အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
၁ ယောဟန်
1 JOHN
နိဒါန်း
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ယောဟန်၏ ပထမစာ၏ အစောဆုံး ရှိရှိရင်းစွဲ ဂရိ ခေါင်းစဉ်မှာ “ယောဟန် အ” (ယောဟနု အ) ဖြစ်ပြီး၊ အရေးကြီးသော စတုတ္ထ ရာစုနှစ် လက်ရေးမူ နှစ်ခုဖြစ်သော ကိုဒက်စ် ဆီနိုင်တီကပ်စ် နှင့် ကိုဒက်စ် ဗတိကန်နပ်စ် တွင် စာနောက်ဆက်တွဲအဖြစ် ပါဝင်သည်။ နောက်ပိုင်း လက်ရေးရေးသူများက ခေါင်းစဉ်ကို ပိုမို ဖော်ပြချက်ရှိစေရန် ချဲ့ထွင်ခဲ့ပြီး၊ “ယောဟန်၏ ပထမစာ”၊ “သန့်ရှင်းသော တမန်တော် ယောဟန်၏ ပထမစာ”၊ “ဣဝံဂေလိဆရာ နှင့် တမန်တော် ယောဟန်၏ ပထမစာ” နှင့် “သန့်ရှင်းသော တမန်တော် ယောဟန်၏ ကက်သလစ် စာ” ကဲ့သို့ ခေါင်းစဉ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ခေါင်းစဉ်တွင် “ကက်သလစ်” (“တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ”) ပါဝင်ခြင်းသည် စာကို အသင်းတော်တွင် မည်သို့ နားလည်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ စာကို သတ်မှတ်ထားသော အသင်းတော်တစ်ခုတည်းကို မရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ဤစကားလုံးကို တွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစာသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ အထွေထွေ သို့မဟုတ် ကက်သလစ် စာများထဲမှ တစ်စောင် (ပေတရု၊ ယောဟန်၊ ယာကုပ် နှင့် ယုဒ စာများ) ဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်ယာန် အားလုံးအတွက် အထွေထွေ အသုံးချနိုင်သော မက်ဆေ့ချ်ရှိသည်။
Title
and Authorship. The earliest extant Greek title of John’s first letter
is “of John A” (iōannou a), which
occurs as a postscript in the two important fourth century manuscripts Codex
Sinaiticus and Codex Vaticanus. Later scribes expanded the title to make it
more descriptive, resulting in titles like “John’s First Epistle,” “First
Epistle of the Holy Apostle John,” “First Epistle of the Evangelist and Apostle
John,” and “Catholic Epistle of the Holy Apostle John.” The inclusion of
“catholic” (“universal”) in the last title reveals how the letter was perceived
in the church. The word was attached to the letter because it is not addressed
to any specific church. It is one of the General or Catholic Epistles of the NT
(the epistles of Peter, John, James, and Jude), meaning that its message was
generally applicable to all Christians.
တင်းကျပ်စွာ ဆိုရလျှင် ၁ ယောဟန်သည် အမည်မဖော်ပြထားသော စာ ဖြစ်သည်။ စာတစ်စောင်လုံးတွင် ရေးသားသူက ကိုယ်တိုင်ကို မိတ်ဆက်ခြင်း မရှိသလို ပရိသတ်အကြောင်းကိုလည်း မဖော်ပြပေ။ သို့ရာတွင် အစောပိုင်း အသင်းတော် ခမည်းတော်များက စာကို ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့ကြပြီး အစောပိုင်းကတည်းက—ခြွင်းချက်အချို့ ရှိသော်လည်း—စတုတ္ထ ဧဝံဂေလိ ရေးသားသူ တမန်တော် ယောဟန်မှ ရေးသားခဲ့သည်ဟု အများအားဖြင့် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယောဟန် ဧဝံဂေလိနှင့် ၁၊ ၂ နှင့် ၃ ယောဟန်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက အသုံးအနှုန်းနှင့် အယူအဆများတွင် ဆင်တူမှု များစွာ တွေ့ရှိရပြီး တူညီသော ရေးသားသူမှ ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤဆင်တူမှုများတွင် ထူးခြားသော အသုံးအနှုန်းနှင့် အတွေးအခေါ်များဖြစ်သော “အလင်း” နှင့် “အမှောင်” (၁ ယောဟန် ၁:၇-၁၀။ ယောဟန် ၁:၄-၅။ ၃:၁၉-၂၁)၊ ဘုရားသခင်မှ “မွေးဖွားခြင်း” (၁ ယောဟန် ၂:၂၉။ ၃:၉။ ယောဟန် ၁:၁၃)၊ “ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရှင်” (၁ ယောဟန် ၄:၁၄။ ယောဟန် ၄:၄၂) နှင့် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်း (၁ ယောဟန် ၂:၃။ ယောဟန် ၁၄:၁၅) တို့ ပါဝင်သည်။ ကွဲပြားမချက်များလည်း တွေ့ရသော်လည်း ဤများသည် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ပရိသတ် ကွဲပြားမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၁ ယောဟန်တွင် တမန်တော် ဆယ့်နှစ်ပါး မျက်မြင်သက်သေ အဖြစ် သွယ်ဝိုက်စွာ ရည်ညွှန်းချက်တွင် ရေးသားသူ ပါဝင်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းသည်လည်း တမန်တော် ယောဟန်မှ ရေးသားသူ ဖြစ်ကြောင်း ငြင်းခုံချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။
Strictly speaking, 1 John is
anonymous. Nowhere in the entire letter does the author introduce himself, nor
does he inform us about his audience. Yet the letter was well-known by the
early church fathers and from early on—with some exceptions—was commonly
attributed to the Apostle John, the author of the Fourth Gospel. A comparison
of the Gospel of John with 1, 2, and 3 John reveals numerous similarities in
vocabulary and concepts, suggesting that the same author likely wrote them.
These similarities include, among others, distinctive terminology and ideas
like “light” and “darkness” (1 John 1:7–10; John 1:4–5; 3:19–21), being “born”
of God (1 John 2:29; 3:9; John 1:13), “the Savior of the world” (1 John 4:14;
John 4:42), and keeping His commandments (1 John 2:3; John 14:15). We also find
differences, but these are largely due to their different objectives and
audiences. The indirect reference in 1 John to the twelve apostles as
eyewitnesses, among whom the author includes himself, also provides an argument
in favor of John the apostle as author.
ရက်စွဲ။ မှားယွင်းသော ဆရာများ၏ အယူဝါဒများသည် ပထမ ရာစုနှစ် နောက်ဆုံး အပိုင်းရှိ အခြေအနေနှင့် ကောင်းစွာ ကိုက်ညီပြီး ၃ ယောဟန်တွင် ဒီယောတြေဖက်စ် အာဏာ လုယူပြီး တမန်တော်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သော ပြဿနာလည်း ပါဝင်သည်။ ဤသည်မှာ ယောဟန် စာများကို ပထမ ရာစုနှစ် အစောပိုင်း ၉၀ ခန့်တွင် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်စေပြီး ဓမ္မသစ်ကျမ်း ကဏ္ဍတွင် နောက်ဆုံး ရေးသားခဲ့သော မှတ်တမ်းများထဲ ပါဝင်စေသည်။
Date. The doctrines
of the false teachers fit quite well into a situation toward the end of the
first century, as does the problem in 3 John with Diotrephes, who usurped power
and opposed the apostle. This would place the writing of the Johannine letters
sometime in the early 90s of the first century, making these letters some of
the last documents written in the NT Canon.
နောက်ခံ။ ယောဟန် ရေးသားခဲ့သော ဘာသာရေး နောက်ခံကို တိကျစွာ သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ သူ ရေးသားခဲ့သော အသင်းတော်များသည် အထူးသဖြင့် ယေရှု၏ သဘောသဘာဝနှင့် ပတ်သက်၍ ဓမ္မပညာ ပဋိပက္ခများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ ဆန့်ကျင်သူများသည် ယခင် ခရစ်ယာန်များ (၁ ယောဟန် ၂:၁၉) ဖြစ်ပြီး အခြားအရာများထဲတွင် ယေရှုသည် ခရစ်တော်၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဖြစ်ကြောင်း ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည် (၂:၂၂)။ ခရစ်တော် ကြွလာခဲ့ကြောင်း ငြင်းပယ်ခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူ့ဇာတိခံယူ၍ ကြွလာခဲ့ကြောင်း ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည် (၄:၂-၃)။ ခရစ်တော်၏ စစ်မှန်သော ဇာတိခံယူခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပုံရသည်။ ယောဟန်က တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အစောပိုင်း ခရစ်ယာန် လှုပ်ရှားမှုများကို ရှာဖွေရာတွင် အလားတူဆုံးမှာ ဒေါကေးတီဇင် ဖြစ်သည်။ ဒေါကေးတီဇင် ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ဂရိ ကြိယာ ဒိုကိန် (“ထင်ရှားသယောင်”၊ “ပုံပေါက်သယောင်”) မှ လာသည်။ ဒေါကေးတီဇင်သည် ခရစ်တော်တွင် စစ်မှန်သော လူ့ခန္ဓာ မရှိကြောင်း—လူ့ပုံစံသာ ရှိကြောင်း သင်ကြားခဲ့သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပစ္စည်းသည် ဆိုးယုတ်သည်ဟု ပလေတို အတွေးအခေါ်အပေါ် အခြေခံ၍ ဘုရားသခင်သည် ရုပ်ခန္ဓာ ခံယူမည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ္ဆေ ဖြစ်ရမည်ဟု ဆင်ခြန်ခဲ့ကြပြီး စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ် မရှိလျှင် ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခလည်း ထင်ရှားသယောင်သာ ဖြစ်မည်။ ဒေါကေးတီဇင်သည် ဒုတိယ ရာစုနှစ် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်သော်လည်း ယောဟန် ခေတ်တွင် ခရစ်ယာန်အချို့အကြား အခြေခံ အတွေးအခေါ်များ ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်ပုံရသည်။ တမန်တော်သည် စစ်မှန်သော ဇာတိခံယူခြင်း မရှိလျှင် ကယ်တင်ခြင်း မရှိကြောင်း နားလည်ပြီး ယေရှုသည် လူ့ဇာတိခံယူ၍ ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဖြစ်ကြောင်း ပြင်းထန်စွာ ငြင်းခုံခဲ့သည်။
Backgrounds. It is difficult
to establish the religious background against which John wrote. The churches to
which he wrote faced theological conflicts, particularly related to the nature
of Jesus. The opponents were former Christians (1 John 2:19) who, among other
things, denied that Jesus was the Christ, the Son of God (2:22). They
apparently did not deny that the Christ had come, but they denied that He came
in human flesh (4:2–3). They seemed to have rejected the real incarnation of
the Christ. When we look for early Christian movements promoting ideas similar
to those attacked by John, the closest is Docetism. The term Docetism comes
from the Greek verb dokein (“to
seem,” “to have the appearance of”). Docetism taught that Christ did not have a
real human body—that He was human only in appearance. Building on the platonic
idea that physical matter was evil, they could not believe that God would
assume a material body. His body, they reasoned, must have been a phantasm—and
without a real body His suffering would also have been only apparent. Although
Docetism was a phenomenon of the second century, it seems that some of its
basic ideas were already present among some Christians in the time of John. The
apostle realized that without a real incarnation there is no salvation and
strongly argued that Jesus was unquestionably the Son of God in human flesh.
ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ယောဟန် စာများ၏ ဓမ္မပညာသည် ခမည်းတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ သားတော် ယေရှု ခရစ်တော်အကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဇာတိခံယူခြင်း အယူဝါဒသည် ဤဓမ္မပညာ၏ ဗဟိုချက်တွင် ရှိပြီး မှားယွင်းသော ဆရာများက တိုက်ခိုက်နေသော ယုံကြည်သူများ၏ နှလုံးသားတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဇွဲရှိမှုကို ထည့်သွင်းရန် ရှာဖွေသည်။ ခမည်းတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်နှင့် ယုံကြည်သူများအတွက် အရေးကြီးမှုကို အလေးပေးသည်။
Theology
and Purpose. The theology of the epistles of John is about the Father and His Son,
Jesus the Christ. The doctrine of the incarnation is at the very center of this
theology, seeking to instill hope and perseverance in the hearts of believers
who were under attack by false teachers. The emphasis is on the work of God
through His Son and on its significance for believers.
၁. ခမည်းတော်။ ဘုရားသခင်ဟူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြရန် ယောဟန်က သုံးသော အယူအဆများသည် ကိုယ်ကျင့်တရား သက်ရောက်မှု ရှိသောကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အထူးအရေးကြီးသော နှစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်သည် အလင်း ဖြစ်သည် (၁:၅) နှင့် ဘုရားသခင်သည် ချစ်ခြင်း ဖြစ်သည် (၄:၈) တို့ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် အလင်း နှင့် အမှောင်ကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြပြီး ဘုရားသခင်ကို အလင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို အမှောင်နှင့် ဖော်ပြသည်။ အမှောင်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ အမှန်တရားနှင့် ဆက်ဆံရေး ကင်းမဲ့သော ဘဝ ဖြစ်သည် (၁:၆) နှင့် မုန်းတီးခြင်းဖြင့် သွင်ပြင်လက္ခဏာ ရှိသည် (၂:၉)။ ထိုသူမျိုးသည် အမှောင်ထဲ လျှောက်လှမ်းပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် ဦးတည်ချက် မရှိကြပေ—ဘဝတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ကြသည် (၂:၁၁)။ ဘုရားသခင်သည် အမှောင်ထဲ ချုပ်နှောင်းခံ လူသားများအတွက် အလင်း၏ တစ်ခုတည်းနှင့် အထူး အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ အလင်းအဖြစ် ကိုယ်တော်သည် သားတော်အားဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို ထင်ရှားစေခဲ့ပြီး တမန်တော်များမှ မြင်တွေ့ ကြားသိခဲ့သော ဘဝ၏ နှုတ်ကပတ်တော် ဖြစ်သည် (၁:၁-၃)။ အလင်းသည် သားတော်အားဖြင့် ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝကို အလင်းပေးသော ဘဝ၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် ဘုရားသခင်ကို ရည်ညွှန်းပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် အလင်းထဲ ရှိနေခြင်း—ဘုရားသခင်တွင် နေခြင်း—ဆိုသည်မှာ အချင်းချင်း ဆက်ဆံရေး ရှိခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အားဖြင့် အပြစ်အားလုံးမှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း ခံရခြင်း ဖြစ်သည် (၁:၇)။ စစ်မှန်စွာ အလင်းရောင် ရရှိသော ဘဝတွင် မုန်းတီးခြင်း မရှိဘဲ အခြားသူများနှင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပြည့်စုံသော ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ရှိသည်။
1.
The Father. The concepts used by John to describe who God is were probably chosen
because they carry ethical implications. Two of them are particularly
important, namely, God is light (1:5) and God is love (4:8). John contrasts
light and darkness and identifies God with light and His antagonist with
darkness. Darkness is an existence deprived of fellowship with God and His
truth (1:6) and is characterized by hatred (2:9). Such persons walk in darkness
and are consequently disoriented—they lack hope in their lives (2:11). God is
the only and exclusive source of light for humans, who are imprisoned in
darkness. As light, He has made Himself known through the Son, the Word of life
manifested and seen by the apostles (1:1–3). Light seems to refer to God as the
Source of life that, through the Son, illuminates the life of believers.
Therefore, to exist in the light—abiding in God—means to have fellowship with
one another and to have been cleansed from all sin through God’s Son (1:7). In
the truly enlightened life, there is an absence of hatred and a fullness of
union with others and God.
“ဘုရားသခင်သည် ချစ်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ ထိုက်တန်မှု မရှိသော ကျေးဇူးတော်၏ နက်နဲမှုထဲ ဆောင်ကြဉ်းသည်။ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် သားတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသက်ကို စွန့်ခဲ့ရာ၌ ထင်ရှားစေခဲ့သည် (၃:၁၆)။ တကယ်တော့ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်း—ကိုယ်တော်၏ သဘောသဘာဝနှင့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး—ကို ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ထင်ရှားစေခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို ကမ္ဘာထဲ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တော်အားဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည် (၄:၉)။ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းသည် ဘဝ အယူအဆနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် ကယ်တင်ပြီး ထောက်မပေးသည်။ အလင်းနှင့် ချစ်ခြင်း ပုံရိပ်များကို ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ရှင်းလင်းရန် တွဲဖက်ထားသည် (၄:၁၄)။ ဤချစ်ခြင်း၏ သဘောသဘာဝမှာ ထိုက်တန်မှု မရှိသော ပစ်မှတ်များဆီသို့ ရွေ့လျားပြီး သခင်ဘုရားကို ချစ်နိုင်ခင် ပထမဆုံး လွှမ်းမိုးသည် (၄:၁၀)။ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းသည် ပစ်မှတ်များ၏ တန်ဖိုးကို ထည့်သွင်း မစဉ်းစားသော လုပ်ရပ်များတွင် ထင်ရှားခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်လာစေခဲ့သည် (၃:၁)။ ဤဓမ္မပညာကို ယောဟန်က အသင်းတော် ဘဝတွင် အသုံးချပြီး သူ၏ တိုက်တွန်းချက်များ၏ အခြေခံ ဖြစ်လာသည်။
“God is love” takes us into the
mystery of unmerited grace. The love of God is made known to us by the cross,
where the Son of God laid down His life for us (3:16). In fact, the love of
God—His very nature and character—was manifested toward us, in that God sent
His Son into the world so that we would live through Him (4:9). Divine love
saves and sustains by being directly connected to the concept of life. The
image of light and love are brought together to clarify the significance of
divine love (4:14). The nature of this love is such that it moves toward
unworthy subjects and embraces them before they can embrace the Lord (4:10).
Divine love manifested itself in actions that did not consider the value of its
objects but that constituted the actions of divine love into God’s children
(3:1). This theology is applied by John to the life of the church and becomes
the grounds for his exhortations.
ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ သားတော်၏ ကြီးမြတ်သော သေခြင်းတွင် ထိုချစ်ခြင်းကို ထင်ရှားစေခဲ့သောကြောင့် ယောဟန်က “ကျွန်ုပ်တို့လည်း အချင်းချင်း ချစ်သင့်သည်” ဟု ဆိုသည် (၄:၁၁)။ ဘုရားသခင်နှင့် အခြားသူများအပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ချစ်ခြင်းသည် အပြစ်ရှိသော လူသားများတွင် သဘာဝကျသော အရာ မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။ ဤချစ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်မှ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်မှ လာပြီး ဘုရားသခင်မှ မွေးဖွားခဲ့ချိန်တွင်သာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖြစ်သည် (၄:၇)။ ထို့ကြောင့် ချစ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်တွင် နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား ဝိညာဉ်တော် ပေးခဲ့သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တော်နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနေကြောင်း သိကြသည် (၄:၁၂-၁၃)။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်အပေါ် ချစ်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းတွင်လည်း ထင်ရှားသည် (၅:၃)။ ယောဟန်သည် ချစ်ခြင်း အကြောင်းကို သီးခြား ဓမ္မပညာ အလှည့်အပြောင်း ပေးသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများကို ချစ်နေကြောင်း သိနိုင်သည်ဟု ဆိုချိန် ဖြစ်သည် (၅:၂)။ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ချစ်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းသည် အခြားသူများကို စစ်မှန်စွာ ချစ်ကြောင်း သက်သေ ဖြစ်သည်။
Since God loved us and manifested
that love in the magnificent death of His Son, John says, “we also ought to
love one another” (4:11). Our love for God and for others is not natural to
sinful human beings but is a gift of the Spirit. This love is of God; it comes
from Him and is ours only when we are born of God (4:7). Therefore to love is
to abide in God, and we know that we are in union with Him because He has given
us the Spirit (4:12–13). But love for God also manifests itself in keeping His
commandments (5:3). John gives the topic of love a particular theological twist
when he states that we can know that we are loving the children of God when we
love God and observe His precepts (5:2). Our love and obedience to God is
evidence that we genuinely love others.
၂. ဘုရားသခင်၏ သားတော်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးကို ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ထင်ရှားစေသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ယောဟန်အရ ဘဝ၏ လက်ဆောင်ပင်လျှင် ဘုရားသခင်၏ သားတော်—ယေရှု ခရစ်တော် (ခရစ်။ ၂:၂၂။ ၅:၂) အမှုတော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖြစ်သည်။ သားတော် မရှိလျှင် ခမည်းတော် မရှိပေ၊ အကြောင်မှာ သူတို့ ခွဲမရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ယေရှု၊ ခရစ်တော် နှင့် ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဟူသော အမည်များကို အလေးပေးပြီး ဘုရားသခင် ဧကန်စင်စစ် လူ ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း—စစ်မှန်သော လူ ဖြစ်ကြောင်း (၄:၂) ဖော်ပြသည်။ ကိုယ်တော် မရှိလျှင် ထာဝရ အသက် ကျွန်ုပ်တို့၏ မဖြစ်နိုင်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်း ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ထင်ရှားမည် မဟုတ်ပေ။ အမှောင်/သေခြင်းမှ အသက်ဆီသို့ မကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့ပေ (၃:၁၄)။ ဇာတိခံယူခဲ့သော သခင်ဘုရား၏ ယဇ်ပူဇော်သော သေခြင်းအားဖြင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့ အသက် ရရှိခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ စာသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော် နာမတော်ကို ယုံကြည်သူများအတွက် ဖြစ်ပြီး ထာဝရ အသက် ရှိကြောင်း သိနိုင်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ဆက်လက် ယုံကြည်ရန် ဖြစ်သည် (၅:၁၃)။ သူတို့ ယုံကြည်ပြီးဖြစ်သော်လည်း ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဖြစ်ကြောင်း ဆက်လက် ယုံကြည်ရန် တိုက်တွန်းခံကြရသည် (၄:၁၅) နှင့် ကိုယ်တော်တွင် နေရန် (၂:၂၄)။ ကိုယ်တော်အားဖြင့်သာ ကမ္ဘာနှင့် အပြစ်ကို အနိုင်ရရှိနိုင်သည် (၃:၉။ ၄:၄။ ၅:၄-၅)။
2.
The Son of God. The Son of God is the means by which God’s love and
power are manifested to us. According to John, the very gift of life is ours
through the work of the Son of God—Jesus the Messiah (the Christ; 2:22; 5:2).
If we do not have the Son, we do not have the Father, because they are
inseparable. John emphasizes the titles Jesus, the Messiah, and the Son of God
to indicate that God indeed became human—a real human being (4:2). Without Him,
eternal life would not be ours and the love of God would not have been
manifested to us. We would not have passed from darkness/death to life (3:14).
It is only through the sacrificial death of the incarnated Lord that we have
life. John’s epistle is for those who believe in the name of the Son of God, so
that they can know that they have eternal life and continue to believe in the
Son of God (5:13). They already believe, but they are exhorted to continue to
believe that Jesus is the Son of God (4:15) and to abide in Him (2:24). Only
through Him can they overcome the world and sin (3:9; 4:4; 5:4–5).
၃. ချစ်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်။ ခမည်းတော်နှင့် သားတော်၏ ချစ်ခြင်းတွင် ရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်သော အတိုင်းအတာ ရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပြည့်စုံခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး တရားစီရင်ချိန်တွင် အာမခံချက် ပေးကာ ကျွန်ုပ်တို့ နှလုံးသားမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို နှင်ထုတ်သည် (၄:၁၇-၁၈)။ တရားစီရင်ချိန်တွင် အပြစ်ကင်းစင်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ချစ်ခြင်းအပေါ် ခိုင်မာစွာ တည်ထောင်ထားသည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် ခိုင်မာသည်၊ အကြောင်မှာ ခမည်းတော်၏ အမှုတော်အပေါ် တည်ထောင်ထားပြီး သားတော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု၊ အပြစ် ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ မွေးဖွားခြင်း အသစ်၊ ဝိညာဉ်တော် နှင့် ကယ်တင်ခြင်း ယူဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဇာတိခံယူခြင်း မရှိလျှင် ဤအရာများ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
3.
Love and Hope. The love of the Father and the Son also has a
forward-looking dimension. God’s love has been consummated in us and this gives
us assurance in the final judgment and expels fear from our hearts (4:17–18).
The hope of full acquittal in the judgment is solidly established by the love
of God for us. This hope is firm because it is built on the work of the Father,
who through the Son brought us cleansing, forgiveness of sin, new birth, the
Spirit, and salvation. Without the incarnation, none of these would have been
possible.
သားတော်တွင် နေရန် တစ်ခုတည်းသော လှုံ့ဆော်မှုများထဲမှ တစ်ခုမှာ ခရစ်တော် ကြွလာချိန်တွင် ထာဝရ အသက် မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည် (၂:၂၈)။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် ယုံကြည်သူများ၏ လက်ရှိ အတွေ့အကြုံကို သက်ရောက်ပြီး ပြောင်းလဲစေသည်။ သူတို့သည် သားတော်၏ ထင်ရှားခြင်းကို မျှော်လင့်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေထိုင်ကြသည်၊ ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်တော်နှင့် တူမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်ကို ရှိသည်အတိုင်း မြင်ရမည် (၃:၂)။ ဤဘုန်းကျက်သရေ မျှော်လင့်ချက် ပိုင်ဆိုင်သူများသည် ခရစ်တော် စင်ကြယ်သည်အတိုင်း ကိုယ်တိုင် စင်ကြယ်စေသည် (၃:၃)။
One of the motivations given for
abiding in the Son is the hope of eternal life at the coming of Christ (2:28).
This hope impacts and transforms the present experience of believers. They live
expecting and anticipating the revelation of the Son, when they will be like
Him and see Him as He is (3:2). Those in possession of this glorious hope
purify themselves just as Christ is pure (3:3).
အခန်းကြီး - ၁
မှတ်ချက်စာ
COMMENTARY
၁:၁-၄
1:1–4
နိဒါန်း
The
Prologue
၁ ယောဟန်၏ အဖွင့် အခန်းကျမ်းများသည် စာ၏ ကျန်ရှိအပိုင်းအတွက် အခြေခံ တည်ထောင်သည်။ ယေရှု၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အမှုတော်အကြောင်း ကွဲပြားသော အတွေးအခေါ်များ တိုးပွားနေသော ယုံကြည်သူ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် မည်သူကို ယုံကြည်ရမည်နည်း။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်များ ဖြစ်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခံရသူများ—ကိုယ်တော်၏ ဘဝ၊ သေခြင်း နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်သူများ—သာ ယုံကြည်ထိုက်သူများ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် စာ အစတွင် ကိုယ်တိုင်ကို တပည့်အဖြစ် တည်ထောင်သည်။ သူ၏ သက်သေ သည် မြင်တွေ့၊ ကြားသိ နှင့် ထိတွေ့ခဲ့သမျှ—စစ်မှန်သော အာရုံခံ အတွေ့အကြုံ—အပေါ် အခြေခံသည်။ ယောဟန် ဧဝံဂေလိ နိဒါန်းကို ပဲ့တင်ထပ်ပြီး ယေရှုကို “ဘဝ၏ နှုတ်ကပတ်တော်” ဟု ရည်ညွှန်းသည် (ယောဟန် ၁:၁-၃၊ ၁၄။ ၁၄:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
The opening verses of 1 John lay the
foundation for the rest of the letter. In a community of believers where
different ideas were being advanced about the person and work of Jesus, who
should be trusted? Only those called to be His disciples—eyewitnesses of His
life, death, and resurrection—were trustworthy. John establishes himself as a
disciple at the outset of his letter. His testimony is based on what he saw,
heard, and touched—a genuine sensory experience. Echoing the prologue of the
Gospel of John, Jesus is referred to as the “Word [logos] of life” (cf. John
1:1–3, 14; 14:6).
ယေရှုသည် “အစမှ ရှိတော်မူသော” နှုတ်ကပတ်တော် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် စကားပြောသည်။ ယေရှုသည် တမန်တော်များမှ မြင်တွေ့၊ ကြည့်ရှု နှင့် ကြားသိ ထိတွေ့ခဲ့သော ထာဝရ အသက်လည်း ဖြစ်သည်—လူ့ဇာတိခံယူ၍ ထာဝရ အသက်။ ဘုရားသခင်သည် ယေရှုခရစ်တော်တွင် “ဇာတိခံယူ၍ ကြွလာ” ခဲ့သည် (၁ ယောဟန် ၄:၂)။ လူ ယေရှုနှင့် ဘုရား ခရစ်တော်သည် တူညီသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော် ကင်းလျှင် အသက် မရှိဘဲ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူများအား ပေးခဲ့သည် (၅:၁၁-၁၃)။ ဤထာဝရ အသက်သည် ယခုပင် ဘဝ၏ အရည်အသွေးကို ပြောင်းလဲစေသည်။ ယေရှုဟူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ရန် အရေးကြီးသည်၊ အကြောင်မှာ ကိုယ်တော်ကို သိပြီး ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် ဤအသစ်နှင့် အံ့သြဖွယ် ဘဝ ရရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Jesus is the Word that was “from the
beginning.” He is divine, and through Him God speaks to us. Jesus is also the
eternal life that was seen, looked upon, heard, and touched—eternal life in
human flesh. God has “come in the flesh” in Jesus Christ (1 John 4:2). The
human Jesus and the divine Christ are the same person. Apart from Him there is
no life, and He has granted it to those who believe in Him (5:11–13). This
eternal life transforms the quality of life here and now. It is important to
have a correct understanding of who Jesus is, because to know and have Him
means that we already have this new and wonderful life.
ရေးသားသူသည် ယေရှုအကြောင်း သက်သေ အခြေခံကို ဖော်ပြရာတွင် အမြင်အာရုံအတွက် ဂရိ စကားလုံး နှစ်ခု အသုံးပြုသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်” (ဟီအိုရာကာမန်) နှင့် “ကျွန်ုပ်တို့ ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်” (အဲသီယာဆာမဲသာ)။ ဤကြိယာ နှစ်ခုသည် အမြင်အာရုံ၏ ကွဲပြားသော အချက် နှစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ပထမတစ်ခုသည် အာရုံခံ အတွေ့အကြုံကို ရှင်းလင်းစွာ ရည်ညွှန်းသည်—ကိုယ်ပိုင် မျက်စိဖြင့် ယေရှုကို မြင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယ တစ်ခုမှာ မျက်စိ နားလည်နိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်သော အရာကို မြင်နိုင်စွမ်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ဥပမာ၊ ၄:၁၄။ ယောဟန် ၄:၃၅)။ ဤနေရာတွင် ယောဟန်၏ ယေရှုအကြောင်း သက်သေသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မြင်တွေ့ခဲ့သမျှသာမက ယေရှု၏ ဘဝနှင့် သေခြင်း၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သော ပိုမို နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ရေး နားလည်မှုအပေါ် အခြေခံခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြပုံရသည် (၁ ကောရိန် ၂:၁၄)။
The author uses two different Greek
words for sight when describing the basis of his testimony about Jesus: “We
have seen” (heōrakamen) and “we have
looked” (etheasametha). These two
verbs describe two different aspects of seeing. The first is clearly a
reference to the sensory experience—he saw Jesus with his own eyes. The second,
however, refers to the ability to see something beyond what the eye is able to
comprehend (e.g., 4:14; John 4:35). Here, it appears to refer to the fact that
John’s testimony about Jesus was based not only on what he physically saw, but
also on a deeper spiritual perception that saw the true nature and purpose of
Jesus’s life and death (1 Cor. 2:14).
၁ ယောဟန် ၁:၁-၃ သည် “ကျွန်ုပ်တို့”/“ကျွန်ုပ်တို့၏”/“ကျွန်ုပ်တို့” မှ “သင်တို့” သို့ ရွေ့လျားပြီး ပြန်လည် “ကျွန်ုပ်တို့” သို့ ပြန်သည်။ အခန်း ၁-၂ တွင် “ကျွန်ုပ်တို့” သည် ယေရှုနှင့် တိုက်ရိုက် ထိတွေ့ခဲ့သော မျက်မြင်သက်သေ များကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုအထဲတွင် ၁ ယောဟန် ရေးသားသူ ပါဝင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယေရှုနှင့် ထာဝရ အသက်အကြောင်း ယုံကြည်စိတ်ချရသော အချက်အလက်များ ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ “သင်တို့” သည် သူ၏ ပရိသတ် ဖြစ်သည်။ အခန်း ၄ တွင် အချို့ လက်ရေးမူများတွင် “သင်တို့၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း” ဖြစ်ပြီး အချို့က “ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း” ကို ဦးစားပေးသည်။ ပညာရှင်များသည် အများအားဖြင့် “ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း” ကို ရွေးချယ်ကြသည်။ အခန်း ၁-၃ တွင် မျက်မြင်သက်သေ များနှင့် ပရိသတ်ကို ခွဲထားသော်လည်း အခန်း ၄ တွင် တူညီသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို အတူ မျှဝေကြသည်။ သစ္စာရှိစွာ နှင့် ဆွဲဆောင်မှု ရှိစွာ သက်သေ ပြရန် ကျွန်ုပ်တို့ သခင်ဘုရားကို ကိုယ်တိုင် သိရမည် (တမန် ၁၉:၁၃-၁၆ ကို ကြည့်ပါ)။
First John 1:1–3 moves from
“we”/“our”/“us” to “you” and then back to “we.” The “we” in vv. 1–2 refers to
the eyewitnesses who had had direct contact with Jesus. Among them was the
author of 1 John. He, therefore, could provide reliable information about Jesus
and eternal life. The “you” is his audience. In v. 4, some manuscripts read
“your joy” while others favor “our joy.” Generally, scholars have preferred
“our joy.” While in vv. 1–3 the eyewitnesses and the audience are separated, in
v. 4 they together share the same joy. In order to witness with integrity and
persuasion, we must know the Lord ourselves (see Acts 19:13–16).
နိဒါန်း နောက်ဆုံး အပိုင်းတွင် ဘဝ၏ နှုတ်ကပတ်တော် ကြေညာချက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ယောဟန်သည် အချက်နှစ်ခု ဖော်ပြသည်။ “ဆက်ဆံရေး” နှင့် “ဝမ်းမြောက်ခြင်း”။ သူသည် ယေရှုအကြောင်း သူ၏ သက်သေကို လက်ခံရန် ပရိသတ်ကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး နှစ်ထပ် ဆက်ဆံရေးကို ခံစားရန် ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို လက်ခံခြင်းသည် ဘုရားသခင် ခမည်းတော်နှင့် သားတော်နှင့် ဆက်ဆံရေး ခံစားရပြီး ယုံကြည်သူ မိသားစု၊ အသင်းတော်ထဲ ထည့်သွင်းခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆက်ဆံရေး၏ ဤနားလည်မှုသည် နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာတွင် ယေရှုနှင့် ပေါင်းသင်းလိုသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ အသင်းတော်တွင် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝ မရှိသော တစ်ဦးချင်း ဝါဒကို ဆန့်ကျင်သည်။ အခန်း ၄ တွင် “ဝမ်းမြောက်ခြင်း” သည် သခင်ဘုရား၏ အနာဂတ် ထင်ရှားခြင်းကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ၁ ယောဟန် ၁:၁-၄ သည် ရှေးဦးစွာ ရှိခဲ့သော ခရစ်တော်မှ ကိုယ်တော်၏ ဒုတိယ ကြွလာခြင်းအထိ အချိန်ကာလကို လွှမ်းခြုံနိုင်သည်။
The last part of the prologue states
the purpose of the proclamation of the Word of life. John mentions two
elements: “fellowship” and “joy.” He invites his audience to accept his
testimony about Jesus in order to experience a twofold fellowship. Accepting
Jesus means enjoying fellowship with God the Father and the Son and being added
to the family of believers, the church. This understanding of fellowship
militates against an individualism that seeks union with Jesus in baptism but
that shows no interest at all in His church. The “joy” in v. 4 may also refer
to the future appearance of our Lord. Thus, 1 John 1:1–4 may encompass the time
from the preexistent Christ to His Second Coming.
၁:၅-၂:၂
1:5–2:2
အပြစ်မှ လှည့်ထွက်ခြင်း
Turning
Away from Sin
ယောဟန်အတွက် ဘုရားသခင်သည် အလင်း ဖြစ်ကြောင်း သိခြင်းသည် ကိုယ်တော်နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အခြေခံ အရေးကြီးမှု ရှိသည် (အခန်း ၅) နှင့် အပြစ် ပြဿနာ ရင်ဆိုင်ရာတွင် (အခန်း ၆-၁၀)။ အပြစ်နှင့် ရုန်းကန်ရာတွင် ခမည်းတော်ရှေ့၌ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကြားဝင်ဆုတောင်းသူ ယေရှုခရစ်တော် ရှိကြောင်း ယောဟန် ဖော်ပြသည် (၂:၁-၂)။
For John, knowing that God is light
is of fundamental importance as we relate to Him (v. 5) and as we face the
problem of sin (vv. 6–10). John indicates that in our struggle with sin we have
before the Father the Advocate Jesus Christ (2:1–2).
၁:၅။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး။ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေး ခံစားနိုင်ရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သနည်း (၁:၃)။ ပထမဦးစွာ ကိုယ်တော်ကို သိရမည်။ ဒုတိယ ကျွန်ုပ်တို့၏ လျှောက်လှမ်းမှုသည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ထင်ဟပ်သော နည်းဖြင့် နေထိုင်ရမည်။ ဤအခန်းကျမ်းသည် အပိုဒ်၏ အခြေခံ ကြေညာချက်ကို မိတ်ဆက်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို “အလင်း” ဟု ဖော်ပြသည်။ ကိုယ်တော်သည် လုံးဝ ဖြောင့်မတ်၊ ကောင်းမြတ်၊ သန့်ရှင်း၊ ပြီးပြည့်စုံ နှင့် စင်ကြယ်သည်။ ၂:၉ တွင် အလင်းကို ချစ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ အလင်းသည် ဘုရားသခင်၏ လုံးဝ ဘုန်းအသရေ နှင့် မဟာကြီးကျယ်မှုကို ညွှန်ပြပြီး ကိုယ်တော်၏ ကျော်လွန်မှုကို ဖော်ပြသည် (၁ တိ ၆:၁၆ ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့အပြင် အလင်းသည် အသက်နှင့် ဆက်စပ်ပြီး အရင်းအမြစ်မှာ ခမည်းတော်နှင့် ယေရှု ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ အလင်းထဲ လျှောက်လှမ်းခြင်း (၁ ယောဟန် ၁:၇) ဆိုသည်မှာ အပြစ်မှ ခွဲခြားသော ဘဝ နေထိုင်ခြင်း (၁:၅-၂:၂) နှင့် နာခံ ချစ်ခြင်း (၂:၃-၁၁) ဖြစ်သည်။ “အမှောင် လုံးဝ မရှိ” ဟူသော စကားများတွင် ဂရိတွင် အလေးပေး နှစ်ခါ ငြင်းပယ်မှု ရှိပြီး ဘုရားသခင်၏ အပြစ်နှင့် ဆိုးယုတ်မှုမှ လုံးဝ ခွဲခြားမှုကို ညွှန်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သဘောသဘာဝအရ အဆိုးမြင် ဂုဏ်ရည်များနှင့် အဆိုးမြင် လုပ်ရပ်များ ကင်းမဲ့သည်။
1:5.
Character of God. How can we have fellowship with God (1:3)? First, we
have to know Him. Second, we have to live in such a way that our walk reflects
His character. This verse introduces the fundamental statement of the passage.
God’s character is described as “light.” He is absolutely righteous, good,
holy, perfect, and pure. In 2:9, light is associated with love. Light also
points to God’s absolute glory and majesty and may even describe His
transcendence (see 1 Tim. 6:16). Furthermore, light is associated with life
(see John 1:4) and the source is the Father and Jesus. Walking in the light (1
John 1:7) means to live a life separate from sin (1:5–2:2) and to obey and love
(2:3–11). The words “no darkness at all” have an emphatic double negative in Greek,
which points to God’s absolute separation from sin and evil. God, by nature, is
devoid of negative attributes and negative actions.
၁:၆-၁၀။ အပြစ် ပြဿနာ။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၏ စင်ကြယ်မှုကို ဆင်ခြင်ပြီးနောက် ယောဟန်သည် ယုံကြည်သူများ၏ သဘောထားနှင့် အပြုအမူများကို အာရုံစိုက်သည်။ အခန်း ၆-၁၀ သည် ကောင်းစွာ ဖွဲ့စည်းထားသော ယူနစ် ဖြစ်သည်။ အခန်း ၆၊ ၈ နှင့် ၁၀ သည် အဆိုးမြင် ဖြစ်ပြီး လူ့အပြစ်ရှိမှုကို အာရုံစိုက်သည်—အခန်း ၇ နှင့် ၉ သည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များ ပါဝင်သော အပြုသဘော ကြေညာချက်များ ဖြစ်သည်။ အခန်း ၆၊ ၈ နှင့် ၁၀ တွင် လူသားများ၏ တဖန်ပြန် လှည့်စားသော အဆိုများ ဆိုးရွားလာပြီး ဘုရားသခင်၏ အကဲဖြတ်မှု ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။
1:6–10.
The Sin Problem. After reflecting on the purity of God’s character, John
next focuses on the attitudes and behaviors of believers. Verses 6–10 form a
well-structured unit. Verses 6, 8, and 10 are negative—focusing on human
sinfulness—while vv. 7 and 9 are positive statements containing divine
promises. Verses 6, 8, and 10 describe the worsening self-deceptive claims of
humans, and the divine evaluation becomes more and more serious:
လူ့အဆို
ဘုရားသခင်၏ အကဲဖြတ်မှု
အခန်း ၆—ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေး ရှိရင်း အမှောင်ထဲ လျှောက်လှမ်းခြင်း
ကျွန်ုပ်တို့ လိမ်ညာပြီး အမှန်အတိုင်း မလုပ်ဆောင်ပေ
အခန်း ၈—အပြစ်ကင်းသော အခြေအနေ ရောက်ရှိပြီးဟု ဆိုခြင်း
ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်ကို လှည့်စားပြီး အမှန်တရား ကျွန်ုပ်တို့တွင် မရှိပေ
အခန်း ၁၀—တစ်ခါမျှ အပြစ် မပြုခဲ့ဟု ဆိုခြင်း
ဘုရားသခင်ကို လိမ်ညာသူ ဖြစ်စေပြီး ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော် ကျွန်ုပ်တို့တွင် မရှိပေ
|
Human
Claim
|
Divine
Evaluation
|
|
v. 6–having
fellowship with God while walking in darkness
|
we lie and do
not act truthfully
|
|
v. 8–having
reached a sinless state
|
we deceive
ourselves, and the truth is not in us
|
|
v. 10–having
never sinned
|
we imply that
God is a liar, and His word is not in us
|
ပထမ မှားယွင်းသော အဆို (အခန်း ၆) သည် လူသားများကို နှိပ်စက်နေသော အစောဆုံး ပြဿနာတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဝိညာဉ်ရေး သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရား ဖြောင့်မတ်မှု အဆိုပြုရင်း အပြစ်ထဲ နစ်မျောနေခြင်း သို့မဟုတ် ယောဟန် ဖော်ပြသည်အတိုင်း အမှောင်ထဲ လျှောက်လှမ်းနေဆဲ ဖြစ်ခြင်း။ ယုံကြည်ခြင်း စကား နှင့် ယုံကြည်ခြင်း လျှောက်လှမ်းမှု မကိုက်ညီသော မညီညွတ်သော ဘဝ ဖော်ပြချက် ဖြစ်သည်။ မှန်ကန်သော ယုံကြည်ချက်များသည် ဖြောင့်မတ်သော ဘဝနှင့် အတူ သွားရမည်—ဓမ္မပညာ နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား။ ဤအမှောင်သည် အပြစ်ထဲ နေထိုင်ရုံသာမက ညီအစ်ကို မုန်းတီးခြင်း ဖြစ်သည် (၂:၉-၁၁)။ ပွင့်လင်းသော အပြစ်ထဲ နေထိုင်ရင်း ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများနှင့် ဆက်ဆံရေး မရှိချိန်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် စစ်မှန်သော ဆက်ဆံရေး မဖြစ်နိုင်ပေ။
The first misguided claim (v. 6)
refers to one of the oldest problems plaguing humanity: claiming spiritual or
moral uprightness when languishing in sin or, as John describes it, while still
walking in darkness. It is the description of an inconsistent life, where
faith-talk is not matched by faith-walk. Right beliefs must go together with a
righteous life—theology with ethics. This darkness is not only living in sin
but also hating one’s brother (2:9–11). Genuine fellowship with God is
impossible while living in open sin and not having fellowship with His
children.
ဘုရားသခင်၏ အလင်းထဲ လျှောက်လှမ်းပြီး ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်နှင့် “ဆက်ဆံရေး” ရှိသူများသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် “အပြစ်အားလုံးမှ” သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေကြသည် (၁:၇)။ “ယေရှု၏ သွေးတော်” သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကိုယ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်သော သေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု ပေးသည်။ ယောဟန်သည် ခရစ်တော်ထံ ပထမဆုံး လာသူများကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ အပြစ်မှ ဆက်လက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရန် လိုအပ်သော ယုံကြည်သူများကို စိတ်ထဲ ထားသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန် လျှောက်လှမ်းမှု၏ ပါဒေါက်စ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူများ ဘုရားသခင်ထံ ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရန် လိုအပ်မှုကို ပိုမို ခံစားရသည်။ “အပြစ်အားလုံး” ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်သည် ခွင့်လွှတ်ရန် အလွန် ဆိုးရွားသော အပြစ် မရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သတင်းကောင်းမှာ အပြစ် ပြဿနာအတွက် အဖြေရှိပြီး ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် မှားယွင်းသော အဆိုများတွင် မဟုတ်ဘဲ ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုခဲ့သမျှတွင် တွေ့ရှိရခြင်း ဖြစ်သည်။
Those who walk in the divine light
and have “fellowship” with the church of Christ are being cleansed “from all
sin” through Christ (1:7). “The blood of Jesus” stands for His sacrificial
death on the cross that provides forgiveness and sanctification. John is not
referring to persons coming to Christ for the first time; he has in mind
believers who are in need of constant cleansing from sin. This is one of the
paradoxes of the Christian walk: the closer believers draw to God, the more
they feel the need for cleansing. The reference to “all sin” indicates that no
sin is too grievous to be forgiven. The good news is that there is a solution
to the sin problem and that it is found not in denial and false claims but in
Jesus and what He has done for us.
အခန်း ၆ တွင် ပြဿနာသည် အပြစ်အပေါ် ဂရုမစိုက်သော သဘောထား ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အခန်း ၈ တွင် ဖော်ပြထားသော ပြဿနာမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ အပြစ် မရှိကြောင်း အဆိုပြုခြင်း—အပြစ်ကင်းသော ပြီးပြည့်စုံမှု အခြေအနေ ရောက်ရှိပြီဟု ဆိုခြင်း။ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေး တိုးတက်မှုတွင် ယုံကြည်မှု ရှိသော ဤအခြေအနေရှိ လူများသည် ယေရှု၏ သွေးတော်အားဖြင့် ဆက်လက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရန် လိုအပ်မှု အတိုင်းအတာကို မသိရှိကြတော့ပေ (အခန်း ၇)။ အခန်း ၇-၁၀ တွင် ယောဟန်သည် “အပြစ်” ကို တစ်ခုတည်းနှင့် များပြားနည်း အသုံးပြုသည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်မှ အထီးကျန်စွာ နေထိုင်သော အခြေခံ အပြစ်နှင့် အပြစ်လုပ်ရပ်များကို စိတ်ထဲ ထားကြောင်း အကြံပြုနိုင်သည်။
While the problem in v. 6 was
essentially a cavalier attitude toward sin, the problem identified in v. 8 is
just the opposite. It is the claim to have no sin—to have reached a state of
sinless perfection. Confident in their own ability or spiritual progress,
people in this condition no longer realize the full extent of their ongoing
need to be purified by the blood of Jesus (v. 7). In vv. 7–10, John uses “sin”
in the singular and in the plural. This may suggest that he has in mind the
basic sin of living alienated from God, as well as sinful acts.
အပြစ်ကင်းမှု အဆိုပြုမည့်အစား စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများသည် အပြစ်များကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ဝန်ချတောင်းပန်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ကတိကဝတ် ချိုးဖောက်သူများကို ခွင့်လွှတ်ခြင်း ပါဝင်သော ကိုယ်တော်၏ ပဋိညာဉ် ကတိတော်များကို သစ္စာရှိသည် (အခန်း ၉)။ ကိုယ်တော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ခရစ်တော်သည် လူ့အပြစ်အတွက် ဒဏ်ခံခဲ့သောကြောင့် ဖြောင့်မတ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ဖြစ်သည်—ကျွန်ုပ်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ရာတွင် သစ္စာရှိ နှင့် ဖြောင့်မတ်သည် (ရောမ ၃:၂၅-၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၁ ယောဟန် ၁:၉ သည် ပညတ်တော် အင်အားရှိသော အခြေအနေ ပိုဒ်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ အပြစ်များကို ဘုရားသခင်ရှေ့ ချထားရမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်သည် ခွင့်လွှတ်ပြီး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေမည်။ ဤသန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုသည် အပြစ် ဒဏ်ခံရာမှ လွတ်မြောက်ခြင်းထက် ပိုမို ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ဘဝတွင် အုပ်ချုပ်လိုသော အပြစ် တန်ခိုးမှ လွတ်မြောက်စေသည် (ရောမ ၆:၁-၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အပြစ်ကင်းမှု အခြေအနေ ရောက်ရှိပြီဟု အဆိုပြုခြင်းသည် အလွန် ဆိုးရွားသော်လည်း (၁ ယောဟန် ၁:၈) “ကျွန်ုပ်တို့ အပြစ် မပြုခဲ့ပေ” ဟု အဆိုပြုခြင်းသည် ပိုမို ဆိုးရွားသည် (အခန်း ၁၀)။ ဤသည်မှာ ယေရှုမှလွဲ၍ လူသားအားလုံး အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း ကျမ်းစာ သက်သေ ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်သည် (၁ ရှင်ဘုရင် ၈:၄၆။ ဆာလံ ၁၄:၁-၃။ သုတ္တံ ၂၀:၉။ ဒေသနာ ၇:၂၀)။ ဤအဖွဲ့သည် ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ အစားထိုး သေခြင်း မလိုအပ်ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်ကို “လိမ်ညာသူ” ဖြစ်စေသည်။
Instead of claiming sinlessness,
true believers acknowledge and confess their sins. In forgiving us, God is
faithful to His covenant promises which include forgiveness for repentant
covenant breakers (v. 9). He is also righteous, since at the cross Christ bore
the penalty for human sin. This is about God’s character—He is both faithful
and righteous in forgiving us (cf. Rom. 3:25–26). First John 1:9 is a
conditional clause that has the force of a command. We should lay our sins
before God, and He will forgive us and cleanse us. This cleansing is more than
just freedom from the penalty of sin; it frees us from the power of sin that
seeks to reign in our lives (cf. Rom. 6:1–14). As serious as it is to claim
that one has reached a state of sinlessness (1 John 1:8), it is even more
serious to claim that “we have not sinned” at all (v. 10). This is a denial of
the biblical testimony that all humans—except Jesus—are sinners (1 Kin. 8:46;
Ps. 14:1–3; Prov. 20:9; Eccl. 7:20). This group has no need of Jesus and His substitutionary
death. As a result they make God a “liar.”
အခန်းကြီး - ၂
၂:၁-၂။ ခရစ်ယာန်၏ စိန်ခေါ်မှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှု။ ယောဟန်သည် ခရစ်ယာန်များ အပြစ် ပြဿနာ ငြင်းပယ်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်မှ လုံးဝ လွတ်မြောက်ကြောင်း အဆိုပြုခြင်း မပြုရန် ပံ့ပိုးရန် ရေးသားသည်။ အပြစ်သည် အလွန် တန်ဖိုးကြီးပြီး တစ်ခါမျှ ဂရုမစိုက်သင့်ပေ။ သူသည် ဖော်ရွေစွာ ပြောဆိုပြီး အသင်းတော် အဖွဲ့ဝင်များကို “ကလေးများ” ဟု ခေါ်ဆိုကာ အပြစ် မပြုရန် ရေးသားသည် (အခန်း ၁)။ ဤသည်မှာ အလင်းထဲ လျှောက်လှမ်းခြင်း ဆိုလိုသည် (၁:၇)။ ယောဟန်သည် ခရစ်ယာန်များ အပြစ်မှ ဝေးဝေး နေရန် တောင်းပန်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ သတိပေးချက်ကို ဟန်ချက်ညီစေပြီး အပြစ် ပြုချိန်တွင် သူတို့ ပြုဆောင်ရမည့်အရာကို ရည်ညွှန်းသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် လူ့အားနည်းချက်အားဖြင့် အပြစ်လုပ်ရပ်များ ပြုကျင့်ကြသော်လည်း အလေ့အထ အပြစ် မပြုသင့်ပေ။ သွေးဆောင်မှုကို အနိုင်ရရန်နှင့် အပြစ် ပြုချိန်တွင် ကူညီရန် တစ်ဦးဦး အမြဲ လိုအပ်သည်။ ယောဟန်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ခွင့်လွှတ်ခြင်း ရယူပေးနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ယေရှုကို တင်ပြသည်။ ဤသည်ကို မည်သို့ ပြုသနည်း။
2:1–2.
The Christian’s Challenge and Comfort. John writes in support of Christians not denying the
problem of sin or claiming absolute freedom from it. Sin is too costly and
should never be taken lightly. He speaks kindly, calling church members
“children,” writing to them so that they do not sin (v. 1). This is what
walking in the light means (1:7). John pleads for Christians to stay away from
any sin. Yet he balances his admonition, referring to what they should do when
they do sin. Christians, through human frailty, commit acts of sin—but they
should not habitually sin. They constantly need someone to help give them
victory over temptation and to assist them if they sin. John presents Jesus as
the only One who can secure forgiveness for us. How is this done?
ပထမဦးစွာ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ရှေ့၌ ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်စား ပြောဆိုသော ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြားဝင်ဆုတောင်းသူ ဖြစ်သည်။ ဂရိ အသုံးအနှုန်း ပါရကလေတိုစ် ကို ယောဟန်မှသာ အသုံးပြုပြီး ယေရှုနှင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို အသုံးချသည် (၂:၁။ ယောဟန် ၁၄:၁၆၊ ၂၆။ ၁၅:၂၆။ ၁၆:၇)။ နှစ်သိမ့်မှုနှင့် ပံ့ပိုးမှုအတွက် အခြားသူ ဘေးတွင် ခေါ်ဝေါ်ခံရသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို သတ်မှတ်သည်။ ကူညီသူ သို့မဟုတ် မိတ်ဆွေ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒုတိယ၊ ဤ ကြားဝင်ဆုတောင်းသူသည် “ဖြောင့်မတ်သော ယေရှုခရစ်တော်” ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်တွင် ဖြောင့်မတ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို နားလည်သည်။ တတိယ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ယေရှုကိုယ်တိုင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အတွက် ပေးဆပ်ခြင်း (သို့မဟုတ် အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း) ဖြစ်သောကြောင့် လုံခြုံသည်။
First, Jesus is our Advocate,
speaking on our behalf with the Father.” The Greek term paraklētos, used only by John, is applied to Jesus and the Holy
Spirit (2:1; John 14:16, 26; 15:26; 16:7). It designates a person called to the
side of someone else for comfort and support. It may be a helper or a friend.
Second, this Advocate is “Jesus Christ the righteous”; He has a righteous
character and understands us. Third, our forgiveness is secure because Jesus
Himself is the propitiation (or atoning sacrifice) for our sins.
ယေရှု၏ အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် “ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး” ၏ အပြစ်ကို ကိုင်တွယ်သောကြောင့် အတိုင်းအတာ တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် လူတိုင်းအတွက် ကယ်တင်ခြင်း ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ကြားဝင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ခွင့်လွှတ်ရန် ဆွဲဆောင်ရမည် မဟုတ်ပေ။ ခမည်းတော်သည် ကြီးမြတ်သော ချစ်ခြင်းတွင် ကိုယ်တော်၏ တစ်ဦးတည်းသော သားတော်ကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်း လုံခြုံစေရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်ရှိရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။
The atoning sacrifice of Jesus is
universal in extent because it deals with the sin of “the whole world.”
Salvation has been made available to everyone through Christ’s atoning
sacrifice. The mediation of Jesus does not mean that God must be persuaded to forgive
us. It was the Father who in His great love sent His only Son to secure our
salvation and to be the only means through which His grace reaches us.
၂:၃-၁၇
2:3–17
နာခံပြီး ချစ်ခြင်း ဘဝ
Obedient
and Loving Life
အလင်းနှင့် အမှောင် ဆန့်ကျင်ဘက်သည် ၁:၅-၂:၂ သာမက ၂:၃-၁၇ ကိုပါ လွှမ်းခြုံသည်။ အလင်းထဲ လျှောက်လှမ်းခြင်းသည် အပြစ် ရှောင်ကြဉ်ခြင်း (၁:၅-၂:၂)၊ နာခံပြီး ချစ်ခြင်း ဘဝ နေထိုင်ခြင်း (၂:၃-၁၁) နှင့် ကမ္ဘာကို စွန့်လွှတ်ခြင်း (၂:၁၂-၁၇) ဆိုလိုသည်။ အခန်း ၁ ၏ ဒုတိယ အပိုင်းတွင် မှားယွင်းသော အဆို သုံးခု ပါဝင်ပြီး ၁ ယောဟန် ၂:၃-၁၁ တွင်လည်း အဆို သုံးခု ပါဝင်သည်—ယောဟန်က အခန်း ၄၊ ၆ နှင့် ၉ တွင် ဖြေရှင်းသည်။ ပညတ်တော်များ မစောင့်ထိန်းရင်း ဘုရားသခင်ကို သိကြောင်း အဆို။ ဘုရားသခင်ကို သိကြောင်း အဆို။ ညီအစ်ကို မုန်းတီးရင်း အလင်းထဲ ရှိကြောင်း အဆို။
The contrast between light and
darkness encompasses not only 1:5–2:2 but also 2:3–17. Walking in the light
means avoiding sin (1:5–2:2), living a life of obedience and love (2:3–11), and
renouncing the world (2:12–17). The second part of chapter 1 contains three
false claims, and 1 John 2:3–11 also contains three claims—addressed by John in
vv. 4, 6, and 9: the claim to know God while not keeping the commandments; the
claim to know God; and the claim to be in the light while hating one’s brother.
၂:၃-၅။ ဘုရားသခင်ကို သိခြင်းနှင့် နာခံခြင်း။ “သိခြင်း” (ဂီနိုစကို) ကြိယာသည် အခန်း ၃-၅ တွင် လေးကြိမ် ပေါ်ပေါက်သည်။ ၁ ယောဟန်တွင် ဂီနိုစကို သည် လူသားများ ဘုရားသခင်နှင့် ရရှိနိုင်သော နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးကို သတ်မှတ်သည်။ အခန်း ၃ တွင် ကြိယာ၏ ပြီးပြည့်စုံသော အချိန်သည် ခရစ်ယာန်များ ဘုရားသခင်ကို သိခဲ့ကြောင်း၊ ကိုယ်တိုင်နှင့် အတွေ့အကြုံ နည်းဖြင့် ဆက်လက် သိကြောင်း နှင့် ဤအသိပညာတွင် ကြီးထွားရမည်ကို ဖော်ပြသည်။ ဤအမျိုးအစား အသိပညာသည် ပညတ်တော်များ စောင့်ထိန်းခြင်းတွင် ထင်ရှားသည်။ “အသိပညာ” (ဂနိုဆစ်။ ကြိယာ ဂီနိုစကို နှင့် ဆက်စပ်သည်) ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ဂနော့စတစ် ဟူသော မှားယွင်းသော ခရစ်ယာန်များအကြား အဓိက အသုံးအနှုန်း ဖြစ်လာခဲ့သည် (ဂနော့စတစ်ဇင်)။ ဂနော့စတစ်ဇင်တွင် အလေးပေးချက်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တိုင်အကြောင်း နက်နဲသော အတွေ့အကြုံ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက် ဒဏ္ဍာရီများအပေါ် ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းသည် လျှို့ဝှက် အသိပညာအားဖြင့် ရရှိပြီး ယေရှု၏ သေခြင်းအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ကျင့်တရား အပြုအမူအတွက် စိုးရိမ်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
2:3–5.
Knowing and Obeying God. The verb “to know” (ginōskō)
appears four times in vv. 3–5. In 1 John, ginōskō
designates the intimate relationship that humans may have with God. In v. 3,
the perfect tense of the verb indicates that Christians came to know God, that
they still know him in a personal and experiential way, and that they must grow
in this knowledge. This type of knowledge is manifested in keeping the
commandments. The term gnōsis
(“knowledge”; related to the verb ginōskō)
became a key term among heretic Christians known as Gnostics (Gnosticism). In
Gnosticism, the emphasis was on mystical experiences or esoteric myths about
God and self. Salvation was gained through secret knowledge, not through the
death of Jesus, and there was little concern for moral behavior.
သို့ရာတွင် ပညတ်တော်များ စောင့်ထိန်းခြင်း (အခန်း ၄) သည် ဤစာတွင် ယောဟန်အတွက် အလွန် အရေးကြီးပြီး ယေရှုအတွက်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည် (၂:၃-၄။ ၃:၂၂၊ ၂၄။ ၅:၃။ ယောဟန် ၁၄:၁၅၊ ၂၁။ ၁၅:၁၀။ ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၇။ ၁၄:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ “ပညတ်” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် တစ်ခုတည်း (၁ ယောဟန် ၂:၇-၈။ ၃:၂၃။ ၄:၂၁) နှင့် များပြားနည်း (၂:၃-၄။ ၃:၂၂-၂၄။ ၅:၂-၃) ပါဝင်သည်။ တစ်ခုတည်းသည် ဘုရားသခင်နှင့်
အသင်းတော် အဖွဲ့ဝင်များအပေါ် ချစ်ခြင်း (၄:၂၁) နှင့် ယေရှုခရစ်တော်ကို
ယုံကြည်ခြင်း (၃:၂၃) ကို ညွှန်ပြသည်။ များပြားနည်းတွင် ဆယ်ပညတ်တော်များ ပါဝင်သည်။
အချို့ကို ၁ ယောဟန်တွင် သွယ်ဝိုက်စွာ တွေ့ရသည်။
The keeping of the commandments (v.
4), however, is very important for John in this epistle, as it was for Jesus
(2:3–4; 3:22, 24; 5:3; John 14:15, 21; 15:10; cf. Rev. 12:17; 14:12). The term
“command [ment]” occurs in the singular (1 John 2:7–8; 3:23; 4:21) and in the
plural (2:3–4; 3:22–24; 5:2–3). The singular points to love toward God and
church members (4:21) and to faith in Jesus Christ (3:23). The plural includes
the Decalogue. Some of them are indirectly found in 1 John:
|
ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အတွက် အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း The
Propitiation (Atoning Sacrifice) for Our Sins
|
|
|
ဂရိ စကားလုံး ဟီလတ်မိုစ် ဖြစ်ပြီး အချို့ ကျမ်းစာများတွင် “ပေးဆပ်ခြင်း”၊ “အပြစ်ဖြေခြင်း” သို့မဟုတ် “အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်။ ဂရိ-ရောမ ကမ္ဘာတွင် ဤအသုံးအနှုန်းသည် ဒေါသထွက်နေသော ဘုရားသခင်ကို နှစ်သိမ့်စေခြင်းကို များသောအားဖြင့် ဆိုလိုသော်လည်း ဤတပါးအမျိုး အဓိပ္ပာယ်မှာ ယောဟန် စိတ်ထဲ မထားခဲ့ပေ။ စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဓမ္မဟောင်း ဂရိ ဘာသာပြန် ဆက်ပတန် တွင် အသုံးပြုပုံနှင့် ဆက်စပ်၍ ပိုမို နားလည်နိုင်သည်၊ ယဇ်ပူဇော်မှု စနစ်အားဖြင့် အပြစ်ကို ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (၁ ယောဟန် ၂:၂။ ၄:၁၀။ လေဝိ ၂၅:၉။ တောလည်ကျမ်း ၅:၈။ ဆာလံ ၁၂၉:၄။ ယေဇကျေလ ၄၄:၂၇။ အာမုတ် ၈:၁၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ဆက်စပ် နာမ် ဟီလတ်စတဲရီယွန်ကို ပဋိညာဉ်သေတ္တာ ရွှေအဖုံး သို့မဟုတ် “ကရုဏာ ထိုင်ခုံ” ဟု ဖော်ပြရန် အသုံးပြုသည်—အမြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းရာ အခန်းထဲ ရှိသော ပဋိညာဉ်သေတ္တာ၏ ရွှေအဖုံး (ဟေဗြဲ ၉:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကရုဏာ ထိုင်ခုံသည် ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းနှင့် သေတ္တာထဲ ဆယ်ပညတ်တော်များကြား တည်ရှိပြီး အကယ်စင်စစ် နေ့တွင် အပေါ်တွင် သွေးကို ဖြန်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သေတ္တာ အဖုံးသည် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရာ ကရုဏာကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သည်။ The Greek word
is hilasmos, which some Bibles
translate as “propitiation,” “expiation,” or “atoning sacrifice.” In the
Greco-Roman world this term usually implies appeasing an angry God, but this
pagan meaning is certainly not what John had in mind. The meaning of the word
is better understood in relation to its use in the Septuagint, the Greek
translation of the OT, where it occurs in connection with the removal of
guilt through the sacrificial system (1 John 2:2; 4:10; see Lev. 25:9; Num.
5:8; Ps. 129:4; Ezek. 44:27; Amos 8:14). The cognate noun hilastērion is used to describe the
“atonement cover” or “mercy seat”—the golden cover of the ark of the
covenant, located within the Most Holy Place (cf. Heb. 9:5). The mercy seat
was located between the presence of God and the Ten Commandments within the
ark, and blood was sprinkled on it on the Day of Atonement. As such, the
cover on the ark represented the mercy through which God related to His
people.
ဟီလတ်မိုစ် အသုံးအနှုန်းသည် ဂရိနှင့် ရောမများ အသုံးပြုခဲ့သော အသုံးအနှုန်းနှင့် တူညီသော်လည်း ဆက်စပ်အဓိပ္ပာယ်မှာ ပိုမို ကွဲပြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တပါးအမျိုး ကမ္ဘာတွင် လူသားများသည် ဒေါသထွက်ပြီး မတည်မငြိမ် ဘုရားများကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးပမ်းရာတွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယုဒဘာသာတွင် ယဇ်ပူဇော်မှု စနစ်သည် ဒေါသထွက်နေသော ဘုရားသခင်ကို နှစ်သိမ့်ရန် လူသားများမှ စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးမှ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပြီး သူတို့အကြား နေထိုင်ရန် နည်းလမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဓမ္မသစ်တွင် ယေရှု၏ ဘဝ၊ သေခြင်း နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြင့် သက်သေပြသည်အတိုင်း ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကွာဟချက်ကို ပြန်လည် တံတားဆက်ရန် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင် သားတော်ကို ဟီလတ်မိုစ်၊ အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအဖြစ် ပေးဆောင်ခဲ့ပြီး အပြစ်ကို ပျက်ပြယ်စေကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်သည် ယေရှုကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ကြားဝင်ဆုတောင်းသူ နှစ်မျိုးလုံး အဖြစ် ပုံဖော်သည်—ကျွန်ုပ်တို့အကြား အပြစ်ကင်းစွာ နေထိုင်ခဲ့သူ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် သေဆုံးခဲ့သူ၊ သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သူ နှင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကြားဝင်ဆုတောင်းရန် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားခဲ့သူ။ While the
terminology of hilasmos is the same
as that used among the Greeks and Romans, the meaning associated with it
could not be more different. In the pagan world, humans brought sacrificial
offerings in an attempt to placate bad-tempered and capricious gods. But the
sacrificial system in Judaism was not instituted by humans to placate an
angry God; it was the means through which God removed sin from His people and
dwelt among them. Moreover, as demonstrated in the NT by the life, death, and
resurrection of Jesus, God acted to bridge the gap caused by sin in offering
His own Son as the hilasmos, the
atoning sacrifice, to do away with sin and to save us. Thus, John portrays
Jesus as both Sacrifice and Intercessor—the one who lived a sinless life
among us, died on the cross, rose from the dead, and ascended to heaven to
intercede for us.
လမ်းလွဲခြင်း (၂:၂၆။ ၃:၇) ပထမပညတ် လူသတ်ခြင်း (၃:၁၅) ဆဋ္ဌမပညတ် လိမ်ညာခြင်း (၁:၆၊ ၈။ ၂:၄၊ ၂၀-၂၂။ ၄:၂၀) နဝမပညတ် လောဘ (၂:၁၆) သတ္တမနှင့် ဒသမပညတ်
|
|
|
Apostasy (2:26;
3:7)
|
first
commandment
|
|
Murder (3:15)
|
sixth
commandment
|
|
Lying (1:6, 8;
2:4, 20–22; 4:20)
|
ninth
commandment
|
|
Lust (2:16)
|
seventh and
tenth commandments
|
ပညတ်တော်များ စောင့်ထိန်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို သိရန် အခြေအနေ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တော်ကို သိပြီး ချစ်ကြောင်း နိမိတ်လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်ကို သိခြင်းသည် သီအိုရီ မျှသာ မဟုတ်ဘဲ လုပ်ရပ်ဆီသို့ ဦးတည်သည်။ “ကိုယ်တော်” သည် ခမည်းတော် သို့မဟုတ် ယေရှုကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ အခန်း ၄ သည် တူညီသော အမှန်တရားကို အဆိုးမြင် ပုံစံဖြင့် ထပ်မံ ဖော်ပြပြီး ယောဟန်၏ ဆန့်ကျင်သူများ ပြုခဲ့သော မှားယွင်းသော အဆိုကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို ဂရုမစိုက်ရင်း ဘုရားသခင်ကို သိကြောင်း ငြင်းခုံခြင်းဖြင့် သူတို့ လိမ်ညာသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
Keeping the commandments is not a
condition for knowing God but a sign that we know and love Him. Therefore,
knowledge of God is not just theoretical; it leads to action. “Him” may refer
to the Father or Jesus. Verse 4 states the same truth in a negative form and
may refer to a false claim made by John’s opponents. By arguing that they knew
God while disregarding His commandments, they had become liars.
အခန်း ၅ သည် အခန်း ၃ ကို အထွေထွေ ပုံစံဖြင့် ထပ်မံ ဖော်ပြသော်လည်း ပညတ်တော်များ အသုံးအနှုန်းကို “နှုတ်ကပတ်တော်” ဖြင့် အစားထိုးပြီး ဘုရားသခင်အပေါ် ချစ်ခြင်းကို နာခံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သည်။ နှုတ်ကပတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တော်တွင် ရှိကြောင်း စစ်မှန်စွာ သိခြင်း ဖြစ်သည်။ ပညတ်တော်များ စောင့်ထိန်းခြင်း (အခန်း ၃-၄) နှင့် “နှုတ်ကပတ်တော်” စောင့်ထိန်းခြင်း (အခန်း ၅) ဟူသော စကားစု နှစ်ခုသည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အပြိုင် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် နှုတ်ကပတ်တော် စောင့်ထိန်းခြင်းတွင် ပညတ်တော်များ ပါဝင်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို ယုံကြည်ခြင်း ကဲ့သို့ အခြား အရာများကိုလည်း ညွှန်ပြနိုင်သည်။
Verse 5 repeats v. 3 in general
terms but replaces the term commandments with “word” and connects love for God
with obedience. Keeping the word is truly knowing that we are in Him. The two
phrases regarding keeping the commandments (vv. 3–4) and keeping the “word” (v.
5) are somewhat parallel. But while keeping the word includes the commandments,
it may also point to other issues such as believing in the promises of God.
၂:၆။ ယေရှု လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းခြင်း။ ဘုရားသခင်တွင် နေ/ဆက်ကပ်/နေထိုင်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်နှင့် နီးကပ်သော ကိုယ်ပိုင် ဆက်ဆံရေး၏ ဆက်လက်မှုနှင့် အမြဲတမ်း ဖြစ်မှုကို အလေးပေးသည်။ ကိုယ်တော်တွင် နေသူများသည် ကိုယ်တော် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်အတိုင်း လျှောက်လှမ်းရမည် (ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော် နေထိုင်ခဲ့သည်အတိုင်း နေထိုင်ရမည်)။ ဤသည်ကို မည်သို့ လုပ်ဆောင်သနည်း။ ပထမဦးစွာ ကျမ်းစာတွင် ယေရှု မည်သို့ နေထိုင်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ရှုရမည်။ ဒုတိယ ယေရှု၏ ဘဝနောက်သို့ ကိုယ်ပိုင် ဘဝကို ပုံစံတူ လုပ်ဆောင်ရမည်။ တတိယ ယေရှု ပြုခဲ့သည်အတိုင်း အခြားသူများအတွက် ချစ်ပြီး နေထိုင်ရမည်။ ကိုယ်တော်သည် အခြားသူများအတွက် အသက်ကို စွန့်ခဲ့ပြီး သူတို့လည်း တူညီစွာ အဆင်သင့် ရှိရမည် (၃:၁၆)။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ရေး၊ လူမှုရေး နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား ဘဝတွင် ခရစ်တော်ကို လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
2:6.
Walking as Jesus Walked. Abiding/remaining/living in God stresses the continuity
and permanence of a close personal relationship with Him. Those who abide in
Him must walk as He walked (i.e., live as He lived). How does this work? First,
they have to observe in Scripture how Jesus lived. Second, they have to model
their lives after Jesus’s life. Third, they have to love and live for others as
Jesus did. He laid down His life for others, and they should be ready to do the
same (3:16). This means to follow Christ in the spiritual, social, and moral
life.
၂:၇-၈။ ပညတ်တော် အသစ်။ ပညတ်တော် အသစ်နှင့် ပညတ်တော် အဟောင်း (အခန်း ၇-၈) သည် တူညီသော အရာကို ရည်ညွှန်းပုံရသည်။ အကြောင်းအရာက ညီအစ်ကို/ညီမ ချစ်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်ကြောင်း အကြံပြုသည် (အခန်း ၁၀)။ အိမ်နီးချင်း ချစ်ခြင်း ပညတ်တော်သည် ဓမ္မဟောင်းတွင် ရှိပြီးဖြစ်သည် (လေဝိ ၁၉:၁၈)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ ဘဝအားဖြင့်—အထူးသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းတွင်—၏ အရေးကြီးမှုကို နက်ရှိုင်းစေခဲ့သောကြောင့် ချစ်ခြင်းသည် အသင်းတော်အတွက် ပညတ်တော် အသစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယောဟန် စာ ရေးသားချိန်တွင် ယေရှု၏ ပညတ်တော် အသစ်အကြောင်း ညွှန်ကြားချက် (ယောဟန် ၁၃:၃၄ ကို ကြည့်ပါ) ကို ကောင်းစွာ သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်က သူတို့ အစမှ ရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် သူတို့ ကြားခဲ့သော နှုတ်ကပတ်တော် သို့မဟုတ် မက်ဆေ့ချ် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်တွင် အဟောင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် နောက်အဓိပ္ပာယ်တွင် ဤပညတ်တော်သည် ယေရှုတွင် (“ကိုယ်တော်တွင်”။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်လက် ချစ်နေသည်) နှင့် ကိုယ်တော်၏ တပည့်များတွင် (“သင်တို့တွင်”) ဆက်လက် အကောင်အထည်ဖော်နေသောကြောင့် အသစ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်က ထို့နောက် “အမှောင် (ချစ်ခြင်း မရှိခြင်း) ကုန်ဆုံးနေပြီ” နှင့် “စစ်မှန်သော အလင်း ရှိနှင့်ပြီ လင်းနေသည်”၊ ဆိုလိုသည်မှာ စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်း ဖြစ်သည် (၁ ယောဟန် ၂:၈ ကို ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ နောက်ဆုံး အသင်းတော်၏ အမြဲတမ်း သွင်ပြင်လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။
2:7–8.
The New Commandment. The new commandment and the old commandment (vv. 7–8)
seem to refer to the same thing. The context suggests that this is about
brotherly/sisterly love (v. 10). The commandment of neighborly love was already
present in the OT (Lev. 19:18). Since Jesus deepened its significance through
His life—and particularly in His death—love became a new commandment for the
church. When John wrote his letter, Jesus’s instruction about a new commandment
(see John 13:34) was already well-known. Therefore, John could say that they
had it from “the beginning” and that it was a word or message that they had
heard. In this sense it was old. Yet in another sense this commandment is still
new because it is continuously realized in the life of Jesus (“in Him”; He
still loves us) and His followers (“in you”). John could then say that “the
darkness (the absence of love) is passing” and that “the true light is already
shining,” that is, true love (see 1 John 2:8). This is an abiding
characteristic of Jesus’s eschatological community.
၂:၉-၁၁။ ညီအစ်ကို ညီမများကို ချစ်ခြင်း။ ဤအပိုဒ်သည် မုန်းတီးခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် စတင်ပြီး အဆုံးသတ်သည်။ ယောဟန်သည် အလင်းထဲ ရှိကြောင်း အဆိုပြုရင်း အခြား ခရစ်ယာန်များကို မုန်းတီးနေသူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုသူမျိုးကို “အမှောင်ထဲ ရှိသူ” (အခန်း ၉) နှင့် အမှောင်ထဲ လျှောက်လှမ်းသူ၊ အမှောင်က အမြင်အာရုံကို “မျက်ကန်း ဖြစ်စေ” သူ ဟု သတ်မှတ်သည် (အခန်း ၁၁)။ ဗဟိုတွင် (အခန်း ၁၀) အခြားသူများကို ချစ်ပြီး “အလင်းထဲ နေ” နေသော စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများ ရှိသည်။ သူတို့သည် မလဲကျ သို့မဟုတ် အခြားသူများအတွက် လဲကျစေသော အရာ မဖြစ်ကြပေ။ မုန်းတီးခြင်း (အခန်း ၉၊ ၁၁) ကို အခန်း ၁၀ တွင် ချစ်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြသည်။ ယောဟန်သည် အခြား ယုံကြည်သူများကို မုန်းတီးခြင်း ပြဿနာ (အခန်း ၉၊ ၁၁။ ၃:၁၅။ ၄:၂၀) အကြောင်း ရေးသားခဲ့ပြီး ခရစ်ယာန်များကို လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ မုန်းတီးခံရမည်ကို သိရှိခဲ့သည် (၃:၁၃)။ မုန်းတီးခြင်းသည် စစ်မှန်သော မုန်းတီးခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သော်လည်း ရွံရှာခြင်း၊ ဂရုမစိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည်။ ယောဟန်သည် ချစ်ခြင်းအကြောင်း ပိုမို ဆိုစရာ များစွာ ရှိပြီး အာဂါပေ စကားလုံး မိသားစုကို ငါးဆယ့်နှစ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
2:9–11.
Loving Brothers and Sisters. This section begins and ends with a reference to
hatred. John refers to some claiming to be “in the light” while hating other
Christians. He identifies such persons as “in the darkness” (v. 9) and as those
who walk in darkness, their sight having been “blinded” by the darkness (v.
11). In the center (v. 10), we find the true believers, who love others and who
are abiding “in the light.” They are not stumbling or becoming a stumbling
block for others. Hate (vv. 9, 11) is contrasted with love in v. 10. John wrote
about the problem of hating other believers (vv. 9, 11; 3:15; 4:20) while also
knowing that Christians will be hated by society (3:13). Hating can refer to
literal hate but can also mean to despise, to disregard, or to be indifferent.
John has much more to say about love as indicated by the fact that the word
family agapē is employed by him
fifty-two times.
၂:၁၂-၁၄။ ယုံကြည်သူများ၏ ဝိညာဉ်ရေး အဆင့်အတန်း။ ယောဟန်သည် ယခု ဆန့်ကျင်သူများမှ ခွဲခြားသော ယုံကြည်သူများ၏ အဆင့်အတန်း အသစ်ကို ကိုင်တွယ်သည်။ ဤအခန်း သုံးခုတွင် ယောဟန်သည် ကလေးများ၊ ခမည်းတော်များ နှင့် လူငယ်များကို နှစ်ကြိမ် ရည်မှတ်သည်။ “ကလေးများ” ဟု အသင်းတော် အဖွဲ့ဝင်များ အထွေထွေ ဆိုလိုသည်။ “ခမည်းတော်များ” သည် ယုံကြည်ခြင်းတွင် အသက်ကြီးပြီး ရင့်ကျက်သူများ ဖြစ်နိုင်ပြီး “လူငယ်များ” သည် ယုံကြည်ခြင်းတွင် ငယ်ရွယ်သူများ၊ အမျိုးသား နှင့် အမျိုးသမီး နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်နိုင်သည်။
2:12–14.
The Spiritual Status of Believers. John now deals with the new status of believers that
distinguishes them from their opponents. In these three verses, John twice
addresses children, fathers, and young men. By “children” he means church
members in general. The “fathers” could be those older in faith and more
mature, while the “young men” could refer to those younger in faith, both male
and female.
ယောဟန်သည် ယုံကြည်သူများ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ပတ်သက်၍ အရေးကြီးသော အချက် သုံးခုကို အလေးပေးသည်။ သူတို့၏ အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ခြင်း ခံရပြီး အစမှ ရှိတော်မူသော ကိုယ်တော်ကို သိကြပြီး ဆိုးယုတ်သူကို အနိုင်ရခဲ့ကြသည်။ မှားယွင်းသော ဆရာများသည် ဘဝတွင် အပြစ် ရှိမှုကို ငြင်းပယ်နိုင်သော်လည်း စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်များသည် အပြစ်ရှိမှုကို ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း လက်ခံခဲ့ကြပြီး ထို့ကြောင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း အာမခံချက် ရှိကြသည် (ခရစ်တော်၏ နာမတော်အားဖြင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း လာကြောင်း ယောဟန် ရည်ညွှန်းသောကြောင့် အခန်း ၁၂)။
John stresses three important things
related to the status of believers: their sins have been forgiven, they have
known Him who was from the beginning, and they have overcome the evil/wicked
one. While the false teachers may have denied the existence of sin in their
lives, genuine Christians do not deny their sinfulness but have accepted
salvation through Jesus Christ (this is why John refers to the forgiveness
coming through Christ’s name; v. 12) and therefore have the assurance of
forgiveness.
ဤသည်မှာ ခရစ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်မှုနှင့် လူဖြစ်မှုကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ရင်း ဘုရားသခင်နှင့် ယေရှုကို သိကြောင်း အဆိုပြုခဲ့သော မှားယွင်းသော ဆရာများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်များသည် “အစမှ ရှိတော်မူသော ကိုယ်တော်” ကို သိကြပြီး “ခမည်းတော်” ကို သိကြသည် (အခန်း ၁၃-၁၄)။ သူတို့ သိခဲ့ကြပြီး ဆက်လက် သိကြသည်။ “အစမှ” ဟူသော စကားစုသည် ယေရှုခရစ်တော်ကို သတိရစေသည် (၁:၁ ကို ကြည့်ပါ)။ သူတို့ ခမည်းတော်နှင့် သားတော်ကို သိကြသည်။ ဘုရားသခင်ကို သိခြင်းတွင် ဉာဏ်ရည်၊ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ ဝိညာဉ်ရေး နှင့် ဆက်ဆံရေး အချက်များ ရှိသည်။
This is contrasted with the false
teachers, who claim to know God and Jesus while having a false understanding of
the divinity and humanity of the Messiah. Genuine Christians have known Him
“who is from the beginning” and they know “the Father” (vv. 13–14). They came
to know and continue to know Him. The phrase “from the beginning” reminds us of
Jesus Christ (see 1:1). They know Father and Son. In knowing God there are
intellectual, moral, spiritual, and relational aspects.
ခရစ်ယာန်များသည် ခရစ်တော်နှင့် ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ကြသောကြောင့် (၅:၅) နှင့် ကိုယ်တော်၏ အနိုင်ရမှုကို အဆိုပြုကြသောကြောင့် (ယောဟန် ၁၆:၃၃။ ဗျာဒိတ် ၃:၂၁။ ၅:၅) ဆိုးယုတ်မှု၊ မှားယွင်းသော အယူဝါဒများ အပါအဝင် အနိုင်ရခဲ့ကြပြီး အနိုင်ရမည်။ ဤအနိုင်ရမှု၏ ပြည့်စုံမှုသည် ယေရှု ကြွလာချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်မည်။ “ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်” (၁ ယောဟန် ၂:၁၄) သည် သူတို့၏ ခွန်အား အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာ ဆိုသည်မှာ အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်ကို သိခြင်း နှင့် အနိုင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို သိခြင်းသည် ပဋိညာဉ် အသစ်၏ လက္ခဏာများ ဖြစ်သည် (ယေရမိ ၃၁:၃၁-၃၄။ ဟေဗြဲ ၈:၈-၁၂)။
Christians have overcome and will
overcome evil, including false doctrines, because they belong to Christ,
believe in Him (5:5), and claim His victory (John 16:33; Rev. 3:21; 5:5). The
consummation of this victory will occur at the coming of Jesus. The “word of
God” (1 John 2:14) is the source of their strength. So, Christianity is about
forgiveness of sins, knowing the Godhead, and victory. Forgiveness of sins and
knowledge of God are characteristics of the new covenant (Jer. 31:31–34; Heb.
8:8–12).
၂:၁၅-၁၇။ ကမ္ဘာကို စွန့်လွှတ်ခြင်း။ ဤအပိုဒ်သည် ကမ္ဘာ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာထဲ အရာများကို မချစ်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြင့် စတင်သည် (အခန်း ၁၅)။ ဤအပိုဒ်တွင် အများဆုံး အသုံးပြုသော အသုံးအနှုန်းမှာ “ကမ္ဘာ” (ကော့စမိုစ်) ဖြစ်သည်။ ယောဟန်အရ ကမ္ဘာသည် ကယ်တင်ခြင်း လိုအပ်ပြီး ထို့ကြောင့် ယေရှု လိုအပ်သည် (အခန်း ၂။ ၄:၁၄)။ ကမ္ဘာသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးကို ရန်လိုသည် (၃:၁၃) နှင့် ဆိုးယုတ်သူ၏ တန်ခိုးအောက်တွင် ရှိသည် (၅:၁၉)။ မှားယွင်းသော ပရောဖက်များ၊ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ နှင့် လှည့်စားသူများသည် ကမ္ဘာတွင် ရှိကြသည် (၄:၁၊ ၃)။ ခရစ်ယာန်များသည် ကမ္ဘာကို အနိုင်ရရမည် (၅:၄-၅)။ ယောဟန် စာများတွင် “ကမ္ဘာ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် အများအားဖြင့် အဆိုးမြင် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာအပေါ် ချစ်ခြင်းကို တားမြစ်ပြီး ခမည်းတော်အပေါ် ချစ်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြသည်။ ၁ ယောဟန် ၂:၁၅ တွင် ဂရိတွင် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ခမည်းတော်အပေါ် ချစ်ခြင်း ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သော စကားစု ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပိုင်ဆိုင်သော ချစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ချစ်ခြင်း ဟု နားလည်နိုင်သည်။ ယောဟန်သည် နှစ်မျိုးလုံးကို စိတ်ထဲ ထားနိုင်သည်။
2:15–17.
Renouncing the World. This passage begins with a call to not love the world
or things in the world (v. 15). In this section, the most frequently used term
is “world” (kosmos). According to
John, the world is in need of salvation and therefore in need of Jesus (v. 2;
4:14). The world is hostile to God and His people (3:13) and under the power of
the evil one (5:19). False prophets, antichrists, and deceivers are in the
world (4:1, 3). Christians are to overcome the world (5:4–5). In John’s
epistles, the term “world” is predominantly negative. Love for the world is
discouraged and contrasted with love for the Father. In 1 John 2:15, the Greek
has a phrase that can be translated “love of the Father” or “love for the
Father.” It can thus be understood as the love that belongs to God or our love
for God. John may have had both in mind.
ယောဟန်သည် “ကမ္ဘာ” နှင့် ဆက်စပ်၍ အရာ သုံးခုကို ဖော်ပြသည်။ “ဇာတိ၏ လောဘ”၊ “မျက်စိ၏ လောဘ” နှင့် ဘဝ၏ မောက်မာသော “မာန” (အခန်း ၁၆)။ ဂရိ အသုံးအနှုန်း အဲပီသျမ်ယာ (မကြာခဏ “လောဘ” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်) သည် ဆန္ဒ၊ လိုချင်မှု၊ စိတ်အားထက်သန်မှု သို့မဟုတ် လောဘကြီးမှု ဟုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည်။ မကြာခဏ အဆိုးမြင် နည်းဖြင့် အသုံးပြုသည်။ အဲပီသျမ်ယာ တွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၊ လိင်တူ ဆက်ဆံခြင်း၊ လောဘ၊ မနာလို မှု၊ လူသတ်ခြင်း၊ ရန်တွေ့ခြင်း နှင့် လှည့်စားခြင်း ပါဝင်နိုင်သည် (ရောမ ၁:၂၄)။ သို့ရာတွင် ဆန္ဒများသည် အပြုသဘော ရှိနိုင်သည် (လုကာ ၂၂:၁၅။ ဖိလိပ္ပိ ၁:၂၃။ ၁ သက် ၂:၁၇)။ ယောဟန်သည် ဆိုးယုတ်သော ဆန္ဒ သို့မဟုတ် လောဘများကို စိတ်ထဲ ထားခဲ့သည်။
John associates three things with
“the world”: “the lust of the flesh,” “the lust of the eyes,” and the boastful
“pride of life” (v. 16). The Greek term epithymia
(often translated as “lust”) can also mean desire, longing, passion, or
covetousness. It is often used in a negative way. Epithymia may include idolatry, homosexuality, greed, envy, murder,
strife, and deceit (Rom. 1:24). But desires can also be positive (Luke 22:15;
Phil. 1:23; 1 Thess. 2:17). John had in mind evil desires or cravings.
“ဇာတိ” ကို ကြားနေ သို့မဟုတ် အဆိုးမြင် ဥပစာ နည်းဖြင့် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံး အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အသုံးပြုသည် (၁ ယောဟန် ၂:၁၆)။ “ဇာတိ၏ လောဘ” သည် ကိုယ်ကျိုးဦးစားပေး ဘဝ ချဉ်းကပ်ပုံကို ဖော်ပြသည်။ အိမ်ထောင်ပြင်ပတွင် အမျိုးမျိုးသော လိင်ဆက်ဆံမှုဆီသို့ ဦးတည်စေနိုင်သော အပြစ်ရှိသော လိင်ဆန္ဒများနှင့် အများကြီး ပါဝင်သည်။ မနှစ်သိမ့်မှုနှင့် မညီမျှသော ဘဝနေထိုင်ပုံတွင် ထင်ရှားသည်။ ဇာတိ၏ လောဘသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ရှိသော လူ့သဘောသဘာဝမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြဿနာများကို ညွှန်ပြသော်လည်း “မျက်စိ၏ လောဘ” သည် ဆိုးယုတ်သော ဆန္ဒများ နှိုးဆွသော ပြင်ပသို့ သက်ရောက်မှုများကို ညွှန်ပြနိုင်သည်။ မျက်စိ ကိုယ်တိုင်သည် ကြားနေ—အပြစ်ကင်းသော်လည်း—လောဘရှိသော အကြည့်များ (ကမ္ဘာဦး ၃၉:၇။ မဿဲ ၅:၂၈)၊ လောဘနှင့် လောဘကြီးမှု (ယောရှု ၇:၂၁) သို့မဟုတ် မာနနှင့် မောက်မာမှု (ဟေရှာယ ၅:၁၅) ကျွန်ုပ်တို့ထံ ဝင်ရောက်ရန် နည်းလမ်း ဖြစ်လာနိုင်သည် (ဟေရှာယ ၃:၁၆-၂၄)။ ဤသွေးဆောင်မှုသည် အမြင်အာရုံ လှုံ့ဆော်မှုထက် ကျော်လွန်ပြီး စိတ်ပုံရိပ်များနှင့် စဉ်းစားမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆန္ဒများကို ပါဝင်နိုင်သည်။
“Flesh” may be used in a neutral or
negative metaphorical way. It is in the latter sense that it is employed here
(1 John 2:16). The “lust of the flesh” describes a self-centered approach to
life. It includes sinful sexual desires that may lead to various types of
sexual activity outside of marriage, and much more. It manifests in
intemperance and in an unbalanced lifestyle. While the lust of the flesh points
to problems arising from our sinful human nature, “the lust of the eyes” may
point to external influences through which evil desires are aroused. By
themselves, eyes are neutral—even innocent—but they can become means through
which lustful looks (Gen. 39:7; Matt. 5:28), covetousness and greed (Josh.
7:21), or pride and arrogance (Is. 5:15) can access us (Is. 3:16–24). Perhaps
this temptation even goes beyond visual stimuli and includes desires caused by
mental images and reflections.
ဘဝ၏ မောက်မာသော “မာန” သည် တတိယ ပြဿနာ ဖြစ်သည်။ “ဘဝ” (ဘီအိုစ် မဟုတ်ဘဲ ဇိုအေ) ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ပိုင်ဆိုင်မှုကို သတ်မှတ်နိုင်သည် (၁ ယောဟန် ၃:၁၇)။ လူများသည် ပိုင်ဆိုင်သမျှနှင့် ပြုသမျှတွင် မာန်ထောင်လွှားကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဖြစ်တည်သမျှသည် ဘုရားသခင်မှ ဖြစ်ကြောင်း မေ့လျော့၍ ကိုယ်ပိုင် အောင်မြင်မှုများကို ကြွားဝါနိုင်သည်။ ခရစ်ယာန် ဘဝတွင် မာနအတွက် နေရာ မရှိပေ။ ကမ္ဘာကို ချစ်သူများသည် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း ပိုင်ဆိုင်မှုတွင် မာန်ထောင်လွှားရုံသာမက အခြားသူများကို အမြတ်ထုတ်ပြီး လူမှုရေး အစဉ်အလာကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။
The boastful “pride of life” is the
third problem. The term “life” (bios
rather than zōē) could designate
material possessions (1 John 3:17). People boast in what they have and what
they do. We may trumpet our own achievements, forgetting that all we have and
all we are is from God. There is no room in the Christian life for pride. Not
only do those who love the world boast in their material possessions, they also
exploit others and thereby upset the social order.
ရန်လိုသော ကမ္ဘာနှင့် ဆိုးယုတ်သော ဆန္ဒများသည် ဘုရားသခင်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည် (၂:၁၆)။ အဆိုးမြင် သဘောထားနှင့် အပြုအမူ အားလုံးသည် “ခမည်းတော်မှ မဟုတ်ပေ”။ ကမ္ဘာကို မချစ်သင့်ပေ၊ အကြောင်မှာ ကမ္ဘာ၏ ချစ်ခြင်းနှင့် ခမည်းတော်၏ ချစ်ခြင်းသည် မကိုက်ညီသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၆)၊ နှင့် ကမ္ဘာသည် မတည်မြဲ၊ ယာယီ နှင့် မတည်ငြိမ်ပေ (အခန်း ၁၇)။ ထာဝရ တည်ရှိသော အရာကို ရွေးချယ်ခြင်း ပိုကောင်းသည်။
The hostile world with its evil
desires is diametrically opposed to God (2:16). All negative attitudes and
behaviors are “not from the Father.” We should not love the world, because the
love of the world and the love of the Father are incompatible (v. 16), and the
world is impermanent, transient, and even unstable (v. 17). It is better to
choose that which remains forever.
၂:၁၈-၂၉
2:18–29
ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများကို ငြင်းပယ်ခြင်း
Rejecting
Antichrists
ခရစ်ယာန်ဘာသာ အစမှစ၍ မှားယွင်းသော သင်ကြားချက်များ ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ၁ ယောဟန်တွင် တမန်တော်သည် အားပေးစကားများမှ သတိပေးစကားများဆီသို့ လှည့်ပြီး ယုံကြည်သူများကို လှည့်စားရန် ရည်ရွယ်သော ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ များစွာ ရှိနေမှုကို အာရုံစိုက်သည်။
From the very beginning,
Christianity has had to wrestle with the problem of false teachings. In 1 John,
the apostle turns from words of encouragement to words of warning, focusing on
the presence of many antichrists intent on deceiving believers.
၂:၁၈။ နောက်ဆုံး အချိန်။ စာ အစမှစ၍ ယောဟန်သည် အသင်းတော်ကို ဒုက္ခပေးနေသော မှားယွင်းသော ဆရာများကို စိတ်ထဲ ထားခဲ့သော်လည်း အခန်း ၂ နောက်ဆုံးသို့ မရောက်မီ သူတို့ကို တိကျစွာ မဖော်ပြခဲ့ပေ။ သူတို့ အသင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပုံရသော်လည်း ပြဿနာ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူတို့၏ လုပ်ရပ်က ယောဟန်ကို “နောက်ဆုံး အချိန်” ရောက်ရှိပြီဟု ယုံကြည်စေခဲ့သည်။ “နောက်ဆုံးနေ့ရက်များ” (တမန် ၂:၁၇။ ဟေဗြဲ ၁:၁-၂) နှင့် “နောက်ဆုံး ကာလများ” (၁ ပေတရု ၁:၂၀) သည် ခရစ်တော်၏ ဇာတိခံယူခြင်း၊ ဘဝ၊ သေခြင်း နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် စတင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ပထမ နှင့် ဒုတိယ ကြွလာခြင်းကြား ကာလ တစ်ခုလုံးကို နောက်ဆုံးနေ့ရက်များ ဟု မှတ်ယူသော်လည်း ဒုတိယ ကြွလာမှီ နောက်ဆုံး အပိုင်းကို အဆုံးသတ် ကာလ ဟု ခေါ်သည်။ ယေရှု၏ ပထမ ကြွလာချိန်မှစ၍ လက်ရှိ ဆိုးယုတ်သော ခေတ်နှင့် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် ခေတ် ထပ်နေသည်။ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ယခု ကျေးဇူးတော် နိုင်ငံတော်အဖြစ် ပေါ်ထွက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဘုန်းအသရေ နိုင်ငံတော် ဖြစ်မည်။ “နောက်ဆုံး အချိန်” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ကျမ်းစာတွင် ထူးခြားသော်လည်း ဓမ္မသစ် အခြား ရေးသားသူများ၏ ဒုတိယ ကြွလာချိန်တွင် အဆုံးသတ်သော “နောက်ဆုံးနေ့ရက်များ” ကို သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ဗျာဒိတ် ၁၈ တွင် ယောဟန်သည် နေ့ နှင့် အချိန်ကို အပြန်အလှန် အသုံးပြုသည် (ဗျာဒိတ် ၁၈:၈၊ ၁၀၊ ၁၇)။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ယောဟန်သည် အသင်းတော်အတွက် အနာဂတ် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ ကြွလာချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်မည့် အကျပ်အတည်း အချိန်နှင့် ဆင်တူသော အချိန်ရောက်ရှိပြီဟု ဆိုလိုရန် စကားစု အသုံးပြုခဲ့နိုင်သည်။
2:18.
The Last Hour. From the very beginning of his letter John had in mind
the false teachers troubling the church, but it is only toward the end of
chapter 2 that he specifically mentions them. Although they had evidently left
the church, they were still causing problems. Their activity convinced John
that “the last hour” had come. The “last days” (Acts 2:17; Heb. 1:1–2) and the
“last times” (1 Pet. 1:20) began with the incarnation, life, death, and
resurrection of the Messiah. The entire period between Christ’s First and
Second Comings is considered the last days, although it has a last segment
prior to the Second Coming called the time of the end. Since Jesus’s first
coming, the present evil age and the age of the kingdom of God overlap. The
kingdom of God appears now as a kingdom of grace—later it will be the kingdom
of glory. Although, the expression “last hour” is unique in the Bible, it may
designate the “last days” of other NT authors that end at the Second Coming. In
Revelation 18, John uses day and hour interchangeably (Rev. 18:8, 10, 17). On
the other hand, John may have used the phrase to mean that a moment of crisis
had arrived for the church similar to what is to take place at the future
coming of the antichrist.
၂:၁၈-၂၃။ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အရာ။ ကျမ်းစာတွင် “ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ၁ နှင့် ၂ ယောဟန်တွင်သာ အသုံးပြုသည်။ ဤအကြောင်းအရာတွင် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများသည် ခရစ်တော်ကို အစားထိုးသူများ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တော်၏ ဆန့်ကျင်သူများ ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၂၄ ကို ကြည့်ပါ)၊ သူတို့၏ သင်ကြားချက်များသည် ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ဘုရားလူ သဘောသဘာဝကို ငြင်းပယ်သည်။ ယောဟန်သည် နောက်ဆုံး ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ (တစ်ခုတည်း) ကို ပရောဖက်ပြုခဲ့သည်၊ မှားယွင်းသော ခရစ်တော်လည်း ဖြစ်သည်။ ယောဟန်တွင် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူသည် (၁) ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သော တစ်ဦးချင်း သို့မဟုတ် စနစ်၊ (၂) ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ များစွာ ရှိသော အဓိပ္ပာယ်တွင် လူအုပ်စု သို့မဟုတ် (၃) နှစ်မျိုးလုံး—ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ အမျိုးမျိုး နှင့် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ တစ်ဦး ကို ရည်ညွှန်းသနည်း။ ယောဟန်သည် တစ်ခုတည်း တစ်ကြိမ်နှင့် များပြားနည်း လေးကြိမ် အသုံးပြုသည် (၁ ယောဟန် ၂:၁၈ [နှစ်ကြိမ်]၊ ၂၂။ ၄:၃။ ၂ ယောဟန် ၁:၇)။ သူ ဘာသာစကား ဂရုတစိုက် အသုံးပြုပြီး ခမည်းတော်နှင့် သားတော်ကို ငြင်းပယ်သော ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ များစွာ ရှိနိုင်ကြောင်း ခွင့်ပြုသည်၊ အနာဂတ် တိကျသော ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ တစ်ဦး ကြွလာခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိပေ။ ၁ ယောဟန် ၄:၃ တွင် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ၏ ဝိညာဉ်အကြောင်း ပြောဆိုပြီး ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ (လူသားများ) သည် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ထင်ရှားစေကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ယောဟန်၏ အချိန် ရှုထောင့်မှ စစ်မှန်သော ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူသည် မကြာမီ လာရမည် (၂:၁၈)။
2:18–23.
Antichrists and the Antidote. In Scripture, the term “antichrist (s)” is used only in
1 and 2 John. In this context the antichrists are not so much replacements of
Christ but opponents of Him (see Matt. 24:24), their teachings opposing Christ
and denying His divine-human nature. John foretold the eschatological
antichrist (singular), also a false Christ. Does the antichrist in John refer
(1) to an individual person or system opposed to Christ, (2) to a group of
persons—in the sense that there are many antichrists—or (3) to both—various
antichrists and the antichrist? John
uses the singular once and the plural four times (1 John 2:18 [twice], 22; 4:3;
2 John 1:7). He uses his language carefully, allowing for multiple antichrists
that deny the Father and the Son without rejecting the future coming of one specific
antichrist. First John 4:3 talks about the spirit of the antichrist, meaning
that the antichrists (human beings) reveal the spirit of the antichrist. From John’s time perspective, the real antichrist
was still to come (2:18).
၂:၂၀-၂၉။ အဆီလောင်းခြင်းနှင့် နေ/ဆက်ကပ်/နေထိုင်ခြင်း။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများသည် “သန့်ရှင်းသူ” မှ အဆီလောင်းခြင်း ရရှိကြပြီး သူတို့တွင် ရှိနေပြီး သင်ကြားပေးကာ စစ်မှန်သော အမှန်တရားကို ပေးသည် (အခန်း ၂၀၊ ၂၇)။ ယောဟန်သည် ယုံကြည်သူများကို ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများထက် အမှန်တရားရှိကြောင်း အာမခံလိုခဲ့သည်။ အဆီလောင်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက်သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အကြောင်း ယေရှု၏ ကြေညာချက်များသို့ ပြန်သွားသည် (ယောဟန် ၁၄:၁၆-၁၇။ ၁၅:၂၆။ ၁၆:၇) နှင့် ယေရှုသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် အဆီလောင်းခံရသည်ဟူသော အချက်သို့ (တမန် ၁၀:၃၈)။ ထို့ကြောင့် အဆီလောင်းခြင်းသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ကိုယ်စားပြုနိုင်ဆုံး ဖြစ်သည်။
2:20–29.
The Anointing and Abiding/Remaining. True believers “have an anointing from the Holy One,”
who is in them, teaches them, and provides genuine truth (vv. 20, 27). John
wanted to reassure believers that they, rather than the antichrists, had the
truth. The reference to the anointing goes back to the statements of Jesus
about the Holy Spirit (John 14:16–17; 15:26; 16:7) and to the fact that Jesus
was anointed with the Holy Spirit (Acts 10:38). Therefore, it is most likely
that the anointing stands for the Holy Spirit.
ဤနေရာတွင် စကားလုံး တီးမှုတ် ရှိနိုင်သည်၊ အကြောင်မှာ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူတွင် “ခရစ်” နှင့် ဂရိ ခရစ်မာ (“အဆီလောင်းခြင်း”) ဆက်စပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် အဆီလောင်းခံရသူ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများသည် သူတို့ကို အထူး အသိပညာ ပေးသော အဆီလောင်းခြင်း သို့မဟုတ် လှုံ့ဆော်မှု တစ်မျိုး အဆိုပြုနိုင်သော်လည်း စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများသာ “သန့်ရှင်းသူ” မှ အဆီလောင်းခြင်း ရရှိကြပြီး ထို့ကြောင့် “အမှန်တရားကို သိကြ” သည် (၁ ယောဟန် ၂:၂၁)။
Here we may have a deliberate play
on words because the term “Christ” in antichrist and the Greek term chrisma (“anointing”) are related.
Christ is the Anointed One. The antichrists may claim some sort of anointing or
inspiration that gives them special knowledge, but only true believers have the
anointing from “the Holy One”—the Father or the Son (see John 6:69)—and
therefore “know the truth” (1 John 2:21).
|
ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ The Antichrist
(s)
|
|
ယောဟန်သည် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများနှင့် ပတ်သက်၍ အောက်ပါ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ပေးသည်။ (၁) တိကျသော ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ တစ်ဦး ရှိသော်လည်း “များစွာ” ဟု ခေါ်သော အသေးစား ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း ရှိသည် (အခန်း ၁၈)။ (၂) “ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ ထွက်သွားကြသည်” (အခန်း ၁၉)။ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများသည် အသင်းတော် အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း အသင်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ယောဟန်က ဤလူများ အမှန်တကယ် အသင်းတော်၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ခဲ့လျှင် အသင်းတော်တွင် ဆက်လက် ရှိနေမည်ဟု ဆိုသည်။ ယောဟန်အတွက် သူတို့၏ ထွက်ခွာခြင်းသည် သူတို့ တစ်ခါမျှ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်များ မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ဧကန်စင်စစ် ယောဟန်သည် ယေရှုအကြောင်း မှန်ကန်သော နားလည်မှုနှင့် ရုန်းကန်နေဆဲ သို့မဟုတ် မှားယွင်းသော သင်ကြားချက်များကြောင့် ခဏ ယိမ်းနွဲ့နေသော အသင်းတော် အဖွဲ့ဝင်များကို လမ်းလွဲသူ အဖွဲ့ထဲ မထည့်သွင်းခဲ့ပေ။ (၃) ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများသည် သာလွန်သော အသိပညာ အဆိုပြုခဲ့ရမည်၊ အကြောင်မှာ ယုံကြည်သူများသာ “အမှန်တရားကို သိကြ” ပြီး သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် ရှိကြောင်း ယောဟန် ဆိုသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၀-၂၁)။ John furnishes
the following insights on the antichrists: (1) Although there is one specific
antichrist, there are also a number of minor figures (“many”) called
antichrists (v. 18). (2) “They went out from us” (v. 19). The antichrists had
been members of the church, but they had left the church. John also states
that if these people had truly been part of the church in the fullest sense,
they would have remained in it. For John, their departure meant that they had
never been genuine Christians. Obviously, John did not include among the
apostate group members of the church who were still wrestling with a correct
understanding of Jesus or who were momentarily wavering because of false
teachings. (3) The antichrists must have claimed superior knowledge, because
John says that only believers “know the truth” and have the Holy Spirit (vv.
20–21).
(၄) ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများသည် ယေရှုသည် ခရစ်တော်၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဖြစ်ကြောင်း ငြင်းပယ်ပြီး အခန်း ၁ ၏ နိဒါန်းတွင် တမန်တော် သက်သေ ဆန့်ကျင်သည်။ ယေရှုကို ခမည်းတော်မှ ခွဲထုတ်ခြင်းဖြင့် သူတို့ကို “လိမ်ညာသူ” ဖြစ်စေသည်။ သို့ရာတွင် ယောဟန်သည် ခမည်းတော်နှင့် သားတော်ကို လေးကြိမ် တွဲဖက် ဖော်ပြပြီး သူတို့၏ တစ်သားတည်းဖြစ်မှုကို အလေးပေးသည် (အခန်း ၂၂-၂၄)။ ထို့ကြောင့် သားတော်ကို ငြင်းပယ်သူတိုင်း ခမည်းတော် မရှိပေ (အခန်း ၂၃)။ ယေရှုအကြောင်း မှန်ကန်သော နားလည်မှုသည် အရေးကြီးပြီး ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ဆုံးဖြတ်သည်။ (၅) စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်များသည် တမန်တော် မက်ဆေ့ချ်ကို လက်ခံပြီး ဓမ္မပညာ မှားယွင်းမှုနှင့် အမှားများကို ငြင်းပယ်ကာ သားတော်နှင့် ခမည်းတော်တွင် နေသောကြောင့် “ထာဝရ အသက်” ရှိကြသည် (အခန်း ၂၄-၂၅)။ ယောဟန်က ခွဲထွက်သူများကို ထာဝရ အသက် မရှိကြောင်း သွယ်ဝိုက်စွာ သွင်ပြင်လက္ခဏာ ပေးသည်။ အဲဒီ့အစား ကိုယ်တော် ကြွလာချိန်တွင် ကိုယ်တော်ရှေ့ ရှက်ကြောက်ရမည် (အခန်း ၂၈)။ ကျမ်းစာ အယူဝါဒများသည် ခြောက်သွေ့ပြီး အရေးမကြီးသော ကြေညာချက်များ မဟုတ်ဘဲ ယခုနှင့် အနာဂတ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဘဝကို သက်ရောက်သည်။ (၆) ဖြောင့်မတ်ခြင်း မလေ့ကျင့်သော ဤခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများသည် ကိုယ်တော်မှ မွေးဖွားခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ပေ (အခန်း ၂၉)။ ယောဟန်အတွက် ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ အသင်းတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများသည် အနာဂတ် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် သဘောထားများကို ထင်ရှားစေပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ ဖြစ်သည်။ (4) Antichrists
deny that Jesus is the Christ, the Son of God, and are thus opposed to the
apostolic witness of the prologue in chapter 1. They are made “liars” by
separating Jesus from the Father. But John mentions the Father and Son
together four times (vv. 22–24), thus emphasizing their unity. Therefore,
anyone who denies the Son does not have the Father (v. 23). The correct
understanding of Jesus is crucial and determines one’s relationship with God.
(5) Because true Christians accept the apostolic message—rejecting
theological misconceptions and errors—and remain in the Son and in the
Father, they have “eternal life” (vv. 24–25). John, by implication,
characterizes the secessionists as not having eternal life. Instead, they
will be ashamed before Him at His coming (v. 28). Biblical doctrines are not
dry and irrelevant statements that can be ignored. They affect our lives now
and in the future. (6) These antichrists not practicing righteousness have
not been born of Him (v. 29). For John, those who oppose Christ and His
church manifest the character and attitudes of the future antichrist and are
themselves antichrists.
|
အချို့ လက်ရေးမူများတွင် အခန်း ၂၀ တွင် “သင်တို့ အားလုံး သိကြ” ဖြစ်ပြီး အချို့က “အရာအားလုံးကို သိကြ” ဟု ရှိသည်။ ပထမရွေးချယ်မှုက ပိုကောင်းသည် (၃:၂ ကို ကြည့်ပါ)။ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်များသည် သင်ကြားရန် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် ရှိရုံသာမက အခြားသူ တစ်ဦးဦး သင်ကြားရန် မလိုအပ်ပေ (၂:၂၇)။ ယောဟန်၏ စာဖတ်သူများသည် ယေရှုသည် ဇာတိခံယူ၍ ခရစ်တော် ဖြစ်ကြောင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် သေဆုံးခဲ့ကြောင်း၊ သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့ကြောင်း နှင့် ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်း သိကြသည်။ ယောဟန်သည် ထပ်မံ သင်ကြားရန် မလိုအပ်ပေ။ ဆန့်ကျင်သူများ၏ အဆိုများကြောင့် မယိမ်းနွဲ့ရန် သတိပေးခဲ့သည်။ အခြား ကိစ္စများတွင် ထပ်မံ သင်ကြားရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။
Some manuscripts read in v. 20 “all
of you know,” while others have “you know all things.” The first option is
preferable (see 3:2). Genuine Christians not only have the Holy Spirit to teach
them but also do not need anyone else to do so (2:27). John’s readers knew that
Jesus was the Christ, who became flesh, died on the cross, rose from the dead,
and saved them. John did not need to teach them again. He reminded them so that
they would not be shaken by the claims of their adversaries. In other respects,
there was need of further teaching.
ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် “အစမှ ကြားခဲ့သော” ယေရှု၏ ဧဝံဂေလိ (အခန်း ၂၄) နှင့် သူတို့ ဘဝတွင် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်—ကိုယ်တော်မှ ရရှိပြီး သူတို့တွင် နေနေသော “အဆီလောင်းခြင်း” (အခန်း ၂၇) ကို အားကိုးနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် (အခန်း ၁၄) နှင့် အမှန်တရား (၂ ယောဟန် ၁:၂) သည် ခရစ်ယာန်များတွင် နေသည်။
In the confrontation with the
antichrists, believers can rely on the gospel of Jesus that they have “heard
from the beginning” (v. 24) and on the work of the Holy Spirit in their
lives—the “anointing” received from Him that remains in them (v. 27). Furthermore,
the word of God (v. 14) and the truth (2 John 1:2) abide in Christians.
ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ၏ မက်ဆေ့ချ်များအတွက် ဆေးဖက်ဝင်အရာမှာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်မှ ဆက်သွယ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် ဖြစ်သည်။ အယူဝါဒများကို အကဲဖြတ်နိုင်သော ရည်မှတ်ချက် စံနှုန်း ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထင်ရှားစေခဲ့သော ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်နိုင်သော ဘာသာရေး၊ ဒဿနိက သို့မဟုတ် သိပ္ပံ ယုံကြည်ချက်များထက် အဆက်မပြတ် လိုက်နာရမည်။
The antidote to the messages of the
antichrists is God’s word as communicated by the Holy Spirit. It is the
objective standard by which doctrines can be evaluated. The church should
constantly abide by it over religious, philosophical, or scientific convictions
that may oppose God’s revealed will for us.
ထို့ကြောင့် ယောဟန်သည် ၂:၆ တွင် မိတ်ဆက်ခဲ့သော နေ/ဆက်ကပ်/နေထိုင် (မဲနို) အကြောင်းသို့ ပြန်သွားသည်။ မဲနို ကြိယာကို အခန်း ၁၈-၂၉ တွင် ခုနစ်ကြိမ် အသုံးပြုသည်။ အသင်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သော ခွဲထွက်သူများအတွက် အသုံးပြုသည် (အခန်း ၁၉)။ အခြား ရည်ညွှန်းချက်များသည် စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများနှင့် သက်ဆိုင်သည် (အခန်း ၂၄-၂၈)။ အတည်ပြုချက်နှင့် တိုက်တွန်းချက်၊ ကတိတော်နှင့် စိန်ခေါ်မှု ပါဝင်သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်တွင် နေပြီး ဘုရားသခင် သူတို့တွင် နေသော်လည်း သခင်ဘုရားနှင့် ကယ်တင်ရှင်နှင့် နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခံကြရသည်။ “ထာဝရ အသက်” (အခန်း ၂၅) နှင့် ကိုယ်တော် ကြွလာချိန်တွင် “ယုံကြည်မှု” (အခန်း ၂၈) ကတိထားခံကြရသည်။ ခရစ်ယာန် မျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် အားကြီးသော လှုံ့ဆော်မှု ဖြစ်သည်။
So John returns to the theme of
abiding/remaining/living (menō)
introduced in 2:6. The verb menō is
used seven times in vv. 18–29. It is used for the secessionists who left the
church (v. 19). The other references relate to true believers (vv. 24–28). They
contain affirmation and exhortation, promise and challenge. While Christians
abide in God and God in them, they are nonetheless called to hold on to this
intimate relationship with their Lord and Savior. They have been promised
“eternal life” (v. 25) and confidence “at His coming” (v. 28). The Christian
hope is a strong motivation to maintain our union with Christ.
အခန်းကြီး - ၃
၃:၁-၂၄
3:1–24
ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများအဖြစ် နေထိုင်ခြင်း
Living
as Children of God
၁ ယောဟန် ၂:၂၉ သည် မွေးဖွားခြင်း အသစ် အကြောင်းအရာကို မိတ်ဆက်သော ကူးပြောင်းအပိုဒ် ဖြစ်သည် (၃:၉။ ၄:၇။ ၅:၁၊ ၄၊ ၁၈။ ယောဟန် ၁:၁၂-၁၃။ ၃:၃-၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်မှ မွေးဖွားခဲ့သူများကို ဖော်ပြချက် (၁ ယောဟန် ၂:၂၉) သည် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်ခြင်း၏ အခွင့်အရေးနှင့် တာဝန်များကို ဆွေးနွေးရန် လမ်းခင်းပေးသည်။ “ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ” ဟူသော စကားစုသည် ဤအပိုဒ်တွင် သုံးကြိမ် ပါဝင်ပြီး အဖွင့်နှင့် အဆုံး ဖြစ်သည် (၃:၁၊ ၂၊ ၁၀)။ အခန်း ၄-၇ နှင့် ၈-၁၀ သည် အချင်းချင်း အပြိုင် ဖြစ်သည်။
First John 2:29 is a transitional
passage that introduces the topic of the new birth (cf. 3:9; 4:7; 5:1, 4, 18;
John 1:12–13; 3:3–8). The mention of those who are born of God (1 John 2:29)
prepares the way for a discussion of the privileges and responsibilities of
being children of God. The phrase “children of God” occurs three times in this
passage and opens and closes it (3:1, 2, 10). Verses 4–7 and 8–10 parallel each
other.
၃:၁။ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်ခြင်း၏ အခွင့်အရေး။ “ကြည့်ရှုပါ” သို့မဟုတ် “တွေးတောဆင်ခြင်ပါ” ဟု ခေါ်ဆိုသော ပညတ်တော်သည် ဆင်ခြင်တွေးတောမှုနှင့် နားလည်မှုကို ဆိုလိုသည်။ ယောဟန်၏ စကားများသည် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အံ့သြမှုနှင့် လေးစားမှုကို အကြံပြုသည်။ ချစ်ခြင်း မရှိသော သတ္တဝါများကို ချစ်ခြင်းနှင့် သူတို့၏ အကျိုးကို ရှာဖွေခြင်း ပါဝင်သည်။ ဤချစ်ခြင်း၏ ထင်ရှားမှုမှာ ယုံကြည်သူများကို “ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။
3:1.
The Privilege of Being Children of God. The imperative calling us to “see” or “behold” implies
reflection and understanding. John’s words suggest astonishment and admiration
regarding God’s love toward humanity. It consists of loving unloving creatures
and seeking their best. The expression of this love is manifested in calling
believers “children of God.”
ယောဟန်သည် ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြောင်း အထူး စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ “ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ” ဟူသော သတ်မှတ်ချက်သည် လူသားအားလုံးကို မဆိုလိုဘဲ ဝိညာဉ်ရေး မွေးဖွားမှု ခံယူခဲ့သူများ၊ ဘုရားသခင်၏ ဇာတိခံယူခဲ့သော သားတော်အဖြစ် ယေရှုကို ယုံကြည်ခဲ့သူများ (ယောဟန် ၁:၁၂) နှင့် ချစ်ခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း ဘဝတွင် ကိုယ်တော်ကို လိုက်ခဲ့သူများကိုသာ ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများသည် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုး၏ သားသမီးများ ဖြစ်သည် (၁ ယောဟန် ၃:၁၀)။ ကမ္ဘာနှင့် မှားယွင်းသူများသည် ယေရှုကို ခရစ်တော်အဖြစ် လက်မခံသောကြောင့် ခမည်းတော်ကို မသိကြသလို ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများကိုလည်း မသိကြပေ (၃:၁)။ စကြဝဠာ၏ ကြီးမားမှုကို ကြည့်ရှုပြီး ဂြိုဟ်တစ်ခု၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခရီးသွားနေသော အရေးမကြီးသော သတ္တဝါများအဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့ကို စဉ်းစားချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများ ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲစေခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သော ချစ်ခြင်းကို လုံးဝ အံ့သြမှု မရှိဘဲ မနေနိုင်ပေ။
John was especially interested in
the fact that believers are God’s children. The designation “children of God”
designates not all humanity but only those who have experienced a spiritual
birth, believed in Jesus as God’s incarnate Son (John 1:12), and followed Him
in a life of love and righteousness. Therefore, the antichrists are not
children of God but rather children of the devil (1 John 3:10). Since the world
and the heretics do not accept Jesus as the Christ and therefore do not know
the Father, they do not know God’s children either (3:1). When we look at the
vastness of the universe and think about ourselves as insignificant creatures
traveling through it on the surface of a planet, we cannot help but be utterly
astonished at the magnificent love of God that has transformed us into His
children.
၃:၂-၃။ ရလဒ်များနှင့် တာဝန်များ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် “ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ” ဖြစ်ကြောင်း သိခြင်းဖြင့် ဘုန်းကျက်သရေ အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်နိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ နက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ “ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တော်နှင့် တူမည်” ဖြစ်သည်။ စာတန်၊ ဧဝ နှင့် အာဒံသည် တန်ခိုးတွင် ဘုရားသခင်နှင့် တူရန် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွင် မဟုတ်ပေ (ကမ္ဘာဦး ၃:၅။ ဟေရှာယ ၁၄:၁၄။ ယေဇကျေလ ၂၈:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ခရစ်ယာန်များသည် အခြားသူများကို ချစ်ခြင်း၊ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ဝန်ဆောင်မှု နှင့် အတွေးအခေါ် စင်ကြယ်မှုနှင့် လုပ်ရပ် ဖြောင့်မတ်မှုတွင် ကိုယ်တော်နှင့် တူရမည်။ သူတို့အတွက် ပြဿနာမှာ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ဖြစ်ပြီး တန်ခိုး မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ယေရှု၏ ဒုတိယ ကြွလာခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူသော ဘဝ ပြောင်းလဲမှုကို လိုချင်ကြသည်။
3:2–3.
Results and Responsibilities. Knowing that we are “children of God,” we can
anticipate a glorious future. Our deepest hope is that “we shall be like Him.”
Satan, Eve, and Adam sought to be like God in power but not in character (Gen.
3:5; cf. Is. 14:14; Ezek. 28:2). Christians should be like Him in loving
others, in selfless service, and in exhibiting purity of thought and
righteousness of action. For them the issue is character, not power. They long
for Jesus’s Second Coming and for a transformed existence into the likeness of
His image.
၁ ယောဟန် ၃:၂ သည် ကိုယ်တော် ကြွလာခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် ပြီးဆုံးပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တော်ကို ရှိသည်အတိုင်း မြင်ရမည်ဟု ကတိတော် ပေးသည်။ ဤနေရာတွင် မည်သူကို ရည်ညွှန်းသနည်း။ “ကိုယ်တော်” သည် ဘုရားသခင် ခမည်းတော် (အခန်း ၁) ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ခရစ်တော်၏ ထင်ရှားခြင်း သို့မဟုတ် ထင်ရှားပေါ်လွင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက်သည် သားတော်ကို အများဆုံး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အကြံပြုသည် (၂:၂၈)။ ခရစ်တော်၏ ဒုတိယ ကြွလာခြင်းတွင် “မျှော်လင့်ချက်” သည် တက်ကြွပြီး ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများတွင် အလုပ်လုပ်ကာ ယေရှု စင်ကြယ်သည်အတိုင်း သူတို့ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေသည် (၃:၃)။ ဤအတွေးကို အခန်း ၄-၁၀ တွင် ဖွံ့ဖြိုးစေသည်။ စစ်မှန်သော မျှော်လင့်ချက်သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းရာသို့ ဦးတည်သော ဖြစ်စဉ်ကို ဦးတည်စေပြီး ယေရှုကို အမြင့်ဆုံး ဥပမာအဖြစ် အခြေခံသည်။
First John 3:2 closes with a
reference to His coming and the promise that we will see Him as He is. Who is
being referred to here? “He” could be God the Father (v. 1), but the reference
to Christ’s appearing, or being revealed, suggests that it most probably refers
to the Son (2:28). The “hope” in Christ’s Second Coming is dynamic and works
within the children of God, purifying them as Jesus is pure (3:3). This idea is
developed in vv. 4–10. True hope leads to the purification or sanctification
process, and it is based on Jesus as the supreme example.
၃:၄-၇။ အပြစ် ဆန့်ကျင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း—အပိုင်း ၁။ ခွဲထွက်သူများသည် မှားယွင်းသော အယူဝါဒများကို ပျံ့နှံ့စေရုံသာမက စင်ကြယ်သော ဘဝ နေထိုင်မှု၏ အရေးကြီးမှုကို လျစ်လျူရှုခဲ့နိုင်သည်။ အပြစ် ပြုခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်မှု မရှိကြပေ။ ယောဟန်သည် လူသားအားလုံးအတွက် အသုံးချနိုင်သော အထွေထွေ စည်းမျဉ်းကို ချပြသည်—အခန်း ၄ နှင့် ၆ တွင် အသုံးပြုသော စကားစုများဖြင့် သက်သေပြသည် (ဂရိတွင် ပါစ် “အားလုံး” သို့မဟုတ် အခန်း ၈ တွင် “ထိုသူ” သို့မဟုတ် “ကိုယ်တော်”၊ မည်သူမဆို ရည်ညွှန်းသည်)။ ယောဟန်က အသုံးပြုသော အပြစ် (ဟမားတီယာ) ဟူသော စကားလုံးသည် ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်ခြင်း သို့မဟုတ် ပစ်မှတ်မှ လွဲချော်ခြင်းအဖြစ် အပြစ်ကို နားလည်သည်။ ဆန္ဒရှိစွာ ဆက်လက် အပြစ် ပြုသူများ (ဂရိတွင် ပွိုအုန် ပစ္စုပ္ပန် ပါတီစီပယ် “လေ့ကျင့်ခြင်း” သို့မဟုတ် “ပြုခြင်း” ဟု ဖော်ပြသည်။ အခန်း ၄) သည် “ပညတ်တော် ချိုးဖောက်ခြင်း” တွင် ပါဝင်နေကြောင်း ယောဟန် ဆိုသည်။ “အပြစ်သည် ပညတ်တော် ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်”။
3:4–7.
Sin versus Righteousness—Part 1. The secessionists may have not only propagated false
doctrines but also ignored the importance of living pure lives. They were not
concerned about sinning. John lays out a general rule applicable to all
humans—demonstrated by the phrases used in vv. 4 and 6 regarding (in Greek) pas (“all,” or in v. 8, “the one” or
“he,” referring to anyone). The word for sin (hamartia) used by John conceives sin as missing the mark or falling
short of a target. John states that those who continually sin in a willful way
(as indicated by the present participle poiōn
[“practicing” or “doing”] in the Greek; v. 4) are involved in “lawlessness.”
“Sin is lawlessness.”
“ပညတ်တော် ချိုးဖောက်ခြင်း” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး “ပညတ်တော် ချိုးဖောက်သူ” (၂ သက် ၂:၃)၊ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ အထူး နှင့် ဒုတိယ ကြွလာမှီ သူ၏ လုပ်ရပ်များ၏ အထွတ်အထိပ်ကို သတိရစေသည်။ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများသည် ဘုရားသခင်ကို ထင်ရှားစွာ ပုန်ကန်ပြီး စာတန်နှင့် ပူးပေါင်းချိန်တွင် ဤ ပညတ်တော် ချိုးဖောက်မှု ထင်ရှားသည် (၁ ယောဟန် ၃:၈)။ ပညတ်တော် ချိုးဖောက်ခြင်းအဖြစ် အပြစ်မှ ဝေးဝေး နေရန် သွယ်ဝိုက်သော တိုက်တွန်းချက် ဖြစ်သည်။
The term “lawlessness” points to
opposition to God and reminds us of the “man of lawlessness” (2 Thess. 2:3),
the antichrist par excellence, and of the climax of his activity just prior to
the Second Coming. This lawlessness is exhibited by the antichrists when they
flagrantly rebel against God and align themselves with Satan (1 John 3:8). The
implicit exhortation is to stay away from sin as lawlessness.
ကြိယာ ဖါနေရိုအို (“ထင်ရှားခြင်း”၊ “ပေါ်ထွက်ခြင်း”။ အခန်း ၅) ကို ၁ ယောဟန်တွင် ကိုးကြိမ် တွေ့ရသည်။ အချို့ကိစ္စများတွင် ယေရှု၏ ရှေးဦးရှိခြင်းနှင့် ဇာတိခံယူခြင်း (၁:၂။ ၃:၅၊ ၈) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ ဒုတိယ ကြွလာခြင်း (၂:၂၈။ ၃:၂) နှင့် ဆက်စပ်သည်။ ယေရှုသည် “ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များကို ဖယ်ရှားရန်” ပထမအကြိမ် ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီး အပြစ် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းခဲ့သည် (အခန်း ၅)။ ယေရှု မည်သို့ ပြုခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မပြောသော်လည်း အကြောင်းအရာက လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းသည် (၁:၇။ ၂:၂။ ၄:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် အပြစ်များ (များပြားနည်း)၊ အပြစ်လုပ်ရပ်များနှင့် အပြစ်၏ ရလဒ်များကို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် အားလုံးအတွက် လုံလောက်သည်။ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ကယ်တင်ခြင်း တန်ဖိုးကို နားလည်ခြင်း မရှိဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ယောဟန်သည် ခရစ်တော်တွင် “အပြစ် မရှိ” ကြောင်း ဆိုသည်။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော်၏ လူ့ဘဝ ဝန်ဆောင်မှုတွင် ယေရှု၏ လုံးဝ အပြစ်ကင်းမှုထက် ပိုမို အလေးပေးသည်။ ကိုယ်တော်၏ ကြေညာချက်သည် ခရစ်တော်၏ တပည့်များသည် ပွင့်လင်းသော အပြစ်ထဲ နေထိုင်ရင်း ကိုယ်တော်တွင် ဆက်လက် နေနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်၊ အကြောင်မှာ ကိုယ်တော်တွင် အပြစ် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
The verb phaneroō (“to be manifested,” “to appear”; v. 5) is found nine
times in 1 John. In some cases it is related to the preexistence and
incarnation of Jesus (1:2; 3:5, 8) or to His Second Coming (2:28; 3:2). Jesus
appeared the first time to “take away our sins,” thus solving the sin problem
(v. 5). We are not clearly told how Jesus did it, but the context makes clear
that this happened through His death on the cross (cf. 1:7; 2:2; 4:10). Jesus
took care of the sins (plural), pointing to sinful actions and to the
consequences of sin. His atoning sacrifice is sufficient for all. The
antichrists did not comprehend and rejected the salvific value of the cross.
John states that in Christ there is “no sin.” Here, he stresses more than just
the absolute sinlessness of Jesus during His earthly ministry. His statement
implies that Christ’s followers cannot expect to remain in Him while living in
open sin, for there is no sin in Him.
ယောဟန်သည် အခန်း ၆ နှင့် ၉ တွင် အပြစ်နှင့် ပတ်သက်၍ အံ့သြဖွယ် ကြေညာချက်များ ပြုသည်။ အပြစ်ကင်းမှု အဆိုပြုခြင်းသည် လိမ်ညာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နှင့် ခရစ်ယာန်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အပြစ် မပြုရန် ဖြစ်သော်လည်း ကြားဝင်ဆုတောင်းသူ ယေရှုခရစ်တော် လိုအပ်ကြောင်း ယောဟန် ဆိုခဲ့သော ၁:၆-၁၀ နှင့် ၂:၁-၂ နှင့် ဤကြေညာချက်များကို မည်သို့ ညှိနှိုင်းနိုင်သနည်း။
John makes some perplexing
statements about sin in vv. 6 and 9. How can these statements be reconciled
with 1:6–10 and 2:1–2, where John states that claiming sinlessness is a lie and
that although it is the Christian’s goal not to sin, they need Jesus Christ as
mediator?
ယောဟန်က ကိုယ်တိုင် ဆန့်ကျင်ခြင်း မပြုခဲ့ကြောင်း လုံခြုံစွာ ယူဆနိုင်သည်။ လက်ရှိ အပိုဒ်ကို အပြစ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ ယခင် ဆွေးနွေးချက်နှင့် အလင်းတွင် နားလည်ရမည်။ ထို့နောက် ယောဟန်သည် အလေ့အထ အပြစ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဆန္ဒရှိစွာ ဆက်လက် အပြစ် ပြုခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြောင်း အကြံပြုနိုင်သည်။ ယုံကြည်သူများတွင် သေခြင်းဆီသို့ မဦးတည်သော အပြစ် ရှိနိုင်သည် (၅:၁၆)—မရည်ရွယ်ဘဲ၊ ပုန်ကန်မှု မရှိသော အပြစ်၊ သူတို့၏ သဘောသဘာဝ၏ အစိတ်အပိုင်း (လေဝိ ၄-၆။ ၁ ရှင်ဘုရင် ၈:၄၆။ ဆာလံ ၁၉:၁၂-၁၃။ သုတ္တံ ၂၀:၉။ ယေရမိ ၁၇:၉။ ရောမ ၇)—သို့ရာတွင် သေခြင်းဆီသို့ ဦးတည်သော အပြစ် မရှိပေ (၁ ယောဟန် ၅:၁၆-၁၈)။ “အပြစ် ပြုခြင်း” နှင့် “ပြုခြင်း” (အပြစ်) ဟူသော ကြိယာများသည် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်မှုကို ညွှန်ပြသော ပစ္စုပ္ပန် အချိန် ပါတီစီပယ်များ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ယုံကြည်သူများ ဆန္ဒရှိစွာ ဆက်လက် အပြစ် မပြုနိုင်ကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။ အပြစ်တွင် ဤနေရာတွင် လဲကျနိုင်သော်လည်း အပြစ်ကို ဆန့်ကျင်ကြပြီး အပြစ် ဘဝ မလေ့ကျင့်ကြပေ။ ၃:၇ သည် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ၏ လှည့်စားမှုကို သတိပေးသော်လည်း စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများသည် ယေရှု ဖြောင့်မတ်သည်အတိုင်း ဖြောင့်မတ်သော အရာ ပြုကြောင်း ထပ်မံ ဖြည့်စွက်သည်။ ထို့ကြောင့် အပိုင်း နှစ်ခု (အခန်း ၄-၇ နှင့် ၈-၁၀) သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
We can safely assume that John did
not contradict himself. Our present passage must be understood in the light of
his previous discussion about sin. We can then suggest that John was talking
about habitual sin, that is, willfully persistent sin. Believers may have sin
that does not lead to death (5:16)—inadvertent, non-rebellious sin that is part
of their nature (Lev. 4–6; 1 Kin. 8:46; Ps. 19:12–13; Prov. 20:9; Jer. 17:9;
Rom. 7)—but they do not have the sin that leads to death (1 John 5:16–18). The
verbs “to sin” and “to do” (sin) are participles found in the present tense
pointing to continuous action. John was saying that believers cannot
continuously sin willfully. They may fall in sin here and there but are opposed
to sin and do not practice a life of sin. While 3:7 warns against the deception
of the antichrists, it adds that true believers do what is right, just as Jesus
is righteous. So, both subsections (vv. 4–7 and 8–10) end with a reference to
righteousness.
၃:၈-၁၀။ အပြစ် ဆန့်ကျင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း—အပိုင်း ၂။ ယေရှုသည် အပြစ်ကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် နတ်ဆိုး ပြုခဲ့သမျှကို ဖျက်ဆီးရန် ကြွလာခဲ့သည် (အခန်း ၈)။ စာတန် ပြုခဲ့သော ဆိုးယုတ်မှု မည်သည်ကို တက်ကြွစွာ ပြန်လည် ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်သူများ ဆန္ဒရှိစွာ အပြစ် လေ့ကျင့်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ မဟုတ်ပါက သူတို့သည် “နတ်ဆိုး၏” ဖြစ်မည်၊ အစမှ ပုန်ကန်ခဲ့သူ နှင့် အပြစ်၏ ဖန်ဆင်းသူ ဖြစ်သည်။ (အခန်း ၉ တွင် အခန်း ၆ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ။ အခန်း နှစ်ခုကို အတူ လေ့လာရမည်)။ ဘုရားသခင်၏ “မျိုးစေ့” ကို သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် (ယောဟန် ၃:၆၊ ၈)။ ယုံကြည်သူတွင် နေသော ယေရှု (ယောဟန် ၆:၅၆)။ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် (ယာကုပ် ၁:၁၈၊ ၂၁။ ၁ ပေ ၁:၂၃-၂၅) ဟု နားလည်နိုင်ပြီး သူတို့ အစမှ ကြားခဲ့သည် (၁ ယောဟန် ၂:၂၄)။ တစ်ခုနှင့် နှစ်ခုသည် တူညီသည်၊ အကြောင်မှာ ယေရှု ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့တွင် နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ဤအတွေးများ အားလုံးကို စိတ်ထဲ ထားနိုင်သည်။ ၃:၇ သည် အပြုသဘော ဖြစ်သော်လည်း အခန်း ၁၀ သည် ၎င်း၏ အဆိုးမြင် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ဖြောင့်မတ်သော လုပ်ရပ်များသည် ဖြောင့်မတ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး၏ နိမိတ်လက္ခဏာ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းတွင် နေထိုင်သည်။ “ချစ်ခြင်း” ကို ဖော်ပြချက်သည် နောက်အပိုင်း၏ အကြောင်းအရာဆီသို့ ကူးပြောင်းစေသည်။
3:8–10.
Sin versus Righteousness—Part 2. Jesus came to take away sin and to destroy what the
devil has done (v. 8). He was actively undoing whatever evil Satan had done.
Therefore, there is no reason for believers to willfully practice sin.
Otherwise they would be “of the devil,” who has been rebellious “from the
beginning” and who is the originator of sin. (On v. 9, see commentary on v. 6;
the two verses should be studied together). God’s “seed” can be understood as
the Holy Spirit (John 3:6, 8); Jesus, who abides in the believer (John 6:56);
or the word of God (James 1:18, 21; 1 Pet. 1:23–25), which they had “heard from
the beginning” (1 John 2:24). One and two mean the same thing because Jesus
abides in us through the Spirit. John probably had all of these ideas in mind.
While 3:7 is positive, v. 10 is its negative counterpart. John points out that
righteous deeds are a sign of a righteous character. True Christianity is lived
in righteousness and love. The mention of “love” transitions us to the topic of
the next section.
၃:၁၁-၁၈။ အချင်းချင်း ချစ်ရမည်။ ၁ ယောဟန် ၃:၁၁-၂၄ ကို အပိုင်း နှစ်ခု ခွဲနိုင်သည်။ ပထမအပိုင်းသည် ညီအစ်ကို ချစ်ခြင်း (အခန်း ၁၁-၁၈) နှင့် ဒုတိယအပိုင်းသည် ယုံကြည်မှုနှင့် ပညတ်တော်များ စောင့်ထိန်းခြင်း (အခန်း ၁၉-၂၄) ဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်း နှစ်ခုကို ဘုံ စကားလုံးနှင့် စကားစုများဖြင့် ဆက်စပ်ထားသည်။
3:11–18.
We Must Love Each Other. 1 John 3:11–24 can be divided into two sections. The
first deals with brotherly love (vv. 11–18), and the second with confidence and
keeping the commandments (vv. 19–24). These two sections are connected by a
number of common words and phrases.
ချစ်ခြင်း အပိုဒ်သည် “အချင်းချင်း ချစ်ပါ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး ဆင်တူစွာ အဆုံးသတ်သည် (၃:၁၈)။ ယောဟန်သည် ချစ်ခြင်း၏ အဘိဓာန် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် ပေးရန် မရည်ရွယ်ဘဲ ချစ်ခြင်း မည်သို့ ဖြစ်သည်နှင့် မည်သို့ မဖြစ်သည်ကို ပြသရုံသာ ဖြစ်သည်။ ကာဣန်၏ ဥပမာ၊ ညီအစ်ကိုကို သတ်ခဲ့သူ၊ “ဆိုးယုတ်သူ” ကို လိုက်ပြီး သူ၏ လုပ်ရပ်များ “ဆိုးယုတ်” ခဲ့သောကြောင့် (အခန်း ၁၂) ကို အသုံးပြု၍ ကမ္ဘာသည် ခရစ်တော်၏ တပည့်များကို “မုန်းတီး” ပြီး နှိပ်စက်သည်ဟု ပြသည် (အခန်း ၁၃)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခရစ်တော်၏ တပည့်များအကြား ချစ်ခြင်းသည် အသက် နယ်ပယ်ဆီသို့ ကူးပြောင်းခဲ့ကြောင်း သက်သေ ပြသည် (အခန်း ၁၄)။ မုန်းတီးသူသည် လူသတ်သမား ဖြစ်ပြီး အသက် မရှိပေ (အခန်း ၁၅။ မဿဲ ၅:၂၁-၂၂ ကို ကြည့်ပါ)။
The passage on love begins with a
call to “love one another” (v. 11; see also 2:10) and ends similarly (3:18).
John does not set out to give a lexical definition of love; he simply shows
what love is and is not. He uses the example of Cain, who killed his brother
because he was following “the evil one” and his works were “evil” (v. 12), to
show that in the same way the “world hates” and persecutes the followers of
Christ (v. 13). In contrast, love among the followers of Christ evidences that
they have passed over into the sphere of life (v. 14); a person who hates is a
murderer and does not have life (v. 15; see Matt. 5:21–22).
ဂရိ စကားလုံး အဒဲလ်ဖိုစ် (“ညီအစ်ကို” သို့မဟုတ် “ညီမ”) ကို ၁ ယောဟန် ၃:၁၁-၁၈ တွင် ခုနစ်ကြိမ် အသုံးပြုသည်။ အသင်းတော် အဖွဲ့ဝင်များကို ရည်ညွှန်းသည် (အခန်း ၁၃၊ ၁၄) နှင့် ကာဣန်၏ ညီအစ်ကို အာဗေလကို (အခန်း ၁၂)။ ညီအစ်ကို ညီမများ အားလုံးကို အထွေထွေ ချစ်ကြောင်း အဆိုပြုရုံထက် တစ်ဦးဦးကို စစ်မှန်စွာ ချစ်ရန် ပိုခက်ခဲသည် (အခန်း ၁၅)။ ကာဣန်၏ အဆိုးမြင် ဥပမာကို အပြုသဘော ဥပမာ တစ်ခု လိုက်သည် (အခန်း ၁၆)။ ယေရှု “ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသက်ကို စွန့်ခဲ့သည်”။ ဤသည်မှာ ချစ်ခြင်း၏ အမြင့်ဆုံး သက်သေ ပြချက် ဖြစ်သော်လည်း ဥပမာ ထက် ပိုမို ဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သောကြောင့် (၂:၂) ယုံကြည်သူများ သေခြင်းမှ အသက်ဆီသို့ ကူးပြောင်းခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းအားဖြင့် သက်သေ ပြသည် (၃:၁၄)။ ဤ အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းသည် မူအရ ညီအစ်ကို ညီမများအတွက် “အသက်ကို စွန့်ရန်” ဆန္ဒရှိကြောင်း ဆိုလိုသည် (အခန်း ၁၆)။ ချစ်ခြင်းသည် ကိုယ်ကျိုး စွန့်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျိုး ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတွင် ထင်ရှားသည်။ အတိတ် အမှားများနှင့် အပြစ်များကို လက်ရှိနှင့် အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ခွင့် မပေးဘဲ ခွင့်လွှတ်ခြင်း ဆိုလိုသည်။ ယေရှု၏ ကိစ္စတွင် ချစ်ခြင်းသည် အခြားသူများကို ကယ်တင်ရန် သေခြင်း ဆိုလိုသည်။
The Greek word adelphos (“brother” or “sister”) is used seven times in 1 John
3:11–18. It refers to church members (vv. 13, 14) and to Abel, the brother of
Cain (v. 12). It is easier to claim to love all brothers and sisters in general
than to actually love one of them (v. 15). The negative example of Cain is
followed by a positive one (v. 16). Jesus “laid down his life for us.” This is
the supreme demonstration of love, but it is more than just an example. Since
the Father sent His Son as an atoning sacrifice (2:2), believers have passed
from death to life. This is demonstrated through their love for each other
(3:14). This mutual love means, in principle, that we are willing to “lay down
our lives” for our brothers and sisters (v. 16). Love shows itself in
self-giving and self-sacrifice. It also means to forgive and not to allow past
mistakes and sins to shape the present and the future. In Jesus’s case, love
meant dying to save others.
ချစ်ခြင်းသည် လုပ်ရပ်များတွင် ထင်ရှားရမည် (အခန်း ၁၇-၁၈)။ အပြုသဘော ဥပမာ (အခန်း ၁၆) ကို အဆိုးမြင် ဥပမာ တစ်ခု လိုက်သည်။ တစ်ဦးဦးတွင် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း လိုအပ်ချက်များ ပြည့်စုံပြီး ညီအစ်ကို သို့မဟုတ် ညီမ လိုအပ်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း ကူညီရန် ငြင်းဆိုသည် (အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်များတွင် တမန် ၄:၃၂-၃၅ အခြေအနေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်)။ ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော လုပ်ရပ်ဖြင့် ချစ်ခြင်းအစား စကားဖြင့် ချစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ယောဟန်သည် စကားဖြင့် ထုတ်ဖော်သော ချစ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အားပေးမှုနှင့် ချစ်ခြင်း စကားများသည် အိမ်တွင်၊ အသင်းတော်တွင် နှင့် အလုပ်ခွင်တွင် တင်းမာသော ဆက်ဆံရေးများကို ကုသရန် ကြီးမြတ်ပြီး အပြုသဘော သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သည်။ ယောဟန်သည် ချစ်ခြင်း၏ မျက်နှာပြင် ထုတ်ဖော်မှုကို ဆန့်ကျင်သည် (ယာကုပ် ၂:၁၅-၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်ကြောင်း အသိပေးရုံသာမက ကိုယ်တော်၏ သားတော်၏ သေခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အစားထိုး အဖြစ် ပြသခဲ့သည်။ များစွာ ချစ်သူများသည် များစွာ ပြုကြသည်၊ အကြောင်မှာ စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းသည် တက်ကြွသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Love must manifest itself in actions
(vv. 17–18). The positive example (v. 16) is followed by a negative example:
Someone has their material needs fully met, sees a brother or sister in need,
but refuses to help (unlike the situation among the early Christians in Acts
4:32–35). This is love with words instead of love with genuine action. Here,
John is not opposed to love expressed in words. Encouraging and loving words
can have a great and positive influence and can heal strained relationships at
home, in the church, and at the workplace. John is opposed to a superficial
expression of love (cf. James 2:15–16). God not only informed us that He loves
us; He showed it through the death of His Son as our substitute. People who
love much do much, because real love is dynamic.
၃:၁၉-၂၁။ ယုံကြည်မှု အကျပ်အတည်း။ ဤအပိုင်းသည် မှားယွင်းသော ကိုယ်ကို နားလည်မှုအပေါ် အခြေခံသော ယုံကြည်မှု အကျပ်အတည်း ဖြစ်နိုင်ချေ ဖြစ်ပုံရသည်။ ယုံကြည်သူများ အမှန်တရားနှင့် လုံးဝ မပိုင်ဆိုင်ဟု ခံစားနိုင်သည် (အခန်း ၁၉)။ “ယုံကြည်မှု”/“ယုံကြည်စိတ်ချမှု” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ၁ ယောဟန်တွင် လေးကြိမ် အသုံးပြုပြီး ယုံကြည်သူများ ဆုတောင်းချိန်တွင် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ချိန်တွင် ယုံကြည်မှု ရှိရန် ရေးသားသူ၏ လိုချင်မှုကို ထုတ်ဖော်သည် (၃:၂၁-၂၂။ ၅:၁၄)၊ ခရစ်တော် ကြွလာချိန်တွင် (၂:၂၈) နှင့် နောက်ဆုံး တရားစီရင်ချိန်တွင် (၄:၁၇)။ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးသားသည် ယုံကြည်သူများကို တရားမျှတစွာ သို့မဟုတ် တရားမျှတမှု မရှိဘဲ ရှုတ်ချနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် နှလုံးသား၏ စွပ်စွဲချက်များကို အဖြေပေးနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသားထက် ကြီးမြတ်ပြီး အရာအားလုံးကို သိတော်မူသည် (အခန်း ၂၀)။ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးတွင် ခရစ်ယာန်များသည် ခံစားချက်များကို အားမကိုးသင့်ပေ။ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်ကြောင်း အချက်အလက်ကို အားကိုးရမည်။
3:19–21.
Crisis of Confidence. This section seems to depict a potential crisis of
confidence based on wrong self-perceptions. It is possible for believers to
feel that they do not fully belong to the truth (v. 19). The term
“confidence”/“confident” is used four times in 1 John, expressing the author’s
desire that believers be confident when they approach God in prayer (3:21–22;
5:14), in view of Christ’s coming (2:28), and in regard to the final judgment
(4:17). While their own hearts may—justly or unjustly—condemn believers, God
can overrule the accusations of the heart; God is greater than our hearts and
knows everything (v. 20). When it comes to their relationship with God,
Christians should not rely on their feelings. They are to rely on God and the
fact that He loves them.
ယခင် အတွေးကို နှလုံးသား မရှုတ်ချသော နှလုံးသားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြသည်—အခြားသူများကို မစွပ်စွဲဘဲ အနားယူသော နှလုံးသား။ ထိုနှလုံးသားဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် ယုံကြည်မှု ရှိကြပြီး သခင်ဘုရားနှင့် ကန့်သတ်ချက် မရှိသော ဆက်ဆံရေး ခံစားကြသည်။ ဖျားနာသော ကိုယ်ကို ရှုတ်ချမှုကို ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်ပြီး ကယ်တင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်ဆီသို့ ယုံကြည်မှုဖြင့် အစားထိုးရမည်၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုတောင်းချက်များကို နားထောင်သည် (အခန်း ၂၂)။
The previous thought is contrasted
with the heart that does not condemn—a heart that does not accuse others and
that is at rest. With such a heart, believers have confidence and unrestricted
fellowship with the Lord. Morbid self-condemnation should be replaced by
confidence toward God, who has loved and saved us and who listens to our
prayers (v. 22).
၃:၂၂-၂၄။ ချစ်ခြင်းနှင့် ပညတ်တော်များ။ ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်း နှင့် ကိုယ်တော် ရှေ့တွင် နှစ်သက်ဖွယ် အရာများ ပြုခြင်းသည် ခရစ်ယာန်များကို ဘုရားသခင် ဆုတောင်းချက်များကို နားထောင်ကြောင်း ယုံကြည်မှု ပေးသည် (အခန်း ၂၂-၂၃)။ ဘုရားသခင်၏ ဆန္ဒကို လိုက်နာခြင်းသည် အချင်းချင်း နေခြင်း—ကျွန်ုပ်တို့ ဘုရားသခင်တွင် နှင့် ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့တွင်—ကို ခွင့်ပြုပြီး သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် ကျွန်ုပ်တို့ ဘဝတွင် တက်ကြွကြောင်း ပြသည် (အခန်း ၂၄)။ ပညတ်တော်များ စောင့်ထိန်းခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ဤတိုတို အပိုဒ်တွင် “ပညတ်”/“ပညတ်တော်” ကို သုံးကြိမ် အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အလေးပေးသည်။ ဧကန်စင်စစ် ယောဟန်သည် ကယ်တင်ခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်ပြီး လုပ်ရပ်များဖြင့် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။
3:22–24.
Love and the Commandments. Believing in Jesus, keeping God’s commandments, and
doing things pleasing in His estimation give Christians confidence that God
hears their prayers (vv. 22–23). Following God’s will allows for mutual
abiding—we in God and God in us—and shows that the Holy Spirit is active in our
lives (v. 24). The importance of keeping the commandments is underlined by the
fact that in this short passage, “command”/“commandment” is used three times.
Of course, John makes it clear that salvation is through the atoning sacrifice
of Christ and not by works.
အခန်းကြီး - ၄
၄:၁-၂၁
4:1–21
ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများအဖြစ် နေထိုင်ခြင်း။ ချစ်ခြင်း
Living
as Children of God: Love
ဤအခန်း သည် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ အကြောင်းအရာများ (၄:၁-၆။ ၂:၁၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် ချစ်ခြင်း (၄:၇-၂၁) သို့ ပြန်သွားသည်။
This chapter returns to the topics
of the antichrists (cf. 4:1–6; 2:18–29) and love (4:7–21).
၄:၁-၆။ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ။ ဤအပိုဒ်သည် အရေးကြီးသော တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် စတင်သည်။ “ဝိညာဉ်တော် အားလုံးကို မယုံကြည်ပါနှင့်”—ဆိုလိုသည်မှာ ဝိညာဉ်တော် ဦးဆောင်သော သင်ကြားချက်များ ရှိကြောင်း အဆိုပြုသူ မည်သူမဆို—သူ၏ မက်ဆေ့ချ်ကို စမ်းသပ်ခြင်း မရှိဘဲ (အခန်း ၁)။ အမှန်တရားနှင့် အမှားကို ခွဲခြားရမည်။ အမှန်တရားမှာ ဘုရား ခရစ်တော် “ဇာတိခံယူ၍ ကြွလာ” ခဲ့ကြောင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော် လူ ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် ကြေညာချက် နှစ်ခု ရှိသည်။ ပထမ၊ အပြုသဘော စမ်းသပ်မှု၊ ဇာတိခံယူခြင်းကို ဝန်ခံ သို့မဟုတ် အသိအမှတ်ပြုသော စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများကို ဖော်ပြပြီး ထို့နောက် ယေရှုခရစ်တော်၏ ရှေးဦးရှိခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် လူ့ဇာတိနှင့် စစ်မှန်စွာ ပေါင်းစည်းခဲ့သည်။ ဒုတိယ၊ အဆိုးမြင် စမ်းသပ်မှု၊ ယေရှုကို ဝန်ခံ သို့မဟုတ် အသိအမှတ်ပြု မပြုခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။ တမန်တော် မက်ဆေ့ချ်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သူများ၊ အမှန်တရား၏ ဝိညာဉ်တော်မှ အတည်ပြုခဲ့သော (အခန်း ၆)၊ ယေရှုသည် ခရစ်တော်နှင့် ဇာတိခံယူခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဖြစ်ကြောင်း အရ သည် “ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ” ဖြစ်သည် (၂:၁၈)။
4:1–6.
Antichrists. This passage begins with an important exhortation: “Do not believe every
spirit”—that is, any person who claims to have Spirit-led teachings—without
testing his or her message (v. 1). We should distinguish between truth and
error. The truth is that the divine Christ “has come in the flesh,” that is, He
became a human being. There are two contrasting statements. The first, a
positive test, describes true believers as those who confess or acknowledge the
incarnation and, thereby, the preexistence of Jesus Christ. For the Son of God
is truly united to human flesh. The second, a negative test, is about not
confessing or acknowledging Jesus. Those who have rejected the apostolic
message, affirmed by the Spirit of truth (v. 6), according to which Jesus is
the Christ and the incarnate Son of God, are “antichrists” (2:18).
မှားယွင်းသော ဆရာများသည် လှုံ့ဆော်ခံရကြောင်း အဆိုပြုခဲ့ပုံရသည်။ သူတို့ကို ဖော်ပြရန် “ဝိညာဉ်များ” နှင့် “မှားယွင်းသော ပရောဖက်များ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းများ အသုံးပြုခြင်းဖြင့် အကြံပြုသည် (၄:၁၊ ၃)။ သို့ရာတွင် သူတို့၏ မှားယွင်းသော အမြင်များက သူတို့ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ၏ “ဝိညာဉ်တော်” မှ သက်ရောက်မှု ခံရကြောင်း ပြသည် (အခန်း ၃)။ သူတို့တွင် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် စိတ်သဘောထား လက္ခဏာများ ရှိသည်။ အနိုင်ရသူများ (အခန်း ၄) နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့ ဘုရားသခင်နှင့် မပိုင်ဆိုင်ကြပေ။ သူတို့၏ ဘဝများကို “ကမ္ဘာ” မှ ဦးတည်ချက် ရရှိပြီး ကမ္ဘာက သူတို့ကို နားထောင်သည် (အခန်း ၅)။ အဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့ကြား ဆန့်ကျင်ဘက်ကို အလေးပေးသည်။ မှားယွင်းသော ဆရာများသည် ကမ္ဘာ၏ တွေးခေါ်ပုံ လိုက်နာကြပြီး စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်၏ ပုံစံ လိုက်နာကြသည် (အခန်း ၄-၆)။ ဓမ္မပညာ ပဋိပက္ခများနှင့် ပတ်သက်၍ ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင် ဘက်တွင် ရှိကြသည်။
Apparently, the false teachers
claimed to be inspired. This is suggested by the use of the terms “spirits” and
“false prophets” to describe them (4:1, 3). However, their erroneous views show
that they were influenced by the “spirit of the antichrist” (v. 3). They
possessed the traits of character and disposition of the antichrist. In
contrast to the overcomers (v. 4), they did not belong to God. Their lives were
oriented by “the world” and the world listened to them (v. 5). The contrast
between the two groups is highlighted; the false teachers follow the world’s
way of thinking, while true Christians follow God’s way (vv. 4–6). With respect
to the doctrinal conflicts, believers were on the side of God.
၄:၇-၁၀။ ဘုရားသခင်နှင့် ချစ်ခြင်း။ ဤ အပိုင်းငယ် (၁ ယောဟန် ၄:၇-၁၆) ကို အပိုင်း သုံးခု ခွဲနိုင်သည်။
4:7–10.
God and Love. This subsection (1 John 4:7–16) can be divided into
three segments.
ဘုရားသခင်နှင့် ချစ်ခြင်း (၄:၇-၁၀)
အချင်းချင်း ချစ်ရမည် (အခန်း ၇)။
အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် ချစ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် (အခန်း ၈-၁၀)။
ချစ်ခြင်းနှင့် နေခြင်း (၄:၁၁-၁၈)
အချင်းချင်း ချစ်ရမည် (အခန်း ၁၁)။
အကြောင်းမှာ ချစ်သူတိုင်း ဘုရားသခင်တွင် နေ/ဆက်ကပ်ပြီး ချစ်ခြင်း ဖြစ်သော ဘုရားသခင် သူတို့တွင် နေသောကြောင့် (အခန်း ၁၂-၁၈)။
ဘုရားသခင်နှင့် ညီအစ်ကို ညီမများအပေါ် ချစ်ခြင်း (၄:၁၉-၂၁)
ကျွန်ုပ်တို့ ချစ်ကြသည် (အခန်း ၁၉)။
အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်သူများကို ချစ်ခြင်း အတူတူ ဖြစ်သောကြောင့် (အခန်း ၂၀-၂၁)။
God
and Love (4:7–10)
We should love one another (v. 7).
Why? Because God is love (vv. 8–10).
Love
and Abiding (4:11–18)
We must love one another (v. 11).
Why? Because whoever loves
lives/abides in God, and God, who is love, abides in them (vv. 12–18).
Love
for God and the Brothers and Sisters (4:19–21)
We love (v. 19).
Why? Because loving God and loving
believers go together (vv. 20–21).
အပိုဒ်သည် “အချင်းချင်း ချစ်ပါ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြင့် စတင်သည် (အခန်း ၇)။ ပေးထားသော အကြောင်းမှာ ချစ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်မှ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများကို ချစ်ရန် လူ့နှလုံးသားတွင် သဘာဝကျ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများကို ချစ်သူသည် “ဘုရားသခင်မှ မွေးဖွားခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို သိသူ” ဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်း မလေ့ကျင့်ရင်း ယုံကြည်သူ ဖြစ်ကြောင်း အဆိုပြု မနိုင်ပေ (အခန်း ၈)။ အခြားသူများကို ချစ်ရန် နက်ရှိုင်းသော ဓမ္မပညာ အကြောင်းမှာ “ဘုရားသခင်သည် ချစ်ခြင်း” ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်း ၈)။ ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ အဓိက အနှစ်သာရနှင့် ကိုင်တွယ်နေသည် (အခန်း ၈၊ ၁၆)။ ကိုယ်တော် ချစ်ရုံသာမက ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ချစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မှားယွင်းသော ဆရာများသည် ကိစ္စ၏ နှလုံးသားကို လွဲချော်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ချစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ လုပ်ရပ် အားလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခြင်း၏ ထုတ်ဖော်မှု ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရား သက်ရောက်မှု ရှိသော ခရစ်ယာန် ချစ်ခြင်းသည် ထိုက်တန်မှု မရှိသော အပြစ်ရှိသူများကို ချစ်သော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းတွင် အရင်းအမြစ် ရှိသည်။ စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်မှ အမြဲ လာသည်။ ပျက်စီးနိုင်သော လူ့ ချစ်ခြင်းကို ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းဖြင့် ဆက်လက် လန်းဆန်းစေရမည်။
The passage begins with a call to
“love one other” (v. 7); the reason provided is that love is from God. It is
not natural to the human heart to love others. Therefore, the one who loves
others is “born of God and knows God.” One cannot claim to be a believer while
not practicing love (v. 8). The deepest theological reason for loving others is
that “God is love” (v. 8). We are dealing here with the very essence of God
(vv. 8, 16). Not only does He love, but He is love in Himself. The false
teachers had missed the heart of the matter: God is love. All His actions are
expressions of His love. Christian love, with its ethical implications, has its
source in the love of a God who loves undeserving sinners. True love always
comes from God. Human love—which can be corrupted—must be constantly refreshed
by leaning on God.
ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်ကြောင်း မည်သို့ သိကြောင်း မေးခွန်းကို ချက်ချင်း အဖြေ ပေးသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြည့်ပါ၊ အကြောင်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များအတွက် ကိုယ်တော်၏ သားတော်၏ အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခြင်း ထင်ရှားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်း ၉-၁၀)။ အခန်း ၃ တွင် သားတော် အသက်ကို စွန့်ခဲ့ခြင်းကို အလေးပေးသော်လည်း ဤနေရာတွင် ခမည်းတော် ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို ကမ္ဘာထဲ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းကို အလေးပေးသည်။ ဤသည်ကို သုံးကြိမ် အလေးပေးသည် (အခန်း ၉၊ ၁၀၊ ၁၄)။ ခမည်းတော် သားတော်ကို ကမ္ဘာထဲ အဘယ်ကြောင့် စေလွှတ်ခဲ့သနည်း။ ယောဟန်သည် အဖြေ သုံးခု ပေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တော်အားဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်ရန် (အခန်း ၉)။ ယေရှု ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များအတွက် အကယ်စင်စစ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ရန် (အခန်း ၁၀)။ နှင့် ကိုယ်တော် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်နိုင်ရန် (အခန်း ၁၄)။ ဤသည်မှာ အသက် သို့မဟုတ် သေခြင်း ကိစ္စ ဖြစ်သည်။
The question of how we know that God
loves us is immediately answered: look at the cross because His love for us was
manifested in the atoning sacrifice of His Son “for our sins” (vv. 9–10). While
in chapter 3 the emphasis is on the Son, who laid down His life, here the
emphasis is on the Father, who sent His Son into the world. This is emphasized
three times (vv. 9, 10, 14). Why did the Father send His Son into the world?
John provides three answers: so that we may live through Him (v. 9); so that
Jesus could be the atoning sacrifice for our sins (v. 10); and so that He could
be our Savior (v. 14). This is a matter of life or death.
၄:၁၁-၁၈။ ချစ်ခြင်းနှင့် နေခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် ထပ်မံ တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် စတင်သည်။ “ကျွန်ုပ်တို့လည်း အချင်းချင်း ချစ်သင့်သည်” (အခန်း ၁၁)။ “အချင်းချင်း ချစ်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့တွင် နေပြီး ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခြင်း ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပြည့်စုံ သို့မဟုတ် ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီ—၎င်း၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီ (အခန်း ၁၂) ဆိုလိုသည်။ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းသည် ယေရှု၏ ဘဝနှင့် သေခြင်းတွင် ထင်ရှားခဲ့သည်အတိုင်း ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝတွင် ထင်ရှားရန် ရည်ရွယ်သည်။ ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေး ခံစားရပြီး အလင်းထဲ လျှောက်လှမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ နေခြင်းသည် အပြန်အလှန် အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကိုယ်တော်တွင် နေပြီး ကိုယ်တော် ကျွန်ုပ်တို့တွင် နေသည် (အခန်း ၁၃၊ ၁၅၊ ၁၆)။ ဤအတွေ့အကြုံ ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော် ပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၃)။ ယုံကြည်သူများအကြား ချစ်ခြင်းနှင့်အတူ ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့တွင် နေကြောင်း နိမိတ်လက္ခဏာ ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၂)။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် တမန်တော် ကြေညာချက်—“ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ သက်သေ ပြခဲ့ကြသည်”—သည် ယုံကြည်သူများကို ပထမ၊ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်ကို နားလည်စေသည် (အခန်း ၁၄)။ ဒုတိယ၊ ဆန့်ကျင်သူများ ငြင်းပယ်ခဲ့သော အရာ “ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်” ကို ဝန်ခံစေသည် (အခန်း ၁၅)။ တတိယ၊ ဘုရားသခင်ကို သိပြီး ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ရှိသော ချစ်ခြင်းကို ယုံကြည်မှုဖြင့် လက်ခံစေသည် (အခန်း ၁၆)။ ချစ်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း နှင့် ဘုရားသခင်တွင် နေခြင်း နှင့် သိခြင်း သည် ဤအပိုဒ်တွင် ဆက်စပ်နေပြီး အခန်း ၁၆ တွင် အကျဉ်းချုပ်သည်။
4:11–18.
Love and Abiding. This section again begins with an appeal: “We also
ought to love one another” (v. 11). To “love one another” means that God dwells
in us and that His love has been perfected or completed in us—it has achieved
its goal (v. 12). As God’s love was manifested in the life and death of Jesus,
it now aims to be manifested in the lives of believers. To love means to enjoy
an intimate relationship with God and to walk in the light. Abiding is a
reciprocal experience: we live in Him, and He in us (vv. 13, 15, 16). This
experience has been possible because God has given us His Spirit (v. 13).
Together with love among believers, the Spirit is a sign that God abides in us
(v. 12). It is the Holy Spirit and the apostolic proclamation—“we have seen and
testify”—that allow believers first, to understand God’s plan of salvation (v.
14); second, to confess what the opponents have denied, “that Jesus is the Son
of God” (v. 15); and third, to know God and to accept with trust the love that
God has for us (v. 16). Love, faith, and abiding in and knowing God are
interrelated in this passage and summarized in v. 16.
ယောဟန်သည် ချစ်ခြင်း ကျွန်ုပ်တို့ “အကြား” ပြည့်စုံ သို့မဟုတ် ပြီးမြောက်ခဲ့ကြောင်း အလေးပေးသည် (အခန်း ၁၇)။ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်မှ ထွက်ပြေး မနိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်တွင် နေသူများသည် တရားစီရင်ချိန်တွင် ယုံကြည်မှု/ရဲရင့်မှု ရှိရမည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခ/ဒဏ်ခတ်မှု ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရမည်။ ချစ်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် မကိုက်ညီပေ။ “ပြည့်စုံသော ချစ်ခြင်း” သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို နှင်ထုတ်သည် (အခန်း ၁၈)။
John emphasizes that love has been
perfected or made complete “among us” (v. 17). We cannot love God and at the
same time flee from Him in fear. Those who live in God must have
confidence/boldness on the day of judgment; we must be free from fear of torment/punishment.
Love and fear are incompatible; “perfect love” expels fear (v. 18).
၄:၁၉-၂၁။ ဘုရားသခင်နှင့် အခြားသူများအပေါ် ချစ်ခြင်း။ တတိယ အပိုင်းသည် ကြေညာချက် သို့မဟုတ် ဝန်ခံချက်ဖြင့် စတင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ချစ်ကြသည် (အခန်း ၁၉)။ ဤစကားစုကို ပစ်မှတ် မရှိဘဲ ဖတ်ရမည် (ကိုယ်တော်ကဲ့သို့)။ ကျွန်ုပ်တို့ ချစ်နိုင်သော အကြောင်းကို လိုက်သော အထွေထွေ ကြေညာချက် ဖြစ်သည်။ ထိုက်တန်မှု မရှိသော သူများကို ချစ်ရန် ပဏာမ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ မမြင်ရသော ဘုရားသခင်ကို ချစ်ကြောင်း အဆိုပြုရင်း တစ်ချိန်တည်းတွင် မြင်ရသော ညီအစ်ကို သို့မဟုတ် ညီမကို မချစ်နိုင်ပေ။ ထိုသူမျိုးသည် “လိမ်ညာသူ” ဖြစ်သည်။ ယခင် အပိုင်း နှစ်ခု ချစ်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြင့် စတင်သော်လည်း နောက်ဆုံး အပိုင်းငယ်များသည် သွယ်ဝိုက်သော တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို ချစ်သူသည် ညီအစ်ကို ညီမကိုလည်း ချစ်ရမည် (အခန်း ၂၁)။ အခြားသူများအပေါ် ချစ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ချစ်ခြင်းကို ဘုရားသခင်မှ တစ်ခုတည်း ပညတ်တော်တွင် အကျဉ်းချုပ်သည်။
4:19–21.
Love for God and Others. The third section begins with a statement or
confession: we love (v. 19). This phrase should be read without an object (such
as Him). It is a general statement, followed by the reason we are able to love.
It is because of God, who took the initiative to love those who are unworthy of
being loved. A person cannot claim to love the invisible God while at the same
time not loving his brother or sister, who is visible. Such a person is a
“liar.” While the previous two subsections began with a call to love, the last
subsections end with an indirect appeal: the one who loves God must love his
brother or sister also (v. 21). Love for others and love for God are here
summarized in a single command from God.
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁-၁၂
5:1–12
ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများအဖြစ် နေထိုင်ခြင်း။ ယုံကြည်ခြင်း စောင့်ထိန်းခြင်း
Living
as Children of God: Keeping Faith
ယောဟန်သည် စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများ မေးခွန်းသို့ ပြန်သွားပြီး မှားယွင်းသော ဆရာများနှင့် သွယ်ဝိုက်စွာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြသည် (အခန်း ၁-၅)။ သားတော်၏ အမှတ်အသား (အခန်း ၅-၈)၊ ပဋိပက္ခတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ယေရှု၏ သက်သေ (အခန်း ၉-၁၀) နှင့ ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်း၏ လက်တွေ့ ရလဒ်များ (အခန်း ၁၁-၁၂) ကို ဆွေးနွေးမည်။ ယေရှုအကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ တွေးခေါ်ပုံသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်ဆံပုံ၊ ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်ကို နားလည်ပုံ နှင့် ကယ်တင်ခြင်း အာမခံချက် ရှိမှုကို သိသာစွာ သက်ရောက်သည်။ ဤအပိုင်းတွင် ချစ်ခြင်း အကြောင်းအရာ ရှိသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အမည်များ “ဘုရားသခင်၏ သားတော်” (အခန်း ၅၊ ၁၀၊ ၁၂)၊ “ကိုယ်တော်၏ [ဘုရားသခင်၏] သားတော်” (အခန်း ၉-၁၁) နှင့ “သားတော်” (အခန်း ၁၂) ကို အလေးပေးသည်။ ဤ သတ်မှတ်ချက်များသည် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများမှ စိန်ခေါ်ခံရကြောင်း အထူး အရေးကြီးသည်။
John returns to the question of true
believers, indirectly contrasting them with false teachers (vv. 1–5). He will
also discuss once more the identity of the Son of God (vv. 5–8), the testimony
of God and Jesus in the controversy (vv. 9–10), and the practical results of
believing in Jesus (vv. 11–12). The way we think about Jesus dramatically
influences how we relate to God, understand the plan of salvation, and have
assurance of salvation. In this section the topic of love is present, but the
emphasis is on faith and on the christological titles “Son of God” (vv. 5, 10,
12), “His [God’s] Son” (vv. 9–11), and “the Son” (v. 12). These designations
are of special importance because they were being challenged by the
antichrists.
၅:၁-၅။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အနိုင်ရခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် ယေရှုကို ခရစ်တော်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်း (အခန်း ၁) နှင့် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် (အခန်း ၅) ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် စတင်ပြီး အဆုံးသတ်သည်။ ဧကန်စင်စစ် ဤ အမည်များကို ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများမှ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် ယေရှုသည် ခရစ်တော်၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်မှုတွင် ယုံကြည်သူများကို တိကျစွာ အတည်ပြုသည်။ ဤအမှန်တရားကို လက်ခံပြီး စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်း ပြသူတိုင်း “ဘုရားသခင်မှ မွေးဖွားခဲ့သူ” ဖြစ်သည်။
5:1–5.
Overcoming by Believing in Christ. This section begins and ends with references to
believing in Jesus as the Christ (v. 1) and as the Son of God (v. 5).
Obviously, these titles were questioned by the antichrists. John is precisely
affirming believers in the conviction that Jesus is the Christ, the Son of God.
Whoever accepts this truth and exhibits true love is “born of God.”
John also adds to this by saying
that all who love God—those who are born of Him (in this case the child is not
Jesus but the believer)—will love their fellow believers, who have also been
born of God. We can know that we “love the children of God” only “by loving
God” and obeying Him (vv. 2–3). Our relationship with God determines the nature
and the possibility of loving others. John has indicated that it is impossible
to love God without loving fellow believers (4:20–21), but here we find the
other side of the coin, namely, that it is impossible to love the children of
God without loving God (5:2). They go together. Keeping God’s commandments is
also an act of love. Love is not only an emotional response but also an action
ruled by principles.
ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်ကို ချစ်သူ အားလုံး—ကိုယ်တော်မှ မွေးဖွားခဲ့သူများ (ဤကိစ္စတွင် ကလေးမှာ ယေရှု မဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်သူ) —သည် ဘုရားသခင်မှ မွေးဖွားခဲ့သော ညီအစ်ကိo ယုံကြည်သူများကိo ချစ်မည်ဟု ထပ်မံ ဖြည့်စွက်သည်။ “ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများကိo ချစ်ကြောင်း” ကျွန်ုပ်တို့ သိနိုင်သည်မှာ “ဘုရားသခင်ကိo ချစ်ပြီး” ကိုယ်တော်ကိo နာခံခြင်းအားဖြင့်သာ (အခန်း ၂-၃)။ ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် အခြားသူများကို ချစ်ခြင်း၏ သဘောသဘာဝနှင့် ဖြစ်နိုင်ချေ ကို ဆုံးဖြတ်သည်။ ယောဟန်သည် ညီအစ်ကိo ယုံကြည်သူများကိo မချစ်ဘဲ ဘုရားသခင်ကိo ချစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ဒင်္ဂါး၏ အခြားဘက်ကို တွေ့ရသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ကိo မချစ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများကိo ချစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ (၅:၂)။ သူတို့ အတူတူ ဖြစ်သည်။ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းသည်လည်း ချစ်ခြင်း လုပ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းသည် ခံစားချက် တုံ့ပြန်မှု မျှသာ မဟုတ်ဘဲ နိယာမများဖြင့် အုပ်ချုပ်သော လုပ်ရပ် ဖြစ်သည်။
The last two verses of the first
paragraph (vv. 4–5) focus on overcoming or conquering the world. In order to
conquer the world, one must be “born of God” and have faith. The new birth is a
supernatural event by which a person joins the family of God and is no longer
under the power of the world. The foundational content of the faith is the deep
and personal conviction that “Jesus is the Son of God.”
ခရစ်ယာန်များတိုက်ရမည့်တိုက်ပွဲသည် ဝိညာဉ်ရေးတိုက်ပွဲဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာတွင် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ခရစ်ယာန်များကို လက်နက်အားကိုးဖြင့် အခြားသူများကို အတင်းအကျပ်ပြောင်းလဲစေရန် လက်နက်ကိုင်စစ်သည်များအဖြစ် ထွက်သွားရန် ခေါ်ဆိုခြင်းမရှိပါ။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အင်အားသုံးဖြင့် ကာကွယ်ရမည့် သို့မဟုတ် ချဲ့ထွင်ရမည့်နိုင်ငံကို ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့် တူညီသည်ဟု မဆိုပါ။ ယောဟန်စာပုံစံစာအုပ်များတွင် အောင်မြင်ရန်နည်းလမ်းသည် အင်အားသုံးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ချစ်ခြင်းလုပ်ဆောင်ချက်များဖြင့် ပြသသော ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးအောင်နိုင်သူမှာ ယေရှုခရစ်ဖြစ်ပြီး ထိုအောင်ပွဲသည် ကျွန်ုပ်တို့၏အောင်ပွဲဖြစ်သည်။ ယောဟန်က ယုံကြည်သူများသည် အခြားသူများအပေါ် စိတ်အေးချမ်းမှုမရှိခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်များအပေါ် ရွံရှာခြင်း၊ ကိုယ်ပိုင်အပြစ်သဘောနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ မကောင်းသောဖိအားများ၊ တမန်တော်မဟုတ်သောအယူဝါဒ၊ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းကဲ့သို့သော စမ်းသပ်မှုများကို အောင်နိုင်ရမည်ဟု ဆိုသည်။
The battle that Christians have to
fight is a spiritual battle. Nowhere in Scripture are Christians called to set
out as crusaders and convert others by force. The NT does not equate a nation
to be defended or expanded through violence with the kingdom of God. In the
Johannine literature, the way to overcome is not by the use of violence but by
faith exhibited in acts of love. The conqueror par excellence is Jesus Christ,
and His victory is ours. John says that believers are to overcome indifference
toward others, aversion to God’s commandments, immoral pressures from our
sinful nature and from society, heresy, and trials such as persecution.
၅:၆–၈။ ကျွန်ုပ်တို့ယုံကြည်သော ယေရှု။ ယောဟန်သည် ဤဘုရားသခင်၏သားတော်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သက်သေသုံးဦးကို ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် သူ၏ပရိသတ်ကို ပြသသည်။ ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် “ရေဖြင့်နှင့် သွေးဖြင့် လာ၍” ဟု သူဆိုသည်။ ယေရှု၏နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (၁:၆)။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ရေသည် နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (ယောဟန် ၁:၂၆၊ ၃၁၊ ၃၃၊ ၃:၅၊ ၂၃)။ ၁ ယောဟန်တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် လူမျိုးအဖြစ်လာသော သခင်ဖြစ်ပြီး ရေနှင့်နှစ်ခြင်းခံခြင်းဖြင့် အများပြည်သူဆိုင်ရာ အမှုတော်ကို စတင်ခဲ့သည်။ သူ၏အမှုတော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သွေးချွေးချသောအခါ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ပထမသက်သေနှစ်ခု—နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ချခြင်း—သည် ယေရှုမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားပြခြင်းနှင့် လူသားတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများက ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည် (မဿဲ ၃:၁၇၊ ၂၇:၅၀–၅၄)။
5:6–8.
The Jesus in Whom We Believe. John shows his audience who this Son of God is by
calling to the stand three witnesses. He states that the Son of God “came by
water and blood,” probably referring to Jesus’s baptism and death (1:6). In
John’s Gospel, water is associated with baptism (John 1:26, 31, 33; 3:5, 23),
and this seems to be the case in 1 John. Jesus came as the incarnate Lord and
began His public ministry by being baptized with water. His ministry reached
its climax when He shed His blood on the cross. The first two witnesses—baptism
and crucifixion—revealed who Jesus is. In both cases we find a divine
manifestation and human reactions testifying to Jesus as indeed the Son of God
(Matt. 3:17; 27:50–54).
အယူမှားဆရာများသည် လူသားယေရှုသည် နှစ်ခြင်းခံခဲ့ပြီး အသေခံခဲ့သည်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယေရှုသည် မယ်ရှိယလည်းမဟုတ် ဘုရားသခင်၏သားတော်လည်းမဟုတ်သောကြောင့် ထိုဖြစ်ရပ်များကို ကယ်တင်ခြင်း၏အရေးပါမှုကို မသတ်မှတ်ခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ချချိန်မတိုင်မီ လူသားယေရှုကို စွန့်ခွာသွားခဲ့လျှင် ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ ကယ်တင်သောအသေခံခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မလိုအပ်တော့ပါ။ ကယ်တင်ခြင်းသည် “ဉာဏ်အလင်း” (gnōsis၊ အယူမှားဆရာများ၏ လျှို့ဝှက်သွန်သင်ချက်များ) ဖြင့်ဖြစ်ပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ဖြင့်မဟုတ်တော့ပါ။ တတိယသက်သေသည် ရေနှင့်သွေးနောက် ရှိသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြစ်ပြီး ထိုဝိညာဉ်တော်သည် “အမှန်တရား” ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို လက်ရှိကာလဖြင့် ဖော်ပြထားသည်—ယေရှုအကြောင်း ဆက်လက်သက်သေခံသော ထိုဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်ကို ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုဝိညာဉ်တော်သည် ကျမ်းစာမှတစ်ဆင့်နှင့် ယုံကြည်သူများ၏ အတွင်းစိတ်အတွေ့အကြုံမှတစ်ဆင့် ထိုသို့လုပ်ဆောင်သည်။
The false teachers did not deny that
the man Jesus was baptized and died, but they did not assign salvific
importance to these events, because Jesus was neither the Messiah nor the Son
of God. If the Son of God left the human Jesus before His crucifixion, then the
atoning death of the Son of God was not necessary for our salvation. Salvation
would be through “knowledge” (gnōsis;
the secret teachings of the false teachers) and not through the cross. The
third witness—after water and blood—is the Holy “Spirit,” who “is truth.” The
activity of the Holy Spirit is described in the present tense—most likely
pointing to His ongoing ministry as He testifies about Jesus. He does this
through Scripture and through the inward experience of believers.
၁ ယောဟန် ၅:၈ တွင် အခန်း ၆ ၏ သက်သေသုံးဦးကို နီးပါးပြောင်းပြန်အစီအစဉ်ဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ပထမနေရာတွင် ထားပြီး ရေနှင့်သွေးကို နောက်တွင်ထားသည်။ ဤသက်သေသုံးဦးသည် အချင်းချင်း သဘောတူညီသည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ကိစ္စတစ်ရပ်ကို အတည်ပြုရန် သက်သေနှစ်ဦးမှ သုံးဦးလိုအပ်သည် (တရားဟောရာ ၁၉:၁၅)။ ယောဟန်က ယေရှုအတွက် အမှုကို ခိုင်မာသောအခြေခံရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြသည်။
In 1 John 5:8, the three witnesses
of v. 6 are repeated in almost reverse order. The Holy Spirit comes first,
followed by water and blood. These three witnesses agree with each other. In
the OT, two to three witnesses were required to confirm a matter (Deut. 19:15).
John makes it clear that the case for Jesus has a sound foundation.
၅:၉–၁၀။ ယေရှုနှင့် ဘုရားသခင်၏သက်သေ။ ဘုရားသခင်သည်လည်း မိမိသားတော်အတွက် သက်သေခံသည်။ ဘုရားသခင်၏သက်သေ သို့မဟုတ် သက်သေခံချက်သည် လူသားသက်သေ သို့မဟုတ် သက်သေခံချက်ထက် ပိုမိုကြီးမြတ်သည် (အခန်း ၉)။ ဘုရားသခင်သည် မိမိသားတော်အတွက် မည်သို့သက်သေခံသနည်း။ အခန်း ၆–၈ တွင်ဖော်ပြထားသော သက်သေသုံးပါးသည် ဘုရားသခင်၏သက်သေခံချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် သားတော်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ဆိုသည်။ လူများသည် အများအားဖြင့် အခြားသူများ၏သက်သေခံချက်ကို လက်ခံကြသည်။ အခြားသူများပြောသမျှကို များသောအားဖြင့် မျက်စိမှိတ်ယုံကြည်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။ ဓမ္မသစ်တွင် ဖော်ပြထားသော ယေရှုကို ယုံကြည်ရန် ဘုရားသခင်၏ကိုယ်တိုင်သက်သေခံချက်ကို မည်မျှပို၍ လက်ခံရမည်နည်း။ ဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်ရထိုက်ပြီး အမှန်တရားရှိသည် (အခန်း ၂၀)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုသက်သေခံချက်ကို မလက်ခံပါက ထိုသူသည် “လိမ်ညာသူ” ဟု ဆိုလိုရင်း ဖြစ်ပြီး ထိုသူရှေ့တွင် အပြစ်ခံရမည်ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၀)။
5:9–10.
Jesus and the Testimony of God. God also testifies on behalf of His Son, and the
testimony or witness of God is greater than human testimony or witness (v. 9).
How does God testify for His Son? The threefold testimony mentioned in vv. 6–8
is at the same time God’s testimony. Through them, He speaks to us about who
the Son is. People are usually willing to accept the testimony of others. We
often take at face value what others tell us. We are willing to believe. How
much more should we accept God’s own witness and believe in Jesus as portrayed
in the NT? God is reliable and true (v. 20). If we do not accept His testimony,
we are implying that He is “a liar” (v. 10) and will stand condemned before
Him.
၅:၁၁–၁၂။ ယေရှုကိုယုံကြည်ခြင်း၏ရလဒ်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ထာဝရအသက်ကို ပေးထားပြီး ထိုအသက်ကို “မိမိသားတော်တွင်” ရရှိနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏သားတော်အကြောင်း ထိုသက်သေခံချက်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ရရှိသည်—အခြားစကားဖြင့်ဆို ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်း၏အရေးပါမှု၊ ယေရှုမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ယုံကြည်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏သက်သေခံချက်ကို လက်ခံရန်လိုအပ်မှုဆိုင်ရာ ယောဟန်၏ဆွေးနွေးချက်သည် လက်တွေ့ကျသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။ မှတ်သားဖွယ် ဘုရားသခင်၏သားတော်တွင် ထာဝရအသက်ကို ရှာတွေ့ရန်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏ပြိုင်ဘက်များသည် ခရစ်တော်၏စစ်မှန်သော ဘုရားဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် စစ်မှန်သော လူဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ယေရှုကို မယ်ရှိယနှင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် လက်ခံရန် ပြဿနာရှိနေသူများဖြစ်ပြီး မတူညီသော ယေရှုကို ကြေညာနေကြသည်။ ကျမ်းစာအဆိုအရ ယေရှုကို မရှိသောကြောင့် ထာဝရအသက်လည်း မရှိပါ။ ထာဝရအသက်ရှိသည်ဟု နှင့် “သာလွန်သော ဉာဏ်အလင်း” ရှိသည်ဟု သူတို့ အခိုင်အမာဆိုခဲ့သော်လည်း ထိုအခိုင်အမာဆိုချက်များသည် မမှန်ပါ။ ယောဟန်က ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို မရှိသောသူများတွင် အသက်မရှိဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆိုသည်။ သားတော်ရှိသောသူများတွင်မူ အသက်ရှိသည် (အခန်း ၁၂)။ ထာဝရအသက်ဆိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသည် သေခြင်းတွင် ရှင်ကျန်သည်ဟု မဆိုလိုပါ (ယောဟန် ၆:၅၄)။ ထိုအသက်သည် လက်ရှိတွင်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများသည် ယခုပင် အသက်သစ်အရည်အသွေးကို ခံစားရပြီး (ယောဟန် ၁၀:၁၀) ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ်လာရောက်ခြင်းတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဟု ယုံကြည်မှုဖြင့် နေထိုင်ကြသည်။
5:11–12.
The Result of Believing in Jesus. God has provided eternal life for humanity, available
“in His Son.” We receive it by accepting God’s testimony about His Son—in other
words, by believing in Jesus. John’s discussion of the importance of faith in
Jesus, of belief in who Jesus is, and of the need to accept God’s testimony has
a practical goal, namely, that we find eternal life in the Son of God. John’s
opponents, who were questioning the true divinity of Christ or the true
humanity of Christ or who were having problems accepting Jesus as the Messiah
and the Son of God, were proclaiming a different Jesus. Since they did not have
the Jesus of Scripture, they did not have eternal life. Even if they claimed to
possess eternal life and to have “superior knowledge,” their claims were not
true. John clearly states that those who do not have the Son of God do not have
life, while those who have the Son have life (v. 12). Eternal life does not
mean that a part of us survives at death (John 6:54). It is already a present
reality. True believers enjoy a new quality of life here and now (John 10:10)
and live with the assurance that at Jesus’s Second Coming they will be
resurrected.
၅:၁၃–၂၁
5:13–21
နိဂုံး။ ယုံကြည်မှု
Epilogue:
Confidence
၁ ယောဟန်၏ နိဂုံးတွင် ယုံကြည်မှုကို ထပ်မံအလေးပေးထားသည်—ယခုတစ်ခါမူ ထာဝရအသက်၏ အတည်ပြုချက်၊ ဆုတောင်းချက်များ ဖြေကြားခြင်း၊ နှင့် အတည်တကျ ဆက်လက်ရှင်သန်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဖြစ်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်း ဟူသော အတည်ပြုချက်သုံးရပ်ဆိုင်ရာ ယုံကြည်မှုဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်းသည် စာတမ်း၏ အစပိုင်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အယူအဆသည် ပြဿနာဖြစ်ပြီး ယေရှုကို ခမည်းတော်ဘုရားသခင်၏ သားတော်ယေရှုခရစ်ဟု ခေါ်ဆိုထားသည် (၁:၃၊ ၅:၂၀)။ မှတ်သားဖွယ် “ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ” ကို ငြင်းဆိုရန်ဖြစ်နိုင်သည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် အပြစ်ပြဿနာ အရေးကြီးကို ဖြေရှင်းထားသည် (၁:၇–၂:၂၊ ၅:၁၆–၁၈)။ နှင့် နှစ်ခုစလုံးတွင် အသက်အယူအဆကို တွေ့ရသည် (၁:၁–၂၊ ၅:၁၃၊ ၁၆၊ ၂၀)။
The conclusion of 1 John again
stresses confidence—this time concerning the assurance of eternal life, prayers
being answered, and three affirmations: perseverance, being children of God,
and knowing God. This section corresponds to the beginning of the letter. In
both passages the issue is Christology, and Jesus is called God the Father’s
Son Jesus Christ (1:3; 5:20), probably to refute the “antichrists.” In both
passages the important problem of sin is addressed (1:7–2:2; 5:16–18). And in
both passages we find the concept of life (1:1–2; 5:13, 16, 20).
၅:၁၃–၁၇။ ထာဝရအသက်နှင့် ဆုတောင်းခြင်း။ ထာဝရအသက်အကြောင်း ပို၍ ဖွံ့ဖြိုးစေပြီး စာတမ်းရေးသားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို တင်ပြသည်။ ယောဟန်သည် သူ၏ပရိသတ်ကို ထာဝရအသက်ရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း သိစေလိုခဲ့ပြီး ထိုအသက်ရရှိရန် ယေရှုကို ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် ယုံကြည်ရန် လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ခြင်း၏ အတည်ပြုချက်ရှိစေလိုသည်။ ထိုသို့သော အတည်ပြုချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုတောင်းချက်များနှင့်ပတ်သက်၍ ယုံကြည်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အတိုင်း တစ်စုံတစ်ရာ တောင်းလျှင် ထိုသူ ကျွန်ုပ်တို့ကို နားထောင်သည် (အခန်း ၁၄)။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆုတောင်းခဲ့သော အရာကို ရရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်မှုရှိသည်။ အခြေအနေတိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းစွာ မသိသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ တောင်းဆိုချက်များကို ထိုသူ၏အလိုတော်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေရန် တင်ပြသည်။ ကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသော ကိစ္စများစွာရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အပြစ်များကို ဝန်ချတောင်းပန်ပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းတောင်းလျှင် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ဆိုင်းစာရင်းတွင် မထားပါ။ ဆုတောင်းချက်ပြီးဆုံးချိန်တွင် အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်း ပေးပြီးဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်မှုရှိနိုင်သည်။ ယေရှုကို ကယ်တင်ရှင်နှင့် သခင်အဖြစ် လက်ခံသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိုသူ၏သားသမီးများဖြစ်စေရန် တောင်းလျှင် ဘုရားသခင်သည် ထိုဆုတောင်းချက်ကို ချက်ချင်း ဖြေကြားသည်။ ကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်—ပညတ်တော် သို့မဟုတ် ကတိတော်တွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ တောင်းဆိုချိန်တွင် အပြုသဘောဆောင်သော အဖြေကို “ရရှိပြီး” (လက်ရှိကာလ) ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့်အညီ ဆုတောင်းချက်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ ဆုတောင်းနေဆဲချိန်တွင် ဖြေကြားခြင်းခံရသည်။
5:13–17.
Eternal Life and Prayer. The topic of eternal life is further developed and
justifies the writing of the letter. John wanted his audience to know that they
already had eternal life and that to receive it they needed to believe in Jesus
as the Son of God. God wants us to have assurance of salvation. Such an
assurance leads to confidence with regard to our prayers; if we ask anything
according to God’s will, He hears us (v. 14). At the same time, we have
confidence that we have already received what we had been praying for. Since we
do not fully and clearly know God’s will for us in every situation, we present
our petitions to Him in submission to His will. In many cases, God’s will is
clearly expressed in Scripture. If we confess our sins and ask for forgiveness,
God does not put us on a waiting list; we have confidence that as we end our
prayer, forgiveness of sins has been granted. If we ask him to make us His
children because we accept Jesus as Savior and Lord, God will answer such a
prayer right away. Whenever the will of God is revealed in Scripture—whether in
a commandment or a promise—and we claim that expression of His will, we know
that we “have” (present tense) an affirmative answer. Prayers in accordance to
God’s will are answered while we are still praying.
|
၁ ယောဟန် ၅:၇—ကျမ်းစာထည့်သွင်းချက် 1 John 5:7—A
Textual Addition
|
|
အခန်း ၇ သည် အလွန်တိုတိုပြီး နောက်ပိုင်းရာစုနှစ်များတွင် ဓမ္မသစ်ကျမ်းကန်နုန်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် ထည့်သွင်းထားသော ချဲ့ကားချက်ပါရှိသည်။ ထိုချဲ့ကားချက်ကို ယောဟန်ကွန်မာ ဟုခေါ်သည်။ “သက်သေခံသော သုံးဦးရှိ၍” ဟု ဖတ်ရမည့်အစား အခန်း ၈ တွင် သက်သေသုံးဦးကို ထပ်မံဖော်ပြရန် ဆက်လက်ဖြစ်မည်ဖြစ်သော်လည်း အခန်း ကို ချဲ့ကားထားပြီး (NKJV တွင်ကဲ့သို့) “ကောင်းကင်တွင် သက်သေခံသော သုံးဦးရှိ၍၊ ခမည်းတော်၊ နှုတ်ကပတ်တော်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြစ်သည်။ ဤသုံးပါးတို့သည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်သည်။” ဟု ဖတ်ရှုရသည်။ အခန်း ၇ တွင် ကောင်းကင်သက်သေသုံးဦးကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် အခန်း ၈ တွင် သက်သေသုံးဦးကို နိဒါန်းမရှိတော့ပါ။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ်ထည့်သွင်းချက်တစ်ခု လိုအပ်လာသည်။ “မြေကြီးပေါ်တွင် သက်သေခံသော သုံးဦးရှိ၍။” ထို့ကြောင့် ချဲ့ကားထားသော စာသားတွင် ကောင်းကင်သက်သေသုံးဦး—ခမည်းတော်၊ သားတော်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်—နှင့် မြေကြီးသက်သေသုံးဦး၊ ဝိညာဉ်တော်၊ ရေ၊ သွေးတို့ ပါဝင်သည်။ Verse 7 is very
short but contains an expansion, called the Johannine comma, which was added
centuries after the NT canon was in place. Instead of reading, “for there are
three that testify” and then continuing with v. 8, where the three witnesses
are mentioned again, the verse was enlarged to read (as in the NKJV): “For
there are three that bear witness in heaven: the Father, the Word, and the
Holy Spirit; and these three are one.” By referring to the three heavenly
witnesses in v. 7, the three witnesses of v. 8 lacked an introduction. So
another insertion was necessary: “And there are three that bear witness on
earth.” Consequently, the amplified text contains three heavenly
witnesses—Father, Son, and Holy Spirit—and three earthly witnesses: the
Spirit, the water, and the blood.
ထိုထည့်သွင်းချက်များကို ခရစ်နှစ် ၁၄ ရာစုမတိုင်မီ ဂရိလက်ရေးစတမ်းများတွင် မတွေ့ရပါ။ ဂရိခမည်းတော်များကလည်း ထိုချဲ့ကားချက်ကို ကိုးကားခြင်းမရှိပါ။ သုံးပါးတစ်ဆူ အငြင်းပွားမှုများတွင် အထောက်အပံ့ဖြစ်ခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုထည့်သွင်းချက်များမလိုအပ်ပါ။ ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၌ များစွာရှိခြင်းအယူအဆသည် ယောဟန်စာပုံစံစာအုပ်များတွင် ခိုင်မာစွာ တည်ထားပြီးဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ယောဟန် ၁:၁–၃၊ ၁၄၊ ၈:၅၈–၅၉၊ ၁၀:၃၀–၃၁၊ ၂၀:၂၈၊ ဗျာဒိတ် ၅:၈–၁၄)။ ၁ ယောဟန် ၅:၁–၁၂ သည် သုံးပါးတစ်ဆူအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းအကြောင်းဖြစ်သည်။ အများဆုံး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အရာမှာ ကျမ်းစာစာသားကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအရာကို ကျွန်ုပ်တို့ သတိပေးခံရသည် (ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၈–၁၉)။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ယောဟန်ထည့်သွင်းချက်သည် စည်းမျဉ်းထက် ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။ The additions
are not found in any Greek manuscript older than the fourteenth century A.D.,
nor are they quoted by the early Greek Fathers, although they would have
helped during the Trinitarian controversies. The additions are not needed,
because the divinity of Jesus and the concept of the plurality in the Godhead
are strongly established in the Johannine literature (e.g., John 1:1–3, 14;
8:58–59; 10:30–31; 20:28; Rev. 5:8–14). First John 5:1–12 is not about the
Trinity but about faith in Jesus as the Son of God. What disturbs most is the
tampering with the biblical text, against which we are warned (Rev.
22:18–19). Fortunately, the Johannine addition is an exception rather than
the rule.
|
ကျွန်ုပ်တို့၌ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များ သို့မဟုတ် ကတိတော်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လိုအပ်ချက်တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလျှင်—စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်း (၁ ပေတရု ၅:၇)၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ဆုကျေးဇူး (လုကာ ၁၁:၁၃)၊ ဉာဏ်ပညာ (ယာကုပ် ၁:၅)၊ ရန်သူများကို ချစ်ခြင်း (မဿဲ ၅:၄၄)—ကျွန်ုပ်တို့ ဘုရားသခင်ထံ လှည့်နိုင်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ လိုအပ်သောအရာကို တောင်းနိုင်သည်။ ထိုသူ၏ ကတိတော်ကို ရည်ညွှန်းပြီး (၁ ယောဟန် ၅:၁၄–၁၅) ဆုတောင်းချက် ဖြေကြားပြီးဖြစ်ကြောင်း ကျေးဇူးတင်နိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားချက်များကို မမှီခိုဘဲ ထိုသူကို ယုံကြည်သည် (ရောမ ၁:၁၇၊ ဟေဗြဲ ၁၁:၆၊ နှိုင်းယှဉ် SC ၅၁)။
If we have any need that is covered
by God’s commands or promises—freedom from worries (1 Pet. 5:7), the gift of
the Holy Spirit (Luke 11:13), wisdom (James 1:5), love for enemies (Matt.
5:44)—we may turn to God, ask Him for what we need, refer to His promise (1
John 5:14–15), and thank Him for answering our prayer. We do not rely on our
feelings but trust in Him (Rom. 1:17; Heb. 11:6; cf. SC 51).
ယောဟန်သည် အခြားသူများအတွက် ဆုတောင်းခြင်း (၁ ယောဟန် ၅:၁၆–၁၇) သို့ လှည့်သည်။ ဤအခန်းငယ်များသည် အခြားသူများအတွက် ဆုတောင်းရာတွင် ယုံကြည်မှုရှိရန်သာမက ခရစ်ယာန်ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ၏ ဝိညာဉ်ရေးကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ရန်နှင့် သူတို့အတွက် ပို၍ တသဝေမတိမ်း ဆုတောင်းရန် အားပေးသည်။
John turns to intercessory prayer (1
John 5:16–17). These verses do encourage us not only to be confident when
interceding for others but also to be concerned about the spiritual welfare of
our Christian brothers and sisters and to pray more consistently and earnestly
for them.
၅:၁၈–၁၉။ ကာကွယ်ခြင်းခံရမှု ယုံကြည်မှု။ “သိ၍” ဟူသော စကားစုကို ၅:၁၈–၂၀ တွင် သုံးကြိမ်သုံးထားသည်။ အခန်း တစ်ခန်းစီသည် ထိုစကားဖြင့် စတင်သည်။ သို့သော် ဤအပိုင်းသည် အချက်အလက်များကို သိကျွမ်းခြင်းအကြောင်း အဓိက မဟုတ်ပါ။ စိန်ခေါ်မှုများရှိသော်လည်း သခင်ဘုရားကို ယုံကြည်မှုဖြင့် ဖော်ပြသော သိကျွမ်းခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူ၊ “ဘုရားသခင်မှ ဖြစ်သူ” သည် ဆက်လက်၍ အပြစ်မပြုပါ။ ဤအခန်း၏ ဖတ်ရှုမှု မတူညီမှုများရှိသည်။ တစ်ခုတွင် ရော့ဖ်လက်ဆစ်နာမ်ဝိသေသနကို သုံးထားသည် (“ဘုရားသခင်မှ ဖြစ်သူ သည် ကိုယ်ကိုကိုယ် စောင့်ရှောက်၏”)။ နောက်တစ်ခုတွင် ပုဂ္ဂိုလ်နာမ်ဝိသေသနကို သုံးထားသည် (“ဘုရားသခင်မှ ဖြစ်သူ သည် ထိုသူကို စောင့်ရှောက်၏”)။ ပထမကိစ္စတွင် အသစ်ဖြစ်သူ သည် အပြစ်မပြုရန် ကိုယ်ကိုကိုယ် စောင့်ရှောက်သည်။ ဒုတိယကိစ္စတွင် ယုံကြည်သူများကို အပြစ်မပြုရန် ယေရှု စောင့်ရှောက်သည်။ ဤကတိတော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် အတူနေထိုင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အသုံးချနိုင်သည်။ ဒုတိယဖတ်ရှုမှုသည် အကြောင်းအရာနှင့် ယောဟန်၏ ဓမ္မသီအိုရီဂျီအား ပို၍ ကိုက်ညီသည်။ ဤကိစ္စတွင် ပထမမျဉ်းတွင် “ဘုရားသခင်မှ ဖြစ်သူ” သည် ယုံကြည်သူကို ဖော်ပြသည် (၃:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ကြိယာသည် ပြီးပြည့်စုံကာလဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၏ ဆက်လက်သက်ရောက်မှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဒုတိယစကားစု “ဘုရားသခင်မှ ဖြစ်သူ” သည် ခရစ်တော်ကို ဖော်ပြပြီး အတိတ်ကာလဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်၏ လူဖြစ်လာခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များအတွက် တူညီသော ဝေါဟာရကို သုံးခြင်းသည် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တစ်ပါးတည်းဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း ထိုသူသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ကွဲပြားမှုကို ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။
5:18–19.
Confident of Being Protected. The phrase about knowing is used three times in
5:18–20. Each verse begins with this very statement. However, the passage is
not primarily concerned about knowledge of facts. This is the knowledge that is
expressed in confidence in the Lord in spite of challenges. A true believer,
“born of God,” does not keep on sinning. There are different readings of the
verse: one uses the reflexive pronoun “himself” (“he who has been born of God
keeps himself”), and one uses the personal pronoun “him” (“He who has been born
of God keeps him”). In the first case, the person that is born again keeps
himself/herself from sinning. In the second case it is Jesus who keeps the
believers from sinning. This is a promise that we are in Jesus’s hands and that
He will take care of us if we remain in Him. The second reading fits the
context and John’s theology better. In this case the one “born of God” in the
first line describes the believer (see 3:9). The verb occurs in the perfect
tense and may describe the lasting effect of our regeneration. The second
phrase, “born of God,” describes Christ and occurs in the past tense, which may
be referring to Christ’s incarnation. The usage of the same term for Jesus and
His disciples may point to the fact that Jesus became one of us, although He is
still different from us—He is the Son of God.
|
သေခြင်းသို့ ဦးတည်သော အပြစ်နှင့် မသေခြင်းသို့ ဦးတည်သော အပြစ် Deadly and Not
Deadly Sin
|
|
ယောဟန် ၅:၁၆–၁၇ ၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ဆွေးနွေးချက်တစ်ရပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယောဟန်တွင် မည်သည်ကို စိတ်ထဲထားသည်ကို နားလည်ရန် အချို့လေ့လာချက်များ ကူညီပေးနိုင်သည်။ (၁) ယောဟန်၏ အာရုံစိုက်မှုသည် အပြစ်ပြုနေသော ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအတွက် ဆုတောင်းခြင်း ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၆)။ အဓိက စိုးရိမ်မှုမှာ အခြားသူများကို ကူညီလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ကောလာဟလများ ဖြန့်ခြင်းအစား အချင်းချင်း ဆုတောင်းရန် ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသည်။ (၂) သေခြင်းသို့ ဦးတည်သော အပြစ်ကို ဖြတ်သွားစွာ ဖော်ပြထားပြီး အဓိက အကြောင်းအရာ မဟုတ်ပါ။ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော သေခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးသေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ရေးသေခြင်းသို့ “ဦးတည်ခြင်း/ဦးတည်စေခြင်း” ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ ထိုအရာသည် ထာဝရသေခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ (၃) မတရားမှုအားလုံးသည် အပြစ်ဖြစ်ပြီး အကြောင်းပြချက် သို့မဟုတ် ခွင့်လွှတ်ခြင်း မခံရပါ (အခန်း ၁၇)။ နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် အပြစ်အားလုံးသည် သေခြင်းသို့ ဦးတည်သည် (ရောမ ၆:၂၃)။ (၄) ယောဟန်သည် သေခြင်းသို့ ဦးတည်သော အပြစ်ပြုသူများအတွက် ဆုတောင်းခြင်းကို တားမြစ်ခြင်း မရှိပါ။ ထိုဆုတောင်းချက်များ၏ ထိရောက်မှုသည် အပြစ်သမား၏ အလိုတော်နှင့် အခြေအနေဖြင့် ကန့်သတ်ခံရသည်ဟု ဆိုလိုပုံရသည်။ (၅) အခန်း ၁၆ တွင် အသက်ကို ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ The meaning of
John 5:16–17 has been a matter of discussion. Certain observations could help
us to understand what John had in mind. (1) John’s focus is on intercessory
prayer for brothers and sisters who are sinning (v. 16). The main concern is
willingness to help others. Instead of spreading rumors, we are called to
pray for each other. (2) A sin that leads to death is mentioned in passing
and is not the main topic. The death mentioned here could be spiritual death,
and it could mean “tending in the direction of/leading to spiritual death.”
This could result in eternal death. (3) All unrighteousness is sin and should
not be justified or tolerated (v. 17). In the end, all sin leads to death
(Rom. 6:23). (4) John does not prohibit praying for those who have committed
the sin that leads to death. He seems to be saying that the efficacy of such
prayers is limited by the will and condition of the sinner. (5) In v. 16,
life is connected to prayer.
အခန်း ၁၆ နှင့် ၁၇ တွင် ခွဲခြားမှုကို ယောဟန်တွင် မည်သည်ကို စိတ်ထဲထားသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အတိအကျ မသိပါ။ ဤအပိုင်းကို နားလည်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများစွာတွင် အောက်ပါ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်နှစ်ရပ်သည် အလားအလာရှိဆုံးဖြစ်သည်။ (၁) သေခြင်းသို့ ဦးတည်သော အပြစ်သည် ယေရှုပြောခဲ့သော ခွင့်လွှတ်၍ မရသော အပြစ်ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ဘုရားသခင်ဆန့်ကျင်ခြင်း ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၂:၃၁–၃၂)။ ထိုအရာသည် တစ်ခါတစ်ရံ အပြစ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဆက်လက်သော အပြစ်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်တော်၏ နောင်တရရန် ခေါ်ဆိုမှုကို အပြည့်အဝ ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် သွင်ပြင်လက္ခဏာ ရှိသော အလေ့အထဖြစ်သည်။ (၂) သေခြင်းသို့ ဦးတည်သော အပြစ်သည် ယုံကြည်ခြင်းမှ နုတ်ထွက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အယူမှားဆရာများသည် ယေရှုကို ခရစ်တော်နှင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် လက်ခံခြင်းမပြုဘဲ အပြည့်အဝ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အသင်းတော်မှ ခွဲထွက်ခဲ့ကြသည် (နှိုင်းယှဉ် ဟေဗြဲ ၆:၄–၆)။ We do not know
precisely what John had in mind when making the distinctions in vv. 16 and
17. Among the different attempts to understand the passage, the following two
interpretations seem to be the most probable. (1) The sin that leads to death
is the unpardonable sin that Jesus talked about: the blasphemy against the
Holy Spirit (Matt. 12:31–32). It is a persistent sin, not a single act of
sin—a habitual sin characterized by the total rejection of the call of the
Spirit to repentance. (2) The sin that leads to death is apostasy. The false
teachers had completely rejected Jesus by not accepting Him as Christ and Son
of God. They had also separated themselves from the church (cf. Heb. 6:4–6).
ဒုတိယရွေးချယ်မှုကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူ အများအပြား နှစ်သက်ကြသည်။ သို့သော် ယောဟန်တွင် နှစ်ခုစလုံး စိတ်ထဲရှိနိုင်သည်။ နှစ်ရွေးချယ်မှုသည် သိသာစွာ ကွဲပြားခြင်း မရှိပါ။ အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်အချို့သည် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ၏ သွန်သင်ချက်များကို လက်ခံရန် သွေးဆောင်ခံရနိုင်ပြီး ယောဟန်က သူတို့ကို သတိပေးနေသည်။ အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များသည် ယေရှုခရစ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုရန် အချင်းချင်း ဆုတောင်းရမည်။ သို့သော် အပြစ်သမားများ နောင်တရပြီး ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လာလျှင် သူတို့၏ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်မည် (၁ ယောဟန် ၁:၇၊ ၉)။ အပြစ်သည် မလွှဲမရှောင် သေခြင်းသို့ ဦးတည်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ အခြားသူများအတွက် ဆုတောင်းရမည်၊ ယုံကြည်ခြင်းမှ နုတ်ထွက်ခြင်း ကိစ္စတွင်ပင် ဖြစ်သည်။ The second
option is favored by many expositors. But John may have had both ideas in
mind; the two options are not significantly different. Some church members
may have been tempted to accept the teachings of the antichrists, and John
was warning them. Church members should pray for each other so that they do
not reject Jesus Christ. However, if sinners repent and return to God, their
sin will be forgiven (1 John 1:7, 9). Sin does not inexorably lead to death.
We should pray for others, even in the case of apostasy.
|
ယောဟန်သည် နောက်တွင် “အဆိုးဆုံးသူ” သည် အမြဲတမ်း ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်းမှ တားဆီးခြင်းခံရကြောင်း ဘုရားသခင် အတည်ပြုပေးသည်ဟု ရည်ညွှန်းသည် (အခန်း ၁၈)။ ဤကတိတော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် အတူနေထိုင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အသုံးချနိုင်သည်။ “အဆိုးဆုံးသူ” သည် အဆိုးသော ပုဂ္ဂိုလ်အစား အဆိုးသော အင်အားကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (အခန်း ၁၉)။ သို့သော် အခန်း ၁၈ တွင် အဆိုးဆုံးသူ သည် စာတန်ကို ရည်ညွှန်းသောကြောင့် ဤနေရာတွင်လည်း စာတန်ကို ညွှန်ပြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်နှင့် စာတန်ကြား ကြီးမားသော ပဋိပက္ခတွင် တိုတောင်းသော အချက်တစ်ချက်ဖြစ်သည်။ “လောက” သည် အဆိုးဆုံးသူ၏ နယ်ပယ်ဖြစ်သော်လည်း စစ်မှန်သော ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်ပြီး ယေရှု၏ ကာကွယ်မှုခံရကြောင်း ယုံကြည်မှုရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အပြစ်ကို ငြင်းပယ်နိုင်ပြီး သွေးဆောင်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်သည်။
John then refers to God ensuring
that “the evil one” is prevented from doing permanent harm (v. 18). This
promise is applicable only as long as we abide with God. The “evil one” may
refer to an evil power instead of to an evil person (v. 19), but since in v. 18
the evil one refers to Satan, it is evident that it also points to him here.
This is a brief glimpse of the Great Controversy between Christ and Satan. The
“world” is the arena of the evil one, but true believers can be confident
because they belong to God and are protected by Jesus. Consequently, they are
able to say no to sin and to withstand temptations.
၅:၂၀–၂၁။ ဘုရားသခင်ရှင်ကို သိကျွမ်းခြင်း။ တတိယအကြိမ် ယောဟန်က “ကျွန်ုပ်တို့ သိ၍” ဟု ဆိုသည် (အခန်း ၂၀)။ “ဘုရားသခင်၏သားတော်” ယေရှုသည် ဤလောကသို့ လာရောက်ပြီး ခမည်းတော်ဘုရားသခင်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤသိကျွမ်းခြင်းသည် ခွဲထွက်သူများ၏ “သိကျွမ်းခြင်း” ထက် သာလွန်ရုံမျှမက ဘုရားသခင်နှင့် နီးကပ်သော ဆက်သွယ်မှုကို ဦးတည်စေသည်။ ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်တွင် ရှိသည်၊ မှတ်သားဖွယ် ထိုသူနှင့် ပေါင်းစည်းနေသည်။ “အမှန်တရားရှိသော ဘုရားသခင်” သည် ခမည်းတော်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အများဆုံး သားတော်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (အခန်း ၂၀)။ ပထမ ယောဟန်စာတမ်းတစ်လျှောက် ယောဟန်သည် ခမည်းတော်မှ ယေရှုသို့ လွယ်ကူစွာ ပြောင်းလဲသည်။ အချို့ကိစ္စများတွင် တတိယပုဂ္ဂိုလ်နာမ်စားများသည် ခမည်းတော်နှင့် သားတော် နှစ်ပါးစလုံးကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ယောဟန်သည် ၅:၂၀ တွင် “အမှန်တရား” ဟူသော စကားကို သုံးကြိမ်သုံးထားသည်။ ပထမရည်ညွှန်းချက်သည် ခမည်းတော်ဘုရားသခင်ကို ညွှန်ပြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒုတိယရည်ညွှန်းချက်သည် ယေရှု—ဘုရားသခင်၏သားတော်ယေရှုခရစ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤစာကြောင်း၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းသည် ပထမကို ရှင်းပြပုံရသည်။ ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် အမှန်တရားရှိသူ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးရည်ညွှန်းချက်သည် နောက်ဆုံးစာကြောင်းတွင် ဖြစ်သည်။ “ထိုသူ [သို့မဟုတ် “ဤသည်”] သည် အမှန်တရားရှိသော ဘုရားသခင်နှင့် ထာဝရအသက် ဖြစ်သည်။”
5:20–21.
Knowledge of the Godhead. For a third time John states “we know” (v. 20). “The
Son of God,” Jesus, has come into this world and has revealed God the Father to
us. This knowledge not only is superior to the “knowledge” of the secessionists
but also leads to a close connection with God. Believers are in God, that is,
in union with Him. Although “the true God” may be a reference to the Father, it
most probably refers to the Son (v. 20). Throughout his first letter, John
switches easily from the Father to Jesus. In some cases, the third person
personal pronouns may even refer to both Father and Son. John uses the word
“true” three times in 5:20. The first reference may point to God the Father.
The second reference may refer to Jesus—God’s Son Jesus Christ. The last part
of this clause seems to explain the first: The Son of God is the one who is
true. The last reference occurs in the last sentence: “He [or “This”] is the
true God and eternal life.”
ဤနေရာအထိ ယောဟန်သည် ရုပ်တုများ (အခန်း ၂၁) နှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို သူ၏စာတမ်းတွင် ဖော်ပြခြင်း မရှိပါ။ အစားထိုးအဖြစ် ယေရှုအကြောင်း မှားယွင်းသော အယူအဆများနှင့် သစ္စာရှိသေးသော အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များအပေါ် ထိုအယူအဆများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ စာတမ်း၏ အဆုံးတွင် ယခင်ဆွေးနွေးခဲ့ခြင်း မရှိသော အကြောင်းအရာကို အဘယ်ကြောင့် မိတ်ဆက်ရသနည်း။ ထင်ရှားစွာ ခရစ်တော်အကြောင်း မှားယွင်းသော အမြင်များကို ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းဟု ယောဟန် ယူဆခဲ့သည်။ သေခြင်းသို့ ဦးတည်သော အပြစ်သည် ယေရှုကို ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်သကဲ့သို့ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသည် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများ၏ ဘုရားသခင်နှင့် ယေရှုအကြောင်း သွန်သင်ချက်များနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဘုရားသခင်ရှင်အကြောင်း သူတို့၏ နားလည်မှုသည် ရုပ်တုဖြစ်သည်။
Until this point, John has not
mentioned idols (v. 21) and idolatry in his letter. Instead, he has wrestled
with false ideas about Jesus and their influence on still-faithful church
members. Why would he introduce a topic at the very end of his letter that had
not been discussed before? Obviously, John considered false views of Christ to
be idolatry. As the sin leading to death is a rejection of Jesus as Son of God,
so idolatry is associated with the antichrists’ teachings about God and Jesus.
Their understanding of the Godhead is an idol.
ယောဟန်သည် သူ၏ ပထမစာတမ်းကို အလွန်အပြုသဘောဆောင်သော မှတ်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ မှားယွင်းသော သွန်သင်ချက်များနှင့် ရလဒ်အနေဖြင့် လူနေမှုပုံစံကို သတိပေးသော်လည်း သူ၏ စာတမ်း၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် ယုံကြည်မှုကို ခေါ်ဆိုသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ မသေချာမှု၊ သံသယများဖြင့် နေထိုင်ရန် မလိုအပ်ပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ထိုသူနှင့် ဆက်ဆံရေးတွင် ယုံကြည်မှုကို ခံစားရန် ကျွန်ုပ်တို့ လိုလားသည်။ ဘုရားသခင်၏သားတော်ရှိသောအခါ ကယ်တင်ခြင်း၏ အတည်ပြုချက်၊ ဆုတောင်းချက်များ ဖြေကြားခြင်း၏ ယုံကြည်မှု၊ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်မှု၏ အတည်တကျမှု ရှိသည်။ ထိုအတည်တကျမှုသည် ထိုသူကို ထပ်မံတွေ့မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ခံရသည် (၃:၂–၃)။
John finishes his first letter on a
very positive note. Although he warns against false teachings and the resultant
lifestyle, he uses the last paragraph of his epistle to call us to confidence.
Christians do not need to live in fear, uncertainty, and doubt. On the
contrary, God wants us to enjoy confidence regarding our relationship with Him.
When we have the Son of God, we have assurance of salvation, confidence that
our prayers are answered, and certainty about our connection to God. This
certainty is nurtured by the hope that we will see Him again (3:2–3).
|
ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ခြင်း Jesus as God
|
|
၅:၂၀ တွင် ယောဟန်ပြောသော “အမှန်တရားရှိသော ဘုရားသခင်” သည် ယေရှုဖြစ်သည်။ နာမ်စား “ထိုသူ” ၏ အနီးဆုံး ရှေ့ပြေးမှာ ယေရှုခရစ်ဖြစ်သည်။ “အမှန်တရား” သည် ခမည်းတော်၏ ဂုဏ်ရည်ဖြစ်သော်လည်း (ယောဟန် ၇:၂၈၊ ၁၇:၃) ယေရှုကို ဖော်ပြရန် ပို၍ မကြာခဏ သုံးသည် (၁ ယောဟန် ၂:၈၊ ယောဟန် ၁:၉၊ ၆:၃၂၊ ၁၅:၁၊ ဗျာဒိတ် ၃:၇၊ ၁၄ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ ယောဟန်စာပုံစံ စာအုပ်များတွင် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ခြင်း သံသယမရှိပါ။ ဤအမှန်တရားရှိသော ဘုရားသခင်သည် “ထာဝရအသက်” ဖြစ်သည်။ အသက်ကို ခရစ်တော်နှင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဆက်စပ်ထားသည် (ဥပမာ၊ ၁ ယောဟန် ၅:၁၂၊ ယောဟန် ၁:၄၊ ၁၁:၂၅၊ ၁၄:၆)။ ၁ ယောဟန် ၁:၁–၂ အရ ယေရှုသည် အသက်၏နှုတ်ကပတ်တော်၊ အသက်၊ ထာဝရအသက် ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို အစနှင့် အဆုံးတွင် “ထာဝရအသက်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် တမန်တော်သည် သူ၏ ပထမယောဟန်စာတမ်းကို အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာဖြင့် ဖွင့်ပြီး ပိတ်သည်။ ယောဟန်သည် ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို စိန်ခေါ်နေသော ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူများကို ကိုင်တွယ်နေသောကြောင့် စာတမ်း၏ အဆုံးတွင် ထိုသူ၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို အတည်ပြုခြင်းသည် အလွန်သင့်လျော်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ယေရှုကို ဘုရားသခင်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၁:၂၊ ၂၀:၂၈)။ ၁ ယောဟန်တွင် တူညီသော ချဉ်းကပ်မှုကို သုံးပုံရသည် (၁:၁–၃၊ ၅:၂၀)။ နှစ်ခုစလုံးသည် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး ထာဝရအသက်ကို ထိုသူတွင်သာ တွေ့ရှိနိုင်ကြောင်း ကြေညာချက်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည်။ The “true God”
of whom John speaks in 5:20 is Jesus. The closest antecedent of the pronoun
“He” is Jesus Christ. Although “true” is an attribute of the Father (John
7:28; 17:3), it is more frequently used to describe Jesus (see also 1 John
2:8; John 1:9; 6:32; 15:1; Rev. 3:7, 14). In the Johannine writings, Jesus is
without question God. This true God is “eternal life.” Life is again and
again associated with Christ (e.g., 1 John 5:12; John 1:4; 11:25; 14:6).
According to 1 John 1:1–2, Jesus is the Word of Life, the life, and the
eternal life. By calling Jesus the “eternal life” in the beginning and the
end of 1 John, the apostle opens and closes his letter with an important
topic. Since John is dealing with antichrists challenging the divinity of
Jesus, it would be most appropriate to affirm His deity at the end of the
letter. The Gospel of John begins and ends by calling Jesus God (John 1:2;
20:28). The same approach seems to be used in 1 John (1:1–3; 5:20). They both
climax in the declaration that Jesus is God and that eternal life is found
only in Him.
|
No comments:
Post a Comment