ့်ဆုံးအဆင့်တွင် ထားရှိပြီး
“ကောက်ရိုးသင်းစာ” ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယာကုပ်သည် မှန်ကန်သောအယူဝါဒ သို့မဟုတ်
သီအိုရီသာ မဟုတ်ဘဲ မှန်ကန်သော အပြုအမူများကို အလေးထားသည်။ ဤစာအုပ်သည်
လက်တွေ့ကျပြီး အကျင့်စာရိတ္တဆိုင်ရာ ဘာသာတရားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အလေးပေးထားသည်။
အကျင့်စာရိတ္တကို အလေးပေးပုံသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။
အမှန်မှာ တောင်ပေါ်တရားဟောခြင်း သွန်သင်ချက်များနှင့် အလွန်တူညီသည် (နှိမ့်ချမှု −
ယာကု၊ ၄:၁၀ နှင့် မ၊ ၅:၅၊ တရားစီရင်ခြင်း − ယာကု၊ ၄:၁၁-၁၂ နှင့် မ၊ ၇:၁၊
ကျိန်ဆိုခြင်း − ယာကု၊ ၅:၁၂ နှင့် မ၊ ၅:၃၄-၃၇ တို့ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ယာကုပ်သည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များကို အစောပိုင်းအသင်းတော်၏ဘဝတွင်
အသုံးချရုံသာဖြစ်သည်။ ကောင်းသောအမှုများသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ ထင်ရှားမှုဖြစ်သည်။
ကယ်လ်ဗင်က မှန်ကန်စွာ ဆိုခဲ့သည်မှာ − “ငါတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ
ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ဖြောင့်မတ်စေသော ယုံကြည်ခြင်းသည် တကိုယ်တည်း
မရှိသည် မဟုတ်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။
Theology
and Purpose. The epistle does
not contain any christological reflection, and there is no doctrinal
development. The lack of christological discussion is so striking that Martin
Luther held the epistle in lowest esteem and called it a “straw epistle.” James
stresses sound deeds and not just orthodoxy or sound doctrine, regardless of
Luther’s evaluation. The book is characterized by its very strong practical and
moral religion. Its emphasis on morals is similar to that of Jesus’s teachings.
In fact, it has a strong similarity with the teachings found in Jesus’s Sermon
on the Mount (cf. humbleness in James 4:10 and Matt. 5:5; judging in James
4:11–12 and Matt. 7:1; swearing in James 5:12 and Matt. 5:34–37). James is
merely applying the teachings of Jesus to the life of the early church. Good
works are considered a manifestation of our faith. As Calvin rightly observed:
“We are justified by faith alone, but the faith that justifies is not alone.”
ဤသင်းစာသည်
ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ အကျဉ်းချုပ်ကို ပေးထားပြီး ဘဝ၏အသွယ်သွယ်ကို ထာဝရဘုရားအား နှိမ့်ချစွာ
လိုက်နာရန် အလေးပေးသည်။ စုံစမ်းခြင်းများကို စိတ်ရှည်စွာ ရင်ဆိုင်ခြင်း (၁:၂-၄)၊
သစ္စာတရားကို ပြောဆိုခြင်း၏ အရေးကြီးမှု (၁:၁၆-၂၇)၊ လူခွဲခြားခြင်း မပြုရန်
(၂:၁-၁၃)၊ ကောင်းသောအမှုများဖြင့် ထင်ရှားသော ယုံကြည်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး
(၂:၁၄-၂၆)၊ လျှာ့၏တန်ခိုး (၃:၁-၁၂)၊ နှိမ့်ချမှုနှင့် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်း၏
လက္ခဏာများ (အခန်း ၄)၊ ဥစ္စာပစ္စည်း၏ အန္တရာယ် (၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မှားယွင်းစွာ
အသုံးပြုခြင်း (၅:၁-၆)၊ စုံစမ်းခြင်းများတွင် စိတ်ရှည်ခြင်း (၅:၇-၂၀) စသည်တို့ကို
ပြောဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် ယာကုပ်ကျမ်းတစ်ခုလုံးသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ လက်တွေ့နှင့်
အကျင့်စာရိတ္တဘက်ကို အလေးပေးသော ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်ဖြစ်သည်။
The epistle provides an overview of the Christian
life and emphasizes that all aspects of it are to be lived in submission to the
Lord. It speaks about patiently facing trials (1:2–4); the importance of
speaking the truth (vv. 16–27); the inappropriateness of showing partiality
(2:1–13); the profitability of faith manifested in good works (vv. 14–26); the
power of the tongue (3:1–12); the characteristics of humility and dependence on
God (chap. 4); the perversion of treasures (5:1–6); and perseverance in trials
(vv. 7–20). Thus, James as a whole is an ethical book stressing the practical
and moral side of Christianity.
ယာကုပ်ကျမ်းကို
ရေးသားရခြင်း အကြောင်းရင်းများကို ကျမ်းစာမှ ထုတ်ယူနိုင်သည် − ညှဉ်းဆဲခံနေရသော
ယုံကြည်သူများကို အားပေးခြင်း (၁:၂-၄၊ ၁၂)၊ “စင်ကြယ်သော” ဘာသာတရားကို ချီးမွမ်းခြင်း
(၁:၂၇)၊ ယုံကြည်ခြင်းရှိသည်ဟု
ဆိုရုံသာရှိပြီး အမှုမလုပ်သူများကို အပြစ်တင်ခြင်း (၂:၁၄-၂၆)၊ လျှာကို
ထိန်းချုပ်ရန် (၃:၁-၁၂)၊ နှိမ့်ချမှု၏ တန်ဖိုး (၄:၁-၁၂)၊ ဘုရားသခင်ကို
အားကိုးရန် (၄:၁၃-၅:၆) စသည်တို့ကို တိုက်တွန်းခြင်း၊ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူများအတွက်
ဆုတောင်းပေးရန် (၅:၁၃-၁၈) စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသင်းစာ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ
တောင်ပေါ်တရားဟောခြင်းကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အတိုင်း အသက်ရှင်နေထိုင်ရန်
ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော ဘဝကို အသက်ရှင်ခြင်းသည် ယုံကြည်သူများ သည် ထာဝရဘုရား ကြွလာခြင်း
(၅:၈) နှင့် အသက်သရဖူကို ပေးတော်မူမည့် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက် (၁:၁၂) ကို
စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
Several reasons for writing the epistle of James
can be derived from the text: to comfort persecuted believers (1:2–4, 12); to
commend “pure” religion (v. 27) and to convict the mere professors of faith who
were not “doers” of faith (2:14–26); to exhort the audience about controlling
their tongues (3:1–12), the value of humility (4:1–12), and dependence on God
(4:13–5:6); and to offer prayer for the afflicted (5:13–18). Hence, the aim of
the letter—like the Sermon on the Mount—is to set forth a life lived according
to God’s will. Living this type of life demonstrates that believers are
patiently waiting for the realization of the Christian hope—the coming of the
Lord (5:8), when the Lord will give them the crown of life (1:12).
စာပေဆိုင်ရာ လက္ခဏာများ
ဤသင်းစာသည်
ယုဒပုံစံအသုံးအနှုန်းများကို အသုံးပြုထားသည် − ဥပမာ၊ နှိုင်းယှဉ်စကားများ (၃:၆)၊
ဥပမာပုံဥပမာများ (၁:၁၁)၊ အလေးပေးပုံ (၂:၉)၊ စကားပုံများ (ဥပမာ ၁:၅၊ ၁၉၊ ၃:၁၃-၁၈)
စသည်တို့ကြောင့် ယာကုပ်ကျမ်းကို “အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ သုတ္တံကျမ်း” ဟုခေါ်ကြသည်။
ဂရိဘာသာစကားမှာ အဆင့်မြင့်သော်လည်း စာကြောင်းဖွဲ့စည်းပုံမှာ ဟေဗြဲပုံစံဖြစ်သည်။
ယုဒယုံကြည်သူများ ကျယ်ပြန့်စွာ နေထိုင်ရာ နေရာများသို့ ရေးသားထားပြီး
အလွန်ပုဂ္ဂိုလ်ရေးမဟုတ်၊ စာတမ်းပုံစံ ဖြစ်သည်။ ပေါလု၏သင်းစာများနှင့် မတူဘဲ
ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုင်ရာ နှုတ်ဆက်စကား၊ ကျေးဇူးတောင်းချက် စသည်တို့ လုံးဝမပါဝင်ပါ။
Literary
Features. This epistle
represents a Jewish way of expression because of how figures of speech (3:6),
illustrations (1:11), emphasis (2:9), and proverbs (e.g., 1:5, 19; 3:13–18) are
used. Thus, the book of James has been called the “Proverbs of the New
Testament.” It is written in high quality Greek, but the syntax remains
Semitic. In addition to being written to a wide audience of Jewish believers,
it is highly impersonal and encyclical in nature. Unlike the Pauline letters,
there are no personal references, greetings, or prayer requests in the entire
book.
အခန်းကြီး - ၁
မှတ်ချက်စာအုပ်
COMMENTARY
၁:၁-၂၇
နှုတ်ဆက်စကားနှင့် နိဒါန်းခေါင်းစဉ်များ
1:1–27
Greeting and Introductory
Topics
ယာကုပ်ကျမ်း၏
ပထမအပိုင်းတွင် နှုတ်ဆက်စကား (၁:၁) နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံဆွေးနွေးမည့်
အဓိကခေါင်းစဉ်များ ပါဝင်သည်။ ထိုခေါင်းစဉ်များမှာ စုံစမ်းခြင်း (၁:၂-၄)၊ ဉာဏ်ပညာ
(၁:၅-၈)၊ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် စည်းစိမ် (၁:၉-၁၂)၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် စုံစမ်းခြင်း
(၁:၁၃-၁၈)၊ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော် (၁:၁၉-၂၅)၊ စစ်မှန်သော ဘာသာတရား (၁:၂၆-၂၇)
တို့ဖြစ်သည်။
The first section of James consists of a greeting (1:1) and a discussion
of key topics that James will mostly return to for further development and
discussion. These introductory topics include trials (vv. 2–4), wisdom (vv.
5–8), poverty and wealth (vv. 9–12), faith and testing (vv. 13–18), God’s word
(vv. 19–25), and true religion (vv. 26–27).
၁:၁ ယာကုပ်သည်
ယေရှုခရစ်၏ ညီအစ်ကိုဖြစ်သည်ဟု အကြံပြုထားသည် (ယာကုပ်ကျမ်း နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ၊
ဂလာ၊ ၁:၁၉)။ သူသည် ယေရှုနှင့် သွေးသားဆက်နွယ်မှုကို ဖော်ပြရန် ရွေးချယ်မထားခြင်း
မရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမူကား ယေရှုသည် ယခုအခါ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သိရှိရသော
ဘုန်းတော်ရှင် ထာဝရဘုရားဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၂:၁)။ ထို့ကြောင့်
ယာကုပ်သည် ကိုယ်ကို “ကျွန်” (ဒူလိုး − ကျွန်၊ နာခံသူ၊ သစ္စာရှိသူ) ဟူ၍သာ
ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် နာခံမှု၊ နှိမ့်ချမှု၊ သစ္စာရှိမှုတို့ကို
ဆိုလိုသော်လည်း အာဏာလည်း ပါဝင်သည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ခေါင်းဆောင်များကို
ဘုရားသခင်၏ကျွန်များဟု ခေါ်ခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၇:၅၊ ၁ ရာဇဝင်ခွင် ၈:၅၃၊ ယေရမ်
၇:၂၅၊ အာမုတ် ၃:၇၊ ဇာခရိ ၁:၆)။
1:1.
Greetings. We have suggested
that James was one of the brothers of Jesus (see James: Introduction; cf. Gal.
1:19). He likely chose not to mention his natural kinship with his halfbrother
Jesus, since by this time Jesus was the exalted Lord, known by faith and crowned
with “glory” (2:1). Thus, James describes himself as only a doulos (“servant,” “bondservant,” or
“slave”). This implies obedience, humility, and loyalty, but also authority. In
the OT, leaders were often called servants of God (2 Sam. 7:5; 1 Kin. 8:53;
Jer. 7:25; Amos 3:7; Zech. 1:6). This term came to denote the ministry of
service in the church.
ယာကုပ်သည်
မိမိစာဖတ်သူများကို သူတို့၏အဆင့်အတန်းနှင့် နေရာဒေသအရ လိပ်မူသည်။ သူတို့သည်
ပျံ့နှံ့နေသော အမျိုးအနွယ်ဆယ့်နှစ်ပါးဖြစ်သည်။ အမျိုးအနွယ်ဆယ့်နှစ်ပါးဆိုသည်မှာ
ဣသရေလ၏သမိုင်းဆိုင်ရာ မူလအစဖြစ်ပြီး patriarch ဆယ့်နှစ်ပါးတို့၏သားမြေးများဖြင့်
ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သည် (တမန် ၇:၈)။ အာရှုရိနှင့် ဗာဗုလုန်တို့၏
ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်မှုကြောင့် အမျိုးအနွယ်အများစုသည် နယ်နှင်ဖမ်းဆီးခံရပြီး
မြေထဲပင်လယ်တစ်ဝိုက်လုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။ “ပျံ့နှံ့နေ” ဟူသော စကားစုသည်
ဂရိစကားကို တိုက်ရိုက်ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် “ဒိုင်ယာစပိုရာ (diaspora)” ဟု ဆိုလိုသည်။
“ဒိုင်ယာစပိုရာ” သို့မဟုတ် “ပျံ့နှံ့ခြင်း” သည် သန့်ရှင်းရာပြည်ပြင်ပရှိ
နိုင်ငံများတွင် နေထိုင်ကြသော ယုဒလူမျိုး၏ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်မှုကို ရည်ညွှန်းသော
နည်းပညာဆိုင်ရာ အမည်ဖြစ်လာခဲ့သည် (ယောဟန် ၇:၃၅)။ ယာကုပ်သည် ဤနေရာတွင် ထိုဝေါဟာရကို
ပုံဆောင်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သုံးစွဲထားပြီး၊ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးမှာ
ညှဉ်းဆဲမှုကြောင့် ပျံ့နှံ့နေသော ယုဒခရစ်ယာန်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (တမန်
၁၁:၁၉)။
James addresses his readers in terms of both
their status and location. They are the twelve tribes scattered abroad. The
twelve tribes reflect the historical origins of Israel, made up of the
descendants from the twelve patriarchs (Acts 7:8). As a result of the Assyrian
and Babylonian captivities, most of the tribes were exiled and scattered all
over the Mediterranean world. The phrase “scattered abroad” translates a Greek
phrase that literally means “in the diaspora.” “Diaspora,” or “Dispersion,”
became the technical name to refer to the displacement of Jewish people living
in the nations outside of the Holy Land (John 7:35). James uses that
terminology here in a figurative sense—referring, most probably, to Jewish
Christians dispersed as a result of persecution (Acts 11:19).
၁:၂–၄။
စုံစမ်းခြင်းများနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ယာကုပ်သည် သူ၏ပထမဆုံးအဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သော
ယုံကြည်ခြင်း၏စစ်မှန်မှုကို စုံစမ်းခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းစတင်ဖော်ပြသည်။
စာဖတ်သူများကို ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ (cf. ၁:၁၆, ၁၉;
၂:၁, ၅, ၁၄; ၃:၁, ၁၀, ၁၂; ၄:၁၁; ၅:၇, ၉–၁၀, ၁၂, ၁၉) ဟု ချစ်ခင်စွာ
ခေါ်ဆိုသည်။ ထိုအခါ သဘာဝအားဖြင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းမဖြစ်နိုင်သော အခြေအနေတွင်
စုံစမ်းခြင်းအမျိုးမျိုးကြုံတွေ့ရသောအခါ ထိုအရာကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းဟု
စတင်စဉ်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်မှု (paradox) တစ်ခုဖြစ်သည်။
“စုံစမ်းခြင်း” ဟူသော စကားလုံးသည် အပြစ်သို့ အတွင်းမှဆွဲဆောင်ခြင်း (၁:၁၂–၁၅)
သို့မဟုတ် ညှဉ်းဆဲဆင်းရဲခြင်း (cf. ၁
ပေ ၄:၁၂) ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် စုံစမ်းခြင်းအမျိုးမျိုးတွင်
ငွေကြေးဆင်းရဲခြင်း (ယာကု ၁:၉–၁၁)၊ စီးပွားရေးနှင့် ဘာသာရေးညှဉ်းဆဲခြင်း (၂:၆–၇)၊
နှင့် ဖျားနာခြင်း (၅:၁၄) တို့ ပါဝင်နိုင်သည်။
1:2–4.
Trials and their Purpose. James immediately launches into his first major topic: the genuineness
of faith will be tested. The readers are addressed as his brothers (and
sisters) (cf. 1:16, 19; 2:1, 5, 14; 3:1, 10, 12; 4:11; 5:7, 9–10, 12, 19), an
affection restricted to those within the church. He invited his readers to
wrestle with the paradox of beginning to consider it a joy when facing trials.
It is paradoxical in that it is to be applied to a situation in which a joyful
reaction would be most unnatural. The term “trial” can refer to inner
enticement to sin (1:12–15) or to the affliction of persecution (cf. 1 Pet.
4:12). In this context, the various trials could include financial poverty
(James 1:9–11), economic and religious persecution (2:6–7), or illness (5:14).
ယာကုပ်သည်
စုံစမ်းခြင်းတွင် ဝမ်းနည်းမှုမပါဝင်ဟု မဆိုလိုပါ။ ဝမ်းမြောက်ရသော အကြောင်းရင်းမှာ
ထိုအရာက သည်းခံခြင်း (အပိုဒ် ၃)၊ ရင့်ကျက်ခြင်း (အပိုဒ် ၄)၊ နှင့် ပညာ (အပိုဒ် ၅)
တို့ကို သီးပွင့်စေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အပိုဒ် ၃ တွင် “စမ်းသပ်ခြင်း” (dokimion)
ဟူသော ဂရိစကားလုံးကို
ငွေသို့မဟုတ် ရွှေကို မီးဖြင့် သန့်စင်သောလုပ်ငန်းစဉ်ကို ရည်ညွှန်းရာတွင်
မကြာခဏသုံးသည် (LXX ဆာလံ
၁၂:၆; သုတ္တံ
၂၇:၂၁)။ ဤသည်မှာ ရည်ရွယ်ထားသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခသည်
ယုံကြည်ခြင်းက ဆင်းရဲဒုက္ခမီးလျှံတွင် စမ်းသပ်ခံရပြီး သန့်စင်ကာ သန်မာလာစေသော
နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ စိတ်ကူးမှာ စုံစမ်းခြင်းများက ယုံကြည်ခြင်းရှိ၊ မရှိကို
ဆုံးဖြတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ထားသော ရလဒ်မှာ သည်းခံခြင်း/ဇွဲရှိခြင်းဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် သည်းခံခြင်းသည် နောက်ဆုံယ်ပန်းတိုင်မဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာသည်
ယုံကြည်သူများကို teleios (အပိုဒ်
၄) ဖြစ်စေသော လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပါဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤစကားလုံယ်
(“ရင့်ကျက်ခြင်း” သို့မဟုတ် “ပြည့်စုံခြင်း”) သည် ယာကုပ်တွင် အဓိကစကားလုံးဖြစ်ပြီး
(၁:၄ [နှစ်ကြိမ်], ၁၇,
၂၅; ၃:၂)
နောက်လိုက်ဖော်ပြချက် (“ပြည့်စုံသော”) နှင့်အတူ ခရစ်ယာန်ဖွံ့ဖြိုးမှု အပြည့်အဝကို
ညွှန်ပြသည် (မဿဲ ၅:၄၈; ၁၉:၂၁
ကိုကြည့်ပါ)။ ရင့်ကျက်သော ခရစ်ယာန်များသည် စုံစမ်းခြင်းများ၏
နောက်ဆုံးထုတ်ကုန်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ ခရစ်ယာန်များသည် သီလစည်းစိမ်များတွင်
“ဘာမျှှချို့တဲ့ခြင်းမရှိ” တော့ပေ။
James is not saying that there will not be a
component of sorrow in trials. The reason for the joy is found in the fruit it
induces: patience (v. 3), maturity (v. 4), and wisdom (v. 5). The Greek word
for “testing” (dokimion; v. 3) is
often used to refer to the process by which silver or gold is refined by fire
(see LXX Ps. 12:6; Prov. 27:21). This is probably the intended meaning.
Suffering is a means by which faith—tested in the fires of adversity—can be
purified and thus strengthened. The idea is not that trials determine if a
person has faith or not, but the intended outcome is patience/perseverance. But
perseverance is not the final goal, because it contributes to the process of
making believers teleios (v. 4). This
word (which denotes “maturity” or “perfection”) is a key term in James (1:4
[twice], 17, 25; 3:2) and, together with the following descriptive term
(“complete”), points to full Christian development (see Matt. 5:48; 19:21).
Mature Christians are the end-product of trials. Only then will Christians
“lack nothing” in their panoply of virtues.
၁:၅–၈။ ပညာ၊
ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်း။ ဖွဲ့စည်းပုံအရ ဤကဏ္ဍသည် leipō (“ချို့တဲ့ခြင်း”)
ဟူသော စကားလုံးသုံးစွဲမှုဖြင့် ယခင်ကဏ္ဍနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည် (အပိုဒ် ၄–၅)။
ယာကုပ်သည် ဤနေရာတွင် အကျင့်စာရိတ္တဖြူစင်မှုမှ ပညာသို့ ပြောင်းလဲသည်။
သူ၏စာဖတ်သူများသည် သည်းခံစွာခံစားရသော စုံစမ်းခြင်းများက ခရစ်ယာန်များကို
ရင့်ကျက်စေပြီး ဘာမျှချို့တဲ့ခြင်းမရှိစေမည်ကို သိပြီးဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင်
ချက်ချင်းမေးခွန်းထွက်ပေါ်လာသည်မှာ—ဤစုံစမ်းခြင်းများကို မှန်ကန်စွာ
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ပညာကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိနိုင်သနည်း။ ယာကုပ်၏အဖြေမှာ
ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်ကို တောင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဘုရားသခင်သည်
ပေးကမ်းမှုကို ကြွယ်ဝစွာပြုပြီး အပြစ်တင်ခြင်းမရှိဘဲ ပေးတော်မူမည် (အပိုဒ် ၅)။
ဤနေရာတွင်သုံးထားသော အမိန့်ပုံစကားလုံးသည် ပညာကို အမှန်ရလိုပါက တောင်းခံရန်
အမိန့်ပေးထားသည်။
1:5–8.
Wisdom, Prayer, and Faith. Structurally, this passage is linked with the previous one by the use of
the word leipō (“to lack”; vv. 4–5).
James, at this point, moves from moral integrity to wisdom. His readers already
know that trials experienced with perseverance will mature Christians so that
they may lack nothing. But a question immediately arises: where can one get the
wisdom to interpret these trials in the right way? James’s answer is that
believers should ask God, who will give abundantly and without rebuke (v. 5).
The imperative verbal form used here implies a command for people to ask if
they truly wish to obtain wisdom.
ပညာဆိုသည်မှာ
ယေဘုယျအားဖြင့် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်စွမ်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင်
ယာကုပ်ရေးသားထားသော ပညာမှာ ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ပညာဖြစ်ပြီး (cf. သုတ္တံ ၂:၆)
ဘုရားသခင်၏ဇာတိပကတိကို ထင်ရှားစေသည် (ယာကု ၃:၁၇)။ ဤပညာကို
ဆင်းရဲဒုက္ခရှာဖွေခြင်းဖြင့် မရရှိဘဲ တောင်းခံခြင်းဖြင့် ရရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည်
မိမိတောင်းဆိုတော်မူသောအရာကို ပေးတော်မူသည်။ ယုံကြည်သူများအား ပေးသနားတော်မူသော
ဘုရားသခင်၏လက်ဆောင်ဖြစ်သော ပညာသည် ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံများကို
ဘုရားသခင်၏ရှုထောင့်မှ မြင်နိုင်စေသည်။ ပညာတောင်းသူသည် ဘုရားသခင်ပေးပုံနှင့် ကိုယ်တောင်းပုံ
နှစ်ခုကို သတိရရမည်။ ယာကုပ်အဆိုအရ ဘုရားသခင်သည် ကြွယ်ဝစွာနှင့်
အပြစ်တင်ခြင်းမရှိဘဲ ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၅)။ ရုပ်တုဘုရားများသို့မဟုတ်
လူသားများနှင့်မတူဘဲ ဘုရားသခင်၏ပေးကမ်းမှုသည် လိမ်ညာမှုမရှိ၊ အခြေအနေတစ်စုံတစ်ရာ
မပါဘဲ ပေးတော်မူသည်။ မိမိသားသမီးများ၏ လိုအပ်ချက်တွင် နားထောင်ပြီး
တုံ့ပြန်ပေးလိုသော ဘုရားသခင်၏စိတ်နှလုံးကို ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များတွင်
ကောင်းစွာသက်သေထူထားသည် (မဿဲ ၇:၇a; cf. လု ၁၁:၁၃)။
Wisdom, generally speaking, is the ability to
make sound judgments; but the wisdom about which James writes is divinely given
(cf. Prov. 2:6) and bears the character of God (James 3:17). This wisdom is not
obtained by pursuing suffering but is acquired by asking. God provides what He
demands. Wisdom as God’s gift to believers enables them to see personal
experiences from a divine perspective. The person who asks for wisdom must
remember two things: how God gives and how they must ask. James tells us that
God gives abundantly and unreservedly without rebuke or reservation. Unlike
pagan gods or human beings, God’s giving is not devious; it comes with no
strings attached. God’s willingness to hear and respond to His children’s call
in their need is well-attested in the teachings of Jesus (Matt. 7:7a; cf. Luke
11:13).
ဆင်းရဲဒုက္ခ၊
ရင့်ကျက်ခြင်း (ပြည့်စုံခြင်း) နှင့် ပညာတို့သည် ကျမ်းသစ်ကျမ်း၏ ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ
သွန်သင်ချက်တွင် ချိတ်ဆက်ထားသည် (ဟေဗြဲ ၅:၈–၉)။ ပေါလုသည် ခရစ်တော်ကို
ဘုရားသခင်၏ပညာ၏ ထင်ရှားမှုဟု ဖော်ပြသည် (၁ ကော ၁:၂၄)။ ခရစ်တော်အထဲတွင်
ဘုရားသခင်သည် အကောင်းဆုံးကို အပြစ်တင်ခြင်းမရှိဘဲ ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။
Suffering, maturity (perfection), and wisdom are
linked together in the Christology of the NT (Heb. 5:8–9). Paul describes
Christ as the manifestation of God’s wisdom (1 Cor. 1:24). In Christ, God gave
the best He had without reservation.
အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရေး၏
အခြားတစ်ဖက်မှာ မည်သို့တောင်းခံရမည်နည်း။ ယာကုပ်အဆိုအရ ခရစ်ယာန်များသည်
ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ပြီး ထိုဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ရမည်။ တောင်းခံမှုကို
ယုံကြည်ခြင်းနဖြင့် ပြုရမည် (ယာကု ၁:၆)။ သံသယဝင်ခြင်းသည်
ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး
ယုံကြည်ခြင်း၏ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ဖြစ်သည်။ ယာကုပ်ဆိုလိုသည်မှာ ယုံကြည်သူများတွင်
ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ မသေချာမှုအနည်းငယ် ဘယ်တော့မှမရှိနိုင်ဟု မဆိုလိုဘဲ
ဘုရားသခင်၏ဖြူစင်မှုကို သံသယဝင်ခြင်းမပြုရန်ဖြစ်သည်။ သံသယဝင်သူများကို
လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ပြောင်းလဲလွယ်ပြီး လွှမ်းမိုးခံရနိုင်သော ပုံစံဖြင့်
ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ လုံလောက်သော အခြေခံအုတ်မြစ်မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
The other side of the transaction is how one
should petition. James tells us that Christians should believe God and trust
Him; the request must be made in faith (James 1:6). Doubt is a form of passing
judgment on God’s word and thus the opposite of faith. James means not that
believers may never have a measure of uncertainty regarding God’s will but that
they should not question the integrity of God. Doubters are depicted as a wave
susceptible to change and manipulation because they lack sufficient grounding.
အပိုဒ် ၇ တွင်
သံသယဝင်သူူသည် သခင်ဘုရားထံမှ ဘာမျှမမျှော်လင့်ရန် သတိပေးချက်သည် လုပ်ဆောင်နေသော
လုပ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ယာကုပ်သည် ဘုရားသခင်၏ဖြူစင်မှုကို သံသယဝင်ရင်း
ဘုရားသခင်ကို တောင်းခံခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ထိုသို့သောသူသည်
“နှလုံးနှစ်ခွသော” သူ (အပိုဒ် ၈) ဖြစ်ပြီး “ဝိညာဉ်ရေးရာ ခွဲထွက်ရောဂါ”
ဟုခေါ်နိုင်သည်။ နှလုံးနှစ်ခွသောသူသည် နောက်ဆုံးတွင် သခင်နှစ်ပါးကို ကျွေးမွေးရန်
ကြိုးစားနေသူဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် အရာအားလုံးတွင် မတည်ကြည်ပေ (အပိုဒ် ၈)။ ခိုင်မာသော
ယုံကြည်ခြင်းမရှိပါက ဘဝသည် ရှုပ်ထွေးပွေလီပြီး တည်ငြိမ်မှုမရှိပေ။
The warning in v. 7—that doubting people should
not anticipate receiving anything from the Lord—refers to an action in
progress. James commands readers to stop toying with the thought of asking God
while questioning God’s integrity. Such a person is “double-minded” (v. 8),
suffering from what could be called “spiritual schizophrenia.” The
double-minded person is ultimately trying to serve two masters. Such a person
is unstable in everything (v. 8). Without a firm faith, life is chaotic—lacking
stability.
၁:၉–၁၂။
ဆင်းရဲခြင်းနှင့် စည်းစိမ်။ ဤကဏ္ဍကို ၅:၁–၆ တွင် ပိုမိုပြင်းထန်သော
စကားလုံးများနှင့်အတူ စည်းစိမ်ကို ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်ခြင်းဟု ယူဆသည်။ အဓိကပြဿနာမှာ
စည်းစိမ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ ထိုအရာနှင့်ပတ်သက်သော သဘောထားအချို့ဖြစ်သည်။
နှိမ့်ချသောသူများကို စည်းစိမ်ချမ်းသာများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ထားပြီး ယာကုပ်သည်
နှိမ့်ချသောသဘောထားမဟုတ်ဘဲ နှိမ့်ချသောအဆင့်အတန်းကို ကိုင်တွယ်နေခြင်းကို
အကြံပြုသည်။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူအများစုသည် ဆင်းရဲသောသူများထဲမှဖြစ်ပြီး
နောက်ဆုံးကာလ ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်းတွင် “မြင့်သောအဆင့်” ကို ခံစားရမည်ကို
သိသောကြောင့် မိမိတို့၏ နှိမ့်ချအခြေအနေတွင် “ဝါကြွားနိုင်” ခဲ့သည် (၁:၉;
cf. လု ၁၆:၂၅)။
1:9–12.
Poverty and Wealth. This section is considered an opening salvo against wealth in light of
the even harsher language of 5:1–6. The main problem seems to be not wealth
itself but certain attitudes toward it. Humble people are contrasted with the
rich, which suggests that James is dealing not with the issue of a humble
attitude but with that of a humble position. Many early Christian believers
were from among the poor and could “boast” in their humble circumstances only
because they knew of the eschatological reversal, when they would experience
the “high position” (1:9; cf. Luke 16:25).
အပိုဒ် ၉–၁၀ သည်
စည်းစိမ်ချမ်းသာများသည်လည်း ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းရှိသူများဟု အစပိုင်းတွင်
ထင်စေနိုင်သည်။ အပိုဒ် ၁၀ တွင် “စည်းစိမ်ချမ်းသာ” ကို အပိုဒ် ၉ ရှိ “ညီအစ်ကို”
(ယုံကြည်သူ) နှင့် အနီးကပ်ဆုံးဆက်စပ်ပြီး “နှိမ့်ချသော” နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။
ယာကုပ်ရေးသားသော အသိုင်းအဝိုင်းတွင် စီးပွားရေးခရီးထွက်နိုင်ပြီး
ငွေရှာဖွေမှုအကြောင်း ဝါကြွားနိုင်သော အတော်လေးချမ်းသာသူများ
အနည်းဆုံးပါဝင်နိုင်သည် (၄:၁၃–၁၇)။ သို့ရာတွင် အခြားနေရာများတွင် ယာကုပ်သည်
“စည်းစိမ်ချမ်းသာ” များကို ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ညှဉ်းဆဲသော ဆိုးယုတ်သူများအဖြစ်
ဖော်ပြသည် (၂:၁–၆; ၅:၁–၆)။
ထို့ကြောင့် စကားပြန်အများအပြားက ဤနေရာတွင် စည်းစိမ်ချမ်းသာများသည်
ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆကြသည်။
Verses 9–10 could lead us to initially think that
the rich people were also members of the Christian community. The “rich” in v.
10 is most naturally related to “adelphos
(“brother,” a believer) in v. 9, and parallel to “humble.” The community to
which James was writing might at least have had within it some who were fairly
well-off, able to travel on business and brag about the prospects of making
money (4:13–17). In other passages, however, James describes “rich” people as
wicked oppressors of the people of God (2:1–6; 5:1–6). Thus, many interpreters
think that the rich people must have been non-Christians.
စည်းစိမ်ချမ်းသာများသည်
ခရစ်ယာန်များဖြစ်သည်၊ မဖြစ်သည်ကို မသိဘဲ အပိုဒ် ၁၀ခ–၁၁ ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ
ရှင်းလင်းသည်—စည်းစိမ်များသည် သေခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းရှေ့တွင် အသုံးမဝင်ပေ။
အကြောင်းမှာ စည်းစိမ်ချမ်းသာများနှင့်အတူ ထိုသူများသည်လည်း
ခဏသာရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အပင်ပုံဆောင်ချက်သည် မှားယွင်းရန်မလွယ်ပေ။
ပန်းများသည်သေသည်နှင့်အမျှ စည်းစိမ်ချမ်းသာများလည်း သေကြလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၁၀)။
အပိုဒ် ၁၁ တွင် ဘဝ၏ ခဏသာရှိမှုအကြောင်း ဆက်လက်ဆွေးနွေးထားသည်။ ဤကဏ္ဍတစ်ခုလုံးသည်
ယေရမိ ၉:၂၃–၂၄ ကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ယာကုပ်အဆိုအရ စည်းစိမ်သည် မာန၊ မာနကြီးမှု၊
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုနှင့် ဘုရားသခင်ကိုယုံကြည်ခြင်းအစား
မိမိကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုသို့ ဦးတည်စေနိုင်သည်။ စည်းစိမ်သည် ဆင်းရဲသောသူကို
မနာလိုမှုနှင့် လျှို့ဝှက်နှိမ့်ချမှုသို့လည်း ဦးတည်စေနိုင်သည်။ ပြဿနာမှာ
စည်းစိမ်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ စည်းစိမ်ချမ်းသာများ၏ တွယ်ကပ်မှုနှင့် ဆင်းရဲသောသူ၏
တပ်မက်လိုချင်မှုဖြစ်သည်။
Regardless of whether the rich people here are
Christians or not, the meaning of vv. 10b–11 is clear: riches are worthless in
the face of death and judgment because rich people—along with their riches—are
ephemeral. The botanical comparison is unmistakable; as go the flowers, so will
the rich people go (v. 10). In v. 11, the author continues discussing the topic
of the transitory nature of life. As a whole, the passage echoes Jeremiah
9:23–24. Wealth, according to James, can lead a person to arrogance, pride,
ruthlessness, and faith in oneself instead of in God. Wealth can also lead a
poor person to envy and obsequiousness. It is not wealth that is the problem
but the rich person’s attachment to it and the poor person’s lust for it.
အပိုဒ် ၁၂ တွင်
ယာကုပ်သည် ယခင်ဆွေးနွေးခဲ့သော စုံစမ်းခြင်းအကြောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး ၁:၂–၃
နှင့် စကားလုံးခတ်ဆက်ဖွဲ့ထားသည်။ ဤအပိုဒ်ကို မင်္ဂလာရပ်ဝန်ခံချက်ပုံစံဖြင့်
ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၅:၃–၁၂; လု
၆:၂၀–၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။ “မင်္ဂလာရှိသော” (အပိုဒ် ၁၂) ဟူသော စကားသည် အင်္ဂလိပ်စကား
“ပျော်ရွှင်သော” နှင့် အတူတူမဟုတ်ပေ။ နောက်တစ်ခုသည် လက်ရှိစိတ်ခံစားမှုကို
ရည်ညွှန်းသော်လည်း ရှေ့တစ်ခုသည် ဘုရားသခင်နှင့်ဆက်ဆံရေးတွင် ပြည့်စုံမှုကို
ရည်ညွှန်းပြီး အနာဂတ်တွင် အဓိကထင်ရှားမှုရှိသည်။ ဤအပိုဒ်တွင်
ထိုအနာဂတ်ထင်ရှားမှုကို “အသက်၏သရဖူ” ဟုခေါ်သည် (cf. ဗျာ ၂:၁၀)၊ ဆိုလိုသည်မှာ အသက်ဖြစ်သော
သရဖူပင်ဖြစ်သည်။
With v. 12, James returns to the topic of trials
discussed earlier and forms a verbal bracket with 1:2–3. The verse is expressed
like a beatitude (see Matt. 5:3–12; Luke 6:20–23). The word “blessed” (v. 12)
does not mean quite the same as the English word “happy.” The latter refers to
a present emotional state, whereas the former refers to wholeness in relation
to God and has its primary manifestation in the future. In this verse, this
future manifestation is called the “crown of life” (cf. Rev. 2:10), that is,
the crown that is life.
၁:၁၃–၁၈။
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် စမ်းသပ်ခြင်း။ အပိုဒ် ၁၂ နှင့် ဤကဏ္ဍကို ချိတ်ဆက်သော
စကားလုံးမှာ peirasmos (“စမ်းသပ်ခြင်း”၊
“စုံစမ်းခြင်း” သို့မဟုတ် “ဆွဲဆောင်ခြင်း”) ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို
ပြင်းထန်စွာယုံကြည်သော အခြေအနေတွင် ကိုယ်ပိုင်ပျက်စီးမှုအတွက် ဘုရားသခင်ကို
အပြစ်တင်ရန် လွယ်ကူသည်။ ထို့ကြောင့် ယာကုပ်သည် မည်သူကိုမျှ ဘုရားသခင်သည်
ဆွဲဆောင်နေသည်ဟု မပြောရန် အမိန့်ပေးသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဂရိစကား peirazō
(peirasmos နှင့်ဆက်စပ်သော)
သည် စမ်းသပ်ခြင်းနှင့် ဆွဲဆောင်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို ဖော်ပြသည်။ အပိုဒ် ၁၃ တွင်
ပြင်ပမှဖိအားပေးမှု (စမ်းသပ်ခြင်း) မှ အတွင်းမှဆွဲဆောင်မှု (ဆွဲဆောင်ခြင်း) သို့
ပြောင်းလဲသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စုံစမ်းခြင်းများကို ဆွဲဆောင်ခြင်းများလိုက်ပါလာတတ်သည်။
ဥပမာ၊ ငွေကြေးခက်ခဲမှုသည် အချို့အား ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းကို သံသယဝင်စေနိုင်သည်။
ဖြောင့်မတ်သောဆင်းရဲသောသူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဆိုးယုတ်သော စည်းစိမ်ချမ်းသာ၏
သာယာမှုသည် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို သံသယဝင်စေနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်သည်
ပြင်ပဖိအားဖြင့် စမ်းသပ်ခွင့်ပြုသော်လည်း အပြစ်သို့ ဆွဲဆောင်ရန်
ကြိုးစားတော်မမူသည်မဟုတ်ပေ။ ယာကုပ်အဆိုအရ ဘုရားသခင်သည် ဆိုးယုတ်ခြင်းဖြင့်
စုံစမ်းခံရနိုင်သည်မဟုတ်၊ မည်သူကိုမျှ စုံစမ်းတော်မူသည်မဟုတ် (အပိုဒ် ၁၃ခ)။
ဆွဲဆောင်ခြင်းသည် အပြစ်သို့ တွန်းအားပေးမှုဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည်
ဆိုးယုတ်ခြင်းအလိုဆန္ဒကို ခံစားရနိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် လူသားများအတွက်
ထိုအရာကို လိုချင်တော်မူသည်ဟု မမြင်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယာကုပ်သည် ဘုရားသခင်၏
ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ လုပ်ပိုင်ခွင့်နှင့် ခံစားရမှုနှစ်မျိုးလုံး
မရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။
1:13–18.
Faith and Testing. The catchword that connects v. 12 with this section is peirasmos (“testing,” “trial,” or
“temptation”). In the context of a strong belief in God’s sovereignty, it is
easy to fall into the trap of blaming God for one’s own failure. Therefore,
James commands his audience not to give way to the thought that God is tempting
anyone (v. 13). The Greek verb peirazō
(related to the noun peirasmos)
expresses both of the ideas of testing and temptation. In v. 13, there is a
shift from the external push (testing) to sin toward the internal pull
(temptation). Of course, sometimes trials are followed by temptations. For
example, financial difficulty can tempt some to question God’s providence in
their lives. The suffering of the righteous poor and the ease of the wicked
rich can tempt one to question God’s justice. However, while God allows testing
through external pressure, He does not try to lure people into sinning. James
says that God cannot be tempted by evil, nor does He tempt anyone (v. 13b).
Temptation is an impulse to sin, but since God is not susceptible to any such
desire for evil, He cannot be seen as desiring that for humans. Thus, James describes
God’s incapacity for evil as a passive and active agent.
စုံစမ်းဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းနှင့်
စုံစမ်းခံရနိုင်စွမ်းသည် လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ဆိုးယုတ်သောစိတ်သဘောထားတွင်
အမြစ်တွယ်နေသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ သုံးထားသော ဥပမာသည် ငါးမျှားခြင်းနှင့်
အမဲလိုက်ခြင်းကို နှိုးဆွပေးပြီး လိင်မျိုးပွားပုံဆောင်ချက်ဖြင့် ဆက်လက်ထားသည်
(အပိုဒ် ၁၅)။ အပြစ်သည် ရည်ရွယ်ချက်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ အပြစ်၏သားငယ်ဖြစ်သော
သေခြင်းကို သီးပွင့်စေသည်။ ယာကုပ်သည် ကွဲပြားသော ဆက်စပ်မှုကွင်းဆက်များကို
တင်ပြခဲ့သည်—စမ်းသပ်ခြင်း၊ သည်းခံခြင်း၊ ဇွဲရှိခြင်း၊ ရင့်ကျက်ခြင်း (၁:၂–၄)၊
နှင့် စမ်းသပ်ခြင်း၊ သည်းခံခြင်း၊ ဇွဲရှိခြင်း၊ အသက် (၁:၁၂)။ ဤနေရာတွင်
နောက်ထပ်ကွင်းဆက်တစ်ခုကို တင်ပြထားသည်—တပ်မက်လိုချင်ခြင်း၊ အပြစ်၊ သေခြင်း။
ယာကုပ်သည် တပ်မက်လိုချင်မှု၏ ကြီးမားသော ဆွဲဆောင်အားနှင့် အပြစ်၏မျိုးရိုးကို
လူပုဂ္ဂိုလ်၏ကိုယ်ပိုင်တပ်မက်လိုချင်မှုထက် ပိုမိုမဆက်စပ်ထားပေ။
“လှည့်စားခံရခြင်းမှ ရပ်တန့်ပါ” ဟူသော သတိပေးချက် (အပိုဒ် ၁၆) သည်
ဆွဲဆောင်ခြင်းဖြင့် လှည့်စားခံရခြင်းမှ ရပ်တန့်ရန် သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။
The ability to tempt and to be tempted is rooted
in an evil disposition within each person (v. 14). The illustration used is
evocative of fishing and hunting, then continued with the imagery of sexual
reproduction (v. 15). Sin is not the end in itself, but it produces death—the
offspring of sin. James has presented several different sequential chains: such
as testing, endurance, perseverance, and maturity (1:2–4); and testing,
endurance, perseverance, and life (1:12). Here, we are presented with another
sequential chain: desire, sin, and death. James expresses that the immense
magnetism of desire and the genealogy of sin is not traced further than the
person’s own desire. The admonition “stop being deceived” (v. 16) warns readers
to stop being deceived (lured) by temptation.
ဆွဲဆောင်ခြင်းသည်
နောက်ဆုံးတွင် လူ၏အသက်ကို ယူဆောင်သွားနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် အထက်မှ
ကောင်းသော၊ ပြည့်စုံသော လက်ဆောင်များကို ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၇)။
ထိုဘုရားသခင်သည် ပညာကို အထက်မှ ကြွယ်ဝစွာ ပေးသနားတော်မူသည် (၁:၅; cf. ၃:၁၅)။
ထိုဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်အလင်းများကို ဖန်ဆင်းတော်မူသောကြောင့်
အလင်းများ၏ခမည်းတော်ဖြစ်တော်မူသည် (က ၁:၁၄–၁၈)။ သာမန်အလင်းများသည်
အရိပ်ထုတ်ပေးသော်လည်း ဘုရားသခင်၏အလင်းသည် အရိပ်မရှိပေ။ ယုံကြည်သူဦးရေနည်းပါးသော
အသိုင်းအဝိုင်းနေထိုင်ရာ ကမ္ဘာ့မတည်ငြိမ်မှုကြားတွင် ဘုရားသခင်၏ပညာ၏
ယုံကြည်အားကိုးထိုက်မှုသည် တည်ငြိမ်သောအဖြေဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်အလင်းများကို
ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းတော်မူသည်နှင့်အမျှ ယုံကြည်သူများကို logō alētheias (“သမ္မာတရား၏နှုတ်ကပတ်တော်”)
ဖြင့် ဖန်ဆင်းတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဤစကားစုလေးခါဖော်ပြချက် (တစ်ခါတစ်ရံ
“သမ္မာတရားနှုတ်ကပတ်တော်”၊ “သမ္မာတရားသတင်းစကား” သို့မဟုတ် “မှန်ကန်သောသတင်းစကား”
ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်) အားလုံးသည် ကယ်တင်ခြင်း၏အေးဂျင့်ဖြစ်သော ဧဝံဂေလိတရားကို ရည်ညွှန်းသည်
(၂ ကော ၆:၇; ဧ
၁:၁၃; ကော
၁:၅; ၂
တိ ၂:၁၅)။ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ဘုရားသခင်လူများကို အသက်ရှင်စေပြီး “ပျိုးဥပထမဦးသော
အသီးအနှံများ” ဖြစ်လာစေသော ကိရိယာဖြစ်သည် (ယာကု ၁:၁၈)။
ပျိုးဥပထမဦးသောအသီးအနှံများသည် ဘုရားသခင်အား
ဆက်ကက်သောအကောင်းဆုံးအသီးအနှံများဖြစ်သည် (ထွက် ၂၃:၁၉)။ ထို့ကြောင့်
အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံးကို ရွေးနုတ်ခြင်း၏
အစပိုင်းဖြစ်သည် (ရော ၁၆:၅; ၂
သက် ၂:၁၃; ဗျာ
၁၄:၄)။
While temptation could eventually take life away
from a person, God gives good and perfect gifts from above (v. 17). He
generously gives wisdom from above (1:5; cf. 3:15). He is the Father of lights
since He is the Creator of the celestial lights (Gen. 1:14–18). Ordinary lights
produce shadows, but God’s light is shadowless. Given the instability of the
world in which the nascent community of believers lived, the reliability of
God’s wisdom was a stable corollary. Just as God brought forth the heavenly lights,
so He also brought forth believers by the logō
alētheias (“word of truth”; v. 18). All four occurrences of this phrase
(sometimes translated as “truthful speech,” “message of truth,” or “true
message”) in the NT refer to the gospel as the agent of salvation (2 Cor. 6:7;
Eph. 1:13; Col. 1:5; 2 Tim. 2:15). The word is the instrument through which God
brings people to life to be “a kind of firstfruits” (James 1:18). The
firstfruits were the finest produce set apart as an offering to God (Ex.
23:19). So, the early Christians were to be the beginning of God’s redemption
of all creation (Rom. 16:5; 2 Thess. 2:13; Rev. 14:4).
၁:၁၉–၂၅။
ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားကို လိုက်လုပ်ဆောင်ခြင်း။ ဤအပိုင်းကို
ယခင်အပိုင်းနှင့်ချိတ်ဆက်ပေးသော အယူအဆမှာ အမှန်တရား၏နှုတ်မြွက်စကား (အပိုဒ် ၁၈)
ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူများအတွင်း၌ စိုက်ပျိုးထားသော နှုတ်မြွက်စကား (အပိုဒ် ၂၁)၊
နှုတ်မြွက်စကား (အပိုဒ် ၂၂–၂၃)၊ လွတ်လပ်ခြင်း၏ပြည့်စုံသောတရားဟူသော (အပိုဒ် ၂၅)။
ဤအပိုင်းသည် စကားပုံပုံစံစကားများဖြင့် စတင်သည်။ လူတိုင်းသည်
နားထောင်ရန်မြန်ဆန်ရမည်၊ စကားပြောရန်နှေးကွေးရမည်၊ ဒေါသထွက်ရန်နှေးကွေးရမည်
(အပိုဒ် ၁၉)။ ပရိသတ်သည် မည်သည်ကို မြန်ဆန်စွာနားထောင်ရမည်နည်း။ ပညတ်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ
“အမှန်တရား၏နှုတ်မြွက်စကား” (အပိုဒ် ၁၈) သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းစွာဆိုရလျှင်
ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုနားထောင်ခြင်းသည်
စကားပြောနှေးကွေးခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်နှေးကွေးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
လျှာကိုထိန်းချုပ်ခြင်းသည် စစ်မှန်သောယုံကြည်ခြင်း၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်
(၁:၂၆၊ ၃:၁၀၊ ၄:၁၁)။ ယာကုပ်သည် ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာအဆုံးအမများကို ပဲ့တင်ထပ်သည်
(နှိုင်းယှဉ် သုတ္တံကျမ်း ၁၇:၂၈၊ ၂၉:၂၀)။ ခရစ်ယာန်များ ဒေါသထွက်ရန်
အဘယ်ကြောင့်နှေးကွေးရမည်ကို ရှင်းပြထားသည်။ ဒေါသသည် ဘုရားသခှင်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို
မထုတ်ပေးပေ (အပိုဒ် ၂၀)။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထုတ်ပေးရန်ဆိုသည်မှာ
ဘုရားသခင်လိုချင်တော်မူသောအရာကို လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ “လုပ်ဆောင်” နှင့်
“ဖြောင့်မတ်ခြင်း” ပေါင်းစပ်မှုသည် ယာကုပ်ရည်ညွှန်းသည်မှာ
ဘုရားသခင်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းလက်ဆောင်မဟုတ်ကြောင်း အလွန်ခက်ခဲစွာတွေးတောစေသည်
(နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၅:၂၀)။ ယာကုပ်၏အချက်မှာ လူ့ဒေါသသည်
ဘုရားသခင်နှစ်သက်ဖွယ်အပြုအမူကို မထုတ်ပေးပေ (နှိုင်းယှဉ် ဧဖက် ၄:၂၆)။
1:19–25.
Doing God’s word. The connection between what preceded and what follows in this section is
the idea of the truthful word or message (v. 18): the word planted in believers
(v. 21); the word (v. 22–23); and “the perfect law” of freedom (v. 25). This
section begins with a number of sentences that have a proverbial character.
Everyone should be quick to listen, slow to speak, and slow to anger (v. 19).
What should the audience be quick to hear? The object of the command seems to
be the “word of truth” (v. 18) or, simply stated, the word of God. However,
such hearing results in being slow to speak and slow to anger. Controlling the
tongue is a major component of true faith (1:26; 3:10; 4:11). James here echoes
wisdom teachings (cf. Prov. 17:28; 29:20). He even explains why Christians
should be slow to become angry. Anger does not produce the righteousness of God
(v. 20). To produce righteousness seems to mean to do that which God requires
from His people. The combination of the verb “do” or “produce” with the noun
“righteousness” makes it very difficult to think that James was referring to
God’s act or gift of righteousness (cf. Matt. 5:20). James’s point here is that
human anger does not produce a behavior that is pleasing to God (cf. Eph.
4:26).
ယာကုပ်သည်
ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားကို နားထောင်ခြင်း/လက်ခံခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍
ရှုထောင့်လေးခုကို ထိထားသည်။ ပထမ၊ နှုတ်မြွက်စကားကိုလက်ခံရန်
သင့်လျော်သောပြင်ဆင်မှု (ညစ်ညမ်းမှုအားလုံးနှင့် ပြန့်ပွားနေသောမကောင်းမှုကို
ဖယ်ရှားပါ)။ ဒုတိယ၊ လိုအပ်သောသဘောထား (နှိမ့်ချမှု/နူးညံ့မှု)။ တတိယ၊
လက်ခံရမည့်အရာ (စိုက်ပျိုးထားသောနှုတ်မြွက်စကား)။ နောက်ဆုံး၊ မျှော်လင့်ထားသောရလဒ်
(ကယ်တင်ခြင်း၊ အပိုဒ် ၂၁)။ မကောင်းမှုကို ချွတ်ချသောနှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ ဘုံဖြစ်သည်
(ရောမ ၁၃:၁၂၊ ဧဖက် ၄:၂၂၊ ၂၅၊ ကောလောသဲ ၃:၈၊ ဟေဗြဲ ၁၂:၁၊ ၁ပေ ၂:၁၊ ဇာခရိ ၃:၃–၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ညစ်ညမ်းမှုကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ပရိသတ်တွင်
ဖယ်ရှားရမည့်အသေးအဖွဲအပြစ်အနည်းငယ်သာမဟုတ်ဘဲ များပြားလှသောအရာကို ယူဆထားသည်။
ယာကုပ် ၁:၂၁ ရှိ ဂရိစကား prautēs (“နူးညံ့မှု”၊
“နှိမ့်ချမှု”၊ “နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု”) သည် ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပြီး
ယေရှုက ဝိညာဉ်၏အသီးအနှောင်အဖြစ် ချီးကျူးထားသည် (ဂလာတိ ၅:၂၃)။
စိုက်ပျိုးထားသောနှုတ်မြွက်စကားသည် ယုံကြည်သူကို မွေးဖွားစေသော ဧဝံဂေလိတရားကို
သတိတရစေပြီး ယုံကြည်သူ၏ဘဝတွင် အမြစ်တွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့စိုက်ပျိုးခြင်း၏ရလဒ်မှာ ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်သည်။
James touches on four aspects of
hearing/receiving God’s word: first, the proper preparation for receiving the
word (remove all filth and rampant evil); second, the required attitude
(humility/meekness); third, the thing to be received (the implanted word);
finally, the expected results (salvation; v. 21). The metaphor of putting off
evil is common (Rom. 13:12; Eph. 4:22, 25; Col. 3:8; Heb. 12:1; 1 Pet. 2:1; cf.
Zech. 3:3–4). The reference to filth seems to assume that the audience has not
just a few peccadilloes that must be disposed of but a multitude. The Greek
word prautēs in James 1:21
(“meekness,” “humbleness,” “gentleness”) stands in contrast to slander (Titus
3:2) and is commended by Jesus as part of the fruits of the Spirit (Gal. 5:23).
The implanted word reminds us of the gospel through which the believer was
given birth (James 1:18) and which is to take root in the believer’s life. The
outcome of such implantation is salvation.
ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားကို
နားထောင်သူသည် ထိုနှုတ်မြွက်စကားကို လိုက်လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ယာကုပ်က ငြင်းခုံသည်။
နှုတ်မြွက်စကားနားထောင်ခြင်းသည် လုပ်ဆောင်ခြင်းသို့ ဦးတည်ရမည်။ ယေရှုနှင့်
ပေါလုတို့သည်လည်း နှုတ်မြွက်စကားနားထောင်သူနှင့် လုပ်ဆောင်သူကို ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသည်
(နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၇:၂၄–၂၇၊ ရောမ ၂:၁၃–၁၆)။ နှုတ်မြွက်စကားကိုသာ နားထောင်သူများသည်
ကိုယ်ကိုကိုယ် လှည့်စားကြသည် (နှိုင်းယှဉ် ယာကုပ် ၁:၂၂၊ ၂၆)။ ထို့ပြင် ယာကုပ်သည်
နားထောင်သူနှင့် လုပ်ဆောင်သူကို သူတို့ကြည့်သောအရာ၊ ကြည့်ပုံ၊
ကြည့်ရှုခြင်း၏ရလဒ်တို့တွင် ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသည်။ နားထောင်သူသည် မှန်ထဲတွင်
ကိုယ်မျက်နှာကို ကြည့်သည် (အပိုဒ် ၂၃)၊ လုပ်ဆောင်သူသည်
လွတ်လပ်ခြင်း၏ပြည့်စုံသောတရားကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုသည် (အပိုဒ် ၂၅)။
နားထောင်သူများသည် ကိုယ်မျက်နှာကို အလျင်စလို ကြည့်ပြီး မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို
မေ့လျော့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ လုပ်ဆောင်သူများသည် တရားကို အနီးကပ်ကြည့်ရှုပြီး
လုပ်ဆောင်ကြသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ နားထောင်သူများသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ကြည့်ရှုမှုကြောင့်
ပြောင်းလဲခြင်းမရှိကြပေ။ လုပ်ဆောင်သူများသည် လုပ်ဆောင်သောကြောင့် ပြောင်းလဲပြီး
သူတို့လုပ်ဆောင်ရာတွင် မင်္ဂလာကို ခံကြရသည်။
The one hearing the word of God, James argues,
must also act on it. Listening to the word must lead to doing. Both Jesus and
Paul also contrast the hearer of the word with the doer (cf. Matt. 7:24–27;
Rom. 2:13–16). Those who merely listen deceive themselves (cf. James 1:22, 26).
Furthermore, James contrasts the hearer and the doer in what they look at, how
they look at it, and what the result
of their looking is. The hearer looks at his face in the mirror (v. 23), while
the doer looks at the “perfect law” of liberty and freedom (v. 25). Hearers
look hastily at their face but forget what it looked like (v. 24); doers look
intensely into the law and act on it (v. 25). Hearers remain unchanged because
of their superficial glance at themselves, while doers are changed since they
act, receiving a blessing in what they do.
ယာကုပ်သည်
“နှုတ်မြွက်စကား” (အပိုဒ် ၂၁–၂၃) မှ “တရား” (အပိုဒ် ၂၅) သို့
ပြောင်းလဲသည်—အကြောင်းမှာ ထိုနှစ်ခုသည် တူညီသောအရာကို ရည်ညွှန်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
nomos (“တရား”)
ဟူသောစကားသည် ဟေဗြဲ torah နှင့်
ညီမျှသည်။ torah တွင်
ဥပဒေပြဋ္ဌာန်းချက်များသာမက ကျမ်းစာဆုံးမစာများပါဝင်သည်။ “ပြည့်စုံသောတရား”
ဟူသောဖော်ပြချက်သည် ဆာလံ ၁၁၉:၄၃ သို့ ပြန်သွားပြီး torah ကို “အမှန်တရား၏နှုတ်မြွက်စကား” ဟု
ရည်ညွှန်းသည် (ဆာလံ ၁၉:၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုတရားသည်
ဘုရားသခင်မူလဖန်ဆင်းသူဖြစ်သောကြောင့် ပြည့်စုံသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ယာကုပ်က
၎င်းကို “ဘုရင်ခံတရား” ဟုခေါ်မည် (၂:၈)။
James shifts from the “word” (vv. 21–23) to God’s
“law” (v. 25)—probably because they refer to the same thing. The word nomos (“law”) is the Greek equivalent to
the Hebrew torah. The torah comprises not just legal statutes
but also the teaching of Scripture. The statement “perfect law” goes back to
Psalm 119:43, which refers to the torah
as “the word of truth” (cf. Ps. 19:7). It is perfect because God is its
originator. Later in the letter, James will call it the “royal law” (2:8).
၁:၂၆–၂၇။
စစ်မှန်သောဘာသာရေး။ ဤအပိုင်းကို ယခင်အပိုင်းနှင့်ချိတ်ဆက်ပေးသော
အချက်နှစ်ခုရှိသည်။ ပထမ၊ မဆင်မခြင်စကားပြောခြင်းအပြစ်ကို မိတ်ဆက်ခြင်း (အပိုဒ်
၁၉)။ ဒုတိယ၊ နားထောင်သူသာမဟုတ်ဘဲ လုပ်ဆောင်သူဖြစ်ရန် ဆွေးနွေးခြင်း။ ဤအပိုင်းနှင့်
ယခင်အပိုင်းတွင် ကိုယ်ကိုကိုယ်လှည့်စားခြင်းသည် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။
ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော စင်ကြယ်သောဘာသာရေး၏
ထင်ရှားမှုသုံးရပ်—ယာကုပ်နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည်ဆွေးနွေးမည့်—မှာ
လျှာကိုထိန်းချုပ်ခြင်း (၁:၁၉–၂၀၊ ၃:၁–၁၂၊ ၄:၁၁–၁၂)၊ အကူအညီလိုအပ်သူများကို
ဂရုစိုက်ခြင်း (၂:၁–၁၃၊ ၁၅–၁၆၊ ၅:၁–၆)၊ လောကီဆန်မှုကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း (၄:၄–၁၀)
ဖြစ်သည်။ ယာကုပ်၏ပရိသတ်တွင် ပြဿနာမှာ
လျှာကိုမထိန်းချုပ်နိုင်သောသူများဖြစ်သည်—လျှာထိန်းချုပ်ခြင်းသည်
ကိုယ်ကိုကိုယ်ထိန်းချုပ်နိုင်မှု၏ကိုယ်စားပြုမှုဖြစ်သည်။
1:26–27.
True Religion. Two ties link this
section with what has gone before: first, the introduction of the sin of rash
speech (v. 19) and, second, the discussion of being not merely hearers but also
doers. In both this and the previous section, self-deception plays a significant
role. The three manifestations of pure religion mentioned here—to which James
will later return—are controlling the tongue (1:19–20; 3:1–12; 4:11–12),
showing concern for the helpless (2:1–13, 15–16; 5:1–6), and avoiding worldliness
(4:4–10). The problem with the audience of James seems to rest with people who
could not control their tongue—the control of which represents the virtue of
self-control.
ယာကုပ်အရ၊
ဘုရားသခင်လိုချင်တော်မူသော ဘာသာရေးသည် katharos (“စင်ကြယ်သော”) နှင့် amiantos (“ညစ်ညမ်းခြင်းမရှိသော”
သို့မဟုတ် “အပြစ်ကင်းသော”၊ အဓိပ္ပာယ်တူနှစ်ခု) ဖြစ်သည်။ “ဘာသာရေး” (thrēskeia)
ဟုဘာသာပြန်ဆိုသောစကားကို
“ကိုးကွယ်ခြင်း” ဟုလည်း ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ ကိုးကွယ်ခြင်းကို အများအားဖြင့်
ဘုရားကျောင်းဝန်ဆောင်မှုတွင် ဖြစ်ပေါ်သော ဘာသာရေးထုံးတမ်းများနှင့်
ဆက်စပ်သော်လည်း၊ ယာကုပ်က ထိုထက်မက ပိုမိုပါဝင်ကြောင်း သတိပေးသည်။ ၎င်းကို
ကျွန်ုပ်တို့ episkeptomai (“လည်ပတ်ခြင်း”၊
“ကြည့်ရှုခြင်း”၊ “ရှာဖွေခြင်း”၊ တမန်ခရစ်တော် ၆:၃) သို့မဟုတ် ဂရုစိုက်ခြင်း
(ဟေဗြဲ ၂:၆) ပုံစံဖြင့် ဒုက္ခအတွင်း မိဘမဲ့သူနှင့် မုဆိုးမများကို
ဂရုစိုက်ခြင်းတွင် တွေ့ရှိရသည် (ယာကုပ် ၁:၂၇)။ ဤလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းနှစ်ခုကို
ကျမ်းစာတွင် မကြာခဏဆက်စပ်ဖော်ပြထားပြီး အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်ခံရနိုင်သော
အားနည်းသူများကို ကိုယ်စားပြုသည် (နှိုင်းယှဉ် တရားဟောရာ ၁၀:၁၈၊ ဟေရှာယ ၁:၁၇၊
ယေဇကျေလ ၂၂:၇၊ မာကု ၁၂:၄၀၊ ၁တိမောသေ ၅:၃–၁၆)။ သူတို့၏အခြေအနေကြောင့်
ဘုရားသခင်၏အထူးဂရုစိုက်မှု၊ ကရုဏာ၊ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု၏
အထူးခံစားခွင့်ရှိသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည် (တရားဟောရာ ၁၀:၁၈၊ ဆာလံ ၆၈:၅)။ ရှေးဟောင်းပညာရှိများကဲ့သို့
ယာကုပ်က ဘာသာရေးထုံးတမ်းနှင့် ဝန်ဆောင်မှုသည် လိုအပ်သူများအား စတေးခံခြင်းနှင့်
ဝန်ဆောင်ခြင်းကို အစားထိုးနိုင်သည်မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာသည်။
According to James, what God desires is a
religion which is katharos (“pure”)
and amiantos (“undefiled” or
“faultless,” two synonymous adjectives). The word translated “religion” (thrēskeia) can also be translated
“worship.” While worship is usually associated with religious rituals that
occur as part of a church service, James reminds his hearers that it
encompasses much more than that. It is seen in how we episkeptomai (“visit,” “look after,” “seek out”; Acts 6:3), or care
for (Heb. 2:6), the orphans and widows in their affliction (James 1:27). These
two social classes are frequently connected in Scripture because they represent
those most vulnerable to exploitation (cf. Deut. 10:18; Is. 1:17; Ezek. 22:7;
Mark 12:40; 1 Tim. 5:3–16). Because of their situation, they are identified as
special recipients of God’s concern, care, and protection (Deut. 10:18; Ps.
68:5). Like the prophets of old, James declares that religious ritual and
liturgy can never substitute for sacrifice and service to those who are in need.
ဘုရားသခင်နှစ်သက်ဖွယ်
စင်ကြယ်သောဘာသာရေး၏ ဒုတိယရှုထောင့်မှာ လောကီကမ္ဘာမှ ညစ်ညမ်းခြင်းမရှိအောင်
ကိုယ်ကိုကိုယ်ထားရှိခြင်းဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၁:၂၇)။ ကမ္ဘာမှ ညစ်ညမ်းခြင်းမရှိအောင်
ထားရှိခြင်းသည် ကမ္ဘာမှ ခွဲထွက်ရန်မဟုတ်ပေ။
ဘုရားသခင်လိုချင်တော်မူသောနည်းလမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော
ကမ္ဘာ့အကျင့်ယိုယွင်းသောတန်ဖိုးများဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရန်
ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။
The second aspect of pure religion acceptable to
God involves keeping oneself from being stained by the world (James 1:27). To
keep unstained from the world does not mean that we are to withdraw from it. It
is a call to avoid being influenced by the corrupt values of the world that
stand in opposition to the way God would have us live.
အခန်းကြီး - ၂
၂:၁–၅:၁၈ အသေးစိတ်အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များ စာတမ်း၏အဓိကအပိုင်းတွင် ယာကုပ်သည်
ယခင်ဆွေးနွေးခဲ့သော အကြောင်းအရာအများစုကို ဖွံ့ဖြိုးစေပြီး အကြောင်းအရာအသစ်များကို
မိတ်ဆက်သည်။ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့်ကိုက်ညီပြီး ထိုသခင်အား
ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ယူစေမည့် ခရစ်ယာန်ဘဝနေထိုင်ပုံကို အလေးပေးသည်။
2:1–5:18
Detailed Thematic
Expositions
In the main portion of the letter, James develops most of the themes
already discussed and introduces new ones. The emphasis is on how to live the
Christian life in a way that corresponds to the will of God and that will bring
glory to Him.
၂:၁–၇။
အထင်အမြင်လွဲမှား၍ ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း။ ယာကုပ်သည် ယခင်ဆွေးနွေးခဲ့သော
အဓိကအယူအဆများစွာ (၁:၁၉–၂၇) ကို အသင်းတော်အတွင်း ဆင်းရဲသောသူများကို
ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းတွင် အသုံးချသည်။ သူ၏စိုးရိမ်မှုရည်ရွယ်ချက်မှာ
အထင်အမြင်လွဲမှား၍ ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း သို့မဟုတ် အထင်ကြီးလေးစားခြင်းဖြစ်သည်။
ဂရိစကား prosōpolēmpsia သည်
ဟေဗြဲ nasa‘panim (စစ်မှန်စွာ
“မျက်နှာကိုမြှောက်ခြင်း”) မှ ဆင်းသက်လာပြီး တစ်ဦးဦးကို အထူးနှစ်သက်စွာ
ရှုမြင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဤအပိုဒ်တွင် ပြင်ပအသွင်အပြင်အရ လူများအကြောင်း
ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဓမ္မဟောင်းက ထိုသို့သောသဘောထားကို ရှုတ်ချထားသည်
(တရားဟောရာ ၁၀:၁၇–၁၈၊ သုတ္တံ ၁၈:၅၊ မာလခိ ၂:၉၊ တမန် ၁၀:၃၄
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလု၏ယုံကြည်ချက်မှာ တပါးအမျိုးသားနှင့်
ယေရှုဒလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် တူညီသောတရားစီရင်ခြင်းအောက်တွင် ရှိကြပြီး
ဘုရားသခင်နှင့်အတူ အထင်အမြင်လွဲမှားခြင်းမရှိဟု ဆိုသည် (ရောမ ၂:၁၁)။
အထင်အမြင်လွဲမှားခြင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ယဉ်ကျေးမှု၏စံနှုန်းများကို ထင်ဟပ်သောကြောင့်
ကမ္ဘာ့နည်းလမ်းဖြင့် ညစ်ညမ်းခြင်း၏ ရှင်းလင်းသောဥပမာဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၁:၂၇)။
အထင်အမြင်လွဲမှားခြင်းအပြစ်ထဲ ကျရောက်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်အား
ကိုယ်တော်၏ဘုန်းတော်ရှင် ယေရှုခရစ်တော်နှင့် ဆက်နွှယ်မှုကို ငြင်းပယ်ကြသည် (၂:၁)။
ဤနေရာတွင်သုံးထားသော စကားစုကို “ဘုန်းတော်ရှင်” သို့မဟုတ် စစ်မှန်စွာ “ဘုန်းတော်၏”
ဟု ဖတ်ရှုနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ “ဘုန်းတော်” သည် ယေရှု၏ဘွဲ့တစ်ခုအဖြစ် လုပ်ဆောင်သည်ဟု
အကြံပြုသည်။ ထိုသခင်သည် “ကျွန်ုပ်တို့၏သခင်ယေရှုခရစ်၊ ဘုန်းတော်” ဖြစ်သည်။
ဤစကားစုသည် ယာကုပ်စာတမ်းတွင် ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ ရှားပါးသောဥပမာတစ်ခုဖြစ်ပြီး
ယေရှုကို သန့်ရှင်းရာဌာနချောင်း၌ ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်မြင်သာထင်ရှားသော ရှေခါနာ
နှင့် တူညီစေသည် (နှိုင်းယှဉ် ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၈၊ ၄၀:၃၄၊ ၁ရာဇဝင် ၈:၁၀)။
2:1–7.
Favoritism. James applies many
of the key ideas discussed before (1:19–27) to the discrimination of the poor
within the church. The object of his concern is partiality or favoritism. The
Greek term prosōpolēmpsia comes from
the Hebrew term nasa‘panim (lit.,
“lifting up the face”) and connotes regarding someone with special favor. In
this passage, it means to make judgments about people based on external
appearance. The OT condemned such an attitude (Deut. 10:17–18; Prov. 18:5; Mal.
2:9; cf. Acts 10:34). It was Paul’s conviction that Gentile and Jew stand under
a like judgment in the sight of God, for with God there is no favoritism (Rom.
2:11). Since favoritism mirrors the standards of the surrounding culture, it is
an obvious example of being stained by the world’s way of thinking (James
1:27). By falling into the sin of partiality, one denies their adherence to
their glorious Lord, Jesus Christ (2:1). The phrase used here can be read as
“the Lord of glory” or more literally as “of the glory.” This suggests that “of
the glory” functions as a title of Jesus. He is “our Lord Jesus Christ, the
Glory.” This phrase is a rare example of Christology in the book of James that
identifies Jesus with the Shekinah, the visible manifestation of the glory of
the divine presence in the holy of holies (cf. Ex. 25:8; 40:34; 1 Kin. 8:10).
ယာကုပ်ရည်ညွှန်းသေးသော
အထင်အမြင်လွဲမှားခြင်းဖြစ်ရပ်တွင် လူနှစ်ဦးသည် အတူတူအစည်းအဝေးသို့ လာကြသည်သော်လည်း
ကွဲပြားစွာဆက်ဆံခံကြရသည်။ ၎င်းကို စိတ်ကူးယဉ်အခြေအနေအဖြစ် မိတ်ဆက်ထားသော်လည်း
အထူးသဖြင့် အပိုဒ် ၂:၆ ရှိ တိကျမှုက လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်များကို ထင်ဟပ်ကြောင်း အကြံပြုသည်။
ဤနှစ်ဦးလာရောက်သော “အစည်းအဝေး” သို့မဟုတ် “အတူတကွစုဝေးရာ” ကို ဂရိဘာသာဖြင့် synagōgē
ဟုခေါ်သည်—ယေရှုဒလူမျိုးများ
ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းကိစ္စများအတွက် စုဝေးရာနေရာဖြစ်သည်။
“သင်တို့၏ဗိမာန်တော်” သို့မဟုတ် “သင်တို့၏အစည်းအဝေး” ဟူ၍ သတ်မှတ်ခြင်းသည် ယေရှုဒလူမျိုးနှင့်
ခရစ်ယာန်များ အတူတူစုဝေးနေဆဲ အစောပိုင်းကာလကို အကြံပြုနိုင်သည်။
ပထမဦးစွာဝင်လာသူမှာ ကောင်းမွန်စွာဝတ်စားဆင်ယင်ပြီး ရွှေလက်စွပ်တပ်ထားသူဖြစ်၍
အဆင့်အတန်းမြင့်မားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယလူမှာ ညစ်ပတ်ပျက်စီးသောအဝတ်အစားနှင့်
ဆင်းရဲသောသူဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသူကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောထိုင်ခုံပေးသည်။ ဆင်းရဲသူကိုမူ
မလေးစားစွာ သည်းခံသည်။ “ကျွန်ုပ်၏ခြေတင်ခုံအနီး” သို့မဟုတ် “ကျွန်ုပ်၏ခြေရင်း”
(အပိုဒ် ၃) ဟူသည်မှာ ဆင်းရဲသူကို လူမှုရေးအရ အောက်တန်းစားဟု ယူဆကြောင်း
အကြံပြုသည်။ ပြင်ပအသွင်အပြင်ကို အာရုံစိုက်ခြင်းသည် အထင်အမြင်လွဲမှားခြင်းပြသရန်
အဓိကနည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
The case of favoritism James alludes to involves
two people coming to the same meeting but being treated differently. Although
it is introduced as a hypothetical situation, the specificity of the passage,
especially in 2:6, suggests that it reflects actual events. The “assembly” or
“meeting” where these two individuals come is referred to as a synagōgē in Greek—the place where Jews
met together for both worship and community matters. Its identification as
“your synagogue” or “your meeting/assembly” could suggest an early time in the
church when Jews and Christians still met together. The first person who
entered was well-dressed and wore a gold ring, indicating a high social status.
The second individual, however, was a poor person who entered wearing filthy or
shabby clothes. The rich person was offered a seat of honor, whereas the poor
person was disdainfully tolerated. “At my footstool” or “by my feet” (v. 3)
suggests that the poor person was considered to be socially beneath the other.
Paying attention to outward appearance is one of the primary ways of showing
favoritism.
ယာကုပ်က
အဲဒီစုဝေးပွဲကို တရားဇရပ်ထဲမှာ ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ထိုစုဝေးပွဲ၏သဘောသည်
အများပြည်သူ ပါဝင်ဆုတောင်းပွဲ မျိုးတော့ မဟုတ်ချေ။ ဥပဒေရေးရာ ကိစ္စတစ်ခုကို
ဆုံးဖြတ်ရန် စုဝေးခြင်း၊ တရားစီရင်ရေးဆိုင်ရာ အစည်းအဝေး ဖြစ်နိုင်သည်။
ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထူးဆန်းပေမယ့်၊ တရားဇရပ်များကို တရားရုံးအဖြစ်
အသုံးပြုခဲ့ကြပြီး ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ပြဿနာများကို အတွင်းပိုင်းတွင်
ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြသည် (လု၊ ၁၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ အစောပိုင်း
ခရစ်ယာန်များတွင်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ ဓလေ့ရှိခဲ့သည် (မဿဲ၊ ၁၈:၁၅-၂၀၊ ၁ကော၊ ၆:၁-၁၆
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ဥပဒေဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းများကို သုံးထားခြင်းက ဤအကြံကို
ထောက်ခံပေးသည်။ ဥပမာ၊ ယာကုပ်က ဤနည်းဖြင့် ခွဲခြားဆက်ဆံသော ခရစ်ယာန်များကို
“မကောင်းသော အကြံအစည်နှင့် တရားသူကြီးများ” ဟု ဖော်ပြထားသည် (ယကပ်၊ ၂:၄)။
နောက်ပိုင်းတွင် ယုံကြည်သူများ အချင်းချင်း တရားရုံးသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်ဟု
ဆိုသည် (အပိုဒ် ၆)။
Although James describes the meeting as occurring
in a synagogue, the nature of the gathering may not have been for communal
worship. It could have been a gathering to decide a legal issue, a judicial
proceeding. While it might appear strange to us today, synagogues were used as
courts of laws where Jewish communities could settle their own issues
internally (cf. Luke 12:11). Early Christians had a similar practice (cf. Matt.
18:15–20; 1 Cor. 6:1–16). The use of legal language seems to support this suggestion.
James describes, for example, Christians who discriminate in this manner as
“judges with evil thoughts” (James 2:4) and later refers to believers dragging
fellow believers into court (v. 6).
အသင်းတော်အတွင်း
ဖြစ်စေ၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ဖြစ်စေ၊ ယာကုပ်က ဘုန်းမထူးခြင်းနှင့် ခွဲခြားဆက်ဆံမှု
အမျိုးမျိုးသည် အဘယ်ကြောင့် မှားယွင်းသနည်းဟု ရှင်းပြသွားသည် (အပိုဒ် ၅-၇)။
ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ဆင်းရဲသားများကို ကိုင်တွယ်ဆက်ဆံပုံဖြင့် ဘုရားသခင်၏
သဘောထားကို ဆန့်ကျင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်၏ နာဇရက်မြို့ တရားဇရပ်တွင် ပထမဆုံး
တရားဟောကြားချိန်တွင် ဆင်းရဲသားများကို ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကောင်းကို ဟောပြောရန်
ဘုရားသခင်က အဆီလူးပေးတော်မူသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (လု၊ ၄:၁၈)။ ပလုံးက
ကော်ရိန်သုံးသောသူများကို ဤသို့ဆိုသည်။ လောကီစံနှုန်းအရ ပညာရှိသူ၊ တန်ခိုးကြီးသူ
များပြားစွာ မရှိခဲ့ဟု (၁ကော၊ ၁:၂၆)။ ခရစ်တော်နှင့် အသင်းတော်သည် ချမ်းသာသူ၊
ပညာရှိ၊ တန်ခိုးကြီးသူများကို မလိုချင်ကြဟု မဆိုလို။ ထိုသူများကိုလည်း
ခရစ်ယာန်ဆန်သော လေးစားမှုဖြင့် ဆက်ဆံရမည်။ ဆင်းရဲခြင်းတွင် မွေးရာပါ ကုသိုလ်မရှိ။
သို့သော် ယာကုပ်က ဘုရားသခင်နည်းတူ ဆင်းရဲသော၊ အကူအညီလိုသူများကို
ဂရုစိုက်လေးစားရန် အသင်းတော်ကို အားပေးထားသည်။
Whether it occurs within the church or society,
James proceeds to explain why favoritism and all forms of discrimination are
wrong (vv. 5–7). They contradict God’s own attitude, as revealed in His
treatment of the poor. In Jesus’s first sermon in the synagogue in Nazareth, He
claimed that God had anointed Him to preach good news to the poor (Luke 4:18).
Paul told the Corinthians that not many of them were wise or powerful according
to worldly standards (1 Cor. 1:26). It is not that Christ and the church do not
want the rich and the wise and the mighty. They should all be treated with
Christian respect. There is no inherent virtue in poverty. But James encourages
the church to show concern and honor for the poor and helpless as God does.
ယာကုပ်က
ချမ်းသာခြင်းကို အပြစ်တင်ခြင်း မဟုတ်၊ ချမ်းသာသူ အချို့၏ အပြုအမူကို အပြစ်တင်ခြင်း
ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် စွဲချက် သုံးချက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဖိနှိပ်ခြင်း သို့မဟုတ်
အမြတ်ထုတ်ခြင်း (အပိုဒ် ၆)၊ လူများကို တရားရုံးသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်း (အပိုဒ် ၆)၊
ထိုသူတို့ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသော မြင့်မြတ်သော နာမတော်ကို ဘုရားသခင်ညှဉ်းဆဲခြင်း
(အပိုဒ် ၇)။ ပညာရှိများက ဆင်းရဲသားများကို ဖိနှိပ်သော ချမ်းသာသူများကို မကြာချင်း
အပြစ်တင်ခဲ့ကြသည် (အာမုတ်၊ ၄:၁)။ ယာကုပ်ခေတ်တွင် ချမ်းသာသူများသည် အကြွေး၊
ငှားရမ်းခ၊ လုပ်ခလစာ၊ အတိုးခံစားမှု များပြားခြင်းကြောင့် ဆင်းရဲသားများကို
တရားရုံးသို့ ဆွဲခေါ်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်ညှဉ်းဆဲခြင်း စွဲချက်သည် ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို
ဆိုလိုနိုင်သော်လည်း၊ များသောအားဖြင့် ဘာသာရေးဆန်ဆန် အဓိပ္ပါယ်ရှိပြီး
သန့်ရှင်းသော အရာများကို ညစ်ညမ်းစွာ အလွဲသုံးခြင်း၊ အထူးသဖြင့် ဘုရားသခင်ကို
မယုံကြည်သော စကားမျိုး ဖြစ်သည် (မဿဲ၊ ၉:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ချမ်းသာသူများသည်
ဆင်းရဲသားများကိုသာ ဘုရားသခင်ညှဉ်းဆဲခြင်း မဟုတ်၊ ၎င်းတို့ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသော
နာမတော်ကို ညှဉ်းဆဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ခရစ်တော်၏ နာမကို ခံကြပြီး၊
ထိုခရစ်တော်သည် ၎င်းတို့၏ ခရစ်တော်ဖြစ်တော်မူပြီး ဘုန်းတော်ရှိသော
သခင်ဖြစ်တော်မူသည် (၂:၁)။
James does not condemn riches but the conduct of
some rich people. Three charges in particular are mentioned: they oppress or
exploit (v. 6); they drag people into court (v. 6); and they blaspheme the
noble name by which they are identified (v. 7). The prophets often denounced
rich people who oppressed the poor (Amos 4:1). In the time of James, the rich
would drag the poor to court because of their debts, rents, and wages and the
prevalence of usury. The charge of blasphemy could refer to slander, but it usually
has a religious nuance, involving the profane abuse of sacred things—especially
impious speech (cf. Matt. 9:3). The rich are not just blaspheming the poor but
the name by which they are called. Christians are named after Christ to whom
they belong and whom they acknowledge as their glorified Lord (2:1).
၂:၈-၁၃။
ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းနှင့် တော်ဝင်တရား။ ဘုန်းမထူးခြင်းသည် အပြစ်ဖြစ်သည် (၂:၉)။
ဘုန်းမထူးပြသော သူသည် လူသတ်သမား၊ အိမ်ထောင်ဖောက်သမားနှင့် တူညီသော တရားဖောက်ဖျက်သူ
ဖြစ်သွားသည်။ ဤအပိုင်းကို သတိပေးချက် နှစ်ခုဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။ ပထမအချက်၊
ကျွန်ုပ်တို့ ပြောဆိုခြင်းနှင့် ပြုမူခြင်းအတွက် တာဝန်ခံရမည် (၂:၁၂)။ ဒုတိယအချက်၊
ကရုဏာသည် တရားစီရင်ခြင်းထက် အရေးကြီးသည် (လု၊ ၆:၃၆)။ ကရုဏာကို ရရှိရန်
မျှော်လင့်သော သူသည် ကရုဏာကို ပြသရမည် (ယကပ်၊ ၂:၁၃)။ ယာကုပ်၏ တရားနှင့်
တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ ရည်ညွှန်းချက်များသည် ယေရှု၏ အဆုံးအမနှင့် ဆင်တူသည် (မဿဲ၊
၂၂:၃၉)။ ယေရှုက လေဝိ၊ ၁၉:၁၈ ကို ဒုတိယအကြီးဆုံး ပညတ်တော်အဖြစ် ကိုးကားခဲ့ပြီး၊
ယာကုပ်က ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် အနှစ်ချုပ်ထားသော ပညတ်ကို နားထောင်သူများကို
သတိပေးသည်။ ထိုပညတ်တွင် ဘုန်းမထူးခြင်းကို တားမြစ်ထားသည် (လေဝိ၊ ၁၉:၁၅)။ ယာကုပ်၊
၂:၁၀ တွင် တရား၏ အပိုင်းတစ်ခုကို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် တရားတစ်ခုလုံးကို
ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအချက်သည် မဿဲ၊ ၅:၁၉ နှင့် ဆင်တူသည်။ နောက်ဆုံး
ကျမ်းချက်များ (အပိုဒ် ၁၂-၁၃) သည် မဿဲ၊ ၅:၇ ရှိ မင်္ဂလာတော်နှင့် ယေရှု၏
ခွင့်မလွှတ်သော ကျွန်ဥပမာ (မဿဲ၊ ၁၈:၂၃-၃၅) ကို သွတ်သွင်းစေသည်။
2:8–13.
Discrimination and the Royal Law. Showing favoritism is sin (2:9), and it makes the one who shows
favoritism as much a lawbreaker as the murderer and the adulterer. This section
concludes with two reminders. First, we will be held accountable for what we
say and what we do (2:12). Second, mercy has greater weight than judgment (Luke
6:36), and those who expect to receive mercy must likewise exhibit mercy (James
2:13). James’s references to the law and judgment are reminiscent of Jesus’s
instruction (Matt. 22:39). Jesus quoted Leviticus 19:18 as the second greatest
commandment, and James reminds his hearers that the command to love summarizes
a series of commands in Leviticus that includes a prohibition against
partiality (Lev. 19:15). James 2:10—pointing out that to transgress one part of
the law is to transgress the whole—echoes Matthew 5:19. The concluding verses
(vv. 12–13) echo the beatitude in Matthew 5:7, as well as Jesus’s parable of
the unforgiving servant (Matt. 18:23–35).
ယာကုပ်က တရားကို
“ပြည့်စုံသော လွတ်လပ်ခြင်း တရား” (၁:၂၅)၊ “တော်ဝင်တရား” (၂:၈)၊ လွတ်လပ်ခြင်းကို
ပေးသော တရား (၂:၁၂) ဟု ခေါ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားသည် ပြည့်စုံပြီး၊
ဘုရင်နှင့်ထိုက်တန်ပြီး၊ လွတ်လပ်မှုကို ပေးသည်။ “တရား” (nomos) ဟူသော စကားလုံးကို
သုံးခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော ပညတ်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ တရားတစ်ခုလုံးကို
ရည်ညွှန်းကြောင်း ပြတ်သားစေသည်။ ဆယ်ပညတ်ထဲက အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်းနှင့် လူသတ်ခြင်း
နှစ်ခုကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းက ယာကုပ်သည် ပြည့်စုံသော လွတ်လပ်ခြင်း တရားနှင့်
တော်ဝင်တရားဟု ဆိုသောအခါ ဆယ်ပညတ်ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ခရစ်ယာန်များအတွက်
အကျင့်စံနှုန်း အဖြစ် ယူဆကြောင်း ပြသသည်။ ချစ်ခြင်းဖြင့် အနှစ်ချုပ်ထားသော တရားသည်
ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်၏ “တရား” ဖြစ်သောကြောင့် “တော်ဝင်” ဟု ခေါ်သည်။
James refers to the law as the “perfect law” of
liberty (1:25), the “royal law” (2:8), and the law that provides freedom
(2:12). God’s law is complete, kingly, and liberating. The use of law (nomos) instead of “command” (entolē) makes it appear decisive that
the whole Law of God is intended, rather than a single commandment. The
reference to two of the Ten Commandments—adultery and murder—indicates that
when James spoke about the perfect law of liberty and the royal law he had in
mind the Decalogue and that he considered it to be a moral guide for
Christians. The Law summarized in love is “royal” because it is the “law” of
the kingdom of God.
၂:၁၄-၂၆။
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အမှုတော်။ ဤအပိုင်းသည် စာတစ်စောင်လုံးတွင် အကျော်ကြားဆုံးသာမက၊
အကြာဆုံး ဆွေးနွေးထားသော အကြောင်းအရာလည်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ယာကုပ်က
ဖြောင့်မတ်ခြင်း (တရားမျှတခြင်း) ရရှိရန် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်၍ အမှုတော်
(အပြုအမူ၊ လုပ်ရပ်) သည် အရေးကြီးသည်ဟု အလေးပေးပြောဆိုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်
(၂:၂၄)။ ဤအချက်က ပလုံး၏ “လူတစ်ယောက်သည် တရား၏ အမှုတော်မပါဘဲ၊
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ဖြောင့်မတ်ခြင်း ရရှိသည်” ဟူသော ကြေညာချက်နှင့်
ဆန့်ကျင်သည်ဟု များစွာထင်မှတ်ကြသည် (ရောမ၊ ၃:၂၈)။ တမန်တော် နှစ်ပါးသည် အသုံးအနှုန်းတူညီသော်လည်း
အဓိပ္ပါယ် အdifferent သုံးထားခြင်း
ဖြစ်သည်။ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လျှင် ဆန့်ကျင်မှုသည် ပေါ်ပေါက်နေသည်သာ ဖြစ်သည်။
ကွဲပြားခြင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ကွဲပြားခြင်း၊ နောက်ခံ ကွဲပြားခြင်း၊ ပရိသတ်
ကွဲပြားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
2:14–26.
Faith and Works. Not only is this section the best-known, but it also receives the most
extended treatment of any subject in the letter. It is so well-known because
many claim that James’s insistence on the importance of works (deeds or
actions) in relationship to being justified (or considered righteous) by faith
(2:24) contradicts Paul’s declaration that a person is “justified by faith”
apart from the works of the law (Rom. 3:28). While the two apostles certainly
use the same terminology in different ways, on closer examination the
contradiction is only apparent. The difference between the two is the result of
different concerns, different backgrounds, and different audiences.
ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ
ဆွေးနွေးချက်ကို အပိုင်း သုံးပိုင်းခွဲထားသည်။ (၁) အမှုတော်မရှိသော
ယုံကြည်ခြင်းသည် သေသည် (၂:၁၄-၁၇)၊ (၂) စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် စိတ်ထဲသာ
သဘောတူခြင်းထက် ပို၍လိုအပ်သည် (အပိုဒ် ၁၈-၁၉)၊ (၃) အာဘရာဟံနှင့် ရာဟပ်တို့သည်
စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် ကောင်းမှုများဖြင့် ထင်ရှားကြောင်း ဥပမာပြသည် (အပိုဒ်
၂၀-၂၅)။ ယာကုပ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် တခြားအရာကြား ယုံကြည်ခြင်း ယမ်းယမ်းတမ်းတမ်း
ဖြစ်နေသော နှစ်ခွဉ်စိတ်ရှိသူကို ကြိုတင် အပြစ်တင်ထားပြီး (၁:၆-၈) ယခု ပိုမို
အသေးစိတ် ဖွံ့ဖြိုးပြသွားသည်။
The discussion of faith is divided in three
subsections: faith without works is dead (James 2:14–17); genuine faith
involves more than just mental consent (vv. 18–19); and (3) Abraham and Rahab
illustrate that genuine faith is expressed in good works (vv. 20–25). James had
already condemned the double-minded person whose faith waffles between God and
something else (1:6–8) and now develops it further.
အမှုတော်မရှိသော
ယုံကြည်ခြင်းသည် သေသည် (၂:၁၄-၁၇)။ အခန်း ၂ ၏ နောက်တစ်ဝက်တွင် ဆွေးနွေးထားသော အဓိက
အကြောင်းအရာမှာ အလုပ်မလုပ်သော၊ ထို့ကြောင့် အကျိုးမရှိ၊ သေ၍ အချည်းနှီးသော
ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂရိဘာသာတွင် အပိုဒ် ၁၄ ရှိ “ယုံကြည်ခြင်း” ဟူသော စကားကို
ဒုတိယအကြိမ် သုံးရာတွင် နိယာမသဒ္ဒါ ပါဝင်ပြီး၊ ယခင် ရည်ညွှန်းချက်ကို ညွှန်ပြသည်။
ဤမေးခွန်းကို “ထို [အလုပ်မလုပ်သော] ယုံကြည်ခြင်းသည် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်သလော” ဟု
နားလည်ရမည်။ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သည်ဟု ကိုယ်တိုင်ဆိုသော်လည်း သက်ဆိုင်ရာ အမှုတော်
မရှိသော ယုံကြည်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ယာကုပ်ရည်ညွှန်းသော “အမှုတော်”
များသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မခွဲမခြား ဖြစ်သော ယုံကြည်ခြင်း-အမှုတော်များ ဖြစ်ပြီး၊
လူ့အသက်တွင် အသက်ရှူသံလောက် မရှိမဖြစ် ဖြစ်သည် (၂:၂၆)။ ယာကုပ်သည် အသင်းတော်အတွင်း
ဝတ်လုံလောက်စွာ မရှိသူ၊ နေ့စဉ်စားနပ်ရိက္ခာ မလုံလောက်သူများကို
ဂရုမစိုက်နိုင်ခြင်းကို စိုးရိမ်သည်။ ကောင်းချီးပေးစကား သို့မဟုတ်
ရှာလောင်မ်နှုတ်ဆက်စကားသည် ထိုသူများအတွက် အဓိပ္ပါယ်မရှိ။ အလုပ်မလုပ်သော
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းကျိုးမရှိ (မဿဲ၊ ၂၅:၃၁-၄၆
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။
Faith without works is dead (2:14–17). The main theme discussed in the
second half of chapter 2 relates to a faith that is inactive and therefore
ineffective, dead, and worthless. In Greek, the second use of the term faith in
v. 14 has a definite article “the faith,” pointing to the previous reference to
faith. The question should be understood as: “Can this [inactive] faith save
him?” The reference is to the faith of a person who claims to believe in God
but has no commensurate deeds. The “works” to which James refers are
faith-deeds, which are as endemic to faith as breath is to the life of a human
being (2:26). James expresses his concern with the failure of Christians to
care for those who lack adequate clothing or daily food in the community.
Well-wishing or a shalom greeting is
meaningless to such persons, and the professing Christian receives no blessing
from inactive faith (cf. Matt. 25:31–46).
စစ်မှန်သော
ယုံကြည်ခြင်းသည် စိတ်ထဲသာ သဘောတူခြင်းထက် ပိုသည် (၂:၁၈-၁၉)။ ယာကုပ်သည် စိတ်ကူးယဉ်
ဆွေးနွေးဖက်တစ်ဦးနှင့် ဆွေးနွေးသည်။ ယာကုပ်သည် အမှုတော်နှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို
ခွဲထုတ်၍ ရသည်၊ တစ်ခုချင်း ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးတွင် အသုံးဝင်သည်ဟူသော အယူအဆကို
ဆန့်ကျင်သည်။ ထိုနှစ်ခုသည် မခွဲမခြား ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည်
အဆုံးအမှန်ကို စိတ်ထဲ လက်ခံခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟူသော မှားယွင်းသော အယူကိုလည်း
ဆန့်ကျင်သည် (အပိုဒ် ၁၉)။ နတ်ဆိုးများပင် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်း ရှိတော်မူသည်ဟု
ယုံကြည်ကြကုန်၏ (ရှေမာ၊ “ကြားလော့”၊ တရားဟော၊ ၆:၄)၊ သို့သော် ထိုယုံကြည်ခြင်းကို
တုန်လှုပ်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ကြပြီး ဘုရားသခင်ကို နာခံခြင်း မရှိ။
ထိုယုံကြည်ခြင်းသည် စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်း မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားသည်။
Genuine faith involves more
than just mental consent (2:18–19). James next interacts with a hypothetical interlocutor. James
is opposing the notion that works and faith are separable—that works or faith
are each a viable approach in one’s relationship with God. He insists that they
are inseparable. He also challenges the false notion that faith is simply an
intellectual acceptance of doctrine (v. 19). He argues that even the demons
believe that there is one God (the Shema, “hear”; Deut. 6:4), but they react to
this belief with shuddering, not with submission to God. Certainly that is not
an example of genuine faith.
အာဘရာဟံနှင့်
ရာဟပ်တို့သည် စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် ကောင်းမှုများဖြင့် ထင်ရှားကြောင်း
ဥပမာပြသည် (၂:၂၀-၂၆)။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အမှုတော်ကို ခွဲထုတ်လိုသူများကို “အရူး”
ဟု ဖော်ပြထားသည်
(အပိုဒ် ၂၀)။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်မရှိ၊ အနှစ်သာရ
မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ယာကုပ်သည် အချက်ကို သက်သေပြရန် စစ်မှန်သော
ယုံကြည်ခြင်း ဥပမာ နှစ်ခုကို ပေးသည်။ ပထမဥပမာ၊ အာဘရာဟံသည် သားတော် ဣဇာက်ကို
ပူဇော်သက္ကာပေးခြင်းဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း ရရှိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ဤအချက်သည်
ဘုရားသခင်ပြုပြင်ရေး ကာလမှစ၍ ရောမ၊ ၃:၂၈ နှင့် ဆန့်ကျင်သည်ဟု ငြင်းခုံမှု များစွာ
ဖြစ်ခဲ့သည်။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ပလုံး၏ ရောမနှင့် ဂလာတိ စာတွင်
စိုးရိမ်ပူပန်မှု ကွဲပြားသည်။ ပလုံးသည် နောက်ဆုံးကာလ တရားစီရင်ခြင်း အရှေ့တော်တွင်
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဥပဒေရေးရာ အဆင့်အတန်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ အပြစ်သားကို ဘုရားသခင်က
အဘယ်ကြောင့် “ဖြောင့်မတ်သည်” ဟု မှန်ကန်စွာ ကြေညာနိုင်သည်၊ ထိုအချက်ကို မည်သို့
ရရှိနိုင်သည်ကို ဆွေးနွေးသည်။ ဖြေရှင်းချက်မှာ ယုံကြည်သူသည် ခရစ်တော်နှင့်
တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ထိုကြေညာချက် ရရှိပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်
ရယူသည်။ ယာကုပ်စာတွင်မူ ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ ကယ်တင်ခြင်း ရရှိသည်ကို
ဆွေးနွေးခြင်း မဟုတ်၊ ခရစ်ယာန် ဘဝကို မည်သို့ နေထိုင်ရမည်ကို ဆွေးနွေးခြင်း
ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသော အမှုတော်များဖြင့်
ထင်ရှားသည် (ယကပ်၊ ၂:၁၄၊ ၁၇၊ ၂၀၊ ၂၆)။ ယာကုပ်သည် အာဘရာဟံသည် ဣဇာက်ကို
ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ပလုံးဆိုသည့် အဓိပ္ပါယ်ဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း ရရှိသည်ဟု မဆိုလို။
အကြောင်းမှာ အာဘရာဟံ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း ကြေညာချက် (က၊ ၁၅) သည် ထိုဖြစ်ရပ် (က၊ ၂၂)
ထက် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောသည်။ ယာကုပ်တွင် ဆွေးနွေးထားသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ဖြောင့်မတ်သော
အပြုအမူကို ဆိုလိုသည် (ယကပ်၊ ၂:၁၅-၁၆)။ “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ” ဟူသော စကားစုသည်
ဤအပိုင်းတစ်လျှောက် တိုက်ခိုက်နေသော မှားယွင်းသော ယုံကြည်ခြင်းကို
ရည်ညွှန်းကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ရာဟပ် အချော့မ၏ ဥပမာသည်လည်း ဘုရားသခင် လိုအပ်သော
ယုံကြည်ခြင်းသည် ကောင်းမှုများဖြင့် ထင်ရှားသည်ကို ပြသသည် (၂:၂၅)။ အာဘရာဟံနည်းတူ
ရာဟပ်၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် သူမ၏ အိမ်သို့ ဝင်လာသော ဣသရေလ သူလျှိုနှစ်ယောက်ကို
ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်း၊ ကူညီခြင်းဖြင့် စစ်မှန်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်
(ယောရှု၊ ၂:၁-၂၁)။ ယာကုပ်သည် အမှုတော်မရှိသော ယုံကြည်ခြင်းသည် အလောင်းနှင့်တူပြီး
အသက်မရှိဟု ထပ်မံ အလေးပေးဖြင့် ဤအပိုင်းကို နိဂုံးချုပ်သည် (အပိုဒ် ၂၆)။
Abraham and Rahab illustrate
that genuine faith is expressed in good works (James 2:20–26). Those who attempt to separate faith from works are
described as “foolish” (v. 20), probably because their faith is senseless and
lacks substance (v. 26). To demonstrate his point, James gives two examples of
genuine faith. First, James speaks of Abraham as being justified by the means
of offering up Isaac (v. 21). This has generated much dispute since the
Reformation because it seems to contradict Romans 3:28. As we noted earlier,
Paul’s concern in Romans and Galatians is different. His focus is on our legal
standing before the eschatological tribunal of God. He expresses his interest
in how God can rightly give a verdict of “just” to a sinner and how one can
appropriate it. The solution offered is that the verdict is given on the basis
of the believer’s union with Christ, and it is appropriated by faith. Here in
his epistle, James’s concern is not in discussing how we are saved, but how we
should live the Christian life. Genuine faith demonstrates itself in works that
are viable and effective (James 2:14, 17, 20, 26). James is not saying that
Abraham, by offering Isaac, was declared righteous in the Pauline sense by that
event, because the declaration of Abraham’s righteousness (Gen. 15) occurred
several years before that time (Gen. 22). The righteousness discussed in James
refers to righteous behavior (James 2:15–16). The phrase “by faith only” or “by
faith alone” (2:24) clearly shows that James refers to the bogus faith that he
has been attacking throughout this section. The example of Rahab, the
prostitute, also demonstrates that the faith that God requires is a faith that
manifests itself in good works (2:25). Like Abraham’s, Rahab’s faith was
justified or proven to be genuine in the hospitality, protection, and help she
provided for the two Israelite spies who entered her house (Josh. 2:1–21).
James concludes this section by reiterating once again his observation that
faith without works is like a corpse; it is devoid of life (v. 26).
|
ပလုံးနှင့် ယာကုပ်၏
အမှုတော်နှင့် ယုံကြည်ခြင်း အမြင် ယာကုပ်သုံးသော
စကားလုံးများသည် ပလုံးက ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း
ပေးတော်မူပုံကို ဖော်ပြပုံနှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။ ယာကုပ်သည် ပလုံးကို
ဆန့်ကျင်သည်ဟု များစွာ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့ကြသော်လည်း မဟုတ်ချေ။ Paul and James on Works and
Faith |
|
The language used by James
contrasts somewhat with the way Paul refers to God’s offer of salvation
through faith in Christ. Often, James has been interpreted as contradicting
Paul. But this is not the case.
၁. ပလုံး၏
ဖြောင့်မတ်ခြင်း အမြင်။ ပလုံးက ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ
ရသည်ဟု ဆိုသောအခါ၊ တရားအားကိုးဝါဒ (legalism) ကို ရင်ဆိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လူသည်
ဘုရားသခင်၏ တရားကို နာခံခြင်းဖြင့် ကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ခြင်း ရယူရန် ကြိုးစားခြင်း
ဖြစ်သည်။ တရားအားကိုးဝါဒကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပလုံးသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ သဘောကို
အာရုံစိုက်သည်။ အပြစ်သားသည် သန့်ရှင်းပြီး တရားမျှတသော ဘုရားသခင် အရှေ့တော်တွင်
ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်း မည်သို့ ရရှိနိုင်သနည်း။ ဖြေရှင်းချက်မှာ
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ဖြောင့်မတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူတို့၏
ပြုမူချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ယေရှုခရစ်၏ ပြီးပြည့်စုံသော ဘဝ၊ အသေခံခြင်း၊
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကြောင့်သာ လက်ခံတော်မူသည်။ 1. Paul on Justification. When Paul says that justification is by faith alone,
he is confronting the problem of legalism: the attempt of fallen humans to
earn their own salvation through obedience to God’s Law. In confronting
legalism, Paul’s focus is on the nature of salvation; how does a sinner find
forgiveness and acceptance before a holy and just God? The answer is
justification by faith alone: God’s acceptance of humans not because of what
they have done but solely because of what Jesus has done for them in His
perfect life, death, and resurrection.
၂. ယာကုပ်၏
အမှုတော် အမြင်။ ယာကုပ်သည် လုံးဝ ကွဲပြားသော ပြဿနာကို ဖြေရှင်းသည်။ သူ၏
စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ တရားအားကိုးဝါဒ မဟုတ်၊ ခရစ်ယာန် ဘဝတွင် လျှော့ရဲခြင်း
ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်အဖြစ် မည်သို့ ပြုမူရမည်ကို အရေးမကြီးဟု မှားယွင်းစွာ ယူဆခြင်း
ဖြစ်သည်။ ထိုသူများက မှန်ကန်သော ဘာသာရေး အယူအဆကို စိတ်ထဲ လက်ခံရုံသာ
လုံလောက်သည်ဟု မှားယွင်းစွာ နိဂုံးချုပ်ကြသည်။ ဤအထင်အမြင် မှားခြင်းကို
ဖြေရှင်းရာတွင် ယာကုပ်သည် လူတစ်ယောက် ခရစ်ယာန် ဖြစ်လာပုံကို မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်ယာန်
ဖြစ်ကြောင်း မည်သို့ သက်သေပြရမည်ကို အာရုံစိုက်သည် (သို့မဟုတ် ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်
ကယ်တင်ခြင်း ရပြီးသူသည် မည်သို့ နေထိုင်ရမည်နည်း)။ ယာကုပ်သည် ယုံကြည်ခြင်းကို
အကျိုးရှိသည်ဟု မဆိုလို။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အခြားသူများကို
ချစ်ခြင်း၊ ဂရုစိုက်ခြင်း ပြသရန် ဖြစ်သင့်ကြောင်း၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့
ကယ်တင်ခြင်း ရပြီးသားကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု အလေးပေးသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ပလုံးအတွက်
အရေးကြီးသလောက် ယာကုပ်အတွက်လည်း အရေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် မှန်ကန်သော အပြုအမူ
မထွက်ပေါ်သော အာယာသာရှိ ယုံကြည်ခြင်းကို အပြစ်တင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ 2. James on Works. James addresses a very different problem. His concern was not with
legalism but with laxity in the Christian life—the belief that the way we act
as Christians is not really that important. These individuals wrongly
conclude that what matters most is that they consent to the correct religious
beliefs. In dealing with this misconception, James focuses on not how a
person becomes a Christian but how people should demonstrate that they are
Christians (or, to put it another way, how a person who is saved by faith in
Jesus should live). James is not saying that faith is meritorious. He is
emphasizing that our faith should be demonstrative; it should demonstrate
that we love and care for others because we have already been saved. Faith is
no less important to James than to Paul. That is why James condemns the
hypocritical faith that does not produce the proper behavior. |
အခန်းကြီး - ၃
၃:၁-၁၂။ ဆရာများ၊
လျှာ၊ ဒုက္ခ။ ယခင်အပိုင်းသည် လူမှုအကျင့်သီလကို အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး၊ ဤအပိုင်းတွင်
မှန်ကန်သော စကားပြောဆိုခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ဆွေးနွေးသည်။ ဆွေးနွေးချက်သည်
သီးခြား (ဆရာဖြစ်လိုခြင်း၊ အပိုဒ် ၁) မှ အထွေထွေ (လျှာကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၊ အပိုဒ်
၂-၁၂၊ ၁:၂၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်) သို့ ရွေ့လျားသည်။
3:1–12.
Teachers, Tongues, and Trouble. While the focus of the previous section was on social ethics, this
section deals with the importance of proper speech. The discussion moves from
the specific (wanting to teach; v. 1) to the general (control of the tongue;
vv. 2–12; see 1:26).
ယာကူပ်သည် စာဖတ်သူ
များစွာ ဆရာ မဖြစ်ကြရန် သတိပေးချက်ဖြင့် စတင်သည်။ သတိပေးချက်၏ အခြေခံမှာ အဘယ်နည်း။
ယာကုပ်သည် ဆရာဖြစ်ခြင်းသည် အရေးကြီးသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆုကျေးဇူး ဖြစ်ကြောင်း
အသိအမှတ်ပြုသည် (ရောမ၊ ၁၂:၇၊ ၁ကော၊ ၁၂:၂၈၊ ဧဖက်၊ ၄:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။
ဆရာများသည် အခြားသူများ၏ ဘဝအပေါ် သက်ရောက်မှု ကြီးမားပြီး၊ မကြာချင်း စံနမူနာ
အဖြစ် ရှုမြင်ခံကြရသည်။ အချို့က ဆရာ အဆင့်အတန်းကို လိုချင်ကြသော်လည်း၊ ယာကုပ်က
သက်ရောက်မှု ပိုကြီးလာလျှင် တာဝန်လည်း ပိုကြီးလာကြောင်း နားလည်စေလိုသည်။ တကယ်တော့
ဆရာများ—ယာကုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း “ကျွန်ုပ်တို့” ဟု ပါဝင်သည်—သည် ၎င်းတို့၏
ရာထူးကြောင့် ပိုမို တင်းကြပ်စွာ တရားစီရင်ခြင်း ခံကြရမည် (လု၊ ၁၂:၄၈၊ တ၊ ၂၀:၁၁-၁၂
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ လိုအပ်သော အကျင့်သီလ အရည်အချင်း မရှိဘဲ ရာထူး လိုချင်သူ
များပြားလာခြင်းကိုလည်း ယာကုပ် စိုးရိမ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာဖြစ်ခြင်းသည် အန္တရာယ်ရှိသည်။
အကြောင်းမှာ စကားပြောဆိုခြင်း၊ ပြုမူခြင်းတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်း
(လျှာကို ထိန်းချုပ်ခြင်း) သည် လွယ်ကူခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယာကုပ်က
အကောင်းဆုံး ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ အားလုسေရာ၌
ချော်လဲကြကြောင်း ဝန်ခံသည် (ယကပ်၊ ၃:၂)။ ပရိသတ်နှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို တူညီစွာ
ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သတိပေးချက်ကို ပို၍ ယုံကြည်ဖွယ် ဖြစ်စေသည်။
ဤစိန်ခေါ်မှုများကြောင့် စကားပြောဆိုရာတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို
ထိန်းချုပ်နိုင်သူများသာ ဆရာ ဖြစ်ရန် ကြိုးစားသင့်သည်။
James begins the discourse with a warning that
not many of his readers should become teachers. What is the basis for his
counsel? James recognizes that teaching is an important spiritual gift (cf.
Rom. 12:7; 1 Cor. 12:28; Eph. 4:11). Teachers have considerable influence over
the lives of others and, as a result, are often looked up to as role models.
While some might desire the status of a teacher, James wants them to realize
that with wider influence comes greater responsibility. In fact, teachers—and here
James includes himself as well (“we”)—will be judged more strictly because of
their position (see Luke 12:48; cf. Num. 20:11–12). James is also concerned
that too many seek the position without the required moral qualifications.
Being a teacher, therefore, is dangerous because controlling the
tongue—exhibiting self-discipline in what one says and does—is not easy. James
acknowledges that even with our best intentions we all stumble in many ways
(James 3:2). In identifying himself with his audience, James gives greater
credence to his warning. Due to these challenges, only those who are
self-disciplined in their speech should strive to become teachers.
ယာကုပ်သည်
စကားပြောဆိုခြင်းမှ စကားထုတ်လုပ်သော ကိရိယာ ဖြစ်သော လျှာသို့ ချောမွေ့စွာ
ပြောင်းလဲသည်။ ပြင်းထန်သော ဥပမာ သုံးခုဖြင့် လျှာကို သတိပေးသည်။ မြင်းများကို
ကြိုးစည်း ထိန်းချုပ်သည်၊ သင်္ဘောများကို လေပြင်းတိုက်ခတ်သော်လည်း သေးငယ်သော
လက်ကွက်ဖြင့် ထိန်းချုပ်သည်၊ မီးပွားငယ်ဖြင့် သစ်တောကြီး မီးလောင်နိုင်သည် (အပိုဒ်
၅)။ ဥပမာ သုံးခုလုံး၏ အချက်မှာ တူညီသည်။ လျှာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ၎င်း၏
အရွယ်အစားနှင့် မလျော်ညီစွာ ကြီးမားသည်။ လျှာ၏ ပျက်စီးနိုင်စွမ်းသည် တောမီးလောက်
မူလနေရာထက် ကျယ်ပြန့်စွာ ပျံ့နှံ့နိုင်သည် (အပိုဒ် ၆)။
James smoothly transitions from speech to the
instrument that produces speech: the tongue. With a triad of vigorous
illustrations, he warns against the tongue run amok. Horses are controlled by
bits, ships—though driven by fierce winds—are controlled by small rudders, and
a small fire can set ablaze a huge forest (v. 5). The point of all three
analogies is the same: the tongue’s effectual power is grossly out of
proportion to its size. The tongue’s potential for damage—like that of a
wildfire—extends well beyond its point of origin (v. 6).
လျှာ၏
ပျက်စီးနိုင်စွမ်း ကြီးမားကြောင်း တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ လျှာကို ထိန်းချုပ်ရန်
ခက်ခဲကြောင်း သတိပေးသည်။ တိရစ္ဆာန်မျိုးစုံကို လူသားများက နှိမ့်ချနိုင်ခဲ့ပြီး၊
သို့သော် လျှာသည် မထိန်းချုပ်နိုင်သော ဒုစရိုက်၊ “အဆိပ်သင့် သေစေတတ်သော” အရာ
ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ယာကုပ်က လျှာကို အဆုံးစွန် နှိမ့်ချ၍ မရဟု ဆိုလိုသလော (အပိုဒ်
၈)။ သူက အချို့သူများ ကိုယ့်လျှာကို နှိမ့်ချနိုင်သည်ဟု ယခင် အကြံပြုခဲ့ပြီး
(၃:၂)။ ယခုမူ လူသားများ ယေဘုယျအားဖြင့် လျှာကို နှိမ့်ချ၍ မရနိုင်ဟု ဆိုသည်။
Having established the potential destructive
power of the tongue, James reminds his audience of the difficult task of
controlling the tongue. Different creatures from the animal kingdom have been
tamed, yet the tongue is an unruly or restless evil “full of deadly poison” (v.
8). Is James suggesting that the ultimate taming of the tongue is impossible
(v. 8)? He had already suggested that some people can subdue their own tongue
(3:2). He now states that it is people in general who cannot subdue the tongue.
လျှာကို
မထိန်းချုပ်နိုင်သော၊ မတည်မငြိမ် ဟု သတ်မှတ်ရာတွင် ၁:၈ ရှိ နှစ်ခွဉ်စိတ်ရှိသူကို
ဖော်ပြရန် သုံးသော စကားတူကို သုံးသည်။ လျှာဆိုင်ရာ ဝေဖန်ချက်ကို ယာကုပ်စာတွင်
မကြာချင်း ရှုတ်ချသော နှစ်မျိုးတူညီမှုကို သတ်မှတ်ခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (၁:၈၊
၄:၈)။ ထိုနှစ်မျိုးတူညီမှုကို ဥပမာပြသည်။ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းရန်လည်းကောင်း၊
ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း ဖန်ဆင်းခံရသော လူသားကို ကျိန်ဆဲရန်လည်းကောင်း
သုံးနိုင်သည် (အပိုဒ် ၉)။ လူသားကို ကျိန်ဆဲခြင်းသည် ဆိုးသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုလူသည်
ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း ဖန်ဆင်းခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည်
မဖြစ်နိုင်ဟု မဟုတ်၊ ခရစ်ယာန် နေထိုင်ပုံနှင့် လုံးဝ မညီညွတ်ဟု ယာကုပ်ယူဆသည်။
ပါးစပ်မှ ထွက်သော အရာကို ဝိညာဉ်ရေးရာ အဆင့်အတန်း၏ တိုင်းတာချက် အဖြစ် ယူဆသည် (မဿဲ၊
၁၂:၃၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ရေတွင်းတစ်တွင်းသည် ချိုမြသော ရေနှင့် အဆိပ်ရေ တလှည့်စီ
မထွက်သလို၊ သစ်ပင်တစ်မျိုးသည် သစ်သီးတစ်မျိုးတည်း သီးသည်ဟူသော ဥပမာဖြင့် အချက်ကို
ရှင်းလင်းသည်။ ဆိုးသော အရာသည် ကောင်းသော အရာကို မထုတ်လုပ်နိုင်။
စကားသန့်ရှင်းခြင်း၏ အကျင့်သီလသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ရင့်ကျက်သော
လူ၏ အကျိုးဆက် ဖြစ်သည်။
In characterizing the tongue as unruly and
restless, James uses the same word employed to describe the double-minded
person in 1:8. The critique of the tongue is brought to conclusion by
attributing to it the duality that James so often deplores in his letter (1:8;
4:8). The duality is illustrated: it can be used to praise God and to curse
human beings. Cursing a human being is evil because such a person has been made
in the likeness or similitude of God (v. 9). Such a thing, while not
impossible, is totally inconsistent with the Christian way of life. James
considers what comes out of the mouth a barometer of spirituality (cf. Matt.
12:37). With the analogy of a spring that does not alternate between bringing
forth fresh and poisonous water, or a certain kind of tree that produces only
certain kinds of fruits, the point is clear: bad things do not produce good
things. The ethics of pure speech are the product of a self-controlled, mature
person.
၃:၁၃-၁၈။ စစ်မှန်သော
ဉာဏ်ပညာသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည်။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းကို
အမှုတော်ဖြင့် ခွဲခြားသလို၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဉာဏ်ပညာကို လောကီဉာဏ်ပညာနှင့်
အကျိုးဆက်ဖြင့် ခွဲခြားသည်။ ဉာဏ်ပညာဆိုင်ရာ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးရာတွင် ယာကုပ်သည်
၁:၅ တွင် စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့သော အကြောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်။ လောကီဉာဏ်ပညာကို
မနာလိုခြင်း၊ တစ်ဦးချင်း ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်း၊ မငြိမ်မသက်ခြင်းဖြင့် သတ်မှတ်ပြီး၊
ကောင်းကင်ဘုံမှ ဉာဏ်ပညာကို ချစ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းဖြင့် သတ်မှတ်သည်။
ယာကုပ်သည် ဉာဏ်ပညာရှိသည်ဟု ကိုယ်တိုင်ဆိုသူကို လက်တွေ့ကျကျ အကဲဖြတ်သည် (အပိုဒ်
၁၃)။ စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာသည် နှိမ့်ချခြင်း ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆသည်
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ ဆင်းသက်လာသည် (သုတ္တံ၊ ၁၁:၂ ကြည့်)။ ဉာဏ်ပညာသည် ဘုရားသခင်ကို
ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ စတင်သည် (သုတ္တံ၊ ၁:၇) နှင့် မှန်ကန်ခြင်း၊ တရားမျှတခြင်းကို
ခွဲခြားနိုင်စေသည် (သုတ္တံ၊ ၂:၉)။ သို့သော် ဂရိလူမျိုးများတွင် နှိမ့်ချခြင်းကို
များသောအားဖြင့် တန်ဖိုးထားခြင်း မရှိ။ ၎င်းတို့သည် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး စွမ်းရည်နှင့်
ဘုရားသခင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိခြင်းကို တန်ဖိုးထားကြပြီး၊ အကျင့်သီလ
ဘဝကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။
3:13–18.
True Wisdom Brings Peace. Just as genuine faith is distinguished from false faith by works, so
heavenly wisdom is differentiated from earthly wisdom by its results. In
addressing the topic of wisdom, James returns to what he first introduced in
1:5. Earthly wisdom is characterized by envy, selfishness, and disorder, while
heavenly wisdom is characterized by love and peace. James assesses one’s claim
to wisdom in practical terms (v. 13). The concept that genuine wisdom is humble
originates in the OT (see Prov. 11:2). Wisdom begins with the fear of the Lord
(Prov. 1:7) and enables a person to discern what is right and just (Prov. 2:9).
Humility, however, was usually not prized by the Greeks. They prized
intellectual ability and knowledge of divine secrets, often to the detriment of
the moral life.
မမှားသောဉာဏ်ပညာ၏အကျိုးအပြုကား
ခါးသောမနာလိုခြင်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ယာကုပ် ၃:၁၄)။
“မနာလိုခြင်း” (zēlos) ဟူသော
စကားသည် အပြုသဘောဆောင်သည် (ခရစ်တော်၏အိမ်တော်အတွက် စိတ်အားထက်သန်ခြင်းဟု
ဘာသာပြန်နိုင်သည်၊ ယောဟန် ၂:၁၇ ကိုကြည့်) လည်းကောင်း၊ အဆိုးသဘောဆောင်သည်
(မနာလိုခြင်းဟု ဘာသာပြန်သည်၊ တမန်တော် ၅:၁၇၊ ဂလာတိ ၅:၁၉-၂၀ ကိုကြည့်) လည်းကောင်း
ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် အဆိုးသဘောကို “ခါး” ဟူသော နာမဝိသေသနဖြင့် အတည်ပြုထားသည်။ zēlos
ကို
ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းနှင့် တွဲ၍သုံးထားသောကြောင့် ဤစကားသည် မနာလိုခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်ဖွယ်များသည်။
ဤအဆိုးသဘောဆောင်သော အမူအကျင့်များဖြင့် ထူးခြားသူများကို ယာကုပ်သည်
မာန်မဖောက်ရန်နှင့် သမ္မာတရားကို မဟုတ်မတရား မပြောဆိုရန် သတိပေးသည် (ယာကုပ် ၃:၁၄)။
သမ္မာတရားမှာ ထိုသို့သော ဉာဏ်ပညာသည် အထက်ကမဟုတ်၊ ဤလောကီသက်သက်၊ ဇာတိပကတိ၊
နတ်ဆိုးဆိုင်ရာဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ မနာလိုခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းတို့သည်
နတ်ဆိုးဆင်းသက်ရာဖြစ်သည်။ နှိမ့်ချခြင်းသို့ ဦးတည်စေသော ဉာဏ်ပညာ (အပိုဒ် ၁၃) နှင့်
လောကီ၊ ဇာတိပကတိ၊ နတ်ဆိုးဆိုင်ရာ ဉာဏ်ပညာတို့ကြား ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။
The results of false wisdom are mentioned: bitter
envy and rivalry (James 3:14). The term “envy” (zēlos) has a positive meaning (and can be rendered as “zeal”; cf.
John 2:17) as well as a negative meaning (rendered as “jealousy”; see Acts
5:17; Gal. 5:19–20). The negative is supported here by the qualifying adjective
“bitter.” Since zēlos is paired with
rivalry here, the word most likely refers to “envy.” James warns people
characterized by these negative traits to not boast and slander the truth
(James 3:14). The truth is that such wisdom is not from above; it is earthly,
sensual/unspiritual, and demonic (v. 15). Jealousy and selfish ambition are of
demonic origin. The contrast is between a wisdom that leads to humility (v. 13)
and a worldly, fleshly, and demonic wisdom.
ယာကုပ်သည် မတူညီသော
ဉာဏ်ပညာနှစ်မျိုးတို့၏ အကျိုးအပြုကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁၆-၁၈)။
နတ်ဆိုးဆိုင်ရာ ဉာဏ်ပညာ—မနာလိုခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းဖြင့် ထူးခြားသည်—သည်
အခါတာဆီးယား (“ရှုပ်ထွေးခြင်း” သို့မဟုတ် “မတည်မငြိမ်ဖြစ်ခြင်း”) နှင့်
အမျိုးမျိုးသော ဆိုးယုတ်မှုတို့ကို ဖြစ်စေသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ဘုရားသခင်သည်
အခါတာဆီးယားကို ခွင့်မပြုဘဲ ငြိမ်သက်ခြင်းကိုသာ နှစ်သက်တော်မူသည်ဟု ပေါလုက
မှတ်ချက်ပြုသည် (၁ကော ၁၄:၃၃)။ ကောင်းကင်မှ ဉာဏ်ပညာက ထုတ်ဆောင်ပေးသော
အဓိကဂုဏ်တော်မှာ သန့်ရှင်းခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားဂုဏ်တော်များမှာ ထိုမှစ၍ စီးဆင်းလာသည်။
နာမဝိသေသန သုံးခု—အေရေနီကော့စ် (“ငြိမ်သက်သော”)၊ အဲပီအေကေ့စ် (“ကြင်နာသော”၊
“နူးညံ့သိမ်မွေ့သော” သို့မဟုတ် “ထောက်ထားညှာတာသော”)၊ နှင့် ယူပဲသေ့စ် (“နာခံသော”၊
“လိုက်လျောသော” သို့မဟုတ် “ဆုံးမနိုင်သော”)—တို့သည် ဉာဏ်ပညာရှိသူ၏ စိတ်သဘောထားကို
ပြသသည်။ “ကရုဏာနှင့် ကောင်းသောအသီးများ” ဟူသော နာမ်များသည် ဉာဏ်ပညာရှိသူ၏
အပြုအမူကို ဖော်ပြပြီး၊ နောက်ဆုံးနှစ်ခု နာမဝိသေသန—ဘက်မလိုက်ခြင်း နှင့်
အာယာဝေဂရီတို့မရှိခြင်း—တို့သည် ဉာဏ်ပညာရှိသူ၏ တည်ကြည်၊ စိတိရှိ၊ ရိုးသားပြီး
ပွင့်လင်းမြင်သာသော တသမတ်တည်းကို ဖော်ပြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် ဉာဏ်ပညာနှစ်မျိုး၏
အထွတ်အထိပ်အနေဖြင့် တစ်မျိုးက မတည်မငြိမ်ဖြစ်စေပြီး တစ်မျိုးက ငြိမ်သက်ခြင်းကို
ထုတ်ဆောင်ပေးသည် (မဿဲ ၅:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အသီး
သို့မဟုတ် ရိတ်သိမ်းခြင်းဆိုင်ရာ မရေရာသော စကားစုကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သော
အသီး/ရိတ်သိမ်းခြင်းဟု နားလည်ရမည် (ယာကုပ် ၃:၁၈)။
James goes on to describe the results of the
different kinds of wisdom (vv. 16–18). Demonic wisdom—characterized by jealousy
and selfish ambition—results in akatastasia
(“confusion” or “disorder” and all kinds of evil; v. 16). Paul comments that
God approves not of akatastasia but
of peace (1 Cor. 14:33). The preeminent attribute that heavenly wisdom
produces, says James, is purity, from where the other attributes flow. All
three adjectives—eirēnikos
(“peaceful”), epieikēs (“kind,”
“gentle,” or “considerate”), and eupeithēs
(“compliant,” “willing to yield,” or “obedient”)—show the disposition of the
wise person. The nouns “mercy and good fruit” disclose the wise person’s
actions, while the last two adjectives—without partiality/favoritism and
without hypocrisy—describe the enduring, stable, sincere, and transparent
consistency of the wise person. As the capstone of the two contrasting wisdoms,
one produces disorder and the other produces peace (cf. Matt. 5:9). The
ambiguous phrase regarding the fruit or harvest of righteousness should be
understood as fruit/harvest that is righteousness (James 3:18).
အခန်းကြီး - ၄
၄:၁-၁၀။
တပ်မက်ခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း။ ငြိမ်သက်ခြင်းဖန်ဆင်းသူများကို ချီးမွမ်းထားသည့်
၃:၁၈ အပေါ် အခြေခံ၍ ယာကုပ်သည် အသင်းတော်အတွင်း ငြိမ်သက်ခြင်းကို မဖြစ်စေသော
ပြဿနာများစွာကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဤအပိုင်းတွင် ယခင်မိတ်ဆက်ထားသော
အကြောင်းအရာများစွာ ရောနှောထားသည်။ စကားပြော၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း၊
မတောင်းသောကြောင့် မရရှိသော သံသယရှံစိတ်ရှိသူများ၊ မာန်ထောင်လွှားသူများကို
နှိမ့်ချပြီး နှိမ့သောသူများကို ချီးမြှောက်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးကာလ အဓိပ္ပာယ်၊
ဘုရားသခင်နှင့်ဆန့်ကျင်သော လောကီအသက်တာ၊ နှင့် စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာမှမဟုတ်ဘဲ မာန်မှလာသော
ရန်တွေ့ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ဤအပိုင်းသည် အခြားအပိုင်းများကဲ့သို့ မျှော်လင့်ထားသော
“ညီအစ်ကိုတို့” ဟူသော ခေါ်ဝေါ်မှုဖြင့် မစတင်ဘဲ ပြေးမေးခွန်းဖြင့် စတင်သည် (ဥပမာ
၁:၂၊ ၁၆၊ ၁၉၊ ၂:၁ ကိုကြည့်)။ ဤအပိုင်းသည် ဆိုရိုးစကားများ၏ အနှှစ်ချုပ်ဖြင့်
အဆုံးသတ်သည် (၄:၇-၁၀၊ သုတ္တံ ၃:၃၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။
4:1–10.
Lust and Repentance. Building on his commendation of those who make peace in 3:18, James
turns his attention to a number of problems in the community that do not
contribute to peace. Several themes already introduced are here blended
together: the destructive power of speech; doubters who do not have because
they do not ask; the eschatological casting down of the proud and the
exaltation of the lowly; worldliness against godliness; and the strife that
comes from arrogance rather than from true wisdom. This section begins not with
the expected vocative “brothers”/“brothers and sisters” as other sections do
(e.g., 1:2, 16, 19; 2:1) but with a rhetorical question. It ends with a summary
of proverbial material (4:7–10; cf. Prov. 3:34).
စစ်မှန်သော
ဉာဏ်ပညာမှရသော ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယာကုပ်၏ စာဖတ်သူအချို့သည်
အာဏာလုပွဲနှင့် နောက်ကျောပြောဆိုခြင်းတွင် ပါဝင်နေကြသည် (၄:၁)၊ ထိုအရာသည် လောက၏
ထူးခြားချက်ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲများနှင့် ရန်တွေ့မှုများသည်
လူ့စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ရှိသော အရာ၏ ပြင်ပထင်ရှားမှုဖြစ်ပြီး အောက်ကမှ ဉာဏ်ပညာဖြင့်
အုပ်ချုပ်ခံထားရသော အသင်းတော်ကို ပြောသည် (၃:၁၅)။ ဤိုးများကို ယာကုပ်က
ဤရန်ဖြစ်မှုများ၏ ဇစ်မြစ်အဖြစ် ဖော်ထုတ်သည် (၄:၁)။ ဤနေရာတွင်သုံးထားသော ဂရိစကားမှာ
ဟေဒိုနေး (hēdonē) ဖြစ်ပြီး
အင်္ဂလိပ်စကား “hedonism” မှာ
ထိုမှဆင်းသက်လာသည်။ ဤစကားသည် ကျမ်းစာသစ်တွင် သုံးကြိမ်သာ ပါဝင်သည် (လုကာ ၈:၁၄၊
တိတု ၃:၃၊ ၂ပေ ၂:၁၃)၊ အမြဲတမ်း အဆိုးသဘောဆောင်သည်။ အတွင်းတွင် ဆန့်ကျင်နေသော
ဤဤလောဘတပ်မက်မှုများကို လူတစ်ဦးအတွင်း ပြည်တွင်းရေးရာ ရုန်းကန်မှု သို့မဟုတ်
အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များကြား ပြင်ပရုန်းကန်မှုဟု နားလည်နိုင်သည်။ တပ်မက်မှု မပြ� Cole ည့်ခံရသောအခါ ရန်ငြိုးများ
ပိုမိုဆိုးရွားလာသည် (။
In contrast to having the peace that true wisdom
brings (James 3:17), some of the addressees of James were involved in a power
struggle and backbiting (4:1), which characterizes the world. Battles and
fights are outward manifestations of what is in the human heart and speak of a
church governed by the wisdom from “below” (3:15). James identified desire as
the source of these quarrels (4:1). The Greek word here is hēdonē, from whence comes the English word hedonism. The term occurs only three times in the NT (Luke 8:14;
Titus 3:3; 2 Pet. 2:13), always with a pejorative connotation. These pleasures
that are in conflict within can be understood as the internal struggle within a
person or the external struggle among members of a community. Animosity
escalates when desire is frustrated (4:2).
ဤနေရာတွင်သုံးထားသော
စကားများဖြစ်သည့် စစ်ပွဲများ၊ ရန်တွေ့မှုများ၊ လူသတ်ခြင်း၊ အိမ်ထောင်ဖောက်သူများ
(အပိုဒ် ၁-၄) တို့သည် အနည်းဆုံး ဟိုက်ပါဘိုလီ သို့မဟုတ် နှိုင်းယှဉ်ချက်ဖြစ်သည်
(မဿဲ ၅:၂၁-၂၆ နှင့်နှိုင်း)။ သို့သော် ပညာရှင်အချို့က ယာကုပ်၏ အသင်းတော်တွင် လူသတ်မှု
တကယ်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု နားလည်ကြသည်။ ယာကုပ်သည် လူမသတ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်မှာ
မှန်သည် (ယာကုပ် ၂:၁၁၊ ၅:၆ ကိုကြည့်)။ သို့ရာတွင် အကြောင်းအရာက တကယ့်လူသတ်မှုကို
ရည်ညွှန်းသည်ဟု အကြံပြုရန် ခက်ခဲသည်။ ယာကုပ်သည် ထိုသို့လေးနက်သော ပြဿနာကို
ဤမျှလျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်သွားမည်မဟုတ်။ လူသတ်ခြင်းသည် လျှာသုံးမှု သို့မဟုတ်
ဆင်းရဲသောသူများ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဂရုမစိုက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သည်။
ဤဒုစရိုက်အားလုံးသည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ဗဟိုပြုသော တပ်မက်မှု၏
ပြင်ပထင်ရှားမှုဖြစ်သည်။
The terms used here, such as battles, fights,
murder, and adulterers (vv. 1–4), are almost certainly hyperbolic or
metaphorical (cf. Matt. 5:21–26). However, some scholars have understood
killing as literally having taken place in James’s community. James indeed
exhorted his readers not to kill anymore (see James 2:11; 5:6). Nevertheless,
the context makes it difficult to suggest that literal killing is intended.
James would not have passed so quickly over such a serious issue. The killing
could be related to the use of the tongue or to indifference to the needs of
the poor. All these vices are the outward manifestation of self-centered
desires.
“မတောင်းသောကြောင့်
သင်တို့တွင် မရှိ” ဟု ယာကုပ်က ဆိုသည် (၄:၂)။ ယာကုပ်၏ စာဖတ်သူများ အလိုရှိခဲ့သည်မှာ
အဘယ်နည်း။ အကြောင်းအရာက အသင်းတော်တွင် ခေါင်ဆောင်များအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရရန်
ဉာဏ်ပညာကို ရှာဖွေနေခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ယာကုပ်သည် ဆရာဖြစ်လိုခြင်းကို
သတိပေးခဲ့သည် (၃:၁) နှင့် “ဉာဏ်ပညာနှင့် နားလည်မှုရှိသည်” ဟု မာန်ဖောက်ခြင်းကို
သတိပေးခဲ့သည် (၃:၁၃)။ သူတို့သည် အသင်းတော်ကို ဦးဆောင်လိုသော်လည်း မှန်ကန်သော
ဉာဏ်ပညာမရှိကြ။ ယခင်က ဘုရားသခင်ထံ ဉာဏ်ပညာတောင်းရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၁:၅)။
သို့သော် သူ၏စာဖတ်သူများသည် မှန်ကန်သော ဉာဏ်ပညာကို မတောင်းသောကြောင့် မရရှိကြ။
ယင်းအစား ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက်သာ “ဖြုန်းတီးရန်” (dapanaō) သာ တောင်းနေကြသည်
(၄:၃)။ “ဖြုန်းတီး” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားသည် အလဟဿဖြုန်းတီးခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
ဖခင်၏ပိုင်ဆိုငင်မှုကို ဖြုန်းတီးခဲ့သော ဖောက်ပြန်သောသားနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်
(လုကာ ၁၅:၁၄ နှင့်နှိုင်း)။
“You do not have because you do not ask,” James
states (4:2). What is it that James’s readers were wanting? The context points
out that they were seeking the wisdom that would have enabled them to gain
recognition as leaders in the community. James had warned them against wanting
to become teachers (3:1) and against priding themselves on being “wise and
understanding” (3:13). Apparently, they wanted to lead the church but did not
have the right kind of wisdom. Earlier, James exhorted them to ask God for wisdom
(1:5). His readers, however, were not receiving wisdom because they were not
asking for the right kind of wisdom. Instead, they were asking only for what
they could “spend” (dapanaō) on their
own selfish gratification, to their own detriment (4:3). The word translated as
“spend” means to “spend freely” in the sense of squandering. It is the same
term used for the prodigal son who squandered his father’s possession (cf. Luke
15:14).
ယာကုပ် ၄:၄ ၏
ရုတ်တရက်နှင့် ပြင်ဆိုးသော အဖွင့်—“အိမ်ထောင်ဖောက်သူများ” သို့မဟုတ်
“အိမ်ထောင်ဖောက်သော လူမျိုး” (စာသားအတိုင်း “အိမ်ထောင်ဖောက်မိန်းမများ”)—သည်
နောင်တရရန် ခေါ်တော်မူခြင်း၏ အစကို အမှတ်အသားပြုသည်။ အကြောင်းအရာတွင်
အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်း တကယ်ကျူးလွန်ခြင်းကို ယာကုပ်ရည်ညွှန်းသည်ဟု အကြံပြုသော
အရာမရှိ။ အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို
ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဤစွပ်စွဲချက်၏ နောက်ခံမှာ ပရောဖက်များက ဘုရားသခင်နှင့်
လူမျိုးတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အိမ်ထောင်ရေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည့် ဓမ္မဟောင်းတွင် တွေ့ရသည်
(ဟေရှာယ ၅၄:၅-၆၊ ယေရမိ ၂:၂၊ မဿဲ ၁၂:၃၉၊ ၁၆:၄ နှင့်နှိုင်း)။ ယာကုပ်အတွက်
လောကဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏နိုင်ငံတော်ကို ဆန့်ကျင်သော အသက်တာပုံစံဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လောကနှင့် “မိတ်ဆွေဖွဲ့သူ” များကို “အိမ်ထောင်ဖောက်မိန်းမများ” ဟု
ဆဲဆိုသောအခါ လောကနှင့် ပရောပရည်လုပ်ခြင်းသည် အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်းနှင့် တူသည်ဟု
ဆိုလိုသည်။
The abrupt and harsh opening of James 4:4—with
the vocative “adulterers” or “adulterous people” (lit., “adulteresses”)—marks
the beginning of the call for repentance. There is nothing in the context to
suggest that the literal sin of adultery is what James was addressing. Adultery
may refer to spiritual betrayal. The background of the accusation is found in
the OT, where the prophets compared the relationship between God and His people
to a marriage relationship (Is. 54:5–6; Jer. 2:2; cf. Matt. 12:39; 16:4). For
James, the world represents an ethos of life in opposition to God and His
reign. Hence, when James berates the world’s “friends” as “adulteresses,” he
implies that flirting with the world is akin to spousal unfaithfulness.
ယာကုပ် ၄:၅ သည်
စာတစ်စောင်လုံးတွင် အခက်ခဲဆုံးစာသားဖြစ်သည်။ အဓိက ငြင်းခုန်မှုမှာ ဂရိလုပ်ကြိမ်း epipotheō
(“တမ်းတမ်းတတ”
သို့မဟုတ် “လွမ်းဆွတ်သည်”) ၏ ဘာသာရပ်မှာ “ဘုရားသခင်” လား “ဝိညာဉ်” လား ဖြစ်သည်။
အခြားစကားဖြင့် ယာကုပ်သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအပေါ် မနာလိုခြင်း သို့မဟုတ်
လူ့မနာလိုတတ်သော သဘောကို ရည်ညွှန်းနေသလား။ ချက်ချင်းအကြောင်းအရာက ဘုရားသခင်၏
မနာလိုခြင်းဟု နားလည်ရန် ပြင်းထန်စွာ ထောက်ခံထားသည်။ အပိုဒ် ၅ သည် အပိုဒ် ၄
တွင်ပြုထားသော အချက်ကို ထောက်ခံသည်—ယာကုပ်က စကားပြောနေသော သူများသည် လောကကို
လိုက်ခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်း ကျူးလွန်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာကို
ဘုရားသခင်၏ မနာလိုခြင်း၏ ဓမ္မဟောင်းသက်သေချက်များက အတည်ပြုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၅၊
၃၄:၁၄၊ တရားဟောရာ ၄:၂၄၊ ဇာခရိ ၈:၂)။ သို့သော် ယာကုပ်က ဘုရားသခင်၏ မနာလိုခြင်းက
တောင်းဆိုသော လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကျေးဇူးတော်သည် လုံလောက်ကြောင်း
မီးမောင်းထိုးပြသည် (သုတ္တံ ၃:၃၄ နှင့်နှိုင်း)။
James 4:5 is probably the most difficult text in
the whole letter. The major debate concerns whether “God” or “the spirit” is
the subject of the Greek verb epipotheō
(“to yearn” or “to long”). In other words, is James referring to God’s jealousy
for His people or is he referring to the human tendency to be envious? The
immediate context provides strong and decisive support for understanding it as
divine jealousy. Verse 5 supports the point made in v. 4—that those James was
addressing were committing spiritual adultery by following the world instead of
their true “spouse,” the Lord. This is corroborated by the OT evidence of God’s
jealousy (Ex. 20:5; 34:14; Deut. 4:24; Zech. 8:2). However, James highlights
that God’s grace is completely adequate to meet the requirements imposed by His
jealousy (cf. Prov. 3:34).
ယာကုပ်သည်
ဤအပိုင်းကို အမိန့်ပေးချက် ဆယ်ခုဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ အစပြုထားသော “ဘုရားသခင်အား
နာခံလော့” ဟူသော အမိန့်သည် အနုတ်လက္ခဏာ ထုတ်ပြန်ချက်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးကို ဆီးတားရန်
တိုက်တွန်းသည် (အောင်မြင်စွာ ဆီးတားနိုင်သည်၊ “သူသည် သင်တို့မှ ထွက်လိမ့်မည်”၊
အပိုဒ် ၇)။ နတ်ဆိုး၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားကို
ခွဲချင်ခြင်းဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၁-၈)။ သို့ိုသော် အပြုသဘောဆောင်သော
ထုတ်ပြန်ချက်လည်းရှိသည်။ ဘုရားသခင်ထံ ကပ်လျှင် ဘုရားသခင်က ပြန်ကပ်လာမည်ဟု
ကတိပေးထားသည် (၄:၈)။ နောက်လိုက်သော အမိန့်များသည် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း၏
သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် ဆိုင်သော ခေါ်တော်မူခြင်းကို ထင်ဟပ်သည်။ လက်ဆေးခြင်းနှင့်
နှလုံးသားကို သန့်စင်စေခြင်းသည် ပြင်ပအပြုအမူနှင့် အတွင်းစိတ်သဘောထားကို
ရည်ညွှန်းပြီး မပြောင်းလဲပါက အပြစ်ရှိသူနှင့် နှစ်မျိုးစိတ်ရှိသူ ဖြစ်နေမည်
(အပိုဒ် ၈)။ နှစ်မျိုးစိတ်ရှိသူသည် ဘုရားသခင်ကို သံသယရှိပြီး
မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသူကို သတိတရစေသည် (၁:၈)။ ဤအကြောင်းအရာတွင် နှစ်မျိုးစိတ်ရှိသူမှာ
လောကနှင့်လည်းကောင်း ဘုရားသခင်နှင့်လည်းကောင်း မိတ်ဆွေဖွဲ့လိုသူဖြစ်သည် (၄:၄)။
ပရောဖက်ဆန်သော စကားဖြင့် နောင်တမရသောသူများကို ငိုကြွေးရန်၊ အော်ဟစ်ရန်၊ ငိုကြရန်
တိုက်တွန်းထားသည် (၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၉:၁၊ နေဟမိ ၈:၉၊ မဿဲ ၅:၄၊ ၁ကော ၅:၂ နှင့်နှိုင်း)၊
ရယ်မောနေသူများကား လူမိုက်၏ သဘောကို ပြသည် (ဒေသနာ ၇:၆ နှင့်နှိုင်း)။ ဘုရားသခင်အား
နာခံသူများမူကား ထာဝရဘုရား ရှေ့တော်တွင် နှိမ့်ချလျှင် ထာဝရဘုရားက ချီးမြှောက်မည်
(ယာကုပ် ၄:၁၀၊ လုကာ ၁၈:၁၄ နှင့်နှိုင်း)။
James concludes this section with ten
imperatives. The command to submit to God, placed emphatically at the beginning
of the sentence, is comprised of a negative statement that calls to resist the
devil (something that can be done with promising result: “he will flee from
you”; v. 7)—whose main purpose is to separate God and humanity (Gen. 3:1–8).
But there is also a positive statement calling believers to draw near to God—an
action that will be reciprocated (4:8). The following imperatives echo a strong
cultic call to purity and repentance. Both the washing of hands and the
purifying of hearts allude to external behavior as well as internal attitude,
which if not changed will leave a person a sinner and double-minded (v. 8). The
double-minded person reminds the reader of those who are unstable—who doubt God
(1:8). In this context, the double-minded is the one who seeks to be friendly
with the world as well as with God (4:4). In prophetic language, unrepentant
people are urged to mourn, wail, and weep (cf. 2 Sam. 19:1; Neh. 8:9; Matt.
5:4; 1 Cor. 5:2), while those laughing display the attitude of a fool (cf.
Eccl. 7:6). Those who submit to God, however, will humble themselves in the
Lord’s presence, and He will raise them up (James 4:10; cf. Luke 18:14).
၄:၁၁-၁၂။
အသရေဖျက်ခြင်းနှင့် အပြစ်တင်ခြင်း။ ထိန်းမထားသော တပ်မက်ခြင်းသည် ယာကုပ်၏
စာဖတ်သူများကြား သဘောထားကွဲလွဲမှု၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမဟုတ်၊
အသရေဖျက်ခြင်းနှင့် အပြစ်တင်ခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ဤနေရာတွင် စကားပြောကို
ဆိုးယုတ်စွာ သုံးနိုင်ကြောင်း ထပ်မံသတိတရစေသည် (၃:၁-၁၂)။ ပြင်းထန်သော
စစ်ပွဲများနှင့် စစ်များသည် ညီအစ်ကိုများကို အသရေဖျက်ခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသည်
(၄:၁၁)။ ယခင်က စာဖတ်သူများကို အိမ်ထောင်ဖောက်သူများ၊ အပြစ်ရှိသူများ၊
နှစ်မျိုးစိတ်ရှိသူများ ဟု ပြင်းထန်စွာ ခေါ်ဆိုခဲ့ရာမှ ယခုမူ “ညီအစ်ကိုတို့” ဟူသော
ရင်းနှီးသော ခေါ်ဝေါ်မှုသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဤခေါ်ဝေါ်မှုကို ညီအစ်ကိုများကို
အသရေဖျက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်မိတ်ဆက်ရန် သုံးသည်။
အသရေဖျက်ခြင်းဆိုသည်မှာ မှားယွင်းသော စွပ်စွဲချက်များ (၁ပေ ၂:၁၂၊ ၃:၁၆) သို့မဟုတ်
တရားဝင်အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း (တောလည်ရာ ၂၁:၅) ဖြစ်သည်။
4:11–12.
Defamation and Censure. Unchecked desire does not seem to be the only cause of dissension among
James’s readers, but also the matter of defamation and censure. Here, again, we
are reminded that speech can be used for evil (3:1–12). Raging battles and wars
manifest themselves in slandering brothers and sisters (4:11). James’s previous
harsh address to his readers as adulterers and as sinners and double-minded
persons gives way now to the familiar address of “brethren” or “brothers and
sisters.” This terminology is used to introduce his counsel against slandering
others, referring to harmful speech of incorrect accusations (1 Pet. 2:12;
3:16) or questioning someone’s legitimate authority (Num. 21:5).
ယာကုပ်က
ညီအစ်ကိုတစ်ဦးကို ဝေဖန်ခြင်းသည် ပညတ်တော်ကို ဝေဖန်ခြင်းနှင့် တူညီသည်ဟု ဆိုသည်။
သူစိတ်ထဲထားသည်မှာ ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၆-၁၈ ဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကိုကို အသရေဖျက်ခြင်းသည်
အိမ်နီးချင်းကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်ရန် တောင်းဆိုချက်ကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု ယူဆသည်
(ယာကုပ် ၂:၈)။ ပညတ်တော်ကို တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ပညတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းခြင်းကို
ဆန့်ကျင်ထားသည်။ တရားစီရင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်အတွက်သာ ချန်ထားသည်၊ သူသည်
ကယ်တင်ခြင်းသမိုင်း၏ အစနှင့် အဆုံးတွင် ရပ်တည်တော်မူသည် (၄:၁၂၊ မဿဲ ၁၀:၂၈
နှင့်နှိုင်း)။ သူ၏အာဏာကို လုယူခြင်းသည် ပညတ်တော်ကို မနာခံသောကြောင့် ပညတ်ဖောက်သူ
ဖြစ်သွားစေသည်။ အထက်ပါ အငြင်းအခုန်အရ ယာကုပ်သည် ဘုရားအမှုတော်ကို ပြင်းထန်စွာ
ဆန့်ကျင်ဖောက်ဖျက်နေသူများကို အသင်းတော်မှ ခွဲထုတ်ခြင်းကို တားမြစ်သည်ဟု မဆိုလိုပါ
(၁ကော ၅:၁၁-၁၂၊ ၆:၁-၁၁ နှင့်နှိုင်း)။ ယာကုပ်၏ အသင်းတော်အတွင်း သဘောထားကွဲလွဲမှုများသည်
ထိန်းမထားသော လျှာဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ ကျိန်ဆဲခြင်း (၃:၁၀) နှင့်
အချင်းချင်း အပြစ်တင်ခြင်း (၄:၁၁-၁၂) ပါဝင်သည်။
James claims that criticism of a fellow believer
is tantamount to criticism of the law. He has in mind Leviticus 19:16–18. He
assumes that slandering a fellow believer contradicts the demand to love our
neighbors as ourselves (James 2:8). He contrasts judging the law with keeping
or performing it. Judgment is reserved for God, who stands at the beginning and
the end of redemptive history (4:12; cf. Matt. 10:28). To usurp His authority
makes one a lawbreaker, because the law is not obeyed. In light of the above
argument, we should not conclude that James is prohibiting the church body from
disfellowshiping those who are in flagrant disobedience to the word of God (cf.
1 Cor. 5:11–12; 6:1–11). The disputes in James’s community were conducted with
unrestrained tongue (James 3:1–12), including perhaps cursing (3:10) and
denunciations of one another (4:11–12).
၄:၁၃-၁၇။
ကုန်သည်များကို သတိပေးခြင်း။ ယခု ယာကုပ်သတိပေးသူများသည် ချမ်းသာသူများမဟုတ်၊
သို့သော် သူတို့၏ ခရီးစဉ်နှင့် စီးပွားရေးရေး မျှော်လင့်ချက်များက ချမ်းသာသော
ကုန်သည်တန်းစားကို ပြသသည်။ အပိုဒ် ၁၃ တွင် ကိုးကားထားသော စကားများသည် ဘယ်သွားမည်၊
ဘယ်တော့သွားမည်၊ မည်မျှကြာမည်၊ မည်မျှအမြတ်ရမည်ဟု ကြွားဝါသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်
ယုံကြည်စိတ်ရှိသူများ၏ စကားဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အစီအစဉ်များတွင်
ကျင့်ဝတ်မမှန်ကန်ခြင်း မရှိ၊ သို့သော် ယာကုပ်က ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လူမျိုးအတွက်
သူ၏အလိုတော်ကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ လောကီယုံကြည်စိတ်ဖြင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို
လိုက်စားသောကြောင့် ဤကုန်သည်များကို ဆူးစစ်သည်။ အသက်တာ၏ တိုတောင်းပြီး
ပျက်စီးတတ်ခြင်း အကြောင်းကို ဓမ္မဟောင်းတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသည် (ယောဘ ၇:၇၊
၉၊ ၁၆၊ ဆာလံ ၃၉:၅-၆၊ သုတ္တံ ၂၇:၁)။ ယာကုပ်က ဘုရားသခင်ကို အစီအစဉ်မှ ချန်ထားပြီး
ထိုအရာကို ကြွားဝါခြင်း၏ လူမိုက်ဆန်ခြင်းကို အာရုံစိုက်သည် (၄:၁၄)။ အသက်တာမှာ
“အငွေ့”၊ “မီးခိုးငွေ့” သို့မဟုတ် “မြူ” ဖြစ်သည်။ ဂရိစကားသည် မီးခိုး (ကမ္ဘာဦး
၁၉:၂၈) သို့မဟုတ် မီးခိုးတိမ် (တမန် ၂:၁၉) ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဤလူများသည်
ဘုရားသခင်ကို အစီအစဉ်မှ ချန်ထားရုံမျှမက ထိုအရာကို ကြွားဝါကြသည် (၄:၁၆)။ ထိုသို့
ကြွားဝါခြင်းသည် ဆိုးယုတ်သည်။
4:13–17.
Warning to Merchants. Those whom James now warns do not seem to be rich, but their travel
plans and business expectations portray them as belonging to the well-to-do
merchant class. The words quoted in v. 13 seem to be the words of
self-confident people who plan where they will go, when they will go, how long
they will stay, and how much profit they will make. There is nothing unethical
in such plans, but James rebukes these merchants because of their secular
self-confidence in pursuing their business in the face of the brevity and
transitory nature of life. The tenuousness of life is a recurring theme in the
OT (Job 7:7, 9, 16; Ps. 39:5–6; Prov. 27:1). James calls attention to the
foolishness of making plans apart from God, because life is a “vapor,” “wisp,
or “mist” (v. 14). The Greek term can refer to smoke (Gen. 19:28) or a cloud of
smoke (Acts 2:19). These people not only leave God out of their planning but
brag about it as well (James 4:15). Such boasting is evil (v. 16).
ယုံကြည်သူများသည်
ဘုရားသခင်သည် အသက်တာတွင် အချုပ်အခြာအာဏာရှိကြောင်း ဝန်ခံပြီး အစီအစဉ်ပြုရာတွင်
သူ၏အလိုတော်ကို သိရှိရန် သတိရှိရှိ ရှာဖွေရမည် (၄:၁၅)။ ယာကုပ်သည် ဘုရားသခင်၏
ကံကြမ္မာအုပ်ချုပ်မှုကို အသက်တာအားလုံးတွင် နာခံရန် မြှင့်တင်နေသောကြောင့်
ထိုသို့မလုပ်ခြင်းသည် အပြစ်မှုဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာက ကျူးလွန်သော အပြစ်မျှသာမက
ချန်လှပ်ထားသော အပြစ်များလည်း ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းသည် (မဿဲ ၂၅:၃၁-၄၆
နှင့်နှိုင်း)။ မှန်ကန်သောအရာကို သိရုံမျှမက—ဘုရားသခင်၏ အချုပ်ငွေ့အာဏာကို
သတိရခြင်း—သို့သော် အမှန်တကယ် ထည့်သွင်းမလုပ်ဆောင်ခြင်းသည် လူမိုက်ဆန်ရုံသာမက
အပြစ်ဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၄:၁၇)။
Instead, believers should acknowledge that God is
sovereign in life, and one should consciously seek to know His will when making
plans (v. 15). Since James is promoting submission to God’s providential
guidance in all of one’s planning, failure to do so is considered sin.
Scripture makes it clear that there are not only sins of commission but also
sins of omission (cf. Matt. 25:31–46). Simply knowing the right thing—namely,
being conscious of God’s sovereignty—but failing to actually incorporate Him into
planning is not just foolish or bad; it is sin (James 4:17).
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁-၆။
မြေပိုင်ရှင်များကို သတိပေးခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် ၄:၁၃-၁၇ ကဲ့သို့ “ယခုလာခဲ့၊
နားထောင်ကြလော့” (age nyn) ဟူသော
ခေါ်ဝေါ်မှုဖြင့် စတင်သည် (၄:၁၃၊ ၅:၁)။ ဤအပိုင်းနှစ်ခုစလုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့်
သူ၏လူမျိုးအတွက် သူ၏အလိုတော်ကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ စည်းစိမ်ရှာဖွေခြင်းကို
ရှုတ်ချသည်။ ဤအပိုင်းတွင် ယာကုပ်တိုက်ခိုက်သော ချမ်းသာသူများမှာ
မြေယာပိုင်ရှင်များဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄)။ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရခြင်း၏ အပြစ်များမှာ
ကိုယ်ကျိုးအတွက် စုဆောင်းထားသော စည်းစိမ် (အပိုဒ် ၂-၃)၊ အလုပ်သမားများကို
လိမ်လည်ခြင်း (အပိုဒ် ၄)၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ခံစားခြင်း (အပိုဒ် ၅)၊
ဖြောင့်မတ်သူများကို ဖိနှိပ်ခြင်း (အပိုဒ် ၆) တို့ဖြစ်သည်။
5:1–6.
Warning to Landlords. This section begins—as it did in 4:13–17—with the formula of address: age nyn (“come now” or “now listen”;
4:13; 5:1). Both of these sections condemn the pursuit of wealth that fails to
recognize the reality of God and His will for humanity. The rich whom James
attacks in this section are wealthy landowners (v. 4). The sins for which they
are attacked are their selfish hoarded wealth (vv. 2–3), the defrauding of
their workers (v. 4), their self-indulgent lifestyle (v. 5), and their
oppression of the righteous (v. 6).
“ငိုကြွေးကြ၊
အော်ဟစ်ကြလော့” ဟူသော အမိန့်သည် တပါးအမျိုးသားများ၏ တရားစီရင်ခြင်းကို
ငိုကြွေးခဲ့သော ပရောဖက်များကို သတိတရစေသည် (ဟေရှာယ ၁၅:၂-၃၊ ယေရမိ ၉:၁၊ ၁၃:၁၇)။
ယာကုပ် ၅:၂-၃ တွင် သတိပေးချက်သည် ယေရှု၏ သတိပေးချက်ကို နှိုင်းယှဉ်သည် (မဿဲ
၆:၁၉-၂၁) ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပျက်စီးနိုင်သော ဘဏ္ဍာမစုရန်။
ရွှေငွေသတ္တုများပင်လျှင်—မီးမခံနိုင်သော—နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် မခံနိုင်ရ
(ယာကုပ် ၅:၁၊ ၅၊ ၇)။ သို့သော် ယာကုပ်သည် စကားနှစ်ထပ်ကစားနေနိုင်သည်။ “သံချေး” (ios)
ဟူသော ဂရိစကားသည်
“အဆိပ်” (ios) နှင့်
အသံတူဖြစ်ပြီး လျှာကို ဖော်ပြရာတွင် ယာကုပ်သုံးခဲ့သည် (၃:၈)။ လျှာကို အဆိပ်နှင့်
ဖျက်ဆီးသော မီးကို နှိုင်းယှဉ်သကဲ့သို့ စည်းစိမ်သည်လည်း မီးလောင်သကဲ့သို့
သူတို့အသားကို စားမည် (အပိုဒ် ၃)။
The imperative to “weep and howl/wail” is
reminiscent of the prophets, who cried out against the judgments of the heathen
nations (Is. 15:2–3; Jer. 9:1; 13:17), while the warning in James 5:2–3
resembles Jesus’s warning in Matthew 6:19–21 not to collect and store treasures
on earth, where they may be destroyed. Even the metals of gold and
silver—generally impervious to rust—would not survive the coming judgment
(James 5:1, 5, 7). But James may also be playing on words here. The Greek word
for “rust” (ios) is homonymous with
the word for “poison” (ios), which
James uses to describe the tongue (3:8). Just as the tongue is likened to
poison and to destructive fire, so too is wealth, since it will eat their flesh
like a fire (v. 3).
၅:၄ ၏ နောက်ခံမှာ
အလုပ်သမားခများကို ချက်ချင်းပေးရန် ဓမ္မဟောင်းနိယာမဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၃၊
တရားဟောရာ ၂၄:၁၄-၁၅)။ ချမ်းသာသူများက ဆင်းရဲသောသူများကို ဖိနှိပ်ခြင်းသည်
လူ့သဘာဝတွင် အမြစ်တွယ်နေသည်ဟု ထင်ရပြီး ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင်လည်း ထိုနည်း ဖြစ်သည်။
ယာကုပ်သည် ရိုးရှင်းစွာ ပစ္စည်းကောင်းချီးများကို ခံစားခြင်းကို
ရှုတ်ချခြင်းမဟုတ်၊ မတရားရရှိသော စည်းစိမ်ဖြင့် ဇိမ်ခံပျော်ပွဲရွှင်ပျော်ခြင်းကို
ရှုတ်ချသည်။ “အသေသတ်ရန်နေ့” ဟူသော စကားစုသည် ချမ်းသာသူများက အသက်မဲ့စွာ
အမြတ်ထုတ်ခံရသော ဆင်းရဲသောသူများ၏ အချိန်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဤစကားစုသည်
ပွဲနေ့များကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်၊ တိရစ္ဆာန်များစွာ သတ်ပြီး အသားများစွာ စားသည်။
သို့မဟုတ် ဓမ္မဟောင်းကဲ့သို့ ဆိုးယုတ်သူများကို တရားစီရင်ရန် နောက်တစ်နေ့ကို
ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဟေရှာယ ၃၀:၂၅၊ ၃၄:၂၊ ယေရမိ ၁၂:၃)။ ရှုတ်ချခြင်း၏
အထွတ်အထိပ်တွင် ယာကုပ်က ချမ်းသာသူများသည် ဖြောင့်မတ်သူကို အပြစ်တင်ပြီး
လူသတ်ခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲသည် (အပိုဒ် ၆)၊ အသက်မဲ့မှုမှ အသက်မဲ့မှုကို ဖယ်ရှားခြင်းဟု
ဆိုလိုသည်။ အလုပ်သမားခများကို မပေးခြင်းသည် လူသတ်ခြင်းနှင့် တူပြီး အလုပ်သမားသည်
ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိ (၂:၆ နှင့်နှိုင်း)။
The specific background to 5:4 is the OT
principle of prompt payment of wages (Lev. 19:13; Deut. 24:14–15). It appears
endemic to human nature for the rich to oppress the poor, and the Greco-Roman
world was no exception. James condemns not the simple enjoyment of material
blessings but the sybaritic enjoyment of material wealth that has been acquired
in an unrighteous manner. The phrase in a “day of slaughter” (James 5:5) may be
referring to the moment of the poor being exploited/slaughtered by the rich who
have fattened themselves at their expense. The reference could also be to the
feast days, when many animals were slaughtered and people ate much meat. But
the phrase could also designate (as in the OT) the judgment day (Is. 30:25;
34:2; Jer. 12:3), perhaps suggesting the coming of another day of slaughter
against the wicked. In the climax of the denunciation, James accuses the rich
of having condemned and murdered the righteous (v. 6) in the sense of depriving
them of their livelihood. The withholding of wages from the laborer is
tantamount to murder, and the laborer is not in a position to resist (cf. 2:6).
၅:၇-၁၁။
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် စိတ်ရှည်ခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် ချမ်းသာသူနှင့် ဆင်းရဲသောသူ
အကြောင်းကို စိတ်ရှည်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိရန်နှင့် အသင်းတော်သဟဇာတဖြစ်ရန်
ခေါ်တော်မူခြင်းဖြင့် အနှစ်ချုပ်သည်။ စိတ်ရှည်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းသည်
စုံစမ်းခြင်းအတွက် သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည် (၁:၂-၃)။ ဤနေရာတွင် ယာကုပ်က
ခံနိုင်ရည်ရှိရန် နောက်ဆုံးကာလ အကြောင်းပြချက်ကို ပေးသည်။ ထာဝရဘုရား ကြွလာခြင်းသည်
နီးပြီ။ ခရစ်ယာန်များသည် ယေရှုပြန်ကြွလာပြီး ဖိနှိပ်ခံရသူများကို လွှတ်ပေးမည့်အထိ
စောင့်ရမည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် စိတ်ရှည်ခြင်းကို လိုအပ်သည်။ ယာကုပ်က
သန့်ရှင်းရာဌာနမြေရှိ ရာသီဥတုကို သုံးပြီး စိတ်ရှည်ခြင်းကို ဥပမာပေးသည်။
နွေဦးမိုးဦးက နွေဦးကြီးထွားမှုအတွက် ရေကို ပေးပြီး နောက်ပိုင်းမိုးချုပ်က
ကောင်းသော ရိတ်သိမ်းမှုကို အာမခံသည် (တရားဟောရာ ၁၁:၁၄၊ ယေရမိ ၅:၂၄၊ ယိုဝေလ
၂:၂၃-၂၄)။ စိတ်ရှည်ခြင်းကို လေ့ကျင့်နိုင်စွမ်းမှာ တရားစီရင်ခြင်းအချိန်
နီးကပ်လာပြီဟူသော ယုံကြည်ချက်တွင် တည်သည် (ယာကုပ် ၅:၈)။
5:7–11.
Faith and Patience. This section summarizes the theme of the rich and poor with the call to
patient endurance and community harmony. Patient endurance is the appropriate
response to testing (1:2–3). Here James gives the eschatological motivation for
endurance: the nearness of the coming of the Lord. Christians are to wait until
Jesus returns and sets the oppressed free. This hope will require patience.
James illustrates the concept of patience using the climate in the Holy Land.
The early spring rain provides groundwater for the spring growth, while later,
autumn rain secures a good harvest (Deut. 11:14; Jer. 5:24; Joel 2:23–24). The
power to exercise patience lies in the conviction of the imminence of the time
of judgment (James 5:8).
ပထမဦးစွာ ကြည့်လျှင်
“အချင်းချင်း မညည်းညူကြနှင့်” ဟူသော တိုက်တွန်းချက်သည် ဤအကြောင်းအရာနှင့်
မကိုက်ညီဟု ထင်ရသော်လည်း ဖိအားအောက်တွင် ညည်းညူခြင်း ဖြစ်တတ်သည်။ ယာကုပ်၏
စာဖတ်သူများ—ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းအောက်တွင် (၅:၁-၆)—သည်
အချင်းချင်း ဒုက္ခပေးတတ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂:၂၃၊ ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၈ နှင့်နှိုင်း)။
ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် ခံနိုင်ရည်ရှိမှု၏ ဥပမာအဖြစ် ယာကုပ်က ပရောဖက်များကို ညွှန်ပြသည်။
မည်သည့်ပရောဖက်များကို ရည်ညွှန်းသည်ကို မပြောထားသော်လည်း “ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ဖြင့်
ဟောပြောခဲ့သော” သူများကို စဉ်းစားနိုင်သည် (၅:၁၀)၊ ယေရမိကဲ့သို့ ကိုယ်လူမျိုးထံမှ
ဒုက္ခခံရသူ သို့မဟုတ် ထင်းလုံးဖြင့် အသတ်ခံရသူ ဟေရှာယ (ဟေဗြဲ ၁၁:၃၇၊
သမိုင်းစာအုပ်များတွင် ဖေ ၁၇ ကိုကြည့်)။ နောက်ထပ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှု ဥပမာတစ်ခုမှာ
ယောဘဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ယောဘကို ခံစားရသော မတရားမှုကို ဘုရားသခင်ထံ ညည်းတွားသော
စိတ်မရှည်သူအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည် (ယောဘ ၃)။ သို့သော် ယာကုပ်စိတ်ထဲထားသော
စိတ်ရှည်ခြင်းမှာ ဒုက္ခရင်ဆိုးတွင် ခံနိုင်ရည်ရှိမှုဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၅:၁၀)။
ထိုသို့သော ယောဘ၏ စိတ်ရှည်ခြင်းနှင့်အတူ ကောင်းချီးခံရသည် (၅:၁၁)။
ကောင်းချီးခံရခြင်းမှာ စိတ်ခံစားမှု မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ထံမှ ကျေးဇူးတော်ခံရသော
အခြေအနေဖြစ်သည် (၁:၁၂)။
At first glance, the exhortation to not grumble
against one another (v. 9) does not seem to fit in this context; however,
grumbling does occur when people are under pressure. James’s readers—under the
pressure of poverty and persecution (5:1–6)—might vent their frustration on one
another (cf. Ex. 2:23; Lev. 19:18). As an example of endurance amidst
suffering, James points to the prophets. Although we are not told what specific
prophets James had in mind, we may think of those “who spoke in the name of the
Lord” (5:10), like Jeremiah, who suffered hardship from his own people or
Isaiah, who appears to have died as a martyr by being sawed in two (Heb. 11:37;
cf. ST Feb. 17, 1898). One more example of perseverance is added: Job. In the
Bible, Job is portrayed as rather impatient as he complains to God about the
injustice he is suffering (Job 3). However, the kind of patience James had in
mind is not the passive kind but the persevering kind in the face of suffering
(James 5:10). It is accompanied by a blessing (5:11). Such was Job’s patience.
The blessedness, however, is not a subjective emotional feeling but an
objective state of favor with God (1:12).
၅:၁၂။
ကျိန်ဆိုခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်း။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် စိတ်ရှည်စွာ ဇွဲရှိရှိ
သည်းခံခြင်း၏ ပညတ်များ (၅:၇-၁၁) နှင့် ဆုတောင်းခြင်း၌ ဇွဲရှိရှိ သည်းခံခြင်း
(၅:၁၃-၁၈) တို့ကြကားတွင် တံတားတစ်ခုအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ဤတွင်
ကျိန်ဆိုခြင်းမပြုရန် အဆိုးဆုံး ပညတ်တစ်ခုနှင့် သမ္မာတရားကို ပြောရန်
အပြုသဘောဆောင်သော ပညတ်တစ်ခု ပါရှိသည်။ သမ္မာတရားကို လေးစားမှု မရှိသော
လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်သာ ကျိန်ဆိုခြင်း လိုအပ်သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် မိမိတို့ စကားကို
သမ္မာကျမ်းဖြစ်ကြောင်း အာမခံရန် အပိုကျိန်ဆိုမှုများကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ သူတို့၏
စကားများသည် လက်မှတ်ထိုးထားသော တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းနှင့် ယုံကြည်အားထားရသည့်အလား
ဖြစ်ရမည် (မဿဲ ၅:၃၄-၃၇ ကိုကြည့်ပါ)။ သမ္မာကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်
ကျိန်ဆိုခဲ့သော ကျိန်ဆိုမှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (တောလည်ရာ ၁၄:၂၃; ဟေဗြဲ ၃:၁၁၊ ၁၈;
၄:၃; ၆:၁၃၊ ၁၆; ၇:၂၁)၊ အချို့သော
အခြေအနေများတွင် ကျိန်ဆိုခြင်းကို ပညတ်ထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၉-၁၁)။
ဓမ္မဟောင်းပညတ်တရားများသည် ကျိန်ဆိုခြင်းကို တားမြစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ
ကျိန်ဆိုထားသည်ကို သစ္စာရှိရှိ ထိန်းသိမ်းရန် တောင်းဆိုထားသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၂)။
အနာဘတ်တစ်များကဲ့သို့သော ခရစ်ယာန်အချို့သည် ယာကုပ်၏ ထုတ်ပြန်ချက်ကို တရားရုံးတွင်
ကျိန်ဆိုခြင်းကို တားမြစ်ချက်အဖြစ် ယူဆကြသည်။ ဤနေရာတွင် ယာကုပ်သည် ခရစ်ယာန်တစ်ဦးက
ပြောပြီးသား စကားများထက် ကျော်လွန်သော စေတနာအလျောက် ကျိန်ဆိုမှုများကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။
5:12.
Oath Rejection. This verse serves
as a bridge between the imperatives of patient perseverance (5:7–11) and
perseverance in prayer (5:13–18). It contains a negative command not to swear
and a positive command to tell the truth. Swearing is necessary only in a
society where truth is not revered. Christians should abstain from taking
additional oaths to assure the truthfulness of their speech. Their words should
be as trustworthy as a signed legal document (see Matt. 5:34–37). The Bible
records oaths taken by God Himself (Num. 14:23; Heb. 3:11, 18; 4:3; 6:13, 16;
7:21), and in some cases the swearing of oaths was commanded (Ex. 22:9–11). The
OT laws did not prohibit oaths but demanded that a person be true to the oath
taken (Lev. 19:12). Some Christians, like the Anabaptists, have taken the
statement of James as a prohibition to take oaths in the courtroom. Here, James
most probably refers to voluntary oaths taken in addition to the verbal
statements already made by a Christian.
၅:၁၃-၁၈။
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်း။ အဖွင့်မေးခွန်းသည် ခံစားခဲ့ရသော ပရောဖက်များကို
ရည်ညွှန်းထားသည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ဤဒုက္ခသည် ဖြောင့်မတ်သူများကို ချမ်းသာသူများ၏
လက်ချက်ဖြင့် ခံစားရသော ဒုက္ခ (အပိုဒ် ၆) ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်၊
စီးပွားရေးဖိနှိပ်မှု ပါဝင်သည်၊ သို့မဟုတ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းမှုကြောင့်
ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒုက္ခလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော ဒုက္ခအတွက် ခရစ်ယာန်များသည်
ဆုတောင်းရမည်။ ပျော်ရွှင်နေပါက ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းသီချင်းဆိုကြပါစေ။
“သီချင်းဆိုခြင်း” ဟူသော ကြိယာပုံစံ၏ ဓမ္မသစ်တွင် သုံးကြိမ်ပါဝင်မှုအားလုံးသည်
ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်းကို ညွှန်ပြသည် (ရောမ ၁၅:၉; ၁ကိုရိန်သု ၁၄:၁၅;
ဧဖက် ၅:၁၉)။
5:13–18.
Faith and Prayer. The opening question is tied to the reference to the prophets who
suffered (v. 10). This suffering or trouble could refer to the suffering of the
righteous at the hands of the rich (v. 6), involving economic oppression, or
the suffering caused by physical illness. In response to such suffering,
Christians are to pray. If believers are cheerful, then let them sing. All
three NT occurrences of the verbal form “to sing” imply a song of praise to God
(Rom. 15:9; 1 Cor. 14:15; Eph. 5:19).
ဆုတောင်းရန်
တတိယအခြေအနေမှာ နာမကျန်းခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ “နာမကျန်း” ဟူသော စကားလုံးသည်
(ဘဝ၏ အပြည့်အဝ အားအင်မရှိခြင်း အဓိပ္ပာယ်လည်း ရှိနိုင်သည်) ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို
ထူမည်ဟူသော ထုတ်ပြန်ချက်နှင့် “အနာရောဂါပျောက်ကင်းစေမည်” ဟူသော စကားနှင့်
ဆက်စပ်နေသည် (အပိုဒ် ၁၅)၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာမကျန်းမှုကို ညွှန်ပြသည်။ astheneō
ကြိယာ
(“နာမကျန်းဖြစ်ခြင်း”) သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ အားနည်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းသောအခါ
အရည်အသွေးဖော်ပြချက်တစ်ခု ပါဝင်သည် (ဥပမာ ယုံကြည်ခြင်း၌ အားနည်းသူ၊ ရောမ ၁၄:၁;
သို့မဟုတ် အသိစိတ်၌
အားနည်းသူ၊ ၁ကိုရိန်သု ၈:၇)။ ယာကုပ်သည် နာမကျန်းသူများကိုသာ ဆုတောင်းရန်
တိုက်တွန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ အသင်းတော်၏ အကြီးအကဲများကို သူတို့အပေါ်
ဆုတောင်းပေးရန်နှင့် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ဖြင့် ဆီလိမ်းပေးရန် အကြံပြုထားသည် (အပိုဒ်
၁၄)။ အကြီးအကဲများသည် ယုံကြည်ခြင်း၌ ရင့်ကျက်မှုကြောင့် ယုံကြည်အားထားရပြီး
အသိအမှတ်ပြုခံရသော ဒေသခံအသင်းတော်များရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၁:၃၀;
၁၄:၂၃; ၁၅:၂)။ သို့ရာတွင်
အနာပျောက်ကင်းစေနိုင်သော တန်ခိုးသည် အကြီးအကဲများတွင် မဟုတ်ဘဲ ဆုတောင်းခြင်း၌
ရှိသည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်များသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ အတူတကွသဘောကို နားလည်စေသည်- အချင်းချင်း
ဆုတောင်းပေးခြင်း၊ အပြစ်ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းတို့ဖြင့်
ကျန်းမာခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ယေရှု၏ တပည့်များတွင် အနာပျောက်ကင်းရန်
ဆီလိမ်းခြင်း၏ ယာကုပ်၏ ညွှန်ကြားချက်သည် ယခင်ဥပမာများ ရှိခဲ့သည် (မာကု ၆:၁၂-၁၃)။
A third circumstance for praying is sickness (v.
14). The term “sick” (it can also mean “weak,” in the sense lacking the full
vitality of life) stands in conjunction with the statement that the Lord will
raise them up (v. 15) and the word “healed” (v. 16)—pointing to a physical
malady. When the verb astheneō (“to
be sick”) refers to spiritual weakness, it is accompanied by a qualifier (as in
“weak” in the faith; Rom. 14:1; or being weak in conscience; 1 Cor. 8:7).
James, rather than urging only those who are sick to pray, suggests that they
should ask for the elders of the church to pray over them and to anoint them
with oil in the name of the Lord (v. 14). The elders were people in the local
congregations who were trusted and recognized for their maturity of faith (Acts
11:30; 14:23; 15:2). However, the power to heal is invested in prayer, not in
the elders. These verses help us to understand the corporate nature of faith:
intercession, confession, and forgiveness to produce health. James’s mandate to
anoint with oil for healing has some precedents in Jesus’s disciples (Mark
6:12–13).
ဆီလိမ်းခြင်း၏
ရည်ရွယ်ချက်ကား အဘယ်နည်း။ ဆေးဖြစ်သလော၊ ကိုယ်တိုင်တန်ခိုး သီးသန့်ရှိသော
အခမ်းအနားဖြစ်သလော၊ သို့မဟုတ် သင်္ကေတသက်သက်ဖြစ်သလော။ ဆီသည် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန်
အသုံးပြပခဲ့သည် (လုကာ ၁၀:၃၄)၊ သို့ရာတွင် ဆေးကုသရန်သာ ရည်ရွယ်ပါက အကြီးအကဲများက
ဆီလိမ်းရန် အဘယ့်ကြောင့် လိုအပ်သနည်း။ ယာကုပ်က ဆီလိမ်းခြင်းကို ထာဝရဘုရား၏
နာမတော်ဖြင့် ပြုရမည်ဟု ဆိုသည်၊ ဆေးလိမ်းခြင်းသာမက ပိုမိုသော အဓိပ္ပာယ်ကို
ညွှန်ပြသည်။ ဤကျမ်းစာသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်သာ ပြုခွင့်ရှိသော ကိုယ်တိုင်တန်ခိုးရှိသည်ဟု
ယူဆသော အခရစ်ယာန်အခမ်းအနားဆိုင်ရာ နားလည်မှုကို ထောက်ခံမှု မပေးပါ။ ယာကုပ် ၅း၁၅
ကို သေဆုံးရန် ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်မှုသည် အလယ်ခေတ်တွင်သာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ယာကုပ်သည် မည်သည့်နာမကျန်းမှုအတွက်မဆို ဆဆီလိမ်းရန် အကြံပြုထားပြီး
အနာပျောက်ကင်းခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်နှင့် ဆက်စပ်ထားသည်၊ သေဆုံးရန် ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့်
မဟုတ်ပါ။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ဆီလိမ်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်အတွက်
ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် မကြာခဏ ဆက်စပ်နေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၈:၄၁)။ နာမကျန်းသူကို
ဘုရားသခင်အား ခန့်အပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အနာပျောက်ကင်းရန် ဆုတောင်းနေစဉ် ထာဝရဘုရား၏
ဝိညာဉ်တော် ရှိနေခြင်းကို သင်္ကေတပြုနိုင်သည်။ “ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ဖြင့်”
ဆုတောင်းခြင်း (ယာကုပ် ၅:၁၄) သည် ယေရှု၏ နာမတော်ဖြင့် တောင်းလျှင် အရာအားလုံးကို
ပြုပေးမည်ဟူသော ကတိတော်ကို သတိတရဖြစ်စေသည် (ယောဟန် ၁၄:၁၄)။
What is the purpose of the anointing? Is it
medicinal, sacramental, or symbolic? Oil was used to treat wounds (Luke 10:34),
but why should the elders do the anointing if its purpose was solely medical?
James tells us that the anointing should be done in the name of the Lord,
indicating more than just applying medical unguent. This text, however, offers
no support for the sacramental understanding of this procedure, according to
which only the priest has the authority to perform the rite. The association of
James 5:15 with preparation for death did not develop until the Middle Ages.
James recommends anointing in case of any sickness and associates it with the
process of healing—not with preparation for death. Anointing in the OT is often
associated with consecration to God’s service (Ex. 28:41). It could be that the
anointing symbolizes a consecration of the sick person to God or the presence
of the Spirit of the Lord during the prayer for healing. The prayer “in the
name of the Lord” (James 5:14) is reminiscent of Jesus’s promise to do anything
that is asked in His name (John 14:14).
ယာကုပ်ဖော်ပြသော
ဆုတောင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာတော်ကို ယုံကြည်သော ဆုတောင်းခြင်း
ဖြစ်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ ပေါလု၏ အမှုတွင်ကဲ့သို့ အနာပျောက်ကင်းရန် ဆုတောင်းမှုကို
အကြိမ်ကြိမ် ပြုလင့်ကစား ဖြည့်ဆည်းခြင်း မခံရပေ (၂ကိုရိန်သု ၁၂:၇-၉)။
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းသည် နာမကျန်းသူကို ကယ်တင်မည် (sōzō) ဟူသော ကြေညာချက်ကို
မည်သို့နားလည်ရမည်နည်း။ ဤကြိယာသည် နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်း (ရောမ ၅:၉-၁၀) သို့မဟုတ်
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနာပျောက်ကင်းခြင်း (မဿဲ ၉:၂၁-၂၂; မာကု ၃:၄; ၅:၂၃၊ ၂၊ ၃၄; ယောဟန် ၁၁:၁၂) ကို
ရည်ညွှန်းနိုင်ကြောင်း အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းအရာအရ ယာကုပ်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ
ပြန်လည်ကျန်းမာလာခြင်းကို ဆွေးနွေးနေသည်။ သို့ရာတွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ
အနာပျောက်ကင်းခြင်းကိုလည်း လျှော့တွက်၍ မရပါ၊ ယာကုပ်သည်
အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိုလည်း အာမခံထားသည် (အပိုဒ် ၁၆)။
The prayer mentioned by James needs to be a
prayer characterized by trust in God and in His supreme will since, as in
Paul’s case, the prayer for healing might not be granted even when the prayer
is offered multiple times (2 Cor. 12:7–9). What then are we to make of the
declaration that the prayer of faith will sōzō
the sick (James 5:15)? It is important to recognize that this verb can refer to
eschatological salvation (Rom. 5:9–10) or to physical healing (cf. Matt.
9:21–22; Mark 3:4; 5:23, 28, 34; John 11:12). Based on the context, James is
discussing physical restoration. The spiritual aspect of healing, however,
should not be underestimated; James also assures the person of forgiveness of
sins (v. 16).
အနာပျောက်ကင်းခြင်းနှင့်
ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် အကြီးအကဲများ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းပေါ်တွင်
မူတည်ပြီး နာမကျန်းသူ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းပေါ်တွင် မမူတည်သလော။
အဖြေသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့၏ အတူတကွသဘောတွင် တည်ရှိနိုင်သည်။
တစ်ဦးခံစားရသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခံစားရသည် (၁ကိုရိန်သု ၁၂:၂၆)။
ဤကျမ်းပိုဒ်သည် နာမကျန်းမှုနှင့် အပြစ်၏ ဆက်စပ်မှုအတိုင်းအတာကို
မေးခွန်းထုတ်စေသည်။ ဓမ္မသစ်သည် ထိုဆက်စပ်မှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသိအမှတ်ပြုသည်
(မာကု ၂:၁-၁၂; ၁ကိုရိန်သု
၁၁:၃၀)၊ သို့ရာတွင် မွေးရာပါမျက်စိကန်းသူ၏ အခြေအနေကို ဆွေးနွေးရာတွင် ယေရှုက
သတ်သတ်မှတ်မှတ် အခြေအနေတိုင်း၌ သတိထားရန် တိုက်တွန်းထားသည် (ယောဟန် ၉)။
နာမကျန်းမှုအားလုံးသည် ကိုယ်ပိုင်အပြစ်ကြောင့် မဟုတ်မနေပါ။
How is it that healing and forgiveness depend on
the faith and prayer of the elders and not on the faith and prayer of the sick
person? The answer may lie in the corporate nature of the people of God; when
one person suffers the whole body suffers (1 Cor. 12:26). This verse also
raises the question of the degree of connection between sickness and sin. The
NT seems to recognize such a connection to a certain degree (Mark 2:1–12; 1
Cor. 11:30), yet in discussing the situation of the man born blind in John 9, Jesus
urged caution in any specific situation. Not all sickness is the result of a
personal sin.
အသင်းတော်ကျန်းမာရန်အတွက်
အတူတကွ ဆုတောင်းခြင်းသည် အတူတကွ အပြစ်ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်း လိုအပ်သည် (ယာကုပ်
၅:၁၆)။ ဤတိုက်တွန်းချက်သည် ကိုယ်ကျခဲ့သော အပြစ်အားလုံးကို အပေါင်းအသင်းများအား
ဝန်ချတောင်းပန်ရန် မဟုတ်ဘဲ ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်ကို မဿဲ ၅:၂၄ တွင် အသုံးချခြင်းဖြစ်သည်၊
အသင်းသားများ အချင်းချင်း ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့်
အသင်းတော်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သက်ဆိုင်သော အပြစ်များ၊ ဥပမာ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခ (ယာကုပ်
၄:၁)၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဆိုးယုတ်စွာ ပြောဆိုခြင်း (၄:၁၁)၊ သို့မဟုတ် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး
ညည်းညူခြင်း (၅:၉) တို့တွင် ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်ဆိုင်ရာ အပြစ်များကို အတူတကွ
ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းနှင့် အချင်းချင်း ဆုတောင်းပေးခြင်းသည် အသင်းတော်ကို
ကျန်းမာစေသည်။
Corporate prayer requires corporate confession so
that the healing might be possible (James 5:16). This exhortation implies not a
confession of every sin one has committed to fellow believers but an
application of the teachings of Jesus in Matthew 5:24 that members should be
reconciled with one another. This is particularly the case in sins that involve
the body of believers, such as internal conflict (James 4:1), slander
(“speaking evil”) of someone else (4:11), or complaining about one another
(5:9). Corporate confession of corporate sins and prayer for one another heals
the church.
ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
စိတ်ရှည်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုကို ယောဘ၏ ဥပမာဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သလို (၅:၇-၁၁)၊
ဤအပိုင်းကို ဧလိယ၏ ဥပမာဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (အပိုဒ် ၁၇-၁၈)၊ ဧလိယကို သာမန်လူသား
တစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့ကလည်း လုပ်စထရာမြို့သားများအား
သူတို့ကို ဘုရားများမဟုတ်ဘဲ သူတိုပဲ သာမန်လူသားများဟု တောင်းပန်ခဲ့သည် (တမန်တော်
၁၄:၁၅)။ ယာကုပ်က ဧလိယသည် မိုးခေါင်ရန်သာမက မိုးရွာရန်ပါ ဆုတောင်းခဲ့ပြီး
မိုးခေါင်မှုသည် သုံးနှစ်ခွဲကြာခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြသည် (ယခင်မိုးရွာချိန်မှ
မိုးခေါင်ရေးရေးကာလအထိ ခြောက်လပါဝင်သည်၊ လုကာ ၄:၂၅ ကိုကြည့်ပါ)။
ကမ္မလ်တောင်ပေါ်တွင် ရင်ဆိုင်မှုအပြီး မိုးရွာရန် ဧလိယ ဆုတောင်းသောအခါ သူ၏
ကျွန်သည် ပင်လယ်ဘက်သို့ ခုနစ်ကြိမ် ကြည့်ရှုခဲ့ရပြီး မှကြီးမိုးရွာမှုမတိုင်မီ
ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခရောက်နေသော ယုံကြည်သူသည်လည်း ဆုတောင်းချက် ဖြည့်ဆည်းခံရမည်ကို
စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရပေမည်။
While the discussion of faith and patience
(5:7–11) ended with the example of Job, this section closes with the example of
Elijah (vv. 17–18), who is described as a common human being. The same applies
to Paul and Barnabas, who implored the citizens of Lystra to consider them not
as gods but as humans just like themselves (Acts 14:15). James clarifies that
Elijah prayed not only for the drought to end but also for it to begin and that
it lasted three and a half years (taking into consideration that the interval
from the previous rain to the drought was six months; cf. Luke 4:25). When
Elijah prayed for the rain to return after the showdown on Mount Carmel, his
servant had to look out to the sea seven times before the great downpour
finally occurred. Likewise, the believer in times of trouble may need to wait
and pray patiently before a prayer is answered.
၅:၁၉-၂၀
နိဂုံး
ယာကုပ်သည် မနာခံခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့်
နိဂုံးချုပ်သည်၊ စာတစ်စောင်၏ ပုံမှန်နိဂုံးပုံစံမဟုတ်ပါ။ သူ၏ “ညီအစ်ကိုတို့” ဟူသော
တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုမှုဖြင့် လမ်းမှားသို့ တမင်သွေဖည်ပြီး သမ္မာတရားမှ
ထွက်ခွာသွားသူတိုင်းအတွက် အသင်းတော်တွင် တာဝန်ရှိကြောင်း ထားရှိသည်။ မည်သူမဆို
ထိုသူကို ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်စေသူသည် အပြုသဘောဆောင်သော အကျိုးရလဒ်များ ရရှိမည်။
ယာကုပ် ၅:၂၀ သည် အနည်းငယ် မရေရာပါ။ ကယ်တင်ခံရသော ဝိညာဉ်နှင့် ဖုံးအုပ်ခံရသော
အပြစ်သည် အဘယ်သူ၏ဖြစ်သနည်း။ နောင်တရပြီး ယခင်လမ်းမှားခဲ့သူ၏ ဖြစ်သလော၊ သို့မဟုတ်
ပြန်လှည့်စေသူ၏ ဖြစ်သလော။ ဝိညာဉ်ကယ်တင်ခံရပြီး အပြစ်ဖုံးအုပ်ခံရသူသည် ဘုရားသခင်ထံ
ပြန်လှည့်လာသော အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်နိုင်ခြေပိုများသည်။ လူဆုံးမသူသည်
အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရပြီးသားဟု ယူဆထားသည်။ အပြစ်များကို
ဖုံးအုပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ဖယ်ရှားခြင်း၊
သို့မဟုတ် ပျောက်ကွယ်စေခြင်း ဖြစ်သည် (ဆာလံ ၃၂:၁; ၈၅:၂ ကိုကြည့်ပါ)။
5:19–20
Conclusion
James concludes with an exhortation to refrain from disobedience—not with
an epistolary-styled ending. With another direct address to his “brethren” or
“brothers and sisters,” he places responsibility on the congregation for every
erring person, who willfully disobeys and departs from the truth. Whoever helps
a person to turn back to God will meet positive consequences. James 5:20 is
somewhat ambiguous. Whose soul is saved and whose sin is covered? Is it the
repentant, formally erring person or the one who turns him or her back? It is
more likely that the soul or person saved and the sins covered is referring to
the sinner turned back to God. The one who reclaims the lost is assumed to have
already experienced the forgiveness of sins. The covering of sins does not mean
that sins are hidden or concealed but signifies forgiving, removing, or
eliminating them (cf. Pss. 32:1; 85:2).
ယာကုပ်စာသည်
စာပုံစံဖြင့် တရားဟောခြင်းနှင့် တူပါက၊ ဤနောက်ဆုံးကျမ်းပိုဒ်များသည် သင့်လျော်သော
နိဂုံးဖြစ်သည်။ စာဖတ်သူသည် ယာကုပ်ဆွေးနွေးခဲ့သော အရာများကို ကျင့်ရုံသာမက
အခြားသူများလည်း ကျင့်ကြံစေရန် စိုးရိမ်ရမှုရှိရမည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် သူတို့၏
နှလုံးသားများကို ထာဝရဘုရား ကြွလာခြင်းအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်စေမည် (၅:၈)။ ယခုအခါ
ထာဝရဘုရား ကြွလာတော်မမှီ စိတ်ရှည်ရမည် (၅:၇-၈)။
If James is something like a sermon in epistolary
form, then these last verses are an appropriate conclusion. The reader should
not only do the things discussed by James but also be concerned that others do
them also. In so doing, their hearts will be established in preparation for the
coming of the Lord (5:8). For now, they are to be patient until that time
(5:7–8).
No comments:
Post a Comment