အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
အခန်းကြီး - ၇
အခန်းကြီး - ၈
အခန်းကြီး - ၉
အခန်းကြီး - ၁၀
အခန်းကြီး - ၁၁
အခန်းကြီး - ၁၂
အခန်းကြီး - ၁၃
အခန်းကြီး - ၁၄
အခန်းကြီး - ၁၅
အခန်းကြီး - ၁၆
မာကု
MARK
မိတ်ဆက်
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့်
ရေးသားသူ ဤစာအုပ်အတွက် အစောဆုံး လက်ရေးမူများတွင် ဂရိဘာသာဖြင့်
ခေါင်းစဉ်မှာ kata Markon
ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည်
ရိုးရှင်းစွာ “မာကုအရ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ “ဧဝံဂေလိ” ဟူသော စကားလုံးကို
ရည်ညွှန်းထားသည်မှာ ထင်ရှားပြီး၊ နောက်ပိုင်းမိတ္တူများတွင် ခေါင်းစဉ်သို့
ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
Title and Authorship.
The Greek title for this book in the earliest manuscripts is kata Markon, which simply means
“according to Mark.” The implied words “The Gospel” were obviously assumed and
were eventually added to the title in later copies.
ရက်စွဲ ဧဝံဂေလိလေးစောင်စလုံးတွင်
ရေးသားသူ၏အမည် သို့မဟုတ် ရေးသားသည့်ရက်စွဲကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။
ပထမရာစုနှောင်းပိုင်းနှင့် ဒုတိယရာစုအစောပိုင်းရှိ ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများသည်
ဧဝံဂေလိများမှ ကိုးကားခဲ့ကြပြီး၊ အချို့ကိုးကားချက်များသည် မဿဲ သို့မဟုတ် လုကာ
နှင့်မတူဘဲ မာကု၏ စကားအသုံးအနှုန်းနှင့် အထူးနီးကပ်သည်။ ဤအချက်များအရ
မာကုရေးသားသည့်ရက်စွဲသည် အနှစ်သက်တော် ၃၁ မှ အနှစ်သက်တော် ၁၀၀ အတွင်း ဖြစ်သည်ဟု
ယူဆရသည်။
Date. None of the
four Gospels tells us the author’s name or the date of writing. Christian
writers in the late first century and early second century quote from the
Gospels, and a few references seem especially close to the wording of Mark, in
contrast to Matthew or Luke. These suggest the date for the writing of Mark was
broadly sometime between A.D. 31 and A.D. 100.
အခြားအချက်အလက်များက
ပိုမိုတိကျစွာ သိရှိနိုင်ရန် ကူညီသည်။
အစောပိုင်းဘုရားကျောင်းခေါင်းဆောင်များအဆိုအရ၊ တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် သိရှိထားသူ
ယောဟန်မာကုသည် ပေတရုရောမမြို့တွင် ဓမ္မအမှုထမ်းဆောင်နေစဉ် အနှစ်သက်တော် ၅၀
အလယ်ပိုင်းမှ ၆၀ အစောပိုင်းတွင် သူ၏ဧဝံဂေလိကို ရေးသားခဲ့သည်။ သို့မဟုတ် အများစုသော
အစောပိုင်းသက်သေများအရ၊ နေရိုလက်ထက်တွင် ခရစ်ယာန်များညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရစဉ်
ပေတရု သေဆုံးပြီးနောက် အနှစ်သက်တော် ၆၄ ခန့်တွင် ရေးသားခဲ့သည်။
ဤအကြံပြုချက်များအတွက် အဓိကအရင်းအမြစ်များမှာ ဒုတိယရာစုနှောင်းပိုင်းနှင့်
တတိယရာစုအစောပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သော ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာနှစ်ဦးဖြစ်သည့်
အိုင်ရင်နီးယပ်နှင့် အလက်ဇန္ဒြီးယားမှ ကလီမန့်တို့ဖြစ်သည်
(စတုတ္ထရာစုဘုရားကျောင်းသမိုင်းပညာရှင် ယူဆီးဘီးယပ်အရ)။ အိုင်ရင်နီးယပ်နှင့်
ကလီမန့်တို့သည် မာကု၏ဧဝံဂေလိကို ပေတရုနှင့် ဆက်စပ်ပေးသည်။ အိုင်ရင်နီးယပ်က မာကုသည်
ပေါလုနှင့် ပေတရု သေဆုံးပြီးနောက် သူ၏ဧဝံဂေလိကို ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည်။
ယူဆီးဘီးယပ်ကမူ မာကုသည် ပေတရု သေဆုံးမတိုင်မီ သူ၏ဧဝံဂေလိကို ရေးသားခဲ့ပြီး ပေတရုက
မာကု၏ဧဝံဂေလိကို အသုံးပြုခြင်းကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် အတည်ပြုခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည်။
ယူဆီးဘီးယပ်သည် မာကု၏ဧဝံဂေလိတွင် ပါဝင်သော ဇာတ်လမ်းများသည် ပေတရုရောမမြို့တွင်
ဟောပြောရင်း မျှဝေခဲ့သော ဇာတ်လမ်းများကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်
ရေးသားထားသည်ဟူသော အခြားဓလေ့တစ်ခုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။
Other information helps to be more exact. Early church
leaders indicate that the John Mark known in Acts wrote his Gospel in the
mid-50s to early 60s while Peter was ministering in Rome or, as most early
witnesses claim, shortly after Peter’s death during the persecution of
Christians under Nero around A.D. 64. Our main sources for these suggestions
are two early Christian authors, Irenaeus and Clement of Alexandria, who wrote
during the end of the second and beginning of the third centuries A.D. (according
to Eusebius, a fourth-century church historian). Irenaeus and Clement link
Mark’s Gospel to Peter. Irenaeus indicates that Mark wrote his Gospel after the
death of Paul and Peter. Eusebius, on the other hand, indicates that Mark wrote
his Gospel before Peter’s death and that Peter affirmed, at least in some way,
the use of Mark’s Gospel. Eusebius also relates another tradition that claims
the stories in Mark’s Gospel were an adaptation of the stories Peter shared
while preaching in Rome.
ခေတ်သစ်ပညာရှင်များသည်
နေရိုလက်ထက်တွင် ခရစ်ယာန်များညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုနှင့် ဆက်စပ်ပြီး
အနှစ်သက်တော် ၆၀ အလယ်ပိုင်းတွင် သို့မဟုတ် ယေရုဆလင်မြို့
ဖျက်ဆီးခံရမှုနှင့်ဆက်စပ်ပြီး အနှစ်သက်တော် ၆၀ နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ၇၀
အစောပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။ နောက်ပိုင်းရက်စွဲကို ထောက်ခံသူများသည်
များသောအားဖြင့် အနာဂတ္တိဟောစာတမ်းသည် မဖြစ်နိုင်ဟူသော ယူဆချက်ပေါ်တွင်
အခြေခံထားသော ဝေဖန်သုံးသပ်သူများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ မာကု ၁၃ တွင် ယေရှုက
ဗိမာန်တော်ဖျက်ဆီးခံရမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဟောပြောထားသည်ကို ဖတ်ရှုသောအခါ၊ ၎င်းတို့က
မာကု သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦးဦးက ယေရုဆလင်မြို့ ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက်
“အနာဂတ္တိဟောစာတမ်း” တစ်ခုကို ရေးသားကာ ယေရှု၏နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်ဟု
ဖန်တီးခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မာကု ၁၃:၁၄ တွင်
“စာဖတ်သူများသိရှိစေရန်” ဟူသော ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် မာကု၏
ထူးဆန်းသောဖော်ပြချက်သည် ဗိမာန်တော်ဖျက်ဆီးခံရပြီးဖြစ်သည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး
ပြိုလဲတော့မည့်အချိန်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ၎င်းတို့၏အမြင်အရ မာကုသည်
သမိုင်းဆိုင်ရာဖြစ်ရပ်များကိုသာ ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
Modern scholars tend to choose a date in the mid-60s, in
connection with the persecution of Christians under Nero, or in the late 60s or
early 70s, in relation to the destruction of Jerusalem. Those who argue for the
later date tend to be critical scholars who often base their view on the
presupposition that predictive prophecy is not possible. Thus, when they read
Mark 13, with Jesus’s clear prediction of the destruction of the temple, they
believe that Mark or someone else composed a “prophecy” after Jerusalem’s
destruction and placed it on Jesus’s lips to give credence either to Him or to
the book of Mark or both. They suggest that Mark’s cryptic statement “let the
readers understand” regarding the abomination of desolation in 13:14 indicates
the temple had been destroyed—or was at least on the verge of falling. In their
opinion, Mark is just relating historical facts.
ကျွန်ုပ်တို့သည်
ကျမ်းစာသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ္တိဟောစာတမ်းသည် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု
ယုံကြည်သောကြောင့်၊ ခေတ်သစ်ပညာရှင်များ၏ ဤအငြင်းအခုံများသည်
စာအုပ်ရက်စွဲသတ်မှတ်ရန်အတွက် အသုံးမဝင်ဟု ယူဆသည်။ ထို့ပြင်၊ ယေရုဆလင်မြို့
ဝိုင်းထားခံရပုံကို ဖော်ပြထားသည်မှာ အလွန်ယေဘုယျဖြစ်ပြီး၊ မာကုသည်
ဖြစ်ပြီးသောဖြစ်ရပ်တစ်ခုအကြောင်း ရေးသားနေသည်ဟု ယူဆရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ အကယ်၍
ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက၊ သူသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို
ထည့်သွင်းဖော်ပြပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့အစား၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အိုင်ရင်နီးယပ်နှင့်
ယူဆီးဘီးယပ်ကဲ့သို့သော အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များ၏ သက်သေခံချက်နှင့် ပထမရာစုရက်စွဲကို
ညွှန်ပြသော ရေးသားထားသော သက်သေများကို လက်ခံသည်။ ဤအချက်များအရ ဤစာအုပ်သည်
ပထမရာစုအလယ်ပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ပေတရုနှင့် ပေါလု သေဆုံးပြီးနောက်
ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အား ဆင်းရဲဒုက္ခများကြုံတွေ့ရချိန်တွင် အားပေးရန်အလို့ငှာ
ရေးသားခဲ့ဖြစ်နိုင်သည်။
Since we maintain that Scripture is the word of God and
predictive prophecy is possible, we find such arguments by modern scholars
useless for dating the book. Moreover, the description of the siege of
Jerusalem is far too general to assume Mark is writing about a past event. If
he were, he probably would have included additional details. Instead, we accept
the testimony of early Christians such as Irenaeus and Eusebius, along with the
written evidence pointing to a first-century date for the book. This suggests
for us that the book was written sometime in the middle of the first century
A.D., possibly as a way of encouraging the church in the face of suffering and
persecution following the deaths of Peter and Paul.
မာကု၏ဧဝံဂေလိတွင်
စာရေးသူမည်သူဖြစ်သည်ကို စာသားတွင် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။
သို့သော် အိုင်ရင်နီးယပ်နှင့် ယူဆီးဘီးယပ်ကဲ့သို့သော
အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ခေါင်းဆောင်များ၏ တသမတ်တည်းသော သက်သေခံချက်အရ ယောဟန်မာကုသည်
ဤစာအုပ်ကို ရေးသားသူဖြစ်သည်။ ယောဟန်မာကုသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် သိသာထင်ရှားသော
ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ယေရှု၏နောက်လိုက်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း
တကျိပ်နှစ်ပါးသော တပည့်တော်များထဲတွင် မပါဝင်ပါ။ သူသည် ယေရုဆလင်မြို့တွင်
နေထိုင်သော မာရိအမည်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏သားဖြစ်သည် (တမ�adinaတမန်တော်ဝတ္ထု ၁၂:၁၂) နှင့်
ဗာနဗတ်၏ဝမ်းကျေးမျိုးဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၄:၁၀)။ သူသည် ဗာနဗတ်နှင့်
ပေါလုတို့နှင့်အတူ ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံးသာသနာပြုခရီးတွင် လိုက်ပါခဲ့သည်
(တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၃:၅)၊ သို့သော် တစ်နည်းနည်းဖြင့် လူငယ်အတွက် တစ်စုံတစ်ရာ
မမျှော်လင့်ဘဲ ယေရုဆလင်သို့ စောစီးစွာ ပြန်လာခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၃:၁၃)။
နောက်ပိုင်းတွင် ပေါလုသည် ဒုတိယသာသနာပြုခရီးတွင် အသင်းတော်များသို့
ပြန်လည်သွားရောက်လိုသောအခါ၊ ဗာနဗတ်က မာကုကို ခေါ်ဆောင်လိုသော်လည်း ပေါလုက
ငြင်းဆိုခဲ့သည် (တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၅:၃၆–၄၁)။ ဤအကြောင်းကြောင့် ၎င်းတို့သည်
ခွဲခွာခဲ့ပြီး ဗာနဗတ်က မာကုကို ဆိုက်ပရပ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
The Gospel of Mark nowhere in its text indicates who the
author is. However, the consistent testimony of early Christian leaders such as
Irenaeus and Eusebius is that John Mark wrote the book. John Mark appears in
the pages of the NT as a rather minor character. While a follower of Jesus, he
was not one of the twelve disciples. He was the son of a woman named Mary who
lived in Jerusalem (Acts 12:12) and a cousin of Barnabas (Col. 4:10). He
accompanied Barnabas and Paul on their first missionary journey (Acts 13:5),
but somehow things went wrong for the young man and he decided to return to
Jerusalem prematurely (Acts 13:13). Later, when Paul wanted to go back to visit
churches on a second missionary journey, Barnabas wanted to take along Mark,
but Paul refused (Acts 15:36–41). They separated over this, and Barnabas took
Mark with him to Cyprus.
ဤသည်မှာ
တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် မာကုအကြောင်း နောက်ဆုံးဖော်ပြထားသည့်အချက်ဖြစ်သော်လည်း၊
ဓမ္မသစ်ကျမ်းနောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ပေတရုနှင့် ပေါလုနှစ်ဦးစလုံးနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။
ပေါလုနှင့် မာကုသည် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခဲ့ပုံရပြီး၊ ပေါလုက လူငယ်အား
၎င်း၏အပေါင်းအဖော်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောဆိုခဲ့သည် (ကောလောသဲ ၄:၁၀; ဖိလေမုန် ၂၃–၂၄) နှင့် ဒုတိယတိမောသေ
၄:၁၁ တွင် သူသည် တိမောသေအား မာကုကို ခေါ်ဆောင်လာရန် ပြောကာ သူသည် ဓမ္မအမှုတွင်
အထောက်အကူဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပေတရုက မာကုကို “ကျွန်ုပ်၏သား” ဟု
ခေါ်ဆိုသည် (ပထမပေတရု ၅:၁၃)။ အကယ်၍ ယောဟန်မာကုသည် ဤဧဝံဂေလိ၏ရေးသားသူမဟုတ်ပါက၊
သူ၏အမည်သည် ၎င်းနှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဆက်စပ်နေမည်မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။
This is the last we hear of Mark in Acts, but later in the
NT he is connected with both Peter and Paul. Evidently Paul and Mark reconciled
because Paul speaks of the young man as one of his companions (Col. 4:10;
Philem. 23–24) and in 2 Timothy 4:11 he tells Timothy to bring Mark with him
since he was helpful to him in ministry. Finally, Peter refers to Mark briefly
as “my son” (1 Pet. 5:13). If John Mark were not actually the author of this
Gospel, it seems unlikely that his name would have been universally associated
with it.
နောက်ခံများ မာကု၏ဧဝံဂေလိသည်
ပထမရာစုရှိ သန့်ရှင်းသောပြည်တွင် တည်ရှိသည်။ ဧဝံဂေလိဆရာသည် စာဖတ်သူများသည်
ထိုနေရာ၏ ဘာသာရေးယဉ်ကျေးမှု၊ သမိုင်း၊ ပထဝီဝင်နှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို
အကြမ်းဖျင်းသိရှိထားရန် မျှော်လင့်သည်—ဤအသိပညာသည် ခေတ်သစ်စာဖတ်သူအများစုတွင်
မရှိသလောက် သို့မဟုတ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ နားလည်ထားသည်။ ဤအခြေအနေကို
ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး၊ မာကု၏ဧဝံဂေလိတွင် ဖော်ပြထားသော ဖြစ်ရပ်များဖြစ်ပေါ်ရာ
သမိုင်းနှင့် ဘာသာရေးယဉ်ကျေးမှုကို အကြမ်းဖျင်းနားလည်ထားပါက စာဖတ်သူ၏ နားလည်မှုသည်
ပိုမိုတိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။
Backgrounds. The
Gospel of Mark is set in the Holy Land of the first century. The Evangelist
expects his readers to know a great deal about the religious culture, history,
geography, and traditions of that setting—a knowledge base that most modern
readers do not have or understand only partially. Considering this situation,
the reader’s understanding of this commentary will be enhanced if he or she is
acquainted with a basic understanding of the history and religious culture in
which the events recorded in Mark’s Gospel unfold.
၁.
သမိုင်း ယေရှု၏အချိန်တွင် ယုဒပြည်သည် ရောမအင်ပါယာ၏
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဒေသတစ်ခုလုံး၏
အခြေခံအုပ်ချုပ်ရေးအမှန်တရားဖြစ်သည်။ သမိုင်းပညာရှင်များအဆိုအရ ရောမတို့သည်
အနှစ်သက်တော် ၆၃ တွင် ပုံပေါမီးလက်ထက်တွင် ယုဒပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်
၎င်းတို့သည် ဒေသခံအုပ်ချုပ်သူများမှတစ်ဆင့် ဒေသအား အဓိကအုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။
၎င်းတို့မှာ ဟေရုဒ်မင်းကြီး (အနှစ်သက်တော် ၃၇ မှ ၄ ခန့်အထိ) နှင့်
သူ၏သားများဖြစ်သည့် အာခလောင် (ယုဒယပြည်နှင့် တောင်ပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းရှိ
ဆမာရိပြည်တွင်၊ အနှစ်သက်တော် ၄ မှ ၆ အထိ)၊ အန္တပါ (ဂါလိလဲပြည်နှင့်
ယော်ဒန်အရှေ့ဘက်ရှိ ပေရယပြည်တွင်၊ အနှစ်သက်တော် ၄ မှ ၃၉ အထိ)၊ နှင့် ဖိလိပ်
(ထရာခိုနိတပြည်၊ ဂေါလနိတပြည်၊ နှင့် အောရနိတပြည်တို့တွင်၊ အနှစ်သက်တော် ၄ မှ ၃၄
အထိ) တို့ဖြစ်သည်။ အာခလောင်သည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး လူထုထဲတွင်
မလူချခံရသူဖြစ်သည့်အတွက်၊ အနှစ်သက်တော် ၆ တွင် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမှူး သို့မဟုတ်
“ပရိဖက်” (နောက်ပိုင်း “ပရိုကျူရေတာ”) ဖြင့် အစားထိုးခံခဲ့ရသည်။ ပရိဖက်သည်
ရောမဧကရာဇ်ထံသို့ တိုက်ရိုက်တာဝန်ခံရသည်။ ယေရှု၏ ဓမ္မအမှုထမ်းဆောင်ချိန်တွင်
ပရိဖက်မှာ ပုန္တိပိလတ် (အနှစ်သက်တော် ၂၆–၃၆) ဖြစ်သည်။
1. History. At the
time of Jesus, Judea was part of the Roman Empire. This was the fundamental
governmental reality of the entire region. Historians indicate that the Romans
took control of Judea in 63 B.C. under Pompey. Thereafter they controlled the
region mainly through local rulers: Herod the Great (37 to ca. 4 B.C.) and his
sons Archelaus (over Judea and Samaria in the south and central region, ca. 4
B.C. to A.D. 6), Antipas in Galilee and Perea (in the north and east of Jordan,
ca. 4 B.C. to A.D. 39), and Philip in Trachonitis, Gaulanitis, and Auranitis
(further to the northeast, ca. 4 B.C. to A.D. 34). Archelaus, who proved to be
quite cruel and unpopular, was replaced in A.D. 6 by a Roman governor known as
a “prefect” (later “procurator”). The prefect was responsible directly to the
Roman emperor. In the time of Jesus’s ministry, the prefect was Pontius Pilate
(A.D. 26–36).
၂.
ဘာသာရေးယဉ်ကျေးမှု ယေရှုသည် ယုဒလူမျိုးဖြစ်ပြီး သူ၏ဘဝနှင့်
ဓမ္မအမှုလုံးလုံးနီးပါးကို ယုဒဘာသာရေးအခြေအနေတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။
ယေရှု၏အချိန်တွင် ယုဒဘာသာ၏ အဓိကဂိုဏ်းလေးခုရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆဒ္ဒုကဲများ၊
ဖာရိဆဲများ၊ ဇေလုတ်များ၊ နှင့် အက်စဲန်များဖြစ်သည်။ ဂျိုဆီဖပ်က ဖာရိဆဲများ (“ခွဲထွက်သူများ”)
သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ပညတ်များနှင့် ၎င်းတို့၏ဘာသာရေးဓလေ့များကို
ဂရုတစိုက်လိုက်နာပြီး ဝိညာဉ်ရေးသန့်ရှင်းမှုကို အလေးထားသော တင်းကျပ်သောနေ့စဉ်ဘဝကို
လိုက်နာသည်ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်တမန်များ၊ ဝိညာဉ်များ၊ နှင့်
နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်က ဆိုးသွမ်းသူများကို စီရင်ပြီး သူ၏နောက်လိုက်များကို
ဖြောင့်မတ်စေမည့် သေသူများထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ကြသည်။ ဖာရိဆဲများသည်
သာမန်လူထုများဖြစ်ပြီး ခြောက်ထောင်ခန့်သာရှိသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် လူထုကြားတွင်
အလွန်သြဇာညောင်းပြီး လေးစားခံရသည်။ သို့သော် အုပ်စုတစ်ခုအနေဖြင့် ၎င်းတို့သည်
ယေရှုကို အလွန်ဝေဖန်ကြသည်။ ယေရှုသည် အပြစ်သားများနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံပုံနှင့်
၎င်းတို့၏ဘာသာရေးဓလေ့များကို လျစ်လျူရှုပုံကို ၎င်းတို့က လက်မခံခဲ့ပါ။
2. Religious Culture.
Jesus was a Jew and spent almost His entire life and ministry within a Jewish
context. At the time of Jesus, there were four main sects of Judaism: the
Sadducees, Pharisees, Zealots, and Essenes. Josephus noted that the Pharisees
(the “separate ones”) followed a strict lifestyle focused on spiritual purity,
which was based on the careful observance of the laws of the OT and their own
religious traditions. They believed in angels, spirits, and a final
resurrection of the dead, when God would judge the wicked and vindicate His
followers. Although the Pharisees were laypeople who numbered only about six
thousand, they were extremely influential and highly respected among the common
people. As a group, however, they were highly critical of Jesus. They did not
approve of the way He associated with sinful people and His disregard for their
religious traditions.
ဆဒ္ဒုကဲများကမူ
အလွန်ကွဲပြားသည်။ ၎င်းတို့သည် ယုဒလူမျိုးမင်းမျိုးမင်းနွယ်များဖြစ်ပြီး အများစုမှာ
သြဇာညောင်းသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မိသားစုများဖြစ်သည်။ ရောမအာဏာပိုင်များက ဆဒ္ဒုကဲများအား
ဒေသအတွင်း အကန့်အသတ်ဖြင့် အာဏာပေးထားသောကြောင့်၊ ၎င်းတို့သည် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့်
ပိုမိုပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သော သဘောထားကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ယုဒလူမျိုး၏
အုပ်ချုပ်ရေးကောင်စီ သို့မဟုတ် ဆန်ဟီဒရင်သည် အဓိကအားဖြင့် ဆဒ္ဒုကဲများဖြင့်
ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ကောင်စီ၏အကြီးအကဲဖြစ်သည်။
ဖာရိဆဲများနှင့်မတူဘဲ၊ ဆဒ္ဒုကဲများသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ပထမဆုံးစာအုပ်ငါးအုပ်ကိုသာ
ဘာသာရေးအာဏာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသည်။ ၎င်းတို့သည် ဖာရိဆဲများ၏ဓလေ့များကို
ဘာသာရေးအာဏာအဖြစ် ပယ်ချပြီး၊ မောရှေ၏စာအုပ်များထက် ကျော်လွန်သော
အခြားဘာသာရေးရေးသားမှုများကို ဒုတိယအဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်၊
၎င်းတို့သည် မောရှေ၏စာအုပ်များတွင် ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြမထားသော မည်သည့်အရာကိုမဆို
ယုံကြည်ခြင်းမရှိသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဖြောင့်မတ်သူများ၏အနာဂတ်ထမြောက်ခြင်း၊
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်တမန်များ သို့မဟုတ်
ဝိညာဉ်များပင်ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်သည် လူ့ရေးရာများကို ဂရုမစိုက်ဟု
ယူဆသည်။ ယေရှု၏အာဏာနှင့် ဗိမာန်တော်တွင် သူ၏လုပ်ဆောင်မှုများကို
ခြိမ်းခြောက်ခံရသဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ သေဆုံးစေရန်
အဓိကတာဝန်ရှိသူများဖြစ်သည်။
The Sadducees, on the other hand, were very different. They
were members of the Jewish aristocracy and were largely made up of powerful
priestly families. Since the Roman authorities provided the Sadducees with a
limited amount of local authority, they tended to maintain a more cooperative
attitude toward the Roman governor. The ruling council of the Jews, known as
the Sanhedrin, was primarily made up of Sadducees, with the chief priest being
the head of the council. Unlike the Pharisees, the Sadducees acknowledged the
religious authority of only the first five books of the OT. They rejected the
religious authority of the traditions of the Pharisees and considered any other
religious writing that extended beyond the books of Moses as secondary. For
this reason, they did not believe in anything not explicitly found in the books
of Moses, including the belief in the future resurrection of the righteous, the
final judgment, or even angels or spirits. They held that God does not concern
Himself with human affairs. Threatened by the authority of Jesus and His
actions in the temple, they were largely responsible for the crucifixion of
Jesus.
ဇေလုတ်များကို
ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏တပည့်တော်များစာရင်းတွင်သာ ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊
ဇေလုတ်ဖြစ်သူ ရှိမုန်)။ ဂျိုဆီဖပ်က ၎င်းတို့၏ယုံကြည်ချက်များသည် ဖာရိဆဲများနှင့်
ဆင်တူသည်ဟု ဖော်ပြသော်လည်း၊ ဇေလုတ်များသည် လူ့လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပြင်းပြစွာ
တွယ်ကပ်ထားပြီး ဘုရားသခင်ကိုသာ ၎င်းတို့၏အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသည်။
ဤအုပ်စုသည် အနှစ်သက်တော် ၆၆–၇၃ တွင် ရောမအုပ်ချုပ်မှုကို
ဆန့်ကျင်သောပုန်ကန်မှုအတွင်း ယုဒပြည်၏အစိုးရအာဏာကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည်။
The Zealots are mentioned in the NT only in the list of
Jesus’s disciples (e.g., Simon the Zealot). Josephus described their beliefs as
similar to the Pharisees, except that the Zealots were strongly attached to
human freedom and recognized only God as their Ruler. This group gained control
of the government of Judea during the revolt against Roman rule in A.D. 66–73.
အခြားယုဒဂိုဏ်းများနှင့်မတူဘဲ၊
အက်စဲန်များကို ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။ ၎င်းတို့သည် သာမန်ဘဝကို
စွန့်လွှတ်ပြီး ခွဲထွက်နေထိုင်သူများဖြစ်သည်။ ကျော်ကြားသော
ပင်လယ်သေမြှုပ်ကျမ်းများကို ပင်လယ်သေ၏မြောက်ဘက်စွန်းရှိ ကွမ်ရန်တွင် နေထိုင်သော
ခွဲထွက်အုပ်စုတစ်ခုက ထုတ်လုပ်ခဲ့သည်။ ဤအုပ်စုသည် အက်စဲန်များ၏
အကိုင်းအခက်တစ်ခုဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ကွမ်ရန်အနီးရှိ ဂူများတွင် တွေ့ရှိခဲ့သော
ကျမ်းများမှ ၎င်းတို့၏ဘဝနှင့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အမြင်များကို ကျွန်ုပ်တို့
များစွာသိရှိထားသည်။ ဘာသာရေးအမြင်အရ ၎င်းတို့သည် အကျဉ်းချုံးဆုံးဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် ယေရုဆလင်ရှိ ဗိမာန်တော်သည် အကျင့်ယိုယွင်းနေသည်ဟု ယုံကြည်ရုံသာမက
ဖာရိဆဲများသည် ၎င်းတို့၏ဘာသာရေးကတိကဝတ်များနှင့် အပြုအမူများတွင်
အလွန်လျော့ရဲလွန်းသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။
Unlike the other Jewish sects, the Essenes are not mentioned
in the NT. They were ascetic and largely separatist. The famous Dead Sea
Scrolls were produced by a separatist group living at Qumran, near the northern
end of the Dead Sea. This group was probably a branch of the Essenes, and we
know much of their perspective on life and religion from the various scrolls
discovered in caves near Qumran. From a religious perspective, they were
certainly the most radical in orientation. They believed not only that the
temple in Jerusalem was corrupt but also that the Pharisees were far too lax in
their religious commitments and behavior.
ဓမ္မပညာရပ်ဆိုင်ရာအကြောင်းအမျိုးမျိုး မာကုတွင်
ဓမ္မပညာရပ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးများ ထင်ရှားသည်။ ၎င်းတို့တွင် အဓိကအားဖြင့်
ခရစ်တော်နှင့်ပတ်သက်သော လေ့လာမှု (ခရစ်တိုဗေဒ)၊ တပည့်တော်ဖြစ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော
အကြောင်းအမျိုးမျိုး၊ နှင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခများနှင့်
၎င်း၏ဖြေရှင်းချက်—ယုံကြည်သူများ၏ ကြီးမြတ်သောမျှော်လင့်ချက်တို့ ပါဝင်သည်။
Theological Themes.
Several theological themes predominate in Mark. These include predominately
issues involved in the study of Christ (Christology), those related to
discipleship, and those dealing with the Cosmic Conflict and its resolution—the
great hope of believers.
၁.
ခရစ်တိုဗေဒ ယေရှုသည် မာကု၏ ဗဟိုပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်—သူသည် မည်သူဖြစ်သည်၊
သူသည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေသည်။ မာကုသည် ယေရှုကို အနည်းငယ်
တိမ်မြှုပ်သောပုံစံဖြင့် တင်ဆက်သည်။ “ဘုရားသခင်၏သား” နှင့် “သခင်” ကဲ့သို့သော
ခရစ်တိုဗေဒဆိုင်ရာ ခေါင်းစဉ်များသည် စာအုပ်တွင် ရှားရှားပါးပါးသာ ပေါ်ထွက်ပြီး၊
အထူးသဖြင့် လူသားများ၏နှုတ်မှ ပြောဆိုသည်ကို ရှားပါးသည်။ နတ်ဆိုးများနှင့်
မသန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်များက ယေရှုသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို သိရှိသော်လည်း၊ သူသည်
၎င်းတို့ကို မကြာခဏ တိတ်ဆိတ်စေခဲ့သည်။ သူသည် လူများအား သူ၏အထောက်အထား သို့မဟုတ်
သူပြုလုပ်ခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများအကြောင်း တိတ်ဆိတ်နေရန် မကြာခဏ ပြောဆိုခဲ့သည်။
ဤဖြစ်စဉ်ကို ပညာရှင်များက မယ်စီယာ၏လျှို့ဝှက်ချက် သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်မှုပုံစံဟု
တံဆိပ်ကပ်ထားပြီး၊ ၎င်းသည် ဆင်နော့ပ်တစ်ဧဝံဂေလိသုံးစောင်စလုံးတွင် ပေါ်ထွက်သည်။
1. Christology.
Jesus is the central focus of Mark—who He is and where He is going. Mark
presents Jesus in what might be called a somewhat muted way. Christological
titles of power, such as “Son of God” and “Lord,” appear infrequently in the
book and especially rarely on the lips of humans. Demons and unclean spirits
knew who Jesus was, but He quite often silenced them. He also often told people
to keep quiet about His identity or about a miracle He had performed. This
phenomenon has been labeled by scholars as the Messianic Secret or the secrecy
motif and appears in all three Synoptic Gospels.
သို့သော်
အမှန်တရားမှာ လျှို့ဝှက်မှုသည် တစ်ဝက်သာဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ
ထုတ်ဖော်မှု/လျှို့ဝှက်မှုပုံစံဟု ခေါ်ဆိုသင့်သည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုက
လျှို့ဝှက်ရန် အမိန့်ပေးသည့်နေရာတိုင်းနီးပါးတွင် ထုတ်ဖော်မှုလည်း ရှိသည်။
ဤထုတ်ဖော်မှုနှင့် လျှို့ဝှက်မှုသည် မည်သည်ကို ဖော်ပြသနည်း။ ယေရှုသည်
ဖုံးကွယ်ထားသော မယ်စီယာဖြစ်သော်လည်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်းမရှိပါ။ အမှန်တရားသည်
ထွက်ပေါ်လာရမည်။ သူ၏မယ်စီယာအခန်းကဏ္ဍကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြေငြာခြင်းသည်
လျင်မြန်စွာ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သူ၏ဓမ္မအမှုကို တိုတောင်းစေမည်ဖြစ်သော်လည်း၊
၎င်းသည် ထာဝရဖုံးကွယ်ထားနိုင်သောအရာမဟုတ်ပါ မာကုသည် လျှို့ဝှက်မှု၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်ထက်
ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အရေးပါမှု—ထုတ်ဖော်မှုကို မျှဝေရန် လိုအပ်မှုကို အဓိကထားသည်။
But actually, secrecy is only half of the equation. It would
be better to call it the revelation/secrecy motif since, almost without fail,
where Jesus commands secrecy there is also revelation. What does this
revelation and secrecy suggest? Jesus is the hidden Messiah who cannot be
hidden. The truth has to come out. While an open declaration of His messianic
role would have brought quick persecution and cut short His ministry, it was
not something that could be hidden forever. Mark plays not so much on the historical
necessity of secrecy as on the theological significance—the necessity to share
the revelation.
မာကုခရစ်ဝင်၏
ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အယူဝါဒသည် တန်ခိုးအာနုဘော်နှင့် အားနည်းချက်တို့ ထူးဆန်းစွာ
ရောယှက်နေသည့် ပုံစံတစံဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်၊ ခရစ်တော်၊
သခင်ဘုရားဖြစ်တော်မူသည်။ နတ်ဆိုးများကို အမိန့်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် နာခံစေနိုင်သည်၊
ကူညီချင်သူအားလုံးကို အနာရောဂါပျောက်ကင်းစေနိုင်သည်၊
ရေပေါ်ပေါ်လမ်းလျှောက်တော်မူသည်၊ လူသေများကိုပင် ရှင်ထက်စေတော်မူသည်။
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို “လူသားသည် တန်ခိုးတော်နှင့်အတူ လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်နေသည်ကို
သင်တို့သည် မြင်ရကြလိမ့်မည်၊ မိုဃ်းတိမ်များနှင့်အတူ ကြွလာသည်ကိုလည်း မြင်ရကြလိမ့်မည်”
ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့ပြန်ထမြောက်တော်မူသည်။ သို့ရာတွင်
ဤတန်ခိုးအာနုဘော်ကြီးမားလှသည့် တင်ပြချက်အလယ်၌ ဇာတ်လမ်းအချို့နေရာများတွင်
အားနည်းချက်၊ အနည်းငညှင်းခံရမှု လက္ခဏာများ ပေါ်လာပြန်သည်။
ယောဟန်နှစ်ခြင်းခံပြီးနောက် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုကို တောအရပ်သို့
တွန်းပို့တော်မူသည်၊ ထိုနေရာ၌ ကောင်းကင်တမန်များက ဆည်းကပ်တော်မူသည်။
အရပ်ဖြားသူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကြောင့် မိမိဇာတိမြို့၌ လူများစွာကို
အနာပျောက်ကင်းစေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လူများသည် တိတ်ဆိတ်နေရန် မိန့်တော်မူချက်ကို
မနာခံကြပေ။ ဖမ်းဆီးခံရ၍ တရားစစ်ဆေးခံရသည်၊ အဓိကအားဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌
အသေသတ်ခံရပြီး “အိုဘုရားသခင်၊ အိုဘုရားသခင်၊ အဘယ်ကြောင့် ကျွန်တော်ကို
စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း” (၁၅:၃၄) ဟု အော်ဟစ်တော်မူသည်။
The Christology of Mark is a paradoxical mixture of power
and weakness. Jesus is the Son of God, the Christ, the Lord. He commanded and
demons obeyed, He healed all who came to Him for help, He walked on water, and
He raised the dead. He told the high priest that he would see the Son of Man
seated at the right hand of power and coming on the clouds. He rose from the
dead. And yet in the midst of this powerful presentation are signs of
vulnerability at certain points in the story. After John baptized Him, the
Spirit drove Jesus into the wilderness, where angels ministered to Him. He
could not heal many people in His hometown because of their lack of faith.
People did not obey His commands to keep quiet. He was arrested and tried, and
most centrally, He died on a cross, crying out with the question as to why His
God had forsaken Him (15:34).
ဤတန်ခိုးအာနုဘော်နှင့်
အားနည်းချက်တို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို နားလည်ရန် အဓိကသော့ချက်မှာ မာကုခရစ်ဝင်တွင်
လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုကိုယ်တော်က “လူသားသည် ဆည်းကပ်ခြင်းခံရန်
လာသည်မဟုတ်၊ ဆည်းကပ်ရန်လာသည်” ဟု မိန့်တော်မူပြီး အသက်ကို “လူအများအတွက်
ရွေးနုတ်စျေးအဖြစ်” ပေးတော်မူသည် (၁၀:၄၅)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်နိုင်၍
ရောဂါအားလုံးကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်၍ လူသေများကို ရှင်ထက်စေနိုင်သည့် တန်ခိုးရှင်
ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် လူသားတို့ကို ကယ်တင်ရန် အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် အားနည်းခြင်း၏
လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို လက်ခံတော်မူသည်။ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးသည် လူသားတို့၏
လိုအပ်ချက်နှင့် ထိစပ်၍ ပျောက်ဆီးနေသူများကို ကယ်တင်သည်။ လူသားတို့၏
လိုအပ်ချက်ပြာကျအောက်မှ မျှော်လင့်ခြင်း ပေါ်ထွန်းလာသည်။
The key for understanding this paradox of power and weakness
is found in the meaning of the cross in Mark. Jesus says in 10:45, “For even
the Son of Man did not come to be served, but to serve,” giving His life for
many. The powerful Son of God, who could banish demons, heal any disease, and
raise the dead, accepted the ignominy and weakness of the cross to save
humanity. Saving power touches human need and rescues the lost. Hope arises
from the ashes of human need.
၂. တပည့်ဖြစ်ခြင်း။
ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ ဗျာဒိတ်ရှိခြင်းနှင့် လျှို့ဝှက်ထားခြင်းတို့သည် မာကုခရစ်ဝင်၏
နောက်ထပ်ဗဟိုချက် ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည့် တပည့်ဖြစ်ခြင်းနှင့်
နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်နေသည်။ တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက်၏ ဗဟိုချက်၌
တမန်တော်များအဖြစ် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသည့် လူတဆယ့်နှစ်ယောက်ရှိသည်။ စာအုပ်၏
ဖွဲ့စည်းပုံအရ သူတို့သည် ရိုးရိုး လိုက်နာသူများမှ တမန်တော်များအဖြစ်
ခန့်အပ်ခံရပြီး ဟောပြောရန် စေလွှတ်ခံရသူများ၊ ယေရှုထံမှ သင်ခန်းစာများ
ပိုမိုရရှိလာသူများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။ သူတို့သည် ပြီးပြည့်စုံသူများ
မဟုတ်ခဲ့ပေ၊ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် သူတို့ကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပေ။ ထမြောက်ပြီးနောကက်
သူတို့သည် ကမ္ဘာတဝန်းသို့ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်မည်ဟု
အရေးကြီးသော ပရောဖက်ပြုချက်များ ပေးတော်မူသည်။
2. Discipleship.
Revelation and secrecy regarding Christology actually play deeply into the
other central theological theme in the Gospel of Mark: discipleship. At the
center of the teaching on discipleship are the twelve men chosen to be
apostles. The structure of the book illustrates them moving from simply
followers to being appointed as apostles who went out to preach and who
received more and more instruction from Jesus. They were far from perfect, but
Jesus did not give up on them. He made important predictions about them that
pointed to their continued ministry for Him after His resurrection. They would
be His representatives to the world.
၃.
ကောင်းကင်နှင့်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း။
နတ်ဆိုးစွဲသူများနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် ယေရှုသည် လူသားမျို့ကို
ကျွန်ခံစေပြီး ဖိနှိပ်သည့် အမှောင်ဘက်အင်အားစုများကို ရင်ဆိုင်တော်မူသည်။
ထိုအင်အားစုများသည် လူ့သမိုင်းထက် ကျော်လွန်သော အငြင်းပွားမှုတခု၏
အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် လူ့သမိုင်းအတွင်း၌ ထိုအင်အားစုများကို
ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်၍ အောင်မြင်တော်မူူပြီး လူသားတို့ကို ထိုအင်အားစုများ၏
လွှမ်းမိုးမှုမှ လွတ်မြောက်စေတော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ အသက်ကို
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ “လူအများအတွက် ရွေးနုတ်စျေးအဖြစ်” ပေးရန် လာတော်မူသည် (မာကု
၁၀:၄၅)။ ကတိတော်ရှိသော မေရှိယ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌
အသေခံရခြင်းကို ထမြောက်ခြင်းက လွတ်လွှတား၍ လူသားတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်
မျှော်လင့်ခြင်း ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ ကိုယ်တော်၏ အသေခံရခြင်းသည် အဆုံးမဟုတ်၊
အစဖြစ်သည်။ ထမြောက်သော သခင်သည် ကြွလာတော့မည့် သခင်ဖြစ်တော်မူသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည်
ဤဘုန်းတန်ခိုးရှိသော မေရှိယသတင်းစကားကို ကမ္ဘာသို့ ကြေညာရန် ဖိတ်ခေါ်လျက်
အဆုံးသတ်သည်။ ကိုယ်တော်သာလျှင် လူသားတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော
မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်တော်မူသည်။
3. Cosmic Conflict and
Hope. It is particularly in the confrontation with demon-possessed persons
that Jesus faced evil powers that enslave human beings and oppress them. They
operate in darkness and are part of a controversy that transcends human
history. Yet Jesus confronted them within human history and overcame them,
freeing humans from their power. This was His mission. He came to give His life
as a ransom on the cross (Mark 10:45). The promised Messiah was here. His death
on the cross was followed by His resurrection, and consequently it fills the
hearts of human beings with hope. His death was not the end but the beginning.
The risen Lord is the coming Lord. The Gospel closes by inviting us to reveal
this glorious messianic message to the world. He remains the only hope for
humanity.
စာပေဆိုင်ရာ
လက္ခဏာများ။ ပညာရှင်များသည် မာကုကျမ်းကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ခွဲခြားဖွဲ့စည်းကြသည်။
ဥပမာ ပထဝီဝင်ရွှေ့ပြောင်းမှု (ဂါလိလဲမှ ယေရုရှလင်သို့)၊ စကားပြောဟန်ပုံစံများ၊
သို့မဟုတ် အကြောင်းအရာများ (ဥပမာ ခရစ်တော်ဆိုင်ရာအယူဝါဒ)။ ရိုးရှင်းသော
ခွဲခြားနည်းတခုမှာ မေးခွန်းနှစ်ခုဖြင့် စဉ်းစားရန်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် မည်သူနည်း၊
နှင့် ယေရှုသည် အဘယ်သို့သွားနေသနည်း။
Literary Features.
Scholars outline Mark in various ways: geographical movement (from Galilee to
Jerusalem), rhetorical patterns, or themes, such as Christology. One simple way
to outline the book is to think of two questions: who is Jesus, and where is He
going?
ပထမမေးခွန်းသည် မာကု
၁:၁ မှ ၈:၂၁ အထိ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်၊ ဒုတိယမေးခွန်းသည် ကျန်ရှိသော အပိုင်းတွင်
ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ စာအုပ်၏ ပထမအပိုင်းသည် တပည့်များအတွက် ယေရှုသည်
မေရှိယဖြစ်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိရာအချိန်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအပိုင်းတွင် မေရှိယ၏
အခန်းကဏ္ဍမှာ “လူအများအတွက် ရွေးနုတ်စျေးအဖြစ်” အသက်ပေးရန်ဖြစ်ကြောင်း
သွန်သင်တော်မူသည် (၁၀:၄၅)။ ကိုယ်တော်၏ ဓမ္မအမှုသည် ယေရုရှလင်တွင် (အခန်း ၁၁–၁၆)
အဆုံးသတ်ပြီး တရားစစ်ဆေးခံရ၍ အသေခံရ၍ ထမြောက်မည်ဟူသော ပရောဖက်ပြုချက်များ
ပြည့်စုံလာသည်။
The first question is the focus of Mark 1:1–8:21, the second
is the focus of the remainder of the book. The first half of the book is more a
time of discovery for Jesus’s disciples, coming to recognize that He is the
Messiah. In the second half of the book, He teaches them that the role of the
Messiah is to give His life as “a ransom for many” (10:45). His ministry
concludes in Jerusalem (chaps. 11–16), where His predictions of His trial,
death, and resurrection come to pass.
အခန်းကြီး - ၁
မှတ်ချက်စာ
၁:၁–၈:၂၁ ယေရှုသည်
မည်သူနည်း
မာကု ၁:၁ မှ ၈:၂၁ အထိ
အဓိက အာရုံစိုက်ထားသည်မှာ ယေရှု၏ အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် မည်သူနည်း။
စာဖတ်သူများကား ဧဝံဂေလိတရားစာအုပ်၏ ပထမဆုံး စာကြောင်းမှပင် ထိုသူသည် ခရစ်တော်၊
မယ်တော်ရှင်၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ဇာတ်လမ်းထဲရှိ
ဇာတ်ကောင်များကား ထိုအမှန်တရားကို အတော်လေး ကြာရှည်စွာ တဖြည်းဖြည်း
နားလည်လာကြရသည်။ ယေရှုကိုယ်တော်က လျှို့ဝှက်ထားရန် အမြဲ တားမြစ်ထားသော်လည်း
ထိုတားမြစ်ချက်သည် မညသည့်နေရာတွင်မျှ အကောင်အထည် မဖော်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊
ထိုသူနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းသည် အဝေးအတိုင်းအတာအားလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။
ယေရှု၏ အမှတ်အသားကို အမှန်တကယ် နိုးကြားစွာ ခံစားသိရှိလာကြသူများမှာ ဧဝံဂေလိတရားစ
အစပိုင်းကတည်းက ကိုယ်တော်နှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်နှင့် ပို၍ပို၍
ခိုင်မာလာသော ဆက်နွယ်မှုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသော တပည့်တော် တဆယ့်နှစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် စာအုပ်၏ နောက်တစ်ဝက်တွင် ကိုယ်တော်ကို ခရစ်တော်ဟု ဝန်ခံကြလိမ့်မည်။
COMMENTARY
1:1–8:21
WHO IS JESUS?
The focus of Mark 1:1–8:21 is on the identity of Jesus. Who
is He? While the reader knows from the first line of the Gospel that He is the
Christ, the Messiah, the Son of God, characters within the story learn His
identity through a rather protracted process. Even though Jesus insisted on
secrecy, this rarely worked, and news about Him spread far and near. The major
recipients of the awakening sense of who Jesus was were His twelve disciples,
who were with Him almost from the beginning of the Gospel and went through a
process of increasingly stronger ties with Him. They would confess Him as the
Christ in the second half of the book.
၁:၁–၁၃
နိဒါန်း
နိဒါန်းအပိုင်းသည်
စာအုပ်၏ အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်သော ယေရှုခရစ်တော်ကို မိတ်ဆက်ပေးပြီး၊ ကိုယ်တော်၏
ဆက်နွယ်မှုကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့တော်ဆောင်ဖြစ်သူ
ယောဟန်ခရစ်ဝန်ဆောင်သူနှင့် ဆက်စပ်ပြသထားသည်။ ဤနိဒါန်းသည် နောက်လာမည့်
ဇာတ်ကြောင်းအတွက် နောက်ခံအခြေအနေကို ပုံဖော်ရုံသာမက၊ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏
အခြေခံအကြောင်းအရာဖြစ်သော ကတိတော်ရှင် မယ်တော်ရှင်နှင့် ဘုရားသခင်၏ သားတော်
ယေရှုခရစ်တော်နှင့်ပတ်သက်သော ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းကောင်းကိုလည်း မိတ်ဆက်ပေးထားသည်။
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကတိပေးထားသော ဤသတင်းကောင်းသည် ယောဟန်ခရစ်ဝန်ဆောင်သူ၏
လာရောက်ခြင်းနှင့်အတူ စတင်ခဲ့ပြီး၊ ယေရှု၏ ဓမ္မအမှုတော်အတွက်
လမ်းပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ နှစ်ခြင်းခံပြီးနောက် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို
ဟောပြောတော်မူခဲ့သည် (၁:၉၊ ၁၄–၁၅)။
1:1–13
The Prologue
The prologue introduces the principal character of the book,
Jesus Christ, and presents His relationship to the message of the OT and to His
forerunner, John the Baptist. It opens with an introduction that not only sets
the stage for the narrative that follows but also introduces the basic theme of
the entire work, which is the good news about Jesus Christ, the promised
Messiah and Son of God. This good news, which was promised in the OT, began
with the coming of John the Baptist, who set the stage for Jesus’s ministry.
After His baptism, Jesus preached the gospel of God (1:9, 14–15).
၁:၁ ယေရှုခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရား
မာကု
ဧဝံဂေလိတရားစာသည် မပြည့်စုံသော ဝါကျတစ်ခုနှင့် စတင်ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့်
အချို့က ဤစာပိုဒ်ကို ဇာတ်လမ်းစပြုရာ ဝါကျမဟုတ်ဘဲ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုဟု ယူဆကြသော်လည်း၊
၂ ကြောင်းတွင် “ပဌာနးကျမ်းတွင် လာသည်နှင့်အညီ” ဟု ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်ကို
ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအယူအဆသည် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သတင်းကောင်းသည် ယေရှုခရစ်တော်၊
“ဘုရားသခင်၏ သားတော်” နှင့်စပ်ဆိုင်သည်။ “ခရစ်တော်” ဆိုသည်မှာ ဟေဗြဲစကားဖြင့်
“မယ်တော်ရှင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး “ဆီလိမ်းသုတ်ခြင်းခံရသူ” ဟု ဆိုလိုသည်။
ထိုခေါင်းစဉ်သည် အာဏာနှင့် တာဝန်ကို ဖော်ပြသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရင်များ၊
ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပရောဖက်များကို ဆီလိမ်းသုတ်သည်။ မာကုဧဝံဂေလိတွင်မူ
ဘုရင်ဆိုင်ရာ ရှုထောင့်က ပို၍ ထင်ရှားသည်။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးများနှင့် ရောဂါများကို
အာဏာရှိရှိ နှင့်ချင်း အုပ်စိုးတော်မူပြီး၊ “ဂျူးလူမျိုး၏ ဘုရင်” ဟု အမည်တပ်ကာ
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ် အသေသတ်ခံရတော်မူမည် ဖြစ်သည်။ “ဘုရားသခင်၏ သားတော်” ဆိုသော
ခေါင်းစဉ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ခမည်းသားဆက်နွယ်မှုကို ဖော်ပြပြီး အာဏာနှင့်
တန်ခိုးကို ရည်ညွှန်းသည်။ မာကုဧဝံဂေလိတွင် ဤခေါင်းစဉ်သည် တန်ခိုးပြည့်စုံသော
အခြေအနေများတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်—ကောင်းကင်မှ ဘုရားသခင်၏ အသံ၊ နတ်ဆိုးများ resist လုပ်ရာ၊
ရှင်နှဲဒရင်အမတ်ကြီးများရှေ့ တရားစစ်ဆေးခံရာ၊ နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တို့ပင်
ဖြစ်သည်။
1:1. The Gospel of
Jesus Christ. The Gospel of Mark opens with what appears to be an
incomplete sentence. Some accordingly suggest that the phrase is a title rather
than the opening of the narrative, but this seems unlikely since v. 2 continues
the thought with the words “as it is written.” The good news is about Jesus
Christ, “the Son of God.” “Christ” is the Greek form of the Hebrew term
“Messiah,” which means “anointed one” and suggests a role of authority. In the
OT, kings and priests were anointed, as were prophets sometimes. In Mark, the
kingly perspective will predominate, as Jesus will demonstrate impressive
authority over demons and disease and will be crucified as “King of the Jews.”
The title “Son of God” expresses filial relationship to God and is clearly a
term of power and authority. It appears in settings of power in Mark—God’s
voice from heaven, demons resisting Jesus, the trial before the Sanhedrin, and
the cross.
၁:၂–၈ ယောဟန်ခရစ်ဝန်ဆောင်သူ
၂–၃ ကြောင်းများတွင်
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ ကိုးကားချက်သုံးခုကို တွဲ၍ဖော်ပြထားသည် (ပထမအချက်မှာ
ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၂၀ နှင့် မာလခိ ၃:၁ ကို ပေါင်းစပ်ထားပြီး၊ နောက်တစ်ချက်မှာ ဟေရှာယ
၄၀:၃ ဖြစ်သည်)။ မာကု ၁:၂ တွင် ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၂၀ နှင့် မာလခိ ၃:၁ ကို
ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ထိုကျမ်းချက်နှစ်ခုစလုံးသည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်
ကောင်းကင်တမန် သို့မဟုတ် သတင်းကြားသူကို စေလွှတ်တော်မူမည်ဟု ဆိုထားသည်။
ထွက်မြောက်ရာ ၂၃ တွင် ဣသရေလလူမျိုးကို ကတိတိုင်းပြည်သို့ လမ်းပြရန်
ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို ဘုရားသခင်က စေလွှတ်မည်ဟု ကတိပြုထားပြီး၊ ထိုကောင်းကင်တမန်ကို
နာခံကြရန် သတိပေးထားသည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ နာမ်တော်သည်
ထိုကောင်းကင်တမန်ထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုသည် (ထွက် ၂၃:၂၁)။ မာလခိ ၃:၁ တွင်မူ
ဘုရားသခင်က ကိုယ်တော်ရှေ့တွင် သတင်းကြားသူကို စေလွှတ်ပြီး လမ်းပြင်ဆင်စေမည်ဟု
ဆိုသည်။ ထိုကျမ်းပိုဒ်၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာမှာ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့်
အပြစ်ပြုမှုများကို တရားစီရင်ခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။
1:2–8. John the
Baptist. Verses 2–3 quote from three passages in the OT (first from Ex.
23:20 and Mal. 3:1, then from Is. 40:3). Mark 1:2 combines Exodus 23:20 and
Malachi 3:1. Both passages refer to God sending an angel or messenger. In
Exodus 23, God promised to send an angel before Israel to lead them to the
promised land. He warned them to obey this angel, stating that His name was in
Him (Ex. 23:21). Malachi 3:1 indicates that God was sending His messenger
before Him to prepare His way. The context speaks of God’s way as being one of
purity and of judgment on sinful behavior.
မာကု ၁:၃ တွင်မူ
ဟေရှာယ ၄၀:၃ ၏ စကားများကို ကိုးကားထားသည်။ ဟေရှာယကျမ်းတွင်
ယေရုရှလင်မြို့သူမြို့သားများအတွက် နှစ်သိမ့်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း၊
ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် အသက်သစ်ကို ပေးမည့် အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ပရောဖက်က
သဲကန္တာရလမ်းကို ဖြောင့်မတ်စွာ ပြုပြင်ပြီး ဘုရင်လာရောက်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်ဟု
ဆိုသည်။ ထိုပုံသည် ထွက်မြောက်ခြင်းကာလကဲ့သို့ ယေဟောဝါဘုရားသခင်က ဣသရေလလူမျိုးကို
သဲကန္တာရအတွင်းမှ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာမည့် ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။
Mark 1:3 contains words from Isaiah 40:3. The context in
Isaiah is one of comfort, hope, forgiveness, and new life to the people of
Jerusalem. The prophet speaks of a desert road being straightened and filled in
for the coming of the King. It is a picture of Yahweh leading His people back
from exile through the desert, just like He did in the Exodus.
ဤဓမ္မဟောင်းကျမ်းချက်များကို
အသုံးပြုခြင်းသည် “ဧဝံဂေလိတရား၏ အစ” ဟူသည်မှာ အတိတ်ကာလက ဘုရားသခင်ဣသရေလလူမျိုးအား
ပေးထားသော ကတိတော်များ ပြည့်စုံလာခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ယောဟန်၏
ဓမ္မအမှုတော်တွင်ရော၊ ယေရှု၏ ၁:၁၅ တွင် ဟောပြောတော်မူသော “ကာလ (ကိုင်ရိုး—ချိန်းချက်ချိန်၊
အချိန်ကာလ၊ အခွင့်အရေးကာလ၊ နောက်ဆုံးကာလ စသည်တို့ကို ဆိုလိုနိုင်သည်) ပြည့်စုံပြီ
(ပဲပလရိုတိုင်—ပြည့်စုံပြီ၊ ပြီးစီးပြီ)” ဟူသော စကားတွင်ပါ ထင်ရှားသည်။
ပြည့်စုံရန် အချိန်ရောက်ပြီဟု ဆိုသည်။ ဤကျမ်းချက်များသည် ထာဝရဘုရား၏
လမ်းပြင်ဆင်ရာတွင် ပါဝင်သော ကိုယ်ကျင့်တရား ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းကိုလည်း
ညွှန်ပြသည်။ ထိုပြင်ဆင်ခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ဦးတည်ရုံသာမက၊ ဘုရားသခင်၏
တန်ဖိုးထားမှုများသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း၊ ပုန်ကန်မှုကို ရပ်တန့်ခြင်း၊
ကိုယ်တော်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို လက်ခံခြင်း၊ ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ
ကိုးကွယ်ခြင်းတို့ကို ဆိုလိုသည်။ မာကုဧဝံဂေလိတွင် ယေရှုသည်
အမြဲလှုပ်ရှားနေသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ ခရီးဆုံးသည်မှာ အမှောင်ဆိုးဝါးသော
နေရာဖြစ်သည့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
The use of these OT passages emphasizes that the “beginning
of the Gospel” is the fulfillment of the very promises that God made to Israel
in the past. This finds expression both in John’s ministry and in Jesus’s words
in 1:15, where He states that the time (kairos—which
can mean “appointed time,” “period of time,” “time of opportunity,” or “the
last times”) is peplērōtai—“fulfilled”
or “completed”—the time of fulfillment had arrived. These passages also point
toward the moral reform involved in preparing the way of the Lord. This
preparation both leads to salvation and involves a return to God’s values,
ceasing rebellion, accepting His call, and worshiping Him alone. In Mark, Jesus
is always on the move, but the end of His journey is a dark place: the cross.
ဧဝံဂေလိတရားစာအုပ်လေးအုပ်လုံးတွင်
ယောဟန်ခရစ်ဝန်ဆောင်သူ၏ ဓမ္မအမှုတော်ကို ယေရှု၏ ဓမ္မအမှုတော်နှင့်
ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည် (မာတ် ၃:၁–၁၇၊ လု ၃:၁–၂၊ ယော ၁:၆–၈၊ ၁၉–၃၆
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မာကု ဧဝံဂေလိတရား အစတွင် ယောဟန်သည် တောတွင်းမှ
ထွန်းပေါ်လာခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ အတိတ်ကာလက ဘုရားသခင်သည်
ဣသရေလလူမျိုးကို ထွက်မြောက်ရာတွင် ကယ်နှုတ်တော်မူခဲ့သည့် နေရာလည်း တောတွင်းပင်
ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားပြသခဲ့သည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏
ဓမ္မအမှုတော်သည် မာကု ၁:၃ ၏ စကားများတွင် ဖော်ပြထားသော ကိုယ်ကျင့်တရား ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းကို
ပြည့်စုံစေရုံသာမက၊ ဘုရားသခင်သည် ယခုတစ်ဖန် တောတွင်းမှ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးကို
ရေမှတစ်ဆင့် ကယ်တင်တော်မူမည်ဟု အချက်ပြသည်—ထိုရေမှာ နောင်တရခြင်းနှင့်
ဆက်စပ်နေပြီး အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းသို့ ဦးတည်သော နှစ်ခြင်းခံခြင်းရေပင် ဖြစ်သည်။
Each of the four Gospels connects the ministry of John the
Baptist with Jesus (cf. Matt. 3:1–17; Luke 3:1–2; John 1:6–8, 19–36). The
appearance of John in the wilderness at the beginning of Mark’s Gospel is
significant since it is in the wilderness that God acted in Israel’s past to
deliver His people in the Exodus and to reveal Himself to them. John’s ministry
not only fulfills the moral reform suggested in the words of Mark 1:3 but also
signals that God is again at work in the desert to deliver His people once
again through water—the water of baptism, which is linked to repentance, the
result of which is the forgiveness of sin.
ပထမရာစုဂျူဒါယပြည်တွင်
အခန်းသန့်စင်ရန် ရေနှစ်ခြင်းသည် သာမန်ဖြစ်သည်။ ဥပမာ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည်
ဗိမာန်တော်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် မဖြစ်မနေ အခန်းသန့်စင်ရာတွင် ရေနှစ်ခြင်းကို
ပုံမှန်ပြုလုပ်ကြသည်။ တပါးအမျိုးသားများ ဂျူးဘာသာသို့ ကန့်သတ်ဝင်ရောက်ရာတွင်
“တပါးအမျိုးသား နှစ်ခြင်းခံခြင်း” ဟုခေါ်သော ရေနှစ်ခြင်းလည်း ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်
ယောဟန်ပြုလုပ်သော ရေနှစ်ခြင်းသည် ထိုနှစ်မျိုးနှင့် မတူညီပေ။ အခန်းသန့်စင်ရန်
ရေနှစ်ခြင်းကို မကြာခဏ ပြုလုပ်ရသော်လည်း၊ ယောဟန်၏ နှစ်ခြင်းခံခြင်းမှာ
တစ်ကြိမ်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ တပါးအမျိုးသား နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှင့်လည်း မတူဘဲ၊
ဂျူးဘာသာဝင်များအတွက် နောင်တရခြင်းနှင့်တကွ နှစ်ခြင်းခံခြင်းကို ယောဟန်က
စတင်ခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည် မယ်တော်ရှင် ကြွလာတော်မူရန်
ပြင်ဆင်ရာတွင် ကိုယ်ကျင့်တရားသန့်ရှင်းခြင်းအတွက် ဖြစ်သည်။ “နောင်တရခြင်း” ဟူသော
စကားသည် ဂရိစကား “မေတာနိုအာ” မှ ဆင်းသက်လာပြီး အတွေးအခေါ်၊ သဘောထား၊ အပြုအမူများ
ပြောင်းလဲခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယောဟန်အတွက် နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည်
သီးခြားဘာသာရေးအခမ်းအနား တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ပေ။ လူတစ်ဦး၏ ဘဝလမ်းကြောင်းကို
ပြောင်းလဲရန်—ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်ရန် ဦးတည်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြင်ပမှ
ဖော်ပြသော အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။ အဆမတန် ပြင်းထန်စွာ ဟောပြောသူ၊
အရာရှိကြီးများကိုပင် မကြောက်သော ဤဟောပြောသူ၏ သတင်းစကားသည် လူတိုင်းကို
ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
Ritual washing was common in first-century Judea. Jewish
priests, for example, regularly immersed themselves in water as part of a
process of ceremonial purification necessary for carrying out their duties in
the temple. A ritual bath known as “proselyte baptism” was also a common part
of the ritual that Gentiles underwent to mark their conversion into Judaism in
John’s day. The watery baptism that John practiced, however, was different from
either of these. Whereas ceremonial washing for ritual purity was practiced
frequently, John’s baptism appears to have been a single event. And unlike
proselyte baptism, John’s new approach was to institute a baptism of repentance
for people who were already part of Judaism. John’s baptism was for moral
purity in preparation for the coming of the Messiah. This is indicated in the
word “repentance,” which comes from a Greek word (metanoia) that refers to a change of one’s mind, attitudes, and
actions. Baptism for John was not simply an isolated religious ritual. It was
an outward act that pointed to a change of direction in a person’s life—a
direction that focused on returning to God. The message of this fiery preacher,
unafraid of even people in high positions, caught the attention of everyone.
ယောဟန်၏
အဝတ်အစားနှင့် စားနပ်ရိက္ခာကိုလည်း အထူးသဖြင့် မှတ်သားရသည်။ သူသည်
ကုလားအုတ်မွှေးနှင့် ခါးပတ်စည်းကာ၊ ကျည်တောင်နှင့် တောပျားရည်ကို စားသုံးသည် (၆
ကြောင်း)။ ယောဟန်၏ အဝတ်အစားသည် ပရောဖက် ဧလိယကို သတိတရစေသည် (၂ ဘုရင် ၁:၈
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မာကု ၉:၁၁–၁၃ တွင် ယောဟန်ကို ဧလိယနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြမည်
ဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏ စားသောက်ပုံမှာ သာမန်မဟုတ်၊ အသားမစားဘဲ ကျည်တောင်ကို စားပြီး၊
စပျစ်ရည်မသောက်ဘဲ တောပျားရည်ဖြင့် ချိုသည်။
John’s clothing and diet are of special note. He wore
camel’s hair, had a leather belt around his waist, and ate locusts and wild
honey (v. 6). John’s clothing is reminiscent of the prophet Elijah (cf. 2 Kin.
1:8), to whom he will be linked in Mark 9:11–13. John’s diet is ascetic.
Instead of meat he ate locusts, and instead of wine he drank water sweetened
with wild honey.
၇–၈
ကြောင်းများတွင်မှသာ ယောဟန်၏ အသံကို ကြားရတော့သည်။ သူ၏နောက်မှ လာမည့်သူသည် သူ့ထက်
သာ၍ တန်ခိုးကြီးသည်ဟု ဆိုသည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာ မယ်တော်ရှင်၏ ကျွန်ထက်ပင်
နိမ့်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ခြေနင်းဖိနပ်ကြိုးကို ဖြည်ဖို့ပင် မထိုက်တန်ကြောင်း
ဆိုသည် (၇ ကြောင်း)။ ယောဟန်သည် သူ၏ ဓမ္မအမှုတော်ကို အတိတ်ကာလပုံစံဖြင့်
ဟောပြောပြီး၊ မယ်တော်ရှင်၏ လာမည့် ဓမ္မအမှုတော်ကို ဟောကြားသည်။ မယ်တော်ရှင်သည်
“သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့်” နှစ်ခြင်းခံစေမည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည် (၈ ကြောင်း)။
It is not until vv. 7–8 that we actually hear the voice of
the Baptist saying that the One coming after him is stronger than he is, and he
describes himself as less than a servant to the Messiah—not worthy to even bend
down and loosen His sandal strap (v. 7). John also spoke of his own ministry in
the past tense in comparison with the Messiah’s coming ministry. He predicted
that the Messiah would baptize “with the Holy Spirit” (v. 8).
၁:၉–၁၃ ယေရှု၏ နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှင့်
စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း
ယေရှုသည် ဂလိလဲပြည်မှ
လာရောက်ပြီး “ယောဟန်ထံတွင် ယော်ဒန်မြစ်၌ နှစ်ခြင်းခံ” တော်မူသည် (၉ ကြောင်း)။
ဧဝံဂေလိဆရာက ဤပုံရိပ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤပုံရိပ်သည်
အစပိုင်းတွင် ယောဟန်သည် ယေရှုထက် သာလွန်သည်ဟု ထင်မှတ်စေနိုင်သော်လည်း၊
ဧဝံဂေလိတရား၏ အစပိုင်းမှာပင် ယေရှုသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း၊ ဘုရားသခင်က ကိုယ်တော်အား
မည်သို့ စကားပြောကြားကြောင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်တစ်ဦး လာမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ယောဟန်သည်
ထိုရှေ့တော်ဆောင်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည်
သာ၍ မြင့်မြတ်ကြောင်း ယောဟန်ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားစွာ ဝန်ခံထားသည် (၇ ကြောင်း)။
1:9–13. Baptism and
Temptations of Jesus. Jesus came from Galilee to be “baptized by John in
the Jordan” (vv. 9). The Evangelist has prepared us for this picture, which
initially may seem to suggest that John was superior to Jesus. The Gospel opens
with clear indications of who Jesus was, how God spoke to Him, that a
forerunner would go before Him, and that John is that forerunner. To ensure
there is no doubt that Jesus was the superior, we hear John’s words to that
effect (v. 7).
သို့သော်
ယောဟန်ထံတွင် ယေရှု နှစ်ခြင်းခံတော်မူသော ပုံရိပ်ကို အနည်းငယ် စိတ်ထဲတွင်
ထားရှုမိသင့်သည်။ မယ်တော်ရှင်၏ ဤရိုးရှင်းသော အပြုအမူသည် အောက်သို့ငုံ့ခြင်း၊
အခြားသူများနည်းတူ နောင်တရခြင်းလိုအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်စေနိုင်သော်လည်း၊ ထာဝရဘုရား၏
လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြသည့် အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ ဘဝတွင်
အံ့ဖွယ်တန်ခိုးနှင့် အားနည်းချိနဲ့၊ တန်ခိုးမဲ့ချိနဲ့ ပေါင်းစပ်တွေ့ရသည်။
ကိုယ်တော်သည် ဤနှစ်ခြင်းခံခြင်းကို လိုအပ်သူ မဟုတ်ပေ (မာတ် ၃:၁၄–၁၅
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကိုယ်တော်၌ အပြစ်အနုမွှားမျှ မရှိခဲ့ပေ (ဟေဗြ ၄:၁၅)။ ကိုယ်တော်သည်
ခရစ်တော်၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယောဟန်ထံတွင်
နှစ်ခြင်းခံတော်မူသည်။ ယောဟန်၏နောက်မှ လာသည်။ တောတွင်းတွင် စာတန်၏
စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံရမည်။ ကောင်းကင်တမန်များက ကြွတော်မူလာကျွေးမွေးမည်။
ဤအားနည်းချက်မျိုးကို အဘယ့်ကြောင့် ပြသရသနည်း။ ကိုယ်တော် လုပ်ဆောင်တော်မူမည့်
တာဝန်ကို ညွှန်ပြရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်က ပစ်ပယ်ထားသည်ဟု
ထင်ရှားစေသော လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေသတ်ခံရတော်မူမည်။ သို့သော်
အားနည်းခြင်းနှင့် တန်ခိုးပြည့်စုံခြင်း ပေါင်းစပ်မှုသည်ပင် လူသားမျိုးနွယ်ကို
ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည် (မာကု ၁၀:၄၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
But we should linger on the picture of Jesus baptized by
John. This unassuming action by the Messiah, suggesting inferiority or even a
need for the same type of repentance that others demonstrate, is a marker of
the way of the Lord that Jesus would walk. Incredible power meets vulnerability
or powerlessness in the life of Jesus. He was not in need of this baptism (cf.
Matt. 3:14–15). He had no hint of sin in His life (cf. Heb. 4:15). He was the
Christ, the Son of God, yet He was baptized by John. He came after John, and He
would be tempted in the wilderness by the devil and be ministered to by angels.
Why these markers of vulnerability? They point toward the mission He was on. He
would die on a cross, apparently forsaken by God. But this combination of weakness
and power brings salvation to humanity (cf. Mark 10:45).
ယေရှုသည် ရေထဲမှ
ထွက်လာသောအခါ (ယောဟန်သည် အပြည့်နှစ်ခြင်းခံစေသည်)၊ ကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲသည်ကို
မြင်ပြီး၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ချိုးငှက်နှယ် ကိုယ်တော်အပေါ်သို့
သက်ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်။ ကောင်းကင်မှ ဘုရားသခင်၏ အသံကို ကြားရသည်—ယေရှုသည်
ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော သားတော်၊ နှစ်သက်တော်မူသော သားတော်ဖြစ်ကြောင်း
ကြားရသည် (၁:၁၀–၁၁)။ ဤစကားများသည် အဓိကအားဖြင့် ယေရှုကိုယ်တိုင်အတွက် ဖြစ်သည်။
မာကုဧဝံဂေလိတွင် ယေရှု၏ နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ဓမ္မအမှုတော် စတင်ခြင်းပင်
ဖြစ်သည်။ ဤအရေးကြီးသော အချိန်အခါတွင် သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင်ပင် ရှိနေတော်မူသည်။
ဧဝံဂေလိဆရာသည် ယေရှု၏ ဓမ္မအမှုတော် စတင်ခြင်းကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင်
အဆုံးသတ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြမည် (မာကု ၁၅:၂၁–၄၇ ကို ကြည့်ပါ)။
When Jesus came up out of the water (John baptized by
immersion), He saw the heavens split and the Spirit descending on Him in the
form of a dove, and He heard the voice of God from heaven declaring Jesus to be
His well-approved and beloved Son (1:10–11). These words were primarily
addressed to Jesus Himself. His baptism in Mark is the commencement of His
ministry. The Trinity was present at this crucial turning point. The Evangelist
will link this inauguration of Jesus’s ministry to its climax at the cross (see
commentary on Mark 15:21–47).
၁၂–၁၃
ကြောင်းများတွင် ယေရှု၏ တောတွင်း၌ ရက်လေးဆယ်ပတ်လုံး
စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းခံရသည်ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ဖော်ပြထားပြီး နိဒါန်းအပိုင်း
ပြီးဆုံးသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က ကိုယ်တော်ကို တောထဲသို့ “အတင်းတွန်းထုတ်”
တော်မူသည် (၁၂ ကြောင်း)။ ဤဂရိစကား “ဧက်ဘလေး” သည် ဧဝံဂေလိတရားစာများတွင်
နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် သန့်ရှင်းသော
ဝိညာဉ်တော်က နတ်ဆိုးများကို မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို တောထဲသို့
တွန်းထုတ်သည်။ စာတန်၏ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းသည် ရက်လေးဆယ်ပတ်လုံး ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ယေရှုသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့်အတူ ရှိနေချိန်တွင်
ကောင်းကင်တမန်များက ကြွတော်မူလာကျွေးမွေးသည်ဟု ဆိုသည် (၁၃ ကြောင်း)။
Verses 12–13 give the brief statement of Jesus’s forty days
of temptation in the wilderness, which concludes the prologue. The Spirit ekballei Him into the wilderness (v.
12). This Greek verb, from ekballō,
is the common word used in the Gospels to refer to exorcism of evil spirits.
But here it shows the Holy Spirit casting out into the desert not demons but
Jesus, the Son of God. The testing by the devil seems to have been for the
entire forty days. And then we hear that Jesus was out with wild creatures while
angels were ministering to Him (v. 13).
အဓိက
အာရုံစိုက်စရာမှာ ယေရှုသည် အပြုအမူပြုသူထက် အပြုခံရသူပင် ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော
ဝိညာဉ်တော်က တောထဲသို့ တွန်းထုတ်ခြင်း၊ စာတန်က စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း၊
တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့်အတူ ရှိနေခြင်း၊ ကောင်းကင်တမန်များက
ကျွေးမွေးခြင်း—ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် အားနည်းချိန့်ချိန့် ဖြစ်နေသည်။
ဧဝံဂေလိတရား၏ အမှတ်အသားဖြစ်လာမည့် ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးကို အားနည်းခြင်းနှင့်
ဆက်စပ်ထားသည်။ နောက်ဆုံး အားနည်းခြင်းမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
အားနည်းခြင်းထဲတွင် တန်ခိုးပြည့်စုံခြင်းသည်ပင် ကယ်တင်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။
The emphasis is on Jesus being acted on more than on His own
actions. Cast out into the desert by the Spirit, tempted by Satan, with the
wild beasts, ministered to by angels—the Son of God was vulnerable. His
incredible power that would become the hallmark of the Gospel is linked with
weakness, the final weakness being the cross. Power in weakness is the fount of
salvation.
၁:၁၄–၄၅ ယေရှု၏ဓမ္မအမှုစတင်ခြင်း
မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင်
ယေရှုသည် ဂလီလဲဒေသတွင် တပည့်တော်များကို ပထမဆုံးခေါ်ယူပြီး တရားဟောခြင်းဖြင့်
အမှုတော်ကို စတင်တော်မူသည်။ ထိုအမှုတော်သည် နတ်ဆိုးများကို အောင်မြင်စွာ
နှင်ထုတ်ခြင်းဖြင့် အံ့ဖွယ်တန်ခိုးများစွာ ပြုတော်မူခြင်းနှင့် ထူးခြားသည်။
1:14–45
Beginning of Jesus’s
Ministry
In Mark, Jesus begins His ministry in Galilee by calling His
disciples and preaching in the synagogue. His ministry is characterized by the
performance of many miracles through which He defeats evil powers.
၁:၁၄–၂၀
ပထမဆုံးတပည့်တော်များကို ခေါ်ယူခြင်း ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များအကြား
ဆက်ဆံရေးသည် သူတို့ကို ခေါ်ယူခြင်းမှ စတင်ပြီး ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင်
ဖွံ့ဖြိုးလာသည်။ အဓိကအလှည့်အပြောင်းများမှာ အခန်း ၃ (တပည့်တော် တဆယ့်နှစ်ပါးကို
ခန့်အပ်ခြင်း)၊ အခန်း ၆ (တပည့်တော်များကို တမန်တော်အမှုတော်အတွက် စေလွှတ်ခြင်း)
နှင့် အခန်း ၈ (ယေရှုကို ခရစ်တော်ဟု ဝန်ခံခြင်း) တို့ဖြစ်သည်။ အခန်း ၁ အပိုဒ်
၁၄–၁၅ သည် အသွင်ကူးပြောင်းရေးအပိုဒ်များဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ယောဟန်ကို
ရည်ညွှန်းဖြင့် နိဒါန်းပိုင်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုစေပြီး ယေရှု၏ ဂလီလဲဒေသတွင် တရားဟောခြင်းဖြင့်
ရှေ့သို့ ဦးတည်စေသည်။ အပိုဒ် ၁၄ သည် ယောဟန်ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက်
ဖြစ်ပွားသည့်အဖြစ်အပျက်များကို ရည်ညွှန်းဖြင့် စတင်သည်။
ဤအံ့အားသင့်ဖွယ်ဖော်ပြချက်အတွက် ရှင်းလင်းချက်မပေးထားပါ။
ယောဟန်၏ကံကြမ္မာအသေးစိတ်ကို မာကု ၆ တွင်သာ သိရှိရမည်။
1:14–20. Calling the
First Disciples. The relationship between Jesus and His disciples began
with His call of them and is developed throughout the book, with major turning
points in chapter 3 (calling the Twelve), chapter 6 (sending them on mission),
and chapter 8 (confession of Jesus as the Messiah). Verses 14–15 of chapter 1
are transitional. They look back toward the prologue with the opening reference
to John and look forward with the preaching of Jesus in Galilee. Verse 14
starts with a reference to events taking place after John was arrested. No
explanation is given for this shocking statement. We will not know the details
of John’s fate until Mark 6.
ယေရှုသည်
ဂလီလဲဒေသသို့ ဝင်ရောက်တော်မူပြီး ဘုရားသခင်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောကြားတော်မူသည်
(၁:၁၄)။ အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် “ဘုရားသခင်၏ ဧဝံဂေလိတရား” ဟု ရေးထားပြီး
အချို့တွင် “ဘုရားသခင်၏ သတင်းကောင်း” သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင်၏ာန်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရား”
ဟု ဖတ်ရသည်။ ဤဧဝံဂေလိတရား၏ အကြောင်းအရာကို ချက်ချင်းသုံးချက်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။
ပထမအချက်မှာ “ကာလလအချိန်” ပြည့်စုံလာပြီဖြစ်ခြင်း၊ ဒုတိယအချက်မှာ
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ခြင်း၊ တတိယအချက်မှာ နောင်တရပြီး
ဧဝံဂေလိတရားကို ယုံကြည်ကြလော့ဟူသော တိုက်တွန်းချက်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)။
ယေရှုဟောကြားတော်မူသော ဧဝံဂေလိတရားသည် ကာလဟောကိန်းနှင့် ပဋိညာဉ်ကတိတော်နှင့်
တပည့်အဖြစ်ခေါ်ယူခြင်းတို့ကို ပါဝင်သည်။ “ကာလအချိန်” နှင့်
ပြည့်စုံလာပြီဟူသော အဖွင့်စကားသည် ဒံယေလ ၉:၂၄–၂၇ တွင်ဖော်ပြထားသော
သူတော်စင်ခုနစ်ဆယ်ပတ်ကာလဟောကိန်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုဟောကိန်းသည် ဘီစီ ၄၅၇ တွင်
စတင်ခဲ့သည်။ ဟောကိန်း၏ ခြောက်ဆယ့်ကိုးပတ်မြောက်သည် ခရစ်နှစ် ၂၇ တွင် ယေရှုခရစ်တော်
နှစ်ခြင်းခံယူပြီး သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ဘိသိက်ခံတော်မူချိန်တွင်
ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ဟောကိန်း၏နောက်ဆုံးခုနစ်နှစ်သည် ခရစ်နှစ် ၃၁ တွင်
ယေရှုအသေခံတော်မူပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၊ ခရစ်နှစ် ၃၄ တွင် ဧဝံဂေလိတရား
တပါးအမျိုးသားများထံသို့ ရောက်ရှိခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံခဲ့သည်။
Jesus entered Galilee and began to preach the gospel (1:14).
In the earliest manuscripts, the phrase is simply “gospel of God”; in others,
it reads “the good news of God” or “the gospel of the kingdom of God.” The
content of this gospel is immediately given in three parts: the fulfilling or
completion of “the time,” the arrival of the kingdom of God, and the call to
repent and believe in the gospel (v. 15). The gospel message Jesus preached
includes time prophecy, a covenant promise, and a call to discipleship. The
opening phrase referring to “the time” and the arrival of its fulfillment
points the reader back to the seventy-week time prophecy of Daniel 9:24–27,
which began in 457 B.C. (see Dan. 9). The sixty-ninth week of the prophecy came
to fulfillment in A.D. 27, when Jesus was baptized and anointed with the Holy
Spirit. The last seven years of the prophecy came to fulfillment in the death
and resurrection of Jesus in A.D. 31 and the gospel going to the Gentiles in
A.D. 34.
“ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်”
ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးတော်မူခြင်းကို ဆိုလိုသော်လည်း ကာလဆိုင်ရာနှင့်
နေရာဆိုင်ရာအရည်အသွေးများလည်း ပါဝင်သည်။ မာကုကျမ်းတွင် ဤစကားစုကို
တဆယ့်လေးကြိမ်သုံးထားပြီး မာကု ၁၁:၁၀ တွင် “ခမည်းတော်ဒါဝိဒ်၏နိုင်ငံတော်” ဟူ၍လည်း
တစ်ကြိမ်ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ နိုင်ငံတော်သည် နီးကပ်လာပြီ (၁:၁၅) ဖြစ်သော်လည်း
အနာဂတ်ကိုလည်း ရည်ညွှန်းသည် (၁၄:၂၅)။ လူတိုင်းမမြင်နိုင် (၄:၁၁) သော်လည်း
တပည့်တော်များကို ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ပေးထားသည်။ အစပိုင်းတွင် သေးငယ်သော်လည်း
ကြီးထွားလာသည် (၄:၃၀–၃၂)၊ ကြီးထွားမှုသည် တက်ကြွပြီး နက်နဲသည် (၄:၂၆–၂၉)။
တန်ခိုးနှင့်ဘုနွန်တော်ပါရှိသည် (၉:၁–၈) သော်လည်း ကလေးကဲ့သို့ လက်ခံရသည်
(၁၀:၁၄–၁၅)။ အပြစ်က နိုင်ငံတော်ထဲဝင်ခွင့်ပိတ်ပင်သည် (၉:၄၇)၊ ချမ်းသာသူများအတွက်
ဝင်ရန်ခက်ခဲသည် (၁၀:၂၃–၂၅)၊ လူတိုင်းအတွက် ဝင်ရန်မလွယ်ကူပါ။
နိုင်ငံတော်အနီးတွင်ရှိနေနိုင်သော်လည်း (၁၂:၃၄) ရှာဖွေနေရဆဲဖြစ်သည် (၁၅:၄၃)။
“The kingdom of God” refers to the reign or rule of God but
also has temporal and even spatial qualities. The phrase is used fourteen times
in Mark, with another reference to the “kingdom of our father David” in Mark
11:10 that likely refers to the same concept. The kingdom is near (1:15) but
also refers to something in the future (14:25). The kingdom is not visible to
everyone (4:11), but the disciples receive that secret. It starts small but
grows large (4:30–32) and has a dynamic and mysterious aspect to its growth
(4:26–29). It involves power and glory (9:1–8), and yet it is received like a
child (10:14–15). Sin keeps us out of it (9:47), and rich people find it hard
to enter (10:23–25); indeed, it is hard for anyone to enter. We can be near it
(12:34) while still looking for it (15:43).
ဤသုံးစွဲချက်များမှ
ကျွန်ုပ်တို့နားလည်ရသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် ယေရှုနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းတွင် “ယခုရှိပြီး၊ အနာဂတ်တွင်လည်း ရှိဦးမည်” ဟူသော သဘောရှိပြီး
နိုင်ငံသားများရှိသည်။ အချို့လူများ အထဲတွင်ရှိ၍ အချို့မရှိကြပါ။
ဝင်ရန်အာရုံစိုက်ရပြီး အချို့အရာများက ပိတ်ပင်ထားနိုင်သည်။
အထဲတွင်ရှိခြင်းကောင်းပြီး အပြင်တွင်ရှိခြင်းမကောင်းပါ။ ယေရှု၏တပည့်တော်များသည်
နိုင်ငံတော်ပိုင်ဆိုင်သူများဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်
ဘုန်းတန်ခိုးရှိသောနိုင်ငံတော်ဖြစ်သော်လည်း နှိမ့်ချမှုနှင့် အနိမ့်အမြတ်သဘောလည်း
ပါရှိသည်။
What we surmise from this review is that the kingdom of God
comes with Jesus. It has a “now and not yet” aspect, and it has citizens. Some
people are in, others are not. It is something we have to focus on to enter,
and certain things can keep us out. Inside the kingdom is good, outside is not.
The disciples of Jesus are the ones to whom the kingdom belongs. It is a
glorious kingdom but also has characteristics of humility and lowliness.
နောင်တရပြီး
ယုံကြည်ကြလော့ဟူသော တိုက်တွန်းချက် (၁:၁၅) သည် ဧဝံဂေလိတရား၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ
တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်နှစ်ခြင်းပေးသူကဲ့သို့ပင် ယေရှုသည် လူများကို
ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်ရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည်။ “နောင်တရ” ဆိုသည်မှာ
စိတ်နှလုံးပြောင်းလည့်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ အပြစ်အတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းပါဝင်သော်လည်း
ထိုမျှသာမဟုတ်ပါ။ ဘဝဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ “ယုံကြည်” ဆိုသည်မှာ
“ယုံကြည်ခြင်း” ဟူသော စကားလုံး၏ ကြိယာပုံစံဖြစ်သည်။ နောင်တရခြင်းသည်
လောကီလမ်းစဉ်များမှ လှည့်ထွက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံသို့
လှည့်ကာ ယုံပုံအပ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
The call to repent and believe (1:15) is the ethical demand
of the gospel message. Similar to John the Baptist, Jesus called for people to
turn back to God. “Repent” signifies a change of mind or heart. While it
involves feelings of remorse for sin, it is more than that. It also involves a
change of direction in a person’s life. “Believe” is the verbal form of the
word “faith.” Where repentance indicates a turning away from the world’s ways,
belief designates a turning toward God, placing one’s trust in Him.
ယေရှုသည် ကမ်းနားတွင်
ပိုက်ကွန်ချနေကြသော ရှိမုန်နှင့် အန္ဒြေကို တွေ့ဆုံတော်မူသည်။ သူတို့ကို
လိုက်လာကြလော့၊ လူများကို ဖမ်းမည့်သူများဖြစ်အောင် ငါပြုလိမ့်မည်ဟု
ယေရှုခေါ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ထို့နောက် ဖခင်နှင့်အတူ လှေပေါ်တွင်ရှိ၍
အခြွေအရံများပါရှိသော ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်ကို တွေ့ဆုံတော်မူသည်။ သူတို့လည်း
အားလုံးကို စွန့်ပစ်ပြီး ယေရှုနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဤအပိုဒ်များတွင်
တိုတိုတုတ်တုတ်ဖော်ပြမှုသည် ယေရှု၏တန်ခိုးနှင့် ဤလူများ၏ မေးခွန်းမမေးဘဲ
နာခံစွာလိုက်ပါခြင်းကို ထင်ရှားစေသည်။
Jesus encountered Simon and Andrew as they were standing on
the shore casting a net. Jesus called them to follow Him and become fishers for
people (v. 17). He next encountered James and John, seemingly at a higher level
of income since they had a boat with their father and had hired men. Jesus
called them, and they too left all and followed Jesus. The terse portrayal in
these verses illustrates Jesus’s power and the obedience these men displayed in
following Him without question.
၁:၂၁–၄၅ ယေရှု၏
ပုံမှန်တစ်နေ့တာအမှုတော် ယေရှုသည် လူများကူများကို ကူညီတော်မူသော
ပထမဆုံးနေ့သည် ဗလသော့ဘ်တ်နေ့ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့သည် တရားဟော၊ နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်၊
အနာရောဂါပျောက်ကင်းစေခြင်းများဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများစွာနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုသည် ဂလီလဲဒေသတစ်ဝိုက်လုံးတွင် တရားဟောပြီး အနာပျောက်ကင်းစေတော်မူသည်။
အခန်း ၁ နိဂုံးတွင် ယေရှုသည် ဆုန်ပြူးနာစွာတောင်းပန်လာသော နှလုံးမနာသူကို
တွေ့ဆုံပြီး ပျောက်ကင်းစေတော်မူသည်။ ထို့နောက် ကပေရနောင်မြို့သို့
ပြန်ဝင်တော်မူသည် (၂:၁)။ ထိုမြို့သည် ဂလီလဲပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင် တည်ရှိပြီး အရှည်
ကီလိုမီတာ ၂၁၃ (မိုင် ၁၃)၊ အနံ ကီလိုမီတာ ၁၃ (မိုင် ၈) ခန့်ရှိသော ရေကန်ဖြစ်သည်။
1:21–45. Typical Day
of Jesus’s Ministry. Jesus’s first day of ministry helping people was a
Sabbath. It was a day full of activity—preaching, casting out a demon, and
healing. Later Jesus went about preaching and healing all over Galilee. The end
of chapter 1 records that He met a leper, whom He healed. He then entered
Capernaum again (2:1), where he had taught in the synagogue on the Sabbath
(1:21). Capernaum was situated right on the Sea of Galilee (a lake approx.
thirteen mi. long [21 km] and eight mi. wide [13 km]).
ယေရှုသည်
အခွင့်အာဏာနှင့်တရားဟောပြီး မစင်ကြယ်သောနတ်ဝိညာဉ်ကို လူတစ်ယောက်ထဲမှ
နှင်ထုတ်တော်မူသည်။ ထိုနတ်ဆိုးသည် ယေရှုကို “ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသောသူ” ဟု
သိရှိသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ဤအမည်သည် တန်ခိုးရှိသောအမည်ဖြစ်ပြီး
နတ်ဆိုး၏မစင်ကြယ်မှုနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ထိုနတ်ဆိုးကို
တိတ်ဆိတ်စေတော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင် ထင်ရှားသော
ဖော်ထုတ်ခြင်း/လျှို့ဝှက်ခြင်းဆိုင်ရာ သဘောတရားကို ပထမဆုံးအကြိမ်
ရှင်းလင်းစွာတွေ့မြင်ရသည်။
Jesus taught with authority and expelled an unclean spirit
from a man. The unclean spirit knew who Jesus was: “the Holy One of God” (v.
24). It is a title of power and stands in sharp contrast to the spirit’s
unclean status. He silenced the spirit. This is the first clear depiction of
the revelation/secrecy motif that runs throughout the book (see Mark:
Introduction).
ယေရှုသည်
ရှိမုန်နှင့် အန္ဒြေ၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၉–၃၁)။ ထိုနေရာတွင်
ရှိမုန်၏ယောက္ခမဖျားနာနေပြီး ဗလသော့ဘ်တ်နေ့ပြီးဆုံးချိန်တွင် အခြားနာသောသူများလည်း
အိမ်သို့လာကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်ကို မရှင်းပြထားသောကြောင့်
ခရစ်ဝင်ရေးသူသည် စာဖတ်သူများ ဗလသော့ဘ်တ်ဥပဒေကို နားလည်ပြီးသားဟု
မျှော်လင့်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။
Jesus also visited the home of Simon and Andrew (vv. 29–31),
where Simon’s mother-in-law was sick with a fever, and other sick people came
to the house for healing at the end of the Sabbath. Because he did not explain
why they waited, it is clear that the Evangelist expected his readers to have
an understanding of Sabbath law (Ex. 20:8–11; cf. Lev. 23:32).
ဤအနာပျောက်ကင်းစေမှုများပြီးနောက်
ယေရှုသည် အထီးကျန်နေရာသို့ သွားပြီး ဆုတောင်းတော်မူသည်။ လူများက သူ့ကိုနေရာတွင်
ဆက်လက်နေစေလိုသော်လည်း ယေရှုသည် အနီးအနားရှိမြို့များသို့ တရားဟောရန်သွားရမည်ဟု
ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဂလီလဲဒေသတစ်ဝိုက်လုံးတွင် တရားဟောတော်မူပြီး
နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (မာကု ၁:၃၅–၃၉)။ ယေရှုထံ ဒူးထောက်တောင်းပန်လာသော
နှလုံးမနာသူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းတွင် (အပိုဒ် ၄၀) မစင်ကြယ်မှုအပေါ်
ယေရှု၏တန်ခိုးကို မာကုဖော်ပြသည်။ ဂရိဘာသာတွင် နှလုံးမနာရောဂါဟု သုံးထားသော်လည်း
ယနေ့ဟန်ဆင်ရောဂါဟုခေါ်သော နှလုံးမနာရောဂါထက် ပိုကျယ်ပြန့်စွာ
အရေပြားရောဂါအမျိုးမျိုးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုသူကို ထိမိသူများ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျသော
မစင်ကြယ်ဖြစ်သွားပြီး ရေချိုးရသည်။ ထို့ကြောင့် လူအများစုသည် ထိုသူများကို
ရှောင်ရှားကြသည်။ ယေရှုမူကား မရှောင်တော်မူပါ။ အများစုလက်ရေးမူများအရ မာကုက
ယေရှုသည် “အူတရားတုန်ခါသည်” (အလွန်သနားတော်မူသည်) ဟု ရေးထားသည်။ သို့သော်
အချို့လက်ရေးမူများတွင် “ဒေါသထွက်သည်” ဟု ရေးထားသည် (အပိုဒ် ၄၁)။ ယေရှုသည်
မစင်ကြယ်ဖြစ်မည့်အစား ထိုလူကို ရောဂါမှ စင်ကြယ်စေတော်မူသည်။
ဖော်ထုတ်ခြင်း/လျှို့ဝှက်ခြင်းသဘောတရားကို အပိုဒ် ၄၄–၄၅ တွင် ထပ်မံတွေ့ရသည်။
ယေရှုသည် တိတ်ဆိတ်ရန်နှင့် ဗိမာန်တော်တွင် ပူဇော်သက္ကာပြုရန် မှာထားတော်မူသော်လည်း
ထိုလူသည် ထွက်သွားပြီး အံ့ဖွယ်အမှုကို နေရာတကာတွင် ကြေညာခဲ့သည်။
After these healings, Jesus went by Himself to a remote
place and prayed. Despite the fact that there was a great demand for Him to
stay, Jesus made it clear that He was to go to the adjacent towns in Galilee to
preach. So He traveled throughout Galilee, teaching in the synagogues and
casting out demons (Mark 1:35–39). In the healing of a leper who came to Jesus
entreating Him for help (v. 40), Mark shows the power Jesus had over
uncleanliness. The Greek word used for leprosy referred to a broader range of skin
diseases than what is known as leprosy today (Hansen’s disease). It probably
included psoriasis, lupus, favus, and ringworm. Anyone touching such a person
became ritually unclean and had to bathe to remove the impurity. Consequently,
most people no doubt avoided contact with such people. Jesus did not. According
to most manuscripts, Mark states that Jesus was splanchnistheis—this term, which refers literally to the “bowels,”
associated with deep emotion, can be rendered as “moved with compassion.” However,
some other manuscripts have the less likely verb orgistheis—“becoming angry” or “incensed.” In the former case, it
would refer to Jesus’s care for the man with leprosy; in the latter it could
refer to His anger at the suffering caused by the disease (v. 41). Rather than
becoming unclean, Jesus in His power cleansed the leper of his disease. The
revelation/secrecy motif appears again here in vv. 44–45. Jesus commanded
silence and an offering at the temple to demonstrate the healing. But the man
went and reported the miracle everywhere.
အခန်းကြီး - ၂
၂:၁–၃:၁၂ အငြင်းပွားမှုများနှင့်
အနာပျောက်ကင်းစေခြင်း
အပိုင်း ၂:၁–၃:၁၂ ကို
ယေရှုနှင့် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များအကြား အငြင်းပွားမှုများက လွှမ်းမိုးထားသည်။
အငြင်းပွားမှုဇာတ်လမ်း ငါးခုရှိပြီး အခန်း ၁၁:၂၇–၁၂:၄၀ တွင် အငြင်းပွားမှု
ခြောက်ခုနှင့် ထထပ်တူထပ်မျှဖြစ်သည်။ ပညာရှင်များက အခန်း ၂–၃ ရှိ အငြင်းပွားမှု
ငါးခုတွင် အောက်ပါအတိုင်း ကွင်းဆက်ပုံစံကို ခွဲခြားဖော်ထုတ်ထားသည်။
2:1–3:12
Controversies and
Healings
The section 2:1–3:12 is dominated by controversies between
Jesus and religious leaders. Five stories of controversy appear here, mirrored
by six controversies in 11:27–12:40. Scholars have identified, in the five
stories of controversy in chapters 2–3, a ring pattern that interlinks them in
the following way:
|
စာသားအကြောင်းအရာပုံစံ၂:၁–၁၂သွက်ကျွမ်းသူကို
ပျောက်ကင်းစေခြင်းအနာပျောက်ကင်းခြင်းနှင့် အပြစ်၂:၁၃–၁၇အိမ်တွင်
ဧည့်ခံပွဲအပြစ်နှင့် အစာအာဟာရ၂:၁၈–၂၂အစာစားပွဲလား
အစာရှောင်ပွဲလားအစာအာဟာရ၂:၂၃–၂၈ဗလသော့ဘ်တ်နေ့တွင် စပါးနှံခူးခြင်းအစာအာဟာရနှင့်
ဗလသော့ဘ်တ်၃:၁–၆ွတ်ဆွတ်လက်ကို ဗလသော့ဘ်တ်နေ့တွင်
ပျောက်ကင်းစေခြင်းဗလသော့ဘ်တ်နှင့် အနာပျောက်ကင်းခြင်း Text |
Topic |
Pattern |
|
2:1–12 |
Healing a paralytic |
Healing and sin |
|
2:13–17 |
Feast at a house |
Sin and food |
|
2:18–22 |
Feast or fast? |
Food |
|
2:23–28 |
Plucking grain on Sabbath |
Food and Sabbath |
|
3:1–6 |
Healing a withered hand on Sabbath |
Sabbath and healing |
ဇာတ်လမ်းတစ်ခုစီ၏
အကြောင်းအရာများသည် နောက်တစ်ခုနှင့် ကွင်းဆက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည်
ပထမဆုံးဇာတ်လမ်းသို့ အနာပျောက်ကင်းခြင်းအကြောင်းဖြင့် ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ထားသည်။
ဇာတ်လမ်းတစ်ခုစီသည် ယေရှုနှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး
အငြင်းပွားမှု၏ အဓိကအချက်ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ယေရှု၏သဘောသဘာဝနှင့်
အမှုတော်၏အနက်ကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြထားသည်။
The themes in the stories link together like a chain, with
the topic of one story finding an echo or repetition in the following story and
the last story circling back to the first in the focus on healing. Each of the
stories raises questions about Jesus that form the focus of the controversy.
Together they paint a fuller picture of the nature of Jesus and His mission.
၂:၁–၁၂။
လက်မဲ့ရောဂါသည်ကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း။ ဤဇာတ်လမ်းသည် အိမ်တစ်အိမ်တွင်
ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ယေရှုသည် လက်မဲ့ဖြစ်နေသော လူတစ်ဦးကို ကုသခဲ့သည်။ ထိုလူကို
သူငယ်ချင်းများက ကြိုးများဖြင့် အမိုးဖောက်ချပြီး ချပေးခဲ့ကြသည်။ ထိုခေတ်က
အမိုးများသည် ယနေ့ခေတ်အမိုးများလောက် ခိုင်ခံ့ခြင်းမရှိဘဲ ကောက်ရိုးနှင့်
ရွှံ့ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသူများ၏ပြုမူချက်သည်
ယေရှုတတ်နိုင်သမျှကို စင်ကြယ်စွာ ယုံကြည်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ထိုသူများ၏
ယုံကြည်ခြင်းကို မြင်တော်မူသောအခါ လက်မဲ့သူအား “သားတော်၊ သင်၏အပြစ်များကို လွှတ်ပြီးပြီ”
ဟု ချက်ချင်းမိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၅)။ “လွှတ်ခြင်း” ကြိယာသည်
ဘာသာပြန်ပုံစံဖြစ်ပြီး ဘယ်သူလွှတ်သည်ကို မဖော်ပြထားသော်လည်း
ဘုရားသခင်ပြုတော်မူသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ရှိသောဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည်
ချက်ချင်းစိတ်ဆိုးကြပြီး ယေရှုသည် အပြစ်လွှတ်ခွင့်ပြုနိုင်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို
တောင်းဆိုနေသည်ဟု ယူဆကြသည်။ လူတစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်၏အခွင့်အရေးကို ယူဆောင်ခြင်းသည်
ဘုရားသခင်ကို နှိမ့်ချရာဖြစ်သည်ဟု သူတို့ကိုင်စွဲထားကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည်
ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို မှားယွင်းစွာ အသုံးချခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမူကား ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူသည်။
ယေရှုက သူတို့အား လက်မဲ့သူအား “မင်းရဲ့အိပ်ရာခင်းကို ကောက်ပြီး လမ်းလျှောက်ပါ” ဟု
ပြောရခြင်းနှင့် “မင်း၏အပြစ်များကို လွှတ်ပြီးပြီ” ဟု ပြောရခြင်း
ဘယ်ဟာပိုလွယ်သလဲဟု မေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၉)။ လူ့ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင်
“အပြစ်များကို လွှတ်ပြီးပြီ” ဟု ပြောရခြင်းသည် ပိုလွယ်သည်။ အကြောင်းမူကား
ထိုသို့ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို စစ်ဆေးရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် လောက၌
အပြစ်လွှတ်နိုင်သော တကယ့်အခွင့်အာဏာကို သက်သေပြရန် ယေရှုသည် ပိုခက်ခဲသောအမှုကို
နောက်ဆုံးပြုတော်မူသည်။ aသည်
လက်မဲ့သူကို ပျောက်ကင်းစေတော်မူပြီး ထိုသူသည် အိပ်ရာခင်းကို ကောက်ယူကာ
လူအားလုံးရှေ့မှာ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားသည်။ ယေရှု၏နှုတ်မြွက်စကားများသည်
လူ့နှုတ်မြွက်စကားများနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ ထာဝရခရီးတွင် ဖန်ဆင်းခြင်းကာလ၌
ပြောခဲ့သော နှုတ်မြွက်စကားများနှင့်တူသည်။ အသက်ပေးနိုင်သော တန်ခိုးရှိသည်။
2:1–12. Healing a
Paralytic. This story occurred at an unspecified house where Jesus healed a
paralyzed man who had been let down by ropes through the roof. The roof
described here was less substantial than roofs today and involved thatching and
mud. Nevertheless, the action displayed sincere faith in what Jesus could do.
When He saw the faith of the men who had brought him, Jesus immediately
addressed the paralytic, “Son, your sins are forgiven” (v. 5). The verb “to
forgive” is in the passive voice, leaving the agent unspecified but implying it
was divine. The religious leaders present immediately took offense, attributing
to Jesus the claim to forgive sins. They maintained that a man taking God’s
prerogatives was blasphemy. However, they applied the definition to the wrong
person since Jesus is the Son of God. In reply, Jesus asked them whether it is
easier to tell the paralytic to take up his pallet and walk or to tell him that
his sins are forgiven (v. 9). From a human perspective, it is easier to say, “Your
sins are forgiven,” since there is no way to determine if it came to pass. So
to illustrate His actual ability to forgive sins on earth, Jesus did the harder
task second—healing the paralyzed man, who picked up his bed and walked out in
front of everyone. The words of Jesus are far different from human words. They
are like the words spoken at the Creation of the world—they have life-giving
power.
၂:၁၃–၁၇။
အပြစ်သားများနှင့် အတူစားသောက်ခြင်း။ ဤဇာတ်လမ်းသည် ယေရှုကို အပြစ်သားများနှင့်
ဆက်စပ်ပေးထားသည်။ ယခင်အငြင်းပွားမှုတွင် တွေ့ရသော အပြစ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို
ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် လေဝိအမည်ရှိ အခွန်ခံတစ်ဦးကို တပည့်တော်အဖြစ်
ခေါ်တော်မူသည်။ ထို့နောက် အခွန်ခံများနှင့် အပြစ်သားများနှင့်
အတူစားသောက်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၅)။ “အပြစ်သား” ဟူသော စကားသည် အလွန်အမင်း
ဖျက်ဆီးတတ်သော ဘဝနေထိုင်ပုံရှိသူများနှင့် ဓမ္မသစ်စည်းကမ်းများကို တင်းကြပ်စွာ
မလိုက်နာသူများကို ဆိုလိုသည်။ တရားဓမ္မဆရာများက အဘယ်ကြောင့် ထိုလူမျိုးနှင့်
စားသောက်ရသေသနည်းဟု မေးကြသည်။ အကြောင်းမူကား သူတို့အတွက်ဆိုလျှင် ထိုသူမျိုးနှင့်
စားသောက်ခြင်းသည် ဓမ္မသစ်ညစ်ညမ်းခြင်းကို ဖြစ်စေသည်ဟု ယူဆကြသည်။
2:13–17. Eating with
Sinners. This story links Jesus with sinners. It is a continuation of the
theme of sin found in the previous controversy. He called Levi, a tax
collector, to be one of His disciples. Then He proceeded to eat with tax
collectors and sinners (v. 15). “Sinners” refers to people who lived a
profligate or immoral lifestyle and those who did not abide by strict rules of
ritual purity. The scribes asked why He ate with such people because for them,
eating with such people would result in ritual defilement.
ယေရှုက
“ကျန်းမာသောသူများသည် ဆရာဝန်မလိုအပ်၊ နာမကျန်းသူများသာ လိုအပ်သည်” ဟု
ဖြေကြားတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်သည် သာမန်လူများအပေါ် ယေရှု၏
ဂရုစိုက်မှုနှင့် ကရုဏာကို ပြသသည်။ ဓမ္မသစ်စင်ကြယ်ခြင်းထက် ဘုရားသခင်နှင့်
ဝေးကွာနေသော သူများ၏ ဝိညာဉ်ရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေရန်သည် ယေရှုအတွက်
ပိုမိုအရေးကြီးသည်။ ဤအရာတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုံလောက်သည်ဟု ထင်မှတ်နေသော
ဖာရိရှဲများလည်း ပါဝင်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တိုင် လိုအပ်နေသည်ကို မသိကြပေ။
ပထမအငြင်းပွားမှုတွင် ယေရှုသည် အပြစ်လွှတ်နိုင်သော တန်ခိုးကို ပြသခဲ့သည်။
ဤဇာတ်လမ်းတွင်မူ ထိုလွှတ်ခြင်းစိတ်ဓာတ်ကို လိုအပ်နေသူများ၊ နာမကျန်းသူများအပေါ်
အသုံးချလိုသော ဆန္ဒကို ပြသသည်။ လူတိုင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်။
Jesus responded that it is those who are sick who need a
physician, not those who are healthy (v. 17). The metaphor illustrated His care
and concern for common people. More important to Him than ceremonial purity was
the question of healing the spiritual sickness of those far from God. This, of
course, included the self-sufficient Pharisees, who did not realize their own
need. In the first controversy, Jesus showed His power to forgive. In this
story, He illustrated His desire to apply that forgiving spirit to those in
need—those who are sick. There is hope for all.
၂:၁၈–၂၂။
အစာရှောင်ခြင်း။ အငြင်းပွားမှုငါးခုအနက် အလယ်ဇာတ်လမ်းသည်
အစာရှောင်ခြင်းအကြောင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်တပည့်များနှင့် ဖာရိရှဲများက
ယေရှု၏တပည့်များ အဘယ်ကြောင့် အစာမရှောင်ကြသနည်းဟု မေးကြသည်။ ရှေးယုဒဘာသာတွင်
အစာရှောင်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များစွာ ရှိခဲ့သည်မှာ လူသိများသည်။ ပညတ်တော်အရ
တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ အစာရှောင်ရသည်မှာ ပဋိညာဉ်နေ့ဖြစ်သော်လည်း၊
အစာရှောင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံတွင် ကုသိုလ်စုရန် နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဆုတောင်းချက်များနှင့် ကျိန်ဆိုချက်များကို အစာရှောင်ခြင်းဖြင့် ခိုင်ခံ့စေပြီး
ရောဂါပျောက်ကင်းခြင်းနှင့် နတ်ဆိုးများမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ယူဆခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ယေရှု၏တပည့်များ အစာမရှောင်ကြသည်ကို ဖာရိရှဲများနှင့်
ယောဟန်၏တပည့်များ အံ့ဩဖွယ်မြင်ကြခြင်းသည် မဆန်းပေ။
2:18–22. Fasting.
The central story of the five controversy stories deals with the subject of
fasting. The disciples of John the Baptist, together with the Pharisees,
questioned why Jesus’s disciples did not fast. It is well-known that fasting in
ancient Judaism had several purposes. Although the only fast required by the
law was on the Day of Atonement, fasting came to be seen as a way of gaining
merit with God. Prayers and vows were confirmed by fasting, and it brought
healing and freedom from demons. Thus, it is not hard to see the incredulity of
the Pharisees’ and John’s disciples that Jesus’s disciples did not fast.
ယေရှုသည်
အစာရှောင်ခြင်း၏ ဓမ္မပညာအပေါ် တိုက်ရိုက်ဖြေကြားမည့်အစား ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ
အကြောင်းအရာထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီး နှိုင်းယှဉ်ဖြေကြားတော်မူသည်။ “သတို့သားရှိနေစဉ်
မင်္ဂလာဆောင်ဧည့်သည်များ (စာသားအတိုင်း “မင်္ဂလာဆောင်ခန်းမှ သားသမီးများ”)
အစာရှောင်နိုင်ကြသလော” ဟု မေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် သတို့သားဖြစ်ပြီး
သူ့ရှိနေခြင်းကြောင့် တင်းကြပ်သော ဘာသာရေးပြုမူခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ မယ်ရှိယ၏
အဖော်အပေါင်းအသင်းတွင် ရွှင်လန်းခြင်းသာ ရှိရမည်။ သို့သော် သတို့သားကို
ဖယ်ရှားခံရမည့် ကြောက်မက်ဖွယ်နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာမည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၀)။
ဤသည်မှာ ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ခံစားခြင်းကာလဆီသို့ ညွှန်ပြသော အမှတ်အသားဖြစ်ပြီး
ယေရှုလျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းကြောင်းကို ပြသသည်။
Instead of responding to the theology of fasting, Jesus
placed the question within the context of Christology via a metaphoric reply
with a question: How could the wedding guests (lit. “children of the wedding
hall”) fast while the bridegroom was with them? Jesus was the bridegroom, and
His presence denied any thought of asceticism. In the Messiah’s company there
was to be joy. But He spoke of an ominous day coming when the bridegroom would
be taken away from them (v. 20). While this is veiled, it is a marker in the
Gospel of the coming passion and illustrates the direction of the way of the
Lord that Jesus was walking.
၂:၂၃–၂၈။ ဥပုသ်နေ့
အငြင်းပွားမှု။ ဖာရိရှဲများက ယေရှု၏တပည့်များ ဥပုသ်နေ့တွင် စပါးနှံများကို
နုတ်ယူနေသည်ဟု စွပ်စွဲကြသည်။ ပညတ်တော်တွင် ငတ်မွတ်နေသူများ အိမ်နီးချင်း၏
လယ်ကွင်းမှ စားသုံးခွင့်ပြုထားသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၁၉:၉–၁၀၊ ၂၃:၂၂၊ တရားဟောရာ
၂၃:၂၅)။ ထို့ကြောင့် ဤအငြင်းပွားမှုသည် ခိုးယူခြင်းမဟုတ်ပေ။ ပြဿနာမှာ အလုပ်ဟူသော
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ဖြစ်သည်။ ဥပုသ်နေ့ပညတ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသောနေ့တွင်
အလုပ်မလုပ်ရန် တားမြစ်ထားသည်။ ဖာရိရှဲများက စပါးနှံနုတ်ခြင်းနှင့် လက်ဖဝါးထဲတွင်
ပွတ်တိုက်ပြီး အခိုးကိုဖယ်ခြင်းကို နှံစားခြင်းနှင့် ကြိတ်ခွဲခြင်းဟု ယူဆကြသည်။
သူတို့အမြင်တွင် တပည့်များသည် ဥပုသ်နေ့တွင် အလုပ်လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
2:23–28. Sabbath
Controversy. The Pharisees confronted Jesus with the fact that His
disciples were plucking grain on the Sabbath. The law made provision that
hungry people could satisfy their hunger from a neighbor’s field (Lev. 19:9–10;
23:22; Deut. 23:25), so the dispute was not over stealing. The question
revolved around the definition of work, since the Sabbath command prohibits
work on God’s holy day. The Pharisees saw in the plucking of the grain and
probably the rubbing of it in the palms and blowing on it to remove the chaff a
form of reaping and threshing. In their opinion, the disciples were working on
the Sabbath.
ယေရှုသည်
တပည့်များကို ကာကွယ်ရန် ဒါဝိဒ်ဆီသို့ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းထံ လာရောက်ပြီး
စားစရာမုန့်တောင်းခြင်းအကြောင်း ကျမ်းချက်ကို ကိုးကားတော်မူသည်။ အဆောက်အဦးမုန့်ကို
ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာ စားခွင့်ရှိသည်ဟု သူက ထောက်ပြသည်။ ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၁:၁–၆ တွင်
ယဇ်ပုရောဟိတ်က ဒါဝိဒ်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော လူငယ်များ မိန်းမနှင့် မဆက်ဆံခဲ့သလားဟု
မေးသည်။ ဒါဝိဒ်က ဟုတ်ကြောင်း ဖြေသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်က အရေးပေါ်အခြေအနေတွင်
အဆောက်အဦးမုန့်ကို စားခွင့်ပြုသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက ဓမ္မသစ်စင်ကြယ်ခြင်းကို
အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။
Jesus defended His disciples by referring to the story of
David coming to the high priest and asking for bread to eat. He noted that
eating the showbread was something only the priests were allowed to do. In the
story in 1 Samuel 21:1–6, the priest inquired if the young men with David had
kept themselves from women (1 Sam. 21:4). When David responded in the
affirmative, the priest allowed him to take the showbread for them to eat. The
focus on ritual purity by the high priest (cf. Lev. 15:16–18) indicates that he
accepted the young men’s purity as sufficient grounds in David’s emergency to
allow the eating of the showbread.
ထို့ကြောင့် ယေရှု၏
ပထမဆုံးအငြင်းအခုံမှာ ဒါဝိဒ်၏ဇာတ်လမ်းကို အခြေခံ၍ တပည့်များ ဥပုသ်နေ့တွင်
စပါးစားခွင့်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ သူပြောချင်သည်မှာ “ငါ၏တပည့်များသည်
ဒါဝိဒ်၏လူများကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏အမိန့်အရ လုပ်ဆောင်နေသည်။ ထို့ကြောင့်
ဒါဝိဒ်မှားသည်မဟုတ်သလို ငါ၏တပည့်များလည်း မမှားပေ” ဟူ၍ဖြစ်သည်။
Thus, Jesus’s first argument was to use the example of David
as grounds for His disciples to pick and eat grain on the Sabbath. It was as
though He was saying, “My disciples are on God’s errands like David’s men were,
so they are not guilty of breaking the Sabbath by eating this grain just as
David was not guilty.” The uniqueness of this argumentation is that Jesus used
a story in Scripture to explain a law. It has been suggested that typically the
Jews did not argue in that manner. A law or argumentation from a law was used
to interpret another law.
သို့သော်လည်း
ယေရှုသည် စကားမဆုံးသေးပါ။ ထိုအခါ သူသည် ဆိုရိုးတစ်ခုကို အရင်ဆုံးပြောဆိုပြီး
နိဂုံးချုပ်ချက်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။ အချည်းနှီးသောနေ့သည် လူသားများအတွက်
ဖန်ဆင်းခြင်းခံရခြင်းဖြစ်သည်၊ လူသားများသည် အချည်းနှီးသောနေ့အတွက်
ဖန်ဆင်းခြင်းခံရခြင်း မဟုတ်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မာကု ၂:၂၇)။ သူသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း
၁:၁–၂:၃ ပါ ဖန်ဆင်းခြင်းဇာတ်လမ်းကို ရည်ညွှန်းတော်မူခဲ့သည်။ အချည်းနှီးသောနေ့သည်
ဖန်ဆင်းခြင်းပတ်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်သောကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်ဟု
ထင်မှတ်ရလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် အချည်းနှီးသောနေ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို
ပြန်လည်အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂:၂–၃ တွင် ဘုရားသခင်သည်
အချည်းနှီးသောနေ့နှင့်ပတ်သက်၍ လုပ်ဆောင်ချက်လေးခုကို ပြသထားသည်။ သူသည် အလုပ်ကို
ပြီးဆုံးစေတော်မူသည်၊ နားတော်မူသည်၊ အချည်းနှီးသောနေ့ကို ကောင်းကြီးပေးတော်မူသည်၊
သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ ပထမနှစ်ခုသည် သမိုင်းဆိုင်ရာအချက်များဖြစ်သည်၊
ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့သည်များဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးနှစ်ခုသည် ဘုရားသခင်၏
အလိုတော်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းဖြစ်ပြီး အချည်းနှီးသောနေ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို
အာရုံစိုက်စေသည်။ အချည်းနှီးသောနေ့သည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာနှင့် သန့်ရှင်းသောအသုံးပြုခြင်းအတွက်
ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် အချည်းနှီးသောနေ့ကို ဖန်ဆင်းရခြင်း၏
ချစ်ခြင်းမေတ္တာရည်ရွယ်ချက်သည် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးအတွက်
ကောင်းကြီးမင်္ဂလာဖြစ်စေရန်ဟု ညွှန်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော
ဂရိစကားလုံး anthrōpos သည်
လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသည့် အထွေထွေအသုံးအနှုန်းဖြစ်သည်။
အချည်းနှီးသောနေ့သည် ယုဒလူများအတွက်သာ ဖန်ဆင်းခြင်းခံရခြင်း မဟုတ်ဘဲ
လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးအတွက် ဖြစ်သည်။
But Jesus was not finished. He proceeded to state a maxim
and then drew a conclusion from it, stating that the Sabbath had been created
for human beings, not them for the Sabbath (Mark 2:27). He alluded to the
Genesis 1:1–2:3 Creation story. The Sabbath is the last day of the Creation
week, and one would think it to be the pinnacle of Creation. But Jesus
refocused attention on the purpose of the Sabbath. Genesis 2:2–3 indicates four
actions of God in relation to the Sabbath. He finished His work, rested, and
blessed and sanctified the Sabbath. The first two actions are a matter of
history; what God did. But the last two actions are expressions of God’s will,
focusing attention on the purpose of the Sabbath. The Sabbath is meant for
blessing and holy use. Jesus indicated that God’s loving purpose in making the
Sabbath was for the blessing of humanity. The Greek term used, anthrōpos, is a generic term for
humanity. The Sabbath was not made for Jews alone but for all humanity.
မာကု ၂:၂၈ တွင်
နိဂုံးချုပ်ချက်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ထားသည်။ လူသားသည် အချည်းနှီးသောနေ့၏
အရှင်ဖြစ်သည်ဟု မိန့်ဆိုထားသည်။ ဤကျမ်းချက်သည် အလွန်ဆွေးနွေးခံရလေ့ရှိသည်။
အကြောင်းမှာ ချဉ်း ၂၇ မှ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ပုံမပေါ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ “လူသား” (Son
of Man) ဟူသော
အသုံးအနှုန်းသည် ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် ကိုယ်ကိုရည်ညွှန်းသော အမည်ဖြစ်သည်။
မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤအသုံးအနှုန်းကို ဒုတိယအကြိမ်မြောက် သုံးစွဲထားခြင်းဖြစ်သည်
(၂:၁၀ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ဤကျမ်းစောင်တွင် အခြားမည်သူမျှ ဤအသုံးအနှုန်းကို
မသုံးကြပါ။ ယေရှုပြောဆိုတော်မူသည့်စကား သို့မဟုတ် အဖွင့်ပြောသူက
ယေရှုပြောဆိုတော်မူသည်ကို မှတ်တမ်းတင်ရာတွင်သာ ကြားရသည် (၈:၃၁; ၉:၉)။
ထိုအသုံးအနှုန်းသည် အသက်ကြီးတော်မူသော ဘုရားသခင်ထံသို့
လူသားနှယ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသောသူ လာရောက်သည့် တရားစီရင်ခြင်းမြင်ကွင်းဖြစ်သော ဒံယေလ
၇:၁၃–၁၄ မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုခေတ်က ယုဒလူများသည် ဤအသုံးအနှုန်းကို
မယ်ရှိယအဖြစ် မသုံးကြပါ။ သို့သော် ယေရှုကိုယ်တိုင်က မယ်ရှိယအဓိပ္ပာယ်ကို
ထည့်သွင်းပေးတော်မူခဲ့သည်။
Mark 2:28 draws a conclusion: the Son of Man is Lord of the
Sabbath. This verse has garnered much discussion because it does not seem to
flow logically from v. 27. “Son of Man” is Jesus’s designation for Himself.
This is the second use of this phrase in Mark (see 2:10). No one else in the
book ever uses the phrase. It is heard only on the lips of Jesus or the
narrator reporting the words of Jesus (8:31; 9:9) and always refers to Him. The
phrase comes from Daniel 7:13–14, a judgment scene in which someone like the
Son of Man comes before the Ancient of Days. In Jesus’s day, the phrase was not
used by Jews as a messianic title, but Jesus invested it with messianic
meaning.
ဤကျမ်းပိုဒ်၏
ဆင်ခြင်တုံတရားလိုက်စဉ်ဆိုင်ရာ မေးခွန်းမှာ အချည်းနှီးသောနေ့သည် လူသားများအတွက်
ဖန်ဆင်းခြင်းခံရပြီး လူသားများသည် အချည်းနှီးသောနေ့အတွက် ဖန်ဆင်းခြင်းခံရခြင်း
မဟုတ်ဟူသော အယူအဆမှ လူသားသည် အချည်းနှီးသောနေ့၏ အရှင်ဖြစ်သည်ဟူသော နိဂုံးကို
မည်သို့ဆက်စပ်နိုင်သနည်း ဆိုသည့်အချက်ဖြစ်သည်။ “လူသား” (man) ဟူသော စကားလုံးသည်
ရှင်းလင်းချက်၏ အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် လူသားအဖြစ်ဖြင့်
လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ သူသည် ၂:၂၇ တွင် ဖော်ပြထားသော “လူသား” ဟူသော
ကြီးမားသောအဖွဲ့၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ
ဆန့်ကျင်ဘက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ချဉ်း ၂၇ တွင် အချည်းနှီးသောနေ့သည် လူသားများ (“လူသား”)
အတွက် အကျိုးရှိစေရန်၊ ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချဉ်း
၂၈ တွင်မူ လူသားသည် အချည်းနှီးသောနေ့အပေါ် အရှင်သခင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ
အကျိုးခံစားခွင့်ရှိသူမှ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်သူသို့ ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်။
အချို့က ယေရှုသည် လူသားဖြစ်သော်လည်း ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ ဂုဏ်တော်များရှိသဖြင့်
အခြားလူသားများထက် မြင့်မြတ်ပြီး အချည်းနှီးသောနေ့၏ အရှင်ဖြစ်သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။
ဤခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အငြင်းအခုံများအားလုံးသည် အချည်းနှီးသောနေ့ စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့်
ဆက်စပ်နေခြင်းသည် ထူးခြားသည်။ အချည်းနှီးသောနေ့ စောင့်ထိန်းခြင်းကို
နိမ့်ကျစေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးအတွက်
အကျိုးရှိကြောင်း ပြသပြီး တကယ့်အချည်းနှီးသောနေ့ စောင့်ထိန်းခြင်းဆိုသည်မှာ
အဘယ်နည်းဟု ခရစ်တော်၏ အာဏာတော်ကို ဆက်လက်ပြသထားသည်။
The question of the logic of the passage revolves around
just how the Son of Man being Lord of the Sabbath derives from the idea that
the Sabbath was made for man and not man for the Sabbath. The term “man” is key
to the explanation. Jesus is linked to humanity as the Son of Man. He is part
of that great group of “man,” humanity, described in 2:27. But here is the
paradox. In v. 27 the Sabbath is for the benefit of humanity (“man”), a gift
from God to them. But in v. 28 the Son of Man is Lord over the Sabbath. It is a
shift from beneficiary to sovereign. It has been suggested by some that while
Jesus is human, He has christological qualities that lift Him above other human
beings and make Him Lord over the Sabbath. It is striking that these
christological arguments are all tied to the interpretation of Sabbath
observance. Far from disparaging Sabbath observance, this passage indicates its
benefit for all humanity and demonstrates Christ’s authority to communicate
what true Sabbath keeping is.
အခန်းကြီး - ၃
၃:၁–၁၂။
အချည်းနှီးသောနေ့နှင့်ပတ်သက်သော နောက်ထပ်အငြင်းပွားဖွယ်ရာ။ မာကုသည်
အချည်းနှီးသောနေ့ စောင့်ထိန်းခြင်းကို ဆက်လက်အာရုံစိုက်ထားပြီး၊ ကပေနောင်မြို့
တရားဇရပ်တွင် လက်ညှိုးသောလူတစ်ဦးအကြောင်း ဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။
ဘာသ်တရားဆရာများသည် ယေရှုကို အချည်းနှီးသောနေ့ ချိုးဖောက်သည်ဟု စွပ်စွဲရန်
ကြံစည်နေကြပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလူကို ကုသမည်လားဟု စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ယေရှုသည် အချည်းနှီးသောနေ့ စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းတစ်ခုကို
မေးတော်မူခဲ့သည် (ချဉ်း ၄)။ ထိုမေးခွန်းသည် ထိုလူကို ကုသခြင်းတစ်ခုတည်းထက် ကျော်လွန်သည်။
ယေရှုကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ထောက်ပြခဲ့သည်။
အစောပိုင်းကျမ်းပိုဒ်တွင် ဖာရိရှဲများသည် ယေရှုတပည့်တော်များကို အချည်းနှီးသောနေ့
ချိုးဖောက်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။ ယခု ဤမေးခွန်းကို မေးတော်မူခြင်းဖြင့် ယေရှုသည်
အောင်မြင်သောအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူမိန့်ဆိုတော်မူသော
ဆန့်ကျင်ဘက်အတွဲနှစ်ခုသည် ကောင်းမှုပြုခြင်းနှင့် အသက်ကယ်ခြင်းဟူ၍ တစ်မျိုးတည်းသာ
ဖြေဆိုနိုင်သည်။
3:1–12. Another
Sabbath Controversy. Mark continues the focus on Sabbath keeping with a
story about a man with a withered hand in the synagogue in Capernaum. The
religious leaders were again trying to trap Jesus in the act of Sabbath
breaking, so they waited and watched to see if he would heal the man. Jesus
asked them a question about Sabbath keeping (v. 4) that concerned more than
just the healing of the man. It also singled out the evil intentions of Jesus’s
opponents. In the previous passage, the Pharisees accused Jesus’s disciples of
Sabbath breaking. Asking this question now placed Jesus on vantage ground. The
pair of dichotomies He set before them allowed for only one answer—doing good
and saving life.
ဘာသ်တရားဆရာများသည်
တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ထိုမေးခွန်း၏ အင်အားကြောင့် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များ
ရှုံးနိမ့်သွားကြောင်း သူတို့သိကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ ခိုင်မာသောစိတ်ထားကြောင့်
ဝမ်းနည်းတော်မူသည်။ သူတို့၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့် မှားယွင်းသော
အချည်းနှီးသောနေ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို လက်မခံပါ။ ထို့နောက်
လက်ညှိုးသောလူကို ကုသပေးတော်မူသည်။
The religious leaders were silent—they knew that the force
of the question left them defeated in their purposes. Jesus was grieved at
their stubbornness, and He refused to submit to their threats or erroneous
interpretations of the Sabbath. He healed the man with the withered hand.
ယေရှု၏
လုပ်ရပ်ကြောင့် ဒေါသထွက်နေသော ဘာသ်တရားဆရာများသည် ဟေရုဒ်ပါတီဝင်များနှင့်
ပူးပေါင်း၍ ယေရှုကို သတ်ရန် ကြံစည်ကြသည် (ချဉ်း ၆)။ ဖာရိရှဲများနှင့်
ဟေရုဒ်ပါတီဝင်များ မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းသည် အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်သည်။ ဟေရုဒ်ပါတီဝင်များသည်
ဟေရုဒ်မင်းဆက်ကို ထောက်ခံသော အရာရှိကြီးများဖြစ်ပြီး ရောမအင်ပါယာကို ထောက်ခံကြသည်။
ဖာရိရှဲများအများစုမှာ ရောမကို ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်သော လူပြုလူရင်းများဖြစ်သည်။
သို့သော် နှစ်ဖွဲ့စလုံးသည် ယေရှုကို သူတို့၏ နိုင်ငံရေးနှင့် ဘာသာရေးဩဇာကို
ခြိမ်းခြောက်သူအဖြစ် မြင်ကြသည်။ ယေရှုကို အချည်းနှီးသောနေ့ ချိုးဖောက်မှုဖြင့်
ဖမ်းဆီးရန် စောင့်ကြည့်နေကြသူများသည် မကောင်းမှုကို ကြံစည်ရန် ထွက်သွားကြပြီး
ယေရှုကမူ လူကို ကုသပေးခဲ့သည်မှာလည်း နောက်ပြောင်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် မှန်ကန်သော
အချည်းနှီးသောနေ့ စောင့်ထိန်းခြင်း၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး
ဘာသ်တရားဆရာများသည် ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်သူများ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။
Incensed at Jesus’s actions, the religious leaders joined
with the Herodians to plot His death (v. 6). The alliance between the Pharisees
and the Herodians is surprising. The Herodians were aristocratic supporters of
the Herodian dynasty and pro-Roman, while the majority of the Pharisees were
lay people who were strongly anti-Roman. Both groups, however, viewed Jesus as
a threat to their political and religious influence. It is also ironic that
those watching to catch Jesus in Sabbath breaking went forth to plot evil while
Jesus healed the man. Jesus became the defender of proper Sabbath observance
while the religious leaders became the lawbreakers.
၃:၇–၁၂
အခန်းငယ်ငယ်သည် သီးခြားဇာတ်လမ်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ယေရှု၏ ကုသခြင်းအမှုနှင့်
လူထောင်ပေါင်းများစွာ ဆွဲဆောင်ခံရပုံကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ မာကုက
ယုဒပြည်၊ ယေရုရှလင်မြို့၊ အေဒုံပြည်၊ ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက် (ပါရန်ဒေသ
ဖြစ်နိုင်သည်)၊ တုရုနှင့် ရှိဒုန်ပတ်လည်မှ လူများ လာကြသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ဤနေရာများသည် တောင်ဘက်၊ အရှေ့ဘက်နှင့် မြောက်ဘက်မှ ဖြစ်သည် (အနောက်ဘက်တွင်
မြေထဲပင်လယ်ရှိသည်)။ ထို့ကြောင့် လေးမျိုးလေးဖုံမှ လူများ ယေရှုထံ လာကြသည်။
The brief section of 3:7–12 is not so much a separate story
as a summary of Jesus’s healing work and the way in which it attracted much
attention. Mark notes that people came from Judea, Jerusalem, Idumea, the area
beyond the Jordan (probably Perea), and around Tyre and Sidon. These locations
are from south, east, and north (the Mediterranean being to the west). Thus,
people came from all directions to see Jesus.
၃:၁၃–၆:၆ တမန်တော်များနှင့်အတူ
အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်း ဤအခန်းတွင် အဓိကအာရုံနှစ်ခုရှိသည်။
ပထမတစ်ခုမှာ ယေရှုက တမန်တော်များဟု သတ်မှတ်ခဲ့သော လူများနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသော
ဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ယေရှုမည်သူဖြစ်သည်၊ သူ၏သတင်းစကားမှာ
အဘယ်နည်းဆိုသော နားလည်မှုဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို အခန်း ၄ နှင့် ၅ တွင်
အထူးသဖြင့် ထင်ရှားသည်။
3:13–6:6
Ministry with
Apostles
This section has two basic foci. It illustrates the growing
connection and relationship between Jesus and the group of men He designated as
apostles. The other focus is the developing understanding of who Jesus is and
what His message is about, which is particularly prominent in chapters 4 and 5.
၃:၁၃–၁၉။
တပည့်များကို ခေါ်တော်မူခြင်း။ ကျမ်းချက်သစ်တွင် တမန်တော်စာရင်းအားလုံးတွင်
ပေတရုသည် ပထမဆုံးနှင့် ယုဒသည် နောက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ပထမသုံးဦး (ပေတရု၊
ယာကုပ်၊ ယောဟန်) သည် ယေရှု၏ အလွန်နီးကပ်သော အဖော်များ ဖြစ်လာကြမည်။
တမန်တော်ဖြစ်ခြင်း၏ အရေးကြီးပုံကို သူတို့၏ခေါ်ဆိုမှုသဘောသဘာဝနှစ်ပါးဖြင့်
ဖော်ပြထားသည်။ ပထမတာဝန်မှာ ယေရှုနှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၄)။
တမန်တော်ဆိုသည်မှာ အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား စေလွှတ်ခံရသူဖြစ်သော်လည်း
အဦးဆုံးဖော်ပြထားသည်မှာ ယေရှုနှင့်အတူ ရှိနေရခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုကို သိရှိရန်နှင့်
သူ၏အဆုံးအမများကို သိရှိရန် အချိန်ပေးရမည်။ ဒုတိယအချက်မှာ တရားဟောခြင်းနှင့်
နတ်ဆိုးများနှင့်ထုတ်ပိုင်ခွင့်အာဏာ ရှိခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၄–၁၅)။ ဤအလုပ်သည်
ယေရှုပြုတော်မူသည်ကို လိုက်လံပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သတင်းကောင်းကို ကြေညာခြင်းနှင့် လူများ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ
လိုအပ်ချက်ကို ကူညီပေးခြင်းဖြစ်သည်။
3:13–19. Calling the
Disciples. In all the lists of the apostles in the NT, Peter always appears
first, and Judas is always listed last. The first three here (Peter, James, and
John) will become the closest companions of Jesus. The significance of being an
apostle is spelled out in the twofold nature of their calling. Their first
responsibility was to be with Jesus (v. 14). While an apostle is one who is
sent on a mission on behalf of someone else, this is not what is mentioned
first. Before they were fit to go on a mission for Jesus, they first had to be
with Him, to spend time in coming to know both Him and His teachings. The
second aspect of their work was to preach and have authority to expel demons
(vv. 14–15). This work involved doing what Jesus did, proclaiming the good news
of God’s kingdom as embodied in the teachings of Jesus and helping people in
physical need.
၃:၂၀–၃၅။
မိသားစုနှင့် ရန်သူများ။ ဤအခန်းတွင် ပထမကြည့်လျှင် ဆက်စပ်မှုမရှိဟု ထင်ရသော
ဇာတ်လမ်းနှစ်ခု ပါဝင်သည်။ ဒုတိယဇာတ်လမ်းက ပထမဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်ထိုးထားသည်။
ဤဇာတ်လမ်းပုံစံကို မာကုခရစ်ဝင်တွင် အနည်းဆုံး ခြောက်ကြိမ်တွေ့ရသည်။ ဤနည်းကို မာကု၏
ညှပ်ဇာတ်လမ်း (Markan sandwich) ဟု
ခေါ်သည်။ အတွင်းဇာတ်လမ်းသည် အပြင်ဇာတ်လမ်းနှစ်ပိုင်း၏ ဓမ္မသစ်ရည်ရွယ်ချက်ကို
သော့ချက်ပေးသည်။ အတွင်းဇာတ်လမ်းတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုမူချက် သို့မဟုတ်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဇာတ်ကောင်များ ရှိတတ်သည်။ ဤနောက်ပြောင်မှုသည် ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ
သို့မဟုတ် တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ကို ပေးသည်။
3:20–35. Family and
Opponents. This section contains two stories that at first appear to be
unrelated. But the second story interrupts the first. This storytelling
technique occurs at least six times in Mark (besides here, see 5:21–43; 6:7–31;
11:12–25; 14:1–11, 53–72). These passages are known by some in scholarship
today as Markan sandwich stories. They are referred to as “sandwich stories”
because the inner story nearly always provides the key to the theological
purpose of the two halves of the outer story that it interrupts. Each story
contains contrasting actions or contrasting characters who have ironic parallel
actions. The irony created by these parallel actions says something about
Christology or discipleship.
အပြင်ဇာတ်လမ်း
(၃:၂၀–၂၁ နှင့် ၃၁–၃၅) တွင် ယေရှု၏ မိသားစုဝင်များသည် သူ့ကို စိတ်မနှံ့ဟု ထင်မှတ်၍
ဖမ်းဆီးရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ သူသည် အလုပ်များလွန်း၍ စားချိန်ပင်
မရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ထိုသို့ယူဆခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၀)။ အတွင်းဇာတ်လမ်းတွင်
ယေရုရှလင်မှ တရားဓမ္မဆရာများက ယေရှုသည် နတ်ဆိုးမင်းကို အားကိုးပြီး
နတ်ဆိုးများနှင့်ထုတ်သည်ဟု စွပ်စွဲကြသည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ယေရှုက စာတန်သည် စာတန်ကို
နှင့်ထုတ်နိုင်ပါသလောဟု နှိုင်းယှဉ်မေးခွန်းဖြင့် တုံ့ပြန်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၃)။
ထို့နောက် နှိုင်းယှဉ်ချက်နှစ်ခုကို တင်ပြသည်။ ပိုင်းခြားထားသော နိုင်ငံသည်
မတ်တပ်ရပ်နိုင်သလား၊ ပိုင်းခြားထားသော အိမ်သည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်သလား (အပိုဒ် ၂၄–၂၅)။
အတွင်းနှင့် အပြင်ဇာတ်လမ်းနှစ်ခုစလုံးတွင် အုပ်စုတစ်ခုခု ပိုင်းခြားခြင်းသည်
အားနည်းစေပြီး ပျက်စီးလွယ်စေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် စာတန်ကိုယ်တိုင်
ကိုယ်ကို ဆန့်ကျင်နေလျှင် သူ၏နိုင်ငံတော်သည် ပြီးဆုံးသွားပြီဟု နိဂုံးချုပ်သည်
(အပိုဒ် ၂၆)။
In the outer story (3:20–21 and 31–35), Jesus’s family
attempted to take charge of Him because they felt He was out of His mind. They
deduced this from the fact that He was so busy He hardly had time to eat (v.
20). In the inner story, scribes from Jerusalem made a charge against Jesus
that He was casting out demons by means of the ruler of demons (v. 22). Jesus
countered this charge with a rhetorical question that showed the absurdity of
the charge: How can Satan expel Satan? (v. 23). He then presented two analogies
(vv. 24–25): a divided kingdom cannot stand, nor can a divided household. Both
inner and outer stories have a similar point: division in any group weakens it
and makes it vulnerable to failure. This leads to the conclusion that if Satan
was really fighting against himself, his kingdom would already be
finished—something that was obviously not the case (v. 26).
သို့သော် ယေရှုသည်
နောက်ထပ် နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခုကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဦးတည်ချက်ဖြင့် တင်ပြတော်မူသည်။
အားကြီးသောသူ၏ အိမ်ကို ခိုးယူလိုလျှင် အရင်ဆုံး ထိုသူကို ချည်နှောင်ရမည် (အပိုဒ်
၂၇)။ ယေရှုသည် စာတန်၏အိမ်ထဲသို့ ခိုးဝင်ပြီး သူ၏ပစ္စည်းကို လုယူသူအဖြစ်
ကိုယ်တိုင်ကို တင်ပြတော်မူသည်။ စာတန်ကို ချည်နှောင်ပြီး သူ၏အကျဉ်းသားများကို
လွှတ်ပေးသည်။ ယခင်နှိုင်းယှဉ်ချက်များနှင့် ပေါင်းစပ်လျှင် ထူးဆန်းသော
အငြင်းအခုံပုံစံဖြစ်သည်။ အငြင်းအခုံမှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။ စာတန်ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကို
ဆန့်ကျင်နေလျှင် သူရှုံးမည်။ မဆန့်ကျင်လျှင် ငါသည် သူ့ထက် သာလွန်ပြီး
သူ၏အကျဉ်းသားများကို လွှတ်ပေးနေပြီဟု ဆိုလိုသည်။ မည်သည့်နည်းနှင့်မဆို
စာတန်ရှုံးသည်။
But then Jesus proceeded to another analogy, this time
arguing in the opposite direction. No one can steal the property of a strong
man unless he binds him first (v. 27). Jesus presented Himself as a thief
entering Satan’s house to plunder it. He binds the devil and sets his captives
free. In combination with the previous analogies, it is an unusual pattern of
argumentation. The argument goes like this: if Satan is divided against
himself, he is going to fail. If he is not divided, I am obviously stronger than
he is, and he is losing his captives. Either way, Satan loses.
ဤသည်ကို
လွှတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ကြီးကျယ်သော ကြေညာချက်သို့ ဦးတည်စေသည်။ လူသားများ
ကျူးလွန်နိုင်သော အပြစ်အားလုံးနှင့် ဘုရားသခင်ကို နှိမ့်ချစွပ်စွဲခြင်းများကို
လွှတ်နိုင်သည်ဟု လှပစွာ အာမခံထားသည် (အပိုဒ် ၂၈)။ သို့သော် အပိုဒ် ၂၉ တွင်
သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို နှိမ့်ချခြင်းသည် အလျှင်းမလွှတ်နိုင်ဟု သတိပေးထားသည်။
ဤသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသူက ဖြေရှင်းပေးသည်။ သူတို့က ယေရှုတွင်
မညစ်ညမ်းသော ဝိညာဉ်ရှိသည်ဟု ဆိုနေကြသည် (အပိုဒ် ၃၀)။ ပြဿနာမှာ တရားဓမ္မဆရာများက
ယေရှုသည် စာတန်အားကိုးပြီး နတ်ဆိုးနှင့်ထုတ်သည်ဟု ဆိုနေကြသော်လည်း အမှန်မှာ
ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နှင့်ထုတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏
အမှုကို စာတန်၏အမှုဟု ခေါ်ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်တော်၏ ပြန်လည်ဆုံးမခြင်းကို
နားမထောင်တော့ဘဲ အပြစ်ကို နောင်တမရတော့ပေ။ ဤသည်မှာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို
ဆန့်ကျင်သော အပြစ်ဖြစ်သည်။ ဤအပြစ်ကို လွှတ်မထားနိုင်ခြင်းမှာ ကျူးလွန်သူသည်
ဝိညာဉ်တော်၏ ဆုံးမခြင်းကို နားထောင်လိုခြင်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မည်သည့်အမှုကို “နတ်ဆိုး၏အမှု” ဟု ခေါ်ဆိုရမည်ကို သတိထားရန် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း
ပြသသည်။
This leads to a solemn declaration about forgiveness. It
comes in two steps, with the beautiful assurance of forgiveness for all sins
and blasphemies that human beings might commit (v. 28). But v. 29 sounds a
solemn warning against blaspheming the Holy Spirit, something that cannot be
forgiven. What does this mean? The Evangelist provides the answer in the
comment that they were saying that Jesus had an evil spirit (v. 30). Here was
the problem. The scribes were claiming that Jesus was casting out demons by
Satan, when in actuality Jesus was casting out demons by the Spirit of God. If
we call the Holy Spirit’s work the work of Satan, we will not listen to the
Spirit’s pleas to return to God and thus will not repent of our sins. This is
the sin against the Holy Spirit. It cannot be forgiven because the person
committing it does not want to listen to the Spirit’s conviction. This
indicates how important it is to be careful what we call “the work of the
devil.”
အပိုဒ် ၃၁–၃၅ တွင်
အပြင်ဇာတ်လမ်း နိဂုံးချုပ်သည်။ ယေရှု၏ ဆွေမျိုးများ ရောက်ရှိလာပြီး အပြင်ဘက်တွင်
ရပ်နေကာ သူ့ကို ခေါ်ကြသည်။ လူအများသည် ယေရှုကို ဝိုင်းရံနေပြီး
ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ပြောပြသည်။ မိသားစုဆက်ဆံရေးကို အလွန်တန်ဖိုးထားသော
ယဉ်ကျေးမှုတွင် မျှော်လင့်သလို အပြင်သို့ ထွက်မသွားဘဲ ယေရှုက
“ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပြုသောသူမည်သည်ကား ငါ၏ညီ၊ ငါ၏အစ်မ၊ ငါ၏မိခင်ပင် ဖြစ်သည်”
ဟု ဖြေတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၅)။
In vv. 31–35 we have the closure of the outer story. Jesus’s
relatives arrived and stood outside asking for Him (see “The Brothers of
Jesus,” p. 1252). He was surrounded by a crowd, who told Him of the request.
Instead of going out to His family, as would be expected in a culture that
highly valued family relationships, Jesus responded that whoever follows God’s
will is His brother, sister, and mother (v. 35).
ယေရှု၏ စစ်မှန်သော
မိသားစုကို သတ်မှတ်ခြင်းတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အချက်ရှိသည်။ ၎င်းသည်
နောက်ပြောင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သည်။ အတွင်းဇာတ်လမ်းတွင် ယေရှု၏ရန်သူများက သူသည်
နတ်ဆိုးနှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အပြင်ဇာတ်လမ်းတွင် ယေရှု၏မိသားစုက သူသည်
စိတ်မနှံ့ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အုပ်စုနှစ်ခုက အလားတူစွပ်စွဲချက်များ
တင်ပြခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် အတွင်းဇာတ်လမ်းတွင် ယေရှုက အိမ်သည် (အိုအိကီယာ)
ပိုင်းခြားလျှင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့် သူ၏မိသားစုသည်
ပိုင်းခြားနေသည်မဟုတ်လော။ ဤနောက်ပြောင်မှုနှင့် ပဟေဠိကို ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို
ပြုသောသူများသည် ငါ၏စစ်မှန်သော မိသားစုဟု ယေရှုက ဖြေရှင်းပေးတော်မူသည်။
ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အဆုံးအမမှာ ယေရှုသည် စာတန်၏နိုင်ငံတော်ကို တိုက်ခိုက်ရန်
ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းထားသည်။ တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာမှာ
ယေရှု၏တပည့်များသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပြုကျင့်ပြီး သူ၏စစ်မှန်သော
မိသားစုဖြစ်သည်။ ဤအချက်နှစ်ခုစလုံးသည် အခန်း ၄ ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုရန်
သော့ချက်များဖြစ်သည်။
There is a deeper point to this identification of Jesus’s
family. It revolves around irony. In the inner story Jesus’s enemies claimed
that He was in league with the devil, while in the outer story Jesus’s family
thought He was out of His mind. Opposite groups brought parallel claims against
Jesus.
Coupled with this, it seems strange in the inner story that
Jesus said that a household or family (oikia)
divided against itself could not stand. Would not that mean that He and His own
family could not stand since they were so obviously disunited? The irony (and
the riddle or paradox) is resolved with Jesus’s identification of His real
family as those who do the will of God. The christological teaching of the
passage is that Jesus is in league with God attacking the kingdom of Satan. The
discipleship lesson from this passage is that disciples of Jesus do the will of
God and are His real family. Both concepts are keys for unlocking the meaning
of chapter 4.
အခန်းကြီး - ၄
၄:၁–၂၀။ နှံစားသူ၏
ဥပစာဇာတ်လမ်း။ မာကု ၄:၁–၃၄ တွင် ဤဧဝံဂေလိတွင် အဓိက ဥပစာဇာတ်လမ်းများ (ဆိုလိုသည်မှာ
နက်နဲသောစကား၊ ဥပမာပုံဆောင်ချက်များ) စုစည်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အခန်း ၁၂ တွင်
နောက်ထပ်ဥပစာဇာတ်လမ်းတစ်ခု ရှိသေးသည်။ မာကုဧဝံဂေလိတွင် သုတ္တံသုံးပါးဧဝံဂေလိအနက်
ဥပစာဇာတ်လမ်းအရေအတွက် အနည်းဆုံးဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်၏ ဥပစာဇာတ်လမ်းများကို
ရှင်းပြရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ လိုက်နာမည့်ပုံစံမှာ ဥပစာဇာတ်လမ်းတစ်ခုစီကို
ဇာတ်လမ်းတစ်ခုအဖြစ် ကြည့်ပြီး ဇာတ်ကြောင်းထဲတွင် အလေးပေးထားသည်များကို
ပြသရန်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ယေရှု၏ မှတ်ချက်များ (ရှည်လျားသည်ဖြစ်စေ၊
တိုတောင်းသည်ဖြစ်စေ) ကို မှတ်သားပြီး ထိုအလေးပေးချက်များက သူ၏ အဆုံးအမများတွင်
ဘာကို ညွှန်ပြနေသည်ကို ဖြည့်စွမ်းပေးရန်ဖြစ်သည်။
4:1–20. Parable of
the Sower. In Mark 4:1–34 we find the major grouping of parables (i.e.,
riddles, illustrations) in this Gospel. Another parable is found in chapter 12.
Mark has the fewest parables of any of the Synoptic Gospels. The pattern we
will follow for explaining the parables of Jesus is to look at each parable as
a story and illustrate the emphases of the narrative. Then we will note Jesus’s
comments, long or brief, that fill out what the emphases point to in His
teaching.
နှံစားသူ၏
ဥပစာဇာတ်လမ်း (၄:၁–၂၀) သည် မာကုဧဝံဂေလိတွင် ပထမဆုံး ဥပစာဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။
ဤဥပစာဇာတ်လမ်းကို အပိုင်းသုံးပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ ဥပစာဇာတ်လမ်းအမှန် (အပိုဒ် ၁–၉)၊
ယေရှုသည် အဘယ်ကြောင့် ဥပစာဇာတ်လမ်းများဖြင့် သွန်သင်တော်မူသည်ကို ရှင်းပြခြင်း
(အပိုဒ် ၁၀–၁၂)၊ နှင့် ဥပစာဇာတ်လမ်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် (အပိုဒ် ၁၃–၂၀)
တို့ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းမှာ တကယ်တော့ ဇာတ်လမ်းငယ်လေးခုကို
ဘေးချင်းယှဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးမြေဇာတ်လမ်းကို အစမှအဆုံးထိ အရင်ပြောပြပြီး၊
ကျောက်မြေဇာတ်လမ်း၊ ဆူးပင်မြေဇာတ်လမ်း၊ နောက်ဆုံး မြေကောင်းဇာတ်လမ်းကို ဆက်ပြောပြထားသည်။
မြေအမျိုးအစားတစ်ခုချင်းစီ၏ ဇာတ်လမ်းကို သီးခြားအစမှအဆုံးထိ ကြားပြီးမှ
နောက်မြေအမျိုးအစားသို့ ရွှေ့သည်။
The parable of the sower (4:1–20) is the first parable in
the Gospel of Mark. It falls into three parts: the parable proper (vv. 1–9),
Jesus’s explanation of why He teaches in parables (vv. 10–12), and the
explanation of the parable (vv. 13–20). The story is actually four small
stories put side by side. The story of the path is told first from beginning to
end, then the stories of the rocky ground, the thorny ground, and finally the
good ground. We hear each story separately from beginning to end and then move
to the next soil type.
ဤဥပစာဇာတ်လမ်းပြောပြပုံတွင်
ထင်ရှားသော လက္ခဏာသုံးရပ် ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ နောက်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုချင်းစီသည်
အလျင်ဇာတ်လမ်းထက် ပြည့်စုံမှုရောက်ရန် အချိန်ပိုကြာသည်။ ဤသည်မှာ
အောင်မြင်မှုရရှိရန် စိတ်တစ်ချိန်တည်းထားပြီး ဇွဲရှိရမည်ဟု ဖော်ပြသည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ဇာတ်လမ်းလေးခုအနက် သုံးခုတွင် သီးနှံမထွက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ
သီးနှံရိတ်ဆီးရခက်ခဲသည်၊ အောင်မြင်မှုရခက်သည်၊ “မြေကောင်း” နည်းပါးသည်ဟု
ခံစားရစေသည်။ သို့သော် ယေရှု၏ နားထောင်သူအားလုံးသိကြသည်မှာ လယ်ကွင်းအများစုမှာ
တကယ်တော့ “မြေကောင်း” ဖြစ်သည်။ ငှက်များ၊ ကျောက်များ၊ ဆူးပင်များကြောင့်
ဆုံးရှုံးမှုမှာ အနည်းငယ်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် မြေမကောင်းများကို (အထူးသဖြင့်
ကျောက်မြေ) ဖော်ပြရာတွင် အချိန်များစွာသုံးထားသောကြောင့် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို
ကျရှုံးမှုက လွှမ်းမိုးထားသည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နားထောင်သူများ
မြေကောင်းနှင့်တူစေရန်ဖြစ်သည်။
Three characteristics stand out in the telling of this
parable. First, each successive story takes more time than the preceding one to
reach fulfillment. This conveys the idea that to reach success one must have
undivided persistence. Second, failure to produce a crop occurs in three of the
four stories. This creates the impression that it is extremely difficult to
reap a harvest or have good results, that there is little “good ground.” But
all of Jesus’s hearers would have known that the majority of the field is
actually “good ground.” The loss to birds, rocks, or weeds would be minimal.
But because so much time is spent describing the bad ground, particularly the
rocky soil, the portrayal is dominated by failure. The point is that the
audience should be like the good ground.
တတိယအချက်မှာ
မြေကောင်းမှ ထွက်သော သီးနှံမှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ထူးခြားသည်မှာ
ဤအကျိုးထွက်ကောင်းလွန်းမှုနှင့် ကျန်မြေအမျိုးအစားများ၏ လုံးဝမထွက်မှုကြား
ကွာခြားချက်ပြင်းထန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမြေများမှာ ဘာမျှမထွက်။ မြေကောင်းမှာမူ
သီးနှံများစွာထွက်သည်။ ကွာခြားချက်မှာ ပြင်းထန်လှသည်။ ဤကောင်းမှုနှင့်ဆိုးမှုကြား
ထူးခြြားသော ကွဲပြားမှုကြောင့်ပင် အပိုဒ် ၁၀–၁၂ တွင် ယေရှု၏
စကားများထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစကားများကို မကြာခဏ ဆွေးနွေးကြပြီး မကြာခဏ
နားလည်မှုလွဲကြသည်။ ယေရှုသည် တဆယ့်နှစ်ပါးသောတပည့်များနှင့် လူအုပ်ကြီးကို ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။
ဥပစာဇာတ်လမ်းများ (ဗဟုဝချ) အကြောင်း မေးသူမှာ ထိုလူအုပ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုအဆိုအရ
အတွင်းလူနှင့် အပြင်လူ ရှိသည်။ အတွင်းလူများကို
တစ်စုံတစ်ခု—ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏ နက်နဲသောအရာကို ပေးထားသည်။ အပြင်လူများမှာ
မြင်နိုင်သော်လည်း နားမလည်ကြ။ သူတို့အတွက်မှာ အားလုံးနက်နဲသောစကား (ပါရာဘိုလီ)
သာဖြစ်သည်။
Third, the final crop from the good ground is impressive.
The striking feature is the contrast between this wonderful yield and the
failure of the other types of ground. They produce nothing. The good ground
produces a rich harvest. The contrast is stark. This rather impressive
distinction between the good and the bad leads to Jesus’s words in vv. 10–12,
often discussed and often misunderstood. Jesus was speaking to the twelve
apostles and a larger group. It was these others who asked Him about the parables.
There were insiders and outsiders, according to Jesus. The insiders were given
something—the mystery of the kingdom of God. Outsiders might see things, but
they did not understand them. For them it was all riddles (parabolē).
တပည့်များနှင့်အတူရှိသော
လူများက ယေရှုအား ဥပစာဇာတ်လမ်းများ (ဗဟုဝချ) အကြောင်း မေးကြသည်။ ထိုမေးခွန်းမှာ
နှံစားသူဥပစာဇာတ်လမ်းနှင့် အခန်း ၃ တွင် ပါရာဘိုလီ ဟူသော စကားလုံးသုံးပုံတို့ကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ နှစ်နေရာစလုံးတွင် ထိုစကားလုံးသည် “နက်နဲသောစကား” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အပိုဒ် ၁၁ တွင် ထိုအဓိပ္ပာယ်ပင်ဖြစ်ပုံရသည်။
အတွင်းလူများနားလည်ပြီး အပြင်လူများမှာ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ တွေးနေကြရသည်။
The people with the apostles asked Jesus about the parables
(plural), probably referring to both the sower parable and to the use of the
term parabolē in chapter 3. In both
instances the use of the term may well mean “riddle.” That seems to be the
sense in 4:11, where insiders understood and outsiders puzzled over the meaning
of the parables/riddles.
အပိုဒ် ၁၁–၁၂ တွင်
ယေရှု၏ စကားကို နားလည်ရန် အဓိကသော့မှာ မည်သူက သူ့ကို မေးနေသည်နှင့် သူတို့နှင့်
သူ၏ ဆက်ဆံရေး၏ အရေးကြီးမှုဖြစ်သည်။ အခန်း ၃ နောက်ဆုံးတွင် ယေရှု၏
ဇာတိမိသားစုဝင်များက သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ စစ်မှန်သောမိသားစုမှာ
မကွဲပြားခဲ့။ သူဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပြုသူမှန်သမျှ သူ၏မိသားစုဖြစ်သည်
(၃:၃၅)။ ယုံကြည်သူများသာ ယေရှု၏ မိသားစုဖြစ်သည်။ ထိုယုံကြည်ခြင်းမှာ
မည်သည့်ယုံကြည်ခြင်းမျိုးမဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပြုသူများသာ ယေရှု၏
မိသားစုဝင်ဖြစ်သည်။ သမ္မာတရားကို ပြုမှသာ သမ္မာတရားကို ယုံကြည်နိုင်သည်ဟု
ဆိုနိုင်သည်။ ဗျာဒိတ်တော်ကို နားလည်ရန် ကတိကဝတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းထွက်ရသည်။
The key for understanding Jesus’s statement in vv. 11–12 is
found in who was talking to Him and the significance of their relationship to
Him. At the end of chapter 3, Jesus’s own family members opposed Him. But His
real family was not divided; as He noted, His family consists of whoever does
God’s will (3:35). It is believers who make up His family. And it is not just
any type of belief. It is those who do the will of God who are the family of
Jesus. We might say that one must do the truth in order to believe the truth.
One must step out in commitment in order to understand the revelation.
အပိုဒ် ၄:၁၀–၁၂ တွင်
ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ အတိအကျ ထိုသို့ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူများ၊ ကတိကဝတ်ရှိသူများ၊
ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပြုသူများက မေးခွန်းမေးကြသည်။ ယေရှုက ထိုကတိကဝတ်ပြုပြီးမှ
ရရှိသော အခွင့်အရေးများကို ညွှန်ပြသည်။ အပြင်လူများမှာ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသောကြောင့်
နားမလည်ကြ။ သူတို့အတွက်မှာ အားလုံး နက်နဲသောစကားမျှသာဖြစ်ပြီး ထိုနက်နဲသောစကားက
သူတို့၏ မယုံကြည်မှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသည်။ အပိုဒ် ၁၂ တွင် သူတို့သည်
မြင်သော်လည်း မမြင်ရ၊ ကြားသော်လည်း နားမလည်ဟု ဆိုသည်။ အကယ်၍ သူတို့ တကယ်မြင်ပြီး
နားလည်ခဲ့လျှင် သူတို့၏အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ခြင်းသို့ ရောက်မည်ဖြစ်သည်။
And that is exactly what seems to be happening in 4:10–12.
The believers, those committed, those doing the will of God, asked the
question. Jesus indicated their privileges for having made that commitment.
Outsiders do not understand because they do not believe. It all sounds like
riddles to them, which seems to deepen their unbelief. Verse 12 says that they
will see and not perceive, hear and not understand. If they did, their sins
would be forgiven.
အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူများက
အပိုဒ် ၁၂ ရှိ ဟိနာ (hina—“အောင်လုပ်ရန်”
သို့မဟုတ် “ရလဒ်အနေဖြင့်”) သည် အပိုဒ် ၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော
ဥပစာဇာတ်လမ်းများသုံးခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အပြင်လူများ နောင်တရခြင်းမရအောင် ဟု
အကြံပြုကြသည်။ ဤအမြင်အရ ယေရှုသည် အချို့လူများ (အပြင်လူများ) နားမလည်အောင်
ဥပစာဇာတ်လမ်းများပြောသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့ နားလည်ခဲ့လျှင်
(မီပိုတီ—“မဖြစ်အောင်”၊ “မဟုတ်လျှင်”) နောင်တရပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းရမည်ကို
မလိုချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤအမြင်သည် ဘုရားသခင်သည် အချို့လူများကို ပျက်စီးရန်
ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားပြီး သူတို့၏ ဝန်ချတောင်းပန်မှုကို လုံးဝနှစ်သက်ခြင်းမရှိဟု
ဆိုလိုသည်။ ဤသည်မှာ ခမည်းတော်ဘုရားသခင်နှင့် ယေရှုကို စိတ်အေးလက်အေး၊
သနားကြင်နာခြင်းမရှိဟု ပုံဖော်ပြီး ကျမ်းစာကျန်ရှိရာနေရာများနှင့် မကိုက်ညီပါ။
Some interpreters suggest that hina (“in order that” or “as a result”) in v. 12 indicates that the
purpose of the use of parables mentioned in v. 11 is so that outsiders cannot
repent. In this perspective, Jesus told the parables in order that some people
(the outsiders) should not understand, because if they did (mē pote—“lest perchance,” “otherwise”)
they would repent and be forgiven. Such a view suggests that God predestines
some people to be lost and takes no delight in any confession they make. This
appears to portray God the Father and Jesus as cold and compassionless, which
is not supported by the rest of Scripture.
ယင်းအစား
ကျွန်ုပ်တို့ အကြံပြုသည်မှာ အပိုဒ် ၁၂ အစတွင် ဟိနာ သည် ရလဒ်ပြ ဝါကျမြောက်ကို
မိတ်ဆက်ခြင်း (“ရလဒ်အနေဖြင့်”) ဖြစ်ပြီး အခန်း ၅:၂၃ နောက်ဆုံးတွင် ဟိနာ
သုံးပုံနှင့် ဆင်တူသည်။ ထိုနေရာတွင် ယာဣရုက သူ့သမီးကို လာပြီး လက်တင်တော်မူပါဟု
တောင်းပန်ရာ “ရလဒ်အနေဖြင့်” သူမပျောက်ကင်းပြီး အသက်ရှင်မည်ဟု ဆိုသည်။ အကယ်၍ ၄:၁၂
ကို ဤနည်းအတိုင်း စတင်ပါက (“ရလဒ်အနေဖြင့် မြင်သော်လည်း မမြင်ရ၊ ကြားသော်လည်း
နားမလည်”) ဗျည်းကျ အဆုံးတွင် မီပိုတီ (“မဖြစ်အောင်”၊ “မဟုတ်လျှင်”) သည် အကယ်၍
သူတို့ တကယ်မြင်ပြီး နားလည်ခဲ့လျှင် ဖြစ်မည့် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်။
“မဟုတ်လျှင် သူတို့ လှည့်ပြန်ပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းရမည်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဤအမြင်အရ
အပိုဒ် ၁၁ နောက်ဆုံးနှင့် အပိုဒ် ၁၂ တစ်ခုလုံးကို ဤသို့ ပြန်ဆိုနိုင်သည်။
“သို့သော် အပြင်လူများ၊ မယုံကြည်သူများအတွက်မူ အရာအားလုံးကို နက်နဲသောစကားဖြင့်သာ
ပြောသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်သော်လည်း တကယ်မမြင်၊ ထပ်ခါထပ်ခါ
နားထောင်သော်လည်း နားမလည်ကြ။ မဟုတ်လျှင် အကယ်၍ သူတို့ တကယ်မြင်ပြီး နားလည်ခဲ့လျှင်
လှည့်ပြန်ပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းရမည်ဖြစ်သည်။” ဤစကားများသည် နားထောင်သူ၏ သဘောထားကို
အရေးကြီးကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ခေါင်းမာစွာ ငြင်းပယ်သူများသည် ယေရှု၏ သတင်းစကားကို
ငြင်းပယ်ကြပြီး ထိုအရာကပင် မျက်စိကန်းခြင်း၊ နားပင်းခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။ ဤသည်မှာ
အခန်း ၃:၂၉–၃၀ တွင် ဆွေးနွေးထားသော ခွင့်လွှတ်မရနိုင်သော အပြစ်နှင့် ဆင်တူသည်။
ဥပစာဇာတ်လမ်းများသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ငြင်းပယ်သူများအတွက်သာ
နက်နဲသောစကားမျှဖြစ်သည်။
Instead, we suggest that the hina at the beginning of v. 12 is the introduction of a result
clause (in essence meaning “with the result that”) similar to the use of hina in the last part of 5:23, where
Jairus asked Jesus to come touch his daughter, “with the result that” she would
be healed and live. If 4:12 begins this way (“with the result that seeing they
may see and not perceive, and hearing they may hear and not understand”), then mē pote (“lest perchance,” “otherwise”)
at the end of the verse would be the shift of the scenario if they did see or
hear: “Otherwise, they would turn and be forgiven.” In this perspective, a
paraphrase of the end of v. 11 and all of v. 12 would read like this: “But to
those on the outside, who disbelieve, everything is in riddles. The result is
that they repeatedly look but do not really see. They repeatedly listen but do
not understand. Otherwise, if they did really see and understand, they would
turn and be forgiven.” These words point to the importance of the attitude of the
listener. The stubborn reject Jesus’s message, and this is what leads to blind
eyes and deaf ears, not unlike the unpardonable sin discussed in 3:29–30. The
parables are riddles only to those who reject the will of God.
ဤအချက်က
ကျွန်ုပ်တို့ကို အပိုဒ် ၄:၁၃–၂၀ တွင် ဥပစာဇာတ်လမ်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သို့
ရောက်စေသည်။ ယေရှုက နှံစားသူ၏ ဥပစာဇာတ်လမ်းသည် နားထောင်သူများကြား ခွဲခြားမှုကို
ညွှန်ပြသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ နှံစားသူကို တိကျစွာ မဖော်ပြထားပါ။ အရေးကြီးသည်မှာ
သူနှံသည်မှာ ဘာဖြစ်သည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ စကားတော်ကို နှံခြင်းဖြစ်သည်။
လူများသည် ဤစကားတော်ကို မည်သို့တုံ့ပြန်သည်က သူတို့ဘဝတွင် ထိုစကားတော်၏
အကျိုးသက်ရောက်မှုအတွက် အရေးကြီးသည်။ ယေရှုက နားထောင်သူအမျိုးအစားများကို
ဖော်ပြသည်။ နားထောင်သူအုပ်စုတိုင်းကို စကားတော်ကို ကြားသည်ဟု ဆိုသည်။ ဖော်ပြထားသော
နားထောင်ပုံအမျိုးမျိုးသည် အပြင်လူများ ထပ်ခါထပ်ခါ နားထောင်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့်
နားမလည်နိုင်ကြောင်းကို ပြသည်။ စကားတော်အမြစ်တွယ်ရန် တစ်စုံတစ်ခု
အဟန့်အတားဖြစ်နေသည်။ စကားတော်၏ ကြီးထွားမှုကို အတားအဆီးများစွာက ပိတ်ဆို့ထားသည်။
ပထမအတားမှာ စာတန်ဖြစ်ပြီး နှံထားသော စကားတော်ကို လုယူသွားသည် (အပိုဒ် ၁၅)။
ဆန့်ကျင်ဘက်အင်အားနှစ်ခု လုပ်ဆောင်နေသည်—လူများထဲ နှံထားသော စကားတော်နှင့် စာတန်။
ဤအုပ်စုတွင် စာတန်နိုင်သည်။ ယေရှုက အဘယ်ကြောင့်ဟု မရှင်းပြထားပါ။ သို့သော်
နောက်ပိုင်းတွင် မြေကောင်းကို ဖော်ပြရာ၌ သူတို့သည် စကားတော်ကို ကြားပြီး
လက်ခံကြသည်ဟု မှတ်သားထားသည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ပထမအုပ်စုမှာ စကားတော်ကို
မလက်ခံကြဟန်တူသည်။ ထိုသူမျိုးမှာ ဂရုမစိုက်သူများ၊ ဝိညာဉ်ရေးရာကို ဘဝတွင်
အရေးမကြီးဟု မှတ်သူများဖြစ်သည်။ စာတန်က အခွင့်အရေးရှိလာသည်နှင့် ဘုရားသခင်၏
အင်အားတော်ရှိသော စကားတော်ကို သူတို့ဘဝမှ လုယူသွားပြီး အမြစ်မတွယ်အောင် လုပ်သည်။
This brings us to the interpretation of the parable in
4:13–20. Jesus stated that the parable of the sower points to a division
between listeners. The sower is never specifically identified. What is
important is what he sows. Jesus said that he sows the word. How people respond
to this word is crucial for its effect in their life. Jesus identified the
different types of listeners. Each group of listeners was said to hear the
word. The different types of listening described illustrate how the outsiders could
repeatedly listen but not understand. Something gets in the way of the word
taking root. The word’s growth is blocked by several impediments. The first is
Satan, who snatches away the word sown (v. 15). Two opposing forces are at
work—the word sown in people and Satan. Satan gets the victory in this group.
Jesus does not elaborate why, but later in the passage, in describing the group
represented by the good soil, He notes that they hear the word and receive it
(v. 20). Evidently the first group does not receive the word. These are people
who are inattentive, people for whom spiritual things are not an important part
of their life. Satan sees his opportunity and snatches away the powerful word
of God from their life so that it does not take root.
စကားတော်၏
ရည်ရွယ်ထားသော အကျိုးကို မရရှိသော ကျန်အုပ်စုနှစ်ခုမှာ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏
ကုန်ကျစရိတ်ကို မရေတွက်သူများနှင့် လောကီစိုးရိမ်မှုများနှင့် တပ်မက်ခြင်းများကို
စိတ်ဝင်စားခွင့်ပေးသူများဖြစ်သည်။ ညှဉ်းဆီးခြင်း၏ တွန်းအားက အချို့ဘဝတွင်
စကားတော်၏ အင်အားကို ပျက်ပြားစေပြီး တပ်မက်ခြင်း၏ ဆွဲငင်အားက အချို့ဘဝတွင်
ပျက်ပြားစေသည်။
The other two groups for whom the word does not have its
intended effect are those who do not count the cost of discipleship and those
who allow the cares and desires of life to absorb their attention. It is the
push of persecution that nullifies the power of the word in some lives and the
pull of passion in the lives of others.
ယေရှုသည်
မြေကောင်းနားထောင်သူများအကြောင်း ရှင်းပြချက်ဖြင့် ဥပစာဇာတ်လမ်း၏
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ပြီးဆုံးစေသည်။ ဤအုပ်စုမှာ အခန်း ၃:၃၅ တွင် ဖော်ပြထားသော
ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပြုသူများ၊ ယေရှု၏ အိမ်ထောင်စု သို့မဟုတ် မိသားစုနှင့်
ကိုက်ညီသည်။ အပိုဒ် ၂၀ တွင် သူတို့သည် လက္ခဏာသုံးရပ် ပြသည်။ သတင်းစကားကို ကြားသည်၊
လက်ခံသည်၊ ထို့ကြောင့် အသီးသီးသည်။ အသီးသီးခြင်းမှာ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ကြားခြင်းမှာ
အုပ်စုအားလုံးလုပ်သည်။ ထူးခြားသည်မှာ စကားတော်ကို လက်ခံခြင်းဖြစ်သည်။ ဂရိစကားလုံး
(ပါရာဒေခွန်တိုင်) သည် ယုံကြည်သူ၏ ဘဝတွင် စကားတော်ကို တက်ကြွစွာ ထည့်သွင်းခြင်းကို
ဖော်ပြသည်—စကားတော်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မနေဘဲ နှလုံးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ဤသူမျိုးသာ အသီးသီးပြီး “မြေကောင်း” ဟူ၍ ဂုဏ်ပုဒ်ရရှိကြသည်။
Jesus completed the interpretation of the parable with an
explanation of the good soil hearers. This is the group that corresponds with
those who do the will of God referred to in 3:35, the household or family of
Jesus. In 4:20, they display three characteristics. They hear the message,
accept it, and thus produce fruit. The fruit is a result; the hearing is what
all the groups do. So the distinctive characteristic is receiving the word. The
Greek term (paradechontai) indicates
an active incorporation of the word in the life of the believer—the word does
not sit on the surface but goes into the heart. These are the ones who bear
fruit and receive the moniker of “good soil.”
၄:၂၁–၃၄။
နောက်ထပ်ဥပမာလေးခု။ ယေရှု၏ဥပမာဟောပြောချက်၏ ကျန်ရှိသောအပိုင်းတွင် ဥပမာငယ်လေးခု
ပါဝင်သည်။ မီးခွက်၊ တိုင်းတာခြင်း၊ အသီးရိတ်သော မျိုးစေ့၊ နှင့် မုန်ညင်းစေ့။
ဤဥပမာတိုများသည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့်ပတ်သက်၍ တိကျသော အချက်တစ်ခုစီကို
ဖော်ပြသည်။ မီးခွက်ဥပမာသည် လူတစ်ဦး၏ဘဝတွင် ဧဝံဂေလိတရား သတင်းစကား၏
အကျိုးသက်ရောက်မှုအကြောင်းဖြစ်သည်။ မီးခွက်ကို မီးထွန်းပြီး တောင်းအောက် သို့မဟုတ်
အိပ်ရာအောက် မထားပါ။ အပိုဒငယ် ၂၂ တွင် ယေရှုသည် လျှို့ဝှက်ထားသောအရာသည်
နောက်ဆုံးတွင် ထင်ရှားလာမည်ဟု ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင်
လည်ပတ်နေသော ဗျာဒိတ်/လျှို့ဝှက်မှု အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ
သမ္မာတရားသည် ထွက်ပေါ်လာရမည်။ အစတွင် လျှို့ဝှက် သို့မဟုတ် မသိရှိရသော်လည်း
နောက်ဆုံးတွင် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် ထူးကဲသော ဗျာဒိတ်တော်ဖြင့် အဆုံးသတ်မည်။
4:21–34. Four More
Parables. The rest of Jesus’s discourse of parables includes four short
illustrations: the lamp, the measure, the seed with harvest, and the mustard
seed. These brief parables each make a specific point about the kingdom of God.
The lamp is about the effect of the gospel message in a person’s life. A lamp
is not lit to be hid under a basket. Jesus indicated in v. 22 that what is
hidden will eventually be revealed. This is part of the revelation/secrecy
motif that runs throughout the Gospel. The point is that the truth must come
out. It may start hidden or undiscerned, but it will end in glory and brilliant
revelation.
အပိုဒငယ် ၂၄–၂၅ တွင်
တိုင်းတာခြင်းဥပမာတွင် ယေရှုသည် နားထောင်နေသောအရာကို ဂရုတစိုက် အကဲဖြတ်ရန်
သတိပေးတော်မူသည်—အတိုင်းအတာအားဖြင့် “သင်တို့နားထောင်ရာကို ကြည့်ကြလော့”။
မှားသောစကား၊ မှားသောသတင်းစကား သို့မဟုတ် သတင်းစကား၏သဘောသဘာဝကို ဂရုမစိုက်ဘဲ
နားထောင်ခြင်းသည် ယုံကြည်သူအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ယေရှုသည်
ကိုယ်ခံလိုသည်အတိုင်း အခြားသူများကို ဆက်ဆံရမည်ဟု ဆက်လက်ညွှန်ပြတော်မူသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ရရှိသော ကောင်းချီးများသည် အခြားသူများအား ပေးသော ကောင်းချီးများနှင့်
အချိုးကျသည်။ မရှိသူသည် သူ၏အနည်းငယ်ကိုပင် ယူဆီးခံရမည်ဟု ဆိုခြင်းဖြင့် ဤအကြံကို
အပျက်သဘောဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူသည်။ ခက်ထန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဧဝံဂေလိတရားသည်
ကောင်းချီးယူဆောင်လာပြီး ၎င်းမရှိခြင်းသည် ကျိန်ခြင်းယူဆောင်လာသည်ဟူသော
သမ္မာတရားကို သရုပ်ဖော်သည်။
In the illustration of the measure in vv. 24–25, Jesus began
with a warning to carefully evaluate what they were hearing—literally “see what
you hear.” It seems that hearing the wrong words, the wrong message, or not
carefully paying attention to the nature of a message is a threat to the
believer. Jesus went on to indicate that the way we treat others should be the
way we wish to be treated. The blessings we receive are in proportion to the
blessings we give to others. He reiterated this idea in the negative by stating
that those who do not have will even have their little taken away. It sounds
stark but illustrates the truth that the gospel brings a blessing and its lack
produces a curse.
အပိုဒငယ် ၂၆–၂၉ တွင်
အသီးရိတ်သောမျိုးစေ့ဥပမာသည် မာကုတွင်သာ တစ်ခုတည်းရှိသည်။ ၎င်းသည် မျိုးစေ့၏
“အလိုလိုကြီးထွားခြင်း” (အော်တိုမာတို့စ်၊ အပိုဒငယ် ၂၈) ကို ဖော်ပြသည်။ ဤဥပမာ၏
အလေးပေးချက်မှာ လူသားမနားလည်သော ကြီးထွားမှုဖြစ်သည်။ သူသည် ညဉ့်နှင့်နေ့
ထပ်ခါထပ်ခါ ထပြီး မျိုးစေ့သည် အလိုလိုပင် ပေါက်ပြီး ကြီးထွားသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည်
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏ နက်နဲသော ကြီးထွားမှုကို ဖော်ပြသည်။ ဤကြီးထွားမှုတွင်
အဆုံးသတ်ရှိသည်—အသီးရိတ်ခြင်း၊ ယေရှုပြန်ကြွလာသောအခါ ဤလောက၏အဆုံးကို
ကိုယ်စားပြုသည်။
The parable of the growing seed in vv. 26–29 is unique to
Mark. It describes the “automatic” growth of the seed (automatos; v. 28). The emphasis of the parable is on the growing
that the man does not understand. He rises night and day and the seed sprouts
and grows of its own accord. This process suggests the mysterious growth of
God’s kingdom. There is an endpoint to this growth—the harvest, representing
the end of the world when Jesus returns.
နောက်ဆုံးဥပမာမှာ
မုန်ညင်းစေ့ဥပမာ (အပိုဒငယ် ၃၀–၃၂) ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်လမ်း၏အချက်မှာ နိုင်ငံတော်သည်
သေးငယ်ရာမှ ကြီးမားလာပုံဖြစ်သည်။ ဆာလံ ၁၀၄:၁၂ ကို ရည်ညွှန်းထားပြီး ဘုရားသခင်၏
ဖန်ဆင်းခြင်းတွင် တန်ခိုးနှင့် အစွမ်းရှိမှုအကြောင်း ဆာလံဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဒံယေလ
၄:၁၂ တွင် နေဗုခဒ်နေဇာ၏ သစ်ပင်ကြီးအိပ်မက်ကို ရည်ညွှန်းထားသည်။ ဤကိုးကားချက်နှင့်
ရည်ညွှန်းချက်များသည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏ ဘုရင်ခမ်းနားမှုနှင့် တန်ခိုးကို
ညွှန်ပြပြီး နှိမ့်ချသောအစမှ ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော အောင်ပွဲဖြင့် အဆုံးသတ်ပုံကို
မုန်ညင်းစေ့ကြီးထွားပြီး အပင်ကြီးဖြစ်လာပုံက သရုပ်ဖော်သည်။
The last of the parables is that of the mustard seed (vv.
30–32). The point of this story is the way the kingdom grows from small to
large. We find an allusion to Psalm 104:12, a psalm about God’s power and might
in creating the world, with an allusion as well to Daniel 4:12, concerning
Nebuchadnezzar’s dream of the great tree. This quotation and the allusion point
to the magisterial and kingly power of the kingdom of God and illustrate how
its humble beginnings will end in glorious victory, an idea the mustard seed
growing into a large plant mirrors.
၄:၃၅–၄၁။ ပင်လယ်ကို
ဆုံးမခြင်း။ မာကု ၄:၃၅–၅:၄၃ တွင် ဇာတ်လမ်းသုံးခုပါဝင်သည်။ ဤဇာတ်လမ်းတိုင်းတွင်
ခရစ်တော်၏သွန်သင်ချက်ကို ပြသသော အံ့ဖွယ်အမှုများ ပါဝင်သည်။ ဤဇာတ်လမ်းအားလုံးသည်
ဂလိလဲပင်လယ်ပတ်လည်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ဆွေးနွေးရန် ခွဲထားသော်လည်း အတူတကွ
ဖတ်ရှုသင့်သည်။ ပင်လယ်နားတွင် ဥပမာများဟောပြောပြီးသော တစ်နေ့၏နောက်တွင် ယေရှုသည်
တပည့်တော်များအား ပင်လယ်အခြားတစ်ဖက်သို့ ဖြတ်ကူးရန် မှာထားတော်မူသည် (၄:၃၅)။
ဂလိလဲပင်လယ်သည် အနိမ့်ပိုင်းတွင်ရှိပြီး အရှေ့နှင့်အနောက်တွင် တောင်ကုန်းများ
မြင့်တက်နေသည်။ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းများ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပွားနိုင်ပြီး
ဤဇာတ်လမ်းတွင် ထိုသို့ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ မာကုသည် လှိုင်းများကြောင့်
လှေပြည့်သွားပြီး ရေဖြင့်ပြည့်နေသည်ဟု ဖော်ပြသည် (အပိုဒငယ် ၃၇)။ ယေရှုနှင့်
တပည့်တော်များကြား ကွာခြားချက်သည် ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် အိပ်ပျော်နေသော
ဆရာတော်ကို နှိုးပြီး ရေနစ်သေမည်ကို ဂရုမစိုက်သလော ဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည် (အပိုဒငယ်
၃၈)။ ဤသည်မှာ ဆုံးမခြင်းဖြစ်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်ပျောက်ဆုံးနေချိန်တွင် ကူညီရန်
အော်ဟစ်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
4:35–41. Rebuking the
Sea. Mark 4:35–5:43 contains a set of three stories. Each of these stories
involves a miracle that displays Christology. All the stories occurred around
the Sea of Galilee, and although we have separated them for discussion, they
should be read together. After a day of preaching parables by the sea, Jesus
commanded the disciples to cross to the other side of the lake (4:35). The Sea
of Galilee is in a depression with surrounding hills rising above it to the
east and west. Violent storms can come up quickly on the lake, and this is what
occurred in the story. Mark describes the boat being swamped by the waves and
filling with water (v. 37). The contrast between Jesus and the disciples is
stark, as they awoke their sleeping Master and asked Him if He cared that they
were going to perish by drowning (v. 38). It is a rebuke but also a plea for
help when hope seemed lost.
ယေရှုသည်
အိပ်ရာမှနိုးထပြီး ချက်ချင်း မုန်တိုင်းကို ဆုံးမတော်မူသည်။ “တိတ်ဆိတ်နေ၊
တိတ်ဆိတ်နေလော့” ဟု မှာထားတော်မူသည် (အပိုဒငယ် ၃၉)။ ဂရိဘာသာတွင် ပိုမိုထင်ရှားသည်။
မှာထားချက်နှစ်ခုသည် အဓိပ္ပာယ်အနည်းငယ်ဆင်တူသည်။ ပထမစကားလုံး ဆီအိုပါအို သည်
“တိတ်ဆိတ်နေ၊ စကားမပြောနှင့်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ လေနှင့်ပင်လယ်ကို လူ သို့မဟုတ်
တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ဆူညံသံရပ်ရန် ပုံဖော်သည်။ ဒုတိယစကားလုံး ဖိမိုအို
(တိတ်ဆိတ်နေလော့ ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော) သည် ဗျည်းညွှန်းပုံစံဖြစ်ပြီး
“ပါးစပ်ပိတ်ခံရသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ပင်လယ်ကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့
ချည်နှောင်ရမည်ဟု ပုံဖော်သည်။
Jesus aroused from His slumber and immediately rebuked the
storm, calling for it to “be still!” (v. 39). In Greek it is more colorful. The
two imperatives have somewhat similar meanings. The first, siōpaō, means “to be silent, stop speaking.” It pictures the wind
and sea as persons or animals that must stop making noise. The second verb, phimoō (translated “be still”) is in the
passive voice and means “to be muzzled.” The sea is pictured as a wild animal
that needs to be tied up.
များစွာသော
တိတ်ဆိတ်မှု ဖြစ်ပွားလာသည်။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား အဘယ်ကြောင့်
ကြောက်ရွံ့နေရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသနည်းဟု မေးတော်မူသည် (အပိုဒငယ်
၄၀)။ ဤမေးခွန်းများကြောင့် တပည့်တော်များသည် ပိုမိုကြောက်ရွံ့လာကြသည်။
လေနှင့်ရေများပင် နာခံသော ဤသူသည် မည်သူနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒငယ် ၄၁)။
ဤသည်မှာ ကျမ်းထဲတွင် အကြီးကျယ်ဆုံး ခရစ်တော်သွန်သင်ချက်အခိုက်အတန့်တစ်ခုဖြစ်ပြီး
သဘာဝကို အုပ်စိုးသော ဘုရားသခင်အကြောင်း ဓမ္မဟောင်းပုံဖော်မှုများကို သတိတရစေသည်
(ထွက်မြောက်ရာ ၁၄၊ ယောဘ ၂၆:၁၁–၁၂၊ ဆာလံ ၁၀၄:၇ ကိုကြည့်)။
တပည့်တော်များ၏စကားများသည် ဘုရားသခင်ပေါ်ထွန်းခြင်း (သိအိုဖနီး) ရှေ့တွင်
လူသားတို့၏ ကြောက်ရွံ့အံ့သြမှုကို ဖော်ပြသော်လည်း သူတို့၏
ယုံကြည်ခြင်းမရှိမှုကိုလည်း ပြသသည်။
A great calm ensued. Jesus turned to His disciples and asked
them, first, why they were so fearful, and second, why they had no faith (v.
40). These questions elicited from the disciples only more fear. They
questioned the identity of Jesus—who is this Person whom even the wind and
waters obey (v. 41)? It is one of the great christological moments in the book,
reminiscent of OT depictions of God in charge of nature (cf. Ex. 14; Job
26:11–12; Ps. 104:7). The disciples’ words present the human response of awe in
the face of theophany (the appearance of God) but also show their lack of
faith.
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁–၂၀။
နတ်ဆိုးစွဲသူကို ပျောက်ကြားခြင်း။ ယေရှုနှင့် တပည့်တို့သည် ကန်နှင့်ကမ်းခြေသို့
ရောက်လာကြပြီး ဂါဒရိမြို့နယ်ဟုခေါ်သော နေရာတွင် ဆိုက်ကပ်ကြသည်။ မာကု၏ ဖော်ပြချက်အရ
ထိုနေရာသည် ကန်၏အရှေ့ဘက်ကမ်းခြေတွင် ရှိသည်ကို သိနိုင်သည် (တိကျသောနေရာမှာ
အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်သည်)။ ကန်၏အရှေ့ဘက်သည် တပါးအမျိုးသားနယ်မြေဖြစ်ပြီး
ဝက်အုပ်ကြီးရှိနေခြင်းကဲ့သို့သော အချက်များက ထိုအမှန်ကို သက်သေပြနေသည်။ ယေရှုကို
နတ်ဆိုးစွဲထားသော လူတစ်ဦးက လာရောက်ဆီးကြိုသည်။ မာကုသည် ထိုလူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို
အသေးစိတ်ဖော်ပြထားပြီး အလွန်ညစ်ညမ်းမှုနှင့် လုံးဝထိန်းချုပ်မှုမရှိခြင်းတို့ကို
ထင်ရှားစေသည်။ ထိုလူသည် သင်္ချိုင်းများထဲမှ ထွက်လာပြီး ယေရှုထံသို့ လာသည် (အပိုဒ်
၂)။ သင်္ချိုင်းသည် ဓမ္မပညာအရ ညစ်ညမ်းသောနေရာဖြစ်သည်။ ထိုနယ်မြေသည်
တပါးအမျိုးသားနယ်မြေဖြစ်၍ ညစ်ညမ်းသည်။ ထိုလူ၌ ညစ်ညမ်းသော နတ်ဆိုး ရှိသည် (အပိုဒ်
၂)။ ဇာတ်လမ်းတွင် ဝက်အုပ်ကြီး (အပိုဒ် ၁၁) ကိုလည်း ဖော်ပြထားပြီး ဝက်သည် လေဝိအနက်
၁၁ အရ ညစ်ညမ်းသော တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်။
5:1–20. Healing a
Demon-Possessed Man. Jesus and the disciples arrived on the shore of the
lake at a place called the Gadarenes. From Mark’s description we can ascertain
a location on the eastern shore of the lake (the exact location is disputed).
The eastern side of the lake was Gentile, a fact attested by, among other
things, the presence of a large herd of pigs. Jesus was met by a
demon-possessed man. Mark provides a long litany of the man’s troubles
characterized by deep impurity and utter lack of control. The man came to Jesus
from out of the tombs (v. 2), a place of ritual uncleanness. The territory is
Gentile, thus also unclean. The man had an unclean or impure spirit (v. 2). The
story also refers to a large herd of swine/pigs (v. 11), unclean animals
according to Leviticus 11.
ထိုလူကို မည်သူမျှ
ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိ။ သံကြိုးများဖြင့်ပင် ချုပ်နှောင်၍ မထားနိုင်၊ မည်သူမျှ
သူ့ကို နှိမ့်ချ၍ မထားနိုင်ခဲ့ (မာကု ၅:၃–၄)။ သူ့ကိုယ်သူ လွတ်ထားလျှင်
တောင်ပေါ်နှင့် သင်္ချိုင်းများတွင် လှည့်လည်ကာ အော်ဟစ်ပြီး ကျောက်ခဲများဖြင့်
သူ့ကိုယ်သူ ထုရိုက်တတ်သည် (အပိုဒ် ၅)။ သို့သော် ယေရှုနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ
အခြေအနေပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤလူကို ကယ်တင်ခြင်းသည် ကောင်းမှုနှင့် ဆိုးမှု
အင်အားစုများ၏ စကြဝဠာအဆင့် တိုက်ပွဲကို ပြသသည်။ ထိုလူ၌ နတ်ဆိုးအပေါင်းတို့
စွဲထားပြီး သူတို့၏အမည်ကို “တပ်သားတစ်တပ်” (အပိုဒ် ၉) ဟု ပြောကြသည်။ ရောမစစ်တပ်
တစ်တပ်လျှင် စစ်သား ခြောက်ထောင်ရှိသည်။ ထိုလူထဲတွင် နတ်ဆိုး
ခြောက်ထောင်အပြည့်ရှိသည်ဟု မသိရပေ။ နတ်ဆိုးတို့က ကိုယ်တို့သည်
“အရေအတွက်များပြားသည်” ဟုသာ ပြောကြသည် (အပိုဒ် ၉)။
The man was uncontrollable: chains could not effectively
restrain him, and no one was able to tame or subdue him (Mark 5:3–4). Left to
himself, the man wandered the mountains and tombs, crying out and cutting
himself with stones (v. 5). But then he met Jesus. The rescue of this man
illustrates the cosmic conflict between the forces of good and evil. The man
was possessed by a multitude of demons who gave their name as “Legion” (v. 9).
A full legion of Roman soldiers had six thousand men. Whether it was a full six
thousand demons inside the man, we are never told. The demons simply said “we
are many” (v. 9).
ထိုလူသည် ယေရှုထံ
ပြေးလာပြီး မာကုက “သူသည် ယေရှုကို ရှိခိုးသည်” ဟု ရေးသည် (အပိုဒ် ၆)။ ထိုကြိယာသည်
ဂရိဘာသာဖြင့် “proskyneō” ဖြစ်ပြီး
ဒူးထောက်၍ ရှိခိုးခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ နတ်ဆိုးက
ယေရှုကို အော်ဟစ်ကာ “ငါနှင့် သင်တို့ဘာဆိုင်သေးသေး” ဟု မေးသည်။ ဂရိစာသားမူရင်းတွင်
အလွန်တိုတိုနှင့် “ငါနှင့်သင်” ဟုသာ ရှိသည်။ နတ်ဆိုးတို့က ယေရှုကို “အမြင့်ဆုံးသော
ဘုရားသခင်၏ သားတော်” ဟု အသိအမှတ်ပြုသည် (အပိုဒ် ၇)။ နတ်ဆိုးတို့နှင့် လူ၏
ကယ်ကြီးလိုချင်သော စိတ်ဆန္ဒတို့ ရုန်းကန်နေပုံကို ခံစားရသည်။
The man ran up to Jesus, and Mark notes that he prosekynēsen Him (v. 6). The verb is proskyneō, which means “to fall down and
worship” and indicates that the man prostrated himself before Jesus. But when
he opened his mouth the demon shouted at Jesus, asking Him what He wanted with
him, sometimes translated as “What have I to do with You?” The Greek is
literally quite terse—“What I and You?” The demon recognized Jesus as the “Son
of the Most High God” (v. 7). One senses the struggle between the demons and the
man’s desire for help.
နတ်ဆိုးတို့သည်
ယေရှုဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း သိကြသည် (မာကု ၁:၂၄၊ ၃:၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
စကားပြောဆိုမှုသည် ထူးဆန်းသော အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး နတ်ဆိုးတို့က လူကို
စွန့်ခွာရမည့်အစား ညှိနှိုင်းကြသည်။ ထူးဆန်းစွာ ထိုလူက ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ဖြင့်
ယေရှုကို မညှဉ်းဆဲရန် တောင်းပန်သည် (၅:၇)။ နတ်ဆိုးတို့သည် ယေရှု၏ နာမည်ကို
သိခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ဖြင့် ကျိန်ဆိုခြင်းဖြင့် ယေရှုအပေါ် အာဏာရရန်
ကြိုးစားနေပုံရသည်။ နတ်ဆိုးတို့သည် အနီးနားရှိ ဝက်အုပ်ကြီးထဲသို့
ဝင်ခွင့်တောင်းကြပြီး ယေရှုက ခွင့်ပြုသည် (အပိုဒ် ၁၂–၁၃)။ နတ်ဆိုးစွဲခံရသော လူ၏
ပြောင်းလဲမှုသည် ထင်ရှားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ကို ထိုင်နေပြီး
အဝတ်အစားပြည့်စုံစွာ ဝတ်ဆင်ကာ စိတ်ကြည်လင်နေသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၁၅)။
The demons knew who Jesus was (cf. 1:24; 3:11). The dialogue
has a certain surreal character as the demons bargained with Him over leaving
the man. Strangely, the man implored Jesus in the name of God to not afflict
him (5:7). It is as though the demons were trying to get power over Jesus by
knowing His name and by adjuring Him in the name of God. Perhaps, as has been
suggested, the language is that of exorcism, but here used against Jesus! The
demons requested permission to enter the large herd of pigs grazing nearby, and
Jesus allowed this (vv. 12–13). The change in the demon-possessed man is
marked. He is later described as sitting, fully dressed and in his right mind
(v. 15).
သို့သော်
မြို့သူမြို့သားတို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လုံးဝကွဲပြားသည်။
ဝက်နှစ်ထောင်ဆုံးရှုံးရခြင်းသည် ပိုင်ရှင်များအတွက်
ငွေကြေးဘေးအန္တရာယ်ကြီးဖြစ်သည်။ မြို့သူမြို့သားတို့ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို ကြည့်ရန်
လာသောအခါ ယေရှုကို သူတို့နယ်မြေမှ ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုကြသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ
(အပိုဒ် ၁၇)။ ဇာတ်လမ်းသည် စစ်တုရင်ကစားနည်းနှယ် နှစ်ဖက်အပြန်အလှန်
လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဖြစ်ပေါ်သည်။ ပထမဦးစွာ ယေရှုသည် ညစ်ညမ်းသော နယ်မြေထဲသို့
ဝင်ရောက်သည်။ ထို့နောက် လူထဲရှိ နတ်ဆိုးတို့က ခုခံကြပြီး နယ်မြေမှ
သူတို့ထွက်ခွာရမှုကို တားဆီးရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် ယေရှုနှင့် ယှဉ်လျှင်
သူတို့သည် အင်အားမမျှပေ။ နတ်ဆိုးတို့က ဝက်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်တောင်းကြပြီး
ဝက်အုပ်တစ်ခုလုံး ရေထဲနစ်သေကုန်သည်။ ယခုအခါ မြို့သူမြို့သားတို့၏
အလှည့်ရောက်လာပြီး ယေရှုကို ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုကြသည်။ ယေရှုသည် ထွက်ခွာရန်
သဘောတူသဖြင့် နတ်ဆိုးတို့ အနိုင်ရသွားပုံရသည်။
However, the reaction of the townspeople to these events was
quite different. Losing two thousand pigs was a financial disaster for the
owners. When the townspeople came to see what happened, it is no surprise that
they asked Jesus to leave the area (v. 17). The story unfolds like a chess game
with moves by both sides counter to each other. First Jesus invaded the unclean
territory. Then the demons in the man resisted Him and tried to prevent their
own departure from the region. But they were no match for Jesus. However, they
requested permission to enter the pigs, and this ended with the entire herd
drowned. Now it was the turn of the townspeople, who requested that Jesus
leave. It seems as though the demons had really won since Jesus agreed to leave
the territory.
သို့သော်
နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းတစ်ခုက ဇာတ်လမ်းကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်။
စစ်တုရင်ကစားနည်းတွင် နောက်ဆုံးလှုပ်ရှားမှုသည် ရန်သူ့နောက်ကွယ်သို့
စစ်တုရင်စစ်သားငယ်တစ်ခု တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားခြင်းနှယ်ဖြစ်သည်။ ပျောက်ကြားပြီးသော
လူသည် ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါခွင့်ပေးရန် တောင်းပန်သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဇာတ်လမ်းတွင်
“တောင်းပန်သည်” ဟူသော ကြိယာ (ဂရိဘာသာဖြင့် parakaleō) ကို လေးကြိမ်သုံးထားသည်။ ပထမနှစ်ကြိမ်က
နတ်ဆိုးတို့က ဝက်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်တောင်းခြင်း (အပိုဒ် ၁၀၊ ၁၂)၊ တတိယက
မြို့သူမြို့သားတို့က ယေရှုထွက်သွားရန် တောင်းဆိုခြင်း (အပိုဒ် ၁၇)၊ နောက်ဆုံးက
ပျောက်ကြားပြီးသော လူက ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါခွင့်တောင်းခြင်း (အပိုဒ် ၁၈)
ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ပထမတောင်းဆိုချက်များကို ခွင့်ပြုသော်လည်း နောက်ဆုံးတစ်ခုကို
ခွင့်မပြုပေ။ သူ့ကို ပြန်လွှတ်ပြီး သူငယ်ချင်းများထံ ထာဝရဘုရား သူ့အတွက်
မည်သို့အကြီးအမှုပြုခဲ့သည်နှင့် သနားကြင်နာခဲ့သည်ကို ရှင်းပြရန် မှာထားသည် (အပိုဒ်
၁၉)။ ထိုလူသည် ဒေကာပိုလိမြို့တွင်း နေရာအနှံ့ သွားရောက်ကာ ယေရှုသည် သူ့အတွက်
ဘာပြုခဲ့သည်ကို ကြေညာသည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ထိုလူ (နှင့် မာကုကိုယ်တိုင် ဇာတ်လမ်းကို
ရေးသားပုံအရ) ယေရှုကို “ထာဝရဘုရား” ဟု အသိအမှတ်ပြုပုံရသည်။ ယေရှုက “ထာဝရဘုရား (Kyrios)
သည် သင့်အတွက်
ဘာပြုခဲ့သည်” ဟု မှာထားပြီး ထိုလူက ယေရှုပြုခဲ့သည်ကို လူတိုင်းအား ကြေညာသည်။
နှိုင်းယှဉ်ချက်သည် ရှင်းလင်းသည်။ ယေရှုသည် ထာဝရဘုရား၊ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသည်
(လုကာ ၈:၃၉ တွင် အလားတူ နှိုင်းယှဉ်ချက်ရှိသည်)။
But one last scene turns the story in the opposite
direction. The last move in the chess game is a subtle slipping of a pawn
behind enemy lines. The healed man begged Jesus to allow him to stay with Him
(v. 18). Four times the term “beg/plead” is used in the story (parakaleō, “to entreat, beg, request”),
first by the demons not to leave but to enter the pigs (vv. 10, 12), then by
the townspeople for Jesus to leave (v. 17), and finally by the healed man to go
with Jesus (v. 18). Jesus granted the first requests but not the last. He sent
the man back and told him to explain to his friends the greatness of what the
Lord had done for him and how He had compassion on him (v. 19). The man went
through the entire region of the Decapolis declaring what Jesus had done for
him (v. 20). It appears to be the case that this man (and Mark by his telling
of the story) recognized Jesus as “the Lord”—Greek Kyrios the term used for Yahweh, “the Lord,” in the Greek
translation of the OT, the LXX. Jesus told the man to declare what Kyrios—“the Lord”—had done for him, and
he obeys by telling everyone what Jesus
has done for him. The parallel is clear: Jesus is “the Lord”—He is God (as the
analogous parallel in Luke 8:39 indicates).
ဤဇာတ်လမ်းသည်
ခရစ်တော်ယေရှု၏ နတ်ဆိုးများအပေါ် အုပ်စိုးနိုင်စွမ်းကို ပြသခြင်းဖြင့်
ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အယူဝါဒကို ဗဟိုပြုထားသည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် လူသားတို့၏
စိတ်နှလုံးနှင့် ခန္ဓကိုယ်ကို လုယူရန် စကြဝဠာအဆင့် အင်အားစုများ တိုက်ခိုက်နေသည့်
ကြီးမားသော အငြင်းပွားမှု အဓိကအကြောင်းအရာကို ဖော်ပြထားသည်။ သို့ရာတွင်
ဤဇာတ်လမ်းသည် ယခင်က ကျွန်ုပ်တို့ သတိပြုမိခဲ့သော ယေရှု၏ ခွန်အားနှင့်
အားနည်းချက်ပုံစံကိုလည်း ထင်ရှားစွာ ပြသထားသည် (မာကု ၁:၉-၁၃ ကို
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုသူသည် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်နိုင်သော်လည်း၊
မြို့သူမြို့သားတို့၏ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း သူတို့ဒေသမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
This story centers on Christology as Jesus displays His
mastery over the demons. It depicts the great controversy theme of cosmic
forces at battle over human minds and bodies. But it also presents the type of
strength and weakness in Jesus that we have noted before (cf. Mark 1:9–13). He
can banish demons, but He acceded to the request of the townspeople to leave
their region.
ထိုသူသည်
အနာရောဂါပျောက်ကင်းလာသော နတ်ဆိုးစဝင်စားခံရသူကို သူတို့ထံသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။
ထိုသူသည် မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားနိုင်သော သက်သေခံသမ္မာကျမ်းစာတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုသူသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ လူအပေါင်းတို့ အံ့ဩခြင်းသို့
ရောက်စေခဲ့သည် (၅:၂၀) ဟူသော အချက်က ဉာဏ်ပညာအလွနှင့်ပြည့်စုံသော
အစီအမံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် နတ်ဆိုးများက ယေရှုသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို
အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ ယေရှုထွက်ခွာသွားခြင်းနှင့်အတူ သက်သေခံမှုကို
တိတ်ဆိတ်စေပုံရခြင်း၊ သို့သော် ထိုလူ၏ သက်သေခံမှုအားဖြင့် ဒေကာပိုလိမြို့တစ်ဝိုက်လုံးတွင်
ယေရှု၏ တန်ခိုးတော်ကို ပွင့်လင်းစွာ ထင်ရှားစေခြင်းဟူသော
ထုတ်ဖော်ခြင်း/လျှို့ဝှက်ခြင်း အဓိကအကြောင်းအရာကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။
He sent to them what must seem like the unlikeliest of
witnesses—the healed demoniac. But it is a stroke of genius because wherever
the man went, everyone was amazed (5:20). The story also displays the
revelation/secrecy motif in the demons’ recognition of who Jesus is, the
apparent silencing of the witness with Jesus’s departure, but then the open
revelation of Jesus’s power in the man’s witness throughout the Decapolis.
၅:၁–၂၀။
နတ်ဆိုးစွဲသူကို ပျောက်ကြားခြင်း။ ယေရှုနှင့် တပည့်တို့သည် ကန်နှင့်ကမ်းခြေသို့
ရောက်လာကြပြီး ဂါဒရိမြို့နယ်ဟုခေါ်သော နေရာတွင် ဆိုက်ကပ်ကြသည်။ မာကု၏ ဖော်ပြချက်အရ
ထိုနေရာသည် ကန်၏အရှေ့ဘက်ကမ်းခြေတွင် ရှိသည်ကို သိနိုင်သည် (တိကျသောနေရာမှာ
အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်သည်)။ ကန်၏အရှေ့ဘက်သည် တပါးအမျိုးသားနယ်မြေဖြစ်ပြီး
ဝက်အုပ်ကြီးရှိနေခြင်းကဲ့သို့သော အချက်များက ထိုအမှန်ကို သက်သေပြနေသည်။ ယေရှုကို
နတ်ဆိုးစွဲထားသော လူတစ်ဦးက လာရောက်ဆီးကြိုသည်။ မာကုသည် ထိုလူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို
အသေးစိတ်ဖော်ပြထားပြီး အလွန်ညစ်ညမ်းမှုနှင့် လုံးဝထိန်းချုပ်မှုမရှိခြင်းတို့ကို
ထင်ရှားစေသည်။ ထိုလူသည် သင်္ချိုင်းများထဲမှ ထွက်လာပြီး ယေရှုထံသို့ လာသည် (အပိုဒ်
၂)။ သင်္ချိုင်းသည် ဓမ္မပညာအရ ညစ်ညမ်းသောနေရာဖြစ်သည်။ ထိုနယ်မြေသည်
တပါးအမျိုးသားနယ်မြေဖြစ်၍ ညစ်ညမ်းသည်။ ထိုလူ၌ ညစ်ညမ်းသော နတ်ဆိုး ရှိသည် (အပိုဒ်
၂)။ ဇာတ်လမ်းတွင် ဝက်အုပ်ကြီး (အပိုဒ် ၁၁) ကိုလည်း ဖော်ပြထားပြီး ဝက်သည် လေဝိအနက်
၁၁ အရ ညစ်ညမ်းသော တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်။
5:21–43. Jairus’s
Daughter and a Sick Woman. This is the second sandwich story in Mark (cf.
3:20–35; 6:7–32; 11:12–25; 14:1–11, 53–72). Two very different individuals came
to Jesus for help. Both received the help they sought but in very unusual ways.
In both cases, Jesus said words that elicited astonishment and raised questions
about who He was. The two interlinked stories make a powerful statement about
Christology.
ထိုလူကို မည်သူမျှ
ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိ။ သံကြိုးများဖြင့်ပင် ချုပ်နှောင်၍ မထားနိုင်၊ မည်သူမျှ
သူ့ကို နှိမ့်ချ၍ မထားနိုင်ခဲ့ (မာကု ၅:၃–၄)။ သူ့ကိုယ်သူ လွတ်ထားလျှင်
တောင်ပေါ်နှင့် သင်္ချိုင်းများတွင် လှည့်လည်ကာ အော်ဟစ်ပြီး ကျောက်ခဲများဖြင့်
သူ့ကိုယ်သူ ထုရိုက်တတ်သည် (အပိုဒ် ၅)။ သို့သော် ယေရှုနှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ
အခြေအနေပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤလူကို ကယ်တင်ခြင်းသည် ကောင်းမှုနှင့် ဆိုးမှု
အင်အားစုများ၏ စကြဝဠာအဆင့် တိုက်ပွဲကို ပြသသည်။ ထိုလူ၌ နတ်ဆိုးအပေါင်းတို့
စွဲထားပြီး သူတို့၏အမည်ကို “တပ်သားတစ်တပ်” (အပိုဒ် ၉) ဟု ပြောကြသည်။ ရောမစစ်တပ်
တစ်တပ်လျှင် စစ်သား ခြောက်ထောင်ရှိသည်။ ထိုလူထဲတွင် နတ်ဆိုး
ခြောက်ထောင်အပြည့်ရှိသည်ဟု မသိရပေ။ နတ်ဆိုးတို့က ကိုယ်တို့သည်
“အရေအတွက်များပြားသည်” ဟုသာ ပြောကြသည် (အပိုဒ် ၉)။
The passage begins as one of the rulers of the local
synagogue, Jairus, approached Jesus to ask for help. He asked Jesus to come
touch his daughter, heal her, and save her life (5:23). Religious leaders were
not usually the friends of Jesus, so it is striking that this man asked Him for
help. Unquestionably, He saw in Jesus his only hope for the healing of his
daughter. Jesus went with him without a word. Ominously, the text indicates
that the crowd pressed around Him, clearly slowing their progress.
ထို့နောက်
ဇာတ်လမ်းသည် အတွင်းဇာတ်လမ်းသို့ ပြောင်းသွားပြီး သွေးယိုနေသော မိန်းမ၏
အတိတ်ဇာတ်လမ်းကို အသေးစိတ်ဖော်ပြသည်။ သူမဆင်းရဲဒုက္ခ ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာခဲ့ပြီး
ထိုနှစ်အရေအတွက်သည် ယာအိရု၏ သမီးအသက်နှင့် တိုက်ဆိုင်သည်။ သို့သော် ယာအိရု၏
သမီးနှင့်မတူဘဲ ဤဆင်းရဲသော မိန်းမတွင် ကူညီမည့်သူ မည်သူမျှ မရှိခဲ့ပေ။
ဆရာဝန်များစွာထံ သွားခဲ့ပြီး ရှိသမျှပိုက်ဆံ အကုန်သုံးခဲ့သည်။ သို့သော်
ကောင်းလာမည့်အစား ပိုဆိုးလာသည်။ ထို့နောက် အဓိကနှင့် မျှော်လင့်ချက်ရှိသော
အချိန်ရောက်လာသည်။ ယေရှုအကြောင်း ကြားသိရပြီး လူအုပ်ထဲတွင် နောက်မှ ချဉ်းကပ်ကာ ယေရှု၏
အဝတ်ကို တို့ထိသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ ယာအိရုသည် ယေရှုကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး မိန်းမက
ယေရှုအကြောင်း ကြားသိခဲ့သည်။ ယာအိရုသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ချဉ်းကပ်ကာ ဒူးထောက်၍
တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း မိန်းမက နောက်မှ ချဉ်းကပ်ပြီး ပါးစပ်ဖြင့် ဘာမျှ
မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။
The narrative then focuses on the inner story, with a long
flashback about a woman with a hemorrhage. Her suffering went back twelve long
years—which also happens to be the entire span of the life of Jairus’s
daughter. But unlike the daughter of Jairus, this poor woman had no one to
help. She had seen many doctors and spent all she had in the process. But
instead of getting better, her condition had gotten worse. Then came the
climactic and hopeful moment: having heard about Jesus, she came up behind Him
in the crowd and touched His robe (v. 27). Jairus had seen Jesus; the woman
heard about Him. Jairus approached Jesus openly and knelt before Him to make
his request. The woman came from behind and made no audible request.
သွေးယိုနေသောကြောင့်
မိန်းမသည် ဓမ္မပညာအရ ညစ်ညမ်းသူ ဖြစ်သည် (လေဝိ ၁၅:၂၅–၂၇)။ ယေရှုကို ထိလျှင်
ယေရှုကိုလည်း ညစ်ညမ်းစေမည် (လေဝိ ၁၅:၁၉)။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လျှို့ဝှက်စွာ
ချဉ်းကပ်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမထိရခြင်း၏ အကြောင်းမှာ ယေရှု၏ အဝတ်ကို
ထိရုံမျှဖြင့် ပျောက်ကင်းမည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (မာကု ၅:၂၈)။
The woman was ritually unclean because of her bleeding (Lev.
15:25–27). Touching Jesus would make Him ritually unclean as well, according to
the law (Lev. 15:19). This may help explain her surreptitious approach to Him.
The reason for her touch is immediately given: she believed that she would be
healed if she could only touch Jesus’s clothes (Mark 5:28).
ဤနေရာတွင်
အံ့ဖွယ်ဖြစ်စေသော ထိခြင်းက ဆွေးနွေးချက်ဗဟိုချက်ဖြစ်လာပြီး ယေရှုက “ငါ့အဝတ်ကို
မည်သူထိသနည်း” ဟု ထူးဆန်းစွာ မေးသည် (အပိုဒ် ၃၀)။ လူအုပ်ထဲတွင်
ထိုသို့မေးရခြင်းသည် ထူးဆန်းပြီး တပည့်တို့က ယေရှု၏ မေးခွန်းကို ငြင်းဆိုကြသည်။
ဇာတ်လမ်းသည် နှောင့်နှေးမှုကို ခံစားရစေပြီး ယေရှု၏ ခရစ်တော်အင်အားကို
ထင်ရှားစေသည်။ မိန်းမနောက်ဆုံး ရှေ့ထွက်လာသောအခါ ယေရှုက သူမကို “သမီး” ဟု
နူးညံ့စွာ ခေါ်ဆိုပြီး ငြိမ်သက်ခြင်းမင်္ဂလာ ပေးသည် (အပိုဒ် ၃၄)။
At this point in the story, the touch that instigated the
miracle becomes the center of discussion as Jesus asked the strange question
regarding who had touched His clothes (v. 30). It was an odd question to ask in
a crowd, and the disciples disputed Jesus’s query. The narrative gives a sense
of long delay and plays on the Christological meaning of Jesus’s question. What
looks like a strange query is actually a display of Jesus’s messianic power.
When the woman finally came forward, Jesus addressed her tenderly as
“daughter.” He then blessed her with the benediction of peace (v. 34).
ယာအိရုသမီးအတွက်
ကြောက်ရွံ့ရသော ရလဒ်သည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားလာသည်။ သူ့အိမ်မှ လူများ လာရောက်ပြီး
သမီးသေပြီဖြစ်သဖြင့် ဆရာ့ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်ရန် ပြောကြသည် (အပိုဒ် ၃၅)။
ဝမ်းနည်းဖွယ် ထိုစကားများတွင် ယေရှုက မိန်းမကို ခေါ်ဆိုရာတွင် သုံးခဲ့သော “သမီး”
ဟူသော စကားလုံးကို သုံးထားသည် (အပိုဒ် ၃၄)။ ယေရှုသည် ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့်
ယောဟန်တို့ကိုသာ ခေါ်ဆောင်ကာ ယာအိရု၏ အိမ်သို့ အလျင်အမြန် သွားသည်။
The feared result for Jairus’s daughter became a reality as
people came from his house with the sad report that his daughter was dead, and
that he need not trouble Jesus (the Teacher) any further (v. 35). The words, so
fraught with pathos, made use of the very term Jesus had just used when
addressing the healed woman—“daughter” (v. 34). Jesus took only James, John,
and Peter with Him and hastened to Jairus’s house.
အိမ်တွင် ယေရှုသည်
နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော စကားကို ပြောသည်။ ကလေးမသေဘဲ အိပ်ပျော်နေခြင်းသာဟု ဆိုသည်
(အပိုဒ် ၃၉)။ ယေရှုသည် ကလေး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ “တာလိတာ ကူမိ” (အပိုဒ် ၄၁) ဟု
ပြောသည်။ ထိုစကားကို မာကုက “ကလေးမ၊ ငါဆိုသည်ကား ထလော့” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ “တာလိတာ”
ဆိုသည်မှာ “သိုးသငယ်လေး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ကလေးကို ချစ်စနိုးခေါ်သော စကားဖြစ်သည်။
အင်္ဂလိပ်ဘာသာတွင် “သိုးသငယ်လေး၊ ထလော့” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ယေရှုသည်
လျှို့ဝှက်ရန် တားမြစ်ပြီး မိဘများကို ကလေးကို စားစေရန် မှာသည် (အပိုဒ် ၄၃)။
At the home Jesus made another unusual comment, claiming
that the child was not dead but only asleep (v. 39). Jesus took her hand and
said, “talitha, koumi” or “talitha koum” (the manuscripts vary; v.
41), an Aramaic phrase that Mark translates, “Little girl, I say to you, arise”
or “get up.” The term talitha
actually means “lamb” and was a term of endearment used for a child. Catching
the sense of endearment in English, we might translate this as “Little lamb,
get up!” Jesus insisted on secrecy and told the parents to feed the girl (v.
43).
နှစ်ခုသော
ဇာတ်လမ်းတွင် သွေးယိုနေသော မိန်းမ၏ နာတာရှည်ရောဂါကို ပျောက်ကြားရာတွင်
နှောင့်နှေးမှုက ကလေးမသေခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟူသော ထူးဆန်းသော
ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဖြစ်ရပ်ပါရှိသည်။ နာတာရှည်ကို ဦးစွာကုပြီး နာတာစိုကို
နောက်မှကုရခြင်းသည် ထူးဆန်းပြီး ယေရှု၏ “ဘယ်သူထိသနည်း” ဟူသော မေးခွန်းနှင့်
အိမ်ရှိလူများကို “သေသည်မဟုတ်၊ အိပ်ပျော်နေခြင်းသာ” ဟူသော စကားတို့က
ပိုထူးဆန်းစေသည်။
The two stories contain the dramatized irony that the delay
from healing the chronic case of the woman with the hemorrhage likely caused
the death of the little girl. This oddity of treating a chronic case first
instead of rushing to help the acute case is compounded by the strange behavior
of Jesus in asking who touched Him and of telling the people at Jairus’s house
that his daughter was not dead but only sleeping (v. 39).
ဤထူးဆန်းသော
စကားများသည် ယေရှု၏ ခရစ်တော်အင်အားကို ထင်ရှားစေသည်။ မိန်းမ၏ ထိခြင်းသည်
မတော်တဆမဟုတ်၊ ယေရှု၏ မေးခွန်းသည် အံ့ဖွယ်ရာကို ညွှန်ပြသည်။ ကလေးအိပ်ပျော်နေသည်ဟု
ပြောခြင်းသည် သူသည် လူသေကို ထမြောက်စေနိုင်သောကြောင့် အမှန်တကယ် ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်
နာတာရှည်ကို ဦးစွာကုပြီး နောက်မှ သေလူကို ထမြောက်စေခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။
မိသားစုအတွက် စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျကြီးဖြစ်မည်ကို ကျွန်ုပ်တို့
တွေးမိနိုင်သော်လည်း ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးကို ခံစားရသူများအတွက် ဘယ်တော့မှ
မေ့မရနိုင်သော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သမီးနှစ်ဦး ပျောက်ကင်းခဲ့သော နေ့ဖြစ်သည်။
These strange comments speak to His christological power.
The touch of the woman was anything but unintentional and Jesus’s question
points to the miracle. His statement about the little girl being asleep was
true because He could raise the dead. For Him, treating the chronic case first
was no problem, for He had the power to raise to life the dead child. We might
wonder at the rollercoaster ride of emotions for the family involved, but it
was clearly a pair of events that the recipients of His grace could never
forget—a day when not one but two daughters were healed.
အခန်းကြီး - ၆
၆:၁–၆။
မွေးရပ်မြို့တွင် ငြင်းပယ်ခြင်းခံရ။ ယေရှု၏ မွေးရပ်မြို့ တရားဇရပ်ရှိ လူများသည်
သူ၏ အဆုံးအမကို ချက်ချင်း စက်ဆုပ်ကြပြီး သူ၏ ဉာဏ်ပညာ၊ အဆုံးအမများနှင့်
အံ့ဖွယ်တန်ခိုးများ၏ ဇစ်မြစ်ကို အံ့သြဖွယ် မေးခွန်းထုတ်ကြသည် (အပိုဒ် ၂)။ သူ့ကို
မိခင်၊ ညီအစ်ကိုလေးဦးနှင့် ညီအစ်မများနှင့် ဆက်စပ်ပြီး ဖော်ပြကြသည်။ ထိုသူများသည်
ယေရှု၏ စိတ်မနှံ့မှုကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သူများ ဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့
သိပြီးဖြစ်သည် (၃:၂၀–၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မိသားစုဝင်များ၏ စိုးရိမ်မှုကြောင့်
ထိုမေးခွန်းများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ သံသယသည် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုသောအခါ
ပိုမိုပျံ့နှံ့လေ့ရှိသည်။
6:1–6. Rejected at
Home. The people in Jesus’s hometown synagogue took immediate offense to
His teaching and somewhat incredulously questioned the source of His wisdom,
teachings, and power to do great work (v. 2). They linked Him to His mother,
His four brothers, and His sisters—people that we already know had questions
about His sanity (cf. 3:20–35). The questions may arise from the family’s
concerns about Jesus. Doubt has a way of multiplying when expressed.
ဤအပိုဒ်တွင်
ကယ်တင်ရှင်ကို အားနည်းပြီး အားကြီးသူ နှစ်မျိုးလုံးအဖြစ် မြင်ရသော
နောက်ထပ်ပြတင်းပေါက်တစ်ခု ပါရှိသည်။ မာကုက ယေရှုသည် ထိုနေရာတွင်
အံ့ဖွယ်တန်ခိုးကြီးများ လုပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရေးသည်
(၆:၅)။ သို့သော် ချက်ချင်း လူအနည်းငယ်ကို လက်တင်ပြီး ပျောက်ကင်းစေခဲ့သည်ဟု
ထပ်မံဖြည့်စွက်သည်။ နတ်ဆိုးများသည် ယေရှုကို ချက်ချင်းအသိအမှတ်ပြုပြီး သူ၏
တန်ခိုးနှင့် ယှဉ်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အမိန့်တိုင်းကို နာခံကြသော်လည်း လူတို့၏
သံသယကြောင့် အံ့ဖွယ်အမှုများ မလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်။ မာကုက အဓိကပြဿနာမှာ
သူတို့၏ သံသယနှင့် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းဟု ဆိုသည်။ ထိုအတွက် ယေရှုသည်
“အံ့သြတော့သည်” (ethaumazen) (အပိုဒ်
၆)။ ခရစ်တော်ထဲရှိ ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးကို အတင်းအကြပ် မပေးပေ။
နတ်ဆိုးများ၏ အော်ဟစ်သံထက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ဝိညာဉ်တို့၏ တိုးတိုးလေး အသံကို
ကြားနိုင်သည် (၅:၁–၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အကူအညီတောင်းသော သူများကို
ပျောက်ကင်းစေသည် (၅:၂၁–၄၃)။ သို့သော် မကြိုဆိုသည့်နေရာတွင် မနေပေ။
အခြားရွာများသို့ တရားဟောရန် ရှေ့ဆက်သွားသည်။
The passage contains another window on the intriguing view
of the Messiah as both a weak and strong figure, which we have seen before.
Mark bluntly states that He could not do any powerful miracles there (6:5),
though this is immediately tempered with the comment that He laid His hands on
a few people and healed them. It seems odd that demons immediately recognized
Jesus and were no match for His power, obeying His every command, but in the
face of human unbelief, He was unable to do miracles. Mark tells us the root
problem: their unbelief and lack of faith, at which Jesus ethaumazen—“was amazed” or “marveled” (v. 6). God in Christ will
not impose His saving grace on people. He could hear the whisper of hopeless
souls above the shouts of demons that inhabited them (cf. 5:1–20). He would
heal those who asked for help (5:21–43), but Jesus never stayed where He was
unwelcome. He passed on to other villages to preach.
၆:၇–၈:၂၁ တမန်တော်များကို
စေလွှတ်ခြင်း
ဤအခန်းသည်
တပည့်တော်များ၏ ဓမ္မအမှုတော်အတွက် များစွာမျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် စတင်သော်လည်း
စိတ်ပျက်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သယောင်ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို
စွန့်လွှတ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။
6:7–8:21
Sending Apostles
The section begins with great hope for the disciples’
mission, but it seems to end with disappointment. However, Jesus was not
finished with His disciples.
၆:၇–၃၁။
တမန်တော်များကို စေလွှတ်ခြင်း။ ဤသည်မှာ မာကု၌ တတိယမြောက် ကြားညား ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။
ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို အခြားဇာတ်လမ်းတစ်ခုက ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်ပြီး နှစ်ခုပေါင်းကာ
ပြောင်ပြောင်း နာကျင်ဖွယ် အဓိပ္ပါယ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် (၃:၂၀–၃၅၊ ၅:၂၁–၄၃၊
၁၁:၁၂–၂၅၊ ၁၄:၁–၁၁၊ ၅၃–၇၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤကြားညားဇာတ်လမ်း၌ တပည့်တော်များ၏
အမှုတော်ဇာတ်လမ်းသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကို လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခံရခြင်းဇာတ်လမ်းကို
ဝိုင်းရံထားသည်။ အခန်း ၃ ၌ ယေရှုသည် တမန်တော် ၁၂ ပါးကို ခေါ်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ဤနေရာ၌
သူတို့လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများကို ညွှန်ကြားချက်ပေးကာ စေလွှတ်တော်မူသည်။
ထိုညွှန်ကြားချက်များသည် တမန်တော်အမှုတော်ကို ရိုးရှင်းကြမ်းတမ်းစွာ လုပ်ဆောင်ရန်
တောင်းဆိုထားသည်။ တောင်ဝါးတံကို ယူဆောင်ခွင့်ရှိသော်လည်း အခြားအရာများကို
မယူရ—အိတ်၊ မုန့်၊ ခါးပတ်ထဲ၌ ငွေ မထည့်ရ (၆:၈)။ ဖိနပ်ကို စီးရ၍ အပိုအဝတ်ကို မယူရ
(အပိုဒ် ၉)။ လူများက လက်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ ငြင်းပယ်သည်ဖြစ်စေ မည်သို့ပြုရမည်ကို ယေရှုက
ညွှန်ကြားတော်မူသည်။ လက်ခံပါက ထိုမြို့မှ ထွက်ခွာသည်အထိ တစ်အိမ်တည်းတွင်သာ နေရ။
ငြင်းပယ်သောသူများအတွက် သူတို့၏ ခြေဖဝါးမှ ဖုန်ကို ခါထုတ်ရန် ယေရှုက မှာထားသည်။
ထိုသူများကို ဆန့်ကျင်သော သက်သေခံချက်အဖြစ် ပြုရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၁)။
6:7–31. Sending Out
the Apostles. This is the third sandwich story in Mark, where one story
interrupts another and the two together produce dramatized irony (see 3:20–35;
5:21–43; 11:12–25; 14:1–11, 53–72). In this insertion, the story of the
disciples’ mission surrounds the story of the beheading of John the Baptist. In
chapter 3 Jesus called the twelve apostles, and here He gave them instructions
on what they were to do and then sent them forth. The instructions called for
an austere approach to the apostolic mission. While they could take a staff
with them, they were not to take much else—no bags, bread, or money in their
belts (6:8). They were to wear sandals and not take an extra garment (v. 9). He
told the apostles what to do when people received or rejected them. If
received, they were to stay at the same home until they left. For those who
rejected the disciples, Jesus told them to shake the dust off their feet as a
testimony against those who rejected them (v. 11).
ဤထူးဆန်းသော
အပြုအမူသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ထူးဆန်းပြီး ရိုင်းစိုင်းသလို ထင်ရသော်လည်း
ယုဒဘာသာတွင် သန့်ရှင်းခြင်းဆိုင်ရာ ယုံကြည်ချက်တွင် အမြစ်တွယ်နေသည်။ ဣသရေလပြည်သည်
အခြားနိုင်ငံများထက် သန့်ရှင်းသည်ဟု ယူဆသည်။ တပါးအမျိုးသားနိုင်ငံများကို
ညစ်ညူးသည်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနိုင်ငံများမှ ဣသရေလသို့ ပြန်လာသော
ရဗ္ဗိများသည် ခြေဖဝါးမှ ဖုန်ကို ခါထုတ်တတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည်
သူ၏တပည့်တော်များကို သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်သော နေရာများ၏ ဖုန်ကို ခြေဖဝါးမှ
ခါထုတ်ရန် မှာထားခြင်းသည် ထိုနေရာများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးပြင်ပရှိ
လူများကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ဟု ပြင်းထန်စွာ သတိပေးခြင်းဖြစ်သည်။
This rather unusual action may strike us as both a bit odd
and rather rude. The practice is rooted in the belief about holiness in
Judaism, according to which Israel was holier than any other land. Gentile
lands were deemed defiled, and consequently rabbis coming into Israel from
those lands would wipe the dust from their feet. Thus, Jesus’s instruction to
His disciples to wipe off their feet the dust from places that rejected their
message was a serious warning to those places that they were acting like those
outside the covenant relationship with God.
တပည့်တော်များသည်
“ထွက်သွား၍ လူများအား နောင်တရရန် ဟောပြောကြသည်” (အပိုဒ် ၁၂)၊ နတ်ဆိုးများကို
များစွာ နှင်ထုတ်ကြပြီး၊ ဖျားနာသူများကို ဆီလူးကာ ကုသပေးကြသည် (အပိုဒ် ၁၃)။
ယေရှုသည် သူ၏ညွှန်ကြားချက်များတွင် နောင်တရခြင်းကို မဖော်ပြခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင်
ထိုအရာသည် သူ၏နိုင်ငံတော်သတင်းစကား၏ အကြောင်းအရာဖြစ်ခဲ့သည် (၁:၁၄–၁၅)။ ဆီလူး၍
ကုသခြင်းကိုလည်း မဖော်ပြခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏အမှုတော်တွင် ကုသခြင်းပါဝင်သဖြင့်
တမန်တော်များ၏ အမှုတော်တွင် ထိုအရာကို မြင်ရခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပေ။
The disciples “went out and preached that people should
repent” (v. 12), exorcized many demons, and anointed sick people with oil
before healing them (v. 13). Jesus made no mention of repentance in His
instructions, though it was the subject of His gospel message (1:14–15). And He
did not refer to healing people by anointing them with oil. Nevertheless, His
ministry involved healing, so it was not strange to see this in the apostles’
ministry.
ဤနေရာတွင်
ဇာတ်ကြောင်းသည် အတွင်းဇာတ်လမ်းဖြစ်သော ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကို
လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခံရခြင်းသို့ ပြောင်းသွားသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ယေရှုနှင့်ဆက်စပ်၍
ရှင်ဘုရင် ဟေရုဒ်သည် ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များ လုပ်ဆောင်နေသည်များကို ကြားသိရသည်ဟု
စတင်ဖော်ပြသည် (၆:၁၄)။ ဤရှင်ဘုရင် ဟေရုဒ်သည် ဟေရုဒ်မင်းကြီး၏
သားတော်များတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အမည်အပြည့်အစုံမှာ ဟေရုဒ် အန္တိပတ်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘီစီ
၄ ခုနှစ်မှ ခရစ်နှစ် ၃၉ ခုနှစ်အထိ ဂလီလဲနှင့် ပေရိယ ဒေသကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။
ဟေရုဒ်သည် ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရင်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ပြောဆိုချက်များမှ ဒုတိယလက်ဖြင့်
သိရှိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ဟေရုဒ်က ယေရှုသည် သေပြီးမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသော
ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ထို့နောက်
ယောဟန်လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခံရခြင်းကို အဆင့်နှစ်ဆင့်ဖြင့် ပြန်လည်ဖော်ပြသည် (အပိုဒ်
၁၇–၂၀ နှင့် ၂၁–၂၉)။ ပထမအဆင့်မှာ ယောဟန်အကျဉ်းခံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို
ရှင်းပြခြင်းဖြစ်သည်။ ဟေရုဒိယသည် သူ၏ခင်ပွန်း ဖိလိပ္ပုကို ကွာရှင်းပြီး သူ၏ညီ
ဟေရုဒ်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို လေဝိပညတ်တွင်
တားမြစ်ထားသည် (လေဝိ ၁၈:၁၆၊ ၂၀:၂၁)။ ယောဟန်သည် ဘုရင်ကို ရဲဝံ့စွာ ဆူပူခဲ့သည်။ မာကု
၆:၁၇–၂၀ တွင် ဟေရုဒ်ကို နှစ်မျိုးတစ်ဝက် စိတ်နှလုံးရှိသူအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။
ဟေရုဒိယကြောင့် ယောဟန်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သော်လည်း၊ သူမလိုချင်သည့်အတိုင်း ယောဟန်ကို
သတ်ရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဟေရုဒ်သည် ယောဟန်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး၊ သူသည်
တရားဓမ္မရှိသူ၊ သန့်ရှင်းသူဟု သိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၀)။
The narrative at this point shifts to the inner story, the
beheading of John the Baptist. The story begins with a reference back to Jesus,
noting that King Herod had heard about what Jesus and His disciples were doing
(6:14). This King Herod was one of the many sons of Herod the Great. His full
name was Herod Antipas. He ruled Galilee and Perea from about 4 B.C. until he
was deposed in A.D. 39. Herod’s knowledge of Jesus came secondhand from what
people around the king said (v. 15). Herod thought that Jesus was John the
Baptist risen from the dead (v. 16). This leads to a recounting of the
beheading of John in two steps (vv. 17–20 and 21–29). The first step is the
explanation of why John had been imprisoned. Herodias had divorced her husband,
Philip, and then married his brother Herod. Such a marriage was prohibited by
Levitical law (Lev. 18:16; 20:21). John showed unusual bravery in rebuking the
king. In Mark 6:17–20 Herod is portrayed as possessing quite an ambivalent
character. He arrested John because of Herodias, but she could not carry out
her wish to see John killed because Herod feared John, knowing that he was a dikaion—“righteous” or “just” and holy
man (v. 20).
ဒုတိယအဆင့်မှာ
ယောဟန်လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခံရခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၁–၂၉)။ ဟေရုဒိယ၏ ဆန္ဒပြည့်ဝရန်
အခွင့်အရေးတစ်ခု ရောက်လာသည်ဟု ပြောင်ပြောင်းထန်းထန်း ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၁)။
ဟေရုဒိယ၏ သမီးသည် ဘုရင်နှင့် ဧည့်သည်တို့ ရှေ့တွင် ကခုန်ပြီး လူအားလုံးကို
နှစ်သက်စေခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် ထိုမိန်းကလေးအား သူတောင်းသမျှကို ပေးမည်၊ သူ၏နိုင်ငံ၏
တစ်ဝက်အထိပင် ပေးမည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဤသည်မှာ
ဓမ္မဟောင်းဇာတ်လမ်းများနှင့် ဆင်တူသည်၊ အထူးသဖြင့် ဧသတာ၏ ဇာတ်လမ်း (ဧသတာ ၅:၃၊ ၆၊
၇:၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၁ ဘုရင် ၁၃:၇–၈)။ သို့သော် ဧသတာသည် သူမ၏လူမျိုးကို ကယ်တင်ခဲ့ရာ၊
ဤဇာတ်လမ်းရှိ မိန်းကလေးသည် ခရစ်ဝင်၏ အသက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
The second step of the story is the beheading of John (vv.
21–29). With irony it is stated that an opportunity came for Herodias to
realize her wish (v. 21). Herodias’s daughter danced before the king and his
guests, pleasing them all. The king swore an oath to the girl that he would
give her whatever she asked of him, even up to half of his kingdom (v. 23).
This parallels OT stories, particularly that of Esther (Esth. 5:3, 6; 7:2; cf.
1 Kin. 13:7–8). However, where Esther saved her people, the maiden in our story
brought the Baptist’s death.
မိန်းကလေးသည်
မိခင်ထံသို့ သွား၍ ဘာတောင်းရမည်ကို မေးသည်။ ဤအသေးစိတ်က ဟေရုဒိယသည် ထိုအချိန်အထိ
သူမ၏ အကြံအစည်ကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူမက ယောဟန်ခရစ်ဝင်၏
ဦးခေါင်းကို တောင်းရန် သမီးကို ညွှန်ကြားသည်။ မိန်းကလေးက
ချက်ချင်းပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် ယူဆောင်လာရန် ထပ်တောင်းဆိုသည် (မာကု ၆:၂၅)။
ပန်းကန်ပြားသည် ဘုရင်နှင့် ဧည့်သည်များ စားသောက်နေသော ပွဲလမ်းကို သတိတရစေပြီး၊ ယခု
ခရစ်ဝင်၏ ဦးခေါင်းကို မိန်းကလေးထံ ယူဆောင်လာရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ယောဟန်၏
တပည့်တော်များသည် သူ့ကို လေးစားစွာ သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ကြသည်။
The girl inquired of her mother what she should request.
This detail indicates that Herodias kept her plot to herself before this point
in the story. She instructed her daughter to ask for the head of John the
Baptist. The girl added to the request by saying that she wanted it on a
platter immediately (Mark 6:25). The platter, reminiscent of the banquet the
king and his guests had been eating, was now used to bring the head of the
Baptist to the girl. John’s disciples respectfully buried him.
ဤနေရာတွင်
ဇာတ်ကြောင်းသည် တမန်တော် ၁၂ ပါး၏ အမှုတော်သို့ ပြန်လည်ဆက်သွယ်သည်။ သူတို့သည်
ယေရှုထံ ပြန်လာ၍ သူတို့ပြုခဲ့သမျှနှင့် သွန်သင်ခဲ့သမျှကို တင်လျှောက်ကြသည်။
ထို့နောက် ယေရှု၏ အမိန့်တော်အရ တိတ်ဆိတ်စွာ နားနေရန်အတွက် လူဆိတ်ရာသို့
ထွက်ခွာကြသည်။ ဝိညာဉ်ရေးဆုတ်ခွာခြင်း တစ်မျိုးဖြစ်သည်။
It is at this point that the narrative rejoins the mission
of the twelve apostles. They reported to Jesus what they had done and taught,
and then they departed at Jesus’s command to rest privately in a desolate or
wilderness area—in a sense a spiritual retreat.
တမန်တော်များနှင့်
ယောဟန်ခရစ်ဝင်တို့၏ အပြိုင်ဇာတ်ကောင်များသည် ဆန့်ကျင်ဘက် လုပ်ဆောင်ချက်များတွင်
ပါဝင်နေသည်။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို စေလွှတ်တော်မူသော်လည်း၊ ယောဟန်မူကား
အကျဉ်းခံရပြီး လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခံရသည်။ တပည့်တော်များသည် ဟောပြောရန်
ထွက်သွားကြသော်လည်း၊ ခရစ်ဝင်၏ အသံမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အခန်း ၁ တွင်
သိရှိသည့်အတိုင်း ယောဟန်ခရစ်ဝင်သည် ယေရှု၏ ရှေ့တော်ပြေးဖြစ်သည်။ အခန်း ၆ တွင်မူ
သူသည် ယေရှု့ရှေ့တွင် အသေခံရန် သွားခဲ့သည်။
The parallel characters of the apostles and John the Baptist
are involved in opposite actions. Jesus sent out the disciples, while John was
imprisoned and beheaded. The disciples went forth to preach and proclaim, while
the Baptist’s voice was silenced. John the Baptist, we know from chapter 1, was
the forerunner of Jesus. Here in chapter 6, he went before Jesus to death.
၆:၃၂–၄၄။
လူငါးထောင်ကို ကျွေးမွေးခြင်း။ ယေရှုခေါ်တော်မူသော ဝိညာဉ်ရေးဆုတ်ခွာခြင်းကို
လူများက လိုက်လာခြင်းကြောင့် နှောင့်ယှက်ခံရသည် (နေရာနှင့်ပတ်သက်၍ လုကာ ၉:၁၀–၁၇ ၏
မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ မာကုက တောလည်း ၂၇:၁၇ မှ ကိုးကားပြီး၊ လူများသည်
သိုးထိမ်းမရှိသော သိုးများနှင့်တူသည်ဟု ယေရှုသည် သူတို့ကို သွန်သင်ရန်
အချိန်ယူတော်မူသည်ဟု ဖော်ပြသည် (မာကု ၆:၃၄)။ တောလည်း ၂၇ တွင် မောရှေသည်
သေတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ဣသရေလအတွက် ခေါင်းဆောင်တစ်ပါး ခန့်အပ်ပေးရန် ဘုရားသခင်ကို
တောင်းပန်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယောရှုကို ခန့်အပ်တော်မူသည်။ ယောရှု၏ ဟေဗြဲအမည်မှာ
ယေဟိုရှုအ် ဖြစ်ပြီး ဂရိဘာသာသို့ ယေရှု (Iēsous) ဟု ဘာသာပြန်သည်။
6:32–44. Feeding Five
Thousand. The spiritual retreat that Jesus called for was interrupted by
people who followed Him (for more on the location, see commentary on Luke
9:10–17). Mark quotes from Numbers 27:17, explaining Jesus took time to teach
the people because they were like sheep without a shepherd (Mark 6:34). In
Numbers 27, Moses asked God to appoint a leader for Israel since he was about
to die. God appointed Joshua, whose name in Hebrew is yehoshuaʿ, translated into Greek as Iēsous, “Jesus.”
နေ့လယ်ခါနီးတွင်
လူများစွာကို မည်သို့ကျွေးမွေးမည်နည်းဟု မေးခွန်းထွက်ပေါ်လာသည်။ တပည့်တော်များက
လူများကို စေလွှတ်ရန် ယေရှုကို တောင်းပန်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုက သူတို့၏
အကူအညီမဲ့မှုကို ထင်ရှားစေရန်နှင့် သူ၏ အံ့ဖွယ်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို ပြသရန်
လူများကို ကိုယ်တိုင်ကျွေးမွေးရန် မှာထားတော်မူသည်။
As the day was closing, the question arose as to how the
large group of people would eat. The disciples asked Jesus to send the people
away, but Jesus—perhaps to underscore their helplessness before the problem and
to set up His miraculous intervention—told them to provide the people with food
themselves.
လူအားလုံးကို
ကျွေးမွေးရန် မုန့်အတွက် ဒေနာရိ ၂၀၀ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ ဒေနာရိသည် သာမန်အလုပ်သမား၏
နေ့စဉ်လုပ်ခ ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၀:၁–၁၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုပမာဏသည် လစဉ်လုပ်ခ
ရှစ်လခန့်နှင့် ညီမျှပြီး များပြားလှသည်။
To feed everyone would require at least two hundred denarii
worth of bread. The denarius was the daily wage of a common laborer (cf. Matt.
20:1–16). This amount would therefore represent close to eight month’s wages, a
fairly large value.
တပည့်တော်များက
မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးကလေး နှစ်ကောင်ကို တွေ့ပြီးနောက်၊ ယေရှုသည် လူများကို
စိမ်းလန်းသော မြက်ပင်ပေါ်တွင် အုပ်စုလိုက် ထိုင်စေတော်မူသည် (မာကု ၆:၃၈–၃၉)။
နေရာသည် တောဖြစ်ပြီး မြက်စိမ်းနေသောကြောင့် နွေဦးရာသီဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။
အကြောင်းမှာ ယုဒယာနွေရာသီသည် ခြောက်သွေ့ပူအိုက်သည်။
After the disciples came up with five loaves and two small
fish, Jesus commanded the large group of people to sit down on the green grass
in groups (Mark 6:38–39). Since the location was a desert area and the grass
was green, it is possible to surmise that this was during the springtime, since
summers in Judea are dry and hot.
ဤဇာတ်လမ်းသည် ယေရှုက
အံ့ဖွယ်အမှုကို မည်သို့ပြုသည်ကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ အဆင့်ခြောက်ဆင့်ရှိသည်။
မုန့်များကို ယူတော်မူသည်၊ ကောင်းကင်သို့ မျှော်ကြည့်တော်မူသည်၊
ကောင်းကြီးပေးတော်မူသည်၊ ဖဲ့တော်မူသည်၊ တပည့်တော်များကို ပေးတော်မူသည်၊
တပည့်တော်များက လူများရှေ့တွင် ချထားကြသည်။ ကောင်းကင်နှင့် တမန်တော်များအားဖြင့်
ကောင်းကြီးခံစားခွင့်ကို ဝေမျှရန် တမန်တော်များကို အေးဂျင်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းကို
အလေးပေးသည်။ အမှုတော်၏ လှပသော ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။
The story stresses the way in which Jesus performed the
miracle. There are six steps: He took
the loaves, looked up to heaven, blessed the food, broke it, gave it to the
disciples, who set the food before
the people. The emphasis is on the deliberate linkage with heaven in blessing
and the disciples as agents to share the blessing. It is a beautiful picture of
ministry.
၆:၄၅–၅၆။
ရေပေါ်လမ်းတော်မူခြင်း။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို စေလွှတ်တော်မူပြီး
လူများကို ဖယ်ရှားတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၅၊ နေရာနှင့်ပတ်သက်၍ ယောဟန် ၆:၁၆–၂၁
မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က ဤဖြစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပုံသည် မာကု၌
ပါဝင်နေသော အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းပြသည်။ လူများသည် ယေရှုကို ဘုရင်အဖြစ်
ခန့်အပ်လိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ လူကြိုက်ခံယူဆချက်အရ မယ်ရှိယသည် ဣသရေလကို
ရန်သူများထံမှ လွတ်မြောက်စေမည်ဟု ယူဆသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
6:45–56. Walking on
the Sea. But then Jesus sent the disciples away while He dismissed the
crowd (v. 45; for more on the location, see commentary on John 6:16–21). The
Gospel of John’s report of this same incident helps explain what is implicit in
Mark. The people wanted to make Jesus king because the popular perspective was
that the Messiah would set Israel free from her enemies.
ရလဒ်အနေဖြင့်
တပည့်တော်များသည် မုန်တိုင်းထဲတွင် ကန်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားကြသည်။ မာကုက
ယေရှုသည် ညဉ့် စောင့်တန်း စတုတ္ထချိန်၌ (နံနက် ၃ နာရီမှ ၆ နာရီအတွင်း)
ရေပေါ်လမ်းတော်မူပြီး သူတို့ကို ကျော်ဖြတ်သွားရန် ရည်ရွယ်တော်မူသည်ဟု ရှင်းပြသည်
(မာကု ၆:၄၈)။ ကျော်ဖြတ်သွားခြင်းဆိုင်ရာ ရည်ညွှန်းချက်သည် ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆ ကို
ထင်ဟပ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေ့မှ ကျော်ဖြတ်သွားပြီး သူ့အား ဘုန်းအသရေကို
ပြသခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ ယေရှုသည် ရေပေါ်လမ်းတော်မူပြီး တပည့်တော်များကို
ကျော်ဖြတ်သွားရန် ရည်ရွယ်တော်မူသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းပိုဒ်များတွင် ဘုရားသခင်သည်
ပင်လယ်ပေါ်လမ်းတော်မူသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ယောဘ ၉:၈၊ ဆာလံ ၇၇:၁၉၊ ဟေရှာယ ၄၃:၁၆)။
The result was that the disciples ended up alone on the lake
during a storm. Mark then explains how Jesus came to them at the fourth watch
of the night—shortly before dawn—walking on the sea and intending to pass by
them (Mark 6:48). The fourth watch would be between the hours of about 3 and 6
a.m. The reference to passing by echoes Exodus 34:6, where God passed by Moses,
showing him His glory. Just so, Jesus intended to pass by the disciples as He
miraculously walked on the water, much as God is depicted walking on the sea in
OT passages (Job 9:8; Ps. 77:19; Is. 43:16).
တပည့်တော်များက
ယေရှုကို သရဲဟု ထင်မှတ်ပြီး ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ယေရှုက “ငါပင်ဖြစ်၏၊ မကြောက်ကြနှင့်”
ဟု အားပေးတော်မူသည် (မာကု ၆:၅၀)။ ဂရိဘာသာတွင် “ငါပင်ဖြစ်၏” ဟူသော စကားသည် egō
eimi ဖြစ်ပြီး စတ်တင်
“ငါခမည်တော်” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ နာမတော် ယေဟောဝါ
(ရှိတော်မူသောသခင်၊ ဟေဗြဲ “ဖြစ်ခြင်း” နှင့်ဆိုင်သော ကြိယာ hayah မှဆင်းသက်လာ) ကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည်
ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ရေပေါ်လမ်းတော်မူပြီး မောရှေ့မှ ဘုရားသခင်
ကျော်ဖြတ်သွားသည်နှင့်အလား၊ တပည့်တော်များကို ကျော်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်တော်မူသည်။
The disciples thought that Jesus was a ghost, and they were
afraid. Jesus encouraged His disciples by saying, “It is I” (Mark 6:50). The
phrase “It is I” in Greek, egō eimi,
literally means “I am,” though “It is I” is also a typical translation. The OT
name of God, Yahweh (the
self-existent One, linked to the Hebrew verb “to be,” hayah) is probably in view here with the sense of I AM (cf. Ex.
3:14). Jesus was walking on water like God, and He intended to pass the
disciples by like God passed in front of Moses.
ယေရှုရေပေါ်လမ်းတော်မူခြင်းသည်
ဘုရားသခင်ပေါ်ထွန်းခြင်း (theophany) ဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းတွင် ဘုရားပေါ်ထွန်းခြင်းသည်
လက္ခဏာငါးပါးရှိသည်။ ဘုန်းတန်ခိုးတော်၊ လူသားတို့၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊
“မကြောက်နှင့်” ဟူသော စကား၊ ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း၊ လူသားတို့၏ တုံ့ပြန်မှု။
ဤဇာတ်လမ်းတွင် ထိုလက္ခဏာအားလုံးကို တွေ့ရသည်။ ယေရှုရေပေါ်လမ်းတော်မူခြင်းသည်
ဘုန်းတန်ခိုး (အံ့ဖွယ်အမှု) ဖြစ်သည်၊ တပည့်တော်များက သရဲဟု ထင်မှတ်ကြသည်၊
သူတို့အား “မကြောက်ကြနှင့်” ဟု မိန့်တော်မူသည်၊ “ငါခမည်တော်” ဟု
ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူသည်၊ တပည့်တော်များ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ စိတ်ပျက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။
အကြောင်းမှာ မုန့်များနှင့်ပတ်သက်၍ နားမလည်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသည်
မာကျောနေသောကြောင့်ဖြစ်သည် (မာကု ၆:၅၂)။
Jesus walking on the water is a theophany (an appearance of
God). In the Bible a theophany typically has five characteristics: the divine
glory, human fear, the words “do not fear,” a revelation, and human response.
We see all of these characteristics in this story. Jesus walking on the water
was the glory (the miracle), the disciples thought He was a ghost, He said “do
not fear,” He revealed Himself as “I AM,” and the disciples’ response was
disappointing because “they had not understood about the loaves” because their
hearts were hardened (Mark 6:52).
မာကု ၆:၅၃–၅၆ တွင်
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် ဖျားနာသူများကို ယေရှုထံ ယူဆောင်လာပြီး ကုသပေးကြသည်ဟု
ဖော်ပြသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ယေရှုထံ ကူညီပေးရန် လာသူတိုင်း
ကူညီခြင်းခံရသည်ဟု စိတ်ဝင်စားဖွယ် အချက်တစ်ခုရှိသည်။ ဤသည်မှာ ယနေ့ခေတ် ကယ်တင်ရှင်၏
ကရုဏာတော်အပေါ် ကြီးစွာသော မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးသည်။
Mark 6:53–56 tells of how people from all around brought
their sick to Jesus for healing. It is an interesting fact throughout all four
Gospels that anyone who came to Jesus for help received it. This speaks to us
about great hope in our Savior’s mercy today.
မာကု ၅ နှင့် ၆ ကို
ပြန်ကြည့်သောအခါ ထင်ရှားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ
ယေရှု—တန်ခိုးရှင် ကုသသူ၊ တပည့်တော်များကို ဟောပြောရန် စေလွှတ်သူ၊ မုန့်ကို
များပြားစေတော်မူသော မယ်ရှိယ၊ ရေပေါ်လမ်းတော်မူသော ငါခမည်တော် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယတစ်ခုမှာ တပည့်တော်များသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ ထိရောက်မှုကို နားမလည် (၅:၃၁)၊
မုန့်များကို များပြားစေနိုင်သည်ကို မသိ (၆:၃၇၊ ၅၂)၊ ရေပေါ်လမ်းတော်မူသည်ကို
မြင်သောအခါ သရဲဟု ထင်မှတ်ကြ (အပိုဒ် ၄၉) သော အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော
နောက်လိုက်များဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များကြား အကွာအဝေး ကြီးထွားလာသယောင်
ထင်ရနိုင်သော်လည်း၊ ထိုခံစားချက်သည် သူတို့ကို အောင်မြင်သော အမှုတော်များတွင်
စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း (အပိုဒ် ၇–၁၃၊ ၃၀–၃၁) နှင့် သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ
စွန့်ပစ်ခြင်းမရှိခဲ့ခြင်းကို လွဲချော်စေမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လူသားဆန်လွန်းသော
တုံ့ပြန်မှုများသည် ယေရှု၏ ဘုရားသခင်ဆန်သော အမှုတော်ကို ပို၍ ထင်ရှားစေသည်။
As we look back to Mark 5 and 6, we detect two rather
striking portrayals. First is the picture of Jesus—the powerful Healer, the One
who sent the disciples to preach, the Messiah providing food, and the great I
AM walking on the water. Just as striking is the picture of the disciples as
somewhat bumbling followers who did not understand the touch of faith (5:31),
did not realize that Jesus could multiply loaves (6:37, 52), and thought He was
a ghost when they saw Him walking on water (v. 49). One could be tempted to see
a growing distance developing between Jesus and His disciples, but that
perception would miss the fact that He sent them out on missions on which they
were successful (vv. 7–13, 30–31), and He never gave up on them. Their
all-too-human reactions serve all the more to illustrate the divine nature of
Jesus’s ministry.
အခန်းကြီး - ၇
၇:၁–၂၃။ ညစ်ညမ်းသော
လက်နှင့် အစာစားခြင်း။ ညစ်ညမ်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းခြင်းဆိုင်ရာ ဤဇာတ်လမ်းတွင်
ယေရုရှလင်မှ ဖာရိရှဲများနှင့် ကျမ်းတတ်ဆရာများသည် ယေရှု၏ တပည့်တော်များ၏
အပြုအမူကြောင့် ယေရှုကို စစ်ကြောမေးမြန်းကြသည်။ ထိုခေါင်းဆောင်များက ယေရှု၏
တပည့်အချို့သည် လက်မဆေးဘဲ မုန့်စားနေသည်ကို သတိပြုမိသည် (အပိုဒ် ၂)။ ဤသည်မှာ
ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ မာကုက ယုဒဓလေ့အရ အစဉ်အလာအတိုင်း လက်ဆေးခြင်းကို ရှင်းပြထားပြီး၊
ထိုသို့ဆေးခြင်းသည် လူကြီးများ၏ အစဉ်အလာအပေါ် အခြေခံသည်ဟု ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၃–၄)။
“ညစ်ညမ်းသည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးမှာ koinos ဖြစ်ပြီး စတ်တင် “သာမန်၊ ပုံမှန်” ဟု
အဓိပ္ပါယ်ရသည်။ “သာမန်” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသော စကားလုံးသည် အဘယ်ကြောင့် “ညစ်ညမ်းသည်”
ဟုလည်း အဓိပ္ပါယ်ရသနည်း။ အကြောင်းမှာ သန့်ရှင်းသောအရာများကို ခွဲခြားထားပြီး
သာမန်သုံးစွဲရန် မဟုတ်ဟူသော အယူအဆတွင် အမြစ်တွယ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤစည်းမျဉ်းများကို
မလိုက်နာသူများကို ညစ်ညမ်းပြီး မသန့်ရှင်းသူဟု ယူဆပြီး၊ သူတို့နှင့်
ထိတွေ့ခြင်းသည် ညစ်ညမ်းမှုကို ကူးစက်စေနိုင်သည်။
7:1–23. Unclean Hands
and Food. In this story of clean and unclean, Pharisees and scribes from
Jerusalem confronted Jesus over the actions of His disciples. These leaders
noticed that some of Jesus’s disciples ate bread with defiled or unwashed hands
(v. 2). What does this mean? Mark explains the Jewish custom of ceremonial
washing in a long aside, noting that such washing is based on the tradition of
the elders (vv. 3–4). The term translated “defiled” is koinos, which literally means “common, ordinary.” We may wonder why
a term meaning “common” would also mean “defiled.” The idea is rooted in the
concept that holy things are set apart, not for common use. People who did not
keep these rules were considered defiled and unholy, and contact with them
could transmit defilement.
ဖာရိရှဲများက
လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ပါးသည် ဤစည်းမျဉ်းများကို တပည့်တော်များအား လိုက်နာရန်
ညွှန်ကြားမည်ဟု မျှော်လင့်သောကြောင့်၊ အဘယ်ကြောင့် သူ၏ တပည့်တော်များသည်
လူကြီးများ၏ အစဉ်အလာကို မလိုက်နာဘဲ လက်မဆေးဘဲ စားသောက်နေသနည်းဟု မေးမြန်းကြသည်
(အပိုဒ် ၅)။ ဖာရိရှဲများသည် မာကုက ဖော်ပြပြီးသား ဝေါဟာရကို အသုံးပြုသည်။
“လူကြီးများ၏ အစဉ်အလာ”။ ဤသည်မှာ အငြင်းပွားမှု၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်လာမည်။ ယေရှုသည်
တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ဖာရိရှဲများ၏ စည်းမျဉ်းများကို ပရောဖက်ကျမ်းများနှင့် မောရှေ
ပညတ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသည်။ ဟေရှာယ ၂၉:၁၃ မှ ကိုးကားပြီး၊ လူသားအစဉ်အလာများသည်
ဘုရားသခင်ကို လျစ်လျူရှုသော အချည်းနှီးသော ဝတ်ပြုမှုအပေါ် အခြေခံသည်ဟု ဖော်ပြသည်။
နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသော်လည်း နှလုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့်
ဝေးကွာနေသည်။ ယေရှုသည် အစဉ်အလာနှင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကြား
ဆက်ဆံရေးနှင့်ပတ်သက်သော ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော မေးခွန်းကို ဖြေဆိုတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။
ဟေရှာယ၏ မူလအကြောင်းအရာတွင် ပရောဖက်သည် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကို ပြင်ပမှန်ကန်သော
ဘာသာရေးအလေ့အကျင့်ရှိသော်လည်း အတွင်းစိတ်သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့်
ဝေးကွာနေသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ထိုအချက်ကို အခြေခံ၍ လူသားအစဉ်အလာနှင့်
ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကြား ကွဲပြားခြင်းကို ရှင်းပြပြီး၊ အတွင်းစိတ်နှင့်
ပြင်ပဘာသာရေး ကွဲပြားခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းပြတော်မူသည်။
Evidently the Pharisees expected that any teacher worthy of
respect would instruct his disciples to abide by these rules, so they asked Him
why his disciples were not abiding by the tradition of the elders and were
eating with unwashed hands (v. 5). The Pharisees used the same terminology that
Mark has already noted, “the tradition of the elders.” This is what will become
the center of the controversy. Jesus did not directly respond but rather set
the Pharisees’ rules in contrast with the prophetic Scriptures and the law of
Moses. He quoted from Isaiah 29:13, which refers to human traditions based on
vain worship, in which the lips speak of honor for God but the heart is
estranged from Him. Jesus was responding to the broader question of the
relationship between tradition and the word of God. In the original context of
Isaiah, the prophet was accusing the religious leaders of his day of having an
outward correctness of religious practice but an inner experience that stood
far apart from the will of God. Jesus built on this by describing the
distinction between human traditions and the commands of God, and then He
explained the meaning of inner versus outer religion.
ယေရှုသည်
ဗဟိုပြဿနာကို တိကျစွာ ညွှန်ပြတော်မူသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို
စွန့်ပစ်၍ လူသားအစဉ်အလာကို လိုက်နာခဲ့ကြသည် (မာကု ၇:၈)။ ကောဘန် ဥပမာတွင် (အပိုဒ်
၁၁၊ “ကောဘန်” ဆိုသည်မှာ “ပူဇော်သက္ကာ၊ လက်ဆောင်” ဟု အဓိပ္ပါယ်ရသည်) ယေရှုက
ခေါင်းဆောင်များသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို မည်သို့ ပယ်ရှားခဲ့သည်ကို
ရှင်းပြတော်မူသည်။ ပဉ္စမပညတ်တော်က သားသမီးများအား မိဘကို ရိုသေရန် တောင်းဆိုသည်။
သို့သော် ကောသ်ဘန်စည်းမျဉ်းက ငွေကြေးကို ဗိမာန်တော်သို့ ဆက်ကပ်အပ်နှံပြီး မိဘကို
ကူညီရန် ငြင်းပယ်ခွင့်ပေးသည်။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော့ကို ထောက်ပံ့ခြင်းကို ဆန့်ကျင်သူ
မဟုတ် (မာကု ၁၂:၄၁–၄၄ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဘာသာရေးအတု အကာအကွယ်ဖြင့်
တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခြင်းကို ဖုံးကွယ်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်တော်မူသည်။ သူသည် မောရှေ
ပညတ်တော်ကို ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၏ အစဉ်အလာဖြင့် ပယ်ရှားခဲ့သည်ကို
ကာကွယ်တော်မူခဲ့သည်။
Jesus pinpointed the central problem. They had departed from
God’s commands in favor of human traditions (Mark 7:8). In the illustration of
Corban that Jesus provided (v. 11; “Corban” means “offering, gift”), the Lord
explained how the leaders had set aside God’s command. The fifth commandment
calls on children to honor their parents, but the rule of Corban allowed people
to dedicate an offering to the temple and avoid using the funds to help their
parents. Jesus was not opposed to supporting the temple (cf. Mark 12:41–44),
but He did oppose hiding selfishness under a garb of piety. He defended the law
of Moses against the religious leaders, who had set it aside by their
traditions.
ယေရှုသည် လူအများကို
ခေါ်၍ နက်နဲသောစကားတစ်ခွန်းကို ဟောကြားတော်မူသည်မှာ၊ လူပြင်ပမှ ဝင်လာသောအရာသည်
လူကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်သည်မဟုတ်၊ လူထဲမှ ထွက်လာသောအရာများသာလျှင် လူကို
ညစ်ညမ်းစေသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (၇:၁၅)။ ဤကျမ်းချက်၌ “ညစ်ညမ်းစေ” ဟူသော ကြိယာ (koinoō)
သည် ဗျည်းပုဒ်
“သာမန်” (koinos, အခန်း
၂-၅) နှင့် ဆက်စပ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့က လက်ကို သာမန် သို့မဟုတ် ညစ်ညမ်းသည်ဟု
ဆိုသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ယေရှုက လူတစ်ကိုယ်လုံးကို ညစ်ညမ်းစေခြင်း သို့မဟုတ်
သာမန်ဖြစ်စေခြင်းအကြောင်း ဟောတော်မူ၏။ အပြင်မှ ဝင်လာသောအရာများသည်
ညစ်ညမ်းစေခြင်းမဟုတ်၊ အတွင်းမှ ထွက်လာသောအရာများသာ ညစ်ညမ်းစေသည်။
Jesus summoned the crowd and presented an enigmatic
statement: Nothing entering people from the outside can defile them, but rather
the things coming out from them are the things that defile them (7:15). The
verb for “defile” in this verse (koinoō)
is related to the adjective “common” (koinos,
vv. 2–5). Rather than talking about the hands being common or defiled as the
Pharisees did, Jesus talked about the whole person being defiled or made
common. It is not outside things that defile but inner ones.
တပည့်တော်များနှင့်
တစ်ယောက်တည်း ရှိတော်မူသောအခါ၊ ဤဉာဏ်ကြီးရယ်ကို (parabolē, အခန်း ၁၇) မေးကြသည်။ ယေရှုက သူတို့
နားမလည်ခြင်းကို ဆူပူတော်မူ၏။ ထို့နောက် ညစ်ညမ်းခြင်းနှင့်စပ်သော ခန္ဓာဗေဒဆိုင်ရာ
သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ဟောတော်မူ၏။ အစားအစာများသည် အပြင်မှ ဝင်၍ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်၍
နောက်ဆုံး အိမ်သာထဲသို့ ထွက်သွားသည်။ သို့သော် မကောင်းသော စရိုက်များမှာ
နှလုံးထဲမှ ထွက်၍ အပြင်တွင် အပြစ်ပြုကျင့်ခြင်းအဖြစ် ထင်ရှားသည်။ အပြင်မှ ဝင်၍
လူထဲသို့ ရောက်သောအရာသည် ညစ်ညမ်းစေခြင်းမဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအရာသည် လူထဲတွင်
အမြဲနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဖြတ်သွားခြင်းသာဖြစ်သည် (အခန်း ၁၈-၁၉)။ ယေရှုသည်
ညစ်ညမ်းခြင်းကို အဆင့်သစ်သို့ ပို့ဆောင်တော်မူ၏။ အပြင်မှ ညစ်ညမ်းစေနိုင်သော
အကြောင်းများသည် နှလုံးကို မှောင်မိုက်စေပြီး ညစ်ညမ်းစေသော အတွင်းမှ
ဒုစရိုက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်နည်းပါးသည်။
When He was alone with His disciples, they asked Him about
the parable (parabolē, v. 17). Jesus
reprimanded them for their lack of understanding. Then He proceeded with a sort
of anatomy lesson about defilement. Foods come from outside and enter the
stomach and then go out into the latrine, passing through the person. But evil
character traits proceed from the heart and reveal themselves in external
sinful behaviors. What comes from outside and goes into the person does not
defile because it simply passes through, it does not reside inside the person
(vv. 18–19). Jesus takes the issue of defilement to a new level. External
sources of contamination pale in comparison with internal vices that darken and
defile the heart.
|
မကောင်းသော
အစားအစာများ (မာကု ၇:၁–၂၃) လူများစွာက မာကု ၇
တွင် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် သန့်ရှင်းသော နှင့်
မသန့်ရှင်းသော အစားအစာဆိုင်ရာ ပညတ်များကို ပယ်ရှားလိုက်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော်
ဤသို့ လုံးဝမဟုတ်ချေ။ Unclean Foods in Mark 7:1–23 |
|
Many consider that what Jesus says in Mark 7 abolishes the
OT requirements of clean and unclean foods. But this is hardly the case.
၁. မသန့်ရှင်းသော
အစားအစာဆိုင်ရာ ပညတ်များ။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဤအစားအစာများကို ဖော်ပြထားသော
အဓိကကျမ်းချက်များမှာ ဝတ်ပုံ ၁၁ နှင့် တရားဟောရာ ၁၄:၃–၂၁ ဖြစ်သည်။
ဤကျမ်းချက်များတွင် တိရစ္ဆာန်အချို့နှင့် သတ္တဝါများကို “စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်”
(ဟေဗြဲစကား shaqats မှ
ဆင်းသက်လာ၍ “စက်ဆုပ်ရွံရှာ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) သို့မဟုတ် “မသန့်ရှင်း” (ဟေဗြဲ tame‘
မှ ဆင်းသက်လာ၍
“ထုံးတမ်းအရ မသန့်ရှင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) ဟု ခေါ်သည်။ စားသုံးခွင့်ရှိသော
အစားအစာနှင့် မရှိသော အစားအစာ၊ ခွင့်ပြုထားသော အစားအစာများကို မည်သို့
ပြင်ဆင်ရမည်ကို ဖော်ပြထားသော ပညတ်များကို kashrut ဟု ခေါ်သည်။ ဤစကားသည် “သင့်လျော်၊
မှန်ကန်၊ စံချိန်နှင့်ပြည့်စုံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့အား
စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းသော သတ္တဝါများ၏ အလောင်းကို မစားရ၊
မထိရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ ယဉ်ကျေးမှုများစွာတွင် အသုံးအများဆုံးမှာ ဝက်ဖြစ်ပြီး
ယနေ့တိုင် ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်။ အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များက
ဝက်အရိုးများ မတွေ့ရခြင်းကို ထိုနေရာသည် ဣသရေလနေရာဖြစ်ကြောင်း အဓိက
အချက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုကြသော်လည်း၊ ဤအချက်သည် အမြဲတမ်း ယုံကြည်လောက်သော
အရိပ်အမြွက်မဟုတ်ချေ။ 1. Laws of Unclean
Foods. The key passages in the OT that describe these foods are Leviticus
11 and Deuteronomy 14:3–21. In these passages, certain animals and creatures
are called “abominable/abomination” (from the Hebrew verb shaqats, which means “to detest,”
“make oneself detestable”; the noun form is sheqets, “detestation,” “detestable thing”) or “unclean” (from
the Hebrew tame‘, which means
“ceremonially unclean”). The laws that describe what is permissible to eat
(and what is not) and how permissible foods are to be prepared are known as kashrut, a term that means “fit,
proper, correct.” Israelites were instructed that they must not eat or even
touch the carcasses of the abominable/unclean creatures. The most common of
these creatures used in many cultures was, and still is, the pig. In fact, archeologists
in the Middle East use the absence of pig bones as one of the key indicators
that an excavation site is Israelite, although disappointingly, this is not
always a trustworthy clue.
၂.
အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ မှတ်ချက်များ။ မာကု ၇:၁–၂၃ တစ်ခုလုံးအကြောင်းအရာတွင်
ယေရှုသည် ဤအစားအစာပညတ်များကို ပယ်ရှားသည်ဟု သွန်သင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရန်
ထူးဆန်းလှသည်။ အကြောင်းမှာ ၇:၁–၁၃ တွင် ယေရှုသည် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၏
ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ဆန့်ကျင်၍ မောရှဲပညတ်ကို ကာကွယ်သူဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်
ရုတ်တရက် ပင်တေကုတ္တရား၏ kashrut အစားအစာပညတ်များကို
ပယ်ရှားရန် ပြောင်းလဲသွားခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်ဖြစ်လိမ့်မည်။
ထို့ပြင် မာကု ၇ တွင် ယေရှုသည် ဂျူးလူမျိုးများအား ဂျူးစားသောက်ပုံအကြောင်း
ဟောတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ အစားအစာများသည် မသန့်ရှင်းသည်ဟု တစ်ခုမျှ
မရှိခဲ့ချေ။ 2. Contextual
Comments. In the context of the entire passage, Mark 7:1–23, it seems
rather odd that Jesus would teach the abolition of these food laws. The
reason is that in 7:1–13 He was the defender of the law of Moses against the
traditions of the religious authorities. It would be a most unusual move,
then, if He suddenly shifted to abolishing the kashrut food laws of the Pentateuch. Furthermore, in Mark 7 Jesus
was talking to Jews about Jewish eating practices. None of the food there
would have been unclean.
၃.
အစားအစာအားလုံးကို သန့်ရှင်းစေတော်မူ၏။ သို့သော် ဤအချက်များ မှန်ကန်ပါလျှင်ပင်
အခန်း ၁၉ နောက်ဆုံးတွင် “အစားအစာအားလုံး သန့်ရှင်း၏” ဟူသော စကားကို
ရှင်းပြရဦးမည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန်ကျမ်းများအများစုတွင် ဂရိစာသားကို
နားလည်လွယ်စေရန် စကားလုံးအနည်းငယ် ထည့်ထားသည်။ ဂရိစာသားအတိုင်း စာသားလျှင်
“အစားအစာအားလုံးကို သန့်ရှင်းစေ၍” ဟူ၍သာ ရှိသည်။ ဘာသာပြန်အများစုတွင် ဤစကားကို
ဧဝံဂေလိဆရာက ယေရှု၏ ညစ်ညမ်းခြင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာဗေဒသင်ခန်းစာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို
ရှင်းပြသည့် ဘေးမှမှတ်ချက်အဖြစ် ယူသည်။ ဤနားလည်ပုံအရ မာကုက ကျွန်ုပ်တို့နားတွင်
တိုးတိုးလေး ပြောသည်မှာ “အစားအစာအားလုံး သန့်ရှင်း၏။ ယေရှုသည် kashrut ပညတ်များကို
ပယ်ရှားလိုက်ပြီ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
3. He Purified All
Foods. But if these assertions are true, we still must explain the ending
of v. 19 about all foods being clean. The sentence or phrase in most English
translations adds a few words to the Greek text to make sense of the rather
brief statement in Mark, which literally reads, “cleansing all foods.” In
most translations the words are taken as an aside by the Evangelist about the
meaning of Jesus’s anatomy lesson on defilement. In this understanding, Mark
whispers in our ear, “All foods are clean. Jesus did away with the laws of kashrut.” ၇:၁–၂၃ ၏
အကြောင်းအရာအရ ဤအဆုံးစကားကို ထိုနည်းဖြင့် နားလည်ခြင်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။
ယေရှုသည် မောရှဲပညတ်ကို ကာကွယ်တော်မူပြီး ဂျူးအကြောင်းအရာတွင် ဟောတော်မူခြင်းကို
ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဓမ္မဟောင်းအရ မသန့်ရှင်းသောအရာကို
ထိမိ၍ သန့်ရှင်းသောအရာကို ထိခြင်းဖြင့် ညစ်ညမ်းမှု ကူးစက်နိုင်သည်။ မာကု ၇ ၏
အကြောင်းအရာတွင် ယေရှုသည် ကျမ်းစာပညတ်ထက် ကျော်လွန်သော “မသန့်ရှင်း” ဆိုင်ရာ
ဓလေ့များကို တိုက်ခိုက်တော်မူ၏။ လက်မဆေးဘဲ စားသော အစားအစာသည် ထုံးတမ်းအရ
မသန့်ရှင်းသည်မဟုတ်၊ သန့်ရှင်းသည်ပင် ဖြစ်သည်။ We have already seen how this sense of the ending of v. 19
is questionable based on the context of 7:1–23, with Jesus defending the
Mosaic law and the fact that Jesus was speaking in a Jewish context. To this
we should add that according to the OT, defilement can be transmitted to
“clean” objects by a variety of actions, including touching that which is
unclean and then touching a clean object. In the context of Mark 7, Jesus
attacked traditions dealing with “uncleanness” that go beyond the biblical
law. Food eaten with unwashed hands was not ritually impure; it was clean. အခြားစကားဖြင့်
ယေရှုသည် အစားအစာသည် လူကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်သည်မဟုတ်ဟု ကြေညာတော်မူသောအခါ၊
ဖာရိရှဲတို့နှင့် ငြင်းခုန်ရာ၌ သန့်ရှင်းသော အစားအစာကိုသာ စားသုံးသည့် သူတို့၏
အကြောင်းအရာတွင် ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာထက် ကျော်လွန်သော လိုအပ်ချက်များကို သူတို့
ထပ်မံချဲ့ထွင်ခြင်းကို ပယ်ချတော်မူပြီး၊ လူတို့၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းကို ဆန့်ကျင်၍
ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ကို ထောက်ခံတော်မူ၏။ မသန့်ရှင်းသော အစားအစာဆိုင်ရာ
ကျမ်းစာသွန်သင်ချက်ကို မဖယ်ရှားခဲ့ချေ။ ယင်းအစား လူကို ညစ်ညမ်းစေသော
မသန့်ရှင်းသော နှလုံးကို အာရုံစိုက်စေတော်မူ၏။ In other words, when Jesus declared food as unable to
defile, it was within the context of His argument with the Pharisees, who ate
only clean foods. He rejected their extension of requirements beyond what the
OT requires and consequently supported the commandments of God against the
traditions of men. He did not remove the scriptural teaching against unclean
foods. Instead, he focused attention on unclean hearts that defile. |
၇:၂၄–၃၀။
ရှုရိ-ဖော်နိကိ မိန်းမနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း။ ယေရှုသည် တုရုနှင့် ရှိဒုန်ဒေသသို့
ကြွတော်မူ၍ အိမ်တစ်အိမ်ထဲသို့ ဝင်တော်မူသည်။ ထိုအကြောင်းကို
မသိစေလိုတော်မူသော်လည်း၊ ဂရိလူမျိုး ရှုရိ-ဖော်နိကိ အမျိုးသားမ တစ်ဦးက သူ့အကြောင်း
ကြားသိ၍ အိမ်သို့ လာခဲ့သည် (အခန်း ၂၆)။ ထိုမိန်းမ၏ လူမျိုးသည် ဤဇာတ်လမ်းတွင် အဓိက
ကိစ္စဖြစ်လာသည်။ ယေရှု၏ အဖြေသည် ရိုင်းစိုင်းပြီး ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရသည်။
ကလေးများကို အရင်အပြည့်အဝ ကျွေးမွေးရမည်၊ ကလေးများ၏ မုန့်ကို ယူ၍ ခွေးများကို
ပစ်ပေးခြင်းသည် မကောင်းဟု မိန့်တော်မူ၏ (ဘာသာပြန်အချို့တွင် kynarion ကို “ခွေးပေါက်စ” ဟု
ဘာသာပြန်သည်)။ ဤစကားကို အလွန်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ကြပြီး အချို့က ယေရှုတွင်
နိုင်ငံခြားသားများကို ခွဲခြားဆက်ဆံသည့် စိတ်ရှိသည်ဟု မြင်ကြသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ
ထိုမိန်းမကို “ခွေးများ” နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး ဂျူးလူမျိုးများကို “ကလေးများ”
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
7:24–30. The
Syro-Phoenician Woman. When Jesus went to the region of Tyre and Sidon, He
entered a house and did not want it to be known. However, a Greek woman who was
a Syro-Phoenician by birth (v. 26) heard about Him and went to the house. The
woman’s race becomes a central issue in the story. Jesus’s response seems blunt
and unusual. He said that the children should be filled first because it was
not good to take their bread and throw it to the dogs (some translations render
kynarion as “little dog”). Much has
been made of this statement, some seeing it as an illustration of rank
prejudice against foreigners on Jesus’s part. It is clear that the woman
parallels the “little dogs” and those of Jewish descent parallel the
“children.”
ယေရှုတွင်
လူမျိုးခွဲခြားသည့် စိတ်ရှိသလော။ သူ့စကားတွင် ထိုမိန်းမအား မရှိကြောင်း
အရိပ်အမြွက်နှစ်ခု ပေးထားသည်။ ပထမတွင် ကလေးများကို “အရင်” ကျွေးရမည်ဟု
မိန့်တော်မူသည် (အခန်း ၂၇)။ “အရင်” ဟူသော စကားသည် ဒုတိယတစ်ခု ရှိနိုင်သည်ဟု
ဆိုလိုသည်။ ခွေးများကို ပေးရန် ကျန်ကြွင်းနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
ဒုတိယအရိပ်အမြွက်မှာ kynarion ဟူသော
စကားကို သုံးတော်မူခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၂၇)။ ယေရှု၏ ခေတ်တွင် ဤစကားသည်
အိမ်တွင်းခွေးများကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ ထိုမိန်းမသည် ထိုနည်းအတိုင်း နားလည်ခဲ့သည်
(အခန်း ၂၈)။
Was Jesus prejudiced? He gives two clues to the woman in His
words that He was not. He uses the term “first” in referring to feeding the
children (v. 27). “First” suggests that there may be a second. It implies there
might be something left over that could be given to dogs. The second clue is
Jesus’s use of the term kynarion (v.
27). This term may have been used in Jesus’s time to refer to household dogs.
The woman certainly took it that way (v. 28).
အမှန်မှာ ယေရှုသည်
ဂျူးလူမျိုးတို့၏ ဂျူးမဟုတ်သူများအပေါ် ခွဲခြားမြင်မှုကို စကားဖြင့် ထုတ်ဖော်၍
ထိုခွဲခြားမှုကို ဖျက်ဆီးကာ လူတိုင်းအတွက် နိုင်ငံတော်၏ တံခါးကို
ဖွင့်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤမိန်းမသည် ဣသရေလက ကယ်တင်ရန်
ခန့်အပ်ခြင်းခံရသော “လမ်းလွဲနေသော သိုးများ” တွင် ပါဝင်ကြောင်း
ထုတ်ဖော်တော်မူခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၅:၂၄ ကိုကြည့်)။ ယေရှု၏ အဓိကအမှုတော်သည်
ဂျူးလူမျိုးများအတွက် ဦးစားပေးဖြစ်သော်လည်း (ရောမ ၁:၁၆; မဿဲ ၁၀:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)၊
ဂျူးမဟုတ်သူများကိုလည်း ကယ်တင်ရန် လာတော်မူကြောင်း သူ၏ အမှုတော်တစ်လျှောက် ထင်ရှားသည်။
ဗိုလ်ခြုပ်ကြီး၏ ကျွန်ကို အနာကြီးရောဂါပျောက်ကြားခြင်း၊ ရှမာရိမိန်းမအား
အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၊ ဂါဒါရင်နယ်မှ နတ်ဆိုးစွဲသူများကို နှင်ထုတ်ခြင်းတို့တွင်
ထိုသို့ ပြသတော်မူခဲ့သည်။ နောက်ဇာတ်လမ်းများဖြစ်သော နားပင်းသူကို
ပျောက်ကြားခြင်းနှင့် လူလေးထောင်ကို ကျွေးမွေးခြင်း (ဂျူးမဟုတ်သော ဒေကာပိုလိဒေသ)
တို့တွင်လည်း ယေရှုသည် ဂျူးမဟုတ်သူများကို အအောင်ဆောင်တော်မူခဲ့သည် (မာကု ၅:၁–၂၀;
၇:၃၁–၃၇; ၈:၁–၉; မဿဲ ၈:၅–၁၃; ယောဟန် ၄:၅–၄၂
ကိုကြည့်)။
In reality, Jesus was verbalizing the prejudice of the Jews
against non-Jews in order to demolish it and open the doors of the kingdom to
all, as well as articulating the principle that this woman was in fact one of
the “lost sheep” (Matt. 15:24) that Israel was appointed to rescue (see DA
402.3). Even though there was, in a sense, a prioritizing of Christ’s mission
for the Jews (Rom. 1:16; cf. Matt. 10:5), it was also clear throughout His
ministry that He had come to save non-Jews as well. This was shown in His
healing of the centurion’s servant and ministering to the Samaritans and the
Gadarene demoniacs. In fact, in the next few stories—the healing of the mute
man and feeding the four thousand in the Gentile region of Decapolis—Jesus
continued to focus on Gentiles (e.g., Mark 5:1–20; 7:31–37; 8:1–9; Matt.
8:5–13; John 4:5–42).
ထိုမိန်းမသည်
အလွန်ဂရုတစိုက်နှင့် တွက်ချက်ကာ ဖြေဆိုခဲ့သည်။ ပထမ၊ ယေရှုကို “သခင်” ဟု
လေးလေးစားစား ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ဒုတိယ၊ သူမကို “ခွေး” ဟု ခေါ်ဆိုမှုကို သူမ၏
သမီးအပေါ် ချစ်ခြင်းကြောင့် လက်ခံခဲ့သည်။ တတိယ၊ စားပွဲအောက်ရှိ “ခွေး” အဖြစ်မှ
ကလေးများ၏ စားပွဲမှ ကြွေကျသော မုန့်တွင်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး၊ သူမ၏
သမီးကို ပျောက်ကြားခြင်းသည် “မုန့်တွင်း” တစ်ခုသာဟု ဆိုခြင်းဖြင့် ယေရှု၏
တန်ခိုးတော်ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။
The woman responded in a very careful and calculated way.
First, she acknowledged Jesus respectfully, calling Him “Lord” or “Sir.”
Second, she accepted the moniker of “dog,” no doubt linked to her great love
for her daughter. Third, she made expert use of her role as a “dog” under the
table, claiming crumbs that fall from the children’s meal. And finally, by
suggesting in her repartee with Jesus that the miracle of healing her daughter
was a “crumb,” she magnified His power.
ယေရှုသည် သူမ၏
တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံ၍ သမီးပျောက်ကြားပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤဇာတ်လမ်းမှ
သင်ခန်းစာသုံးပါးကို ရရှိနိုင်သည်။ ပထမ၊ ယေရှုသည် သူ့လူမျိုး၏ ရိုင်းစိုင်းပြီး
စော်ကားသော စကားကို သုံးတော်မူသော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကရုဏာဖြစ်သည်။ ဒုတိယ၊
ဂျူးလူမျိုးများကို “အရင်” ဟု သုံးခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ရွေးနုတ်ခြင်းအစီအစဉ်တွင်
ဧဝံဂေလိတရား စီးဆင်းပုံနှင့် ကိုက်ညီသည် (ရောမ ၁:၁၆)၊ အကြောင်းမှာ ယေရှုသည်
ဂျူးမဟုတ်သူများကိုလည်း ကယ်တင်ရန် လာတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ တတိယ၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
နှိမ့်ချခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အနာပျောက်ကြားနိုင်သော တန်ခိုးတော်ထဲသို့
ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆွဲသွင်းသည်။
Jesus accepted her plea and told her that her daughter was
healed. What can be learned from this story? Three lessons seem apparent.
First, while Jesus used the confrontational and even insulting language of His
people, His intent was mercy. Second, the use of the term “first” for the Jews
was consistent with the gospel order in God’s plan of redemption (Rom. 1:16),
since Jesus had come to help and save non-Jews as well as Jews. Finally, faith
and humility bring us within the sphere of God’s healing power.
၇:၃၁–၃၇။
နားပင်းသူကို ပျောက်ကြားခြင်း။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာ၏ ထူးခြားချက်မှာ ယေရှု၏
ပျောက်ကြားပုံဖြစ်သည်။ လူအများကို ခွာထွက်၍ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း
ခေါ်ဆောင်သွားတော်မူသည် (ဖော်ထုတ်ခြင်း/လျှို့ဝှက်ခြင်း ဆိုင်ရာ
အဓိကအကြောင်းအရာနှင့် ကိုက်ညီသည်)။ နားထဲသို့ လက်ချောင်းထည့်၍၊ တံတွေးချ၍ လျှာကို
ထိတော်မူသည် (အခန်း ၃၃)။ ကောင်းကင်သို့ မျှော်ကြည့်၍ ညည်းတွားတော်မူပြီး “ဧဖဖထ” ဟု
မိန့်တော်မူသည်။ ဤစကားသည် အာရံစကားမှ “ဖွင့်လိုက်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ နားပင်းသူသည်
ချက်ချင်း ကြားနိုင်၍ ပြောနိုင်လာသည်။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာကို မပြောရန် ယေရှုက လူများကို
မှာထားသော်လည်း သူတို့သည် ပိုမို၍ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဟောပြောကြသည်။
7:31–37. Healing of a
Deaf Man. The unique thing about this miracle is Jesus’s manner of healing
the man. He took him away from the crowd (consistent with the
revelation/secrecy motif). Then He put His fingers into the man’s ears, spit,
and touched the man’s tongue (v. 33). He then looked up to heaven and sighed,
saying, “Ephphatha,” which is likely from an Aramaic verb that means “to open.”
The deaf man was immediately able to hear and speak clearly. Jesus told him and
the people to not tell anyone of this miracle, but they spread the news abroad
widely.
ဤနိမိတ်လက္ခဏာသည်
ဖော်ထုတ်ခြင်း/လျှို့ဝှက်ခြင်း ဆိုင်ရာ အဓိကအကြောင်းအရာနှင့် သင်္ကေတဆိုင်ရာ
အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်။ လူအများ၏ နောက်ဆုံးစကားမှာ ယေရှုသည် အရာအားလုံးကို
ကောင်းစွာ ပြုတော်မူသည်ဟု ဆိုခြင်းသည် မာကု၏ ယေရှု၏ အနာပျောက်ကြားခြင်း
အမှုတော်ဆိုင်ရာ ဓမ္မပညာကို အနှစ်ချုပ်ဖြစ်သည်။ မကြာမီ တပည့်တော်များသည်
ဤဖော်ထုတ်ခြင်းကို ခရစ်တော်ဟူ၍ ဝန်ခံကြလိမတွာ (၈:၂၇–၃၀)။
This miracle likely has symbolic meaning tied to the
revelation/secrecy motif. The concluding words of the crowd, that Jesus had
done all things well (v. 37), sum up Mark’s theology of Jesus’s healing
ministry. Soon the disciples would respond to this revelation with confession
of His messiahship (8:27–30).
အခန်းကြီး - ၈
၈:၁–၉။ လူလေးထောင်ကို
ကျွေးမွေးခြင်း။ ယေရှုသည် ဒေကာပိုလိဒေသကို ဖြတ်၍ (၇:၃၁) ဂလိလဲပင်လယ်
အရှေ့ဘက်ကမ်းသို့ ကြွတော်မူသည်။ ဤဒေသသည် အများအားဖြင့် ဂျူးမဟုတ်သော ဒေသဖြစ်သည်။
၈:၁–၉ တွင် ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များသည် ဤပင်လယ်၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင်
ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ လူလေးထောင်ကို ကျွေးမွေးပြီးနောက်
ယေရှု၏ ခရီးကို ကိုးကားထားခြင်းများမှာ ဖာရိရှဲတို့နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း
(အခြားဘက်ကမ်း၊ ၈:၁၀–၁၁) နှင့် ဗက်ဆိုင်ဒါကို ကိုးကားခြင်း (၈:၂၂) တို့ဖြစ်သည်။
ယေရှုသည် လူအများအပေါ် ကရုဏာသက်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြ၍ ကျွေးမွေးခြင်းကို
စတင်တော်မူသည် (၈:၂–၃)။ တပည့်တော်များသည် အခန်း ၆ တွင် ဖြေဆိုခဲ့သကဲ့သို့
ဤနေရာ၌လည်း ဤလူများကို ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာ၌ မည်သို့ လုံလောက်စွာ
ကျွေးမွေးနိုင်မည်နည်းဟု မေးခဲ့ကြသည်။ လူတစ်သောင်းငါးထောင်ကို
ကျွေးမွေးခဲ့ပြီးနောက် ဤဖြေဆိုချက်သည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ဤလူအများသည်
ဂျူးမဟုတ်သူများဖြစ်ပါက တပည့်တော်များက ကလေးများ၏ မုန့်ကို ခံထိုက်သူများ မဟုတ်ဟု
ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေမည် (၇:၂၄–၃၀)။ သို့သော် ယေရှုသည် ဂျူးလူမျိုးများကိုသာ
မကျွေးမွေးဘဲ ဂျူးမဟုတ်သူများကိုလည်း ကျွေးမွေးရန် လာတော်မူကြောင်း ထပ်မံပြသတော်မူသည်။
လူတစ်သောင်းငါးထောင်ကို ကျွေးမွေးခဲ့သကဲ့သို့ တပည့်တော်များ၏ အရင်းအမြစ်ကို
မေးမြန်းပြီး ထိုအရင်းအမြစ်ဖြင့် လူအများ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းတော်မူသည်။
ကျွေးမွေးပြီးနောက် သူတို့ကို လွှတ်လိုက်တော်မူသည် (၈:၅–၉)။
8:1–9. Feeding Four
Thousand. Jesus went through the region of the Decapolis (7:31) and came to
the eastern shore of the Sea of Galilee, a region largely Gentile. The events
narrated in 8:1–9 appear to take place on this eastern shore of the lake. It is
possible to deduce this from the references to Jesus’s travels after the
feeding of the four thousand (meeting Pharisees on the other side, 8:10–11; and
reference to Bethsaida, 8:22). Jesus began His discourse on feeding with an
expression of His compassion for the crowd (8:2–3). The disciples responded
with a question similar to their response in chapter 6: they wondered how all
these people could be fed adequately in such a remote location. This response
seems rather odd in light of the feeding of the five thousand. However, if it
was a Gentile crowd, the disciples may not have felt they deserved “the
children’s bread” (7:24–30). But here Jesus again showed that He had come to
feed not only the Jews but Gentiles as well. In similar manner to the feeding of
the five thousand, Jesus asked the disciples about their resources and then
used them to supply the need of the vast throng. Having fed them, He sent them
away (8:5–9).
၈:၁၀–၂၁။
ငြင်းခုန်ခြင်းနှင့် နားမလည်ခြင်း။ ဤအပိုင်းတွင် ဇာတ်လမ်းနှစ်ခု ပါဝင်သည်။
တစ်ခုမှာ ယေရှုနှင့် ဖာရိရှဲအချို့တို့၏ ငြင်းခုန်ခြင်း၊ နောက်တစ်ခုမှာ
တပည့်တော်များ၏ နားမလည်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဂလိလဲပင်လယ်ကို ဖြတ်၍ ဒလမနုသ သို့
ကြွတော်မူသည် (အခန်း ၁၀)။ ဒလမနုသ သည် နေရာမသိရှိသော်လည်း ဖာရိရှဲများ
ချက်ချင်းလာရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းအရ အနောက်ဘက်ကမ်းတွင် ရှိသည်ဟု ထင်ရသည်။
8:10–21. Dispute and
Misunderstanding. This section contains two stories, one of a dispute
between Jesus and some Pharisees and the other concerning the misunderstanding
of Jesus’s disciples. Jesus crossed the Sea of Galilee to Dalmanutha (v. 10),
an unknown location but evidently on the western shore of the lake since
Pharisees immediately accosted Him.
ဤငြင်းခုန်ခြင်းသည်
အယူဝါဒဆိုင်ရာ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်မှ နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၁၁)။
ယေရှု၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ နက်ရှိုင်းစွာ ညည်းတွားတော်မူပြီး ဤမျိုးဆက်သည်
နိမိတ်လက္ခဏာကို အဘယ်ကြောင့် တောင်းနေရသေသနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ ထို့နောက်
နိမိတ်လက္ခဏာ မပေးတော့ဟု ကြေညာတော်မူသည် (အခန်း ၁၂)။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏
ဇာစ်မြစ်နှင့် တန်ခိုးတော်ကို နိမိတ်လက္ခဏာများစွာ ပြသတော်မူခဲ့ပြီး ထိုသတင်းများ
ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့ခဲ့သည် (၁:၂၈၊ ၄၅; ၃:၇–၈; ၆:၃၃–၃၄; ၇:၃၆–၃၇ ကိုကြည့်)။ ထို့ကြောင့်
ဖာရိရှဲတို့သည် ယေရှု၏ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်စပ်မှုကို သက်သေရှာခြင်းမဟုတ်၊ သူ၏
အခွင့်အာဏာကို ငြင်းပယ်ရန် နည်းရှာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ချက်ချင်း
အခြားဘက်သို့ ထွက်ခွာတော်မူသည် (၈:၁၃)။
The dispute was not a question of doctrine, but rather a
request for a sign from heaven (v. 11). Jesus’s reaction was to sigh deeply and
ask why this generation was seeking a sign. He then declared that they would
not receive it (v. 12). Jesus had given numerous illustrations of His divine
origin and power, and the knowledge of these events was widespread (cf. 1:28,
45; 3:7–8; 6:33–34; 7:36–37). Thus, the Pharisees were not seeking evidence of
Jesus’s divine power or connection; they were looking for a way to reject His
authority. Jesus immediately departed to the other side of the lake (8:13).
ဒလမနုသ မှ
ထွက်ခွာခြင်းသည် အလျင်အမြန်ဖြစ်၍ တပည့်တော်များ အစားအသောက် လုံလောက်စွာ
မယူလာခဲ့ကြချေ (အခန်း ၁၄)။ ယေရှုသည် ဤအခွင့်ကို အသုံးချ၍ ဖာရိရှဲနှင့် ဟေရုဒ်၏
တဆူမွှေးကို သတိထားရန် သတိပေးတော်မူသည် (အခန်း ၁၅)။
The departure from Dalmanutha seems to have been so sudden
that the disciples forgot to bring adequate food supplies with them (v. 14).
Jesus took this as an opportunity to instruct them to be cautious of the leaven
(or yeast) of the Pharisees and Herod (v. 15).
တဆူမွှေး (သို့မဟုတ်
တဆူ) ကို ဓမ္မဟောင်းနှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် တလှပ်ဉာဏ်အဖြစ် သုံးသည်။ တခါတရံ
အပြုသဘောဖြင့်၊ တခါတရံ အပျက်သဘောဖြင့် သုံးသည်။ ပသခါပွဲအခါတွင်
ဣသရေလလူမျိုးအားလုံးသည် ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး တဆူကို အိမ်မှ ဖယ်ရှားရသည် (ထွက်မြောက်ရာ
၁၂:၁၅–၁၉; ၁၃:၇;
တရားဟောရာ ၁၆:၄)။
ပူဇော်သက္ကာများစွာကို တဆူမပါဘဲ ပူဇော်ရသည် (ဝတ်ပုံ ၂:၁၁; ၆:၁၇)။ သို့သော် ပဉ္စလုတ္တံပွဲဟု
နောက်ပိုင်းတွင် သိလာသော ပွဲ၌ သခင်ဘုရားရှေ့တွင် လှုပ်ရှားရသော မုန့်ညက်ညက်
နှစ်လုံးကို တဆူပါစေရသည် (ဝတ်ပုံ ၂၃:၁၇)။ မဿဲ ၁၃:၃၃ (လုကာ ၁၃:၂၀–၂၁ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်) တွင် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို မုန့်ညက်ညက်ကို
ဖောင်းတက်စေသော တဆူနှင့် နှိုင်းယှဉ်တော်မူသည်။ သို့သော် ၁ကရိန်သု ၅:၆–၈ တွင်
ပေါလုက တဆူကို ဒုစရိုက်နှင့် မကောင်းမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ပသခါပွဲနှင့် ဆက်စပ်ကာ
ကျွန်ုပ်တို့၏ ပသခါသိုးသငယ်ဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။
Leaven or yeast is used metaphorically in both the OT and
NT, sometimes with positive connotations, other times with negative. At the
time of the Passover feast, all Israelites were required to remove yeast from
their homes for a period of seven days (Ex. 12:15–19; 13:7; Deut. 16:4). Many
offerings were made without leaven (Lev. 2:11; 6:17). However, the two loaves
waved before the Lord in the feast that became known as Pentecost were made
with leaven (Lev. 23:17). In Matthew 13:33 (cf. Luke 13:20–21) Jesus likens the
kingdom of God to leaven that makes bread rise. But in 1 Corinthians 5:6–8,
Paul compares leaven to malice and wickedness, ties this concept to the OT
Passover service, and refers to the sacrifice of Christ, our Passover Lamb.
မာကု ၈:၁၅ တွင်
ယေရှု၏ တဆူမွှေးကို သုံးပုံသည် အပျက်သဘောဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဖာရိရှဲနှင့်
ဟေရုဒ်၏ တဆူမွှေးကို ရှောင်ကြဉ်ရန် မှာထားတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မဿဲ ၁၆:၁၂
တွင် တူညီသော ဇာတ်လမ်းတွင် ဖာရိရှဲနှင့် ရှာဒုကဲတို့၏ သွန်သင်ချက်ကို တဆူမွှေးဟု
အတိအလင်း ဆိုထားသည်နှင့် အညီဖြစ်သည်။
Jesus’s usage of the word in Mark 8:15 is of the negative
sort, since He commanded the disciples to avoid the leaven of the Pharisees and
Herod. This parallels the statement in the same story as recorded in Matthew
16:12, where the linkage of leaven is specifically stated to be the teaching of
the Pharisees and Sadducees.
မာကု ၈:၂၁ သည်
တစ်နည်းအားဖြင့် ဤစာအုပ်၏ ပထမနောက်ပိုင်း၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည်
တပည့်တော်များ၏ နားမလည်ခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်တော်မူသည်။ ဤမေးခွန်းသည် အထူးသဖြင့်
၄:၁၀–၁၂ တွင် ယေရှု၏ နက်နဲသော စကားနှင့် ဆက်စပ်၍ တပည့်တော်များ၏
တကယ့်နားလည်မှုနှင့် ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ ရူပါရုံကြား ကြီးမားသော
ကွာဟချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ဤသို့သော ထုတ်ပြန်ချက်များကြောင့် ပညာရှင်များက မာကုသည်
တပည့်တော်များကို ကျရှုံးသူများအဖြစ် တင်ပြသည်ဟု တွေးတောကြသည်။ ဤမေးခွန်း၏ အဖြေကို
စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏ ဒေတာအားလုံးကို ထည့်စဉ်းစားမှ ရရှိနိုင်သည်။
မာကုဧဝံဂေလိစာအုပ်သည် ဤနေရာမှ နှစ်ဆင့်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားမည်ဖြစ်ပြီး
တပည့်တော်များ ပယ်ရှားခံရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတိအလင်း သက်သေပြမည်။ ပထမဆုံး၊
ယေရှုသည် သူတို့ကို ဆက်လက် သွန်သင်တော်မူသည် (အခန်း ၈–၁၀)။ ထို့နောက် ယေရှုသည်
ယေရုရှလင်တွင် အမှုတော်ဆောင်ရာ၌ တပည့်တော်များ၏ ကျရှုံးမှုကို မှန်ကန်စွာ
ဟောကြားတော်မူရုံမက ထမြောက်တော်မူပြီးနောက် သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံ၍ ကမ္ဘာသို့
ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် စေလွှတ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဟောကြားတော်မူသည်။
Mark 8:21 is, in some ways, the close of the first half of
the book. It ends with Jesus questioning the disciples about their lack of
understanding. This question, particularly with the allusion to Jesus’s solemn
words in 4:10–12, indicates a rather stark disconnect between Jesus’s vision of
discipleship and what the Twelve actually understood. Statements like this have
caused scholars to wonder if Mark is presenting the disciples as failures. The
resolution of this quandary must take into consideration all the data of the
book. The Gospel of Mark will move in two steps from this point in ways that
decidedly demonstrate that the disciples were not rejected. First, Jesus
continued to instruct them (chaps. 8–10). This was followed by Jesus’s ministry
in Jerusalem, where He predicted not only the disciples’ failures but also the
fact that they would meet Him after His resurrection and be His emissaries to
the world.
၈:၂၂–၁၆:၈ ယေရှု
ဘယ်ကို သွားနေပါသလဲ။
မာကု ၈:၂၂ မှ ၁၆:၈
အထိ ဤအပိုင်းသည် ဧဝံဂေလိတွင် ပထမနဝကထက် လုံးဝကွဲပြားသော ခံစားချက်ရှိသည်။
နိမိတ်လက္ခဏာများ သိပ်မများတော့ပေ။ တပည့်တော်များအပေါ် အာရုံစိုက်မှု
ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ယေရှုသည် သူတို့ကို မိမိသေခြင်းနှင့်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။ တပည့်တော်များသည် ဆက်လက်၍
နားမလည်ကြသေးသော်လည်း ယေရှုက သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မထားခဲ့ပေ။ ယေရှုနှင့်
တပည့်တော်များ၏ ဆက်ဆံရေး၏ အဓိကအချက်မှာ မာကုဧဝံဂေလိ ဒုတိယနဝက၏ အစပိုင်းတွင်
ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် ပေတရုက ယေရှုသည် ခရစ်တော် (မဿိယ) ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ ဤအခြေခံဝန်ခံချက်သည်
မာကုဧဝံဂေလိ ပထမနဝက၏ မေးခွန်းဖြစ်သော “ယေရှုသည် မည်သူနည်း” ဟူသော မေးခွန်းကို
ဖြေဆိုပေးခဲ့ပြီး၊ ယေရှုပေးမည့် နောက်ထပ်ဗျာဒိတ်ရူပါရုံအတွက် အခြေခံဖြစ်လာသည်။
ထိုဗျာဒိတ်ရူပါရုံမှာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ခံရမည့်ဒုက္ခ ဟောကြားချက်များဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ယေရှုသည် မည်သူဖြစ်သည်ဆိုသော မေးခွန်းသက်သက်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ယေရှုသည် ဘယ်ကို
သွားနေသည်နည်းဟူသော မေးခွန်းဖြစ်လာသည်။ သူသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်သို့
သွားနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် မိမိအသက်ကို “များစွာသောသူတို့အတွက်
ရွေးနှုတ်ခြင်းတန်ဖိုး” အဖြစ် ပူဇော်တော်မူမည်ဖြစ်သည် (၁၀:၄၅)။ ဤအယူအဆသည်
မာကုဧဝံဂေလိ၏ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ နက်နဲသော ဓမ္မသီအိုရီဖြစ်လာသည်။
8:22–16:8
WHERE IS JESUS GOING?
Mark 8:22–16:8 has a very different feel from the first half
of the book. Miracles are fewer. Focus on the disciples becomes more intense,
more intimate as Jesus prepares them for His death and resurrection. They
continue to misunderstand, but He never gives up on them. The crux of their
relationship to Jesus is found at the beginning of this second half of Mark,
when Peter confesses that Jesus is the Messiah. This fundamental declaration,
answering the question of the first half of Mark as to who Jesus is, sets the
stage for the further revelation that Jesus will give in three passion
predictions. It is no longer a question of simply who Jesus is but of where He
is going. He is going to the cross, and there He will offer His life as “a
ransom for many” (10:45). This concept becomes the deep theological truth of
Markan soteriology.
၈:၂၂–၁၀:၅၂ တပည့်တော်များကို
သွန်သင်ခြင်း
မာကုဧဝံဂေလိ၏
ဤအပိုင်းသည် ယေရှု၏ တပည့်တော် ဆယ့်နှစ်ပါးအပေါ် အာရုံစိုက်ထားသည်။ မျက်စိကန်းသောသူ
တစ်ဦးကို ကုသခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး၊ အခန်း ၁၀ တွင် မျက်စိကန်းသောသူ နောက်တစ်ဦးကို
ကုသခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာ နှစ်ခုသည်
စာအုပ်ထိပ်ဖျားနှင့်အောက်ဖျားကဲ့သို့ တည်ရှိနေပြီး၊ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏
အဓိကအချက်ဖြစ်သော ဉာဏ်အမြင်ကို အာရုံစိုက်စေသည်။ ဤ “စာအုပ်ထိပ်နှင့်အောက်ဖျား
နိမိတ်လက္ခဏာများ” အတွင်းတွင် အခန်း ၈၊ ၉ နှင့် ၁၀ တို့၌ ခံရမည့်ဒုက္ခ ဟောကြားချက်
သုံးကြိမ်ကို ဗဟိုပြုထားသည်။ ဤဟောကြားချက်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တည်ဆောက်လာပြီး၊
တစ်ခုချင်းစီပြီးတိုင်း တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက်များ လိုက်ပါလာသည်။
8:22–10:52
Teaching the
Disciples
This section of Mark focuses attention on Jesus’s twelve
disciples. It begins with the healing of a blind man and ends with another
blind man healed. These two miracles serve as bookends, focusing on discernment
as central to discipleship. Within these “bookend miracles,” the section
centers around Jesus’s three passion predictions in chapters 8; 9, and 10.
These predictions build on one another, and each is followed by teaching on
discipleship.
၈:၂၂–၂၆။
မျက်စိကန်းသောသူ နှစ်ခါထိပြီးမှ မြင်ရခြင်း။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာကို မာကုဧဝံဂေလိတွင်သာ
မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဧဝံဂေလိလေအုပ်လုံးတွင် ယေရှုသည် ပထမအကြိမ် လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့်
မကုသရသော တစ်ခုတည်းသော နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာသည် ဂလိလဲပင်လယ်
မြောက်ဘက်စွန်း ဘေသါဒါမြို့ ပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ လူများက
မျက်စိကန်းသောသူကို ယေရှုထံ ယူဆောင်လာပြီး ထိပေးရန် တောင်းပန်ကြသည်။ သို့သော်
ယေရှုက အစတွင် ထိုသူကို မြို့ပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂–၂၃)။
8:22–26. Blind Man
Sees after Two Touches. This miracle is reported only in the Gospel of
Mark, and it is the only one in all the Gospels in which Jesus did not heal the
individual in the initial action. The miracle occurred outside of Bethsaida at
the northern end of the Sea of Galilee. People brought the blind man to Jesus
and entreated Him to touch him, but at first Jesus only led him out of the town
(vv. 22–23).
ယေရှုက ကုသပုံသည်
ထူးခြားသည်။ သူသည် ထိုသူ၏ မျက်လုံးပေါ်တွင် တံတွေးကို ထွေးပြီး လက်တင်ကာ
မြင်ရသလားဟု မေးသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် တံတွေးကို ကုသအာနိသင်ရှိသည်ဟု
ယူဆကြသည်။ သို့သော် ယေရှု၏ ကုသခြင်းတန်ခိုးသည် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများမှ မဟုတ်ဘဲ၊
ခမည်းတော်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤထူးခြားသော ကုသပုံစံသည်
ယေရှုသည် သင်္ကေတတစ်ခုခု လုပ်ဆောင်နေသည်ဟူသော ပထမဆုံး သဲလွန်စဖြစ်သည်။
The manner that Jesus used to heal the man is striking. He
spit on his eyes, put His hands on him, and then asked him if he could see
anything (v. 23). In the ancient world, saliva was considered to have healing
properties. However, Jesus’s healing power came not from physical materials but
rather from His union with the Father. The unusual pattern of healing is the
first clue that Jesus was doing something symbolic.
ယေရှု၏ ပထမအကြိမ်
ထိပြီးနောက် ထိုသူ၏ မြင်အာရုံသည် မှုန်ဝါးနေသေးသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ယေရှုက ထိုသူ၏
မျက်လုံးပေါ်တွင် လက်ကို ထပ်မံတင်ပြီးနောက် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရတော့သည် (အပိုဒ်
၂၅)။ ဤနောက်ဆုံးစကားများသည် မြင်ခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆကို အလွန်အားပြုထားကြောင်း
ပြသသည်။
After Jesus’s first touch, the man’s restored vision was
blurry (v. 24). Jesus placed His hands on the man’s eyes again, and then he
could see clearly (v. 25). These last words illustrate the very strong emphasis
in the passage on the idea of seeing.
ဤဇာတ်လမ်းနှင့် အခန်း
၁၀ တွင် မျက်စိကန်းသူ နောက်တစ်ဦးကို ကုသခြင်းတို့သည် တပည့်သွန်သင်ရေးအပိုင်းကို
စာအုပ်ထိပ်နှင့်အောက်ဖျားအဖြစ် ရပ်တည်ထားသောကြောင့်၊ ဤကုသခြင်း နှစ်ခုသည်
တပည့်ဖြစ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အရေးကြီးအယူအဆများကို ပုံဖော်ထားသည်ဟု ထင်ရသည်။
ဤပထမဇာတ်လမ်းက ပြုမူဆဲဥပစာတစ်ခုလိုပဲ၊ တပည့်တော်များသည် ယေရှုကို ပထမဆုံး
အသိအမြင်သို့ ရောက်လာနေပြီဟု ညွှန်ပြသည်။ နောက်အပိုဒ်များတွင် သူတို့သည် ယေရှုကို
ခရစ်တော် (မဿိယ) ဟု ဝန်ခံကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့၏ အသိအမြင်သည်
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာရှိသေးသည်။ ယေရှု ဘယ်ကို သွားနေသည်ကို နားလည်ရန် သူတို့သည်
“ဒုတိယအကြိမ် ထိခြင်း” လိုအပ်နေသေးသည်။
Since this story and the other healing of a blind man in
chapter 10 bookend the discipleship teaching section of Mark, it seems that the
two healings in some way depict important ideas about discipleship. What this
first story suggests, like an acted parable, is that the disciples were
arriving at a first knowledge of Jesus. They would confess Him to be the
Messiah in the very next verses. But their knowledge was only partial. They
needed a “second touch” to understand where He was going.
၈:၂၇–၃၀။ ခရစ်တော်ကို
ဝန်ခံခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် စာအုပ်၏ အလှည့်အပြောင်းအချက်ဖြစ်သည်။ ဤနောက်ပိုင်းတွင်
ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို အထူးအာရုံစိုက်မည်ဖြစ်သည်။ နေရာဒေသကို
ကဇရိယဖိလိပ္ပိသို့ ပြောင်းသွားသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ ထိုနေရာသည် ဘေသါဒါမှ မိုင် ၂၀ မှ
၂၅ (ကီလိုမီတာ ၃၂–၄၀) ခန့် မြောက်ဘက်တွင် ရှိသည်။ ဤအပိုင်းတစ်လျှောက် ယေရှုသည်
ခရီးဆက်နေမည်ဖြစ်ပြီး၊ တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ယေရှုကို လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ သခင်ယေရှုက တပည့်တော်များကို
နှစ်ချက်မေးခွန်း ထက်မြက်စွာ မေးသည်။ ပထမမေးခွန်းမှာ လူများက သူ့ကို မည်သူဟု
ဆိုကြသနည်း (အပိုဒ် ၂၇)၊ ဒုတိယမေးခွန်းမှာ သင်တို့က ငါ့ကို မည်သူဟု ဆိုကြသနည်း
(အပိုဒ် ၂၉) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ပထမမေးခွန်းသည် ယေရှု၏ အမှုတော်ကို ပိုကြီးသော
အခြေအနေတွင် တင်ပြသည်။ သူ၏ နီးစပ်တပည့်တော်များမဟုတ်သော အပြင်လူများက သူ့ကို
မည်သူဟု ထင်ကြသနည်း။ အဖြေမှာ စိတ်ပျက်စရာဖြစ်သည်။ အားလုံးလွဲမှားကြသည်။ သူတို့က
ယောဟန်နှစ်ခြင်းဆရာဟု ထင်သည်၊ ဧလိယဟု ထင်သည်၊ ပရောဖက်တစ်ပါးဟု ထင်ကြသည် (အပိုဒ်
၂၈)။ ဤအဖြေများသည် ယေရှု၏ တကယ့်အဆင့်အတန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အောက်တန်းကျသည်။
8:27–30. Confession
of Christ. This passage is the turning point of the book. From this point
forward Jesus will focus special attention on His disciples. The venue shifts
to Caesarea Philippi (v. 27), which was approximately twenty to twenty-five
miles (32–40 km) north of Bethsaida. Jesus will be traveling throughout this
section of the book, a physical reminder that discipleship is about following
Jesus. The Lord asked His disciples two incisive questions: first, He asked who
people said He was (v. 27) and second, who the disciples said He was (v. 29).
The first question presents the larger context of Jesus’s ministry: who did
people outside of His immediate disciples think He was? The answer was
discouraging, since everyone got it wrong. They thought He was John the
Baptist, Elijah, or one of the prophets (v. 28), all lesser figures in
comparison to His true role.
သို့သော်
ဒုတိယမေးခွန်းတွင် မာကုဧဝံဂေလိသည် အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
လူသားမျိုးနွယ်သည် ယေရှုကို မဿိယဟု နားလည်နိုင်ပါမည်လား။ ပေတရုက အလွန်ရှင်းလင်းစွာ
ဖြေသည်။ “သခင်သည် ခရစ်တော် (မဿိယ) ဖြစ်တော်မူသည်” (အပိုဒ် ၂၉)။ ဤဖြေဆိုချက်၏
ထူးခြားမှုမှာ အပိုဒ်အနည်းငယ်မျှ ရှေ့တွင် (အပိုဒ် ၁၄–၂၁) တပည့်တော်များသည်
အလွန်နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသောကြောင့် ယေရှုက သူတို့ကို အခန်း ၄:၁၂ တွင် ဖော်ပြထားသော
မျက်စိကန်းနှင့် နားပင်းသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်
တပည့်တော်များ၏ အမြင်သည် ရှင်းလင်းလာသည်။ ပေတရုက ယေရှုကို ခရစ်တော် (မဿိယ) ဟု
ဝန်ခံသည်။ ဤစကားလုံးကို မာကုဧဝံဂေလိတွင် ဒုတိယအကြိမ်သုံးခြင်းဖြစ်သည် (ပထမက ၁:၁
ကိုး၍)။ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် စုစုပေါင်း ခုနစ်ကြိမ်သာ သုံးထားသည် (၁:၁; ၈:၂၉; ၉:၄၁; ၁၂:၃၅; ၁၃:၂၁; ၁၄:၆၁; ၁၅:၃၂)။
But it is in the second question that the Gospel of Mark
reaches a crucial turning point. Will human beings understand that Jesus is the
Messiah? Peter responded in striking clarity, “You are the Christ/Messiah” (v.
29). The remarkable nature of this response is that only a few verses earlier
(vv. 14–21), the disciples were so obtuse in their understanding that Jesus
compared them to the blind and deaf He described in 4:12. Suddenly, however, it
seems that the disciples’ vision had become clear. Peter confessed Jesus as the
Christ, the Messiah. This is only the second use of the term in the Gospel of
Mark (cf. 1:1). It is used only seven times total in the entire book (1:1;
8:29; 9:41; 12:35; 13:21; 14:61; 15:32).
ယေရှုက
တပည့်တော်များကို သူသည် မဿိယဖြစ်ကြောင်း အခြားသူများကို မပြောရန်
ချက်ချင်းညွှန်ကြားသည် (၈:၃၀)။ ပထမရာစုဣသရေလလူမျိုးများအတွင်း မဿိယ (ခရစ်) ဟူသော
အယူအဆတွင် နိုင်ငံရေးအရ ပြင်းထန်သော အဓိပ္ပာယ်ပါရှိသည်။ ယေရှုသည် နောက်ဆုံး
“ယုဒမင်းကြီး” ဟူ၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အသေသတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ၏
မဿိယဖြစ်ခြင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြေညာခွင့်ပေးခဲ့လျှင် သူ၏ အမှုတော်သည်
ဖြတ်တောက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ တပည့်တော်များလည်း မပြင်ဆင်နိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်မည်ဖြစ်သည်။
Jesus immediately informed His disciples that they were not
to tell others that He was the Messiah (8:30). The concept of Messiah, or
Christ, among Israelites in the first century had strong political overtones.
Jesus would eventually be crucified as “King of the Jews.” If He had allowed an
open declaration of His messiahship, His ministry in all likelihood would have
been cut short, and His disciples would have been unprepared.
၈:၃၁–၃၃။ ပထမဆုံး
ခံရမည့်ဒုက္ခ ဟောကြားချက်။ ယေရှုသည် တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို
တပည့်တော်များကို သွန်သင်ရန် လှည့်သည်။ ဤသွန်သင်ချက်သည် “ယေရှု ဘယ်ကို
သွားနေပါသလဲ” ဟူသော ကျယ်ပြန့်သော မေးခွန်းအတွက် အစပြုဖြေဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ မာကုက
သူသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်သို့ သွားနေပြီး၊ ထိုနေရာတွင် “များစွာသောသူတို့အတွက်
ရွေးနှုတ်ခြင်းတန်ဖိုး” ဖြစ်ရန် အသက်ကို ပူဇော်မည်ဟု ဖြေသည် (၁၀:၄၅)။ ယေရှုသည်
ခမ်းနားသော အောင်မြင်မင်းကြီးဆိုသော လူထင်မှားနေသော မဿိယအယူအဆနှင့်
လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော စကားများဖြင့် စတင်သည်။ သူသည် လူသားအမျိုးသားတော် ဖြစ်သည်ဟု
ဆိုကာ၊ လူမျိုးခေါင်းဆောင်များက ငြင်းပယ်ခြင်းခံရ၊ ဒုက္ခများစွာ ခံရ၊ အသေသတ်ခံရ၊
သုံးရက်အကြာတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဟု သွန်သင်သည် (အပိုဒ် ၃၁)။ မာကု ၈–၁၀ တွင်
ခံရမည့်ဒုက္ခ ဟောကြားချက် သုံးကြိမ်ပါဝင်ပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီ အနည်းငယ်ကွဲပြားသည်။
သို့သော် သုံးခုစလုံးတွင် သေခြင်းမတိုင်မီ ဖြစ်ရပ်များ၊ သေခြင်းဖြစ်ရပ်၊ နောက်မှ
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားသည်။ တစ်ခုမျှ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို တိတိကျကျ
မဖော်ပြထားပေ။ ဟောကြားချက်တစ်ခုချင်းစီပြီးတိုင်း တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ
သွန်သင်ချက်များ လိုက်ပါလာသည်။ ဤပုံစံအတိုင်း ယေရှုသည် ဤအပိုင်းတစ်ခုလုံးတွင်
ယေရုရှလင်မြို့၌ ဖြစ်ပွားမည့်အဖြစ်အပျက်များအတွက် တပည့်တော်များကို
ပြင်ဆင်ပေးနေခြင်းကို ပြသည်။
8:31–33. First
Passion Prediction. Jesus then turned to instructing His disciples about
the meaning of discipleship. The instruction is the beginning of the answer to
the broad question, Where is Jesus going? Mark answers that He is going to the
cross to be a “ransom for many” (10:45). Jesus began with stark words, so
opposite to the glorious conception of Messiah as a conquering king. He taught
them that He, the Son of Man, would be rejected by the leaders of the nation,
suffer many things, be killed, and rise again after three days (v. 31). Mark
8–10 will contain three passion predictions, each somewhat different. However,
all three have characteristics in common describing the prelude to His death,
the event of His demise, and the resurrection to follow. None of them
specifically mentions the cross. Each prediction is also followed by some
teaching on discipleship. This pattern indicates that Jesus’s focus in this
entire section was to prepare His disciples for the events that would take
place in Jerusalem.
ခံရမည့်ဒုက္ခ
ဟောကြားချက်တိုင်းတွင် “လူသားအမျိုးသားတော်” ဟူသော စကားစုကို သုံးထားသည်။
ဤစကားစုကို အခန်း ၂:၁၀ တွင် ပထမဆုံးတွေ့ရပြီး၊ ယေရှုကိုယ်တိုင် မိမိကိုယ်ကို
သတ်မှတ်ရာတွင် သုံးသည်။ ယေရှုတစ်ပါးတည်းသာ ဤစကားကို သုံးသည်။ သူသည် ဤစကားကို
အဓိကအားဖြင့် လုံးဝကွဲပြားသော အဖြစ်အပျက်နှစ်ခုနှင့် ဆက်စတ်တတ်သည်။ တစ်ခုမှာ သူ၏
သေခြင်း (၈:၃၁; ၉:၁၂၊
၃၁; ၁၀:၃၃၊
၄၅; ၁၄:၂၁၊
၄၁) နှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း (၈:၃၈; ၁၃:၂၆; ၁၄:၆၂) ဖြစ်သည်။
လူသားအမျိုးသားတော်သည် အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် ဘုန်းအသရေတို့ကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနှစ်ခုသည်
တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်နေသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အရှက်ကွဲခြင်းသည်
ကောင်းကင်တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် ကြွလာမည့် လူသားအမျိုးသားတော်၏
ဘုန်းအသရေသို့ ဦးတည်စေမည်ဖြစ်သည်။
In each of the passion predictions, the phrase “Son of Man”
is used. This phrase, first found in 2:10, is Jesus’s self-designation and is
used only by Him and the narrator of the Gospel reporting Jesus’s words. Jesus
most often linked this phrase with two very disparate events, namely, His death
(8:31; 9:12, 31; 10:33, 45; 14:21, 41) and His glorious Second Coming (8:38;
13:26; 14:62). The Son of Man has both an ignominious and glorious role, and
the two are interlinked. The ignominy of the cross will lead to the glory of
the returning Son of Man in the clouds of heaven.
မာကု ၈:၃၂ တွင်
ယေရှုသည် ဤအရာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဟောပြောခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
ဒုက္ခရောက်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို ဤမျှ ပွင့်လင်းစွာ အလေးပေးခြင်းသည် ပေတရုအတွက်
မခံချိမခံသာဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ယေရှုကို ဘေးသို့ ခေါ်ယူပြီး ထိုသို့မပြောရန်
ဆုံးမသည်။ ယေရှုက တပည့်တော်များကို ကြည့်ရင်း ပေတရုကို ချက်ချင်း ဆုံးမသည်။
ထိုကြည့်ခြင်းက ဤစကားသည် ပေတရုတစ်ဦးတည်းအတွက်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ စကားသည်
ချွန်ထက်သည်။ ယေရှုက ပေတရုအား “ငါ့နောက်သို့ လာခဲ့” ဟု မိန့်ဆိုပြီး၊
ဘုရားသခင်၏အရာများထက် လူ့အရာများကိုသာ စိတ်ထဲထားသည်ဟု ဆုံးမသည် (အပိုဒ် ၃၃)။
ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သော လူပင်လျှင် ယခုအခါ စာတန်ဟု ခေါ်ခံရခြင်းသည်
ထူးခြားသည်။ သူပြောခဲ့သော ပထမစကားများမှန်သော်လည်း၊ ဒုက္ခရောက်ခြင်းနှင့်
သေခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ယေရှု၏ လမ်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သည်။
Mark 8:32 indicates that Jesus spoke about this openly, or
plainly. This open emphasis on suffering and death was too much for Peter, who
took Jesus aside and rebuked Him for saying such things. Jesus immediately
rebuked Peter while looking at His disciples. This look at the disciples
suggests that the words were not just for Peter. The statement was sharp; He
told Peter to get behind Him, and He rebuked him for focusing more on human
concerns than those of God (v. 33). It is striking that the person who had just
confessed that Jesus is the Messiah was now called Satan. The first words he
had spoken were correct, but the rejection of Jesus’s prediction of suffering
and death was a denial of Jesus’s path.
၈:၃၄–၃၈။
တပည့်ဖြစ်ခြင်း။ နောက်တွင် ယေရှုသည် လူအုပ်ကို တပည့်တော်များနှင့်အတူ ခေါ်ပြီး
တပည့်ဖြစ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်ပေးသည်။ သူသည် မိမိနောက်လိုက်လိုသူတိုင်း
ကိုယ်ကိုကိုယ် ငြင်းပယ်၍ မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပြီး လိုက်ရမည်ဟု
မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၄)။ ယေရှု၏ ခေတ်ကာလတွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်သည်
အရှက်အကြောက်ဆုံး သေနည်းဖြစ်သည်။ အဆိုးဆုံး ရာဇဝတ်သားများအတွက်သာ သီးသန့်ထားပြီး၊
ရောမအာဏာကို နာခံရန် လူထုကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ရည်ရွယ်သည်။ ကိုယ်တိုင်
လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းလိုခြင်းသည် အဆိုးဆုံး ရာဇဝတ်မှုကို ဝန်ခံခြင်းဟု
ယူဆခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဘာသာရေးသမားများအတွက် အလုံးစုံ အရှက်ကွဲခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏
အခန်းကဏ္ဍဟု လုံးဝမထင်မှတ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။
8:34–38. Discipleship.
Next Jesus summoned the crowd along with His disciples and gave instruction
regarding discipleship. He said that all who desired to follow Him must deny
themselves by taking up His cross (v. 34). In Jesus’s day, the cross was the
most ignominious way to die. It was reserved for the worst sort of criminals,
and its use was intended to intimidate the population into submission to Rome.
To willingly take up a cross would be seen as admission of the worst sort of
crime. It would be the deepest humiliation and the least likely thing religious
people would consider as their role.
ယေရှုသည် အယူအဆ
သုံးခုကို တွဲထားသည်။ ကိုယ်ကိုကိုယ် ငြင်းပယ်ခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ထမ်းခြင်း၊
သူ့နောက်လိုက်ခြင်း။ ကိုယ်ကိုကိုယ် ငြင်းပယ်ခြင်းသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ထမ်းခြင်းတွင်
အမှန်တကယ် ထင်ရှားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ဆိုသည်မှာ အရှက်အကြောက်ဆုံး
သေခြင်းကို ဆိုလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအယူအဆနှစ်ခုကို တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏
ပုံမှန်ပုံသေနည်း—“ငါ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့” နှင့် ချည်ထားသည်။ မာကု၏ အစပိုင်းတွင်
ယေရှုက လူအမျိုးမျိုးကို တပည့်ဖြစ်ရန် ခေါ်သောအခါ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို တစ်ခါမျှ
မဖော်ပြခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ယေရှုသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ
နားလည်လာသောအခါ၊ သူသွားမည့်လမ်းသည် အတိအကျ ထင်ရှားလာသည်။ ထိုလမ်းသည်
သေမင်းခရီးဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော ခရီးကို လိုက်လိုမည်နည်းဟူသော
အကြောင်းကို အပိုဒ် ၃၅–၃၈ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ထူးခြားစွာပင်၊ ယေရှုသည်
ကိုယ်ကိုကိုယ်ငြင်းပယ်ခြင်းကို အကျိုးကျေးဇူးများဖြင့် ထောက်ခံသည်။ အချို့က
ဆိုသည့်အတိုင်း ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ထမ်းခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် လုပ်သင့်သည်ကို
အကြောင်းပြချက် လေးခုပါသော တင်းကျပ်စွာ ဆွေးနွေးထားသည်။
Jesus placed together three concepts: denial of self, taking
the cross, and following Him. One might say that denial of self finds its
truest expression in taking the cross, since the cross meant death in the most
humiliating form. But these two ideas are tied to a typical formula of
discipleship—“follow me.” In the beginning of Mark, Jesus called various
persons to follow Him as His disciples. No mention was made at that time of a
cross. Now, with the disciples reaching a deeper understanding of who Jesus was,
the path He was to take became glaringly clear. It was a death march. Why
anyone would want to take such a journey becomes the subject matter of vv.
35–38. Remarkably, Jesus supported His call to self-denial by talking about
benefits. As some have suggested, Jesus presented His reasoning in a tightly
argued set of four statements and questions, each presenting reasons why His
call to carry the cross makes sense.
ပထမဦးစွာ၊
အသက်ရှင်ခြင်း၏ အဓိကအယူအဆဖြစ်သော ကိုယ်ကိုကိုယ် ကယ်တင်လိုခြင်းမှ စတင်သည်။ အသက်ကို
ကယ်လိုသူသည် ဆုံးရှုံးမည်။ သို့သော် ငါနှင့် ဧဝံဂေလိအတွက် အသက်ကို စွန့်လွှတ်သူသည်
နောက်ဆုံး ကယ်တင်ခြင်းရရှိမည် (အပိုဒ် ၃၅)။ အပိုဒ် ၃၄ သည် အားလုံးစွန့်လွှတ်ရသည်ဟု
ထင်ရသည်။ သို့သော် ဆန့်ကျင်ဘက်ဆန်သော စကားဖြင့် ဤကိုယ်ငြင်းပယ်ခြင်းသည်ပင်
တကယ်တော့ ကိုယ်ကိုကိုယ် ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယေရှုဖော်ပြသည်။ ဧဝံဂေလိအတွက်
အသက်ကို စွန့်လျှင် အမှန်တကယ် ကယ်တင်ခြင်းရရှိသည်။
First, the Lord began with the most central concept of
survival—self-preservation: those who wish to save their lives will lose them,
but those who lose their lives for the sake of Christ and the gospel will
ultimately be saved (v. 35). Verse 34 sounds like total loss, giving up all.
Then, via a paradoxical statement, Jesus indicated that this very self-denial
is really self-preservation. If we lose our life for the gospel, we actually
save it.
မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
အပိုဒ် ၃၆–၃၇ တွင် မေးခွန်းနှစ်ခုဖြင့် ရှင်းပြသည်။ လောကီအားလုံးကို ရပြီး အသက်ကို
ဆုံးရှုံးလျှင် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ အသက်အတွက် အဘယ်အရာဖြင့် လဲလှယ်နိုင်သနည်း။
ယေရှုသည် လောကီအားလုံးကို ရပြီး အသက်ဆုံးရှုံးသည့် အခြေအနေကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအကျိုးသည်
အဘယ်နည်း။ ရှင်းလင်းသော အဖြေမှာ “ဘာမှမရှိ” ဖြစ်သည်။
How can this be? The second and third expressions in vv.
36–37 explain in the form of two questions: How does it benefit anyone to gain
the whole world, yet lose his or her “soul” or “life”? What can someone give in
exchange for life? Jesus described a scenario where a person gained all that
the world had to offer but in the process lost his or her life. How much would
that gain mean? The obvious answer is “nothing.”
စတုတ္ထ၊ အပိုဒ် ၃၅–၃၇
တွင် အနာဂတ်ကာလသုံးထားသည်မှာ ကမ္ဘာဦးကျွမ်းဆိုင်ရာ ရှုထောင့်—ကမ္ဘာပျက်ချိန်တွင်
ဖြစ်မည့်အရာကို ညွှန်ပြသည်။ အပိုဒ် ၃၈ တွင် ထိုအရာကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။
“ဤမတရားသောမျိုးဆက်တွင်” ငါ့ကို ရှက်သူများကို ငါ့ခမည်းတော်၏ ဘုန်းတန်ခိုးနှင့်
ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ကြွလာသောအခါ ငါလည်း ရှက်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ အပိုဒ်
၃၅ တွင် ဆန့်ကျင်ဘက်အယူအဆများ—ကယ်/ဆုံး၊ ဆုံး/ကယ်—ရှိသလို၊ အပိုဒ် ၃၈ တွင်
ရှက်ခြင်းသည် ရှက်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည်။ ယေရှုနေထိုင်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းသည်
ဂုဏ်နှင့်အရှက်ယဉ်ကျေးမှုဖြစ်သည်။ လူများသည် မိသားစုဂုဏ်ယူစေရန် လိုက်စားပြီး
အရှက်ယူစေမည့်အရာကို ရှောင်ကြသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် အဆုံးစွန်သော
အရှက်ဖြစ်သောကြောင့် ရောမအာဏာကို လိုက်လျောရန် အလွန်ထိရောက်သည်။ ယေရှုသည်
မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြီး ယခုအခါ သူ့ကို မလိုက်ခြင်းသည် လာမည့်ကမ္ဘာတွင် အရှက်ကွဲခြင်းကို
ဆိုလိုကြောင်း ညွှန်ပြသည်။
Fourth, the future tenses in vv. 35–37 suggest an
eschatological perspective—what will happen at the end of the world. Verse 38
makes this explicit: if people are ashamed of Christ in “this adulterous and
sinful generation,” He will be ashamed of them when He comes again with the
angels in His Father’s glory. Where v. 35 presented opposing
concepts—save/lose, lose/save—in v. 38 shame brings shame. The society in which
Jesus lived was an honor/shame culture. People sought out that which brought
their family honor and avoided actions that brought them shame. Crucifixion was
the ultimate shame and thus was extremely effective in bringing conformity to
Roman authority. Jesus drew the curtain aside and indicated that refusing to
follow Him now meant shame in the world to come.
အနှစ်ချုပ်ဆိုရလျှင်
မာကု ၈:၃၄–၃၈ ၏ အကြောင်းပြချက်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။ တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ယေရှု၏
ဒုက္ခလမ်းကို လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လူထင်မှားနေသည်နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်၊ ဤလမ်းသည်
ဆုံးရှုံးခြင်းမဟုတ်ဘဲ အကျိုးရှိခြင်းဖြစ်သည်။ လောကီအားလုံးကို ရပြီး
အသက်ဆုံးရှုံးခြင်းသည် အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာမဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ ယေရှုကို ရှက်ခြင်းသည်
ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် ကြွလာသောအခါ ကိုယ်တိုင်အရှက်ကွဲခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
In summary, the argument of Mark 8:34–38 runs as follows:
Discipleship involves following Jesus in His path of suffering. This path,
contrary to popular opinion, is not loss but gain. Gaining the world but losing
our lives is no gain at all. Being ashamed of Jesus now means having shame
ourselves when Jesus returns in glory.
အခန်းကြီး - ၉
၉:၁–၁၃။ ယေရှု၏
အသွင်ပြောင်းခြင်း။ မာကု ၉:၁ သည် တကယ်တော့ ၈:၃၄–၃၈ ၏ သွန်သင်ချက်ကို
ဆက်လက်ဖြစ်သည်။ အပိုဒ် ၈:၃၈ ၏ စကားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အပြုသဘောဆောင်သော
ရလဒ်ကို တင်ပြသည်။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်၏ ဘုန်းတန်ခိုးနှင့်
ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ကြွလာမည်ဟု ပြောခဲ့သည် (၈:၃၈)။ ၉:၁ တွင် ဘုရားသခင်၏
နိုင်ငံတော်သည် တန်ခိုးနှင့်လာမည်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ထိုအယူအဆကို ပဲ့တင်ထပ်ပြီး
အနာဂတ်ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော နိုင်ငံတော်ကို ပုံဖော်သည်။ ယေရှုက သူနှင့်အတူ
ရပ်နေသူအချို့သည် ထိုနိုင်ငံတော်ကို မြြင်ရမည်ဟု ကတိပေးသည်။
9:1–13. The
Transfiguration of Jesus. Mark 9:1 is actually a continuation of the
teaching of 8:34–38. It presents a positive outcome in contrast to the words of
8:38. Jesus spoke of His coming in the glory of His Father with the holy angels
(8:38). His reference in 9:1 to the kingdom of God coming with power echoes
this idea and presents a picture of a future glorious kingdom. Jesus promised
that some standing with Him would see that kingdom.
ဤဖော်ပြချက်သည်
ပထမတပည့်တော်များနှင့် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတို့၏ ကမ္ဘာပျက်ဆိုင်ရာ
မျှော်လင့်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းထွက်ပေါ်စေသည် (မာကု ၁၃:၁–၃၇ ကို ကြည့်ပါ)။
မာကု ၁:၁၄–၁၅ တွင် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ယေရှုနှင့်အတူ လာသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
၎င်းတွင် “ယခုရှိပြီ၊ မရှိသေး” ဟူသော သဘောရှိသည်။ ၎င်းတွင် နိုင်ငံသားများရှိသည်။
အချို့အတွင်းတွင် ရှိသည်၊ အချို့ပြင်ပတွင် ရှိသည်။ ဝင်ရန် အာရုံစိုက်ရမည်၊
အချို့အရာများက ဝင်ခွင့်ပိတ်ပင်နိုင်သည်။ အတွင်းတွင် ကောင်းသည်၊ အပြင်တွင်
မကောင်းပေ။ ယေရှု၏ တပည့်တော်များသည် နိုင်ငံတော်ပိုင်သူများဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်
ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော နိုင်ငံတော်ဖြစ်သော်လည်း နှိမ့်ချခြင်းနှင့်
ဆင်းရဲဒုက္ခလက္ခဏာများလည်း ပါရှိသည်။
This depiction raises the question of the eschatological
expectation of the first disciples of Jesus and that of the early Christian
church (for more, see commentary on Mark 13:1–37). In Mark 1:14–15 the kingdom
of God was described as coming with Jesus. It had a “now and not yet” aspect;
it also had citizens. Some people were in, others were not. It was something
people had to focus on to enter, and certain things could keep them out. Inside
the kingdom was good, outside was not. The disciples of Jesus were the ones to
whom the kingdom belonged. It was a glorious kingdom but also had
characteristics of humility and lowliness.
မာကုတွင်
နိုင်ငံတော်၏ နှိမ့်ချမှုကို ပိုမိုအလေးပေးထားသည်။ သို့သော်
အသွင်ပြောင်းခြင်းဇာတ်လမ်းတွင် ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော ရှုထောင့်ကို ထင်ရှားစွာ
ဖော်ပြထားသည်။ အချို့သူများ နိုင်ငံတော်ကို မြင်ရမည်ဟု ဟောကြားပြီးနောက်
အသွင်ပြောင်းခြင်းဇာတ်လမ်းကို ထားရှိခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်ခြင်းမဟုတ်ပေ။
အသွင်ပြောင်းခြင်းသည် လာမည့် နိုင်ငံတော်၏ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံဖြစ်သည်။ ယေရှု၏
တန်ခိုးနှင့် ခမည်းတော်၏ အလိုတော်ရှိကြောင်း တပည့်တော်များ မြင်တွေ့ရန် အပြည့်အဝ
ပြသထားသည်။
In Mark, the humble quality of the kingdom receives more
emphasis. But in the transfiguration story, its glorious perspective is
prominent. It is not coincidental that the transfiguration story follows the
prediction that some would see the kingdom. The transfiguration was a
revelation of the coming kingdom. Jesus’s power and His Father’s approbation
were on full display for the disciples to see.
ယေရှုသည်
တပည့်သုံးဦး—ပေတရု၊ ယာကုပ်၊ ယောဟန်—ကို မြင့်သောတောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ထိုအမည်မသိသော မြင့်သောတောင်ထိပ်တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များ ရှေ့မှောက်တွင်
အံ့ဖွယ်ဘုန်းတန်ခိုးဖြင့် အသွင်ပြောင်းသည်။ ယေရှုနှင့်အတူ ဧလိယနှင့် မောရှေ
ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤဓမ္မဟောင်းဇာတ်ကောင်နှစ်ဦး—အကြီးကျယ်ဆုံး ပရောဖက်တစ်ပါးနှင့်
တရားဟောင်ပေးသူ—သည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတ546တော်၏ ကမ္ဘာပျက်ဆိုင်ရာ သဘောကို ညွှန်ပြသည်။ ဧလိယသည် မသေဘဲ
မီးရထားဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပင့်ဆောင်ခံရသည် (၂ ဘုရင် ၂)။ မောရှေကို
သခင်ဘုရားကိုယ်တိုင် သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခဲ့သည် (ယုဒ ၉)။
Jesus took three of His disciples, Peter, James, and John,
with Him up a high mountain. On the top of this unnamed mountain, Jesus was
transformed before the disciples in an amazing display of glory. Appearing with
Jesus were Elijah and Moses. These two OT characters, one of the greatest
prophets and the other the great law giver, point toward the eschatological
aspect of the kingdom of God. Elijah had been translated to heaven in a chariot
of fire without seeing death (2 Kin. 2). Moses had been raised from the dead by
the Lord Himself (Jude 9).
တိမ်တိုက်က
တပည့်တော်များကို လွှမ်းခြုံပြီး တိမ်ထဲမှ ဘုရားသခင်၏ အသံကို ကြားရသည်။ ယေရှုသည်
ချစ်သားတော်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပြီး ယေရှုကို နားထောင်ရန် အမိန့်ပေးသည် (မာကု ၉:၇)။
မာကုဧဝံဂေလିတွင်
ဤသို့ဆင်တူသော စကားကို သုံးကြိမ်ကြားရသည်။ ယေရှု၏ နှစ်ခြင်းခံချိန် (၁:၁၁)၊
ရောမအရာရှိ၏ ဝန်ခံချက် (၁၅:၃၉)၊ နှင့် ယခုအသွင်ပြောင်းခြင်း။ (ဤနေရာတွင်သာ
ဘုရားသခင်သည် လူအုပ်စုကို သားတော်အကြောင်း တိုက်ရိုက်ပြောသည်။)
A cloud overshadowed the disciples, and the voice of God was
heard from the cloud proclaiming Jesus to be His beloved Son. The disciples
were then commanded to listen to Jesus (Mark 9:7). Three times in the Gospel of
Mark we hear words similar to this: Jesus’s baptism (1:11), the centurion’s
declaration of His identity (15:39), and this present account of the
transfiguration. (It is only here at the transfiguration that we hear God
speaking directly to a group of humans about His Son.)
တောင်မှဆင်းသောအခါ
ယေရှုသည် သူရှင်ပြန်ထမြောက်မှသာ ဤအတွေ့အကြုံကို ပြောရန် ညွှန်ကြားသည် (၉:၉)။
ဧလိယကြီး ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ တပည့်တော်များက ဧလိယအကြောင်း မေးသည်
(အပိုဒ် ၁၁)။ ပညာရှင်များ၏ ဧလိယအရင်လာမည်ဟူသော ယူဆချက်သည် မာလခိ ၄:၅–၆ ၏ စကားမှ
လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာ၌ သခင်ဘုရားသည် “ထာဝရအမင်္ဂလာနေ့” မတိုင်မီ ဧလိယပရောဖက်ကို
ပေးပို့မည်၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအမှုကို ပေးမည်၊ နားမထောင်လျှင် နယ်မြေကို
လုံးဝဖျက်ဆီးခြင်းကျိန်ခြင်းဖြင့် ရိုက်မည်ဟု ဆိုသည်။
When they came down the mountain, Jesus instructed them to
keep the experience to themselves until after He rose from the dead (9:9). They
asked Him about Elijah, perhaps prompted by the appearance of the great prophet
(v. 11). The scribes’ speculation that Elijah would come first was based on the
words of Malachi 4:5–6, which states that God would send Elijah the prophet
with a ministry of reconciliation before the “day of the Lord,” as well as the
warning that He would strike the land with a kherem (curse of complete destruction) if they did not heed him.
အချို့က
ဆိုသည့်အတိုင်း တပည့်တော်များသည် ဧလိယ အရင်လာမှ လူသားအမျိုးသားတော်
ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်လားဟု သိလိုနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုက
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းမှ ဒုက္ခရောက်ခြင်းသို့ အာရုံပြောင်းသည်။ ဧလိယသည် အရင်လာပြီး
အားလုံးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်မည်။ သို့သော် ကျမ်းစာတွင် လူသားအမျိုးသားတော်သည်
ဒုက္ခရောက်ပြီး အရှက်ခံရမည်ဟု ရေးထားသည်ကား မည်သို့နည်း (အပိုဒ် ၁၂)။ သူသည်
ဧလိယသည် ဘုန်းအသရေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခရောက်ခြင်းဖြင့် ရှေ့ဆောင်လာသည်ဟု ညွှန်ပြသည်
(အပိုဒ် ၁၃)။ ဧလိယဇာတ်ကောင်မှာ ရှင်ယောဟန်နှစ်ခြင်းဆရာဖြစ်ပြီး၊ ယေရှု့အား အမှုတော်တွင်လည်းကောင်း၊
သေခြင်းတွင်လည်းကောင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်သည်ဟု သတင်းထွက်ခြင်းတွင်လည်းကောင်း
ရှေ့ဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည် (မာကု ၆:၁၄–၁၆ ကိုး၍)။
Perhaps, as others have suggested, the disciples wanted to
know if the appearance of Elijah would precede the resurrection of the Son of
Man. Jesus shifted the focus from resurrection to His passion. Elijah would
come first and restore all things. But Jesus also asked about the Scriptures
that refer to the Son of Man and His suffering and being treated contemptuously
(v. 12). He indicated that Elijah preceded Him not in glory but in suffering
(v. 13). The Elijah figure is clearly John the Baptist, who preceded Jesus in
ministry and in death, and even in report of being raised from the dead (cf.
6:14–16).
၉:၁၄–၂၉။
နတ်ဆိုးစွဲထားသောကလေး။ အသွင်ပြောင်းတောင်မှ ယေရှုနှင့်တကွ
တပည့်သုံးဦးပြန်လာသောအခါ၊ လူအများနှင့် အလွန်ကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို
တွေ့ရသည်။ ကျမ်းတတ်များသည် ချန်ထားခဲ့သော တပည့်ကိုးဦးနှင့် ငြင်းခုန်နေကြသည်။
တပည့်ကိုးဦးတို့သည် နတ်ဆိုးကို နှင်ထုတ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း
ထင်ရှားလာသည်။ ဤဇာတ်လမ်းတွင် ဤနတ်ဆိုးကို နှင်ထုတ်ရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ
နှောင့်နှေးခြင်းနှင့် အခက်အခဲများကို အလေးပေး ဖော်ပြထားသည်။
9:14–29. A
Demon-Possessed Boy. Jesus and the three disciples returned from the Mount
of Transfiguration to a scene sharply different. Scribes were disputing with
the nine disciples left behind. It becomes clear that the nine disciples had
tried to cast out a demon but failed. The story places marked emphasis on the
long delay and difficulties of expelling this particular demon.
ကလေး၏ လက္ခဏာများမှာ
မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ခြင်း၊ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်ထွက်ခြင်း၊
ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းခြင်း (အပိုဒ် ၁၈) တို့ဖြစ်ပြီး ဓာတ်မတက်ရောဂါ၏
လက္ခဏာများနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ သို့သော် ရှင်မဿဲ၊ ရှင်မာကု၊ ရှင်လုကာ
ခရစ်ဝင်ကျမ်းသုံးစောင်လုံးတွင် ကလေး၏ အခြေအနေကို နတ်ဆိုးစွဲခြင်းဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
ကလေး၏ နတ်ဆိုးစွဲခြင်း၏ လက္ခဏာများသည် ဓာတ်မတက်ရောဂါ၏ လက္ခဏာများနှင့်
ရိုးရိုးတူညီသည်ဟု ဆိုရန် မမှားပေ။ တစ်ဖက်တွင် ကလေး၏ လက္ခဏာများကို
ဓာတ်မတက်ရောဂါကြောင့်ဟု သတ်မှတ်ရန်လည်း မလိုအပ်ပေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ
ယနေ့တွေ့မြင်ရသော ဓာတ်မတက်ရောဂါအားလုံးသည် နတ်ဆိုးစွဲခြင်းကြောင့်ဟု ဆိုရန်လည်း
မလိုအပ်ပေ။ ရှင်မာကုခရစ်ဝင်တွင် ယေရှုသည် မစင်ကြယ်သော နတ်ဝိညာဉ်ကို
နှင်ထုတ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။
The symptoms the boy displayed sound quite similar to those
of epilepsy—writhing on the ground, foaming at the mouth, and rigidity (v. 18).
However, all three Synoptic Gospels attribute the boy’s condition to demon
possession. It is not unreasonable to suggest that the symptoms of the boy’s
demon possession simply parallel those of epilepsy and that we need not
attribute the boy’s symptoms to epilepsy on the one hand, or suggest, on the
other hand, that all epilepsy that is seen today is due to demon possession.
Mark is clear that Jesus was casting out an unclean spirit.
ဇာတ်လမ်း၏
အဓိကနေရာတွင် ဖခင်၏ စိတ်ဆင်းရဲဖွယ် ကယ်တင်ပါဟု တောင်းပန်ခြင်း ရှိသည် (အပိုဒ် ၂၂)။
၎င်းသည် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော
တောင်းပန်ချက်ဖြစ်သည်—“သင်သည် တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်နိုင်လျှင်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည်
ဖခင်၏ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကို တစ်ခုတည်းသာ သတိပြုတော်မူသည်။
ရှေးဟောင်းစာမူများနှင့် ဘာသာပြန်ဆိုချက်များတွင် ဤနေရာတွင် ကွဲလွဲချက်ရှိသည်။
အချို့အရ ယေရှုသည် ဖခင်၏ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကို ဆူပူတော်မူပြီး သူ၏စကားကို
ပြန်ပြောတော်မူသည်—“သင်သည် လုပ်နိုင်လျှင်လား” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ အချို့အရ မူကား
ကျမ်းချက်သည် “သင်သည် ယုံကြည်နိုင်လျှင်၊ ယုံကြည်သူအတွက် အလုံးစုံတို့သည်
ဖြစ်နိုင်သည်” ဟု ဖတ်ရသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ထို့နောက် ဖခင်သည် ယေရှု၏ ကရုဏာတော်ကို
အားကိုးကာ အလွန်မှတ်မိဖွယ်ဖြစ်သော နည်းဖြင့် သူယုံကြည်ကြောင်း
ဝန်ချတောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ မယုံကြည်ခြင်းကို ကူညီပါဟု တောင်းပန်ခဲ့သည်
(အပိုဒ် ၂၄)။ ယေရှုသည် မစင်ကြယ်သော နတ်ဝိညာဉ်ကို ဆူပူတော်မူပြီး ကလေးကို
ကုသပေးတော်မူသည်။
At the heart of the story is the father’s distraught plea
for help (v. 22). It is a desperate but distrustful plea—“if you can do
anything.” Jesus took note of one thing—the father’s lack of faith. Manuscripts
and translations differ here: According to some, Jesus rebuked the man’s lack
of faith by putting his words back at him, “If you can?” According to others,
the text reads, “If you can believe, all things are possible for him who
believes” (v. 23). The man then threw himself on the mercy of Jesus in the most
memorable way, saying that he believed but asking for help with his unbelief
(v. 24). Jesus then rebuked the unclean spirit and healed the boy.
ဇာတ်လမ်းသည်
တပည့်များက ယေရှုအား သီးခြားမေးမြန်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်
သူတို့နှင်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သနည်းဟု မေးကြသည်။ ယေရှုက ဤကိစ္စမျိုးသည်
ဆုတောင်းခြင်းလိုအပ်သည်ဟု ဖြေကြားတော်မူသည် (အချို့စာမူများတွင်
“အစာရှောင်ခြင်းနှင့်တကွ” ဟု ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသည်၊ အပိုဒ် ၂၉)။ တပည့်များသည် မာကု
၆ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ခရီးပေါ်တွင် မစင်ကြယ်သော နတ်ဝိညာဉ်များကို
အာဏာပေးခြင်းခံရပြီး အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့သည် (မာကု ၆:၇၊ ၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ယခုမူ
သူတို့ မအောင်မြင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော နတ်ဝိညာဉ်သည် နားပင်းနှုတ်ပင်းဖြစ်သည်
(၉:၂၅)။ ၎င်းကြောင့် နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်ခြင်း ပိုမိုခက်ခဲသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့သော် ယေရှုက ပြဿနာသည် နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်သူများတွင် ရှိကြောင်း၊ ဘုရားသခင်နှင့်
ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးလိုအပ်ကြောင်း ညွှန်ပြတော်မူသည်။
The story ends with the disciples asking Jesus privately why
they could not cast out the demon. Jesus responded by saying that these cases
needed prayer (some manuscripts add, “and fasting”; v. 29). The disciples had
been given authority over unclean spirits in their missionary journey recorded
in Mark 6 and had had success (cf. 6:7, 13). Now they had failed. The spirit
they were dealing with in this encounter was both mute and deaf (9:25). That
may have made the exorcism more difficult. But Jesus indicated that the problem
was with the exorcists, who needed a deeper connection with God.
၉:၃၀–၄၁။ ဒုတိယအကြိမ်
သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ခြင်းဟောကြားချက်နှင့် အဆုံးအမများ။ ယေရှုသည် တပည့်များကို
သွန်သင်ရန် သီးသန့်နေရာကို ရှာတော်မူသည်။ တပည့် ဆယ့်နှစ်ဦးလုံးအား ဒုတိယအကြိမ်
သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ခြင်းဟောကြားချက်ကို ပေးတော်မူသည်—လူသားသည် သစ္စာဖောက်ခံရမည်၊
သတ်ခံရမည်၊ တတိယနေ့တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်မည် (အပိုဒ် ၃၁)။ အခန်း ၈ တွင်ရှိသော
ဟောကြားချက်နှင့် တူညီစွာ ယေရှုသည် သေမည်၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဟု ညွှန်ပြတော်မူသည်။
သို့သော် ဤဟောကြားချက်တွင် သစ္စာဖောက်ခံရ၍ အပ်နှံခံရမည်ဟုလည်း ဖော်ပြတော်မူသည်။
ယုဒသည် ဤအချိန်တွင် အမည်မဖော်ပြခံရပေ။
9:30–41. Second
Passion Prediction and Instruction. Jesus sought privacy in order to teach
His disciples. He gave the second passion prediction to the whole group of
twelve—the Son of Man would be betrayed, killed, and resurrected on the third
day (v. 31). In common with the prediction in chapter 8, Jesus indicated that
He would die and rise again. But in this prediction He also noted that He would
be handed over or betrayed. Judas was not named at this point.
တပည့်များသည်
နားမလည်ကြပေ။ ယေရှုအား အဓိပ္ပာယ်မေးရန် ကြောက်ရွံ့ကြသည် (၉:၃၂)။
ဤကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ယေရှုနှင့် ဆက်သွယ်မှု မရှိခြင်းကြောင့် နောက်အပိုဒ်
(၉:၃၃–၅၀) တွင် ယေရှုပြင်ဆင်ပေးတော်မူသော တပည့်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော
နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကပေါနာမ်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ တပည့်များသည်
ယေရှုနောက်တွင် နှောင့်နှေးစွာ လိုက်လာကြပြီး လမ်းတွင် အဘယ်အကြောင်းကို
ဆွေးနွေးခဲ့ကြသနည်းဟု ယေရှုမေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၃)။ သူတို့သည် အချင်းချင်း
အကြီးဆုံးဖြစ်ရန် ငြင်းခုန်နေခဲ့ကြသည်ကို ရှက်ကြောက်ကြသောကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်
(အပိုဒ် ၃၄)။
The disciples did not understand, and they were afraid to
ask Jesus what He meant (9:32). The result of this fear and lack of interaction
with Jesus leads to the misunderstanding about discipleship that He corrects in
the next section (9:33–50). The disciples lagged behind Him as they came to
Capernaum, and He asked them about their discussion on the road (v. 33). They
were ashamed and remained silent because they had been arguing over who among
them would be the greatest (v. 34).
ယေရှုသည်
တပည့်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဤနားလည်မှုလွဲမှားခြင်းကို စိတ်ဝင်စားဖွယ်
နည်းဖြင့် ဖြေရှင်းတော်မူသည်။ ပထမဦးစွာ အဦးဆုံးဖြစ်လိုသူသည် နောက်ဆုံးဖြစ်ရမည်ဟု
ဆိုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၅)။ ထို့နောက် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို သူတို့အလယ်တွင် ရပ်တည်စေပြီး
ထိုကလေးငယ်ကို ပွေ့ဖက်ကာ သရုပ်ပြတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၆)။
ကမ္ဘာ့လူ့အဖွဲ့အစည်းအများစုတွင် ကလေးများသည် လူမှုအဆင့်တွင် အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကလေးငယ်ကို အမျိုးသားများ အလယ်တွင် ထားပြီး ထိုကလေးငယ်ကို
အတည်ပြုခြင်းသည် နောက်ဆုံးသော သူသည် အဦးဆုံးဖြစ်သည်ဟူသော သဘောတရားကို သွန်သင်ပေးသည်။
Jesus responded to this misunderstanding of discipleship in
an interesting way. He began with the maxim that whoever desires to be first
will be last (v. 35). Then He illustrated this by standing a young child in
their midst and taking the little one in His arms (v. 36). In most societies in
the world, children are at the bottom of the social order. Thus, placing a
child in the middle of these men and affirming this little one teaches the
concept of the last or lowest being first.
သခင်ယေရှုသည်
သင်ခန်းစာကို ပိုမိုရှင်းလင်းစေရန် အကြင်သူသည် ငါ့နာမ်ဖြင့် ကလေးငယ်ကို လက်ခံသူသည်
ငါ့ကို လက်ခံသည်ဖြစ်၍ ငါ့ကို လက်ခံသူသည် ငါ့ကိုသာမက ငါ့ကိုစေလွှတ်တော်မူသော
ထိုသခင်ကိုလည်း လက်ခံသည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၇)။ လူမှုအဆင့်တွင်
အနိမ့်ဆုံးသော ကလေး သည် ဤနည်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်နှင့်
ဆက်စပ်ပေးသည်။ ၎င်းသည် “ပထမဆုံးသောသူသည် နောက်ဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်၊ နောက်ဆုံးသောသူသည်
ပထမဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်” ဟူသော အတည်ပြုချက် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ အနိမ့်ဆုံးသော သူ
(ကလေး) ကို အတည်ပြုခြင်းဖြင့် ထိုကလေးကို လက်ခံသူသည် စကြဝဠာတွင် အမြင့်ဆုံးသော
သခင်နှင့် ဆက်စပ်သည်။
The Lord drove home the lesson, saying that whoever receives
a little child in His name receives Him, and whoever receives Jesus receives
not only Him but also the One who sent Him (v. 37). The child, the lowest in
the social order, is hereby connected with God in heaven, the one highest in
the universe. It is an interesting affirmation of “the first shall be last and
the last first.” In affirming the lowest (the child) the one who receives the
child is connected with the highest being in the universe.
ယောဟန်သည် ယေရှုနှင့်
သူတို့အဖွဲ့ဝင်မဟုတ်သော်လည်း ယေရှု၏နာမတော်ဖြင့် နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်နေသော သူတစ်ဦးကို
တားမြစ်ခဲ့ကြောင်း ဆွေးနွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၈)။ တပည့်များသည် ထိုသူကို
ရပ်တန့်ရန် ပြောခဲ့ကြသော်လည်း ယေရှုက တားမြစ်ခြင်း မပြုကြရန် မိန့်တော်မူသည်။
ယေရှု၏နာမတော်ဖြင့် နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်သူသည် ယေရှုကို အလွယ်တကူ ဆိုးယုတ်စွာ
မပြောနိုင်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၉)။ အပြင်လူများနှင့်
ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ထင်ရှားသော အဆိုတစ်ခုဖြင့်
နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်—ခရစ်ယာန်များကို ဆန့်ကျင်သူမဟုတ်လျှင် ခရစ်ယာန်ဘက်မှဖြစ်သည်ဟု
မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၀)။ ခရစ်ယာန်ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်များနှင့်
မစ်ရှင်ဆရာများသည် သူတို့၏ ဩဇာနယ်နိမိတ်ကို ကာကွယ်ရန် အချိန်မဖြုန်းတီးရန်
မလိုအပ်ပေ။ တစ်ဦးဦးကို ချီးမြှောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကောင်းချီးပေးခြင်းတွင် မည်သူက
ဂုဏ်ကျေးဇူးရရှိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။
John then dialogued with Jesus concerning someone who was
not part of their group who was casting out demons in Jesus’s name (v. 38). The
disciples had told the person to stop, but Jesus told them not to forbid him.
Anyone casting out demons in Jesus’s name could not easily speak wrongly of Him
(v. 39). He concluded with a salient statement about outsiders and their
relationship to the Christian community, indicating that those who are not
against Christians are for them (v. 40). There is no need for Christian
ministers and missionaries to waste time trying to protect the boundaries of
their influence. It does not matter who receives the credit when someone is
uplifted or blessed.
ယေရှုသည်
အပြင်လူများနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက်အလေးပေးတော်မူသည်—ခရစ်တော်၏သူဖြစ်သောသူအား
ရေတစ်ခွက်ပေးသူသည် ဆုကောင်းကို မဆုံးရှုံးရ ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁)။
ဤသည်မှာ မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဆုကောင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဖော်ပြထားသော တစ်ခုတည်းသော
အပိုဒ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မာကု ၁၀:၂၈–၃၀ တွင် ယေရှုကို လိုက်ခြင်းအတွက် ကြီးမားသော
ဆုလာဘ်ရှိသည်ဟု ရည်ညွှန်းထားပုံရသည်။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်
ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ဆုလာဘ်သဘောတရားပါရှိခြင်းကို ကတည်းက မထူးဆန်းပေ။ သို့သော်
ထိုဆုလာဘ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကုသိုလ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏
ကျေးဇူးတော်ပေးကမ်းခြင်းဖြစ်သည်။ ရေတစ်ခွက်သည် သေးငယ်သော ကြင်နာမှုဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသော ကောင်းချီးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အားထုတ်မှုထက် များစွာ
ကြီးမားသည်။
Jesus continued His emphasis on relationship to outsiders:
those who provide a cup of water to someone who belongs to Christ will not lose
their reward (v. 41). This is the only direct reference to reward in the Gospel
of Mark, although in 10:28–30 it seems to refer to a great recompense for
following Jesus. We may find it incongruous that salvation by faith in Christ
has with it the concept of reward. However, the reward is not based on any
merit of ours but on the gracious gift of God. A cup of water is a small act of
kindness. The resulting blessing from God far exceeds the input of effort on
our part.
၉:၄၂–၅၀။ အပြစ်၊ မီး၊
ဆား။ ဤအခန်းငယ်တွင် “အပြစ်သို့ ဦးဆောင်စေခြင်း”၊ “မီး”၊ “ဆား” ဟူသော အဓိက
သဘောတရားသုံးခုကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ အချို့နည်းဖြင့် အခန်းငယ်သည်
အကြောင်းအရာတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ခုန်ဆွခုန်ဆွ ပြောင်းလဲနေပုံရသော်လည်း၊
ဤအဓိကစကားလုံးများထဲမှ တစ်ခုကို အခန်းငယ်တစ်ခုတွင် သုံးပြီး နောက်အခန်းငယ်တွင်
ဆက်လက်သုံးထားကြောင်း သတိပြုမိလျှင် နားလည်လာနိုင်သည်။
9:42–50. Sin, Fire,
and Salt. This passage presents interlocking ideas focused around three
concepts: “causes to sin,” “fire,” and “salt.” In some ways the passage seems
to jump from topic to topic in a most unusual manner, until we note that one of
these key words appears in one passage and then in the next, and a shift to a
new word in one text leads to its use in a new way in the next verse.
ပထမသဘောတရားမှာ
အခြားသူများကို အပြစ်သို့ ဦးဆောင်စေခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ
ဤကလေးငယ်တို့တွင် တစ်ဦးဦးကို ချော်လဲစေသောသူသည် လည်ပင်းတွင် ကြိတ်ကျောက်ချိတ်ဆွဲ၍
ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချခံရခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၂)။
ယုံကြည်သူသစ်များ (“ကလေးငယ်များ”) ကို မည်သို့ဆက်ဆံသည်ကို
ယေရှုအလွန်အလေးထားတော်မူသည်။ ယေရှုပြုတ်သော နှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ
နစ်မြုပ်သေဆုံးခြင်းဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူသစ်ကို လမ်းမှားသို့ ဦးဆောင်ခြင်းထက်
နစ်မြုပ်သေခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် တွေးစရာဖြစ်သည်။
ဆရာများနှင့် ခေါင်းဆောင်များသည် ယုံကြည်သူသစ်များကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော
ယုံကြည်ခြင်းသို့ ဦးဆောင်ရန် တာဝန်ရှိသည်၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိရာသို့ မဟုတ်ပေ။
The first concept is that of causing others to sin. Jesus
said that those who cause “these little ones” to stumble would be better off
being thrown into the sea with a millstone hung around their necks (v. 42).
Jesus took extremely seriously the manner in which new believers (“little
ones”) were treated. The comparison He made is to a drowning. It would be
better to be drowned than to mislead a new believer. It is a sobering thought.
Teachers and leaders have a responsibility to lead new believers to deeper
faith, not to unbelief.
ယေရှုသည်
ကိုယ်တွင်းရှိ အပြစ်အကြောင်းရင်းများသို့ ပြောင်းလဲတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၃–၄၈)။ လက်၊
ခြေ၊ မျက်စိ ဟူ၍ ဥပမာသုံးခုဖြင့် တင်ပြတော်မူသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သင်ပြုသမျှ၊
သင်သွားရာနေရာ၊ သင်ကြည့်သမျှ ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ ဖြေရှင်းနည်းမှာ လက်၊ ခြေ၊
မျက်စိတို့သည် အပြစ်သို့ ဦးဆောင်စေလျှင် ဖြတ်ပစ်ရန် သို့မဟုတ် နုတ်ပစ်ရန်ဟု
အလွန်အမင်း ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း သုံးတော်မူသည်။ ဤသို့ ပြင်းထန်သော “ခွဲစိတ်မှု”
သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ပင် ဖြစ်ရမည်။ ယေရှု၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ လက်တစ်ဖက်၊
ခြေတစ်ချောင်း၊ မျက်စိတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးခြင်းသည် အပြစ်ပြုခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်ဟု
ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာဖြတ်တောက်ခြင်းကို တောင်းဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ အပြစ်၏
ကြောက်မက်ဖွယ် အကျိုးဆက်ကို သင့်တင့်စွာ အကဲဖြတ်ရန် ဖြစ်သည်။
Jesus then shifted to personal internal causes to sin (vv.
43–48). He presented these causes in a series of three examples—the hand, the
foot, and the eye. In other words, what you do, where you go, and what you see.
Jesus’s solution used hyperbole in the idea that if our hand, foot, or eye
should cause us to sin, we should cut them off or pluck them out. Such drastic
“surgery” strikes us as gruesome, and so it should. Jesus’s point was that it
is preferable to lose a hand, a foot, or an eye rather than to sin. He was
calling not for self-mutilation but rather for a proper assessment of the
terrible consequences of sin.
ယေရှုသည် ဘဝသို့
ဦးတည်သော လမ်းတစ်ခုနှင့် ငရဲသို့ ဦးတည်သော လမ်းတစ်ခုကို ပုံဖော်တော်မူသည် (အပိုဒ်
၄၃က၊ ၄၅က၊ အပိုဒ် ၄၇က ကိုကြည့်)။ ဘဝသို့ ဝင်သူများသည် လက်တစ်ဖက်၊ ခြေတစ်ချောင်း၊
မျက်စိတစ်ဖက်နှင့် ဝင်ကြပြီး ငရဲသို့ သွားသူများသည် ပြည့်စုံစွာ သွားကြသည်။
ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ဘဝနှင့် ပြန်လည်နုပျောခြင်း၏ နေရာဖြစ်သည်။ ငရဲသည်
ပျက်စီးခြင်း၏ နေရာဖြစ်သည်။ ဤပြောင်ပြောင်တင်းတင်း သုံးစွဲမှုသည် လူများက
မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော အမှတ်အသားများကို ပြသည်။ ၎င်းသည်
ကောင်းကင်ဘုံတွင် မသန်စွမ်းဖြစ်နေမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ အပြစ်၏ စစ်မှန်သော
အန္တရာယ်နှင့် အလေးချိန်ကို စိတ်ထဲတွင် ထင်ရှားစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။
Jesus depicted two paths, one leading to life (vv. 43a, 45a;
cf. v. 47a) and the other to hell (vv. 43b, 45b, 47b–48). Those entering life
go in with one hand, one foot, or one eye, while those going to hell are whole.
The kingdom of God is a place of life and restoration. Hell is a place of
destruction. The hyperbole presents people having just the opposite of what we
expect as a marker of where they are going. This is not to suggest that we will
have disabilities in heaven. Instead it is meant to impress on our minds the
true danger and weight of sin.
ဤအဖြစ်မှန်များကို
ဖော်ပြရန် ယေရှုသုံးတော်မူသော ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စကားသည် ပျက်စီးခြင်းကို
ဖော်ပြရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဘဝသို့ ဝင်ခြင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို
ငရဲထဲသို့ ပစ်ချခံရခြင်း၊ ပိုးကောင်မသေဘဲ “မီးငြှိမ်းမသတ်နိုင်” သော နေရာဟု
ခေါ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၈)။ ၎င်းသည် ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲကို ဆိုလိုပုံရသည်။
သို့သော် ယေရှုသည် ဤအခန်းငယ်တွင် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စကားကို အစောကတည်းက
သုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဆုံးရှုံးသူများ၏ ကံကြမ္မာကို ဖော်ပြရာတွင်လည်း အလားတူ
ပုံစံကို ဆက်လက်သုံးတော်မူသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။
The hyperbole that Jesus used to describe these realities is
helpful in understanding His language about destruction. Jesus called the
opposite of entering life being thrown into hell, where the worm does not die
and “the fire is not quenched” (v. 48). This sounds like an eternally burning
hell. However, the fact that Jesus had already used hyperbole in this passage
suggests that He continued the same pattern in describing the fate of the lost.
ဂေဟင်န (ငရဲ) သည်
ဂျေဟင်နုံ ဟူသော အာရံဘာသာစကားကို ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး ယေရူးရှလင်မြို့၏
အနောက်တောင်ဘက်ရှိ ဟင်နုံချိုင့်ဝှမ်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ရှေးယခင်ကာလက
ထိုနေရာတွင် ကလေးများကို ယဇ်ပူဇော်ခဲ့သည်။ ယောရှိယမင်းကြီးသည် ထိုနေရာကို
ညစ်ညမ်းစေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အမှိုက်ပုံဖြစ်လာကာ မီးအမြဲလောင်နေသည်။ ယေရှုသည်
ဆုံးရှုံးသူများ၏ ကံကြမ္မာကို ဤအရောင်အသွေးစုံလင်သော အမှိုက်နှင့်
လောင်ကျွမ်းနေသော နေရာကို သုံးစွဲ၍ ဖော်ပြတော်မူသည်။ သို့သော် ၎င်းသည်
ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲကို ဆိုလိုရန် မလိုအပ်ပေ။ ယောဟန် ၃:၁၆ အရ ယေရှုခရစ်ကို
ယုံကြည်သူသည် မသေဘဲ ထာဝရအသက်ရှင်မည်။ မတရားသူများကို ဘုရားသခင်ထံမှ လာသော မီးဖြင့်
ဖျက်ဆီးမည်ဖြစ်ပြီး ပြာမျှသာ ကျန်ရစ်မည် (မာလခိ ၄:၁–၃၊ ဗျာဒိတ် ၂၀:၁၁–၁၅)။
ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ခဏတာဖြစ်ပြီး ပျက်စီးခြင်းသည် ထာဝရဖြစ်သည်။
Geenna (“hell”) is
a transliteration of the Aramaic term gehinnom,
which referred originally to the Valley of Hinnom to the southwest of
Jerusalem, where in ancient times child sacrifice was practiced. King Josiah
desecrated the location, and it thereafter became a rubbish heap with
ever-burning fires. Jesus used this colorful depiction of a waste and burning
location to describe the fate of the lost. But this need not suggest an
eternally burning hell. John 3:16 indicates that those who believe in Jesus Christ
will not die but have life eternal. The wicked will be destroyed by fire that
comes from God, and only ashes will be left (Mal. 4:1–3; Rev. 20:11–15). The
destroying is brief, and the destruction is eternal.
မာကု ၉:၄၉–၅၀ တွင်
ယေရှုသည် ဆား၏ သဘောတရားသုံးခုကို ချိတ်ဆက်တော်မူသည်။ ပထမမှာ လူတိုင်းကို မီးဖြင့်
ဆားနယ်မည် (အချို့စာမူများတွင် “ယဇ်ပူဇော်သက္ကာတိုင်းကို ဆားနယ်မည်” ဟု
ထပ်ထည့်ထားသည်၊ အပိုဒ် ၄၉)။ အချို့က မီးနှင့် ဆားကို အတူတွဲသုံးခြင်းသည် လေဝိ ၂:၁၃
ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ဂျုံယဇ်ကို ဆားနယ်ပြီး
ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ခဲ့သည်။ ယေရှုပြောတော်မူသော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာမှာ တပည့်၏
အသက်တာနှင့် အမှုတော်ဖြစ်သည်။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု၏ မီးပါဝင်သောကြောင့်
ကုန်ကျစရိတ်မှာ မြင့်မားသည်။ ဆားကဲ့သို့ သန့်စင်စေသော
အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည်နှင့်အမျှ အပြည့်အဝ မြဲမြံခြင်းရှိရမည်။
In Mark 9:49–50 Jesus tied three ideas to salt. The first
stated that everyone will be seasoned or salted with fire (some manuscripts
add, “and every sacrifice will be seasoned with salt,” v. 49). Some have
suggested that the use of fire and salt together likely alludes to Leviticus
2:13, where grain offerings were salted and then burned on the altar. The
offering Jesus was talking about is the disciple’s life and service. The cost
will be high because the fires of persecution are involved. The dedication must
be total, like the purifying effect of salt.
မာကု ၉:၅၀ တွင်
ယေရှုသည် ဆားကို အပြည့်အဝ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်တော်မူသည်။
ရှေးကမ္ဘာတွင် ဆားသည် ဆိုဒီယမ်ကလိုရိုက် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။
အခြားအညစ်အကြေးများ ပါဝင်နေပြီး ဆိုဒီယမ်ကလိုရိုက်ကို ဆေးကြောထုတ်ယူပြီး
အညစ်အကြေးမျှသာ ကျန်ရစ်နိုင်သည်။ အမှုန့်သည် အဖြူရောင်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး
ဆိုဒီယမ်ကလိုရိုက်နှင့် ဆင်တူနေနိုင်သည်—လျှို့ဝှက်မှုအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော
ဥပမာဖြစ်သည်။ ယေရှုက ဆားသည် အရသာပျောက်သွားလျှင် ထပ်မံဆားငန်အောင် လုပ်ရန်
ခက်ခဲသည် သို့မဟုတ် မဖြစ်နိုင်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၅၀)။ တပည့်များတွင် လျှို့ဝှက်မှုသည်
သေခြင်းတရားဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မစင်ကြယ်ပြီး တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းသာ
အမှုတော်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။
In Mark 9:50, Jesus linked salt to the idea of complete
dedication to His service. In the ancient world salt was not 100 percent sodium
chloride. It included other impurities, and it was possible for the sodium
chloride to be washed out and for only the impurities to remain. The powder
would still be white and appear like sodium chloride—a perfect illustration of
hypocrisy. Jesus noted that if the salt loses its flavor, it is difficult or
impossible to make it salty again (v. 50). Hypocrisy in disciples is death. It
is impure and partial service.
အပိုဒ် ၅၀ ၏
နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် ယေရှုသည် ဆား၏ တတိယသင်ခန်းစာကို
ထည့်သွင်းတော်မူသည်—အချင်းချင်း ဆားရှိကြပြီး အချင်းချင်း ငြိမ်သက်ခြင်းရှိကြဟု
မိန့်တော်မူသည်။ တပည့်အားလုံး၏ အပြည့်အဝ မြဲမြံသော အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၏ စစ်မှန်သော
ဆားသည် သူတို့အချင်းချင်း ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ တိုက်ခိုက်နေသော
အသင်းတော်ကို ကြည့်လျှင် ဆုံးရှုံးသူများကို ကယ်တင်ခြင်း မပြုသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။
ယေရှုကို အမှုတော်ဆောင်ရန် မြဲမြံခြင်းသည် တပည့်များကို အခြားသူများကို
အမှုတော်ဆောင်ရာတွင် စုစည်းစေသည်။
In the last part of v. 50, Jesus added His third and final
lesson about salt: they should have salt among themselves and peace with each
other. The true salt of dedicated service on the part of all disciples leads to
peace among them. If we look at a church that is fighting, we will most likely
find one not saving the lost. Dedication to serving Jesus brings disciples
together in service to others.
အခန်းကြီး - ၁၀
၁၀:၁–၁၂။
အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ကွာရှင်းခြင်း။ မာကု ၁၀:၁ အရ ယေရှုသည် ယော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်ရှိ
ယုဒပြည်နှင့် ပဲရာယဒေသ ဟူ၍ အမည်တွင်သော နေရာသို့ ရောက်တော်မူသည်။ လူအများသည်
ယေရှုထံ စုဝေးလာကြပြီး သူတို့ကို သွန်သင်တော်မူသည်။ ဖာရိရှဲများသည် ယေရှုကို
စမ်းသပ်ရန် “ယောက်ျားသည် မိမိမယားကို ကွာရှင်းခြင်း တရားနှင့်အညီ ဖြစ်သလော” ဟု
မေးခွန်းထုတ်လာကြသည် (အပိုဒ် ၂)။ ဖာရိရှဲများတွင် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍
ဟိလဲလေ့လာရေးကျောင်းနှင့် ရှမ္မာလေ့လာရေးကျောင်း ဟူ၍ အဓိက အယူအဆနှစ်ခု ရှိသည်။
နှစ်ခုစလုံးသည် ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစကား (တရားဟောရာ
၂၄:၁–၄) ကို ရည်ညွှန်းသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် ကွဲပြားသည်။ ငြင်းခုန်မှုသည်
တရားဟောရာ ၂၄:၁ တွင် ပါရှိသော စကားလုံးနှစ်လုံး—‘အာဝတ် ဒါဘာ’ ကို ဗဟိုပြုသည်။
ပထမစကား ‘အာဝတ်’ (အာဝါမှ) ဆိုသည်မှာ “အဝတ်အချည်းစည်း”၊ “လိင်အင်္ဂါဧရိယာ” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ဒုတိယစကား ‘ဒါဘာ’ သည် “စကား”၊ “အရာ”၊ “တစ်စုံတစ်ရာ” ဟု
ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤစကားစုသည် စစ်မှန်စွာ “အရာ၏ အဝတ်အချည်းစည်း”
ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။
10:1–12. Marriage and
Divorce. Mark 10:1 reports that Jesus arrived in the region of Judea, on
the other side of the Jordan River, technically known as Perea. A crowd
gathered around Jesus, and He taught them. A dispute with the Pharisees began
as they accosted Him with the question, “Is it lawful for a man to divorce his
wife?” (v. 2). Among the Pharisees there were two main schools of thought on
this matter: the School of Hillel and the School of Shammai. Both groups refer
to the same OT text dealing with divorce (Deut. 24:1–4) but interpret it in
different ways. The debate centered on two words in Deuteronomy 24:1, ‘erwat dabar. The first of these terms, ‘erwat (from ‘erwah), means “nakedness,” “genital area” and the second, dabar, is a more general term meaning
“word,” “thing,” “something,” “matter.” The phrase means literally, “the
nakedness of a matter.”
ရှမ္မာကျောင်းသည်
‘အါဝတ်’ (“အဝတ်အချည်းစည်း”) ကို အာရုံစိုက်ပြီး အိမ်ထောင်ဖက်မဟုတ်သူနှင့်
လိင်ဆက်ဆံခြင်းသာလျှင် ကွာရှင်းရန် အကြောင်းအရင်းဖြစ်သည်ဟု သွန်သင်သည်။
ဟိလဲကျောင်းသည် ‘ဒါဘာ’ (“အရာ”) ကို အာရုံစိုက်ပြီး ယောက်ျားသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို
အရှက်ရဖွယ်ဟု ယူဆလျှင် ကွာရှင်းနိုင်သည်ဟု ခံယူသည်။ ယေရှု၏ ခေတ်က ယုဒဓမ္မတွင်
ကွာရှင်းရန် လက်ခံထားသော အကြောင်းများမှာ သားသမီးမရှိခြင်း၊ ပစ္စည်းပိုင်ဆိုင်မှု
လျစ်လျူရှုခြင်း၊ စိတ်ခံစားမှု လျစ်လျူရှုခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်း
စသည်တို့ ပါဝင်သည်။
The School of Shammai focused attention on ‘erwat (“nakedness”) and taught that
sexual intercourse with someone other than one’s spouse was the only grounds
for divorce. The School of Hillel focused on the word dabar (“a matter”) and felt that divorce could be for any matter
that the husband found indecent. In the Judaism of Jesus’s day, the grounds
accepted for divorce included childlessness, material neglect, emotional
neglect, and marital unfaithfulness.
မာကု ၁၀ တွင်
ယေရှုအား မေးသော မေးခွန်းမှာ ကွာရှင်းခြင်းကို လုံးဝခွင့်ပြုသလားဟူ၍
အမျိုးအစားခွဲခြားသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် မောရှေသည်
အဘယ်အမိန့်ပေးခဲ့သနည်းဟု မေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃)။ ဖာရိရှဲများက မောရှေသည်
ကွာရှင်းစာချွန်လွှတ်ခွင့် “ခွင့်ပြုခဲ့သည်” ဟု ဖြေကြားကြသည် (အပိုဒ် ၄)။ ယေရှုသည်
တရားဟောရာ ၂၄ ကို ရည်ညွှန်းပြီး သူတို့၏ နှလုံးမာကြောင်းကြောင့်
ကွာရှင်းခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (မာကု ၁၀:၅)။ ကွာရှင်းခြင်းသည်
လူသားဆက်ဆံရေးအတွက် ဘုရားသခင်၏ မူလဒီဇိုင်းမဟုတ်ကြောင်း ယေရှုသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁ နှင့်
၂ မှ ကိုးကားဖြင့် ပြသတော်မူသည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁:၂၇ သည် ယောက်ျားနှင့်
မိန်းမကွဲပြားခြင်းကို အာရုံစိုက်စေပြီး ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂:၂၄ သည် ယောက်ျားနှင့်
မိန်းမကို တစ်တွဲတည်းဖြစ်စေခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ယေရှုသည် နှစ်ဦးသည် ယခုအခါ
တစ်ဦးတည်းဖြစ်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်တော်မူပြီး သွန်သင်ချက်ကို
အနှစ်ချုပ်တော်မူသည်—“ဘုရားသခင်သည် တစ်တွဲတည်းဖြစ်စေတော်မူသောအရာကို လူမခွဲရ”
(မာကု ၁၀:၉)။
The question to Jesus in Mark 10 was categorical, asking if
divorce is permitted at all. Jesus inquired what Moses commanded (v. 3), and
the Pharisees responded that Moses “permitted” (v. 4) a bill of divorce to be
given. Jesus then referred to Deuteronomy 24 and indicated that permission to
divorce was given due to the hardness of their hearts (Mark 10:5). Divorce was
not God’s original design for human relationships, which Jesus showed by
quoting from Genesis 1 and 2. Genesis 1:27 focuses attention on the distinction
between male and female, while Genesis 2:24 refers to the joining together of a
man and a woman. Jesus concluded from this that the two are now one and
summarized His teaching: “What God has joined together,” no one should separate
(Mark 10:9).
ဤအခန်းငယ်များတွင်
ယေရှုသည် သူ၏နောက်လိုက်များအတွက် ကွာရှင်းခြင်းကို ရွေးချယ်စရာအဖြစ် တစ်ခွန်းမျှ
မဖော်ပြတော်မူပေ။ တပည့်များသည် ဤအငြင်းပွားမှုနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းကြသောအခါ
ယေရှုသည် ရှင်းလင်းစွာ ဖြေကြားတော်မူသည်—ယောက်ျားသည် မိမိမယားကို ကွာရှင်း၍
အခြားမိန်းမနှင့် လက်ထပ်လျှင် ထိုမိန်းမယားကို အနုတ်လျှော့ပြုမှုနှင့်
အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည်ဟု ဆိုသည်။ မိန်းမသည်လည်း မိမိယောက်ျားကို ကွာရှင်း၍
အခြားယောက်ျားနှင့် လက်ထပ်လျှင် ထိုယောက်ျားကို အနုတ်လျှော့ပြုမှုနှင့်
အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည် ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၀–၁၂)။ မာကုတွင်
ကွာရှင်းပြီး ပြန်လက်ထပ်ခြင်းကို ခွင့်ပြုမည့် ခြွင်းချက်တစ်ခုမျှ မဖော်ပြထားပေ။
သို့သော် မာကုတွင် ယေရှု၏ အဆိုသည် ကွာရှင်းခြင်းကို စတင်သူနှင့် ကွာရှင်းပြီး
ပြန်လက်ထပ်ခြင်းသည် ယခင်အိမ်ထောင်ဖက်ကို အနုတ်လျှော့ပြုမှုဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို
အာရုံစိုက်ထားသည်။ ကွာရှင်းခြင်းကို မစတင်ခဲ့သော အိမ်ထောင်ဖက်ကို ဆွေးနွေးထားခြင်း
မရှိပေ။
Jesus made no mention of divorce as an option for His
followers in these verses. The disciples asked Him about the dispute, and He
responded clearly that a man who divorces his wife and marries someone else
commits adultery against her, and a woman who divorces her husband and marries
someone else commits adultery against him (vv. 10–12). Mark lists no exception
under which divorce and remarriage would be permissible. However, the focus of
Jesus’s statement in Mark is on the individual initiating the divorce and what
their actions of divorce plus remarriage would amount to (adultery against
their former spouse). The spouse who did not initiate the divorce is not
discussed.
မာကု ၁၀ နှင့် မဿဲ
၁၉:၁–၉ တွင် တူညီသော ဇာတ်လမ်းသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ရန် မလိုအပ်ပေ။
မာကုသည် မတရားကွာရှင်းခြင်းကို ပြုသူကို အာရုံစိုက်ပြီး မဿဲသည် အပြစ်မရှိသော ပါတီ၏
ရလဒ်ကို အာရုံစိုက်သည်။ မာကုအခန်းငယ်သည် အိမ်ထောင်ရေးအတွက် ဘုရားသခင်၏ စံနမူနာနှင့်
မူလအစီအစဉ်—ယောက်ျား တစ်ဦး၊ မိန်းမ တစ်ဦး၊ တစ်သက်တာကတိကဝတ်ကို သတိပေးသည်။
ကွာရှင်းခြင်းကို လေ့လာရာတွင် ကျမ်းစာတစ်ခုလုံး၏ အဆုံးအမများကို ကြည့်ရှုပြီး
ဟန်ချက်ညီပြီး ကျေးဇူးရှိသော အသုံးချမှုသို့ ရောက်ရမည်။
Mark 10 and the same story in Matthew 19:1–9 do not need to
be seen in opposition to one another. Mark focuses attention on the perpetrator
of a wrongful divorce, while Matthew focuses on the outcome for the innocent
party. The passage in Mark reminds us of God’s ideal and original plan for
marriage—one man, one woman, a lifelong commitment. In studying divorce, we
must look at the whole counsel of the Scriptures to arrive at a balanced and
gracious application.
၁၀:၁၃–၁၆။
ကလေးငယ်များ။ လူများသည် ကလေးငယ်များကို ယေရှုထံ ဆောင်ခဲ့၍ ကောင်းချီးပေးဖို့
တောင်းဆိုကြသည်။ တပည့်တော်များက ထိုသူများကို ဆူပူကြ၏။ ယေရှုသည် ထိုအမှုကို
မြင်တော်မူသောအခါ အမျက်ထွက်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၄)။
10:13–16. The Little
Children. This is a touching story of people bringing young children to
Jesus for His blessing. For some reason the disciples rebuked these people,
perhaps thinking that Jesus would not have time or interest in young children.
Jesus saw what was happening and was incensed (v. 14).
ယေရှုသည်
စကားသုံးခွန်းဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ကို ထင်ရှားစေတော်မူ၏။ ပထမအချက်အနေဖြင့်
ကလေးငယ်များကို မိမိထံသို့ လာခွင့်ပေးရန် တပည့်တော်များကို ခေါ်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၄
အပိုင်းအစ)။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ထိုကလေးငယ်များသည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏
နိုင်ငံသားများဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၄ အပိုင်းနောက်)။
တတိယအချက်အနေဖြင့် မည်သူမဆို ကလေးငယ်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို
လက်ခံခြင်းမရှိလျှင် ထိုနိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း
တည်ကြည်စွာ မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၅)။ ကလေးငယ်များကို ကောင်းချီးပေးရန် လူများဆောင်ခဲ့သော
ရိုးရှင်းသောဖြစ်ရပ်လေးသည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ အခြေခံသွန်သင်ချက်တစ်ခု
ဖြစ်လာ၏။ အားနည်းသူ၊ တန်ဖိုးထားခြင်းမခံရသူ၊ တိတ်ဆိတ်သူ၊ ငယ်ရွှမ်းသူများသည်
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့် သက်ဆိုင်ကြပြီး ထိုနိုင်ငံတော်ကို လက်ခံရယူပုံ၊
အသက်ရှင်ပုံ၏ ပုံသက်သေ ဖြစ်ကြ၏။
In three statements, Jesus drove home His point. First, He
called on His disciples to allow the children to come to Him (v. 14a). He then
supported this with a statement about their relationship to the kingdom of
God—they are citizens of that kingdom (v. 14b). And finally, He solemnly stated
that whoever does not “receive the kingdom of God” as a child would will not
enter it (v. 15). A simple incident of people bringing children to Jesus for
blessing became a foundational teaching of the kingdom of God. The weak, the
undervalued, the quiet, and the “little ones” belong to the kingdom of God and
are a paradigm of how it is to be received and lived.
၁၀:၁၇–၃၁။ ချမ်းသာသော
လူငယ်။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုကို
ဆက်လက်သင်ပြတော်မူ၏။ လူတစ်ယောက်သည် ယေရှုနောက်သို့ ပြေးလာ၍ ဒူးထောက်လျက်
“အိုကောင်းသောဆရာ” ဟု ခေါ်ဆို၍ အမွေတရားအားဖြင့် ထာဝရအသက်ကို ရရှိရန် အဘယ်သို့
ပြုရမည်နည်းဟု မေးမြန်း၏ (အပိုဒ် ၁၇)။ ယေရှုသည် တရားဟောရာတွင် “ဣသရေလအမျိုး၊
နားထောင်လော့။ ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ဘုရားသခင်၊ ထာဝရဘုရားသည်
တစ်ပါးတည်းဖြစ်တော်မူ၏” ဟူသော ယုဒယဘာသာဝင်တို့၏ ယုံကြည်ချက်အတိုင်း မိန့်တော်မူ၏။
“ကောင်း” ဟူသော အထူးအဆင့်သုံး နာမည်ကို ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ခံယူထိုက်၏။
ထို့ကြောင့် ထိုလူငယ်သည် ယေရှုကို လူ့ဇာတိခံယူထားသော ဘုရားသခင်အဖြစ် အမှန်တကယ်
အသိအမှတ်ပြုသလော။
10:17–31. The Rich
Young Man. Jesus moved to the topic of the relationship of His followers to
wealth. A man ran after Jesus and knelt before Him. He addressed Jesus as a
Good Teacher and asked what he should do to inherit eternal life (v. 17). Jesus
alluded to the Jewish confession of faith in Deuteronomy 6:4, where it states,
“Hear, O Israel: The Lord our God, the Lord is one.” Only God has that ultimate
holy purity that warrants the adjective “good.” Thus the question is, did the
man recognize Jesus as God in human flesh?
ထိုလူသည် ထာဝရအသက်ကို
အမွေခံရန် ဘာလုပ်ရမည်နည်းဟု မေးသောအခါ၊ ယေရှုသည် တစ်ဆယ်ပညတ်တော်များကို
ရှင်းလင်းစွာ ရိုးရိုးသားသား ကိုးကားပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်အုပ်စိုးရှင်သည်
သိပြီးသားဖြစ်သည်ဟု ယေရှုမိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်း၊
လူသတ်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း၊ မမှန်မကန်သက်သေခံခြင်း၊ လူလိမ်လည်ခြင်းတို့ကို
တားမြစ်သည့်ပညတ်များနှင့် မိဘကို ရိုသေခြင်းဆိုင်ရာ အပြုသဘောပညတ်တို့ ဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၁၉)။ လူလိမ်လည်ခြင်းကို ကိုးကားထားသည်မှအပ ကျန်ပညတ်အားလုံးသည်
ထွက်မြောက်ရာကျမ်း အခန်း ၂၀ ရှိ တစ်ဆယ်ပညတ်တော်၏ နောက်ခြမ်းမှ
ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည် (လူလိမ်လည်ခြင်းကို ကိုးကားချက်မှာ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၁:၁၀
သို့မဟုတ် တရားဟောရာကျမ်း ၂၄:၁၄ မှ လာနိုင်ပြီး၊ အလုပ်သမားများ၏ လုပ်ခလစာကို
ထိန်းချုပ်ထားခြင်းကို အဋ္ဌမပညတ်၊ ဒုတိယပညတ် သို့မဟုတ် ဒသမပညတ်တို့၏
ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်)။ မှတ်ကျမ်း ၁:၄၄၊ ၇:၁–၁၃ နှင့်
၁၀:၁–၁၂ တို့တွင် ယခင်ကအတိုင်း၊ ယေရှုသည် မောရှဲဥပဒေကို အလွန်လေးစားကြောင်း
ပြသခဲ့သည်။
The man asked what he had to do to inherit eternal life, and
he got a clear and frank reference to the Ten Commandments, which Jesus said
that the young ruler knew: prohibitions against adultery, murder, theft,
falsehood, and defrauding, and the positive command to honor parents (v. 19).
Other than the reference to defrauding, all of these commandments come from the
second half of the Decalogue in Exodus 20 (the reference to defrauding comes
from either Ex. 21:10 or Deut. 24:14 and may refer to keeping back wages from
workers as a variation on the eighth, ninth, or tenth commandments). As earlier
in Mark 1:44; 7:1–13 and 10:1–12, Jesus showed high respect for the Mosaic law.
ယေရှုသည်
ပညတ်တော်စောင့်ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို သွန်သင်ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။
ယင်းစကားများသည် သမ္မာကျမ်းစာလူသားဇာတိဆိုင်ရာ နက်နဲသောအမှန်တရားတစ်ခုကို
သရုပ်ဖော်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် လူတစ်ဦးသည် စုစုပေါင်းတစ်ခုတည်းသော
ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ “ဝိညာဉ်”ဆိုသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသော
ဝိညာဉ်ရေးအစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလုံးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်
(ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤလူသားဇာတိဆိုင်ရာ
အမြင်တစ်ခုတည်းရှိမှုသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အပြုအမူများအကြား ဆက်နွယ်မှုအတွက်
အရေးကြီးသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိသည်။ သမ္မာကျမ်းစာသတင်းစကားမှာ
ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းခံရသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့၏
အပြုအမူများအားဖြင့် တရားစီရင်ခြင်းခံရမည် ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ သုတ္တံကျမ်း ၂၄:၁၂၊ မဿဲ
၁၂:၃၃–၃၇၊ ရောမ ၂:၁–၁၆၊ ၂ကောရိန္သု ၅:၁၀၊ ယာကုပ် ၂:၁၂–၂၆၊ ဗျာဒိတ် ၂၀:၁၂–၁၅)။
နှလုံးသားထဲရှိ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်သည် ဘဝတွင် အပြုအမူများအားဖြင့်
ထင်ရှားလာသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြုအမူများအားဖြင့်
တရားစီရင်ခြင်းခံရခြင်း ဖြစ်သည်။
Jesus was not teaching salvation by commandment keeping.
Instead, His words illustrated a profound truth of biblical anthropology. In
the Bible a person is a unified whole. The “soul” is the person as an entirety,
not the spiritual portion in distinction from the physical part (cf. Gen. 2:7).
This holistic view of anthropology has strong implications for the relationship
between faith and deeds. The biblical message is that we are saved by faith but
we are judged by our deeds (e.g., Prov. 24:12; Matt. 12:33–37; Rom. 2:1–16; 2
Cor. 5:10; James 2:12–26; Rev. 20:12–15). Faith and grace within the heart
reveal themselves by actions in life. For this reason, we are judged by our
deeds.
ထိုလူသည် ယေရှုအား
“ဤပညတ်တော်အားလုံးကို ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ငါစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီ” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်
(မှတ်ကျမ်း ၁၀:၂၀)။ မှတ်ကျမ်းရေးသူသည် ယေရှုသည် သူ့ကို ချစ်တော်မူသည်ဟု
မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သူ့တွင် အဘယ်အရာရှိသောကြောင့် ယေရှုထံမှ ဤတုံ့ပြန်မှုကို
ရရှိခဲ့သနည်း။ ဖြစ်နိုင်တော့ သူ၏ ရိုးသားမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှု ဖြစ်သည် (သူသည်
ယေရှုနောက်သို့ ပြေးသွားပြီး ရှိခိုးခဲ့သည်)။ ယေရှုက သူ၌ တစ်ခုတည်းသာ
လိုအပ်နေသေးသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ သွားပြီး ပိုင်ဆိုင်သမျှအားလုံးကို ရောင်းချကာ
ဆင်းရဲသောသူများအား ပေးလှူလော့။ ထိုသို့ပြုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘဏ္ဍာရရှိလိမ့်မည်။
ထို့နောက် ငါ့နောက်သို့ လိုက်လော့ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ဤအမိန့်ကြောင့်
ထိုလူသည် အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းနည်းစွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည်
အလွန်ချမ်းသာသူ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ထိုလူ၏ ပြဿနာမှာ ငွေကြေးကို
ဘုရားသခင်နေရာတွင် ထားရှိသော ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
The man responded to Jesus that he had observed all these
commandments from the time he was a child (Mark 10:20), and Mark notes that
Jesus loved him. What was it about him that brought this response from Jesus?
Perhaps it was his directness and enthusiasm (he ran after Jesus and bowed
before Him). Jesus said he was missing just one thing: He told him to go and
sell all his possessions and give to the poor so that he would have treasure in
heaven. Then he should follow Jesus (v. 21). This created shocked sadness in
the man, who went away grieving because he had immense wealth (v. 22). The
man’s problem was idolatry, money in the place of God.
ချမ်းသာသောလူ
ထွက်သွားပြီးနောက် ယေရှုသည် တပည့်တော်များနှင့် စကားပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၃–၂၇)။
ချမ်းသာသူများ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်
(အပိုဒ် ၂၃)။ ဤထုတ်ပြန်ချက်သည် ယေရှု၏ခေတ်က ချမ်းသာခြင်းသည်
ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာလက္ခဏာ ဖြစ်သည်ဟူသော ပုံမှန်နားလည်မှုနှင့်
လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ ဧကန်စင်စစ် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းပိုဒ်များတွင် ဘုရားသခင်သည်
ပစ္စည်းဥစ္စာချမ်းသာမှုကို ပေးသနားတော်မူခြင်းဖြင့် ကောင်းချီးပေးသည်ဟု
ညွှန်ပြထားသည် (တရားဟောရာကျမ်း ၂၈:၁–၁၄၊ ယောဘ ၁:၁၀၊ ၄၂:၁၀၊ သုတ္တံကျမ်း ၁၀:၂၂)။
ယေရှု၏ထုတ်ပြန်ချက်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းပိုဒ်များကို ငြင်းပယ်ခြင်း သို့မဟုတ်
ပစ္စည်းဥစ္စာများကို နှိမ့်ချခြင်း မဟုတ်ပါ။ ယင်းသည် ချမ်းသာမှုသည်
ကျွန်ုပ်တို့ဘဝတွင် ဘုရားသခင်နေရာကို မသိမသာ ယူထားနိုင်ပုံကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း
ဖြစ်သည်။
Jesus had a conversation with His disciples in response to
the rich man’s departure (vv. 23–27). He said that it is very hard for rich
people to enter the kingdom of God (v. 23). This statement was totally counter
to the typical understanding of Jesus’s day that wealth was a sign of God’s
blessing. Indeed, OT passages point to God’s blessing in bestowing material
wealth (Deut. 28:1–14; Job 1:10; 42:10; Prov. 10:22). Jesus’s statement is
neither a rejection of the OT passages nor a denigration of material possessions.
Rather, it is a recognition of the subtle way in which riches can take God’s
place in our lives.
တပည့်တော်များသည်
ယေရှု၏ထုတ်ပြန်ချက်ကြောင့် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည် (မှတ်ကျမ်း ၁၀:၂၄)။ ထို့ကြောင့်
ယေရှုသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခြင်းနှင့် ထူးခြားသော နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခု
ထည့်ပြောဆိုခဲ့သည်။ “ကုလားအုတ်တစ်ကောင်သည် အပ်ချောင်းမျက်စိထဲသို့ ဖြတ်သွားရန်သည်
ချမ်းသာသူတစ်ဦး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရန်ထက် လွယ်ကူသည်” ဟု
မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ယေရှုသည် အလွန်အထူးပြုစွာ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကုလားအုတ်သည် ယေရှု၏ခေတ် သန့်ရှင်းရာပြည်တွင် အများဆုံးတွေ့မြင်ရသော
အကြီးဆုံးတိရစ္ဆာန် ဖြစ်ပြီး၊ အပ်ချောင်းမျက်စိဆိုသည်မှာ ချုပ်လုပ်ရန်အပ်ရှိ
သေးငယ်သောအပေါက်ကို အတိအကျ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမဖြစ်နိုင်သောအရာကို စိတ်ကူးယ,
ထို့ကြီးမားသော
တိရစ္ဆာန်သည် ဤမျှသေးငယ်သော အပေါက်ထဲသို့ ဖြတ်သွားနိုင်သည်ဟု
စိတ်ကူးကြည့်ခြင်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်မှုကို ပိုမိုရှင်းလင်းစေသည်။ မဖြစ်နိုင်ပါ။
ယင်းသည်ပင် ယေရှုရည်ရွယ်ပြောဆိုလိုသော အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သည်။
The disciples were shocked by Jesus’s statement (Mark
10:24), so He drove it home by repetition and the addition of a striking
comparison: “it is easier for a camel to go through the eye of a needle” than
for a rich person to enter God’s kingdom (v. 25). Jesus was speaking in
hyperbole. The camel was the largest animal commonly seen in the Holy Land in
Jesus’s time, and the eye of a needle was exactly that—the small hole in a
sewing needle. The impossibility of the feat was driven home by trying to imagine
such a big animal going through such a tiny hole. It is impossible, which is
exactly what Jesus wanted to convey.
မည်သူ့ကိုမဆို
ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။
ပစ္စည်းချမ်းသာမှုသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းတွင် အတားအဆီး
ဖြစ်နိုင်သည်။ ချမ်းသာခြင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ကို ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်ရန်
ကောင်းမွန်သောနေရာ ဖြစ်ပုံရသော်လည်း၊ ပေတရုသည် ထုတ်ပြောချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ရာ
ယေရှုကို ထပ်မံပြောဆိုစေခဲ့သည်။ ပေတရုက သူနှင့်အတူ တပည့်တော်များသည် ယေရှုကို
လိုက်ရန် အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၈)။
ပေတရုသည် “ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဘာရရှိမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ရရှိမည့်အရာ အဘယ်နည်း” ဟု
မေးနေသည်နှင့် တူသည်။ ယေရှုက ချမ်းသာခြင်း၏ အန္တရာယ်များကို
ထုတ်ဖော်ပြောဆိုထားသည့် အကြောင်းအရာတွင် ပေတရု၏ထုတ်ပြန်ချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက်
ထူးဆန်းပုံရနိုင်သည်။ သို့သော် ယင်းက ယေရှုအား ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏
ပြောင်းပြန်လှန်သော သဘောကို ဖွင့်ဟပြသခွင့် ပေးခဲ့သည်။ တပည့်တော်များသည် ယေရှုကို
စွန့်ပစ်ပြီး ချမ်းသာမှုကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော ထိုလူ၏ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။
Salvation for anyone is possible only by the grace of God.
Material riches can be an impediment to trusting God. This might seem like a
wonderful place for the discussion of riches to conclude, but Peter made a
statement that prompted Jesus to say more. Peter pointed out that he and the
other disciples had left everything to follow Jesus (v. 28). It is as if Peter
asked, “What will we get? What is in it for us?” In the context of what Jesus
has just intimated about the perils of riches, this statement by Peter may
strike us as odd. But it allowed Jesus to draw the curtain aside and show the
topsy-turvy nature of the kingdom of God. The disciples are the counterparts of
the man who left Jesus and kept his wealth.
ယေရှုသည် ပေတရု၏
အတည်ပြုချက်ကို စတင်ခဲ့သော်လည်း၊ “အဘယ်သူမျှ” ဟူသော စကားလုံးကို
ထည့်ပြောဆိုခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် မိသားစု သို့မဟုတ်
ပစ္စည်းဥစ္စာများကို စွန့်ပစ်ခဲ့သော မည်သူမျှ ဆုလာဘ်ကို လက်လွတ်မခံရ။ ယခုခေတ်တွင်
မိသားစု၊ အိမ်များ၊ လယ်ယာများကို ရာဆယ်မက ရရှိမည်၊ ညှဉ်းဆီးခြင်းများလည်း
ပါဝင်မည်၊ လာမည့်ခေတ်တွင် ထာဝရအသက်ကို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ အခန်း ၈ ရှိ
တပည့်ဖြစ်ခြင်းသွန်သင်ချက်တွင် ရှိသည်နှင့်အညီ၊ ဤနေရာတွင်လည်း ဆုံးရှုံးခြင်းသည်
အကျိုးရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာခြင်းဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက်အားလုံးကို စုစည်းရန်
ယေရှုသည် “သို့ရာတွင် ပဌမဖြစ်သူများသည် နောက်ဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်၊
နောက်ဆုံးဖြစ်သူများသည် ပဌမဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ထည့်ပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁)။
ကျွန်ုပ်တို့ဘဝကို ချမ်းသာမှုပေါ်တွင် အာရုံစိုက်ပါက စိတ်ပျက်ရလိမ့်မည်။
ယေရှုပေါ်တွင် ဘဝကို အာရုံစိုက်ပါက ယခုခေတ်နှင့် လာမည့်ခေတ်တွင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ
ရရှိလိမ့်မည်။
Jesus began with Peter’s affirmation, but with the
interesting addition of the words “no one.” No one who has left family or
possessions behind for the sake of Jesus and His gospel will miss the reward: a
hundred times more both now—of family, houses, lands, but also persecutions—and
in the coming age, eternal life. As in the discipleship teaching in chapter 8,
so here, loss is gain. To draw all the teaching on riches together, Jesus added
the words, “But many who are first will be last, and the last first” (v. 31).
Focus our lives on riches and we will be disappointed. Focus our life on Jesus
and we will be blessed, now and in the age to come.
၁၀:၃၂–၃၄။ တတိယအကြိမ်
ဆင်းရဲဒုက္ခဟောကြားခြင်း။ ယေရှု၏ တတိယအကြိမ် ဆင်းရဲဒုက္ခဟောကြားခြင်းတွင်
လူသားရဲ့သားတော်သည် သစ္စာကတိပြုခြင်း ခံရမည်၊ တရားစီရင်ခြင်း ခံရမည်၊
ပြက်ယယ်ပြုခြင်း ခံရမည်၊ ညှဉ်းဆီးခြင်း ခံရမည်၊ အသေသတ်ခြင်း ခံရမည်ဟု ရှင်းလင်း၊
ရိုးရှင်းစွာ၊ ပွင့်လင်းစွာ အသေးစိတ်ပိုမို၍ ဟောကြားခဲ့သည်။ တဖန် သုံးရက်အကြာတွင်
ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဟု တပည့်တော်များအား တိုက်ရိုက်မိန့်တော်မူခဲ့သည်။
10:32–34. Third
Passion Prediction. Jesus’s third prediction of His passion involved words
that were stark, plain, and open, with more detail of how the Son of Man would
be betrayed, tried, mocked, maltreated, and put to death. Again, He told His
disciples directly that He would be raised after three days.
၁၀:၃၅–၄၅။
ခေါင်းဆောင်မှုနှင့် အမှုတြုံ။ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ယေရှုဘုန်းတန်ခိုးနှင့်
ထိုင်တော်မူချိန်တွင် တစ်ဦးသည် ယေရှု၏လက်ျာဘက်၊ ကျန်တစ်ဦးသည် ဘယ်ဘက်တွင် ရှိရန်
အရေးတကြီး တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၃၇)။ ယေရှုသည် သူတို့ ဘာတောင်းဆိုနေမှန်း
မသိကြကြောင်း သတိပေးခဲ့ပြီး၊ သူသောက်မည့်ခွက်ကို သောက်နိုင်ပါသလား၊
သူနှစ်မြှုပ်ခံမည့် နှစ်မြှုပ်ခြင်းကို ခံနိုင်ပါသလားဟု အလေးနက်သော
မေးခွန်းမေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၈)။ ခွက်နှင့် နှစ်မြှုပ်ခြင်းကို ကိုးကားချက်များသည်
ထမင်းစားပွဲတော် (ခွက်) နှင့် ထိုနောက်လိုက်သော ဆင်းရဲဒုက္ခ နှစ်ခုစလုံးကို
သင်္ကေတပြုပြီး၊ ယင်းနှစ်ခုစလုံးသည် ယေရှု၏သေခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (မှတ်ကျမ်း
၁၄:၂၃–၂၄၊ ရောမ ၆:၁–၄၊ ၁ကောရိန္သု ၁၁:၂၅–၂၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မှတ်ကျမ်းတွင်
ဆက်စပ်မှုမှာ ပိုမိုသိမ်မွေ့သည်။ ယေရှုသည် ဂေသေမာန်ဥယျာဉ်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခွက်ကို
ရင်ဆိုင်ရမည် (မှတ်ကျမ်း ၁၄:၃၆)၊ အခန်း ၁၅ ရှိ လက်ဝါးကပ်တိုင်အခန်းသည် အခန်း ၁ ရှိ
ယေရှု၏နှစ်မြှုပ်ခြင်းအခန်းနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။ ဤဆက်စပ်မှုများမှ
ယေရှုသည် သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခအကြောင်း ပြောဆိုနေမှန်း ရှင်းလင်းသည်။
ယေရှု၏လက်ျာဘက်နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် သူခိုးနှစ်ဦး လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ
ချိတ်ဆွဲခံရလိမ့်မည်။
10:35–45. Leadership
and Service. James and John wanted positions of power when Jesus would sit
in glory, one on His right, the other on His left (v. 37). Jesus warned them
that they did not know what they were asking, and then He asked them a sobering
question about whether they could drink from the same cup as He and be baptized
in the same way (v. 38). The references to the cup and baptism are symbolic of
both the Lord’s Supper (the cup) and trial that followed, both of which are
tied to Jesus’s death (cf. 14:23–24; Rom. 6:1–4; 1 Cor. 11:25–26). The linkage
in Mark is more subtle. Jesus will struggle with the cup of suffering in the
garden of Gethsemane (Mark 14:36), and in chapter 15 the scene of the cross is
closely tied to the scene of Jesus’s baptism in chapter 1. From these linkages
it is clear that Jesus was talking about His passion. On His right and on His
left two thieves would be crucified.
ယာကုပ်နှင့်
ယောဟန်တို့သည် ယင်းကို မမြင်နိုင်ဘဲ၊ ခွက်ကို သောက်နိုင်သည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ
ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့ အတိအကျ ထိုသို့ပြုလုပ်မည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည်
(၁၀:၃၉)။ ဤဟောကြားချက်သည် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုကြောင်း
ညွှန်ပြချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် သူတို့သည်
သူ၏ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်လာမည်နှင့် သူအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံရမည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ယေရှုသည် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုချက်သို့
ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့ တောင်းဆိုသော ရာထူးများကို ပေးရန် သူ့အတွက် မဟုတ်ကြောင်း၊
ထိုရာထူးများကို အဘယ်သူများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်နှင့်အမျှ ထိုသူများက ရရှိမည်ဟု
မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၀)။ ဤနေရာတွင် ယေရှုသည် သူ၏ဘုန်းတန်ခိုးအကြောင်း
ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်အသရေရှိသော နေရာများသည် သူပေးရန် မဟုတ်ပါ။
ဤဆုံးဖြတ်ချက်များကို ခမည်းတော်သာ ချမှတ်တော်မူသည်။
James and John did not see this, blithely stating that they
were able to drink from the same cup. Jesus then predicted that they would do
exactly that (10:39). This prediction is one of the indicators that Jesus did
not reject His disciples. He predicted they would be His representatives after
the resurrection and would suffer for Him. The Lord then came back to the
direct request of the brothers: He said it was not for Him to grant them the
positions they requested but that these positions would be given to those for
whom they were prepared (v. 40). Here Jesus was speaking of His glory. The
places of honor were not His to give. The Father is the one who makes these
decisions.
ကျန်တပည့်တော်ဆယ်ဦးသည်
ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားသိရသောအခါ ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည်
တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ နက်နဲသော သွန်သင်ချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူတို့သည်
တပါးအမျိုးသားတို့၏ အပြုအမူနှင့် ခရစ်ယာန်အပြုအမူကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြခဲ့သည်။
တပါးအမျိုးသားခေါင်းဆောင်များသည် လူများကို “အုပ်စိုးသည်”၊ သူတို့၏ ကြီးမားသူများ
သို့မဟုတ် အရာရှိကြီးများသည် အာဏာကို “စိုးစံသည်” (အပိုဒ် ၄၂)။ ခေါင်းဆောင်များသည်
အထက်တွင်၊ လူများသည် အောက်တွင် ရှိသည်။ ထိုနည်းတူ ယေရှုသည် ခရစ်ယာန်ဘဝတွင်
ခေါင်းဆောင်မှုနည်းလမ်းကို ချပြခဲ့သည်။ ကြီးမြတ်လိုသူများသည် အမှုတြုံ ဖြစ်ရမည်။
ပဌမဖြစ်လိုသူများသည် လူတိုင်း၏ ကျွန် ဖြစ်ရမည် (အပိုဒ် ၄၃–၄၄)။ ဤနေရာတွင်
လူများသည် အထက်တွင်၊ ခေါင်းဆောင်များသည် အောက်တွင် ရှိသည်။
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်တွင် ကြီးမြတ်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ ရယူနိုင်သမျှပေါ်
အာရုံစိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများကို မည်သို့
ကောင်းချီးပေးနိုင်မည်နည်း အာရုံစိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
The ten other disciples were incensed when they heard about
the request of the two brothers. Jesus responded with a profound teaching on
discipleship. He contrasted Gentile behavior and Christian behavior. The
Gentile leaders “lord it over” their people and their so-called “great ones” or
“high officials exercise authority over them” (v. 42); the leaders are up, the
people are down. In sharp contrast, Jesus set forth the method of leadership in
Christian life: those who wish to be great will be the servants; those who
desire to be first will be the slave of everyone (vv. 43–44). Here the people
are up and the leaders are down. Greatness in the kingdom of God does not focus
on what we can get; it is focused on how we can bless those around us.
ယေရှုသည်
ခရစ်ယာန်အမှုတြုံ၏ ပုံသေနမုန်းအဖြစ် သူ့ကိုယ်တိုင်ကို ကိုးကားခဲ့သည်။
“လူသားရဲ့သားတော်သည်ပင် အမှုတြုံခံရန် လာသည် မဟုတ်၊ အမှုတြုံရန်သာ လာသည်” ဟု
မိန့်တော်မူပြီး၊ အများအတွက် ရွေးနုတ်ခြင်းခံရမည့် အသက်ကို ပေးရန် ဖြစ်သည်ဟု
ဆိုသည် (အပိုဒ် ၄၅)။ “ပင်” ဟူသော စကားလုံးသည် ဖြစ်နိုင်သော ခြွင်းချက်ကို
ညွှန်ပြပြီး ငြင်းပယ်ခံရသည်။ လူသားရဲ့သားတော်အဖြစ်ဖြင့် တပည့်တော်များထံမှ
အမှုတြုံ၊ လေးစားမှု၊ ဂုဏ်ပြုမှုကို တောင်းဆိုနိုင်သည် (ယောဟန် ၁၃:၁၃
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် သူသည် အမှုတြုံရန် လာသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ သူ အမှုတြုံခဲ့ပါက
သူ၏တပည့်တော်အားလုံးလည်း ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်ရမည်။
Jesus referred to His own example as the paradigm of
Christian service: “For even the Son of Man did not come to be served, but to
serve,” giving His life as “a ransom for many” (v. 45). The word “even”
suggests a possible exception, which was denied. As the Son of Man, He could
require service, respect, and honor from His followers (cf. John 13:13), but He
declared that He had come to serve. And if He served, all His followers must do
so as well.
ထို့နောက် ယေရှုသည်
သူပေးမည့် အမှုတြုံအမျိုးအစားကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ အများအတွက် ရွေးနုတ်ခ ပေးရန်
အသက်ကို စွန့်ကြဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂရိစကားဖြင့် “ရွေးနုတ်ခ” ဟူသော စကားလုံးမှာ lytron
ဖြစ်ပြီး
“လွှတ်ပေးခြင်းတန်ဖိုး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ယင်းသည် ကျွန်ဈေးကွက်သုံး
စကားလုံးဖြစ်ပြီး ကျွန်တစ်ဦးကို လွတ်မြောက်စေရန် ပေးဆပ်ရသော ငွေကြေး
ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် အပြစ်၏ကျွန်ခံမှု အခြေအနေကို ဆိုလိုသည်။
ထိုကျွန်ခံမှုကို ဖြိုခွင်းရန် ကုန်ကျစရိတ်မှာ ယေရှု၏အသက် ဖြစ်သည်။
ဤစကားလုံးများသည် အစားထိုးခြင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်ပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ရှင်းလင်းစွာ
ညွှန်ပြသည်။ သူ၏ယဇ်ပွဲသည် ကျွန်ုပ်တို့ ပြုလုပ်နိုင်သော ယဇ်ပွဲထက်
ပိုမိုကြီးမားသည်။ သို့သော် ခရစ်ယာန်အမှုတြုံအတွက် ပုံသေနမုန်း ချမှတ်ပေးသည်။
Next, Jesus indicated the kind of service that He would
provide. It was to give His life as a ransom for many. The term “ransom” in
Greek is lytron, meaning “price of
release.” It is a slave market word and represents the payment made for setting
a slave free. Thus, it implies a state of bondage, here the bondage of sin. The
cost of breaking that bondage is the life of Jesus. The language is substitutionary
and points clearly to the cross. His sacrifice is greater than any that we can
make, but it sets the example for Christian ministry.
၁၀:၄၆–၅၂။ ဗာတိမဲအား
ကုသခြင်း။ မျက်ကန်းသော ဆင်းရဲသောသူ ဗာတိမဲသည် မည်သူဖြတ်သွားနေမှန်း ကြားသိရသောအခါ၊
“ယေရှု၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်၊ ကျွန်ုပ်ကို သနားတော်မူပါ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၇)။
ယေရှု၏ခေတ်တွင် “ဒါဝိဒ်၏သားတော်” ဟူသော အမည်နှင့် အယူအဆနှစ်ခု ဆက်စပ်နေသည်။ တစ်ခုမှာ
ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဘုရင်တစ်ပါးကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်ရေးနှင့်
နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ နောက်အယူအဆတစ်ခုမှာ
ဤပုဂ္ဂိုလ်ကို ကုသရေးသမားနှင့် နတ်ဆိုးလွှတ်သမားအဖြစ် ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤနှစ်မျိုးလုံးသော အယူအဆများသည် ဧဝံဂေလိတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များ၏ နောက်ခံ
ဖြစ်ပုံရသည်။ လူများသည် ယေရှုကို ကုသရေးသမားနှင့် ဘုရင်အဖြစ် ယူဆခဲ့ကြသည်။
ဗာတိမဲသည် ယေရှုကို ထိုပုဂ္ဂိုလ်အတိုင်း ကြေညာနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ “ဒါဝိဒ်၏သားတော်”
ဟူသော စကားလုံးကို သုံးစွဲခြင်းသည် ယေရှုသည် မယ်ရှိဟ် ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခြင်း၏
ဝန်ခံချက် ဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် ယေရှုကို ခရစ်တော်/မယ်ရှိဟ် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ရာ
ယေရှုက တပည့်တော်များအား ထိုကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားရန် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယခု
ဗာတိမဲသည် ပွင့်လင်းစွာ ကြေညာနေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်သည် တိတ်ဆိတ်နေရန်
ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူသည် ပိုမိုအားကောင်းစွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၈)။
10:46–52. Healing of
Bartimaeus. As the blind beggar Bartimaeus heard who was passing by, he
began to shout, “Jesus, Son of David, have mercy on me!” (v. 47). In Jesus’s
day, two concepts were linked with the title “Son of David.” One was the
restoration of a king from the line of David. The expectation was a military
and political leader. The other concept linked with “Son of David” was belief
in this figure as a healer and exorcist. Both of these strands or concepts
appear to be backgrounds to what occurred in the Gospels, as people considered
Jesus a healer and a king. Bartimaeus was thus declaring Jesus to be exactly
that figure, and his use of the phrase “Son of David” was a confession of his
faith in Jesus as the Messiah. Peter declared Jesus as the Christ/Messiah and
Jesus told His disciples to keep the matter private. Now Bartimaeus was
declaring it publicly. The crowd around him told him to be quiet, but he
shouted all the louder (v. 48).
ယေရှုသည် ဗာတိမဲ
သုံးစွဲခဲ့သော အမည်ကို လက်ခံကြောင်း ပြသရန် ထိုလူကို သူ့ထံ ခေါ်ခဲ့သည်။
မတည်မငြိမ်ဖြစ်သော လူအုပ်သည် ယေရှုခေါ်နေသည်ဟု အားပေးခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၄၉)။
ဗာတိမဲသည် မကြာမီ မြင်ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ကုဝင်ကို လွယ်ကူစွာ ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု
ယုံကြည်ကြောင်း ပြသရန် သူ၏ကုဝင်ကို ချွတ်ပစ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၀)။ ဤကုဝင်သည်
သူပိုင်ဆိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အပြင်ပြင်အကျႌ ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုသည်
မျက်ကန်းသောသူအား သူ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးလိုသနည်းဟု မေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၅၁)။ ယင်းသည်
ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့ ရာထူးဂုဏ်အသရေအတွက် လာရောက်ချဉ်းကပ်စဉ် ယေရှုမေးတော်မူခဲ့သော
ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းတူတူပင် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၅–၃၇)။ သူတို့၏ တောင်းဆိုချက်သည်
ရာထူးနှင့် အာဏာပေါ် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ မျက်ကန်းသောသူသည် တစ်ခုတည်းကိုသာ
အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ မျက်မြင်ရခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅၁)။ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိပါ။
ယေရှုသည် ချက်ချင်း ကုသပေးခဲ့ပြီး၊ သူသည် ယေရှုနောက်သို့ လမ်းပေါ်တွင် လိုက်ခဲ့သည်
(အပိုဒ် ၅၂)။
Jesus called for the man to be brought to Him, thereby
accepting the title Bartimaeus used. The fickle crowd then encouraged him,
saying that Jesus was calling for him (v. 49). Bartimaeus made a show of his
faith by throwing off his cloak (v. 50), illustrating that he was certain that
he would soon see and be able to easily locate it once he was healed. This
would likely be the only outer covering the man possessed. Jesus asked the
blind man what he wanted Him to do for him (v. 51). It is the same, simple question
that He had asked James and John when they had come to Him regarding places of
honor (vv. 35–37). Their request had been focused on position and power. The
blind man focused on one thing only: receiving sight (v. 51). There was no
delay; Jesus healed the man immediately, and he followed Jesus on the road (v.
52).
ဤသည်မှာ
တပည့်ဖြစ်ခြင်းအခန်း (၈:၂၂–၁၀:၅၂) ၏ သင့်လျော်သော အဆုံးသတ် ဖြစ်သည်။ ယင်းသည်
ဗေသဲဒတွင် မျက်ကန်းတစ်ဦးကို ကုသခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့ပြီး၊ ယေရီကိုမြို့တွင်
မျက်ကန်းတစ်ဦးကို ကုသခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ဤအံ့ဖွယ်နှစ်ခုသည်
တပည့်ဖြစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာကို မျက်စိအသစ်ဖြင့် မြင်ခြင်းနှင့်
လက်ဝါးကပ်တိုင်တိုင်အောင် ယေရှုကို လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သရုပ်ဖော်သည်။
It is a fitting end to the discipleship section
(8:22–10:52), which began with the healing of a blind man at Bethsaida and ends
with the healing of another blind man at Jericho. The two miracles illustrate
that discipleship is about seeing the world with new eyes and following Jesus
even to the cross.
အခန်းကြီး - ၁၁
၁၁:၁–၁၃:၃၇ ယေရုံဆလင်မြို့တွင်
ခရစ်တော်၏အမှုငျ့အမှုတော်
ဤအပိုင်းသည်
ယေရှုခရစ်တော် ယေရုံဆလင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှစ၍ အနာဂတ္တိကာလဆိုင်ရာ
ဟောပြောချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဤနောက်ပိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသမျှ
အဖြစ်အပျက်များသည် ရှင်မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါးရှိပြီး၊
ရက်သတ္တပတ်တစ်ပတ်ခန့်သာ ကြာမြင့်သည့်အချိန်ကာလကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
ယေရုံဆလင်မြို့နှင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင်သာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ယေရုံဆလင်မြို့၌
ယေရှုခရစ်တော်၏အချိန်ကာလကို အဓိကနှစ်ပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ ပထမအပိုင်းမှာ
ဗိမာန်တော်နှင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သော အမှုတော်များဖြစ်ပြီး၊
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် အငြင်းပွားမှုများ တဖန်ပြန်လည်မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ဒုတိယအပိုင်းမှာ ကိုယ်တော်အပေါ် လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းကြံစည်မှု၊ ပသခါပွဲစားပွဲကို
တပည့်တော်များနှင့်အတူ စားသောက်ခြင်း၊ ဖမ်းဆီးခံရခြင်း၊ တရားစစ်ဆေးခံရခြင်း၊
လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အသေသတ်ခံရခြင်း၊ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့် တတိယနေ့တွင်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည့် အမှုတော်ခံယူခြင်းဆိုင်ရာ
ဇာတ်လမ်းပိုင်းဖြစ်သည်။
11:1–13:37
Ministry in Jerusalem
This section begins with Jesus arriving at Jerusalem and
ends with His Eschatological Discourse. The events from this point forward in
Mark, nearly one third of the Gospel, cover only about one week of time and
occur in the environs of Jerusalem. Jesus’s time in Jerusalem divides into two
parts—the ministry in and around the temple that results in a crescendo of
controversy with the religious leaders, and the passion narrative, where a plot
is laid against Jesus. He eats the Passover with His disciples, is arrested,
tried, crucified, buried, and then rises on the third day.
၁၁:၁–၁၁။
အောင်ပွဲခံဝင်ရောက်ခြင်း။ ယေရှုခရစ်တော်သည် ဒါဝိဒ်မင်းကတည်းက ဣသရေလလူမျိုး၏
မြို့တော်ဖြစ်သော ယေရုံဆလင်မြို့သို့ ချဉ်းကပ်လာတော်မူသည်။ မြို့လယ်ဗဟိုတွင်
မြင့်မားစွာတည်ရှိနေသော ဟေရုဒ်ဘုရင်ဆောက်လုပ်ထားသည့် ဗိမာန်တော်သည်
ထိုခေတ်ယုဒလူမျိုးတို့၏ ကိုးကွယ်ရာဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ ထိုဗိမာန်တော်ကို
ဒေသထွက်ကျောက်ခဲများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး ရွှေဖြင့်တနှပ်အလှဆင်ထားသည်။
ယေရှုခရစ်တော်သည် အရှေ့ဘက်မှ မြို့ထဲသို့ ဝင်တော်မူသည်။ သံလွင်တောင်သည်
ဗိမာန်တော်တောင်နှင့် အရှေ့ဘက်တွင်ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည်
အရှေ့ဘက်တံခါးနှစ်ခုအနက်တစ်ခုမှ ဝင်တော်မူသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ခြင်္သေ့တံခါး (အရင်က
ရှင်စတီဖန်တံခါး) ဟုခေါ်သော တံခါးသို့မဟုတ်၊ အလားအလာများသည်မှာ ရွှေတံခါး
(အရှေ့တံခါး) ဖြစ်ပြီး၊ ထိုတံခါးသည် ဗိမာန်တော်ကုန်းပြင်ထဲသို့
တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ထားသည်။ မှတ်တမ်း ၁၁:၁၁ တွင် ယေရှုခရစ်တော်သည် မြို့ထဲဝင်ပြီး
ဗိမာန်တော်သို့သွားတော်မူသည်ဟု ဆိုထားသောကြောင့် ထိုတံခါးမှပင်
ဝင်တော်မူခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။
11:1–11. Triumphal
Entry. Jesus was approaching Jerusalem, the capital of the Israelite nation
from the time of David. At the heart of the city and dominating its skyline was
Herod’s temple. The temple was constructed of local limestone and was decorated
with gold. This edifice was the center of worship for the Jews of Jesus’s day.
Jesus’s approach to the city was from the east. The Mount of Olives is east of
the Temple Mount, and Jesus entered the city through one of the two eastern
gates, either the gate now called Lion’s Gate (earlier St. Stephen’s Gate) or,
more likely, the Eastern or Golden Gate, which led directly onto the Temple
Mount. Since Jesus entered Jerusalem and went to the temple according to 11:11,
this is probably the gate He entered.
ယေရှုခရစ်တော်သည်
တပည့်တော်နှစ်ပါးအား ဗေသဖေဂျမြို့ သို့မဟုတ် ဗေသနိမြို့တွင် မြည်းကလေးတစ်ကောင်ကို
ရှာဖွေယူဆောင်လာရန် ညွှန်ကြားတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂–၆)။ မြည်းကလေးကို
စီးတော်မူခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဇာခရိ ၉:၉ ပရောဖက်ပြုချက်ကို
ပြည့်စုံစေတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကျမ်းချက်တွင် ရှင်ဘုရင်သည် မြည်းကလေးကိုစီး၍
ယေရုံဆလင်သို့ ကြွလာမည်ဟု ဆိုထားသည်။ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်တော်ဟောထားသည့်အတိုင်း
မြည်းကလေးကို တွေ့ရှိပြီး ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးနှင့်
ဘုရားမင်းသားအဖြစ် အခွင့်အာဏာကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မြည်းကလေးကိုစီး၍
မြို့ထဲသို့ ချီတက်တော်မူရာ လူအများသည် အဝတ်များကို လမ်းပေါ်ခင်းကြ၍ သို့မဟုတ်
လယ်ကွင်းသို့သွားပြီး အရွက်နုများကို ခူးယူ၍ လမ်းပေါ်ခင်းကြသည်။ လူများသည် ဆာလံ
၁၁၈:၂၅–၂၆ ကျမ်းချက်ကို အသုံးပြု၍ “ဟိုရှန္နာ” ဟုအော်ဟစ်ကြပြီး လာတော်မူသောသူကို
ကောင်းချီးပေးကြသည် (မာ ၁၁:၉)။ ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ သည် မူလက အောင်ပွဲနှင့်အတူ
ယေရုံဆလင်သို့ ကြွလာသော ရှင်ဘုရင်ကို ရည်ညွှန်းဖွယ်ရှိပြီး၊ ဇာခရိ ၉:၉–၁၀ နှင့်
ပေါင်းစပ်လျှင် ယေရှုခရစ်တော်အပေါ် ဘုရားမင်းသားဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ယူနိုင်သည်။
လူများသည် “ခမည်းတော်ဒါဝိဒ်၏ နိုင်ငံတော်သည် ယခုလာပြီ” ဟုလည်း အော်ဟစ်ကြသည် (မာ
၁၁:၁၀)။ ဤစကားသည် ရှင်ဘုရင်ဆိုင်ရာနှင့် နိုင်ငံရေးဆန်ဆန် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။
Jesus instructed two of His disciples to find a colt in
either Bethany or Bethphage for Him to ride (vv. 2–6). The use of a colt was
important. Jesus was fulfilling the prophecy of Zechariah 9:9, which describes
the king coming on a colt to Jerusalem. That Jesus predicted what His disciples
would find and the fact that they would be able to bring the colt was a
demonstration of His power and authority as the Messiah. He mounted the colt
and proceeded to the city, where people honored Him by strewing clothing in His
path or by going out in the fields and bringing leafy material to spread on the
road. The people cried out “Hosanna,” using the words of Psalm 118:25–26 as a
blessing on the One who was coming (Mark 11:9). Psalm 118:26 probably
originally referred to the king coming to Jerusalem in victory, and combined
with Zechariah 9:9–10 could easily be taken as messianic in application to
Jesus. The people also referred to the kingdom of “our father David” that was
coming (Mark 11:10). This type of statement clearly has a messianic and
political tone.
ယေရှုခရစ်တော်သည်
မြို့ထဲနှင့် ဗိမာန်တော်ကုန်းပြင်ထဲသို့ ဝင်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ သို့သော်
ညနေပင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် တပည့်တော်များနှင့်အတူ ဗေသနိမြို့တွင် ညအိပ်ရန်
ပြန်သွားတော်မူသည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် အလွန်အေးဆေးနေပုံရသော်လည်း နက်ဖြန်နေ့တွင်
လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းကို ပြသတော်မူမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယေရှုခရစ်တော်သည်
တနင်္ဂနွေနေ့တွင် မြို့ထဲဝင်တော်မူခဲ့သည်ဆိုလျှင် (ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ)
ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးသည် တနင်္လာနေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး၊ ခြောက်သွေ့နေသော
သင်္ဘောသဖန်းပင်ကို တွေ့ရှိခြင်းသည် အင်္ဂါနေ့တွင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည်
သောကြာနေ့တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ခံတော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဤအခန်းများပါ
အဖြစ်အပျက်များသည် အလွန်တိုတောင်းသော ကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
Jesus entered the city and the Temple Mount area (v. 11),
but it was late in the day so He departed with His disciples to spend the night
in Bethany. This sounds very anticlimactic, but the following day would
illustrate quite a different picture. If Jesus rode into the city on a Sunday,
as is the tradition, then the cleansing of the temple occurred on Monday and
the finding of the fig tree withered was on Tuesday. Jesus would be crucified
on Friday, so the events of these chapters all occurred within a short period
of time.
၁၁:၁၂–၂၆။
သင်္ဘောသဖန်းပင်နှင့် ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေး။ ဤနေရာတွင် ရှင်မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်း၏
စန္ဒဝီချ်ဇာတ်လမ်း (ဇာတ်လမ်းနှစ်ခုကို အလှည့်ကျထည့်သွင်းထားသော ပုံစံ)
စတုတ္ထခုမြောက် ဖြစ်သည်။ အရင်က ရှင်းပြခဲ့သည့်အတိုင်း (မာ ၃:၂၀–၃၅၊ ၅:၂၁–၄၃၊
၆:၇–၃၁ ကို ကြည့်ပါ) ဤဇာတ်လမ်းနှစ်ခုသည် တစ်ခုက တစ်ခုကို
ဖြတ်ထိုးထည့်သွင်းထားပြီး၊ ဇာတ်ကောင်များက ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုမူခြင်း သို့မဟုတ်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဇာတ်ကောင်များက အလားတူပြုမူခြင်းဖြင့် သရော်သရိုဏ်ကို ပြသထားသည်။
နောက်ထပ် စန္ဒဝီချ်ဇာတ်လမ်းနှစ်ခု ရှိသေးသည် (မာ ၁၄:၁–၁၁ နှင့် ၁၄:၅၃–၇၂)။
11:12–26. The Fig
Tree and the Cleansing of the Temple. This is the fourth sandwich story in
the Gospel of Mark. As explained before (see commentary on Mark 3:20–35;
5:21–43; 6:7–31), we find two stories interlinked with one interrupting the
other. The two stories contain dramatized irony, where opposite characters do
parallel actions or parallel characters do opposite actions. Two more
intercalations appear in Mark 14:1–11 and 53–72.
ဤအပိုင်းရှိ
ဇာတ်လမ်းသည် ရှင်မာကုကျမ်းတွင် အထူးဆန်းဆုံးဖြစ်ပြီး အလွန်ရှုပ်ထွေးစေသည်။
အောင်ပွဲခံဝင်ရောက်ခြင်း (၁၁:၁–၁၁) ပြီးနောက် နက်ဖြန်နေ့တွင် ယေရှုခရစ်တော်သည်
ယေရုံဆလင်သို့ ပြန်ကြွတော်မူသည်။ ဗိုက်ဆာနေတော်မူပြီး အရွက်များထူထပ်သော
သင်္ဘောသဖန်းပင်တစ်ပင်ကို မြင်တော်မူသည်။ အသီးရှာရန် ကြွလာတော်မူသော်လည်း
အသီးမတွေ့ပါ။ အကြောင်းမူကား “သင်္ဘောသဖန်းအသီးရာသီမဟုတ်သေး” ဟု အဖွင့်ဆိုထားသည်
(အပိုဒ် ၁၃)။ ယေရှုခရစ်တော်၏နောက်လုပ်ရပ်သည် အလွန်မထင်မှတ်ဖွယ်ဖြစ်သည်။
ထိုသဖန်းပင်ကို ကျိန်ဆဲ၍ “ယခုမှစ၍ သင့်တွင် အသီးကို ဘယ်သူမျှ ထာဝရမစားရကြ” ဟု
မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ အသီးမရှိခြင်းသည် ရာသီမဟုတ်သေးခြင်းနှင့်
ဆက်စပ်နေပုံရသည်။ ယေရုံဆလင်ဒေသတွင် သင်္ဘောသဖန်းအသီးရင့်ရာသီမှာ မေ/ဇွန်လဖြစ်ပြီး
ပသခါပွဲမှာ မတ်/ဧပြီလဖြစ်သည်။ သို့သော် အရွက်ထွက်ချိန်တွင် အသီးငယ်များ
စတင်ပေါက်ရောက်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အရွက်သာရှိပြီး အသီးမရှိသော သစ်ပင်ကို
ကျိန်ဆဲခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်။
The story in this passage may be the strangest of all the
stories in Mark and causes a great deal of puzzlement. The story begins in
11:12 after the triumphal entry (11:1–11), with Jesus the next day returning to
Jerusalem in the morning. He was hungry and saw a fig tree with leaves. He came
to it and searched for something to eat but found no fruit on the tree, for, as
the narrator notes, “it was not the season for figs” (v. 13). Jesus’s next act
was quite unexpected. He cursed the tree and said that no one would ever eat
fruit from it again (v. 14). The lack of fruit on the tree seems to be
connected to the season. In the Jerusalem area, the typical time that figs
ripen is May/June, but Passover occurs in March/April. However, some immature
fruit does appear when the leaves come out. Even so, it seems extremely odd
that Jesus cursed a tree simply because it had only leaves and no fruit.
ဤစန္ဒဝီချ်ပုံစံက
အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြပေးသည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် သစ်ပင်ကို လူပုံအဖြစ်သတ်မှတ်၍
ဗိမာန်တော်တွင် ပြုတော်မူမည့်လုပ်ရပ်နှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ ဤဇာတ်လမ်းနှစ်ခုသည်
ယေရှုခရစ်တော်၏ကံကြမ္မာနှင့် ယေရုံဆလင်ဗိမာန်တော်၏ကံကြမ္မာကို သရော်သရိုဏ်ဖြင့်
ချိတ်ဆက်ထားသည်။ အပိုဒ် ၁၅ တွင် ယေရှုခရစ်တော်နှင့် တပည့်တော်များ ယေရုံဆလင်ထဲသို့
ဝင်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏နောက်လုပ်ရပ်လည်း အံ့အားသင့်ဖွယ်ဖြစ်သည်။
ဝယ်သူရောင်းသူများကို ဗိမာန်တော်မှ နှင်ထုတ်တော်မူသည်။ ငွေလဲသူများ၏
စားပွဲများနှင့် ချိုးငှက်ရောင်းသူများ၏ ကုလားထိုင်များကို လှန်လှောတော်မူသည်
(အပိုဒ် ၁၅)။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ဟေရုဒ်ကြီးမင်း ဗိမာန်တော်ကုန်းပြင်ကို
ကျယ်ပြန့်စေရာတွင် ဆောက်လုပ်ထားသော တော်ဝင်နန်းမဆောင် (Royal Stoa) တွင်
ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုနေရာသည် ကြီးမားသောတိုင်များဖြင့် ပံ့ပိုးထားသော
ခေါင်မိုးရှိ နန်းမဆောင်ဖြစ်ပြီး ဗိမာန်တော်ကုန်းပြင်၏ တောင်ဘက်စွန်းတွင်
တည်ရှိသည်။ ထိုနေရာသည် ယုဒလူမျိုးရော တပါးအမျိုးသားများပါ ဝင်ခွင့်ရှိသော
တပါးအမျိုးသားခြံဝင်းအတွင်းဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်နီးသောနေရာများမှာမူ
ယုဒလူမျိုးများသာ ဝင်ခွင့်ရှိသည်။ ယဇ်ပူဇော်ရန်တိရစ္ဆာန်ရောင်းဝယ်ခြင်းသည်
ဇာခရိခေတ်ကတည်းက ဗိမာန်ဧရိယာအတွင်း ရှိခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (ဇာခရိ ၁၄:၂၁)။ မူလက
ထိုကုန်သည်များသည် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ကြသည်။ သို့သော်
ပသခါပွဲအခါ လူအများအပြား မြို့တွင်းမြို့ပြင်နှင့် စည်ကားနေသောကြောင့်
တပါးအမျိုးသားခြံဝင်းအတွင်း၌ပင် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။
ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် ကိုးကွယ်ရာနေရာကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရုံမက
တပါးအမျိုးသားများ ကိုးကွယ်ရန်သတ်မှတ်ထားသော နေရာကို အရေးမထားသလို ပြုမူခဲ့ကြသည်။
ယေရှုခရစ်တော်သည် ဝယ်သူရောင်းသူများနှင့် ငွေလဲသူများကို နှင်ထုတ်တော်မူခြင်းဖြင့်
တပါးအမျိုးသားများ ကိုးကွယ်ရန်ရည်ရွယ်ထားသော သန့်ရှင်းသောနေရာကို
ကာကွယ်တော်မူခြင်းဖြစ်သည် (မာ ၁၁:၁၅–၁၇)။
It is the intercalation that helps to explain the meaning of
Jesus’s action. Jesus personified the tree and linked its outcome to His
actions in the temple. The dramatized irony intertwines Jesus’s fate and the
fate of the Jerusalem temple. In v. 15, Jesus and His disciples entered
Jerusalem. His next action was also rather surprising. He expelled those who
were buying and selling in the temple and overturned the tables of the money
changers and the benches of those who were selling doves (v. 15). This event
likely took place in what is called the Royal Stoa, a portion of the great
expansion of the Temple Mount by Herod the Great. The Royal Stoa was a covered
portico with large supporting pillars located on the extreme southern end of
the Temple Mount. It was located in the court of the Gentiles, which was open
to both Jews and Gentiles, contrary to the portion of the Temple Mount closer
to the temple, which was open only to Jews. Trade in sacrificial animals in the
temple area probably went back to Zechariah’s time (Zech. 14:21). The merchants
who provided this service for the temple originally conducted their business on
the Mount of Olives, outside of the temple complex. For some reason, perhaps
the large number of crowds who resided in and outside of the city during the
Passover, these merchants were conducting their business in an area within the
court of the Gentiles on the Temple Mount itself. In doing so, they were not
only disrupting worship but also acting as if the area reserved for Gentile
worship was not important. In driving out the buyers, sellers, and money
changers, Jesus was protecting the sacred space allotted for Gentiles to
worship in the temple (Mark 11:15–17).
ကိုယ်တော်သည်
ဤပြင်းထန်သောလုပ်ရပ်၏အကြောင်းကို ရှင်းပြတော်မူရာ “ငါ၏အိမ်တော်ကို လူမျိုးတကာအဘို့
ဆုတောင်းရာအိမ်ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြလိမ့်မည်” ဟူသော ကျမ်းစကားကို ကိုးကား၍ သူတို့ကား
ဓါးပြခိုးသူတွင်းဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဟေရှာယ
၅၆:၇ နှင့် ယေရမိ ၇:၁၁ ကို ကိုးကားတော်မူသည်။ ဤကျမ်းချက်နှစ်ခုသည်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဦးတည်ချက်ရှိသည်။ ဟေရှာယ ၅၆ သည် တပါးအမျိုးသားများ ပါဝင်ခွင့်ရှိခြင်း၊
လူမျိုးတကာစုဝေးခြင်းကို ဆိုလိုပြီး၊ ယေရမိ ၇ သည် ဣသရေလလူမျိုး ပညတ်တရားကို
ဖောက်ဖျက်ပါက ကြီးစွာသောတရားစီရင်ခြင်းခံရမည်ဟု ဆိုသည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည်
တပါးအမျိုးသားခြံဝင်းတွင် ငွေလဲခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်ရောင်းဝယ်ခြင်းကို ဗိမာန်တော်၏
သန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းဟု မြင်တော်မူသည်။ သို့သော် ယေရမိ ၇:၁–၁၄
တွင် ဖော်ပြထားသော လူသတ်ခြင်း၊ ခိုးခြင်း၊ အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်း၊ လိမ္မာမဟုတ်ခြင်း၊
ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းတို့နှင့် ငွေလဲခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်ရောင်းဝယ်ခြင်းကို
မည်သို့တူညီစေသနည်းဆိုသည်ကို ဤချိတ်ဆက်ထားသော ဇာတ်လမ်းနှစ်ခုက ရှင်းပြပေးသည်။
Jesus explained the reason for His strong action, quoting
Scriptures that refer to the temple as “a house of prayer for all nations,” and
declaring that they had made it a den of thieves instead (v. 17). He drew from
Isaiah 56:7 and Jeremiah 7:11 to explain His actions. The two passages in their
contexts point in opposite directions: Isaiah 56 speaks of openness to Gentile
inclusion, the ingathering of the nations, while Jeremiah 7 describes the
coming judgment on Israel if they continued to break God’s law. Jesus saw the
selling of animals and changing of money in the court of the Gentiles as a
desecration of the sacred purpose of the temple. But how simple money changing
and the selling and buying of animals was equal to the murder, stealing,
adultery, lying, and idolatry that Jeremiah 7:1–14 talks about is explained in
these interconnected stories.
ယေရှုခရစ်တော်သည်
ဗိမာန်တော်ခြံဝင်းများကို မူလရည်ရွယ်ချက်သို့ ပြန်လည်ထားရှိစေတော်မူသည်။ သို့သော်
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည် ကိုယ်တော်၏လုပ်ရပ်ကို ပြင်းထနစွာ တုံ့ပြန်ကြသည်။
သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်ငြင်းခုံကြ (အခန်း ၁၂)၊ ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန်ကြံစည်ကြ
(အခန်း ၁၄)၊ တရားစစ်ဆေးပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ခံရန် အပြီးသတ်ဆောင်ရွက်ကြသည် (အခန်း
၁၄–၁၅)။ ကိုယ်တော်၏အသေခံခြင်းကြောင့် ဗိမာန်တော်၏ကံကြမ္မာလည်း
အဆုံးအဖြတ်ခံရတော့မည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုခရစ်တော်သည် ဗိမာန်တော်ကို
သန့်ရှင်းစေတော်မူသော်လည်း၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များက ကိုယ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏သွန်သင်ချက်ကို
ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် ဗိမာန်တော်ကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ
စန္ဒဝီချ်ပုံစံ၏ သရော်သရိုဏ်ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းရေးဟုထင်ရသော်လည်း
ငြင်းပယ်ခြင်းကြောင့် ကျိန်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
Jesus restored the temple courts to their original purpose.
However, the religious leaders would later react sharply to His actions,
arguing with Him (Mark 12), plotting His death (chap. 14), and bringing His
trial and crucifixion to fruition (chaps. 14–15). It would be His death that
would seal the fate of the temple. Thus, Jesus cleansed the temple, but the
religious leaders turned it to destruction by rejecting both Him and His
message. This is the dramatized irony of the intercalation. A cleansing would
become a curse because of the leaders’ rejection of the Messiah’s actions.
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည်
ယေရှုကို ဖျက်ဆီးရန် နည်းလမ်းရှာကြသည်။ သို့သော် လူထုကို ကြောက်သောကြောင့်
လျှို့ဝှက်စွာ ဆောင်ရွက်ရန် ကြံစည်ကြသည် (ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူမူခဲ့သည်ကို ကြည့် -
၁၄:၄၈–၄၉)။
The leaders were looking for some way to destroy Jesus.
However, their fear of the people led them to seek a private manner to carry
out their plans (cf. 14:48–49).
နက်ဖြန်နေ့တွင်
ယေရုံဆလင်သို့ ပြန်သွားရင်း ယေရှုခရစ်တော်နှင့် တပည့်တော်များ အရင်နေ့က
ကျိန်ဆဲထားသော သင်္ဘောသဖန်းပင်ကို ဖြတ်သွားကြသည်။ ပေတရုက
ထိုသစ်ပင်ခြောက်သွေ့နေသည်ကို သတိပြုမိ၍ ထောက်ပြသည် (၁၁:၂၁)။
ဤဖျက်ဆီးသောအံ့ဖွယ်တစ်ခုတည်းသော အံ့ဖွယ်လုပ်ရပ်သည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင်
မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုခရစ်တော်သည် ဤအံ့ဖွယ်လုပ်ရပ်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို
မည်သို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတော်မူသည်က အရေးကြီးသည်။ ကိုယ်တော်သည်
အဆိုးမြင်စိတ်မထားဘဲ “ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းရှိကြလော့” ဟု အားပေးတော်မူသည်
(အပိုဒ် ၂၂)။ ထို့နောက် ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် တောင်များပင် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သည်ဟု
သင်ကြားတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ သင်ခန်းစာနှစ်ခုကို ထုတ်ပေးတော်မူသည်။
ဘုရားသခင်ထံတောင်းလျှင် ရရှိမည်ဟု ယုံကြည်ခြင်း (အပိုဒ် ၂၄) နှင့်
အပြစ်ပြုသူများကို ခွင့်လွှတ်ရမည် (အပိုဒ် ၂၅၊ အချို့ရှေးဟောင်းစာမူများတွင်
အပိုဒ် ၂၆ မပါရှိ)။
The following morning, on the way back to Jerusalem, Jesus
and His disciples passed by the fig tree He had cursed the day before. Peter
took note of the change in the tree and pointed out that it had withered
(11:21). It is the only destructive miracle of Jesus described in all four
Gospels, thus it is instructive how Jesus interpreted its meaning. He did not
take a negative perspective. He encouraged the disciples to “Have faith in God”
(v. 22) and went on to explain how established faith in God can move mountains
(v. 23). He drew two lessons: belief in receiving requests from God (v. 24),
and the necessity of forgiving others (v. 25; some Greek manuscripts do not
contain v. 26).
ယေရှုခရစ်တော်သည်
ဘုရားမင်းသား၏သွန်သင်ချက်ကို ယုံကြည်၍ အချင်းချင်းအပြစ်ခွင့်လွှတ်သော
ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဆုတောင်းခြင်းသည် ဆက်လက်ရှိနေမည်ဟု
ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ဣသရေလအသိုင်းအဝိုင်းကို အထင်အမြင်မလွဲဘဲ၊ ဣသရေလအပါအဝင်
လူမျိုးတကာကို ဆုတောင်းရာသို့ ဖိတ်ခေါ်သော ခွင့်လွှတ်ခြင်းစိတ်ကို
သင်ကြားတော်မူသည်။
Jesus indicated in this teaching that prayer would continue
in the community of faith that believes the Messiah’s teaching and forgives
those who trespass against them. Far from holding the covenant community of
Israel in contempt, Jesus taught a forgiving attitude that welcomes people of
all nations, including Israel, to join in praying to God and believing His
promises.
၁၁:၂၇–၃၃။
အငြင်းပွားမှု။ ယေရှု၏အခွင့်အာဏာ။ မာကု ၁၁:၂၇–၁၂:၄၄ တွင်
အငြင်းပွားမှုများစုစည်းမှုရှိှိပြီး၊ အခန်း ၂:၁–၃:၆ နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။
ယေရုံဆလင်ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များနှင့် အငြင်းပွားမှုများသည်
ယေရှုခရစ်တော်ဘယ်လိုရပ်တည်သည်၊ ထိုခေတ်ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့်
မည်သို့ကွဲပြားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြရာတွင် အရေးကြီးသည်။
ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးပြီးနောက်နေ့တွင် ကိုယ်တော်သည် ယေရုံဆလင်သို့
ပြန်ကြွတော်မူသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ ကျမ်းတတ်ဆရာများ၊ လူကြီးများသည်
ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် လျှောက်နေစဉ် ကိုယ်တော်ထံ လာရောက်၍ အခွင့်အာဏာနှစ်မျိုးကို
အတိအကျမေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ ဤလုပ်ရပ်များကို မည်သည့်အခွင့်အာဏာနှင့် ပြုသနည်း၊
မည်သူက ထိုအခွင့်အာဏာကို ပေးသနည်းဟု မေးကြသည် (အပိုဒ် ၂၈)။ ဤမေးခွန်းသည် ယေရှုကို
ထောင်ချောက်ဆင်ရန်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်မှဟု ဖြေပါက နှိမ့်ချသောမျိုးရိုးဇာတိနှင့်
တရားဝင်ဘာသာရေးအခွင့်အာဏာမရှိခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ပြောင်လှောင်မည်။ အကယ်၍
လူများထံမှဟုဆိုပါက ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးကို နိုင်ငံရေးဆန်သော ပုန်ကန်မှုဟုသာ
ပယ်ချမည်။
11:27–33.
Controversy: Authority of Jesus. Mark 11:27–12:44 contains a set of
controversies that parallels those in 2:1–3:6. The controversies here with the
religious authorities of Jerusalem play an important role in identifying
clearly what Jesus stood for in contrast to the religious leaders of His time.
He returned to Jerusalem the day after cleansing the temple. The high priests,
scribes, and elders confronted Him while He was walking in the temple area
(11:27). They asked Him a precise, two-part question regarding the source of
the authority for His actions and who gave Him this authority (v. 28). It was a
question intended to trap Jesus. If He indicated that His authority was from
heaven, the leaders would scoff and deride Him for such a bold claim in light
of His humble origins and lack of official religious authority. However, if He
said that His authority was from earth, they would dismiss His actions in
cleansing the temple as an outburst of political criticism devoid of divine
authority.
ယေရှုခရစ်တော်သည်
သူတို့၏အကြံကို သိတော်မူပြီး ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာ့၏အမှုတော်သည်
ကောင်းကင်မှလာသောအမှုလော၊ လူများထံမှလာသောအမှုလောဟု ပြန်လည်မေးတော်မူသည် (အပိုဒ်
၂၉–၃၀)။ လူများထံမှဟုဆိုပါက ယောဟန်ကို ပရောဖက်ဟုယူဆသော လူထု၏တုံ့ပြန်မှာကို
ကြောက်ကြသည်။ ကောင်းကင်မှဟုဆိုပါက အဘယ်ကြောင့် မယုံကြသနည်းဟု ကိုယ်တော်က ဆုံးမမည်။
မေးခွန်းကို မဖြေရန်ငြင်းဆိုပြီးနောက် သူတို့သည် ရှက်ရွံ့အရှုံးပေးရ၍ ရပ်တည်ရသည်။
သို့သော် ယေရှုခရစ်တော်သည် ထပ်မံသတိပေးတော်မူရန် စပျစ်ဥယျာဉ်တော်နှင့်တူသောဥပမာကို
ဟောတော်မူသည် (၁၂:၁–၁၂)။ ထိုဥပမာသည် ဟေရှာယ ၅ ကို ထင်ဟပ်ထားသည်။ ဟေရှာယတွင်
စပျစ်ဥယျာဉ်တော်ဥပမာတိုတိုရှိပြီး ကျန်အခန်းကျမ်းချက်များသည် တရားမဲ့ခြင်း၊ လောဘ၊
ဖောက်ပြန်ခြင်း၊ မုသာစကားတို့ကြောင့် ဣသရေလအပေါ် ကြီးစွာသောတရားစီရင်ခြင်းခံရမည်ဟု
ဟောထားသည်။
Jesus saw through their plot and asked a counterquestion
about the nature and origin of John the Baptist’s ministry—was it a divine or
merely human mission (vv. 29–30)? If they said it was human, they feared the
response of the many people who viewed John as a prophet. If they said it was
from God, then Jesus would rebuke them for not accepting it. After choosing not
to answer this question, the leaders were placed in a position of shame and
embarrassment, but Jesus had more to say to them, as recorded in 12:1–12. He
gave a merciful warning of where their steps were leading in the form of the
parable of the vineyard that echoes Isaiah 5. In Isaiah the parable is fairly
short (vv. 1–7), but the commentary on it in the rest of Isaiah 5 predicts the
great judgment coming on Israel for its sins of injustice, greed, debauchery,
and falsehood.
အခန်းကြီး - ၁၂
၁၂:၁–၁၂။
အငြင်းပွားမှု။ မကောင်းသောဥယျာဉ်မှူးများ။ ဤဥပမာတွင် စပျစ်ဥယျာဉ်တော်ကို
ငှားရမ်းထားသူးသော ဥယျာဉ်မှူးများသည် ဥယျာဉ်ပိုင်ရှင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များကို
အကြိမ်ကြိမ်ညှဉ်းဆဲသတ်ဖြတ်ကြသည် (အပိုဒ် ၁–၅)။ နောက်ဆုံးတွင် ချစ်သားတော်ကို
စေလွှတ်ရာ သူတို့သည် လေးစားမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆)။ ဥယျာဉ်ပိုင်ရှင်သည်
အသီးမရသေးသော်လည်း မစွန့်လွှတ်ချင်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ဥယျာဉ်မှူးများသည်
ချစ်သားတော်ကိုပါ သတ်ဖြတ်၍ ဥယျာဉ်တော်ပြင်ပသို့ ပစ်ထုတ်ကြသည်။
သင်္ချိုင်းမှတ်မပေးခဲ့ချေ (အပိုဒ် ၇–၈)။
12:1–12. Controversy:
The Wicked Tenant Farmers. This parable is about a man who rented out his
vineyard to tenant farmers who repeatedly mistreated or even killed his
emissaries (vv. 1–5), leading the owner to decide to send his beloved son, whom
he thought they would respect (v. 6). It was as though the owner would not give
up on the prospect of receiving fruit from the vineyard. But the farmers were
undeterred in their irrationality. They laid a plot and killed the owner’s son,
casting him out of the vineyard and not even giving him the honor of a burial
(vv. 7–8).
ယေရှုခရစ်တော်သည်
ရုတ်တရက်ဇာတ်လမ်းကို ရပ်တန့်၍ “ဥယျာဉ်ပိုင်ရှင်သည် အဘယ်သို့ပြုမည်နည်း” ဟု
ထိုးထိုးနှက်နှက်မေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၉)။ ရှင်မာကုကျမ်းတွင် ဂရိစကားသည်
ယေရှုကိုယ်တိုင်ဖြေသည်လော၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကဖြေသည်လောဟု မရှင်းလင်းပါ။ မာကု
၁၂:၉ နှင့်အပြိုင်ဖြစ်သော မဿဲ ၂၁:၄၁ တွင်မူ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များက
ဥယျာဉ်မှူးများကို ဖျက်ဆီး၍ ဥယျာဉ်ကို အခြားသူများအား ပေးမည်ဟု ဖြေကြသည်။
ထို့နောက် ယေရှုခရစ်တော်သည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၂–၂၃ ကို ကိုးကား၍
ငြင်းပယ်ခံရသောကျောက်ချဉ်းသည် အိမ်ထောင်ကျောက်ဆောင်ချဉ်းဖြစ်လာသည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း
ပြတော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ထာဝရဘုရား၏ အံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (မာ
၁၂:၁၀–၁၁)။
Jesus suddenly broke away from the story and asked a
piercing question: What will the vineyard owner do? (v. 9). In the Gospel of
Mark, the Greek is ambiguous as to whether the next statement was Jesus
answering His own question or if the religious leaders responded. In the
parallel in Matthew 21:41, it was the religious leaders who replied by
declaring that the owner would come and destroy the vineyard keepers and give
it to others (Mark 12:9). Jesus then drew a parallel to Psalm 118:22–23 to
illustrate dramatically and clearly that the religious leaders’ plan against
Him could not succeed—the rejected stone became the cornerstone, and this was
an astonishing work of the Lord (Mark 12:10–11).
အရင်နေ့က
ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းစေတော်မူချိန်မှစ၍ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည် ကိုယ်တော်ကို
ဖျက်ဆီးရန် စတင်ကြံစည်ခဲ့ကြသည် (၁၁:၁၈)။ နက်ဖြန်နေ့တွင် ငြင်းခုံမှုဖြင့်
ကိုယ်တော်ကို အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပါ (၁၁:၂၇–၃၃)။ ယခုတွင်
သူတို့၏အကြံအစည်ကို ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် သူတို့အား ပြန်လည်ဖော်ပြ၍
ဣသရေလသမိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ မနာခံသော စပျစ်ဥယျာဉ်တော်အဖြစ်
ထည့်သွင်းရှင်းပြတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၅)။ သူတို့၏အကြံသည် အကြောင်းမဲ့၍
အကျင့်ပျက်ခေါင်းဆောင်များ၏ အကြံဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းပြတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည်
ထာဝရဘုရား၏ အိမ်တော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကျောက်ဆောင်ချဉ်းဖြစ်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (၁
ပေ ၂:၄–၄–၁၀ နှင့် ကိုးကား)။ သူတို့၏အကြံအစည်သည် အောင်မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။
ဤသည်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းသော ဗျာဒိတ်တော်ဖြစ်သော်လည်း ဥပမာပုံစံဖြင့်
ဟောတော်မူသောကြောင့် အကြံအစည်ကို မသိသေးသော လူအများစုကား အဓိပ္ပာယ်မသိနိုင်ခဲ့ပါ။
ဤဥပမာကို သီးသန့်ဟောတော်မူခြင်းသည် ခေါင်းဆောင်များအား အန္တရာယ်စွန့်စွန့်နားမှ
နောက်ဆုတ်ရန် နောက်ဆုံးသတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ
ထပ်မံငြင်းခုံ၍ ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန် ကြံစည်ကြသည်။
The day before, when Jesus cleansed the temple, the
religious leaders began a process of planning Jesus’s demise (11:18). The next
day, they sought to overcome Him by argument but were thwarted (11:27–33). Then
in 12:1–11, He described their plan back to them and placed it within the
context of Israel’s history as God’s wayward vineyard (Is. 5), clearly
illustrating the irrational and morally reprehensible nature of their plans. He
indicated that as the Lord’s cornerstone, He would be the new foundation of the
Lord’s house (cf. 1 Pet. 2:4–10). Their plan could not succeed. It was a
breathtaking revelation in its clarity, yet it was presented in parabolic form
so that it was likely the majority of people, unaware of the plot, would not
understand its implications. The private nature of this parable was yet one
more appeal to the leaders to step back from the brink. They did not do so but
instead continued disputing with Him and plotting His death.
၁၂:၁၃–၁၇။
အငြင်းပွားချက်- အခွန်ပေးခြင်း။ တိုက်ခိုက်မှုများသည်
ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသေးသော်လည်း၊ ပိုမိုသွယ်ဝိုက်သောနည်းလမ်းများဖြင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ဖာရိရှဲအချို့နှင့် ဟေရုဒ်ပါတီဝင်အချို့ကို ယေရှုထံ စေလွှတ်၍
ကိုယ်တော်၏စကားလုံးရွေးချယ်မှုတွင် “ဖမ်းဆီး” နိုင်ရန် ကြံစည်ကြသည် (အပိုဒ် ၁၃)။
သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို “ဆရာ” ဟု လိမ့်လိမ့်မော့မော့ ချီးကျူး၍၊
ကိုယ်တော်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် မည်သူ့ကိုမျှ မကြည့်၍ သမ္မာတရားကို ပြောဆိုရန်
ဝန်မလေးခြင်းကို ချီးကျူးကြသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ကိုယ်တော်သည် အခြားသူများကို
လုံးဝဂရုမစိုက်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပထမဆုံးကြည့်လျှင် ထူးဆန်းသည်ဟု
ထင်ရသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ ဘက်လိုက်မှုမပြခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။
ချီးကျူးမှုများပြီးနောက်၊ သူတို့သည် တိုတိုတုတ်တုတ် မေးခွန်းထုတ်သည်- ကဲသာဘုရင်ထံ
အခွန်ပေးခြင်းသည် တရားတန်သော် မတန်သောလော (အပိုဒ် ၁၄–၁၅)။
12:13–17.
Controversy: Paying Taxes. The attacks continued, though through more
indirect means—they sent some Pharisees and Herodians to Him in an attempt to
“catch” Him in His choice of wording (v. 13). They tried to cover their
duplicity through flattery, addressing Him as “Teacher” and complimenting Him
for His integrity and willingness to speak the truth regardless of what anyone
thought (v. 14). They spoke of Him as one who literally did not care about
others. This sounds odd at first, but it refers to not showing partiality.
After the fawning adulation, they asked their question briefly: was it lawful
for them to pay taxes to Caesar or not? (vv. 14–15).
ဤမေးခွန်းသည်
ယေရှုအတွက် ယဉ်ကျေးမှုအခြေအနေတွင် လေးလံသောဝန်ထုပ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ယုဒပြည်သည် မက္ကဘီခေတ် (ဘီစီ ၁၆၆–၆၃) တွင် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်
လွတ်လပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးအောက်တွင်
ရောမအခွန်များနှင့်အတူ ရှိခဲ့သည်။ အခွန်ပေးခြင်း၏တရားဝင်မှုကို အတည်ပြုခြင်းသည်
ရောမအုပ်ချုပ်ရေးကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ရောမအခွန်ကို
ငြင်းပယ်ခြင်းသည် အစိုးရအပေါ် ပုန်ကန်မှုနှင့်တူသည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့သည်
ဤလောက၌ နေထိုင်သူများဖြစ်၍ အခွန်ပုံစံဖြင့် သစ္စာရှိရမည့် တရားဝင်သောလောကီအာဏာနယ်ပယ်တစ်ခုရှိကြောင်း
ညွှန်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်အား ကျွန်ခံခြင်းနှင့်
သစ္စာရှိခြင်းကို ပေးဆပ်ရသော နိုင်ငံသားများဖြစ်ကြောင်းလည်း ထောက်ပြခဲ့သည်။
ဖာရိရှဲများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရွေးချယ်ရမည့်ဖြေရှင်းနည်းကို ရှာခဲ့ကြသည်။
ယေရှုကမူ နယ်ပယ်တစ်ခုစီအတွက် သင့်လျော်သောနေရာကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းသည်
ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ဘဝ၌ အထွဋ်အထိပ်အာဏာရှိပြီး လောကီအစိုးရများသည်
ထိုသခင်အောက်တွင်ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သွန်သင်ထားသည် (ရောမ ၁၃:၁–၇၊ ၁ပေ
၂:၁၃–၁၇)။ ထိုအစိုးရများသည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော အခန်းကဏ္ဍကို ထမ်းဆောင်နေသမျှ
နာခံရမည်။ ဘုရားသခင်၏လိုအပ်ချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်လာပါက
ကျွန်ုပ်တို့၏လမ်းကြောင်းသည် ရှင်းလင်းသည်- လူများထက် ဘုရားသခင်ကို နာခံရမည် (တမန်
၅:၂၉)။
This seemingly innocuous question carried heavy baggage for
Jesus in His cultural context. Judea had been free under the Maccabees for more
than one hundred years (166–63 B.C.), but since that time it had been under
Roman rule with Roman taxes. To affirm the legitimacy of paying taxes was to
acknowledge Roman rule. But to deny Roman taxes was paramount to rebellion
against the government. Jesus indicated that there is a legitimate earthly
realm of which we are residents and to which we owe allegiance, in this case in
the form of taxes. But He also noted that we are citizens who owe God our
service and faithfulness. The Pharisees sought an either/or solution. Instead,
Jesus indicated a proper place for each realm. The NT clearly teaches that God
is the supreme authority in our life with earthly governments subservient to
Him (Rom. 13:1–7; 1 Pet. 2:13–17). As long as these governments fulfill their
God-appointed role, they are to be obeyed. If they cross the line to require
that which is opposed to God’s requirements, then our path is plain; we must
obey God rather than people (Acts 5:29).
၁၂:၁၈–၂၇။
အငြင်းပွားချက်- ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း။ ရှာဒုကဲများသည် လာ၍
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ယေရှုနှင့် ငြင်းခုံကြသည်။ ယေရှု၏ခေတ်တွင်
ဖာရိရှဲများသည် လူသေများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ကြပြီး ရှာဒုကဲများကမူ
မယုံကြပါ။ ရှာဒုကဲများက ယေရှုအား တင်ပြခဲ့သော ဇာတ်လမ်းသည် ယုဒအသိုင်းအဝိုင်းတွင်
လက်ဝါးကပ်တိုင်လက်ထပ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဥပဒေ (တရားဟော ၂၅:၅–၁၀ ကိုကြည့်) နှင့်ပတ်သက်သော
စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။
ဤဓမ္မဟောင်းဥပဒေကို ဣသရေလ၏ဘိုးဘေးခေတ်လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ယောက်ျားတစ်ဦး သားမရှိဘဲ
သေဆုံးသွားပါက မိသားစုအမွေကို ဆုံးရှုံးမှုမဖြစ်စေရန် ချမှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဥပဒေအရ သေသွားသောယောက်ျား၏ညီက မုဆိုးမဖြစ်သွားသော ခယ်မကို မယားအဖြစ်ယူရမည်။
ဤအိမ်ထောင်မှ ပထမဆုံးသားသည် အမွေခံရာတွင် သေသွားသူ၏နေရာကို ယူရမည်။ ယေရှုအား
သူတို့မေးသောမေးခွန်းသည် ခုနစ်ယောက်သောယောက်ျားနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်းရှိသော
အကျင့်ပျက်ဖောက်ပြန်သည့်အခြေအနေဖြင့် နောက်ဆုံးခေတ်ပညာနှင့် ကျင့်ဝတ်ကို
ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုသည်။
12:18–27.
Controversy: The Sadducees. The Sadducees came and disputed with Jesus
regarding the question of the resurrection. In Jesus’s day the Pharisees
believed in the resurrection of the dead, while the Sadducees did not. The
story the Sadducees brought to Jesus for consideration may have been a
hypothetical case or an actual case in the Jewish community involving the
question of levirate marriage (see Deut. 25:5–10). This OT law had been
established in the patriarchal society of Israel to prevent the loss of a
family’s inheritance when a man died without having any sons. According to the
law, the dead man’s brother was to take his widowed sister-in-law as a wife.
The first son born to this union would take the place of the dead man in
matters of inheritance. The question they asked Jesus regarding this scenario
pitted eschatology against ethics with the risqué situation of seven men with
one wife.
ရှာဒုကဲများက
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ အကြောင်းမှာ ဖြေရှင်းမရနိုင်သော
ကျင့်ဝတ်ပြဿနာများကို ဖန်တီးလိမ့်မည်ဟု ဆိုကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏အမှားများကို
ထောက်ပြခဲ့သည်။ ပထမအမှားမှာ ကျမ်းစာကို မသိခြင်းဖြစ်ပြီး၊
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များအတွက် ပြင်းထန်စွာ ရှုတ်ချခံရသောအမှားဖြစ်သည်။
ဒုတိယအမှားမှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော
ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် အမှားနှစ်ခုကို
နောက်ပြန်လှန်၍ ဖြေကြားခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏သဘောသဘာဝ်ကို
ရှင်းပြပြီး ကျင့်ဝတ်ပြဿနာဟု ယူဆရသည်ကို တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ကျမ်းစာက
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မည်သို့ထောက်ခံကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ မာ၊ ၁၂:၂၅ သည်
ကာလကြာရှည်စွာ မေးခွန်းထုတ်ခံရပြီး ပဋိပက္ခဖြစ်ခဲ့သည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ-
လူများ သေရာမှ ထမြောက်သောအခါ ထပ်မံလက်ထပ်ကြတော့မည်မဟုတ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌
ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အမျှ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ “လက်ထပ်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ
ယုဒယဉ်ကျေးမှု၏ ယောက်ျားဗဟိုပြုအမြင်တွင် ယောက်ျား၏အပိုင်းဖြစ်ပြီး
“လက်ထပ်ပေးခြင်း” ဆိုသည်မှာ အမျိုးသမီး၏အပိုင်းဖြစ်သည်။
The Sadducees claimed that the resurrection is impossible
because it would create unsolvable ethical dilemmas. Jesus pointed out their
errors. The first, that of not knowing the Scriptures, was a damning accusation
against religious leaders. The second was that they were unacquainted with the
power of God that can bring about resurrection. Jesus responded to the two
errors in reverse order, explaining first the characteristic of resurrection
that countered the supposed ethical dilemma and second how the Scriptures
supported His teaching on resurrection. Mark 12:25 has been a point of question
and conflict for some time. Jesus said that when people rise from the dead,
they will no longer marry but be like the angels in heaven. “Marry” would be
the part of the man, “given in marriage” the part of the woman in the
patriarchal perspective of the Jewish culture.
ဤသည်မှာ ဤလောက၌
ရှိသော အိမ်ထောင်များသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖျက်သိမ်းခံရမည်ဟု ညွှန်ပြသလော။ စာသားကို
တင်းကြပ်စွာ ကျော်လွန်၍ ဆိုရန်မဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ယေရှု၏အဖြေလောဂျစ်သည်
ဇာတ်ကွက်ထဲရှိအမျိုးသမီး၏ အိမ်ထပ်များစွာလက်ထပ်ခြင်းပြဿနာသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌
ပြဿနာမဖြစ်တော့ကြောင်း အကြံပြုသည်။ ဤသည်က လာမည့်ခေတ်တွင် အိမ်ထောင်ရေးအခြေအနေ
ရှိပါက ဤလောက၌ရှိခဲ့သည်ထက် သဘောသဘာဝအရ ကွဲပြားမည်ဟု အကြံပြုသည်။
Does this indicate that marriages we currently have in this
world will be dissolved in heaven? It goes strictly beyond the text to say so,
but the logic of Jesus’s answer suggests that the multiple marriage issue of
the woman in the illustration will not be a problem in heaven. This in turn
suggests that the married state, if it exists in the coming age, will be
different in nature than what existed on earth.
ယေရှုသည်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ဧကန်စင်စစ် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ပဉ္စမကျမ်းမှ ဥပမာပေးခဲ့သည်။
ကိုယ်တော်သည် ထွက်မြောက်ရာ ၃:၆၊ မောရှေ၏ မီးလျှံချုံပုတ်နှင့်
ဘုရားသခင်တွေ့ဆုံခြင်းကို ကိုးကားပြီး “ငါသည် အာဘရာဟံ၏ဘုရားသခင်၊ ဣဇာက်၏ဘုရားသခင်၊
ယာကုပ်၏ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မာ ၁၂:၂၆)။ ထို့နောက်
ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ “ထိုဘုရားသခင်သည် လူသေများ၏ဘုရားသခင်မဟုတ်၊
လူအသက်ရှင်များ၏ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်” (အပိုဒ် ၂၇)။ ကိုယ်တော်သည် ဤဘိုးဘေးများသည် ယနေ့
ကောင်းကင်ဘုံ၌ ခန္ဓာမရှိသော ဝိညာဉ်များ သို့မဟုတ် ထာဝရဝိညာဉ်များအဖြစ် အသက်ရှင်နေသည်ဟု
ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ရှာဒုကဲများနှင့်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ငြင်းခုံနေခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည်
ဝိညာဉ်၏မသေနိုင်မှုကို ယုံကြည်ခဲ့ပါက အပိုဒ် ၂၆ တွင် သေသူများ ထမြောက်ခြင်းကို
ဖော်ပြမည်မဟုတ်ပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယေရှုသည် အာဘရာဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်တို့သည်
ဘုရားသခင်၏နာမနှင့် ဆက်စပ်နေပါက ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ထမြောက်ရမည်ဟု
ငြင်းခုံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် “ငါသည် … ၏ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်” ဆိုသည်မှာ လူသေများ၏
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
Jesus went on to illustrate from the Pentateuch that the
resurrection would most definitely occur. He cited Exodus 3:6, the famous
meeting of Moses with God at the burning bush, by saying, “I am the God of
Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob” (Mark 12:26). Then Jesus said,
“He is not the God of the dead,” but “of the living” (v. 27). He was not
suggesting that these patriarchs are alive in heaven today as disembodied
spirits or eternal souls. He was arguing with the Sadducees about the resurrection.
If He believed in the immortality of the soul, He would not mention the dead
being raised in v. 26. On the contrary, Jesus was arguing that Abraham, Isaac,
and Jacob must rise in the resurrection if they are connected to God’s name.
Thus “I am the God of …” implies the resurrection of the dead.
၁၂:၂၈–၃၄။
အငြင်းပွားချက်- ပညတ်တော်များ။ ဆွေးနွေးပွဲကို နားထောင်နေသော ကျမ်းပြုဆရာတစ်ဦးသည်
ယေရှုအား အကြီးဆုံးပညတ်တော်မှာ အဘယ်နည်းဟု မေးသည်။ ပညတ်တော်များ၏ အဆင့်အတန်းကို
ယုဒဘာသာတွင် ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး ကျမ်းပြုဆရာ၏ အကြီးဆုံးဟူသောမေးခွန်းသည်
ထိုပုံစံနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ယေရှုသည် တရားဟော ၆:၄–၅ ကို ကိုးကား၍ ဖြေကြားခဲ့သည်-
အကြီးဆုံးပညတ်တော်မှာ နှလုံး၊ စိတ်ဝိညာဉ်၊ ဉာဏ်၊ ခွန်အားအားလုံးဖြင့် ဘုရားသခင်ကို
ချစ်ရန်ဖြစ်သည် (မာ ၁၂:၂၉–၃၀)။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်တို့ဘဝ၏ဗဟိုချက်ဖြစ်၍ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ချစ်ခြင်း၏အရာဝတ္ထု၊ ချီးမွမ်းခြင်း၏အကြောင်းအရာ၊
ကျွန်ခံခြင်း၏နှလုံးခုန်သံဖြစ်ရမည်ဟု သွန်သင်ခဲ့သည်။ မည်သည်ကိုမျှ
ထိုနေရာယူခွင့်မပေး၊ မည်သူမျှ ကိုယ်တော့်ထက် ဦးစားပေးခွင့်မရှိ၊
ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဝတ်ပြုခြင်းတွင် ဦးစားပေးခွင့်မရှိပါ။ ဤပညတ်တော်ကို
နာခံခြင်းသည် ဘဝကို တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်သို့ လမ်းညွှန်ပြီး
အခြားဆက်ဆံရေးများအားလုံးကို ရှင်းလင်းစေသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ပဌမပညတ်တော်ဟု
ခေါ်တော်မူသည်။
12:28–34.
Controversy: Commandments. A scribe who had been listening to the
discussion asked Jesus what the greatest commandment was. The level or weight
of commandments was discussed in Judaism, and the scribe’s question regarding
the greatest fits within that pattern. Jesus cited Deuteronomy 6:4–5 in
response: the greatest commandment was the admonition to love God with all the
heart, soul, mind, and strength (Mark 12:29–30). Jesus taught that God must be
the center of our lives, the object of our deepest devotion, the subject of our
praise, the heartbeat of our service. Nothing is to take His place; no one is
to come before Him in our affections and worship. Obedience to this command
guides life to its true purpose and clarifies all other relationships. Thus
Jesus called it the first commandment.
ထို့နောက်
သခင်ယေရှုသည် ဒုတိယအကြီးဆုံးပညတ်တော်ကို ဆက်လက်တင်ပြခဲ့သည်။ လေဝိ ၁၉:၁၈ ကို
ကိုးကား၍ “သင်တို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ်ချစ်သကဲ့သို့ နီးစပ်သူကို ချစ်ကြလော့” ဟု
မိန့်တော်မူသည် (မာ ၁၂:၃၁)။ ပဌမပညတ်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့်ဆက်ဆံရေးကို
ဘဝ၏ဗဟိုချက်တွင် တည်ထားပြီး၊ ဒုတိယပညတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့တွေ့ကြုံရသော
လူသားအားလုံးအပေါ် ကျင့်ဝတ်တာဝန်ကို တည်ထားသည်။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ကို
အထွဋ်အထိပ်ချစ်ခြင်း၏အရာဝတ္ထုဖြစ်ရပြီး လူသားများကို ကိုယ်ကိုကိုယ်ချစ်သကဲ့သို့
ချစ်ရမည်ဟု ညွှန်ပြသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် နွေးထွေးသောခံစားချက်ကိုသာ ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်၊
ကျွန်ုပ်တို့၏ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုကို ပြသသော လုပ်ရပ်ကို တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။
The Lord went on to present the second great commandment,
quoting Leviticus 19:18: “Love your neighbor as yourself” (Mark 12:31). Whereas
the first commandment sets our relationship to God at the center of life, this
second commandment establishes our ethical responsibility toward all human
beings we encounter. When Jesus indicated that God is to be the object of our
supreme love and our fellow humans are to be loved as ourselves, He was not
simply talking about a warm feeling but rather calling for action that
demonstrates our devotion.
ကျမ်းပြုဆရာသည်
ယေရှု၏အဖြေ၏ဉာဏ်ပညာနှင့် ဤပညတ်တော်များ၏အခြေခံသဘောကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ယေရှုသည်
ကျမ်းပြုဆရာအား ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံအနီးတွင် ရှိသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ
ကိုယ်တော်၏ဉာဏ်ပညာကို အသိအမှတ်ပြုသောကြောင့်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားနိုင်ငံထဲသို့
ဝင်ရောက်ရန်မှာ ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်လာရမည်ဖြစ်သည်။ ကျမ်းပြုဆရာ၏အတည်ပြုချက်သည်
ယေရှုအား အားသာချက်ပေးခဲ့သည်။ မာကုက ဤစကားပြန်ဆိုမှုများပြီးနောက် မည်သူမျှ
မေးခွန်းထုတ်ဝံ့ခြင်းမရှိဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (အပိုဒ် ၃၄)။
The scribe recognized the wisdom of Jesus’s answer and the
foundational nature of these commandments. Jesus declared that the scribe was
near the kingdom because he recognized Jesus’s wisdom, but to come into the
kingdom of God would require becoming a disciple of Jesus. The scribe’s
affirmation placed Jesus on vantage ground. Mark notes that after these
dialogues, no one dared question Him (v. 34).
၁၂:၃၅–၄၀။
အငြင်းပွားချက်- ဒါဝိဒ်၊ သခင်၊ ကျမ်းပြုဆရာများ။ သို့သော် ယေရှုသည်
သွန်သင်ခြင်းကို မပြီးဆုံးသေးပါ။ ကိုယ်တော်သည် မယ်ရှိယခေါ်ဝေါ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍
မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်- ကျမ်းပြုဆရာများက မယ်ရှိယ (ခရစ်တော်) ကို အဘယ်ကြောင့်
“ဒါဝိဒ်၏သား” ဟု ခေါ်ကြသနည်း။ ယေရှုသည် ဆာလံ ၁၁၀:၁ ကို ကိုးကား၍ ဒါဝိဒ်ကိုယ်တိုင်က
“သခင်” အား “ငါ့သခင်” ဟု ရည်ညွှန်း၍ ဘုရားသခင်၏လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်ပြီး
ရန်သူများကို ခြေတော်ရင်းတွင် နှိမ့်ချခြင်းခံရမည်ဟု ဆိုခဲ့သည် (မာ ၁၂:၃၆)။
ယေရှု၏မေးခွန်းများသည် ဒါဝိဒ်၏သားဟူသောအမည်ကို ငြင်းပယ်နေသည်ဟု ထင်ရစေသော်လည်း၊
ထိုအရာသည် မျက်စိမမြင်သော ဗာတိမဲဇယ်ဇာတ်လမ်း (မာ ၁၀:၄၆–၅၂ ကိုကြည့်) နှင့်
မကိုက်ညီပါ။ ထိုနေရာ၌ အလားတူအမည်ကို ယေရှုက အတည်ပြုခဲ့ပြီး မျက်စိမမြင်သူကို
ပျောက်ကင်းစေခဲ့သည်။
12:35–40.
Controversy: David, the Lord, the Scribes. But Jesus was not finished
instructing. He raised the question of messianic titles: why is the Messiah
(Christ) referred to by the scribes as the “Son of David”? Jesus then quoted
from Psalm 110:1, where David refers to the “Lord” speaking to his “Lord,” who
will sit at God’s right hand and have His enemies subdued under Him (Mark
12:36). Jesus’s series of questions may give the impression that He was
rejecting the title Son of David, but that does not harmonize with the story of
blind Bartimaeus (see commentary on Mark 10:46–52), where the same title was
affirmed by Jesus healing the blind man.
အမည်ကို
ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ယေရှုသည် ထိုအမည်၏အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ
နားလည်ရန် ညွှန်ပြခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ယေရှု၏ခေတ်တွင် ဒါဝိဒ်၏သားဟူသော
မယ်ရှိယအတွက် မျှော်လင့်ချက်မှာ စစ်ဘုရင်နှင့် အုပ်ချုပ်သူ၊ နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်သူ
ကုသသူဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် စစ်ရေးနှင့်နိုင်ငံရေးမျှော်လင့်ချက်များကို
မဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သော်လည်း၊ ကျယ်ပြန့်စွာ ကုသခြင်းအမှုကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
Instead of rejecting the title, it seems more likely that
Jesus was pointing to a deeper understanding of its meaning. In Jesus’s day the
expectation for the Son of David, Messiah, was that he would be a military
figure and ruler, and also an exorcist healer. While Jesus did not fulfill the
military and political expectations of the people, He clearly carried on an
extensive healing ministry.
ဆာလံ ၁၁၀:၁ ၏
ကိုးကားချက်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ဒါဝိဒ်၏သားအဖြစ် ကိုယ်တော်သည်
ဒါဝိဒ်ထက် နည်းသည်ဟူသော အယူအဆကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏မျိုးရိုးသည်
လူ့မျိုးရိုးသာမက ဘုရားသခင်၏မျိုးရိုးလည်းဖြစ်သည် (ရောမ ၁:၁–၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။
ထို့ကြောင့် ယေရှု၏မေးခွန်းသည် မယ်ရှိယဟူသူမည်သူဖြစ်သည်ကို
တိုးချဲ့နက်ရှိုင်းစေရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ချဲ့ထွင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။
ကိုယ်တော်သည် ကျမ်းပြုဆရာများကို ကိုယ်တော်၏လူဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ နက်နဲသောအရာသို့
ညွှန်ပြခဲ့သည်။
His quotation and interpretation of Psalm 110:1 challenged
the idea that He, as the Son of David, was in any way inferior to David.
Jesus’s lineage was not simply human but also divine (cf. Rom. 1:1–5). Thus
Jesus’s question was intended to extend and deepen the understanding of who the
Messiah was and to expand the understanding of His role. He was pointing the
scribes toward the mystery of His incarnation.
မာ ၁၂:၃၈–၄၀ တွင်
ယေရှုသည် ကျမ်းပြုဆရာများ၏အာယာကိုကြီးမှုကို ဆူးပန်းကန်တော်မူသည်။ သူတို့သည်
ဂုဏ်ပြုခြင်းလက္ခဏာများကို နှစ်သက်ကြပြီး၊ အရှက်ရစရာမှာ မုဆိုးမများ၏အိမ်များကို
လုယူစားသောက်ကြပြီး ရှည်လျားစွာ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ဖုံးကွယ်ကြသည်။
ဓမ္မဟောင်းတစ်လျှာက်လုံး ဘုရားသခင်သည် မုဆိုးမ၊ မိဘမဲ့သူငယ်၊ နိုင်ငံခြားသားများ-
လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အားနည်းအချည်းနှီးဆုံးသော အုပ်စုသုံးခုကို
ဂရုစိုက်ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း၏အရေးကြီးမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည် (ထွက် ၂ ၂:၂၂၊
တရားဟော ၁၀:၁၇–၁၈၊ ၁၄:၂၉၊ ယေရမိ ၇:၆–၇၊ ၂၂:၃၊ မာ ၃:၅ ကိုကြည့်)။ ကျမ်းပြုဆရာများသည်
လူများကို မတရားပြုမူပြီး ဘုရားသခင်နှင့် မှန်ကန်စွာရှိနေသည်ဟု ဟန်ဆောင်ကြသည်။
ပြင်းထန်သော တရားစီရင်ခြင်းသည် လာလိမ့်မည်။
In Mark 12:38–40 Jesus rebuked the hypocrisy of the scribes.
They loved marks of honor, and to their shame, they devoured the homes of
widows and as a guise made long prayers. Throughout the OT, God expressed the
importance of the care and protection of widows, orphans, and foreigners—the
three most vulnerable groups in society (cf. Ex. 22:22; Deut. 10:17–18; 14:29;
Jer. 7:6–7; 22:3; Mal. 3:5). The scribes mistreated people and pretended that
they were right with God. Certain judgment was coming.
၁၂:၄၁–၄၄။
ဆင်းရဲသောမုဆိုးမ၏ပူဇော်သက္ကာ။ ဗိမာန်တိုက်တွင် ပူဇော်သက္ကာထည့်ရန်
တံပိုးပုံပါးစပ်ရှိသော သေတ္တာပုံးတစ်ဆယ့်သုံးလုံးရှိကြောင်း သိရှိရသည်။ ယေရှုသည်
ဗိမာန်တိုက်ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခု သို့မဟုတ် တစ်ခုထက်ပို၍ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေ၍
လူများ ပူဇော်သက္ကာထည့်သည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည် (မာ ၁၂:၄၁)။ ယေရှုကြည့်နေစဉ်
ဆင်းရဲသောမုဆိုးမတစ်ဦးသည် လာရောက်၍ ငယ်သောဒင်္ဂါးနှစ်ပြားကို ထည့်ခဲ့သည်
(လက်ပတီနှစ်ပြား)။ မာကုက ထိုဒင်္ဂါးနှစ်ပြားသည် ရောမဒင်္ဂါးအနည်းဆုံးဖြစ်သော
ကွဒြန် (ကော့ဒြန်တေး) တစ်ပြားနှင့်တန်သည်ဟု အဓိပ္ crowd ဖွင့်သည်။ ကွဒြန် ခြောက်ဆယ့်လေးပြားသည်
သာမန်အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ နေ့စဉ်လုပ်ခလစာ ဒေနာရီတစ်ပြား (ဒီနာရီယံ) နှင့်တန်သည်။
ထို့ကြောင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ပူဇော်သက္ကာသည် အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့်
အခြားသူများ၏ ကြီးမားသောပူဇော်သက္ကာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပို၍နည်းပါးသည်။
12:41–44. A Poor
Woman’s Offering. It is known that the temple complex had thirteen chests
with trumpet-shaped openings for depositing offerings. Jesus was evidently
sitting opposite one or more of these chests, watching people put their
offerings into the temple treasury (Mark 12:41). As Jesus watched, a poor widow
approached and dropped in two small coins (two lepta), which Mark interpreted as equal to one Roman quadran (one kodrantēs), the smallest of the Roman coins. Sixty-four quadrans made one denarius (one dēnarion),
which was the daily wage of a common laborer. Thus the woman’s offering was
especially small, particularly in comparison with the great offerings others
placed in the chests.
ယေရှုသည်
တပည့်တော်များကို ခေါ်၍ ဤမုဆိုးမသည် အခြားသူများထက် ပို၍ထည့်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်
(အပိုဒ် ၄၃)။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏သွန်သင်ချက်တွင် ပုံမှန်ဖြစ်သော “ပဌမဖြစ်သူများစွာသည်
နောက်ဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်၊ နောက်ဆုံးဖြစ်သူများသည် ပဌမဖြစ်လိမ့်မည်” ဟူသော
အံ့ဖွယ်ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်းဖြစ်သည် (၁၀:၃၁)။ ကိုယ်တော်သည် အဘယ်ကြောင့်
ထိုသို့ဖြစ်သည်ကို ဆက်လက်ရှင်းပြခဲ့သည်- ချမ်းသာသူများသည် သူတို့၏များပြားလှသော
စည်းစိမ်မှ အပိုင်းအစသာထည့်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူမမူ သူမပိုင်ဆိုင်သမျှအားလုံးကို
ထည့်ခဲ့သည် (၁၂:၄၄)။
Jesus summoned His disciples and declared to them that this
widow had put in more than all the others (v. 43). It is an amazing reversal,
typical of Jesus’s teaching that “many who are first will be last, and the last
first” (10:31). He went on to explain why this was true: the rich gave only a
portion of their copious wealth, whereas she gave all that she had (12:44).
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကို
ယေရှုပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းသို့
ထိုအမျိုးသမီး၏လက်ဆောင်ကို အတည်ပြုခဲ့ခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရပေမည်။ သို့သော်
အခန်း ၁၁ တွင် ယေရှုသည် မသန့်ရှင်းသောကုန်သွယ်မှုများကို ဗိမာန်တိုက်မှ
ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး ထိုနေရာကို “လူမျိုးတစ်ပါးတို့၏ဆုတောင်းရာအိမ်” ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်
(၁၁:၁၇)။ ဗိမာန်တိုက်ရှင်းလင်းခြင်းသည် ဝတ်ပြုခြင်းကို
မူလသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်သို့ ပြန်လည်ထားရှိရန်ဖြစ်သည်။ မုဆိုးမ၏လက်ဆောင်သည်
ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိစွာ ဝတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ ယေရှု၏သွန်သင်ချက်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်နှင့်
ကိုက်ညီသည်။
With Jesus’s sharp criticism of the religious leaders, it
may seem odd that He affirmed the woman’s gift to the religious establishment.
But in chapter 11, Jesus cleared the temple of unholy traffic because He
considered it the house of prayer for all people (11:17). His cleansing of the
temple was designed to restore the service to its rightful holy purpose. The
widow’s gift was in keeping with Jesus’s teachings and practice of faithful
religion in the service of God.
အခန်းကြီး - ၁၃
၁၃:၁–၃၇။
ဗိမာန်တိုက်နှင့် နောက်ဆုံးကာလနှင့်စပ်လျဉ်း၍။ မာကုအခန်း ၁၃ ကို
နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ တရားဟောချက်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုသည်
ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း (ခရစ်နှစ် ၇၀) နှင့် ထိုနောက်ပိုင်း
ကမ္ဘာပျက်စီးခြင်းအထိ ဖြစ်မည့်အဖြစ်အပျက်များကို ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မာကုကျမ်းတွင် ယေရှု၏ အရှည်လျားဆုံး ဆက်တိုက်တရားဟောချက်ဖြစ်သည်။ မာကု ၁၃ ကို
အပိုင်းလေးပိုင်းခွဲနိုင်သည်-
13:1–37. Concerning
the Temple and the End. Mark 13 is known as the Eschatological Discourse
because in it Jesus describes the coming destruction of Jerusalem (A.D. 70) and
the events that proceed from there to the end of our world. It is the longest
connected speech of Jesus in the book of Mark. Mark 13 can be divided into four
parts as follows:
၁.
နောက်ဆုံးကာလ၏လက္ခဏာများ (အပိုဒ် ၁–၁၃)
၂.
ယေရုရှလင်မြို့ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်း (အပိုဒ် ၁၄–၂၃)
၃. လူမျိုးတို့၏သားတော် ကြွလာခြင်း (အပိုဒ် ၂၄–၂၇)
၄.
သတိပေးသင်ခန်းစာများ (အပိုဒ် ၂၈–၃၇)
1. Signs of the
end (vv. 1–13)
2. Destruction
of Jerusalem and tribulation (vv. 14–23)
3. Coming of
the Son of Man (vv. 24–27)
4. Warning
lessons (vv. 28–37)
အခန်းသည်
ယေရှုဗိမာန်တိုက်မှ ထွက်ခွာခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ဟေရဒ်၏ဗိမာန်တိုက်သည်
ရွှေအလှဆင်မှုများနှင့် ရာပေါင်းများစွာ လေးလံသောကျောက်တုံးကြီးများဖြင့်
အလွန်လှပခဲ့သည်။ တပည့်တော်တစ်ဦးက ကျောက်တုံးများနှင့် အဆောက်အဦများ၏ လှပမှုကို
ထောက်ပြသည်။ ယေရှု၏အဖြေသည် ပြင်းထန်ပြီး အံ့အားသင့်စရာဖြစ်သည်- အဆောက်အဦများသည်
ပျက်စီးကြလိမ့်မည်၊ ကျောက်တစ်တုံးမျှ ကျောက်တစ်တုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့ပါ
(အပိုဒ် ၂)။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ဗဟိုဟောကိန်းဟူသော ဟောကိန်းဖြစ်သည်။ ဤဟောကိန်းသည်
ဗိမာန်တိုက်တောင်ပေါ်ရှိ အဆောက်အဦများကိုသာ ရည်ညွှန်းပြီး အဆောက်အဦများကို
ထောက်ပံ့ထားသော တံတိုင်းများအားလုံးကို မဆိုလိုကြောင်း သတိပြုရန်အရေးကြီးသည်။
The chapter begins with Jesus leaving the temple. Herod’s
temple was incredibly beautiful, with gold embellishments and massive stones,
some weighing hundreds of tons (regarding the early church, see in “Archaeology
and the Bible,” p. 92). One of the disciples pointed out the beauty of the
stones and edifices. Jesus’s response was stark and shocking: The buildings
would be torn down—no stone would remain on another (v. 2). This was Jesus’s
central prediction. It is important to note that it involved the buildings on
the Temple Mount, not all the retaining wall structures that supported the
buildings.
တပည့်တော်များသည်
ဗိမာန်တိုက်ဆန့်ကျင်ဘက်ရှိ သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယေရှုထံ ချဉ်းကပ်ပြီး
မေးခွန်းနှစ်ရပ်ပါသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးသည်- အချိန်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤအရာများ
မည်သည့်အခါဖြစ်မည်နည်း၊ ပစ္စည်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤအရာများ ပြည့်စုံခြင်း၏
နိမိတ်လက္ခဏာမှာ အဘယ်နည်း (အပိုဒ် ၄)။ တပည့်တော်များသည် ကမ္ဘာပျက်စီးခြင်းကို
တိကျစွာ မမေးခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့၏အတွေးထဲတွင် ဗိမာန်တိုက်ပျက်စီးခြင်းသည်
ကမ္ဘာပျက်စီးခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။
The disciples approached Jesus as He sat on the Mount of
Olives opposite the temple and asked a question that had two aspects to it: a
temporal aspect—When will these things happen?—and a material aspect: What will
be the sign of their fulfillment? (v. 4). The disciples did not specifically
ask about the end of the world, though in their minds the destruction of the
temple may well have been connected with the end of the world.
ယေရှုသည်
လှည့်စားခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သတိပေးခြင်းဖြင့် အဖြေစတင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)။
သခင်ယေရှုသည် “မည်သည့်အခါ” သို့မဟုတ် “အဘယ်နိမိတ်” ကို ဦးစွာမဖြေဘဲ၊
တပည့်တော်များကို ကာလ၏နိမိတ်များကို တကယ်နားလည်ခြင်းမှ လွှဲပြောင်းစေနိုင်သော
သူများအကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သတိပေးချက်ကို
ပို၍အသေးစိတ်ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုသူများသည် မယ်ရှိယဟု ကိုယ်ကိုကိုယ်ဆိုကြလိမ့်မည်
(အပိုဒ် ၆)။ ထိုသို့သော မယ်ရှိယဟန်ဆောင်သူများသည် များစွာသောသူများကို
လှည့်စားလိမ့်မည်ဟု ယေရှုသတိပေးခဲ့သည်။ ယုဒစစ်ပွဲခေတ် (ခရစ်နှစ် ၆၆–၇၃) တွင်
ဂါလိလယုဒ၏သားမေနဟင်နှင့် ရှိမုန်ဘာဂီအိုရာတို့သည် မယ်ရှိယအရိပ်အယောင်ပြုကြပေမည်။
Jesus began His response with a warning to guard against
being deceived (v. 5). The Lord began not with either the “when” or the “what”
but rather with a warning about those who could distract disciples from really
understanding the signs of the times. He expanded on the warning to specify
more details about the persons they could expect. These people would come
claiming to be the Messiah (v. 6). Such messianic pretenders, Jesus warned,
would deceive many. At the time of the Jewish War, A.D. 66–73, kingly pretenders,
Menahem son of Judas from Galilee and Simon bar-Giora, may well have made
messianic claims.
အပိုဒ် ၇–၈ တွင်
ယေရုရှလင်မြို့ပျက်စီးခြင်းမတိုင်မီ ဖြစ်မည့်အရာများနှင့် တပည့်တော်များ
မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် “မှားယွင်းသောအချိန်”
ဟုခေါ်နိုင်သောအရာကို ဖော်ပြခဲ့သည်- စစ်ပွဲများနှင့် စစ်ပွဲသတင်းများကို
ကြားသောအခါ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိရ (အပိုဒ် ၇)။ တပည့်တော်များသည် ထိုစစ်ပွဲများကို
ယေရုရှလင်မြို့ပျက်စီးခြင်း နီးကပ်လာပြီဟု ထင်မြင်နိုင်သော်လည်း၊ ယေရှုသည်
အချိန်ကို ပို၍နောက်ဆုတ်ထားခဲ့သည်။ အပိုဒ် ၈ တွင် ထိုနှောင့်နှေးပုံကို
ရှင်းပြခဲ့သည်- လူမျိုးများနှင့် နိုင်ငံတို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်ခိုက်ကြခြင်း၊
ငလျင်လှုပ်ခြင်း၊ ငတ်မွတ်ခြင်းများ။ ပထမအပိုင်းသည်
လူမျိုးများ၏လှုပ်ရှားမှုများနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအပိုင်းသည်
သဘာဝအမှတ်အသားများဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဤအားလုံးကို အိုဒိနုန်- “ဆင်းရဲဒုက္ခများ”
သို့မဟုတ် “မီးဖွားဝေဒနာ” ဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဝေဒနာများကို
ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဝေဒနာနှင့် နှိုင်းယှဉ်သော ရောင်စုံဝေါဟာရဖြစ်သည်။
Verses 7–8 go on to describe what will occur before the
destruction of Jerusalem and how the disciples should respond. Jesus described
what might be called a “false when”: when they hear of “wars and rumors of
wars,” they should not be frightened (v. 7). The disciples might consider these
“wars and rumors of wars” to be the sign that the destruction of Jerusalem was
about to occur, but Jesus put the time further off. He explained the seeming
delay in v. 8: nations and kingdoms fighting each other, earthquakes, and
famines. The first part regards the activities of the nations, while the second
refers to markers in nature. Jesus called all this the beginning of ōdinōn—“sorrows” or “birth
pains”—colorful terminology that compares these woes with the pain of labor.
အပိုဒ် ၉–၁၃ တွင်
ယေရုရှလင်မြို့ပျက်စီးခြင်းမတိုင်မီ တပည့်တော်များအား ဖြစ်လာမည့်အရာများသို့
လှည့်ထားသည်။ သခင်ယေရှုသည် သူတို့မျှော်လင့်ရမည့်အရာကို ရိုးသားစွာ တင်ပြခဲ့သည်။
တပည့်တော်များသည် အမှုတော်ကောင်စီများသို့ လှည့်အပ်ခံရ၍ တရားဇရပ်များတွင်
ရိုက်ပုတ်ခံရ၍ မင်းများနှင့် ဘုရင်များရှေ့တွင် သက်သေခံရန် ဆွဲဆောင်ခံရလိမ့်မည်
(အပိုဒ် ၉)။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏သမိုတ်းသည် ဤဟောကိန်းကို အတိအကျ
ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ ပေါလု၏အမှုတော်၊ သူ၏များပြားသော ရိုက်ပုတ်ခံရမှုနှင့်
တရားစစ်ဆေးခံရမှုများ (၂ကော ၁၁:၂၁–၃၃) နှင့် တမန်တော်များ၏ အတွေ့အကြုံများသည်
ယေရှု၏စကားတော်များ၏ တိကျမှုကို ကြွယ်ဝစွာ ပြသထားသည်။
Verses 9–13 turn toward what will happen to the disciples in
the run-up to the destruction of Jerusalem. The Lord again presented a sober
look at what they could expect. He indicated that the disciples will be turned
over to councils, beaten in synagogues, and brought before governors and kings
to testify (v. 9). The history of the early Christian church fulfilled this
prediction exactly. The ministry of Paul, his many beatings and trials (cf. 2
Cor. 11:21–33), and the experiences of the apostles in Acts richly portray the
accuracy of Jesus’s words.
သို့သော်
ညှဉ်းဆီးနှိပ်စက်ခြင်းအတွေ့အကြုံတွင်လည်း အပြုသဘောဆောင်သောဘက်ရှိသည်ဟု
ယေရှုဆိုသည်။ ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူသည်မှာ ဧဝံဂေလိတရားကို လူမျိုးတစ်မျိုးလုံးသို့
အရင်ဟောရမည် (မာ ၁၃:၁၀)။ ရန်သူများရှေ့တွင် အဘယ်သို့ပြောဆိုရမည်ကို တပည့်တော်များ
စိုးရိမ်စရာမလိုဟု ညွှန်ပြခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည်
လိုအပ်သည်များကို ပေးတော်မူပြီး သူတို့မှတစ်ဆင့် မိန့်တော်မူလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၁၁)။
But the experience of persecution also has a positive side,
according to Jesus. He stated that first the gospel must be preached to every
nation (Mark 13:10). He indicated that the disciples need not worry about what
to say before opponents, because the Holy Spirit will give them what they need
and will speak through them (v. 11).
ယေရှုသည်
အလွန်ကြီးကြပ်သော သတိပေးချက်တစ်ခုကို ထပ်မံပြောကြားခဲ့ပြီး၊
မိသားစုဝင်များကိုယ်တိုင် သစ္စာဖောက်ကာ အသေခံရမည့်အထိ ဖြစ်လာမည်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်
(အပိုဒ် ၁၂)။ အပိုဒ် ၁၃ တွင် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် အလွန်အားပေးခြင်း
နှစ်မျိုးလုံးပါဝင်သည်။ ထာဝရအရှင်က ဤသို့မိန့်တော်မူသည်။ လူအပေါင်းတို့သည်
ငါ့နာမကြောင့် သင်တို့ကို မုန်းတီးကြလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် အဆုံးတိုင်အောင်
သည်းခံသောသူသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။ မုန်းတီးခြင်းခံရခြင်းသည်
ဘယ်သောအခါမျှ ပျော်ရွှင်ဖွယ်အတွေ့အကြုံ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုအရာကို ကျွန်ုပ်တို့ဘဝ၏
အဓိကအချက်အဖြစ် မထားအပ်ပေ။ ယေရှုက သည်းခံသောသူတို့အား ကယ်တင်ခြင်းကို
ကတိပြုထားတော်မူသည်။ ဤစကားတော်များသည် စိတ်ဓာတ်ကျစေသော အတားအဆီးမျှ မဟုတ်ဘဲ၊ အကယ်၍
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်ထာဝရအရှင်ကို တွယ်ကပ်လျှင် ကိုယ်တော်သည်
ခက်ခဲသောအချိန်များကို ဖြတ်ကျော်စေတော်မူမည်ဟု အားပေးတော်မူသော
နှုတ်တော်များပေတည်း။
Jesus returned to somber warning concerning what to expect,
describing betrayal by family to the point of death (v. 12). Verse 13 contains
both deep pathos and profound encouragement. The Lord said that all will hate
His disciples because of Him but that the one who endured to the end will be
saved. Being the target of hatred is never a happy experience, but it need not
be the focal point of our life. Jesus promised salvation for those who
persevere. Far from being a discouraging barrier, these words are encouragement
that if we will cling to our Lord, He will carry us through challenging times.
ယေရှုသည်
တပည့်တော်များမေးထားသော ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းနှင့်ဆိုင်သော နိမိတ်လက္ခဏာကို
ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ သူတို့သည် မဖြစ်အပ်သောနေရာ၌ ရွံရှာဖွယ်အရာ တည်ရှိနေသည်ကို
မြင်သောအခါ၊ ယုဒပြည်၌ရှိသောသူများသည် တောင်များသို့ ပြေးရမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။
ထိုနိမိတ်လက္ခဏာကို ပရောဖက်ဒံယေလက ဟောကြားထားသည်ဟု ယေရှုမိန့်တော်မူခဲ့သည် (မာကု
၁၃ အကြောင်း “ရွံရှာဖွယ်အရာ” စာမျက်နှာ ၁၃၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။
Jesus mentioned the sign the disciples had asked for
concerning the destruction of Jerusalem: when they would see the desolating
abomination standing where it should not be, those in Judea should flee to the
mountains. The sign, according to Jesus, was predicted by the prophet Daniel
(see “The Abomination of Desolation in Mark,” p. 1322).
“ဤ/ဤအရာများ” နှင့်
“ထို/ထိုအရာများ” ဟူသော ကွဲပြားမှုသည် ရှင်းလင်းစွာထင်ရှားပြီး ဟောပြောချက်၏
နှစ်ပိုင်းကို ညွှန်ပြသည်—ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သော
အဖြစ်အပျက်များနှင့် ထိုပျက်စီးခြင်းအပြီး ဖြစ်ပွားမည့်အရာများဖြစ်သည်။
ပထမအပိုင်းကို “ဤအရာအားလုံး” ဟုခေါ်သည်။ နောက်အပိုင်းကို “ထိုနေ့ရက်များ”
ဟုခေါ်သည်။
The shift between “this/these” and “that/those” is clearly
distinct and points to the two halves of the discourse—the events leading up to
the destruction of the temple and the events that follow that destruction. The
former are “all these things.” The latter are “those days.”
ပိုဒ်ငယ် ၁၉ ၌
အသုံးအနှုန်းအသစ်ဖြစ်သော “ထို” နေ့ရက်များဟု ပြောင်းလဲလာသည်။ ဤနေရာမတိုင်မီ
ဇာတ်ကြောင်းတွင် မြို့ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သော အဖြစ်အပျက်များကိုသာ
အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။ မြို့ပျက်စီးခြင်းမတိုင်မီ အဖြစ်အပျက်များကို “ဤအရာများ”
(ပိုဒ်ငယ် ၄) ဟုခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ ဂရိဘာသာတွင် “ဤ” နှင့် “ဤအရာများ” ဟူသော
စကားလုံးများသည် ပိုဒ်ငယ် ၂၉ နှင့် အရေးကြီးသော ပိုဒ်ငယ် ၃၀ တွင် “ဤအရာအားလုံး” ဟု
ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်အထိ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် “ထို” နှင့် “ထိုအရာများ”
ဟူသော စကားလုံးများကား ပိုဒ်ငယ် ၁၇၊ ၁၉၊ ၂၄ တို့တွင်လည်းကောင်း၊ ပိုဒ်ငယ် ၃၂ တွင်
“ထိုနေ့” ဟူ၍လည်းကောင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
Verse 19 presents a shift with the use of new terminology:
“those” days. Before this point in the narrative, the focus had been on the
events leading up to the destruction of the city. The characterization of the
events prior to the destruction was “these things” (v. 4). The pronouns “this”
and “these” disappear in the Greek until v. 29 and the crucial v. 30, where it
becomes “all these things.” However, the pronouns “that” and “those,” appear in
vv. 17, 19, and 24, and again in v. 32 as “that day.”
ပိုဒ်ငယ် ၁၉ တွင်
ကြီးစွာသောဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းကာလကို ဖော်ပြထားသည်။ အချို့အမြင်အရ “ထိုနေ့ရက်များ”
ဟူသော စကားစုသည် အေဒီ ၃၀ အစောပိုင်းကာလမှ ယေရှု၏ ရှုထောင့်အရ
ပိုဝေးကွာသောအချိန်ကို ညွှန်ပြသည်။ နေ့ရက်များဟု ဗလံပုံစံဖြင့်လည်း
အချိန်ကာလတစ်ခုလုံး ဆန့်ကျင်ဖြစ်ပွားမည်ကို ဖော်ပြသည်။ ထိုဒုက္ခဆင်းရဲခြင်း၏
ပြင်းထန်မှုကို ယေရှုက ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် ထူးခြားသောကာလဟု မိန့်ဆိုတော်မူခဲ့သည်
(ပိုဒ်ငယ် ၁၉)။ ဤအချက်များအရ ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းနှင့်
ထိုပျက်စီးခြင်းပတ်လည်ရှိ ကြီးစွာသောဘေးဒုက်းကိုသာ ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဟု
ထင်ရှားသည်။
Verse 19 speaks of a terrible time of trouble. According to
some, the phrase “those days” suggests a time further off from Jesus’s
perspective in the early A.D. 30s. The reference to plural “days” also
indicates something that extends over time. And Jesus expressed the intensity
of the tribulation, calling it a time unique in the history of the world (v.
19). From these indications it seems unlikely that He was referring only to the
destruction of the temple and the terrible calamity surrounding that disaster,
as terrible as it was.
“ထိုနေ့ရက်များ”
ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ကျန်ရှိသော ကျမ်းချက်အသစ်တွင် ယေရှု၏ စကားများနှင့်
အလွန်ဆင်တူသည် (၂ သက်သာလောနိတ် ၂ အခန်း၊ ပညတ်မဲ့သူ၊ ဗျာဒိတ် ၆ အခန်း၊
တံဆိပ်ခြောက်ချက်၊ ဗျာဒိတ် ၁၃ အခန်း၊ ပင်လယ်မှထွက်လာသော သားရဲအာဏာ)။
ဤပရောဖက်ပြုချက်များသည် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူအာဏာကို ညွှန်ပြပြီး ထိုအာဏာသည်
လူများစွာကို နှစ်ပေါင်း ၁၂၆၀ (အေဒီ ၅၃၈–၁၇၉၈) ကာလပတ်လုံး အထူးထိန်းချုပ်ခဲ့သည်
(နှစ် ၁၂၆၀ အကြောင်း စာမျက်နှာ ၁၀၃၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုကာလသည် သစ္စာရှိသူများအတွက်
ညှဉ်းဆဲခံရသောကာလ ဖြစ်ခဲ့သည်။
What do “those days” refer to? The rest of the NT has strong
parallels to Jesus’s words here (2 Thess. 2, the man of sin; Rev. 6, the seals;
Rev. 13, the sea beast power). These prophecies point toward the coming of the
antichrist power that held special sway over many people for a period of 1,260
years (A.D. 538–1798; see “The 1,260 Days/Years,” p. 1037). It was a time of
persecution for the faithful.
ထိုညှဉ်းဆဲခြင်းနေ့ရက်များကို
ထာဝရအရှင်ဘုရားသခင်သည် တိုက်ပြီးမှသာ လူမျိုးတစ်ဦးမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည်မဟုတ်ဟု
ယေရှုမိန့်ဆိုတော်မူခဲ့သည် (မာကု ၁၃း၂၀)။ ဤပိုဒ်ငယ်အရ ရွေးကောက်တော်မူထားသော
လူများအတွက်ကြောင့် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းနေ့ရက်များကို တိုက်ပေးမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။
အတိအကျ ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ပရိုတက်စတင့် ဘာသာရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအပြီး
ညှဉ်းဆဲခြင်းများ လျော့နည်းလာခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများသည် အေဒီ ၁၇၉၈ တွင်
နှစ် ၁၂၆၀ ပရောဖက်ပြုချက် မပြည့်စုံမီကပင် သူတို့ယုံကြည်ခြင်းကို ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ
မျှဝေနိုင်ခဲ့ကြသည်။
Jesus indicated that if the Lord had not shortened those
days of persecution, no one would survive (Mark 13:20). This verse indicates
that, for the sake of His chosen people, the days of tribulation would be
shortened. This is exactly what happened. Times of persecution decreased after
the Protestant Reformation, and the people of God were able to share their
faith more freely even before the close of the 1,260-year prophecy in 1798.
ထိုအချိန်က
ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများသည် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းပြီးဆုံးသည်နှင့်
ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်း ချက်ချင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေမည်။ သို့သော်
ထိုနောက်တွင် လိမ်လည်ခရစ်တော်များနှင့် လိမ်လည်ပရောဖက်များ ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု
ယေရှုသတိပေးတော်မူခဲ့သည် (ပိုဒ်ငယ် ၂၁–၂၂)။ ဤအရာသည် ယေရုရှလင်ပျက်စီးခြင်းမတိုင်မီ
အများကို လှည့်စားမည့် ခရစ်တော်၏နာမတော်ဖြင့် လာမည့်သူများကို မိန့်ဆိုထားသော
ပိုဒ်ငယ် ၆ နှင့် ဆင်တူသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရုရှလင်ပျက်စီးခြင်းမတိုင်မီနှင့်
ထာဝရအရှင်ပြန်ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ လိမ်လည်သူများ အလုပ်လုပ်နေမည်ဖြစ်သည်။ ဤအပြိုင်အဆိုင်သည်
ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းသည် ယေရုရှလင်ပျက်စီးခြင်းတစ်ခုတည်းသာမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။
သို့မဟုတ်ပါက လိမ်လည်ခရစ်တော်များကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံဖော်ပြရန် အကြောင်းမရှိပေ။
ဤလိမ်လည်ခရစ်တော်များနှင့် လိမ်လည်ပရောဖက်များသည် နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့်
အံ့ဖွယ်အမှုများ၊ ထိထိမိမိ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားများဖြင့် လူများကို လှည့်စားမည်ဖြစ်သည်
(ပိုဒ်ငယ် ၂၂)။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို သတိထားကြရန် အလေးအနက်သတိပေးတော်မူခဲ့သည်
(ပိုဒ်ငယ် ၂၃)။
The people of God at that time might have had the idea that,
at the end of the tribulation, the return of Jesus Christ would immediately
occur. But Jesus warned that false christs/messiahs and false prophets would
arise after that time (vv. 21–22). This parallels v. 6, where He said many
would come in Christ’s name before the destruction of Jerusalem and mislead
many. Thus, deceptive people would be at work before the destruction of
Jerusalem and again before the return of the Lord. This parallel illustrates
that the tribulation was not simply the destruction of Jerusalem. Otherwise
there would be little need to refer to the false christs a second time. These
false messiahs and false prophets would show signs and wonders, miracles of
supernatural power that deceive people (v. 22). Jesus solemnly warned the
disciples to be on the watch (v. 23).
အပိုဒ် ၂၄-၂၅ တွင်
ဟေရှာယ ၁၃ နှင့် ၃၄ မှ ကိုးကားထားပြီး၊ အဆုံးကာလ၏ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း
အမှတ်အသားများကို ဖော်ပြထားသည်။ နေမှောင်ခြင်း၊ လမှောင်ခြင်း၊ ကြယ်များ
ကြွေကျခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသော တန်ခိုးတို့ လှုပ်ရှားခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
ဤနောက်ဆုံးအသုံးအနှုန်းကို အချို့ဘာသာပြန်များတွင် တထစ်ချင်း “တန်ခိုးများ” ဟု
ဘာသာပြန်ထားပြီး၊ အချို့ကမူ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသော ကိုယ်ထည်များ (ဥပမာ ဂြိုဟ်များ၊
ကြယ်များ) ဟု ယူဆကာ ဘာသာပြန်ထားသည်။ ဤဖြစ weather များကို ဗျာဒိတ် ၆ ရှိ
ဆဋ္ဌတံဆိပ်တွင်လည်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာတော်မူခြင်း
နီးကပ်ပြီဖြစ်ကြောင်း အမှတ်အသားများအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ အဒ်ဗင်တစ်သမားများက
ဤအမှတ်အသားများကို တကယ်ပြည့်စုံခဲ့ပြီဟု ယုံကြည်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် မေလ ၁၉ ရက်၊
၁၇၈၀ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြီးမားသော မှောင်မိုက်နေ့ နှင့် နိုဝင်ဘာလ ၁၃
ရက်၊ ၁၈၃၃ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြီးမားသော လီယိုနစ် ဥက္ကာချွန်း
မိုးရွာသွန်းမှုတို့ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကာလတဝိုက်တွင် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်များအတွင်း
ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာတော်မူခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်ဝင်စားမှု
ပြန်လည်နိုးကြားလာခဲ့ပြီး၊ လူအများက ယေရှုခရစ်တော် ထိုနေ့ရက်များအတွင်း ပြန်ကြွလာမည်ဟု
မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ အချိန်အမြင်အရ ထာဝရအရှင်
ပြန်ကြွလာတော်မူခြင်းသည် နှောင့်နှေးနေပုံရသော်လည်း၊ ဖြစ်ပျက်နေသော
အဖြစ်အပျက်များက ကမ္ဘာကြီးသည် ပျက်စီးခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လာရမည့်
လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေပြီး၊ ထာဝရအရှင် ပြန်ကြွလာတော်မူခြင်း
နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။
Verses 24–25 quote from Isaiah chapters 13 and 34,
mentioning eschatological signs of the nearness of the end: the darkening of
the sun and moon, the falling of the stars, and the shaking of heavenly dynameis. Some translations render this
last term literally as “powers,” while others take it to refer to other
astronomical entities—“heavenly bodies.” These events are also portrayed in the
sixth seal of Revelation 6 and serve as markers of the nearness of Christ’s
return. Adventists believe these signs were fulfilled in the Great Dark Day of
May 19, 1780, and the great Leonid meteor shower of November 13, 1833. Around
that time period, great interest in the return of Christ revived in Christian
churches, and many expected Jesus to return in those days. Although in our
perspective of time the Lord’s return may seem to be delayed, events taking
place suggest that our world is on a collision course with destruction and that
the Lord’s return is near.
ခရစ်တော်၏
ဘုန်းအသရေနှင့် ပြန်ကြွလာတော်မူခြင်းသည် ယေရှုရှင်ဟောကြားထားသော
နောက်ဆုံးအဖြစ်အပျက်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ “လူသားသည် တိမ်တိုက်များပေါ်မှာ
တန်ခိုးအာနုဘော်ကြီးစွာနှင့် ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ကြွလာသည်ကို မြင်ကြလိမ့်မည်”
(မာကု ၁၃:၂၆)။ ဤနေရာတွင် ယေရှုရှင်သည် ဒံယေလ ၇:၁၃ မှ ကိုးကားထားခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုကျမ်းချက်ကို မာကု ၁၄:၆၂၊ မဿဲ ၂၄:၃၀၊ ၂၆:၆၄၊ လုကာ ၂၁:၂၇၊ ဗျာဒိတ် ၁:၇ နှင့်
၁၄:၁၄ တို့တွင်လည်း ရည်ညွှန်းထားသည်။ ဤကျမ်းချက်အားလုံးတွင် ယေရှုခရစ်တော်၏
ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ထာဝရအရှင်က ကောင်းကင်တမန်များကို
စေလွှတ်၍ ကမ္ဘာအနှံ့အပြားမှ မိမိရွေးကောက်တော်မူသော သူများကို စုဝေးစေမည်ဟု
မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မာကု ၁၃:၂၇)။
His return in glory is the next event Jesus predicted. Then
they “will see the Son of Man coming in [the] clouds with great power and
glory” (Mark 13:26). He is quoting from Daniel 7:13, a passage also alluded to
in Mark 14:62; Matthew 24:30; 26:64; Luke 21:27; and Revelation 1:7; 14:14. In
each case the reference is linked to the Second Coming of Jesus. The Lord
indicated that He would send the angels to gather His elect from all over the
world (Mark 13:27).
|
မာကုခရစ်ဝင်တွင်
ပျက်စီးစေတတ်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာ “ပျက်စီးစေတတ်သော
စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာ” ဟူသော စကားစုသည် ဒံယေလ ၉:၂၇၊ ၁၁:၃၁၊ ၁၂:၁၁ တို့တွင်
တွေ့ရပြီး၊ ဒံယေလ ၈:၁၃ တွင်လည်း အလားတူ ဖော်ပြချက်ရှိသည်။ ဒံယေလတွင် ဤစကားစု၏
ပုံစံမှာ ရှုပ်ထွေးပြီး အသုံးချနည်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း မေးခွန်းများ ရှိနေသည်။ The Abomination of Desolation in Mark |
|
The phrase about the abomination causing desolation
appears in three locations in Daniel (Dan. 9:27; 11:31; 12:11) with a
parallel in Daniel 8:13. The phraseology in Daniel is complicated by
variations in the forms of the words and questions as to application.
၁. လစ်ဘရယ်
ပညာရှင်များ၏ အမြင်အများစု။ ဝေဖန်ရေးပညာရှင်အများစုက ဒံယေလစာအုပ်ကို ဘီစီ
ဒုတိယရာစုနှစ်တွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ ပျက်စီးစေတတ်သော
စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာသည် ဘီစီ ၁၆၇ တွင် အန်တိအိုခါ ဧပါဖန်နစ်မင်းကြီးက
ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်ကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့ခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဗိမာန်တော်အတွင်း
တပါးအယူယုံကြည်မှု ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ထားကာ ဝက်ယဇ်ပူဇော်ခဲ့ခြင်းကို
ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် မမှန်ကန်ကြောင်း
အဓိက ပြဿနာနှစ်ခုက ပြသနေသည်။ ပထမအချက်မှာ ဒံယေလ၏ ပရောဖက်ပြုချက်များတွင် ပါဝင်သော
ဂဏန်းအမျိုးမျိုးသည် အန်တိအိုခါ ဧပါဖန်နစ်၏ သမိုင်းနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီပါ။
အကယ်၍ ဒံယေလစာအုပ်ကို ဘီစီ ဒုတိယရာစုနှစ်တွင် ရေးသားခဲ့လျှင် စာရေးသူသည်
ဂဏန်းများကို ဤမျှ မှားယွင်းစွာ ရေးသားထားမည် မဟုတ်ပါ။ 1. Common Liberal
View. Most critical scholars believe that Daniel was written in the
second century B.C., and that the abomination of desolation refers to the
desecration of the Jerusalem temple by Antiochus IV Epiphanes in 167 B.C.
when he set up a pagan altar in the temple and offered a pig on it. However,
two major problems show that this solution is incorrect. First, none of the
various numbers in the prophecies in Daniel fit the history of Antiochus IV.
If Daniel was written in the second century B.C., we would hardly expect the
author to get the numbers all wrong. ဒုတိယအချက်မှာ မာကု
၁၃:၁၄ တွင် ယေရှုရှင်က ပျက်စီးစေတတ်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာသည် အနာဂတ်တွင်
ဖြစ်ပျက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြထားသည်။ တကယ်တော့ ဤအမှတ်အသားသည် ခရစ်ယာန်များ
ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ပြေးရမည့် လက္ခဏာဖြစ်သည် (လုကာ ၂၁:၂၀-၂၁ နှိုင့်ယှဉ်ပါ)။
ဒံယေလတွင် ပျက်စီးစေတတ်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာသည် အန်တိအိုခါ ဧပါဖန်နစ်၏
လုပ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုသော ပညာရှင်များက ယေရှုရှင်သည်
ထိုပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြန်လည်အသုံးချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု တခါတရံ အကြံပြုကြသည်။
သို့သော် မာကုနှင့် မဿဲတို့တွင် ထိုသို့ ပြန်လည်အသုံးချသည်ဟု ဘာမျှ
ညွှန်ပြထားခြင်း မရှိပါ (မဿဲ ၂၄:၁၅ နှိုင့်ယှဉ်ပါ)။ Second, in Mark 13:14 Jesus indicated that the abomination
of desolation was still in the future. In fact, this abomination was the sign
that the Christians were to flee the city of Jerusalem (cf. Luke 21:20–21).
Scholars who maintain that in Daniel the abomination of desolation refers to
the work of Antiochus IV sometimes suggest that Jesus was reapplying the
prophecy. But neither Mark nor Matthew, who include the terminology, give any
such indication (cf. Matt. 24:15).
၂.
အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယေရှုရှင်၏
နှုတ်မြွက်စကားကို အလေးအနက်ထားပြီး ဒံယေလသည် ဘီစီ ဆဋ္ဌမရာစုနှစ်တွင်
မိမိစာအုပ်ကို ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့်၊ ထာဝရအရှင်က ပျက်စီးစေတတ်သော
စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာဟူ၍ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို အခြားနည်းဖြင့် ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။
ဤကိစ္စကို အလွယ်ကူဆုံး ဖြေရှင်းနိုင်သော နည်းလမ်းမှာ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများရှိ
နှိုင်းယှဉ်ချက်များကို သတိပြုရန် ဖြစ်သည်။ မဿဲ ၂၄:၁၅ တွင် ဤအရေးကြီးသော
အမှတ်အသားကို မာကုနှင့် အလွန်ဆင်တူသော စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြထားသော်လည်း၊
လုကာ ၂၁ ရှိ နှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ ကွဲပြားသည်။ လုကာ ၂၁:၂၀ တွင် “ယေရုရှလင်ကို
စစ်တပ်များဖြင့် ဝိုင်းထားသည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ ထိုမြို့၏ ပျက်စီးခြင်း နီးပြီဟု
သိရ၏” ဟု ဆိုသည်။ ဤကျမ်းချက်မှ အချက်နှစ်ချက်က မာကု ၁၃:၁၄ ရှိ ယေရှုရှင်၏
နှုတ်မြွက်စကားကို နားလည်ရန် ကူညီပေးသည်။ ပထမအချက်မှာ ယေရုရှလင်ကို
စစ်တပ်များဖြင့် ဝိုင်းထားခြင်းကို ထာဝရအရှင်က ရည်ညွှန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ထိုအခါ မြို့၏ ပျက်စီးခြင်း နီးကပ်လာပြီဟု ညွှန်ပြထားခြင်း
ဖြစ်သည်။ 2. Parallels in
Other Gospels. Since we take the words of Jesus seriously and believe
that Daniel wrote his book in the sixth century B.C., we must seek a
different solution to the question of what the Lord meant when He spoke of
the abomination of desolation. The clearest way to solve this matter is to
note the parallels in other Gospels. Matthew 24:15 has a description of this
important sign in language very close to that of Mark, but the parallel in
Luke 21 is different. Luke 21:20 says that when Jerusalem is seen “surrounded
by armies,” then it can be known that “its desolation is near.” Two points
from this text help us to understand Jesus’s words in Mark 13:14. First, in
Luke 21 the Lord referred to Jerusalem being surrounded by armies. Second, He
indicated that the desolation of the city would be near when this occurred. နောက်ဆုံးအချက်မှ
စတင်ကြည့်ပါ။ လုကာ ၂၁:၂၀ တွင် ယေရုရှလင်၏ ပျက်စီးခြင်းကို ပြောထားပြီး၊ ၎င်းသည်
မြို့၏ ဖျက်ဆီးခံရခြင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ညွှန်ပြနေသည်။ အကယ်၍ မြို့၏
ဖျက်ဆီးခံရခြင်းသည် “ပျက်စီးစေတတ်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာ” ဟူသော စကားစု၏
“ပျက်စီးခြင်း” အပိုင်းဖြစ်လျှင်၊ မြို့ကို တပါးအယူစစ်တပ်များဖြင့်
ဝိုင်းထားခြင်းသည် “စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်” အပိုင်းဖြစ်သည်ဟု အကြံပြုနိုင်သည်။ We can begin with the latter of these points. Luke 21:20
speaks of the desolation of Jerusalem, which clearly portends its
destruction. If the destruction of the city was the “desolation” part of the
phrase about the abomination of desolation, then we can suggest that the
surrounding of the city by the pagan armies was the “abomination” part of the
phrase. မြို့ကို
ဝိုင်းထားသော စစ်တပ်သည် အဘယ်ကြောင့် “ရွံရှာဖွယ်အရာ” ဖြစ်နိုင်သနည်း။
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် “ရွံရှာဖွယ်အရာ” (abomination) ဟူသော စကားလုံးကို
အများဆုံးသုံးထားသည်မှာ ထုံးတမ်းအရ မစင်ကြယ်သောအရာများနှင့်
ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းတို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဤနှစ်ခုအနက် အထူးသဖြင့်
နောက်တစ်ခုဖြစ်သော ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသည်ပင်လျှင် ယေရုရှလင်မြို့ကို
ဝိုင်းထားသော ရောမစစ်တပ်နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိသည်။ ရောမစစ်သည်များသည်
ဧကရာဇ်ပုံပါဝင်သော အလံများနှင့် စံတံဆိပ်များ (standards) ကို သယ်ဆောင်လေ့ရှိပြီး
ထိုမယတ်ဘုရားကိုးကိုးကွယ်ရာ စံတံဆိပ်များပတ်လည်တွင် ကိုးကွယ်ပသခြင်းများ
ပြုလုပ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သည်များက မြို့ပတ်လည်တွင် စိုက်ထူထားသော
ရောမစံတံဆိပ်များသည် ဣသရေလပြည်အတွင်း၌ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို
ဆောင်ကြဉ်းလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရွံရှာဖွယ်အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး “ပျက်စီးခြင်းကို
ဖြစ်စေသော ရွံရှာဖွယ်အရာ” ဟု ဆိုလိုရင်းဖြစ်နိုင်သည်။ How could an army surrounding the city be an abomination?
In the OT the word “abomination” is most commonly connected with things that
are ritually unclean and with idolatry. It is the latter of these two that in
particular would have a link to the Roman armies surrounding Jerusalem. The
Roman soldiers carried banners or standards that included representations of
the emperor, and the soldiers worshiped around those pagan standards. Thus,
the Roman standards planted around the city by the soldiers involved idolatry
within the land of Israel. This was an abomination and likely represents what
is meant by the abomination which causes desolation.
၃.
ခရစ်ယာန်များနှင့် မြို့ပြိုင်ခဲ့ခြင်း။ သို့ရာတွင် ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည်
ကျမ်းချက်အတွက် နောက်ထပ်ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မြို့ကို စစ်တပ်က
ဝိုင်းထားလျှင် အတွင်း၌ရှိသော ခရစ်ယာန်များ မည်သို့ထွက်ပြေးနိုင်မည်နည်း။ မာကု
၁၃း၁၄-၁၆ ကို ဂရုတစိုက်ဖတ်ကြည့်ပါက ယေရှုသည် မြို့ထဲ၌ရှိသူများကို တစ်ခွန်းမျှ
မပြောခဲ့မှန်း တွေ့ရသည်။ ထိုအစား “ယုဒပြည်၌ရှိသောသူများ” (အပိုဒ် ၁၄) သည်
တောင်များသို့ ပြေးရမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ အိမ်အမိုးပေါ်၌ရှိသောသူများ (အပိုဒ်
၁၅) သည် အိမ်ထဲသို့ မဆင်းရ၊ ပစ္စည်းယူရန် မဝင်ရ။ “လယ်၌ရှိသောသူများ” (အပိုဒ် ၁၆)
သည် အလုပ်ချွတ်ထားသော အပေါ်ဝတ်ရုံကို ပြန်ယူရန် မပြေးရ။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်များနှင့် နို့တိုက်မိခင်များ (အပိုဒ် ၁၇) အတွက် ဒုက္ခသည်ဟု
သတိပေးထားသည်။ ထွက်ပြေးခြင်းမှာ ဆောင်းတွင်းတွင် မဖြစ်ပါစေနှင့်ဟု
ဆုတောင်းကြလော့ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၈-၁၉)။ ဤသည်မှာ အလျင်စလို၊
ဖိစီးမှုများစွာဖြင့် အသက်လု၍ ထွက်ပြေးရသည့် ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။ 3. Christians and
the Fall of the City. However, this identification brings up another
problem for our text. If the city was surrounded by an army, how could the
Christians within it escape? A careful reading of Mark 13:14–16 indicates
that Jesus never actually mentioned people inside the city. He told “those
who are in Judea” (v. 14) to flee to the mountains and those who are “on the
housetop” (v. 15) not to go down into the house or to take anything with
them. Those “in the field” (v. 16) were not to go back and pick up their
outer garment they had removed in the heat of work. The people normally happy
with babies on the way or newborns (v. 17) received a warning of woe because
of what was coming. Jesus warned the disciples to pray that the departure might
not occur in the winter, because that would make the escape all the more
difficult (v. 18–19). The picture is one of hurried, stressful departure,
fleeing for one’s life. သို့ရာတွင်
သမိုင်းအဖြစ်အပျက်တွင်မူ မြို့ထဲ၌ပင်ရှိသော ခရစ်ယာန်များသည်လည်း
ထွက်ပြေးခွင့်ရခဲ့သည်။ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်မှာ အေဒီ ၆၆ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ထိုအခါ ဆက်စတီယပ်အမည်ရှိသော ရောမစစ်ဦးစီးချုပ်တစ်ဦးဦးဆောင်သော စစ်တပ်က
ယေရုရှလင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်သည် အမိုးအကွယ်အောက်ပွဲတော် (Feast
of Tabernacles) ကျင်းပချိန်ဖြစ်၍
ယေရုရှလင်မြို့တွင် လူဦးရေများပြားစွာ စုဝေးနေခဲ့သည်။ ယောဇပ္ပု (Josephus)
၏ ရေးသားချက်အရ
ယုဒလူမျိုးများသည် ဥပုသ်နေ့တွင် မြို့ရိုးအပြင်ဘက်သို့ အပြင်းအထန်ထွက်တိုက်ပြီး
ရောမတပ်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ရောမတပ်များ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် အောင်ပွဲခံသော
ယုဒလူများ မြို့တွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။ မြို့ထဲ၌ ကချန်ခဲ့သော
ခရစ်ယာန်မည်သည်ကား ဤသည်မှာ ထွက်ပြေးရမည့် နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း
ချက်ချင်းသိရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်လည်း ရောမတပ်များ အေဒီ ၆၉ ခုနှစ်တွင်
ပြန်လည်ဝိုင်းထားသည်အထိ ယေရုရှလင်မှ ထွက်ပြေးခွင့်ရှိခဲ့သည်။ ယူဆီဘီယပ် (Eusebius)
က
ယေရုရှလင်အသင်းတော်သည် စစ်ပွဲမစမီ ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ခုဖြင့် သတိပေးခြင်းခံရပြီး
မြို့မှ ဖေရဲယတို့ပြည်ရှိ ပေလလာမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည်ဟု
ညွှန်ကြားခြင်းခံရသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့ထဲတွင် နေထိုင်သော
ခရစ်ယာန်များသည် အေဒီ ၇၀ တွင် မြို့ပြိုင်မခံရမီ ထွက်ပြေးခွင့်
လုံလောက်စွာရရှိခဲ့သည်။ But in the event, even those within the city had
opportunity to escape. The remarkable experience happened in A.D. 66, when
the Romans came with an army under a general named Cestius. He came upon the
city in the fall, at the time of the Feast of Tabernacles, thus there were
large numbers of Jews in Jerusalem at the time. Josephus tells us that the
Jews, on a Sabbath, rushed furiously in defense of the city to fight the
Romans outside the walls and defeated them. The Romans withdrew, and the
triumphant Jews returned to the city. Any Christian left in the city would
have immediately known that this was the sign to escape. In fact, they had
opportunity to flee from Jerusalem until the Romans returned and laid siege
against it in A.D. 69. Eusebius indicates that the Christian church in
Jerusalem had been warned by an oracle before the war began that they should
withdraw from the city to Pella in Perea. Thus the Christians living within
the city had ample opportunity to escape before it fell in A.D. 70. |
ပရောဖက်ပြုချက်ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့်
တပြိုင်နက်၊ နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ တရားဟောချက်မှ ဆွဲထုတ်လာသော
သင်ခန်းစာများ စီးဆင်းလာခဲ့သည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်သည် ယေရှုခရစ်တော်၏ခေတ်မှ
နောက်ဆုံးကာလအထိ ဆန့်သည်။ ဤပုံစံမျိုးသည် ဗျာဒိတ်ဆန်သော ပရောဖက်ပြုချက်များတွင်
ပုံမှန်တွေ့ရလေ့ရှိသည်။
Once the prophecy ends, what follows are lessons that flow
from the Eschatological Discourse. The prophecy extends from the time of Jesus
to the time of the end. This pattern is typical of apocalyptic prophecies.
ယေရှုခရစ်တော်သည်
ထိုတရားဟောချက်မှ ဆွဲထုတ်ရမည့် သင်ခန်းစာနှစ်ခုကို ဆက်လက်ရှင်းပြတော်မူခဲ့ပြီး၊
သင်ခန်းစာတစ်ခုစီသည် ပညတ်ချက်တစ်ခုစီဖြင့် စတင်သည်။ ပထမသင်ခန်းစာ (အပိုဒ်ငယ်
၂၈-၃၂) သည် တပည့်တော်များအား ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုထားသော ကာလများနှင့်
နိမိတ်လက္ခဏာများကို မည်သို့စဉ်းစားရမည်ကို ညွှန်ပြသည်။ ဒုတိယသင်ခန်းစာ (အပိုဒ်ငယ်
၃၃-၃၇) သည် ထိုပရောဖက်ပြုချက်နောက်ကြောင်းကို အခြေခံ၍ သူတို့ဘာလုပ်ရမည်ကို
ညွှန်ပြသည်။ ထင်းရှူးပင်မှ သင်ခန်းစာတစ်ခု ထုတ်ယူတော်မူခဲ့သည်။ ထင်းရှူးပင်၏
အကိုင်းအခက်များ နူးညံ့လာပြီး အရွက်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ နွေရာသီ နီးကပ်လာပြီဟု
ထင်ရှားသည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၈)။ နွေဦးရာသီ ရောက်လာသောအခါ သစ်ပင်များတွင် အရည်များ
စီးဆင်းလာပြီး အဖူးများ ဖောင်းကြွလာကာ အရွက်များ ထွက်ပေါ်လာသည့်နည်းတူ၊
ယေရှုခရစ်တော်မိန့်ဆိုထားသော နိမိတ်လက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းက ချဉ်းကပ်လာသော
ဖြစ်ရပ်များကို တပည့်တော်များအား အသိပေးသည်။ အဓိက ဖြစ်ရပ်ကြီးနှစ်ခုမှာ ဗိမာန်တော်
ပျက်စီးခြင်း (ကြိုတင်သတိပေးနိမိတ်အဖြစ် ရွံရှာဖွယ်အရာ ရပ်တည်ခြင်းနှင့်အတူ) နှင့်
ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း (နေမင်း၊ လမင်း၊ ကြယ်များတွင်
ကြိုတင်သတိပေးနိမိတ်များနှင့်အတူ) တို့ဖြစ်သည်။
Jesus then moved to a pair of lessons to be drawn from the
discourse, each beginning with a command. The first lesson (vv. 28–32)
indicated how the disciples were to think of the time periods and signs He had
told them about. The second lesson (vv. 33–37) indicated what they were to do
in light of the prophecy. The Lord drew a lesson from the fig tree: when its
twigs and branches become tender and display leaves, it is evident that summer
is near (v. 28). As the coming of spring causes sap to flow in trees, the buds
to swell and break forth into leaves, so the appearance of the signs Jesus
described told the disciples of the approaching events. The two great events
were the destruction of the temple (with the forewarning sign of the
abomination of desolation) and the return of Christ (with its forewarning signs
in the sun, moon, and stars).
သို့ရာတွင်
ထိုဖြစ်ရပ်နှစ်ခုသည် သဘောသဘာဝ ကွဲပြားသည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် ထိုကွဲပြားမှုကို
ဆက်လက်ရှင်းပြတော်မူသည် (အပိုဒ်ငယ် ၃၀-၃၂)။ “ဤမျိုးဆက်” မပျောက်ပျက်မီ ဤအရာအားလုံး
ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ်ငယ် ၃၀)။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး
ပျက်စီးသွားနိုင်သော်လည်း၊ ငါ၏နှုတ်မြွက်စကားတို့မူကား လုံးဝ မပျက်စီးဟု အလေးပေး၍
မိန့်ဆိုတော်မူသည်။ အကယ်၍ ယေရှုခရစ်တော်သည် အပိုဒ်ငယ် ၅ မှ ၂၇ အထိ
ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို ရည်ညွှန်းနေသည်ဆိုပါက၊ ကိုယ်တော်၏ ပရောဖက်ပြုချက်သည် အပြည့်အဝ
မပြည့်စုံခဲ့ဟု ရှင်းလင်းစွာ တွေ့ရမည်။ ယေရှုရှလင်မြို့ ပြိုလဲခဲ့သော်လည်း၊
ကျွန်ုပ်တို့သခင်ခရစ်တော်သည် ယနေ့တိုင် မကြွလာသေးပေ။
But the two events are different in nature, and Jesus
proceeded to explain this difference (vv. 30–32). He said that “this
generation” will not pass away until all “these things” had occurred (v. 30).
And He emphasized the veracity of His words with the exclamation that heaven
and earth would pass away but that His words never would. If Jesus were talking
about all the events in vv. 5–27, then clearly His prophecy did not come
completely true. Jerusalem fell, but our Lord has not yet returned.
သို့ရာတွင်
ယေရှုခရစ်တော်သည် ဖြစ်ရပ်နှစ်စု ဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြထားကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့
သတိရသည်။ တစ်ခုမှာ (၁) ယေရှုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း၊ နောက်တစ်ခုမှာ (၂)
ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေနှင့်ပြည့်စုံသော ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယေရှုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို အပိုဒ်ငယ် ၄ မှ ၁၃ နှင့် အပိုဒ်ငယ် ၂၉ မှ ၃၁
တို့တွင် “ဤ/ဤအရာများ” ဟူသော စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်
ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတူး ကြွလာခြင်းကို အပိုဒ်ငယ် ၁၇ မှ ၂၄ နှင့် အပိုဒ်ငယ် ၃၂
တို့တွင် “ထို/ထိုအရာများ” ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။
But we recall that Jesus was describing two sets of events,
as we have suggested above: (1) the destruction of Jerusalem, and (2) the
glorious day of His Second Coming. The destruction of Jerusalem is depicted
using the phraseology “this/these” in vv. 4–13 and again in vv. 29–31. On the
other hand, His glorious return is described with the phraseology “that/those”
in vv. 17–24 and again in v. 32.
“ဤမျိုးဆက်” ဆိုသည်မှာ
ယေရှုခရစ်တ CVS တပည့်တော်များ၏
မျိုးဆက်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျိုးဆက်သည် ယေရှုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို
မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ယေရှုခရစ်တော်၏ နှုတ်မြွက်စကားတို့သည် အလွန်တိကျပြီး၊
အဆုံးသတ်အချိန်ကာလကို တပည့်တော်များၡခေတ်အထိ သတ်မှတ်ထားသည်။ သို့ရာတွင် “ထိုနေ့”
ဆိုသည်မှာ ခရစ်တော် ကြွလာမည့်နေ့ကို ဆိုလိုပြီး၊ ထိုနေ့နှင့် အချိန်ကို မည်သူမျှ
မသိဟု မိန့်ဆိုတော်မူသည်။ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခု၏ အချိန်ဘောင်နှင့် ထိုဖြစ်ရပ်များ
ဖြစ်ပွားမည့်အချိန်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိနိုင်မှုအား လုံးဝကွဲပြားသော
စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြထားပြန်သည်။ ဤသည်မှာ အချိန်နှစ်ခု ကွဲပြားကြောင်း
ထပ်မံညွှန်ပြပေသည်။
“This generation,” the generation of Jesus’s disciples, did
see the destruction of Jerusalem. Jesus’s words were very specific, marking an
endpoint—the time period of His disciples. However, “that day” refers to
Christ’s return, and He said that no one knows the day or hour. The time frame
for the two events and our ability to know their occurrence are described in
very different terms, again pointing to two different times.
ဒုတိယသင်ခန်းစာမှာ
အပိုဒ်ငယ် ၃၃ မှ ၃၇ တို့တွင် ရှိသည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် မည်သူမျှ အချိန်ကို
မသိသောကြောင့် နိုးကြားနေကြလော့၊ သတိထားကြလော့ဟု ဗဟိုပညတ်ချက်နှင့် အမိန့်တော်ကို
ပေးတော်မူသည်။ အချိန်ကို မသိခြင်းသည် ယေရှုခရစ်တော် ကြွလာခြင်းကို
မျှော်ကြည့်နေသူများအတွက် အထူးသဖြင့် ဤသင်ခန်းစာဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ကိုယ်တော်
ကြွလာမည့်အချိန်ကို မသိသောကြောင့် မည်သို့သော ရလဒ်မျိုး ဖြစ်ရမည်နည်း။ ယေရှုခရစ်တော်သည်
ခရီးထွက်သွားသော လူတစ်ဦးသည် အိမ်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျွန်တို့အား တာဝန်များ
ခွဲဝေပေးထားသည့် ဥပမာကို ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ်ငယ် ၃၄)။ တံခါးစောင့်သမားအား
သခင်ပြန်လာခြင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ပေးထားသည်ကို အထူးသဖြင့် အာရုံစိုက်စေသည်။
The second lesson is in vv. 33–37. Jesus gave His central
teaching and command to be alert and pay attention because no one knows when
the time will come. Not knowing the hour indicates to us that this lesson is
particularly for those looking for the return of Jesus. What should the result
be, because we do not know the hour of His return? Jesus gave the analogy of a
man going on a journey and leaving jobs for each of his workers to do (v. 34).
Particular attention was drawn to the doorman with his role to keep watch for
the master’s return.
ထို့နောက်
သခင်ဘယ်အချိန် ပြန်လာမည်ကို မသိသောကြောင့် လူအားလုံး စောင့်ကြည့်နေကြလော့ဟု
ယေရှုခရစ်တော်သည် ပညတ်ချက်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ်ငယ် ၃၅)။
ဂရိ-ရောမတို့၏ ညအချိန်ကို လေးပိုင်းခွဲသည့် စနစ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ညနေခင်း၊
သန်းခေါင်၊ ကြက်တွန်ချိန်၊ နံနက်စောစောဟု မိန့်ဆိုတော်မူပြီး၊ သခင်ရုတ်တရက်
ကြွလာပါက ကျွန်များ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရှိနိုင်သည်ဟု သတိပေးတော်မူသည်
(အပိုဒ်ငယ် ၃၆)။ ထို့နောက် စောင့်ကြည့်ခြင်းသည် လူအားလုံး၏ တာဝန်ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံ
သတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ်ငယ် ၃၇)။
Jesus then generalized the command for all to watch because
we do not know what time of day the master will return (v. 35). The Lord
referred to the typical Greco-Roman division of the night into four parts or
watches, and then warned that if the master comes suddenly, he might find the
servant sleeping (v. 36). He then reminded them that keeping watch is a duty
for all (v. 37).
ည၏
လေးပိုင်းစောင့်ကြည့်ချိန်ကို ဖော်ပြရာတွင် သုံးသော စကားလုံးလေးချက်၊ ညနေ၊
သန်းခေါင်၊ ကြက်တွန်ချိန်၊ နံနက်စောစော တို့အနက် သန်းခေါင်မှအပ ကျန်သုံးချက်သည်
အခန်း ၁၄ ရှိ ကိုယ်တော် ဆင်းရဲခံတော်မူခြင်း ဇာတ်လမ်းတွင် ထပ်မံပေါ်ထွက်လာခြင်းသည်
ထူးခြားလှသည်။ ယေရှုခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲခံတော်မူခြင်းသည် နောက်ဆုံးကာလ ဖြစ်ရပ်များ၏
ကြိုတင်စမ်းသပ်ချိန်တစ်ခုနှင့် တူသည်။ တပည့်တော်များသည် နိုးကြားနေရမည်၊
ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သတိထားရမည်။ ကမ္ဘာ့ဖြစ်ရပ်များက ကျွန်ုပ်တို့သခင်ခရစ်တော်
ကြွလာခြင်းကို အာရုံစိုက်စေနေချိန်တွင် အိပ်ပျော်နေမိပါက အလွန်ရှက်ကြောက်စရာပင်
ဖြစ်လိမ့်မည်။
It is striking that the four terms for the watches of the
night—evening, midnight, cockcrow, and morning—all, with the exception of
midnight, reappear in the passion narrative in chapter 14. It is as if Jesus’s
passion is a trial run for the events of the end time. The disciples must stay
awake and aware of what is going on. We would be ashamed if we were to fail
miserably by sleeping right when world events should keep our attention fixed
on the return of our Lord.
အခန်းကြီး - ၁၄
၁၄:၁–၁၆:၈ ခံစားခြင်းဇာတ်လမ်း
(Passion Narrative)
မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်း၏
နောက်ဆုံးသုံးခန်းသည် ဇာတ်လမ်း၏အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ဤအခန်းများကို
ခံစားခြင်းဇာတ်လမ်း (Passion Narrative) ဟုခေါ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ယေရှုခရစ်၏ ဆင်းရဲခြင်း၊
အသေခံခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဤအခန်းများတွင် ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ဤဇာတ်လမ်းသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အထူးအချက်များစွာ ရှိပြီး ကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံး၏
ကျန်အပိုင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ထူးခြားသည်။ မာကု ၁–၁၀ တွင်မူ အဓိကအားဖြင့်
တိုတိုတုတ်တုတ် အဖြစ်အပျက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ယေရှုသည် တိုတိုနှင့်
ဟောပြောခြင်း သို့မဟုတ် လူတစ်ဦးကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းများကို ပြသထားသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မာကု ၁၁–၁၆ နှင့် အထူးသဖြင့် အခန်း ၁၄–၁၆ တို့တွင်
ပိုမိုဆက်စပ်မှုရှိပြီး ရည်မှန်းချက်ရှင်းလင်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။
ထို့ပြင် အခန်း ၁–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အခန်း ၁၁–၁၆ တွင် တစ်ပတ်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သော
အဖြစ်အပျက်များကို ဖော်ပြရန် နေရာပိုမိုများစွာ အသုံးပြုထားသည်။
14:1–16:8
Passion Narrative
These last three chapters of the book of Mark are the climax
of the story. They are called the passion narrative because they tell the story
of Jesus’s suffering, death, and resurrection. It is a gripping story that has
several unique characteristics in comparison with the rest of the book. Mark
1–10 in particular are told mainly in short episodes that present Jesus giving
brief speeches or healing someone. In contrast, Mark 11–16 and particularly
chapters 14–16 have a much more connected and goal-oriented feel. Furthermore,
in comparison with chapters 1–10, a much greater amount of space is used in
chapters 11–16 to describe events that occurred during only about one week.
ယေရှု၏
အဓိကရန်သူများမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များနှင့်
လူကြီးများဖြစ်သည် (ကိုးကား ၁၄:၁၊ ၁၄:၅၃၊ ၁၅:၁)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်
ဖာရိရှဲများကို အခန်း ၁၄–၁၆ တွင် လုံးဝ မဖော်ပြထားပေ။ ယခင်အခန်းများတွင်
ယေရှုနှင့် ငြင်းခုန်တတ်သော ဖာရိရှဲများသည် ယခုအခါ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စေရန်
စိတ်အားထက်သန်မှု ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်။ ခံစားခြင်းဇာတ်လမ်းကို အပိုင်း ၈
ပိုင်းခွဲထားသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် မှတ်ချက်ပေးရန် လွယ်ကူစေရန် ဇာတ်လမ်းအုပ်စု ၃
ခုအဖြစ် ကျယ်ပြန့်စွာ ခွဲခြားနိုင်သည်။ ဖမ်းဆီးခံရခြင်းမတိုင်မီ၊
ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် တရားစစ်ဆေးခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှောက်ခြင်း၊
သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။
Jesus’s main antagonists were the high priests, scribes, and
elders (cf. 14:1, 53; 15:1). The Pharisees, in contrast, are not mentioned at
all in chapters 14–16. While they were quite commonly the sparring partners
with Jesus in earlier chapters, here they seem to have lost their drive to
silence Him. Although the passion narrative is divided into eight parts, for
ease of commenting here, it can as well be divided into three broad groups of
stories: before His arrest, the arrest and trials, and the crucifixion, burial,
and resurrection.
၁၄:၁–၁၁ ယေရှုကို
သတ်ရန်အကြံအစည် ဤအပိုင်းသည် မာကုကျမ်းတွင် ပဉ္စမမြောက် ညှပ်ဇာတ်လမ်း (sandwich
story) ဖြစ်သည် (ကိုးကား
၃:၂၀–၃၅၊ ၅:၂၁–၄၃၊ ၆:၇–၃၂၊ ၁၁:၁၂–၂၅)။ ယခင်ဥပမာများကဲ့သို့ပင်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဇာတ်ကောင်များသည် အလားတူလုပ်ရပ်များ သို့မဟုတ် ဆင်တူဇာတ်ကောင်များသည်
ဆန့်ကျင်ဘက်လုပ်ရပ်များ ပြုလုပ်ကြပြီး ခရစ်တော်၏သွန်သင်ချက် သို့မဟုတ်
တပည့်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း အမှန်တရားများကို ပြဇာတ်ဆန်ဆန် သရုပ်ဖော်ထားသည်။
ဤဇာတ်လမ်းတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်ဇာတ်ကောင် နှစ်ဦးသည် ဆန့်ကျင်ဘက်လုပ်ရပ်များ
ပြုလုပ်ကြသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ ယေရှုကို သတ်ရန်
အကြံစည်ခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ဧဝံဂေလိဆရာက အချိန်ကို တိကျစွာ ဖော်ပြထားသည်။
ပသခါပွဲနှင့် တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲမတိုင်မီ နှစ်ရက်အလို (အပိုဒ် ၁)။
ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးက ယေရှုသည် “ပြင်ဆင်ရာနေ့” ဟုခေါ်သော သောကြာနေ့တွင်
အသေခံခဲ့သည်ဟု သဘောတူကြသည် (မဿဲ ၂၇:၆၂၊ မာကု ၁၅:၄၂၊ လု ၂၃:၅၄၊ ယောဟန် ၁၉:၁၄၊ ၃၁၊
၄၂)။ မာကုအရ ယေရှုသည် တပည့်များနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှောက်ခံရမည့်ညတွင်
စားသုံးခဲ့သော နောက်ဆုံးညစာသည် ပသခါညစာဖြစ်သည်။ ဤပသခါညစာသည်
ခံစားခြင်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ စုဝေးခဲ့သည့်အစည်းအဝေး (၁၄:၁–၂)
ကို အင်္ဂါနေ့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ယခင်က မာကု ၁၁:၁–၁၁ တွင်
ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့သည်မှာ တနင်္လာနေ့ဖြစ်သည်ဟု
ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၏ ဤအကြံအစည်သည်
ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးပြုလုပ်ပြီးနောက်နေ့၊ ထို့အတူပင် ယေရှု၏အာဏာကို
ငြင်းခုန်ခဲ့သည့်နေ့ (မာကု ၁၁–၁၂) တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။
ခေါင်းဆောင်များသည် ယေရှုကို လူပြည်သူရှေ့တွင် ဖမ်းဆီးရန် မစီစဉ်ခဲ့ပေ။
အကြောင်းမူကား၊ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက လူထုအုံကြွမှု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု
နားလည်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (၁၄:၂)။
14:1–11. The Plot against Jesus.
This is the fifth sandwich story in Mark (see 3:20–35; 5:21–43; 6:7–32;
11:12–25). Like the earlier examples, opposite characters do similar actions or
parallel characters do opposite actions, producing a dramatized irony that
explains truths about Christology or discipleship. In this story, two parallel
characters do opposite actions. The story begins with the religious leaders
hatching a plot to kill Jesus. The Evangelist notes the specific time: two days
before Passover and the Feast of Unleavened Bread (v. 1). All four Gospel
writers agree that Jesus died on a day known as the “Preparation Day” (Matt.
27:62; Mark 15:42; Luke 23:54; John 19:14, 31, 42), a term for what we today
call Friday, the day before the Sabbath. According to Mark, the meal Jesus ate
with His disciples the night before His crucifixion was a Passover meal. The
fact that Jesus’s last meal with His disciples was a Passover suggests that the
meeting of the religious leaders described in 14:1–2 occurred on the Tuesday of
that passion week. Since we noted above (see commentary on Mark 11:1–11) that
the temple was cleansed on Monday according to Mark’s chronology, it appears
that the religious leaders hatched this plot on the day immediately following
Jesus’s dramatic action in the temple and the same day on which they disputed
His authority (Mark 11–12). The leaders did not plan to arrest Jesus openly,
understanding that such an action could very well lead to a riot (14:2).
အပြင်ဇာတ်လမ်းမှ
အတွင်းဇာတ်လမ်းသို့ အပိုဒ် ၃ တွင် ပြောင်းသွားသည်။ အတွင်းဇာတ်လမ်းသည်
အမည်မဖော်ထားသော မိန်းမတစ်ဦးကို ဗဟိုပြုထားပြီး သူမသည် ယုဒနှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့မှ မိုင် ၂ (ကီလိုမီတာ ၃) အကွာရှိ
ဗသနိမြို့၌ ဆိတ်ဖမ်းရောဂါသည် ရှိမုန်၏ အိမ်၌ ရှိနေစဉ် (မာကု ၁၄:၃)၊ ထိုမိန်းမသည်
ကျောက်ဖြူခွက်ထဲမှ စစ်မှန်သော နာဒါဆီသန့်ကို ယေရှု၏ခေါင်းပေါ် လောင်းလော့သည်။
နာဒါဆီသည် အိန္ဒိယနှင့် နီပေါနိုင်ငံမှ လာသောကြောင့် အလွန်စျေးကြီးသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ထိုမိန်းမ၏လုပ်ရပ်ကို ဝေဖန်သူများက ထိုဆီသန့်ကို ဒေနာရိ ၃၀၀
ကျပ်ထက်မနည်း ရောင်းချနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည် (အပိုဒ် ၅)။ ဒေနာရိတစ်ပြားသည်
သာမန်အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ တစ်ရက်လုပ်ခဖြစ်သောကြောင့် ဤလက်ဆောင်သည်
တစ်နှစ်လုပ်ခခန့်ရှိသော အံ့ဖွယ်တန်ဖိုးရှိသည်။
The outer story cuts away to the inner story in v. 3. It
focuses on an unnamed woman (who should be identified as Mary; see John
12:1–8), standing in contrast with Judas in the outer story. Jesus was in
Bethany, about two miles (3 km) from Jerusalem, in the house of Simon the leper
(Mark 14:3). The woman poured pure nard ointment on Jesus’s head from an
alabaster container. Nard came from India and Nepal and thus was very costly.
Later in the story critics of the woman’s act indicated that the nard could have
been sold for more than three hundred denarii (v. 5). The denarius was a common
laborer’s daily wage, so this gift to Jesus was worth about one year’s
wages—impressive indeed.
အတွင်းဇာတ်လမ်း၏ကျန်အပိုင်း
(အပိုဒ် ၄–၉) သည် ထိုမိန်းမ၏လုပ်ရပ်အပေါ် တုံ့ပြန်မှုများဖြစ်သည်။ လူများက သူမကို
ဝေဖန်ကြသည်။ ဆီသန့်ကို အဘယ်ကြောင့် ဖြုန်းတီးရသနည်း၊ ရောင်းရငွေနှင့်
ဆင်းရဲသောသူများကို ကူညီနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည် (အပိုဒ် ၄–၅)။
ဤသန့်ရှင်းပြယုဂ်နောက်ကွယ်တွင် ယေရှု၏အမှန်တကယ်တန်ဖိုးကို လျှော့တွက်ခြင်းပင်
ဖုံးကွယ်နေသည်။ ဒေါသသည် သန့်ရှင်းပြယုဂ်နှင့် ရောထွေးလျှင် အင်အားကြီးမားသည်။
ထိုအရာက သူတို့အား ယေရှု၏တကယ့်တန်ဖိုးကို မမြင်နိုင်အောင် မျက်ကန်းစေသည်။
ထိုမိန်းမ၏လုပ်ရပ်သည် အဘယ်ကြောင့်လုပ်သည်ကို ရှင်းမပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို
လာမည့်အရာအတွက် ပြင်ဆင်ပေးခြင်းဟု ဆိုနိုင်သည်။
The rest of the inner story (vv. 4–9) consists of responses
to the woman’s action. People criticized her. Speaking of the nard, they asked
why it was wasted and noted that it could have been sold and the money given to
the poor (vv. 4–5). Hidden beneath this seeming piety is actually a devaluation
of Jesus. Anger mixed with piety is powerful medicine. It blinded their eyes
from seeing the true worth of Jesus. The woman’s act, for which she never gave
an explanation, had the implication of preparing the Messiah for what was
coming.
ယေရှုက သူမကို အဆင့်
၃ ဆင့်ဖြင့် ကာကွယ်သည်။ ပထမအဆင့်။ လူအုပ်ကို ဆူပူသည်။ သူမကို
တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ကြလော့၊ သူမကို မနှောင့်ယှက်ကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား၊ သူမသည်
ငါ့အတွက် ကောင်းသောအမှုကို ပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၆)။ ဒုတိယအဆင့်။
အဘယ်ကြောင့် သူမကို မနှောင့်ယှက်ရသနည်းဟု ရှင်းပြသည်။ ဆင်းရဲသောသူများသည်
အမြဲရှိကြမည်၊ သူတို့ကို ကူညီလိုလျှင် အချိန်မရွေး ကူညီနိုင်သည်။ သို့ရာတွင်
ငါ့ကို (ရုပ်ခန္ဓာအားဖြင့်) အမြဲရှိနေမည် မဟုတ်ပေ (အပိုဒ် ၇)။ ဤသည်မှာ
ခံစားခြင်းဟောကိန်းတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် အရိပ်အမြွက်ဖြစ်ပြီး သူမလုပ်ရပ်၏ အချိန်ကာလအရေးတကြီးကို
ညွှန်ပြသည်။ တတိယအဆင့်။
သူမလုပ်ရပ်ကို ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းအဖြစ် မြှင့်တင်သည်။ ဗိမာန်တော်သို့
အနည်းငယ်သာ လှူဒါန်းခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းထက် ပိုမိုလှူဒါန်းခဲ့သည့်
မိန်းမကဲ့သို့ပင်၊ ဤမိန်းမ၏ အကြီးကျယ်ဆုံးလက်ဆောင်ကို ယေရှုက ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာကို
သင်္ဂြိုဟ်ရန် မွှေးကြိုင်ဆီလောင်းခြင်းဟု ပြန်လည်သတ်မှတ်သည် (အပိုဒ် ၈)။
ထာဝရခရစ်တော်က သူ၏နောက်လိုက်များ ဤမိန်းမ၏လုပ်ရပ်နှင့်ပတ်သက်၍
လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာကို တန်ဖိုးထားစွာ ဟောကိန်းထုတ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားကို
ဤလောကတစ်နေရာတွင် ဟောပြောသမျှ နေရာတိုင်း၌ ဤမိန်းမပြုခဲ့သမျှကို သူမကို
အောက်မေ့ခြင်းငှာ ပြောကြရမည် (အပိုဒ် ၉)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ယေရှုကို
မွှေးကြိုင်ဆီလောင်းခြင်းကို ဖော်ပြထားခြင်းသည် ယေရှု၏ဤစကားကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေမည်။
Jesus defended her in three steps. The first step was to
rebuke the crowd. They were to leave her alone and not trouble her because she
had done a good work for Him (v. 6). The second step was to explain why the
crowd should not trouble her: there would always be poor people whom they could
help, but they would not always have Jesus (physically) present to show their
appreciation for Him (v. 7). It was a veiled passion prediction that indicated
the temporal urgency of the woman’s action. The third step was the elevation of
the woman’s action to gospel proclamation. Like the woman who gave her small
offering to the temple and thereby gave more than everyone else, this woman’s
extravagant gift was redefined by Jesus as anointing His body for burial (v.
8). The Lord solemnly predicted what His followers must do in relation to the
woman’s act: wherever the gospel was preached throughout the world, what this
woman did would be told in memory of her (v. 9). It is striking that this act
of anointing Jesus is reported in all four Gospels, perhaps because of these
very words of Jesus.
အတွင်းဇာတ်လမ်းပြီးဆုံးပြီး
အပြင်ဇာတ်လမ်းပြန်လည်စတင်သည်။ တပည့် ၁၂ ပါးတွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ယုဒရှကာရဲတ်သည်
ယေရှုကို သစ္စာဖောက်ရန် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများထံ သွားသည် (အပိုဒ် ၁၀)။ အဘယ်ကြောင့်
ထိုသို့ပြုရသနည်းကို မဖော်ပြထားပေ။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းက ယုဒသည် မွှေးကြိုင်ဆီရောင်းရငွေကို
လိုချင်သည်ဟု အသေးစိတ်ဖြည့်စွက်ထားသည် (ယောဟန် ၁၂:၅–၆)။ သူ၏လောဘနှင့်
သစ္စာဖောက်မှုသည် အမည်မဖော်ထားသော မိန်းမ၏ လှပသောရက်ရောမှုနှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။
The inner story ends and the outer story resumes. Judas
Iscariot, one of the twelve disciples (v. 10), went to the high priests to
betray Jesus. Why he would do this is not stated. The Gospel of John fills in
the detail that Judas wanted the money the perfume could be sold for (John
12:5–6). His greed and treachery stand in contrast to the beautiful liberality
of the unnamed woman.
အခြားညှပ်ဇာတ်လမ်းများကဲ့သို့ပင်
ဤနေရာတွင်လည်း ပြဇာတ်ဆန်ဆန် နှိုင်းယှဉ်မှု (dramatized irony) ရှိသည်။ ၎င်းသည်
“ကောင်းခြင်း” ဟူသော အယူအဆပတ်လည်ဖြစ်ပေါ်သည်။ ဤအပိုဒ်တစ်ခုလုံးတွင် “ကောင်း”
ဟူသောစကားလုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးထားပြီး “လှပခြင်း” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။
ယေရှုက ထိုမိန်းမ၏လုပ်ရပ်ကို “ကောင်း” သည်ဟု ခေါ်ဆိုသည် (မာကု ၁၄:၆)။
လူအုပ်ကြီးသည် ဆင်းရဲသောသူများကို အမြဲကူညီနိုင်သည်ဟု ညွှန်ပြသည် (အပိုဒ် ၇)။
ထို့ပြင် ထိုမိန်းမ၏လုပ်ရပ်သည် “ကောင်းသောသတင်း” (ဧဝံဂေလိ) ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု
ဖြစ်လာသည် (အပိုဒ် ၉)။ မိန်းမ၏ကောင်းမှုသည် ယုဒအပေါ် မာန်တက်နေသော တပည့်တစ်ဦး၏
ကိုယ်ကျိုးရှာမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ယုဒသည် ယေရှု၏ရန်သူများနှင့်
ပူးပေါင်းကာ သခင်ကို ရန်သူလက်သို့ သစ္စာဖောက်ရန် သဘောတူညီခဲ့သည်။ သို့ရာတွင်
ယုဒ၏ဆိုးရွားသောလုပ်ရပ်သည် ဆိုးရွားခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မသွားပေ။ ယေရှုသည် သေရာမှ
ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကောင်းသောသတင်း (နှင့် ထိုမိန်းမ၏လုပ်ရပ်)
သည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
As in the other sandwich stories, there is dramatized irony
here. It revolves around the concept of good, which comes up throughout this
passage (and can also be translated as beautiful). Jesus called the woman’s
action good (Mark 14:6). He indicated that the crowd could always help the poor
(v. 7). Furthermore, the woman’s action would be part of the good news
(“gospel”; v. 9). The good done by the woman contrasts with the selfish
disciple Judas, who made a pact with the enemies of Jesus to betray his Master
into the hands of His enemies. But Judas’s nefarious deed did not end in evil.
Jesus rose from the dead, and the good news of this (and the woman’s deed) went
out to all the world.
၁၄:၁၂–၂၅
နောက်ဆုံးညစာ (The Last Supper) ခံစားခြင်းဇာတ်လမ်း၏
ဤအပိုင်းကို အပိုင်း ၂ ပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ ပသခါညစာပြင်ဆင်ခြင်းနှင့်
ညစာစားပွဲပင်ဖြစ်သည်။ ပြင်ဆင်ခြင်းကို အပိုဒ် ၁၂–၁၆ တွင် ဖော်ပြထားပြီး၊
ညစာစားပွဲကိုယ်တိုင်ကို အပိုဒ် ၁၇–၂၅ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဇာတ်လမ်းသည်
တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲ၏ ပထမနေ့၊ ပသခါသိုးသငယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ရသောနေ့တွင် စတင်သည်။
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ပသခါသိုးသငယ်ကို သတ်ရသောနေ့မှာ ပထမလ၏ ၁၄ ရက်နေ့၊
နောက်ပိုင်းတွင် နိသန်လဟု ခေါ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၂၊ ၆၊ ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၅–၆၊
တောလည်ရာ ၂၈:၁၆–၁၇၊ တရားဟောရာ ၁၆:၁–၂၊ ၆၊ နေဟမိ ၂:၁၊ ဧသ္တာ ၃:၇ ကိုးကား)။
ထွက်မြောက်ရာ ၁၂ နှင့် တရားဟောရာ ၁၆ အရ သိုးသငယ်ကို နေဝင်ချိန်တွင် သတ်ရမည်။
သို့ရာတွင် ယေရှုခေတ်တွင် သိုးသငယ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သတ်ရသောကြောင့် နိသန် ၁၄ ရက်
နေ့လယ်မှစ၍ စတင်သတ်ခဲ့ကြသည်။ နည်းနည်းနှင့် ပသခါပွဲနှင့် တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲသည် နိသန်
၁၅ ရက်နေ့ နေဝင်ချိန်မှ စတင်သည်။ သို့ရာတွင် ပထမရာစုတွင် ဤပွဲနှစ်ပွဲကို
တစ်ခုတည်းအဖြစ် ရောထွေးပြီး ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး မာကု ၁၄:၁၂ တွင်လည်း ထိုနည်းတူ
ဖော်ပြထားသည်။
14:12–25. The Last
Supper. This section of the passion narrative divides into two parts: the
preparation for Jesus’s Passover meal with His disciples, and the meal itself,
often called the Last Supper. The preparation is described in vv. 12–16, and
the supper itself in vv. 17–25. The narrative begins on the first day of the
Feast of Unleavened Bread, when the Passover lamb was sacrificed. In the
Pentateuch, the day the Passover lamb was slaughtered was the fourteenth day of
the first month, later called Nisan (Ex. 12:2, 6; Lev. 23:5–6; Num. 28:16–17;
cf. Deut. 16:1–2, 6; see also Neh. 2:1; Esth. 3:7). The lamb was to be
slaughtered just at the time of sunset according to Exodus 12 and Deuteronomy
16. But in Jesus’s day thousands of lambs had to be slain and the slaughtering
was started earlier on Nisan 14 in the afternoon. Technically, the Feast of
Passover and the Feast of Unleavened Bread began at sunset when Nisan 15 began.
However, in the first century, evidently the two feasts (Passover and Unleavened
Bread) had become so intertwined that they were spoken of together, much as
Mark indicates in Mark 14:12 (for more, see “The Year of the Crucifixion,” p.
1460).
တပည့်များက
ပသခါညစာကို မည်သည့်နေရာတွင် ပြင်ဆင်ရမည်နည်းဟု ယေရှုကို မေးကြသည် (အပိုဒ် ၁၂)။
ကျမ်းပိုဒ်က ယေရှုညနေစားမည့်ညစာသည် ပသခါညစာပင်ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ယူဆထားသည်။
နေဝင်ပြီးနောက် နိသန် ၁၆ ရက်နေ့ ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုသို့ယူဆထားသည်။
ကျန်အပိုဒ်များ (၁၃–၁၆) တွင် ညစာစားရန်နေရာကို ရှာဖွေနည်းနှင့် ပွဲပြင်ဆင်နည်းကို
ယေရှုက အသေးစိတ် ညွှန်ကြားထားသည်။ တပည့်များသည် ယေရှုမှာကြားသည့်အတိုင်း
သွားရောက်ကြပြီး အရာအားလုံးကို ယေရှုဟောကိန်းထုတ်သည့်အတိုင်း တွေ့ရှိကြသည်။
Jesus’s disciples asked Him where they should go to prepare
the Passover meal (v. 12). The text clearly assumed that the evening meal Jesus
would eat was the Passover meal, even though after sunset would be Nisan 16.
The remainder of the passage (vv. 13–16) reports Jesus’s detailed instructions
on how the disciples were to find the place for the supper and prepare the
feast. The disciples went as Jesus commanded and found everything just as He
had predicted.
ပသခါညစာကို အပိုင်း ၂
ပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ ပထမအပိုင်းမှာ သစ္စာဖောက်မည့်သူကို ဟောကိန်းထုတ်ခြင်း၊
ဒုတိယအပိုင်းမှာ သခင်ဘုရားနေ့စားပွဲကို တည်ထောင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၇–၂၅)။
နှစ်ခုစလုံးတွင် ယေရှု၏ ဟောကိန်းထုတ်ချက်များ ပါဝင်သည်။ ပထမဟောကိန်းမှာ
ထိုညနေတွင်ပင် ပြည့်စုံမည့် သစ္စာဖောက်သူအကြောင်း၊ ဒုတိယဟောကိန်းမှာ ယေရှုသည်
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်တွင် အသစ်သောကောင်းကင်နိုင်ငံတော်တွင် စပျစ်သီးနှစ်ကို
ထပ်မံသောက်မည့်တိုင်အောင် ယခုမှ မသောက်တော့ဟူသော ဟောကိန်းဖြစ်သည်။
The Passover meal divides into two parts, first the
prediction of betrayal and then the institution of the Lord’s Supper (vv.
17–25). Both parts include a prediction by Jesus, the first regarding the
betrayer, fulfilled that very night, the second regarding Jesus not partaking
again of the fruit of the vine until He would drink it new in the kingdom of
God.
ယေရှုက တပည့်များအား
သူတို့နှင့်အတူ စားသောက်နေသူတစ်ဦးသည် သူ့ကို သစ္စာဖောက်မည်ဟု ဟောပြောသည်။
ထို့နောက် ပသခါညစာ၏ အစားအစာများမှတစ်ဆင့် ခရစ်ယာန်များအတွက် ပွဲတော်အသစ်တစ်ခု
ဖန်တီးတော်မူသည်။ ပထမဦးစွာ မုန့်ကို ယူ၍ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီး ဖဲ့၍
တပည့်များအား ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ထို့နောက် ခွက်ကို ယူ၍
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီး လူတိုင်းသောက်ရန် ပေးတော်မူသည်။ ၎င်းသည် ငါ၏အသွေးတော်၊
ပဋိညာဉ်အသွေးဖြစ်၍ လူများစွားအတွက် သွန်းလောင်းခြင်းခံရမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်
(အပိုဒ် ၂၄)။ ဤစကားများနှင့် ဤအမှုတော်သည် ယေရှု၏အသေခံခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို
ခရစ်ယာန်များ နားလည်ရာတွင် ဗဟိုပြုခဲ့သည်။
Jesus told the disciples that one of them—one who was eating
with Him—would betray Him. Then, from the elements of the Passover meal, Jesus
created a new festival for Christians. First He took bread, blessed it, and
broke it, and then He handed it to His disciples, inviting them to eat of His
body (v. 22). Then He took a cup, gave thanks over it, and told them all to
drink from it; He told them that it was His blood of the covenant, which was ekchynnomenon—“shed” or “poured out”—for
many (v. 24). These words and this service have been central to Christian
understanding of the meaning of Jesus’s death ever since that time.
ယေရှု၏စကားများသည်
သင်္ကေတဆန်သည်။ ကျမ်းစာအများစုတွင် စာသားအတိုင်း အဖြစ်အပျက်များကို စာသားအတိုင်း
နားလည်ရသည်။ အကြောင်းမူ ဆန့်ကျင်ဘက်သက်သေပြင်းထန်မှုမရှိလျှင်သာ ထိုနည်းအတိုင်း
နားလည်ရသည်။ ဤနေရာသည် ထိုနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်တိုင်
စကားပြောနေပြီး မုန့်ကို ဖဲ့၍ ခွက်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းနေသည်။
ဤမုန့်နှင့်ခွက်သည် ကိုယ်တော်၏ တကယ့်ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အသွေးတော် မဟုတ်နိုင်ပေ။
အကြောင်းမူ ကိုယ်တော်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် တပည့်များအား ပေးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် မုန့်နှင့်ခွက်သည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် အသွေးတော်ကို
သင်္ကေတပြုသည်။ ၁၀:၄၅ တွင် သုံးထားသော စကားလုံးများနှင့် ဆင်တူစွာ၊
ယေရှု၏စကားများသည် အစားထိုးခြင်း (substitution) အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြသည်။
ကိုယ်တော်၏အသွေးတော်သည် လူများစွားအတွက် သွန်းလောင်းခြင်းခံရမည် (၁၄:၂၄)။
Jesus’s words here are symbolic in nature. In most of
Scripture we expect literal language about literal events unless we have quite
strong evidence to the contrary. Here is one of those locations. Jesus Himself
was talking and breaking the bread and blessing the cup. These elements cannot
literally be His actual body and blood because He was right there passing them
to the disciples. The bread and cup therefore symbolize His body and blood.
Similar to the phraseology in 10:45, Jesus’s words here conveyed the idea of
substitution. His blood was shed, or poured out, for many (14:24).
၁၄:၂၆–၄၁
ဂေတ္တ်သမန်ဥယျာဉ် ယခုမှစ၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်အမှောင်ဆီသို့ အောက်သို့ဆင်းလာသည်။
ပသခါသီချင်းကို သီဆိုပြီးနောက် ယေရှုသည် တပည့်များနှင့်အတူ သံလွင်တောင်သို့
ထွက်သွားတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ထပ်မံ၍ ခံစားခြင်းကို ဟောကိန်းထုတ်တော်မူသည်။
သိုးထိန်းကို ရိုက်လျှင် သိုးများ ကွဲပြားသွားမည်ဟု ဇာခရိအနာဂတ္တိကျမ်းမှ
ကိုးကားတော်မူသည် (မာကု ၁၄:၂၇၊ ဇာခရိ ၁၃:၇ ကိုးကား)။ ဤဘေးဒုက္ခနှင့် ခွဲခွာခြင်း၏
ပြင်းထန်သောဖော်ပြချက်ကို ချက်ချင်း မျှော်လင့်ခြင်းဟောကိန်းဖြင့် လိုက်ပါသည်။
ငါရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် သင်တို့ရှေ့မှာ ဂလိလဲပြည်သို့ ငါသွားမည်ဟု
မိန့်တော်မူသည် (၁၄:၂၈)။
14:26–41. Gethsemane.
Now begins the downward movement toward the darkness of the cross. After
singing a paschal hymn, Jesus departed to the Mount of Olives with His
disciples. He again predicted His passion, using a passage from Zechariah,
which states that the Shepherd will be struck and the sheep scattered (Mark
14:27; cf. Zech. 13:7). This stark expression of disaster and separation is
immediately followed by the prediction of hope—after His resurrection, He would
go ahead of them to Galilee and meet them there (Mark 14:28).
ပေတရုသည်
ယေရှုဖော်ပြသော အမြင်ကို လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အခြားသူများ
လွဲချော်ကောင်းလွဲချော်နိုင်သော်လည်း ငါမူကား လုံးဝ မလွဲချော်ဟု ပြောဆိုသည်။
ယေရှုက ဤမာန်တက်သော ပြောဆိုချက်ကို အံ့ဖွယ်ဟောကိန်းဖြင့် ဖြေကြားတော်မူသည်။
ယနေ့ညအမီ ကြက်နှစ်ခါမကုန်မီ သင်သည် ငါ့ကို သုံးကြိမ်ငြင်းပယ်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည်
(အပိုဒ် ၃၀)။ ထိုညနေတွင်ပင် ဤသို့ အတိအကျ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းက ယေရှုပြုသော
အခြားဟောကိန်းများလည်း ပြည့်စုံမည်ကို ညွှန်ပြသည်။ ပေတရုက ယေရှုနှင့်အတူ အသေခံရန်
အသင့်ရှိပြီး လုံးဝ မငြင်းပယ်ဟု ဆိုဆဲဖြစ်ရာ ကျန်တပည့်များလည်း ထိုနည်းတူ
ပြောဆိုကြသည် (အပိုဒ် ၃၁)။
Peter could not accept the vision Jesus set forth. He
insisted that others might fall away, but he would not. Jesus met this arrogant
claim with a shocking revelation: He declared that Peter would deny Him three
times before the rooster crowed twice (v. 30). The fact that this is exactly
what happened during that very night indicates that the other predictions that
Jesus made will also come to pass. Peter remonstrated that he was willing to
die with Jesus and would never deny Him, and all the other disciples agreed (v.
31).
ယေရှုသည်
ဂေတ္တ်သမန်ဟုခေါ်သော နေရာသို့ ဆက်လက်ထွက်သွားတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၂)။ “ဂေတ္တ်သမန်”
ဆိုသည်မှာ “ဆီညှစ်စက်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ထိုနေရာတွင် သံလွင်ပင်များနှင့်
ဆီညှစ်စက် ရှိပေမည်။ ယေရှုက တပည့်များကို ဥယျာဉ်ဝင်ပေါက်အနီးတွင် ထိုင်နေရန်
မှာကြားပြီး ကိုယ်တော်သည် ဆုတောင်းရန် ဆက်လက်ထွက်သွားတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၂)။
ပေတရု၊ ယာကုပ်၊ ယောဟန်တို့ကို အတူယူဆောင်သွားတော်မူသည်။ ဤသုံးဦးသည် ယခင်က
အခြားတပည့်များ မပါဘဲ အဖြစ်အပျက်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသူများဖြစ်သည်။
ယေရှု၏စိတ်နှလုံးအခြေအနေပြောင်းလဲလာခြင်းကို စကားလုံး ၂ လုံးဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။
ကိုယ်တော်သည် အံ့ဩခြင်း (ekthambeisthai) နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း (adēmonein) ကို စတင်ခံစားတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၃)။
ဤစကားလုံးနှစ်လုံးသည် ဥယျာဉ်အတွင်း ကိုယ်တော်ခံစားရသော ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်
ဝမ်းနည်းခြင်း၏ နက်နဲမှုကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
Jesus proceeded to a place called Gethsemane (v. 32). The
term “Gethsemane” means “oil press” and suggests that at this location there
were likely olive trees and certainly a press for extracting olive oil. Jesus
instructed the disciples to sit at an unspecified location, likely near the
entrance of the garden, while He went to pray (v. 32). He took with Him Peter,
James, and John, who had witnessed other events in His ministry without the
other disciples. Two terms are used to describe the change in Jesus’s state of
mind: He began to be ekthambeisthai
(from ekthambeō)—“amazed,”
“troubled,” “deeply distressed,” or “alarmed”—and adēmonein (from adēmoneō)—“troubled,”
“anxious,” or “deeply distressed” (v. 33). These two terms together introduce
the deep sense of terror and sadness that would characterize His experience in
this garden.
ယေရှုသည် ဆာလံ ၄၂
နှင့် ၄၃ မှ ကိုးကားပြီး ငါ့ဝိညာဉ်သည် အလွန်ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပြည့်စုံနေသည်၊
ဤဝမ်းနည်းခြင်းသည် ငါ့ကို သတ်ပစ်လောက်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (မာကု ၁၄:၃၄)။
ထိုဆာလံနှစ်ခုတွင် အဘယ်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့်
စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေရသနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်ထားပြီး၊ ဘုရားသခင်ကို မျှော်လင့်လော့ဟု
ဖြေဆိုထားသည်။
Jesus, quoting from Psalm 42 and 43, referred to His soul
being overwhelmed with sorrow, to which He added the deeper distress, that this
sorrow was killing Him (Mark 14:34). In the two psalms, the repeated question
is to inquire of oneself about why one is downcast and disquieted (Pss. 42:5,
11; 43:5). In both, the psalmist responds, “Hope in God.”
သို့ရာတွင်
ဂေတ္တ်သမန်ဥယျာဉ်ရှိ ယေရှု၏ပုံသဏ္ဌာန်သည် ဆာလံများ၏ ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းကို
မျှဝေထားသော်လည်း ကွဲပြားခြားနားသော ရှုထောင့်ကို ပေးသည်။ ဤဥယျာဉ်တွင် ယေရှုသည်
အခြားလူတိုင်းမှ တဖြည်းဖြည်း အထီးကျန်လာသူအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ တပည့်သုံးဦးကို
နိုးကြားနေရန် မှာကြားပြီးနောက် ကိုယ်တော်သည် တစ်ဦးတည်း ဆက်လက်ထွက်သွား၍
မြေပေါ်သို့ လဲ၍ ဆုတောင်းတော်မူသည် (မာကု ၁၄:၃၅)။ ပထမဦးစွာ ကိုယ်တော်၏စကားများကို
မကြားရ၊ မာကုက “အချိန်” သည် ကိုယ်တော်ထံမှ ဖြတ်သန်းသွားရန် ဖြစ်နိုင်လျှင်
ထိုအချိန်ဖြတ်သန်းသွားပါစေဟု ဆုတောင်းသည်ဟု အရိပ်အမြွက်သာ ပြောသည် (အပိုဒ် ၃၅)။
သို့ရာတွင် နောက်ပိုင်းတွင် “အချိန်” ၏အဓိပ္ပာယ်ကို ပြည့်စုံစေသည်။ ကိုယ်တော်သည်
“အဗ္ဗာ၊ ခမည်းတော်” ဟု ဆုတောင်းတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၆)။
But the picture of Jesus in the garden of Gethsemane takes a
different perspective even as it shares the Psalms’ call on God. The depiction
is of a man becoming ever more isolated from everyone else. After calling on
the three disciples to keep alert, Jesus pressed on alone and fell to the earth
to pray (Mark 14:35). At first we do not hear His words, only Mark’s intimation
of the content: He prayed that, if it were possible, “the hour might pass” from
Him (v. 35). But then the meaning of “the hour” is filled out as Jesus prayed
to His “Abba, Father” (v. 36).
တိုတောင်းသော
ဆုတောင်းချက်တွင် လက္ခဏာ ၄ ပါးရှိသည်။ ၁။ ယေရှုက ဘုရားသခင်ကို “အဗ္ဗာ”
(ခမည်းတော်) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော သားသမီးများ မိဘကို
လေးစားစွာ ခေါ်ဆိုသော အာရံဘာစကားဖြစ်သည်။ ၂။ ဘုရားသခင်သည်
အရာအားလုံးကို ပြုနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု အသိအမှတ်ပြုသည်။ ဘုရားသခင်သည်
မည်သည့်ပြဿနာကိုမဆို ဖြေရှင်းနိုင်သည်ဟူသော အခြေခံယူဆချက်ဖြစ်သည်။ ၃။
ဆုတောင်းချက်သည် ရိုးရှင်းပြတ်သားသည်။ ကိုယ်တော်၏လက်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေသော
ဆင်းရဲခြင်းခွက်ကို ဖယ်ရှားပေးပါရန်ဖြစ်သည်။ ဤခွက်သည် ၁၀:၃၈ တွင် ယာကုပ်နှင့်
ယောဟန်တို့အား ပြောခဲ့သော ခွက်ဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်ခြင်းခွက်မဟုတ်၊
ဆင်းရဲခြင်းခွက်ဖြစ်သည်။ ၄။ ဆုတောင်းချက်၏ အဓိကအချက်မှာ
နာခံခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်၏အလိုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန်
ကိုယ်တော်၏ဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်တော်မူသည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ဆင်းရဲခြင်းကို
ရင်ဆိုင်ရမည့် ကိုယ်တော်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် အမှန်တကယ်ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည်
အရာအားလုံးလုပ်နိုင်သည်ဟူသော အသိသည် ခိုင်မာသည်။ ဆင်းရဲခြင်းမှ ရှောင်လွှဲလိုသော
ဆန္ဒသည် ရှင်းလင်းသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အပေါ် ကိုယ်တော်၏ နာခံမှုသည်
အပြည့်အဝဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဆင်းရဲခြင်းခွက်ကို ဖယ်ရှားပေးပါရန်
တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏အဖြေမှာ “မဖြစ်နိုင်” ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင်
ယေရှုသည် ထိုအဖြေကို နာခံပြီး ခမည်းတော်၏အလိုတော်ကို ကိုယ်တော်၏ဆန္ဒထက်
ဦးစားပေးတော်မူသည် (ကိုးကား ၁ ပေ ၂:၂၃)။
This brief prayer has four characteristics. First, Jesus
calls God “Father” (‘ab). This is an
Aramaic term that is a term of respect for a parent addressed by adult
children. Second, the prayer recognizes God’s ability to do anything and
everything. It is Jesus’s opening premise that God can solve any problem.
Third, the request is simple and direct—respite from the cup of woe trembling
in Jesus’s hand. Jesus already spoke of this cup in 10:38, when addressing
James and John and the request that they made to sit on His right and left.
This cup in Gethsemane is not one of joy but one of suffering. Fourth, the
fundamental point of the prayer is His submission—He was willing to fulfill the
Father’s will despite His own will to avoid the pain and suffering the
sacrifice was causing. Jesus’s distress facing the sacrifice was real. His
recognition of what God could do was sure. His desire to avoid the anguish was
clear. But His submission to the will of God was absolute. Jesus asked God to
take away the cup of suffering, and God’s answer was no, but Jesus submitted to
that answer, allowing God’s will to take precedent over His (cf. 1 Pet. 2:23).
သို့ရာတွင်
လူ့စိတ်နှလုံးသည် ဒုက္ခရောက်သောအခါ အားပေးမှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုကို တောင့်တအပ်သည်။
ယေရှုသည် တပည့်သုံးဦးရှိရာ သုံးကြိမ်ပြန်လာတော်မူသော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင်
သူတို့အား အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့တော်မူ၏။ သို့ရာတွင်လည်း သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို
ခွင့်လွှတ်တော်မူခဲ့၏။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်သည် ဆန္ဒရှိသော်လည်း ဇာတိပကတိခန္ဓာကား
အားနည်းသည်ကို ကိုယ်တော်သိတော်မူ၏။
However, the human heart desires support and solace in times
of distress. Jesus returned to where the three disciples were three times, but
he found them sleeping each time. But even then He sought to pardon their
weakness; He knew that their spirit was willing, but their flesh was weak.
၁၄:၄၂–၅၂။
ဖမ်းဆီးခြင်း။ သစ္စာဖောက်သူ၏နာမည်ကို “ယုဒ၊ တကျိပ်နှစ်ယောက်ထဲက တယောက်” ဆိုသော
စကားစုဖြင့် ထင်ရှားစေထားသည်။ ယေရှု၏ အတွင်းလူများထဲက တယောက်ဖြစ်ကြောင်း
မဖော်ပြဘဲနဲ့လည်း သူဘယ်သူဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ကောင်းစွာသိပြီးသားဖြစ်သည်။
သို့သော် ယေရှု၏ ဝန်ခံခြင်းကာလ ဇာတ်လမ်းတွင် သူ့နာမည်ပေါ်လာတိုင်း ထပ်ခါထပ်ခါ
ဖော်ပြထားသော ထိုစကားစုကပင် ယေရှုနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသော တပည့်တယောက်က
ကိုယ်တော်ကို ရန်သူများ၏ လက်ထဲ သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ မဆီလျော်မှုကို
အလေးပေးဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖမ်းဆီးသူအဖွဲ့သည် ယုဒနှင့်အတူ လာကြသည်။ သူတို့သည်
ဓားများနှင့် သစ်သားလှံဂေါ်များ ကိုင်ဆောင်လျက် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊
ကျမ်းတတ်များနှင့် လူကြီးများက စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် (၄၃)။ စိတ်ဝင်စားစရာမှာ
သစ္စာဖောက်သူသည် မိမိ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဖုံးကွယ်ရန်
နမ်းခြင်းဆိုသော လှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည် (၄၄)။
14:42–52. The Arrest.
The betrayer’s name is highlighted with the phrase “Judas, one of the twelve.”
We know well who he is without the reference to the inner circle of Jesus’s
followers, but it is that reference, repeated whenever his name appears in the
passion narrative, that stresses the incongruity of such a close follower of
Jesus betraying Him into the hands of His enemies. The arresting party came
with Judas. They carried swords and wooden clubs and were sent by the chief
priests, scribes, and elders (v. 43). Interestingly, the betrayer sought to
conceal his treachery via the use of a deceptive sign—a kiss (v. 44).
ယုဒသည် ယေရှုကို
“ရဗ္ဗိ” ဟု ခေါ်လျက် ထိုနမ်းရှုခြင်းလက္ခဏာကို ပေးခဲ့သည် (၄၅)။ ယေရှုကို ချက်ချင်း
ဖမ်းဆီးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပေတရု၏ ဆန့်ကျင်မှုမရှိဘဲ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ပေတရုသည်
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ကျွန်ဖြစ်သော မာလခု၏ နားရွက်ကို ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်ခဲ့သည်။
ယေရှုသည် မာလခု၏ နားရွက်ကို ကုသပေးတော်မူ၏ (၄၆–၄၇၊ လုကာ ၂၂:၅၁၊ ယောဟန် ၁၈:၁၀
နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် လျှို့ဝှက်စွာ ဖမ်းဆီးခြင်း၏ သဘောကို ပြက်ယယ်ပြုတော်မူ၏။
ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များ၏ အကျိုးသာဓကမှာ ဗိမာန်တော်တွင် လူအများ ရှေ့မှောက်တွင်
ပွင့်လင်းစွာ သွန်သင်ခဲ့ခြင်းနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ ဖမ်းဆီးခြင်း ဆိုသော
ကွဲပြားမှုတွင် တည်ရှိသည်။ လူအများနေ့အလင်းရောင်အောက်တွင် ကိုယ်တော်ကို ဖမ်းဆီးရန်
မတတ်နိုင်မှန်း သူတို့သိသောကြောင့် အမှောင်ထဲတွင် အပြစ်မဲ့သူတယောက်ကို
လျှို့ဝှက်စွာ ဖမ်းရန် လာခြင်းကို ကိုယ်တော်က ပြက်ယယ်ပြုတော်မူ၏။
Judas gave this sign while calling Jesus “Rabbi” (v. 45).
Jesus was then immediately arrested, but not without the protest of Peter, who
cut off the ear of Malchus, a servant of the high priest. Jesus then healed
Malchus’s ear (vv. 46–47; cf. Luke 22:51; John 18:10). Jesus derided the
secretive nature of His arrest. The logic of Jesus’s words resides in the
contrast between the secretive arrest and His open teaching in the temple. He
mocked the furtive actions of the mob. In secret they came to arrest an innocent
man because they knew they could not get away with arresting Him in the light
of day.
သို့ရာတွင် ယေရှုသည်
မိမိ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် အထက်ရှိ ပိုမြင့်သော ရည်ရွယ်ချက်လည်း အလုပ်လုပ်နေကြောင်း
ထောက်ပြတော်မူ၏။ ယခုဖြစ်ပျက်နေသော အဖြစ်အပျက်များကို ကျမ်းစာများက
ဟောကြားခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြတော်မူ၏ (၄၉)။ ကိုယ်တော်သည် ဇာခရိ ၁၃:၇ ကို
ရည်မှတ်တော်မူခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုကျမ်းချက်ကို တပည့်များအား ယခင်ကပင်
ကိုးကားခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (မာကု ၁၄:၂၇)။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည် ယေရှုကို
ဖမ်းဆီးနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်သည် ပြည့်စုံလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
But Jesus also pointed to the higher purpose at work in His
passion, indicating that the Scriptures predicted the events even now taking
place (v. 49). Likely He was referring to Zechariah 13:7, which He had already
quoted to His disciples (Mark 14:27). The religious leaders might arrest Jesus,
but the will of God was coming to pass.
ကိုယ်တော်၏
စကားတော်များ၏ မှန်ကန်မှုနှင့် ဇာခရိ ၁၃ ကို ကိုးကားခြင်းကို ထောက်ခံသည့်နည်းတူ
တပည့်အားလုံး ယေရှုထံမှ ထွက်ပြေးသွားကြသည် (မာကု ၁၄:၅၀)။ ထို့နောက် ဧဝံဂေလိတဆရာက
အခြားဧဝံဂေလိများတွင် မရှိသော ဇာတ်လမ်းတိုလေးတခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယေရှုကို
လိုက်နေသော လူငယ်တယောက်သည် ထမနဲအဝတ်ကို ကိုယ်လုံးတီးပေါ်တွင် ခြုံလျက် လိုက်နေသည်။
လူအချို့က သူ့ကို ဖမ်းရန် ကြံစည်သောအခါ အဝတ်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ကိုယ်လုံးတီးဖြင့်
ထွက်ပြေးသွား၏ (၅၁–၅၂)။ ထိုလူငယ်မှာ ယောဟန်မာကု ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်ဟု လူများစွာ
ယူဆကြသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုချက် မရှိချေ။ ထိုလူငယ်၏ အလျင်အမြန်
ထွက်ပြေးခြင်းသည် ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် ခံစားရသော လုံးဝကင်းကွာခြင်းနှင့်
အထီးကျန်ခြင်းကို ပြသသည်။ လူငယ်သည် ယေရှုထံမှ ထွက်ပြေးရန် အားလုံးကို
စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး ယေရှုသည် ရန်သူများကို တယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတော့သည်။
As though to second the veracity of His words and the
reference to Zechariah 13, all the disciples fled from Jesus (Mark 14:50). Then
the Gospel writer records a brief story that none of the other Gospels has. A
young man who was following Jesus was wearing a linen garment, and Mark notes
that it was covering his naked body. When some people tried to arrest him, he
fled naked, leaving the garment behind (vv. 51–52). Many assume that this young
man is John Mark himself, but there is no verification that this is the case.
What the young man’s hasty flight illustrates is the extreme disassociation and
isolation that Jesus experienced in His passion. The young man left all to flee
from Jesus, and Jesus was left all alone to face His enemies.
၁၄:၅၃–၇၂။
ယုဒအမှုစစ်ဆေးခြင်း။ ဤသည်မှာ မာကု၏ ဆယ့်ခြောက်ခုမြောက်နှင့် နောက်ဆုံး
ကြားညပ်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည် (ယခင်ဇာတ်လမ်းများကို ကြည့်ပါ၊ ၃:၂၀–၃၅၊ ၅:၂၁–၄၃၊ ၆:၇–၃၂၊
၁၁:၁၂–၂၅၊ ၁၄:၁–၁၁)။ ယခင်ဥပမာများကဲ့သို့ပင် ဆန့်ကျင်ဘက်ဇာတ်ကောင်များက
အလားတူလုပ်ရပ်များ ပြုကြသည် သို့မဟုတ် အပြိုင်ဇာတ်ကောင်များက
ဆန့်ကျင်ဘက်လုပ်ရပ်များ ပြုကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက် သို့မဟုတ်
တပည့်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း အမှန်တရားများကို ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ဟာသဆန်စွာ ရှင်းပြထားသည်။
ဤဇာတ်လမ်းသည် ဆယ့်ခြောက်ခုထဲတွင် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဤတွင် အပြိုင်ဇာတ်ကောင်နှစ်ဦး၊
ယေရှုနှင့် ပေတရု တို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်လုပ်ရပ်များ ပြုကြသည်။
14:53–72. The Jewish
Trial. This is the sixth and final sandwich story in Mark (see the previous
stories 3:20–35; 5:21–43; 6:7–32; 11:12–25; 14:1–11). Like the earlier
examples, opposite characters do similar actions or parallel characters do
opposite actions, producing a dramatized irony that explains truths about
Christology or discipleship. This story is the most dramatic of the six. In it
two parallel characters, Jesus and Peter, do opposite actions.
အပြင်ဘက်ဇာတ်လမ်းမှာ
ပေတရု၏ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ၁၄:၅၃–၅၄ တွင်
မိတ်ဆက်ထားသည်။ ယေရှုကို ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များထံ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပေတရုက
အဝေးမှ လိုက်သည်။ ပေတရု၏ ယခင်က သစ္စာရှိမှု ထုတ်ဖော်ခဲ့သော်လည်း ယေရှုနှင့်
နီးနီးကပ်ကပ် မနေခဲ့ပေ။ အန္တရာယ်များလွန်းသည်။ သို့သော် အဝေးမှ လိုက်ပြီး
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ အိမ်ခြံဝင်းထဲ ဝင်သည်။ ထိုနေရာတွင် စမ်ဟေဒြိန် စုဝေးနေကြသည်
(၅၄)။
The outer story is the narrative of Peter’s denial of Jesus.
It is introduced in 14:53–54 with Jesus brought to the religious leaders and
Peter following at a distance. Peter’s former expression of devotion did not
lead him to stay close to Jesus. It was too dangerous. But he followed at a
distance and entered the courtyard of the high priest’s house or palace, where
the Sanhedrin was gathering (v. 54).
ယုဒခေါင်းဆောင်များရှေ့
ယေရှု၏ အမှုစစ်ဆေးခြင်းသည် အဆင့်သုံးဆင့်ဖြင့် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်ကို အပြစ်တင်ရန်
ကြိုးစားခြင်း (၅၅–၅၉)၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ဆက်ဆံခြင်း (၆၀–၆၄)၊ နောက်ဆက်တွဲ
(၆၅)။ ယေရှုကို အပြစ်တင်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ကြီးကြီးမားမား မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။
စမ်ဟေဒြိန်သည် ကိုယ်တော်ကို အပြစ်တင်ရန် အချက်များ ရှာဖွေသော်လည်း တစုံတခု
မတွေ့ခဲ့ပေ (၅၅)။ မမှန်သက်သေများက ကိုယ်တော်ကို သက်သေခံကြသော်လည်း သူတို့၏
သက်သေခံခဲ့မှုများ မကိုက်ညီခဲ့ပေ (၅၆)။ အချို့က ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးမည်၊
လက်မပါဘဲ သုံးရက်အတွင်း ဗိမာန်တော်တဆူ ပြန်တည်မည်ဟု စွပ်စွဲကြသည်။ ထိုစကားသည်
ဘုရားသခင်၏ အမှုကို ဆိုလိုသည် (၅၇–၅၈၊ ဒံယေလ ၂:၃၄–၃၅၊ ၄၄–၄၅ နှိုင်းယှဉ်)။
သို့သော် ထိုမမှန်သက်သေပင်လျှင် မကိုက်ညီခဲ့ပေ (မာကု ၁၄:၅၉)။ အားလုံးသည်
အချည်းနှီးပင် ဖြစ်သွားသည်။
Jesus’s trial before the Jewish leaders came in three
steps—the attempt to condemn Him (vv. 55–59), the interaction with the high
priest (vv. 60–64), and the aftermath (v. 65). The attempt to condemn Jesus
proved to be a colossal failure. The Sanhedrin sought charges against Him but
found none (v. 55). False witnesses gave testimony against Him, but their
testimonies did not agree (v. 56). Some accused Him of a plot to destroy the
temple and to replace it in three days with a temple made without hands, the language
of which spoke of divine action (vv. 57–58; cf. Dan. 2:34–35, 44–45), but even
this false testimony did not agree (Mark 14:59). It all seemed to be coming to
naught.
ထိုအခါ
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ထပြီး ယေရှုကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းသည်။ ကိုယ်တော်သည်
ကောင်းကြီးပေးသော ဘုရားသခင်၏ သားတော် ခရစ်တော် ဖြစ်သလားဟု အထူးသဖြင့် မေးသည် (၆၁)။
ဤတိုက်ရိုက်မေးခွန်းကို ယေရှုက “ငါပင်ဖြစ်၏” ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖြေကြားတော်မူ၏။
“လူသားသည် တန်ခိုးရှင်၏ လက်ျာတော်ဘက်တွင် ထိုင်လျက်၊ ကောင်းကင်တိမ်များနှင့်အတူ
လာသည်ကို သင်တို့ မြင်ရကြလိမ့်မည်” (၆၂)။ မာကုဧဝံဂေလိတွင် ယေရှု၏
ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် အတိအလင်း ဖော်ပြခဲ့သော အရှင်လင်္ကာခံ အမှန်တရားနှင့် ပတ်သက်၍
အထင်ရှားဆုံး ထုတ်ဖော်ချက် ဖြစ်သည်။ ဒံယေလ ၇:၁၃ ကို ကိုးကားပြီး ဆာလံ ၁၁၀:၁ ကို
ရည်ညွှန်းထားသော ဤထုတ်ဖော်ချက်သည် နိုင်ငံတော်ခေါင်းဆောင်များရှေ့တွင် ကိုယ်တော်၏
မယ်ရှိယ အမှန်တရားကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။
At this point the high priest rose and addressed Jesus
directly, asking Him specifically if He was the Christ (or Messiah), the Son of
the Blessed (v. 61). To this direct question Jesus answered clearly, “I am.”
“And you will see the Son of Man sitting at the right hand” of dynameōs—“the Power” or “the Mighty
One”—and coming with “the clouds of heaven” (v. 62). It is the clearest
statement by Jesus in the Gospel of Mark concerning His identity. Forthright
and concise, quoting Daniel 7:13 and alluding to Psalm 110:1, it is the revelation
of His messianic identity before national leaders.
လျှို့ဝှက်ထားရသော
အချိန်ကား ကုန်ဆုံးပြီ ဖြစ်သည်။ ဤထုတ်ဖော်ချက်နှင့် ဗိမာန်တော်ကို
ခြိမ်းခြောက်သည်ဟု ယူဆခဲ့သော အချက် (မာကု ၁၁:၁၅–၁၈၊ မာကု ၁၄:၅၈ နှိုင်းယှဉ်) တို့က
ကိုယ်တော်ကို အပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်းသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။ ယေရှု၏
အမှုတော်စတင်ချိန်တွင် ဟောပြောခဲ့သော တရားသည် ဒံယေလ ၉ ၏
ခုနစ်ဆယ်ပတ်ပရောဖက်ပြုချက်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်နည်းတူ (မာကု ၁:၁၄–၁၅ ကြည့်)၊
ယုဒခေါင်းဆောင်များရှေ့ အမှုစစ်ဆေးခံရာတွင် ယေရှုသည် မိမိ၏ မယ်ရှိယ အမှန်တရားကို
ဒံယေလ ၇:၁၃ နှင့် ထိုပတ်ဝန်းကျင်ကျမ်းချက်များတွင် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏
အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်သော လောကီအာဏာများကို သင်္ကေတအဖြစ် သားရဲများဖြင့်
ဖော်ပြထားသည်ကို ချိတ်ဆက်တော်မူ၏။
The time for secrecy had passed. It was this declaration,
together with His perceived threat to the temple (Mark 11:15–18; cf. 14:58),
that brought His condemnation. As the preaching of Jesus at the beginning of
His ministry pointed to the seventy-weeks prophecy of Daniel 9 (see Mark
1:14–15), so here, at His trial before the Jewish leaders, Jesus tied His
messianic claim to the prophecy of Daniel 7:13 and its context with the
depiction of worldly powers in the symbols of beasts standing against the will
of the Most High and being defeated by the Almighty.
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည်
ဖြေကြားချက်ကို ကြားသော် အံ့အားတသင့်ဖြစ်ကာ အဝတ်ကို ဆုတ်ဖြဲ၏ (မာကု ၁၄:၆၃)။
ဝတ်ပြုရာဥပဒေ ၁၀:၆ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် သူ့သားများသည် အဝတ်ကို
မဆုတ်ဖြဲရကြောင်း တားမြစ်ထားသည် (ဝတ်ပြုရာဥပဒေ ၂၁:၁၀ လည်း ကြည့်)။ နောက်ပိုင်း
ရဗ္ဗိဓလေ့ထုံးတမ်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် သာမန်ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် မတူဘဲ
အောက်မှ ဆုတ်ဖြဲရသည်ဟု ခွင့်ပြုထားသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ဝတ်ပြုရာဥပဒေ
၁၀:၆ နှင့် ၂၁:၁၀ ကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မာကုသည် အပြစ်တင်သူ
တရားသူကြီးသည် ကိုယ်တိုင် အပြစ်ဒဏ်ခံရသည်ဟူသော ဟာသဆန်မှုကို ဖော်ပြထားခြင်း
ဖြစ်နိုင်သည်။
The high priest tore his garments to show his horror at the
answer (Mark 14:63). Leviticus 10:6 specifies that the high priest and his male
sons are not permitted to tear their clothes (see also Lev. 21:10). Later
rabbinic tradition allowed a high priest to rend his garments only in a manner
different than ordinary priests, from below instead of from above.
Nevertheless, such an action contravenes Leviticus 10:6 and 21:10. Thus Mark
may present some irony here that the condemning judge is himself condemned by
his own actions.
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက
ယေရှု၏ စကားတော်ကိုယ်တိုင်က အပြစ်တင်ခံရပြီဟု ကြေညာပြီး ကျန်အဖွဲ့ဝင်များကလည်း
သဘောတူကြသည် (မာကု ၁၄:၆၃–၆၄)။ ခေတ်သစ်နားကြပ်အားဖြင့် ဤတရားစီရင်ရေးစနစ်သည်
လုံးဝမမျှတဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ယေရှု၏ ခေတ်တွင် တရားခံကို ကျမ်းကျိန်ထားလျှင်
ဖြေဆိုရသည်။ တိတ်ဆိတ်နေလျှင် အပြစ်ရှိသည်ဟု မှတ်ယူသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏
ဖြေကြားချက်ကို အမှုစစ်ဆေးရာတွင် တရားဝင် သက်သေ အဖြစ် ယူဆခဲ့သည်။
The high priest declared that Jesus’s own words condemned
Him, and the rest of the assembly agreed (Mark 14:63–64). To modern ears, this
system of justice seems totally unfair. But in Jesus’s day when a defendant was
put under oath he had to respond. If he remained silent he was considered
guilty. Hence, Jesus’s response would be taken as valid testimony in the trial.
သို့သော်
စမ်ဟေဒြိန်သည် ယေရှု၏ သက်သေခံချက်ကို ဘာကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်း အဖြစ်
ယူဆခဲ့သနည်း။ ပညာရှင်များသည် ဤမေးခွန်းကို အလွန်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ အချို့က
ယေရှုသည် တထေရာဂရမ်မတွန် (YHWH—ယေဟောဝါ၊
ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော နာမတော်) ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်ဟု ထင်ကြသည်။ ဓလေ့အရ
ထိုနာမတော်ကို ပရောဂါတ်နေ့တွင်သာ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကသာ ပြောဆိုရသည်။ သို့သော်
ယေရှု၏ ခေတ်က စာမူများစွာတွင် “ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်း” ဟူသော စကားကို ရိုးရိုး
စိတ်ဆိုးစေခြင်း သို့မဟုတ် ကဲ့ရဲ့ခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်သုံးသည်။ ပေတရု၏ ငြင်းပယ်ခြင်း
ဇာတ်လမ်းတွင် မှတ်ချက်ပေးရာတွင် မြင်ရမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ ပေတရု၏ ကျိန်ဆဲခြင်း (၇၁)
နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ယေရှုကို ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခြင်း တို့သည်
အပြိုင်ရှိသည်။ ဤအပြိုင်သည် မာကုတွင် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်း စွပ်စွဲချက်၏
အဓိပ္ပာယ်ကို ကျဉ်းမြောင်းစေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ယေရှု၏ ဘုရားသခင်နှင့်
တန်းတူအာဏာရှိသည်ဟူသော အမှန်ကို တန်ခိုးရှင်ကို စိတ်ဆိုးစေသည်ဟု ယူဆပြီး
ထိုအချက်ဖြင့် သေဒဏ်ချမှတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
But on what grounds would His testimony be counted as
blasphemy by the Sanhedrin? Scholars have debated this question a great deal.
Some think that Jesus pronounced the Tetragrammaton (YHWH—Yahweh, God’s holy
name), which, according to tradition, only the high priest was to say on the
Day of Atonement. But many documents from the time of Jesus used the term
“blasphemy” simply to mean insult or slander. As we will see in commenting on
the story regarding Peter’s denial, there is a parallel between Peter’s cursing
(v. 71) and the high priest’s charge of blasphemy against Jesus. This
parallelism narrows the possibilities for what the charge of blasphemy can mean
here in Mark. It appears that the charge of blasphemy was the high priest’s
condemnation of Jesus’s claim to authority next to that of God (v. 62). The
high priest took this as an insult to the Almighty and called for the death
sentence on this basis.
မျက်စိမှိတ်ထားသော
ယေရှုကို ရိုက်ပုတ်သူများက ကိုယ်တော်ကို ပရောဖက်ပြုလော့ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်မှာ
အလွန်အရေးကြီးသည်။ အောက်တွင် တွေ့ရမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ ဤသည်မှာ ဇာတ်လမ်း၏ ဟာသဆန်မှု၏
ဗဟိုချက် ဖြစ်သည်။
It is very significant that the individuals who struck the
blindfolded Jesus called on Him to prophesy. We will see below that this is a
central point of the irony of the passage.
ထို့နောက်
ဇာတ်လမ်းသည် ပေတရုထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည် (၆၆–၇၂)။ အစောဆုံး လက်ရေးမူများတွင်
ပိုရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်၊ “သင်သည် သူတို့ထဲက တယောက်ပြီ၊ သင်သည်လည်း ဂါလိလဲလူ
ဖြစ်သည်မဟုတ်လော” ဟု။ ယေရုရှလင်မြို့သားများအတွက် ပေတရု၏ ဂါလိလဲအသံထွက်က သူ့ကို
ဖော်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
The narrative then returns to the story of Peter (vv.
66–72). The earliest manuscripts put it more simply, “Surely you are from them,
for you also are a Galilean.” Likely it was Peter’s Galilean accent that gave
him away to these Jerusalem dwellers.
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏
ကျွန်မိန်းကလေးသည် ပေတရုအား ယေရှု၏ တပည့်တယောက် ဖြစ်သည်ဟု တခါ
ပေတရုကိုယ်တိုင်နှင့်၊ နောက်တခါ ပတ်ဝန်းကျင်လူများကို ပြောဆိုခဲ့သည် (၆၆–၆၇၊ ၆၉)။
သို့သော် နှစ်ကြိမ်လုံးတွင် ပေတရုက ယေရှုကို သိသည် မဟုတ်ဟု ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (၆၈၊
၇၀)။ ဤငြင်းပယ်မှုများအပြီး ပေတရုသည် အသိအမှတ်ပြုခံရခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခံရခြင်းမှ
လွတ်မြောက်ရန် ပိုအားကောင်းစွာ ပြသရမည်ဟု ခံစားရသည်။ နောက်စွပ်စွဲချက်တွင် သူသည်
ယေရှုကို မသိဟု ကျိန်ဆဲပြီး ကျိန်သစ္စာဆိုခဲ့သည် (၇၀–၇၁)။ “ကျိန်ဆဲခြင်း” ဟူသော
ကြိယာသည် အနာသမတိဇော (ကျိန်ခြင်း သို့မဟုတ် မဟုတ်က အကျိုးဆက်များ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း)
ဖြစ်သည်။ “ကျိန်သစ္စာဆိုခြင်း” ဟူသော ကြိယာသည် အောမ်နျူ ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို
သက်သေခေါ်ကာ စကားမှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုခြင်း၊ မမှန်က အပြစ်ဒဏ်ပေးရန်
ဖိတ်ခေါ်ခြင်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ပေတရုသည် မိမိစကား မှန်ကန်ကြောင်း ဘုရားသခင်ကို
သက်သေ ခေါ်ခဲ့သည်။
A servant girl of the high priest asserted that Peter was
one of Jesus’s disciples—once to Peter himself and later to those around him
(vv. 66–67, 69). But both times Peter denied knowing Jesus (vv. 68, 70). After
these denials Peter sensed that he must make a strong showing to escape
recognition and possible arrest. At the next accusation, he began to curse and
swear that He did not know Jesus (vv. 70–71). The verb “to curse” is anathematizō which means “to put under a
curse” or “to invoke consequences if what one says is not true.” The term for
“swear” is omnyō, which means “to
take an oath” and contains the idea of invoking a deity to affirm the truth of
a statement, with the implied invitation for punishment if it is not true.
Thus, Peter called God as witness to the truth of his statement.
ကြက်သည် ဒုတိယအကြိမ်
တီးသောအခါ ပေတရုသည် ကြက်မတီးမီ ယေရှုကို သုံးကြိမ် ငြင်းပယ်မည်ဟု ယေရှု၏ စကားကို
အောက်မေ့လာသည် (၇၂၊ ၃၀ နှိုင်းယှဉ်)။ အားလုံးသည် ယေရှုဟောကြားခဲ့သည်နှင့် အတိအကျ
ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ငြင်းပယ်စကားများ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် ပေတရုထံ အမှတ်ရလာခဲ့သည်။
A rooster crowed a second time, and Peter remembered Jesus’s
words that he would deny Him before the rooster had crowed twice (v. 72; cf. v.
30). It all happened just as Jesus had predicted, and the memory came flooding
back on Peter as the words of denial were on his lips.
ဤသူသည် ရုတ်တရက်
ကိုယ်ကိုကိုယ်နားလည်လာပြီး မိမိ၏ ကျရှုံးမှုကို သိရှိလာသော အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ်
မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကျမ်းချက်များတွင် ဇာတ်လမ်း၏ ဟာသဆန်မှုမှ
ပေါက်ဖွားလာသော ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော သတင်းစကား ရှိသည်။ ဟာသဆန်မှုမှာ ယေရှု၏
အမှုစစ်ဆေးခြင်း နောက်ဆုံးစကားများနှင့် ပေတရု၏ ငြင်းပယ်ခြင်း ပုံဖော်မှုကို
နှိုင်းယှဉ်ရာတွင် တည်ရှိသည်။ ကျွန်များသည် ယေရှုကို ရိုက်ပုတ်ပြီး
“ပရောဖက်ပြုလော့” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ ကိုယ်တော်၏ အားနည်းချက်ကို ပြသရန်
ပြက်ယယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် ကိုယ်တော်၏ ပရောဖက်ပြုချက်တခု
(၃၀) သည် အထူးရင်းနှီးသော တပည့်တယောက်၏ ငြင်းပယ်မှုတွင် အတိအကျ ပြည့်စုံလာနေသည်။
ဟာသဆန်မှုသည် ပိုထင်ရှားစွာ မရှိနိုင်ပေ။ မိမိဆရာကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် ပေတရုသည်
ကိုယ်တော်၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့ပြီး ထိုနည်းဖြင့် ကိုယ်တော်သည်
မယ်ရှိယ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။
It is a deeply sorrowful scene of this man coming to a
sudden self-understanding, recognizing his failure. But these verses contain a
much deeper message arising from the irony of the story. The irony is found in
the closing words of Jesus’s trial in comparison with the portrayal of Peter’s
denial. The servants struck Jesus and said “Prophesy!” It was mockery meant to
illustrate His powerlessness before His accusers. However, it was at that very
time that one of His prophecies (v. 30) was being exactly fulfilled in the
denial of one of His closest disciples. The irony could not be more pointed—by
denying his Master, Peter fulfilled His prophecy, thereby proving that He was
the Messiah.
အခန်းကြီး - ၁၅
၁၅:၁–၂၀။
ရောမအမှုစစ်ဆေးခြင်း။ ဤအခန်းကို အပိုင်းသုံးပိုင်းခွဲသည်။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို
စစ်ဆေးသည် (၁–၅)၊ ပိလတ်သည် လူအများကို ဗာရဗ္ဗနှင့် ယေရှုနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းသည်
(၆–၁၅)၊ ယေရှုကို စစ်သည်များက ပြက်ယယ်သည် (၁၆–၂၀)။ အပိုဒ် ၁ သည် ညအချိန်
စမ်ဟေဒြိန်က ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးသား အရာကို အနှစ်ချုပ်ပြီး ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း
ပုန်တိယုပိလတ်ထံ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ဖော်ပြသည်။
15:1–20. The Roman
Trial. This passage divides into three parts: Pilate interrogates Jesus
(vv. 1–5), Pilate questions the crowd about Barabbas and Jesus (vv. 6–15), and
Jesus is mocked by the soldiers (vv. 16–20). Verse 1 summarizes what has
already been decided by the Sanhedrin the night before and indicates the rush
to take Jesus to the Roman governor, Pontius Pilate.
ပိလတ်သည် အဒ ၂၆ မှ ၃၆
အထိ ယုဒပြည်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမင်း (ပိုမှန်ကန်စွာ ပြောရလျှင် ပရိဖက်) ဖြစ်သည်။ သူသည်
ယုဒလူမျိုးများက မုန်းတီးကြောက်ရွံ့ခံရသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ ဖြစ်သည်။ လုကာ ၁၃:၁
တွင် ယဇ်ပူဇော်နေစဉ် လူအချို့ကို သတ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ယုဒလူမျိုးများတွင်
သေဒဏ်ချမှတ်ခွင့် မရှိသောကြောင့် ပိလတ်ထံ ယေရှုကို အပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ရန်
ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်ကို ထပ်မံ
ပြည့်စုံစေခြင်း ဖြစ်သည် (မာကု ၁၀:၃၃–၃၄)။
Pilate was governor, or more accurately prefect, of Judea
from A.D. 26 to 36. He was a ruthless man who was hated and feared by the
Jewish people. Luke 13:1 tells of him killing a group of people even as they
offered sacrifices to God. The Jews did not have the legal right to impose the
death penalty, so they brought Jesus to Pilate for sentencing. Again, this
fulfilled Jesus’s prediction about His passion (Mark 10:33–34).
ပိလတ်သည် ယေရှုအား
ယုဒလူများ၏ ဘုရင် ဖြစ်သလားဟု တိုက်ရိုက် စစ်ဆေးခဲ့သည် (၁၅:၂)။ မာကုတွင် ဤဘွဲ့ကို
ပထမဆုံး အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း ဤအမှုစစ်ဆေးခြင်းတွင်နှင့်
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ် ယေရှု၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။ ဤဘွဲ့သည် ယုဒဘွဲ့
မယ်ရှိယ (“ဘုတ်အသားလိမ်းခြင်းခံရသူ”) ၏ တပါးအမျိုးသားများ ညီမျှသော အဓိပ္ပာယ်
ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဓမ္မဟောင်းစနစ်တွင် ဘုရင်များကို အဓိက ဘုတ်အသားလိမ်းခြင်း
ပြုလေ့ရှိသည်။ ယေရှုသည် ယုဒအမှုစစ်ဆေးချိန်ထက် ပိုနည်းစွာ အတည်ပြုသည့်နည်း
ဖြေကြားတော်မူ၏၊ သင်ပြောသည်အတိုင်း ဖြစ်သည် သို့မဟုတ် သင်ပြောသည်ပင် ဖြစ်သည် (၂)။
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များက ယေရှုကို များစွာ စွပ်စွဲကြသော်လည်း ယေရှုက
မဖြေကြားသဖြင့် ပိလတ်အံ့သြ၏ (၁၅:၃–၅)။
Pilate began to directly question Jesus about being king of
the Jews (15:2). This is the first use of this title in Mark. It reappears
later in this trial and at the cross as the title above Jesus’s head. This
title was the Gentile equivalent of the Jewish title Messiah (“anointed one”)
since mainly it was kings who were anointed in the OT system. Jesus seemed to
respond in the affirmative, but less strongly than at His Jewish trial: sy legeis—“It is as you say,” or “You
have said so” (v. 2). The religious leaders accused Jesus of many things, and
Pilate was amazed when Jesus did not respond (15:3–5).
ထိုအခါ ဧဝံဂေလိတဆရာက
ပသခါပွဲနှင့် ဆက်စပ်သော ဓလေ့တခုကို ဖော်ပြသည်။ ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းသည် လူအများ
တောင်းဆိုသည်အတိုင်း အကျဉ်းသား တယောက်ကို လွှတ်ပေးလေ့ရှိသည် (၆)။ ပိလတ်သည်
ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ မနာလိုမှုကို သိရှိသဖြင့် လူအများကို ယုဒလူများ၏ ဘုရင်ကို
လွှတ်ပေးလိုသလားဟု မေးသော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်များက လူအများကို လှုံ့ဆော်ပြီး
ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုစေခဲ့သည်။ ဗာရဗ္ဗသည် ပုန်ကန်သူနှင့် လူသတ်သမား
ဖြစ်သည် (၉–၁၁)။ တပါးအမျိုးသား အုပ်ချုပ်ရေးမင်းက ယေရှုကို လွှတ်ပေးလိုသော်လည်း
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များက လူသတ်သမားကို လွှတ်ပေးလိုခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်။ ဤတင်ပြပုံ၏
ဟာသဆန်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရန် ရည်ရွယ်သည်။
At this point the Evangelist broke away to describe a custom
connected with the Passover feast where the Roman governor would release a
prisoner as requested by the people (v. 6). Pilate recognized the envious
motives of the priests, so he asked the crowd if they wanted him to release the
king of the Jews, but the priests persuaded the crowd to ask for the release of
Barabbas, a rebel and murder (vv. 9–11). It is striking that the pagan governor
wanted to release Jesus, while the religious leaders wanted a murderer set
free. The irony of this presentation is meant to grab our attention.
ပိလတ်သည် လူအများက
သူတို့၏ ဘုရင်ဟု ခေါ်သော အကျဉ်းသားကို ဘာလုပ်သင့်သလဲဟု ဆက်လက် စစ်ဆေးသည်။ ဤတွင်
ယေရှုကို လွှတ်ပေးလိုကြောင်း ထင်ရှားသည် (၁၂)။ လူအများ၏ ဖြေကြားချက်သည်
ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်ထားသည်မှာ “လွှတ်ပေးပါ” ဟု ဖြစ်သင့်သော်လည်း
အံ့အားတသင့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် “လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားပါ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်
(၁၃)။ ပိလတ်သည် ထိုအကြံပြုချက်ကို ကြားသော် အံ့သြသွားပုံရပြီး ယေရှုတွင် မည်သည့်
အပြစ် (ကကွန်—မကောင်းမှု သို့မဟုတ် ရာဇဝတ်မှု) မျှ မတွေ့သဖြင့် နောက်တကြိမ်
မေးမြန်းသော်လည်း လူအများသည် ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိတော့ဘဲ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားရန်
ပိုမို အားကောင်းစွာ အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည် (၁၄)။
Pilate continued his interrogation of the crowd by asking
the people what should be done with a prisoner whom they called their king,
seemingly revealing his desire to release Jesus (v. 12). The response of the
crowd is shocking, since the reader would expect “Release Him!” but instead
they cried, “Crucify Him!” (v. 13). Pilate appeared taken aback by the
suggestion and queried once again why he should execute Jesus without knowing
of any kakon—“evil” or “crime”—He had
done, but the crowd seemed beyond reasoning at this point and simply cried out
more vehemently for crucifixion (v. 14).
အပိုဒ် ၁၃ တွင်
“လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားခြင်း” ကြိယာကို မာကုဧဝံဂေလိတွင် ပထမဆုံး အသုံးပြုသည်။
လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားခြင်းသည် သစ္စာဖောက်သူများနှင့် အဆိုးဆုံး
ရာဇဝတ်သားများအတွက် သီးသန့်ထားသည်။ ပါရှန်များက တီထွင်ခဲ့ပြီး ရောမလူမျိုးများက
အုပ်စိုးခံ လူမျိုးများကို ခြိမ်းခြောက်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း
နာကျင်စွာ သေဆုံးရသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် သွေးများစွာ မထွက်ဘဲ
သေဆုံးရန် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားခံရသူများကို
ရာသီဥတုဒဏ်ကို ထိတွေ့စေပြီး အစာမရှိ၊ သောက်ရေနည်းပါးစွာ သာရှိသည်။
လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် လက်သည်းများဖြင့် ထိုးချထားလျှင် အသက်ရှူခြင်းနှင့်
လှုပ်ရှားခြင်း အလွန်နာကျင်ပြီး ပင်ပန်းသည်။
Verse 13 contains the first use of the verb “to crucify” in
the Gospel of Mark. Crucifixion was reserved for traitors and criminals of the
worst sort. Invented by the Persians, it was used by the Romans to intimidate
the populations under their rule. It was a slow, excruciating way to die.
Little blood was lost in the process of crucifixion and death could take days
to occur. Crucified individuals were exposed to the elements without food and
with little, if anything, to drink. If a person were nailed to the cross,
breathing and all movement was extremely painful and tiring.
ပိလတ်သည် လူအများ၏
ဆန္ဒကို လိုက်လျောခဲ့သည်။ ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်ပေးပြီး ယေရှုကို ရိုက်နှက်ခြင်း
(သို့မဟုတ် ခဲရာဘန်ချခြင်း) ပြုစေကာ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားရန် လွှဲအပ်ခဲ့သည်။
ယေရှုကို လွှတ်ပေးလိုကြောင်း ပိလတ်၏ မေးခွန်းများ ဖွဲ့နွဲ့ပုံမှ ထင်ရှားသော်လည်း
သူက “ယေရှုကို လွှတ်ပေးမည်” ဟု ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ပေ။ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မရှိသော
ပြောဆိုပုံနှင့် အမှုနှင့် ပတ်သက်၍ လူအများကို မေးမြန်းခြင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များက
အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သော မဆုံးဖြတ်နိုင်သော သဘောထား ဖြစ်သည်။
Pilate then acquiesced to the desires of the crowd. He
released Barabbas, had Jesus flogged (or scourged), and handed him over to be
crucified. Pilate’s desire to release Jesus was plain enough from the way he
formulated his questions to the crowd, but he never said, “I will release
Jesus.” His indecisive manner of address and the fact that he questioned the
crowd concerning the case indicates an irresolute attitude that the priests
took advantage of.
နောက်ဆက်တွဲမှာ
ယေရှုသည် စစ်သည်များ၏ အသရေဖျက်မှုများကို လုံးဝ ငြိမ်သက်စွာ ခံယူထားပုံ ဖြစ်သည်။
မာကုက ထိုနေရာကို ပရေတိုရိယံ ဟု ခေါ်သည်။ ယခု ယာဖာတံခါးဟု ခေါ်သော နေရာအနီး မြို့၏
အနောက်ဘက်တွင် ဟေရုဒ်၏ နန်းတော်တွင် ဖြစ်နိုင်သည်။ မာကုက တပ်ရင်းတခုလုံး
ပြက်ယယ်ရန် စုဝေးလာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (၁၆)။ ထိုသူဦးရေ နှစ်ရာမှ ခြောက်ရာအထိ
ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုကို အသရေဖျက်ရန် စစ်သည်များက ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်စေပြီး
ဆူးပင်သရဖူကို ဆောင်းစေသည် (၁၇)။ ယုဒလူများ၏ ဘုရင်ဟု ပြက်ယယ်စွာ ဂါရဝပြုကြပြီး
တုတ်ဖြင့် ဦးခေါင်းကို ရိုက်ကြသည် (၁၈–၁၉)။ တံတွေးများ ထွေးကြပြီး ဒူးထောက်ကာ
ပြက်ယယ်စွာ ရှိခိုးကြသည် (၁၉)။ မှတ်ချက်ပေးသူများက ဤမြင်ကွင်းသည် ဧကရာဇ်ကို
ခရီးထွက်ချိန် တပ်သားများ ဂုဏ်ပြုသည်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဤကိစ္စတွင် ဂုဏ်ပြုမှုကို
အသရေဖျက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်ဟု ထောက်ပြကြသည်။ ပြက်ယယ်ပြီးနောက် စစ်သည်များက
ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားရန် ခေါ်ဆောင်သွားကြသည် (၂၀)။
What follows is an arresting depiction in which Jesus was
totally passive as the soldiers heaped dishonor on Him. Mark calls the place
the Praetorium (v. 16), likely at Herod’s palace on the western side of the
city near what is now called the Jaffa Gate. Mark tells us that the entire
battalion came together for the mockery (v. 16). This would be a group of two
hundred to six hundred men. To dishonor Jesus, the soldiers wrapped Him in a
purple robe and placed a crown of thorns on His head (v. 17). They praised Him
derisively as king of the Jews and struck Him over the head with a staff (vv.
18–19). They spit on Him and bowed before Him in mock worship (v. 19).
Commentators point out that the scene was like the Caesar on parade being
honored by his troops, though in this case the honor was turned to dishonor.
After the mockery, the soldiers led Jesus out to be crucified (v. 20).
၁၅:၂၁–၄၇။
လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း။ ဤမြင်ကွင်းကို အဆက်မပြတ်
ငါးပိုင်းခွဲသည်။ ဂေါလဂေါသာသို့ ချီတက်ခြင်း (၂၁–၂၂)၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားခြင်း
လုပ်ငန်းစဉ် (၂၃–၂၈)၊ ပတ်ဝန်းကျင်လူများ၏ ပြက်ယယ်ခြင်း (၂၉–၃၂)၊ ယေရှု၏
ကွယ်လွန်ခြင်း (၃၃–၃၉)၊ နောက်ဆုံး သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း (၄၀–၄၇)။ စစ်သည်များ၏
ပြက်ယယ်ခြင်း မြင်ကွင်းနှင့် ဆင်တူစွာ ဇာတ်လမ်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း
မှတ်ချက်နည်းပါးစွာ ဖော်ပြထားသည်။
15:21–47. The
Crucifixion and Burial. This scene comes in five successive parts: the
movement to Golgotha (vv. 21–22), the crucifixion process (vv. 23–28), the
mocking of Jesus by the bystanders (vv. 29–32), Jesus’s death (vv. 33–39), and
finally His burial (vv. 40–47). Like the scene of the mocking by the soldiers,
the story is told in a candid manner with hardly any commentary.
ရောမလူမျိုးတို့၏
ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ အပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံရသူများသည် ကိုယ်တိုင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပြီး
ကားစစ်ခံရမည့်နေရာသို့ သွားရသည်။ မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုခရစ်တော် ထမ်းသည်ဟု
တိကျစွာ မရေးထားသော်လည်း နောက်ဖြစ်စဉ်များအရ ထိုသို့ဖြစ်သည်ဟု ယူဆရသည်။
စစ်သားများက ယေရှုကို ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် လယ်ကွင်းမှ ဝင်လာသော ကူရေနေသူ ရှိမုန်ကို
တွေ့၍ ယေရှု၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းခိုင်းခဲ့သည် (အခန်း ၁၅ အနက် ၂၁)။
The custom of the Romans was that those condemned carried
their own crosses to the place of crucifixion. Mark does not narrate Jesus
doing this, though it is assumed based on what happened next. As the soldiers
took Jesus away, they came across a man named Simon of Cyrene coming in from
the fields and commanded him to carry Jesus’s cross (v. 21).
ရှိမုန်ထမ်းခဲ့သည်မှာ
လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလျားလိုက်တိုင်ချောင်း ဖြစ်သော ပတိဘုလုမ် (patibulum) ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။
ဒေါင်လိုက်တိုင်ချောင်း ဖြစ်သော စတေးတီကုလုမ် (stipes) ကို များသောအားဖြင့် ကားစစ်ရာနေရာတွင်
မြေထဲ၌ စိုက်ထားလေ့ရှိသည်။ ပတိဘုလုမ်သည် အလေးချိန် ပေါင် ၃၀ မှ ၄၀ (ကီလိုဂရမ် ၁၃
မှ ၁၈ ကီလိုဂရမ်) ခန့်ရှိတတ်ပြီး အများဆုံး ပေါင် ၁၂၅ အထိ (ကီလိုဂရမ် ၅၇
ကီလိုဂရမ်) ရှိနိုင်သည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် န နောက်ဆုံးညစာစားပြီးကတည်းက အိပ်ရေးမဝ၊
စားရေးမဝဘဲ ရှိခဲ့သည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များရှေ့တွင် နှစ်ကြိမ်တရားစစ်ဆေးခံရပြီး
ရောမစစ်သားများထံတွင် ရိုက်နှက်ခံရ၊ ပြောင်လှောင်ခံရသဖြင့် အခြားသူတစ်ဦဦးက
လက်ဝါးကပ်တိုင်ထမ်းပေးရန် လိုအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
What Simon carried for Jesus was probably the large
crossbeam of the cross, called the patibulum.
The upright portion of the cross, called the staticulum or stipes, was
typically left at the place of crucifixion in the ground. The patibulum was heavy, typically between
thirty and forty pounds (13–18 kg), but could range as high as 125 pounds (57
kg). Jesus had been without sleep and food since the Last Supper. He had been
tried twice and beaten and mocked by the Romans, hence the need for someone
else to carry His cross.
စစ်သားများက ယေရှုကို
ဂေါလဂေါသာ ဟုခေါ်သောနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည် (အခန်း ၁၅ အနက် ၂၂)။ မာကုက
ထိုနေရာကို ဦးခေါင်းခွံနေရာ ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သည်။ ကျမ်းချက်အခြားနေရာများအရ
ထိုနေရာသည် ယေရုရှလင်မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် ရှိသည် (ယောဟန် ၁၉:၂၀၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၁-၁၃
ကိုကြည့်)။ ရောမလူမျိုးတို့သည် လူထူထပ်သောလမ်းများအနီးတွင် ကားစစ်လေ့ရှိ၍
ဒေသခံများကို ခြိမ်းခြောက်ရန်ဖြစ်သည်။ ဂေါလဂေါသာ၏ အလားအလာအကောင်းဆုံးနေရာမှာ ယနေ့
သန့်ရှင်းသောသင်္ချိုင်းဘုရားကျောင်း (Church of the Holy Sepulchre) အတွင်း ဖြစ်ပြီး
ယေရှုခေတ်က မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် ရှိခဲ့သည်။
The soldiers took Jesus to a place called Golgotha (v. 22),
which Mark interprets as meaning the place of the skull. We know from elsewhere
in the NT that this site was outside the city walls (cf. John 19:20; Heb.
13:11–13). The Romans would crucify people near busy roads to intimidate the
local populace. The most likely spot for Golgotha is inside what is today the
Church of the Holy Sepulcher, which in Jesus’s day was a location outside the
city wall.
ရောမလူမျိုးတို့သည်
ကားစစ်ခံရသူများကို အဝတ်အစားမပါဘဲ ကားစစ်လေ့ရှိသည်။ ရှက်ကြောက်မှုကို
ပိုမိုဖြစ်စေရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယုဒလူမျိုးတို့က အများသောနေရာ၌ အဝတ်မပါခြင်းကို
သဘောမတူသဖြင့် ခါးပေါင်းအနည်းငယ်ကို ချန်ထားခဲ့တတ်သည်။ ယေရှုကို
ယုဒဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များက အလွန်မုန်းတီးခဲ့သဖြင့် အဝတ်အစားလုံးဝမပါဘဲ
ကားစစ်ခံရဖွယ်ရှိသည်။ ဂေါလဂေါသာရောက်သောအခါ စစ်သားများက ယေရှုအား
မုရန်နှင့်ရောထားသော စပျစ်ရည်ကို တိုက်ကြသည် (မာကု ၁၅:၂၃)။ ထိုသို့တိုက်ခြင်းသည်
ကားစစ်နာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် ကရုဏာပြခြင်းဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ ယေရှုက ထိုအချိုရည်ကို
ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ မာကုက အကြောင်းရင်းကို မဖော်ပြသော်လည်း ကယ်တင်ခြင်းသမိုင်း၏
အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ရပ်များအတွင်း စိတ်ကြည်လင်နေစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။
The Romans typically crucified people naked to add to their
shame. However, the Jews did not agree with public nakedness, and so a loin
cloth might have been left in place. That Jesus was hated by the Jewish
religious leadership may suggest that He indeed was crucified naked. At
Golgotha the soldiers offered Jesus a drink of wine mixed with myrrh (Mark
15:23), most likely an act of mercy meant to deaden the pain of crucifixion.
Jesus refused the drink. Mark does not tell us why, but it is reasonable to conclude
that He chose to keep His mind sharp and clear during those crucial events in
the history of salvation.
ကားစစ်ခံရသူကို
ကြိုးနှင့်တုပ်နိုင်သည်၊ သံမှိုနှင့်ထိုးနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ်
နှစ်မျိုးလုံးလုပ်နိုင်သည်။ ယောဟန် ၂၀ တွင် သောမတ်ဇာတ်လမ်းအရ ယေရှုကို သံမှိုနှင့်
ထိုးခဲ့သည်ကို သိရသည်။ လက်ဖဝါးတစ်ဖက်စီကို လက်ဝါးရင်းတွင် ကားပါလ်အရိုးများကြား
သို့မဟုတ် ရေဒီယပ်စ်နှင့် ကားပါလ်အရိုးများကြားတွင် ထိုးသဖြင့်
ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းထားနိုင်သည်။ သံမှိုသည် လက်ဝါးအလယ်ဖြတ်သန်းသော
မီဒီယန်အာရုံကြောကို နှိပ်စက် သို့မဟုတ် ဖြတ်တောက်မိသော်လည်း သွေးကြောကြီးများကို
မထိခိုက်စေပါ။ အာရုံကြောပျက်စီးခြင်းကြောင့် လက်မောင်းတစ်လျှောက် မီးလောင်သလို
အလွန်နာကျင်မှု ဖြစ်ပေါ်သည်။ အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ကားစစ်ခံရခြင်းသည်
သွေးမထွက်များသဖြင့် လူတစ်ဦးသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ
အသက်ရှင်နိုင်သည်။
The condemned person could be tied or nailed to the cross or
both. From the story of Thomas in John 20, we know that Jesus was nailed to the
cross. Each hand of the condemned person would be nailed to the cross at the
base of the palm between the carpal bones or between the radius and carpal
bones, which could hold the weight of the body. The nail would crush or sever
the median nerve that transverses the center of the wrist but would not sever
any major blood vessels. The crushed or severed nerve would cause fiery pain to
shoot through the arms. As stated earlier, crucifixion was not terribly bloody,
and a person might survive on the cross for days.
ကားစစ်ခံရသူ၏
အသက်ရှူခြင်းသည် ခက်ခဲသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်ကို
လက်ဝါးများဖြင့် ဆွဲထားရသဖြင့် ပုံမှန်အသက်ရှူခြင်းကို ဟန့်တားသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် အသက်ရှူဝင်ခြင်းကို တက်ကြွစွာလုပ်ပြီး ရှူထုတ်ခြင်းကို
သဘာဝအတိုင်းလုပ်သော်လည်း ကားစစ်ခံရချိန်တွင် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့်
နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အသက်ရှူလိုပါက ခြေထောက်များကို သံမှိုပေါ်တွင် တွန်းတင်ရသည်၊
ပခုံးများကို ဆွဲတင်ရသည်၊ လက်မောင်းများကို လက်ဝါးထဲက သံမှိုပတ်လည် ကွေးညွှတ်ရသည်။
ထိုလှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် အလွန်နာကျင်ပြီး ပျက်စီးနေသော မီဒီယန်အာရုံကြောကြောင့်
လက်မောင်းတစ်လျှောက် နာကျင်မှု ပစ်ချလိုက်သလို ဖြစ်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့်
အသက်ရှူမဝခြင်းသည် များသးသောအားဖြင့် သေဆုးရခြင်း အကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
Breathing for a crucified individual was difficult. With
hands outstretched and the weight of the body suspended from the wrists, the
normal breathing process was hampered. Whereas normal breathing involves active
inspiration and passive exhalation, in crucifixion this is reversed. As a
result, to get a good deep breath crucified persons had to press upward on
their nailed feet and adduct their shoulders while flexing their arms around
the nails in the wrists. It was extremely painful, with shooting pains in the
arms from the crushed or severed median nerves. Exhaustion asphyxia was
typically one of the causes of death.
မာကု ၁၅:၂၄ တွင်
စစ်သားများက ယေရှု၏အဝတ်အစားများကို ခွဲယူကြပြီး မဲနှိုက်၍ အသီးသီးရယူခဲ့ကြသည်ဟု
ဆိုသည်။ ထိုစကားများသည် ဆာလံ ၂၂:၁၈ ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဆာလံ ၂၂ ၏
အခြားကိုးကားချက်များမှာ မာကု ၁၅:၂၉ (ဆာလံ ၂၂:၇—ပြောင်လှောင်ပြီး ခေါင်းခါခြင်း)
နှင့် မာကု ၁၅:၃၄ (ဆာလံ ၂၂:၁—ပစ်ပယ်ခံရသံ) တို့တွင် ရှိသည်။
ထိုဓမ္မဟောင်းစကားများသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်
ပြည့်စုံလာခြင်းကို ပြသသည်။
Mark 15:24 states that the soldiers divided Jesus’s garments
among them and cast lots to decide which portion of them each one would obtain.
These words reference Psalm 22:18. Other references to Psalm 22 occur in Mark
15:29 (Ps. 22:7—mocking and wagging of heads) and in Mark 15:34 (Ps. 22:1—the
cry of dereliction). These words from the OT illustrate that God’s will was
coming to pass at the cross.
ယေရှုကို
တတိယနာရီတွင် ကားစစ်ခဲ့သည် (မာကု ၁၅:၂၅)၊ မနက် ၉ နာရီခန့်ဖြစ်သည်။
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ခြောကနာရီခန့်သာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး နံနက် ၃ နာရီခန့်တွင်
ကွယ်လွန်တော်မူသည် (အခန်း ၁၅ အနက် ၃၄)။ အပြစ်စီရင်ချက်ရေးထိုးထားသည်မှာ
“ယုဒလူမျိုးတို့၏ဘုရင်” ဟု ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၅ အနက် ၂၆)။ လုကကာ (၂၃:၃၈) ကဲ့သို့ပင်
မာကုက ဘုရင်အဖြစ် (ခရစ်တော်) ကို အလေးပေးသည်။ အပြည့်အစုံမှာ “နာဇရက်မြို့သား
ယေရှု၊ ယုဒလူမျိုးတို့၏ဘုရင်” ဟု ယောဟန် ၁၉:၁၉ တွင် ရှိသည်။ ဘာရဗ္ဗာနှင့်အတူ
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်ဖွယ် သူပုန်နှစ်ဦးကို ယေရှုနှင့်အတူ ကားစစ်ခဲ့သည်။ တစ်ဦးကို
ညာဘက်၊ တစ်ဦးကို ဘယ်ဘက်တွင် ထားသည် (မာကု ၁၅:၂၇)။ မာကု ၁၀:၃၅-၄၀ တွင် ယာကုပ်နှင့်
ယောဟန်တို့ ညာဘက်ဘယ်ဘက်တောင်းခဲ့သည်ကို သတိတရဖြစ်စေသည်။ ထိုအခါ ယေရှုက သူတို့မသိဘဲ
တောင်းနေသည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယခု မာကု ၁၀:၃၈ တွင် ခွက်နှင့်နှစ်ခြင်းဟူသော
စကားများသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ရည်ညွှန်းကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။ (မာကု ၁၅:၂၈ သည်
အချို့လက်ရေးမူများတွင် မပါသော်လည်း ရာစုနှစ် ၆ မှ ၁၀ အတွင်းလက်ရေးမူများတွင်
ပါပြီး ဟေရှာယ ၅၃:၁၂ မှ စကားကို ထည့်သွင်းထားသည်။)
Jesus was crucified at the third hour (Mark 15:25),
approximately 9:00 a.m. He survived on the cross only about six hours, dying at
approximately 3:00 p.m. (v. 34). An inscription of the charge against Him read,
“The King of the Jews” (v. 26). Like Luke (23:38), Mark emphasizes the kingship
(Messiah) aspect of the full inscription (“Jesus of Nazareth, the King of the
Jews,” John 19:19). Two rebels, probably companions of Barabbas, were crucified
with Jesus, one on the right and the other on the left (Mark 15:27). We are
reminded of the exchange between Jesus, James, and John in Mark 10:35–40 about
the right and left. He said they did not know what they were asking. Now it is
apparent what the cup and baptism in Mark 10:38 referred to—they were the
cross. (Mark 15:28 does not appear in some manuscripts, although it does show
up in manuscripts of the sixth through tenth centuries and adds words from
Isaiah 53:12.)
လမ်းဖြတ်သွားလာသူများကက
ယေရှုကို တရားစစ်ဆေးစဉ်က ပြောခဲ့သော “ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ပြီး သုံးရက်အတွင်း
တည်ဆောက်မည်” ဟူသော စကားကို ပြောင်လှောင်ကြသည်။ တရားခွင်အတွင်း
သက်သေမပြနိုင်ခဲ့သည်ကို အများရှေ့တွင် သက်သေပြပြီးသားဟု ဟန်ဆောင်၍
ရှက်ဖီလှောင်ကြသည်။ ပြောင်လှောင်သူများက ယေရှုအား ကိုယ်တိုင်ကယ်တင်၍
လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ဆင်းလာရန် တိုက်တွန်းကြသည်။ မဆင်းနိုင်ခြင်းကို
ဗိမာန်တော်ဖျက်ပြီး ပြန်တည်မည့် ဟောကိန်းကို မဖြည့်ဆည်းနိုငင်ခြင်းဟု ယူဆကြသည်။
The passersby insulted Jesus by mocking the words attributed
to Him at His trial—that He would destroy the temple and build it in three
days. What could not be proven in a private trial became the basis of shaming
in public, as though it had been proven. The mockers called on Jesus to save
Himself by coming down from the cross. His failure to do so indicated to them
that He was incapable of fulfilling the prediction to destroy and rebuild the
temple.
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့်
ကျမ်းတတ်ဆရာများကလည်း ယေရှုကို ပြောင်လှောင်ကြသည်။ အခြားသူများကို ကယ်ခဲ့သော်လည်း
ကိုယ်တိုင်ကို မကယ်နိုင်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုခေါင်းဆောင်များသည် ယေရှု၏ အားနည်းမှု၊
ကိုယ်တိုင်ကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိမှုကို အလေးပေးသည်။ အတိတ်က အခြားသူများကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု
ရည်ညွှန်း၍ ယေရှု၏ အမှုတော်ကို အနှစ်ချုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုစကားများတွင်
နက်နဲသော ဟာသသဘောရှိသည်—ယေရှု၏ ရန်သူများက ပြောင်လှောင်ရင်း ယေရှုသည်
အခြားသူများကို ကယ်တင်ခဲ့သူ၊ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာမိခြင်းဖြစ်သည်။
ခရစ်ဝင်ရေးသူသည် ပို၍နက်ရှိုင်းသော ဟာသသဘောကို ညွှန်ပြဖွယ်ရှိသည်—အခြားသူများကို
ကယ်တင်နိုင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ
ကိုယ်တိုင်ကယ်တင်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်
လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကယ်တင်ခြင်း၊ အပြစ်ဖြေခြင်းဖြစ်ရပ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။
The high priests and scribes also mocked Him, saying that
Jesus saved others but could not save Himself. The leaders focused on Jesus’s
powerlessness, His inability to save Himself. To emphasize this fact, they made
reference to His past—“He saved others.” These short words were meant to
summarize His ministry to others; He could help them but was now powerless to
save Himself. But the deep irony in these words is that the enemies of Jesus,
in the very act of mocking Him, were declaring Him to be someone who helped or
saved others—a savior. The Evangelist is likely pointing the reader to an even
deeper ironic reality—the reason He could (and does) save others is because He would not save Himself from death on the
cross. The cross is thus depicted as a saving or atoning event.
လှောင်ပြောင်မှုပြင်းထန်စွာ
ခရစ်တော်၊ ဣဇ်ရေလအမျိုးဘုရင် ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်များကို စုပြုံ၍ ယေရှုကို
ရှက်ဖီလှောင်ကြသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ဆင်းလာလျှင် မြင်ပြီး ယုံကြမည်ဟု ဆိုကြသည်။
မာကု ၈:၁၁-၁၃ တွင် ဖာရိရှဲလူများက ကောင်းကင်မှ နိမိတ်တောင်းခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသည်။
ထိုအခါ ယေရှုက နိမိတ်ငြင်းပယ်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင်၊ ယုံကြည်မှုဖြစ်လာအောင်
လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ မဆင်းတော်မူခဲ့ပါ။ ယုံကြည်ခြင်းသည် နိမိတ်ပြခြင်းမတိုင်မီ
ရှိရမည် (မာကု ၉:၁၄-၂၉ ကိုကြည့်)။
In cutting sarcasm, the religious leaders piled up the
christological titles (“Christ,” or “Messiah,” the king of Israel), titles of
honor, to shame Jesus. They called on Him to come down from the cross so that
they could see and believe. It is similar to the request for a sign from heaven
that the Pharisees made in Mark 8:11–13. Jesus had refused to give any sign
then, and it was the same here. He would not come down from the cross to create
belief. Belief must precede demonstration (cf. 9:14–29).
မာကုက ဆဋ္ဌမနာရီမှ
နဝမနာရီအထိ (နေ့လယ် ၁၂ နာရီမှ ညနေ ၃ နာရီအထိ) တစ်ပြည်လုံး မှောင်မိုက်လာသည်ဟု
ဆိုသည်။ သဘာဝတစ်ခုလုံး ယေရှု၏သေဆုံးမှုကို ဝမ်းနည်းနေသလို ဖြစ်နေသည်။
အနက်ရှိုင်းဆုံးအချိန်တွင် ယေရှုက “ဧလောဣ ဧလောဣ လမာရှဘတ်ခါနိ” ဟု အော်ဟစ်တော်မူသည်
(၁၅:၃၄)။ ထိုစကားသည် အာရမေဗျဘာသာဖြစ်ပြီး မာကုက ဘုရားသခင်ကို အော်ခေါ်၍
အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို ပစ်ပယ်တော်မူသနည်းဟု မေးသည်ဟု ဘာသာပြန်သည်။ ထိုစကားသည် ဆာလံ
၂၂:၁ မှ ကိုးကားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဆာလံကျမ်းသည် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့်
နှလုံးသားမှ ချီးမွမ်းခြင်းကို အလှည့်ကျ ဖော်ပြထားသည်။ မာကုခရစ်ဝင်တွင် ယေရှု၏
နောက်ဆုံးစကားများဖြစ်သဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင်ပင် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ထံ
ဆုတောင်းနေတော်မူကြောင်း ပြသသည်။ ဂေသရှေမာန်ဥယျာဉ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူ၊
မှောင်မိုက်ထဲတွင် ဘုရားသခင်ကို အော်ဟစ်တော်မူခဲ့သည်။
Mark tells us that darkness came over the whole land from
the sixth hour until the ninth hour. It appears as though all nature was in
mourning at the death of Jesus. At the darkest hour, Jesus cried out, “Elōi, Elōi, lama sabachthani?” (15:34).
This is Aramaic, and Mark translates it as Him calling out to God, asking why
He has been forsaken. It is a quotation from Psalm 22:1. This psalm is striking
for its movement back and forth between deep sorrow and heartfelt praise and
worship. These are Jesus’s dying words in the Gospel of Mark, telling us that
Jesus was praying. Just as in Gethsemane, here on the cross He cried out to God
in the darkness.
မာကုက
လက်ဝါးကပ်တိုင်ဖြစ်ရပ်နှင့် ယေရှု၏ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို ထူးခြားစွာ
ချိတ်ဆက်ထားသည်။ အပြိုင်အဆိုင်များကို ဇယားဖြင့် အကောင်းဆုံးပြသနိုင်သည် (မာကု
၁:၉-၁၃ အပိုင်း မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။
Mark makes a distinct connection between the scene of the
cross and Jesus’s baptism. The parallels are best depicted in tabular form, as
follows (see commentary on Mark 1:9–13):
|
မာကု ၁:၉–၁၁မာကု
၁၅:၃၄–၃၉ယောဟန်သည် ယေရှုအား နှစ်ခြင်းခံစေသည်ယေရှု၏နှစ်ခြင်းခံခြင်း (မာကု ၁၀:၃၈
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)ယောဟန်သည် ဧလိယပုဂ္ဂိုလ် (မာကု ၉:၁၁–၁၃ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)လူအများသည် ဧလိယကို ခေါ်နေသည်ဟု ထင်ကြသည်ကောင်းကင်ကွဲသည် (schizō)ဗိမာန်တော်
ခန်းမှီးကားကွဲသည် (schizō)ဝိညာဉ်တော်
ဆင်းသက်လာသည် (pneuma)ယေရှု
အသက်ရှူသံ ထွက်တော်မူသည် (ekpneō)ဘုရားသခင်၏အသံ—
“ချစ်သားတော်”ရာထူးဗိုလ်ကြီး— “ဘုရားသခင်၏သားတော်” Mark 1:9–11 |
Mark 15:34–39 |
|
John baptizes Jesus |
Jesus’s baptism (cf. 10:38) |
|
John the Elijah figure (cf. 9:11–13) |
Crowd thinks He is calling Elijah |
|
Heavens split (schizō) |
Veil split (schizō) |
|
Spirit descends (pneuma) |
Jesus expires (ekpneō) |
|
God’s voice: “Beloved Son” |
Centurion: “Son of God” |
|
|
|
ဤအချက်ငါးချက်ကို
ရှင်းပြရန် လိုအပ်သည်။ ပထမအချက်၊ မာကုတွင် ယေရှု၏နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည်
မေရှိယအမှုတော်၏ အစပြုခြင်းဖြစ်ပြီး ခမည်းတော်ဘုရားသခင်သည် သားတော်ကို
အတည်ပြုတော်မူပြီး ဝိညာဉ်တော်သည် နှစ်ခြင်းခံရသော သခင်ဘုရားထံ ဆင်းသက်လာသည်။ မာကု
၁၀ တွင် ယေရှုသည် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့အား သူ၏နှစ်ခြင်းခံခြင်းအကြောင်း
မိန့်တော်မူရာ ယောဟန်၏လုပ်ရပ်ကို ပြန်မရည်ညွှန်းဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည့်အချိန်ကို
ရည်ညွှန်းတော်မူသည်။ ဂေတ်ရှေမာန်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခဖလားစတင်ခဲ့သဖြင့်
နှစ်ခြင်းခံခြင်းမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်၊ အများအတွက် အလျှော်အတော်ဖြစ်သော အကြီးဆုံးယဇ်ပွဲဖြစ်ကြောင်း
ထင်ရှားသည် (၁၀:၄၅)။
These five interconnections require explanation. First, the
baptism of Jesus in Mark was the initiation of His messianic ministry, where
God the Father affirmed His Son and the Spirit descended on the baptized Lord.
In Mark 10 Jesus spoke to James and John of His baptism, pointing not back to
John’s action but forward to a time of suffering. As the cup of suffering began
in Gethsemane, it appeared that the baptism must be the cross, the ultimate
sacrifice that was a ransom for many (10:45).
ဒုတိယ၊
ယောဟန်နှစ်ခြင်းပေးသူသည် မာကု ၉:၁၁–၁၃ တွင် ယေရှုမိန့်တော်မူသော ဧလိယပုဂ္ဂိုလ်ပင်
ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၇:၁၀–၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အံ့သြစရာမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင်
ဧလိယကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ မာကု ၁၅:၃၅–၃၆ တွင် ပရိသတ်အချို့သည်
ယေရှု၏အော်ဟစ်သံကို နားလည်မှားကာ “ဧလာဟိ” (အာရံ—ဘုရားသခင်) အစား “ဧလိယ”
(အာရံ—ဧလိယ) ကို ခေါ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်း ၁ နှင့် ၁၅ တွင်
ဧလိယပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေသည်။
Second, John the Baptist is clearly the Elijah figure Jesus
was talking about in Mark 9:11–13 (cf. Matt. 17:10–13). Surprisingly, at the
cross Elijah was mentioned when in Mark 15:35–36 some of the bystanders
misunderstood Jesus’s cry, thinking that instead of calling “My God” (Aram. ‘elahi), He was calling to Elijah (Aram.
‘eliyah). Thus an Elijah figure is
present in both chapters 1 and 15.
တတိယ၊ “ကွဲသည်” ဟူသော
ကြိယာ schizō ကို
မာကုဧဝံဂေလိတွင် နှစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရသည် (၁:၁၀၊ ယေရှု၏နှစ်ခြင်းခံချိန်၌
ကောင်းကင်ကွဲခြင်း၊ နှင့် ၁၅:၃၈၊ ဗိမာန်တော်ခန်းမှီးကား အပေါ်မှအောက်သို့
ကွဲခြင်း)။စတုတ္ထ၊ ဝိညာဉ်တော် (pneuma) သည် ယေရှု၏နှစ်ခြင်းခံချိန်တွင် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး (၁:၁၀)၊
လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ယေရှုသည် အသက်ရှူသံ ထွက်တော်မူသည် (ekpneō—pneuma နှင့် အမြစ်တူ)။
ဝိညာဉ်တော်ဆင်းသက်ခြင်းသည် ယေရှု၏အမှုတော် စတင်ခြင်းကို အမှတ်အသားပြုသလို
အသေခံခြင်း၊ အသက်ရှူသံထွက်တော်မူခြင်းသည် အမှုတော်ပြီးစီးခြင်းကို
အမှတ်အသားပြုသည်။
Third, the verb for “split,” schizō, appears only twice in the Gospel of Mark (1:10, at Jesus’s
baptism; and 15:38, when the temple veil is torn in two from top to bottom).
Fourth, the Holy Spirit (pneuma)
descended on Jesus at His baptism (1:10), and at the cross Jesus expired (ekpneō—from the same root as pneuma). As the Spirit’s descent marked
the beginning of Jesus’s ministry, so Jesus’s death, His expiration, on the
cross marked the completion of His ministry.
နောက်ဆုံး၊
ယေရှု၏နှစ်ခြင်းခံချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏အသံကို ကြားရပြီး သူ့ကို “ချစ်သားတော်” ဟု
ခေါ်တော်မူသည် (၁:၁၁)၊ ရာထူးဗိုလ်ကြီးက ထိုသို့ပင် “ဤသူသည်
ဘုရားသခင်၏သားတော်ဧကန်ဖြစ်သည်” ဟု ကြေညာသည် (၁၅:၃၉)။
Finally, God’s voice was heard speaking to Jesus at His
baptism, calling Him the Son with whom He was “well pleased” (1:11), and the
centurion echoed this by declaring that this man was indeed the Son of God
(15:39).
ဤအပြိုင်ငါးချက်ကြောင့်
ဧဝံဂေလိဆရာသည် ယေရှု၏နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းကို ချိတ်ဆက်ထားကြောင်း
အတိအကျ သေချာသည်။ ဤအပြိုင်များသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ယေရှု၏အမှုတော်၏
အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ကြောင်း၊ “အများအတွက် အလျှော်အတော်” ဖြစ်သော အသက်ကို
ပေးတော်မူရာနေရာဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည် (၁၀:၄၅)။ နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည်
အမှုတော်စတင်ခြင်းကို အမှတ်အသားပြုသလို လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် အဆုံးသတ်ခြင်းကို
အမှတ်အသားပြုသည်။
These five parallels make it quite certain that the
Evangelist is tying together Jesus’s baptism with the scene of His death. The
parallels point to the centrality of the cross as the climax of Jesus’s
ministry, the place where He gave His life as “a ransom for many” (10:45). As
the baptism marked the beginning of Jesus’s ministry, so the cross marked the
culmination.
ယေရှု၏သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း
(မာကု ၁၅:၄၀–၄၇) ကို နှစ်ဆင့်ဖြင့် တင်ပြထားသည်။ ပထမအဆင့်တွင် ဂလိလဲမှ ယေရှုနှင့်
တပည့်များနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သော
အမျိုးသမီးအုပ်စုကို ဖော်ပြထားသည် (ယောဟန် ၁၉:၁၆ခ–၂၇ ကို ကြည့်ပါ)။ ဤသုံးဦးသည်
တနင်္ဂနွေနံနက်တွင် ဗလာသင်္ချိုင်းကို မြင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏နာမည်များကို
မှတ်သားဖော်ပြပြီး နောက်အပိုဒ်များတွင် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။
The burial of Jesus (Mark 15:40–47) is presented in two
steps. First, reference is made to a group of women who accompanied Jesus and
His disciples from Galilee and ministered to their needs (see John 19:16b–27).
These three would see the empty tomb on Sunday morning, hence their names are
noted and repeated several times in the coming verses.
သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဇာတ်လမ်း၏
ဒုတိယအဆင့်သည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်။ အရိမတ္ထဲယုဒ ယောသပ်သည် မာကုတွင် ထင်ရှားသော
အမတ်ကြီးဝင်ဖြစ်ပြီး “ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို စောင့်မျှော်နေသူ” ဟု
မှတ်သားထားသည် (မာကု ၁၅:၄၃)။ သူသည် ပိလတ်ထံ လာရောက်ပြီး ယေရှု၏အလောင်းကို
တောင်းခဲ့သည်။ ယောသပ်သည် ဤမတိုင်ခင် မာကုတွင် မပေါ်ခဲ့သလို
သင်္ဂြိုဟ်ပြီးနောက်လည်း ထပ်မံဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။ သူ၏လုပ်ရပ်အတွက်
အကြောင်းပြချက်ကို မဖော်ပြထားပေ။ ပိလတ်ထံ သွားရောက်ရဲခြင်းကို မှတ်သားထားပြီး
သူ၏အကျင့်သီလသည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို စောင့်မျှော်နေသူဟု မာကုမှတ်သားထားသဖြင့်
အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ သူသည် အုပ်ချုပ်ရိုးနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိသော ဩဇာတိက္ကမရှိသူ
ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ခြင်း၏နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဤတစ်ဦးတည်းသော ဩဇာရှိသူက ယေရှုကို
လေးစားမှုပြခြင်းသည် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ အားလုံးက ယေရှုကို
ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသည်မဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်။ အခြားသုတေသနဧဝံဂေလိများအရ မဿဲသည် ယောသပ်ကို
“တပည့်တစ်ဦး” ဟု ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၂၇:၅၇)။ လုကာက သူသည်
ကောင်းမြတ်ဖြောင့်မတ်သူဖြစ်ပြီး ယေရှုကို အပြစ်တင်ရန်
အမတ်ကြီးအဖွဲ့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမတူခဲ့ဟု ဆိုသည် (လုကာ ၂၃:၅၀–၅၁)။ ယောဟန်က
ယောသပ်သည် ယေရှု၏လျှို့ဝှက်တပည့်ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈)။
The second step in the burial story is a surprise. Joseph of
Arimathea, who Mark notes was a prominent member of the Sanhedrin, “who was
himself waiting for the kingdom of God” (Mark 15:43), came and asked Pilate for
the body of Jesus. Joseph did not appear prior to this in Mark, nor will he be
mentioned after the burial. No motives were mentioned for Joseph’s action. His
courage in going to Pilate was noted, and his character is sterling since Mark
notes that he was waiting for the kingdom of God. He was obviously a man of
influence with access to the governor. This lone influential man showing
respect for Jesus at the end of His life illustrates that the religious leaders
were not all against Jesus. From the other Synoptic Gospels we also know that
Matthew refers to Joseph as “a disciple” (Matt. 27:57). Luke says that he was a
good and just person and that he had not consented to the decision of the
Sanhedrin to condemn Jesus (Luke 23:50–51). John mentions that Joseph was a
secret disciple of Jesus (John 19:38).
ယောသပ်သည်
အလောင်းတောင်းချိန်တွင် ပိလတ်သည် ယေရှုအလွန်မြန်စွာ သေဆုံးသွားသည်ကို အံ့သြသည်
(မာကု ၁၅:၄၄)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသက်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း
ပျောက်ဆုံးတတ်သဖြင့် သေဆုံးကြောင်း အတည်ပြုရန် အရေးကြီးသည်။ ပိလတ်သည်
ဂေါလဂေါသာတွင် တာဝန်ကျရာထူးဗိုလ်ကြီးထံမှ ချက်ချင်း အတည်ပြုခဲ့ပြီး ယောသပ်အား
အလောင်းယူခွင့်ပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၄–၄၅)။ ယေရှု၏အသေခံခြင်းကို ရောမရာထူးဗိုလ်ကြီးက
အတည်ပြုခဲ့သည်မှာ အရေးကြီးသော အချက်ဖြစ်သည်။
When Joseph requested the body, Pilate was surprised that
Jesus was already dead (Mark 15:44). Since life typically slowly ebbed away on
the cross, it was important to verify the demise. Pilate immediately sought
verification from the centurion before allowing Joseph to take the body of
Jesus (vv. 44–45). It is an important fact that Jesus’s death was certified by
the Roman centurion on duty at Golgotha.
မာကုသည်
ယောသပ်သင်္ဂြိုဟ်ရာတွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အချက်ငါးချက်ကို ဖော်ပြသည်—ပိတ်ချောင်းကို
ဝယ်ယူခြင်း၊ ယေရှု၏အလောင်းကို ချခြင်း၊ ပိတ်ချောင်းဖြင့် ထွေးခြင်း၊ သင်္ချိုင်းထဲ
ထားခြင်း၊ သင်္ချိုင်းတံခါးဝတွင် ကျောက်လုံးကို လှိမ့်ထားခြင်း (အပိုဒ် ၄၆၊
သင်္ချိုင်းတည်နေရာနှင့်ပတ်သက်၍ “ရှေးဟောင်းသုတေသနနှင့် သမ္မာကျမ်း” စာမျက်နှာ ၉၁
ကို ကြည့်ပါ)။ ဤအရာအားလုံးကို တိုတိုနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပြီး
အချက်တိုင်းတွင် ယောသပ်ကို တစ်ဦးတည်းသာ အမည်ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော်
အခြားသူများလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ၁၆:၆ တွင် “သူတို့” ဟု နာမ်စားအများကြီး
သုံးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယောသပ်ကို အဓိကနှင့်
အဩဇာအကြီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ နိဂုံးတွင် မာကုသည် မာဂဒလမာရိနှင့်
ယာကုပ်နှင့် ယောသပ်/ယောဇက်၏မိခင် မာရိ တို့သည် ယေရှုကို မည်သည့်နေရာတွင်
သင်္ဂြိုဟ်သည်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်ဟု မှတ်သားထားသည် (အပိုဒ် ၄၇၊ မဿဲ ၂၇:၅၆ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Mark describes five actions that Joseph took in burying
Jesus: he brought a linen cloth, took down Jesus’s body, wrapped it in the
linen, placed Him in a tomb, and rolled a stone before the door of the tomb (v.
46; regarding the location of the tomb, see in “Archaeology and the Bible,” p.
91). It is all told briefly and concisely in each case with Joseph as the sole
individual named. Others were involved, since 16:6 notes a plural “they” placed
Jesus’s body in the tomb. But Joseph is referenced as the central and most
influential person involved. In closing, Mark notes that two women, Mary
Magdalene and Mary the mother of James and Joses/Joseph (Matt. 27:56), watched
where Jesus was buried (v. 47).
အခန်းကြီး - ၁၆
၁၆:၁–၇။
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း။ မာကု၏နောက်ဆုံးအခန်းသည် အချိန်ကွာဟချက်ဖြင့်
စတင်သည်—ဥပုသ်နေ့ ကုန်လွန်ပြီးကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၁)။ စာသားတွင်
အသေးအဖွဲအချက်ဖြစ်သော်လည်း ဓမ္မသိက္ခာအရ အရေးကြီးသည်။ ဥပုသ်နေ့တွင် ဘာမျှ
မဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် မာကုသည် ဤစကားတိုဖြင့် ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်
ဤသို့ပြုသနည်း။ လူတိုင်းသည် ဥပုသ်နေ့တွင် အနားယူခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (လုကာ
၂၃:၅၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မာဂဒလမာရိ၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဇက်၏မိခင် မာရိ (မဿဲ ၂၇:၅၆
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် ရှာလုမ တို့သည် အမွှေးနံ့သာများ ဝယ်ယူခဲ့ကြပြီး
ယေရှုကို လိမ်းကျံရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည် (ရှာလုမ—ယာကုပ်နှင့်
ယောဟန်၏မိခင်ဖြစ်နိုင်သည်၊ မဿဲ ၂၀:၁၇–၂၈ ကို ကြည့်ပါ)။ သောကြာနေ့ နေဝင်ချိန်မှ
ဥပုသ်နေ့စတင်သဖြင့် အမွှေးနံ့သာများ ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်
ဥပုသ်နေ့ညနေတွင် ဝယ်ယူပြီး တနင်္ဂနွေနံနက်တွင် သင်္ချိုင်းသို့ လာရန်
ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းကြောင့်ပင်
အမျိုးသမီးများသည် အပတ်၏ပထမနေ့တွင် သင်္ချိုင်းသို့ ရောက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။
16:1–7. The
Resurrection. The final chapter of Mark begins with a gap in time—there is
mention of the fact that the Sabbath had ended (v. 1). It is a small point in
the text but an important one theologically. Nothing occurred on the Sabbath,
and so Mark passed over it with this brief phrase. Why does he do so? It was
because everyone rested on the Sabbath (cf. Luke 23:56). Mary Magdalene, Mary
the mother of James and Joses/Joseph (Matt. 27:56), and Salome (probably the
mother of James and John; see Matt. 20:17–28) bought spices to anoint Jesus.
They could not buy the spices on Friday after sunset with the beginning of the
Sabbath. Therefore, they bought them on Saturday night, after the Sabbath
ended, with the intention of coming to the tomb on Sunday morning. Thus, the
keeping of the Sabbath is what brought the women to the tomb on the first day
of the week.
ယေရှုအသေခံခြင်းကို
ကြည့်ရှုခဲ့သော အမျိုးသမီးသုံးဦးပင် တနင်္ဂနွေနံနက်အစောပိုင်းတွင် သင်္ချိုင်းသို့
လာခဲ့ကြသည်။ မာကုသည် နေထွက်ပြီးမကြာမီ အပတ်၏ပထမနေ့တွင် သင်္ချိုင်းသို့
ရောက်လာကြသည်ဟု မှတ်သားထားသည် (မာကု ၁၆:၁–၂)။ သူတို့သည် ကျောက်လုံးကို
လှိမ့်ပေးရန် လူတောင်းရမည်ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသော်လည်း ရောက်သောအခါ ကျောက်လုံးသည်
လှိမ့်ထားပြီးဖြစ်နေသည်ကို မြင်ကြသည်။ သင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ လူငယ်တစ်ဦးသည်
ကမ္ဘာကို ပြောင်းလဲပစ်မည့် အံ့ဖွယ်သတင်းကို ပြောကြားသည်—ယေရှုသည် သေခြင်းမှ
ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူပြီဟု။ ဤသတင်းထက် ပိုကောင်းသော သတင်းမရှိပေ။
It is the same three women who watched Jesus die who came
early on Sunday to the tomb. Mark notes that they came to the tomb early in the
morning (on the first day of the week) just after sunrise (Mark 16:1–2). They
had discussed the problem of asking someone to roll away the stone from the
tomb, but when they arrived, they saw that it had already been removed. A young
man inside the tomb addressed them with the amazing news that Jesus had been
raised from the dead! There is no better news than this!
ဤအပိုဒ်များတွင်
ဘုရားသခင်ထင်ရှားခြင်း (theophany) ၏
လက္ခဏာအားလုံး ရှိသည်—ကောင်းကင်မှပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး လူသားများထံ ထင်ရှားခြင်း။
ကျမ်းစာတွင် ဘုရားထင်ရှားခြင်းများတွင် ထူးခြားသော လက္ခဏာငါးပါး ရှိသည်—(၁)
ကောင်းကင်မှပုဂ္ဂိုလ် ထင်ရှားခြင်း၊ (၂) လူသားများ အံ့ဩ/ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ (၃)
ကောင်းကင်မှပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ “ကြောက်ရွံ့ခြင်း မပြုကြနှင့်” ဟူသော စကား၊ (၄)
ဘုရားသခင်၏ဗျာဒိတ်၊ (၅) ဗျာဒိတ်အပေါ် လူသားတို့၏တုံ့ပြန်မှု။
These verses have all the characteristics of a theophany—the
appearance of a heavenly being to people. Theophanies in Scripture have five
distinctive characteristics: (1) the appearance of the heavenly being, (2)
human awe/fear, (3) words from the heavenly being, “do not fear!” (4) divine
revelation, and (5) human response to the revelation.
မာကုတွင် ထူးခြားသော
အဆုံးသတ်ဖြင့် ဘုရားထင်ရှားခြင်း၏ ဤစံနမူနာဖြစ်စဉ်ကို ဖော်ပြထားခြင်းသည်
ဤအပိုဒ်ကို နားလည်ရန် လမ်းညွှန်သည်။ ကျောက်လုံးကြီး လှိမ့်ထားပြီးဖြစ်ခြင်းက
အထက်မှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး ဘုရားထင်ရှားခြင်း၏ ပထမလက္ခဏာကို
တွေ့ရသည်။ သင်္ချိုင်းထဲတွင် ယေရှုကို မတွေ့ဘဲ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦးကို
တွေ့ရခြင်းက ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အမျိုးသမီးများ
ကြောက်ရွံ့ကြပြီး လူငယ်သည် ဘုရားထင်ရှားခြင်းပုံစံအတိုင်း “ကြောက်ရွံ့ခြင်း
မပြုကြနှင့်” ဟု ပြောသည် (အပိုဒ် ၅)။
It is the development of this common movement in a theophany
with an unusual ending in Mark that guides our understanding of the passage.
The signs of the appearance of the heavenly being are first seen in the large
stone rolled away, suggesting supernatural intervention. The sense of the
numinous is compounded by finding not Jesus in the tomb but instead a young man
dressed in a white robe. The women were frightened, and the young man, in
accordance with typical theophany style, tells them not to fear (v. 5).
လူငယ်သည်
အမျိုးသမီးများ အဘယ်ကြောင့်လာသည်ကို သိပြီး ကမ္ဘာကို အပြီးအပိုင် ပြောင်းလဲပစ်မည့်
ဗျာဒိတ်ကို ပေးသည်။ ယေရှုသည် ဤနေရာတွင် မရှိတော့၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီဟု ဆိုသည်
(အပိုဒ် ၆)။ ဤလူငယ်သည် ကောင်းကင်တမန်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသော အချက်များစွာ
ရှိသည်—ထူးဆန်းသော တွေ့ဆုံမှု၏သဘောသဘာဝ၊ အမျိုးသမီးများ အဘယ်ကြောင့်လာသည်နှင့်
အဘယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သိရှိခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း။ သူသည်
အမျိုးသမီးများအား ယေရှု၏အလောင်း ယခင်ရှိရာနေရာကို ကြည့်ရန် ပြောပြီး
တပည့်များနှင့် ပေတရုအား သွားပြီး ယေရှုသည် သူမိန့်တော်မူခဲ့သည်အတိုင်း ဂလိလဲတွင်
သူတို့ကို တွေ့မည်ဟု ပြောရန် မှာကြားသည် (အပိုဒ် ၇၊ ၁၄:၂၈ ကို ကြည့်ပါ)။
The young man knows why the women have come and gives them a
revelation that will change the world forever. Jesus, he says, is not here; He
is risen from the dead (v. 6). Several indicators point to the young man being
an angel—the numinous qualities of the encounter, his knowledge of why the
women came and what happened, and the reference to the women’s fear. He told
the women to look at the place where the body of Jesus used to be, and then he
told them to go tell the disciples, and Peter, that He would meet them in
Galilee just as He said He would (v. 7; see 14:28).
၁၆:၈။
မာကု၏ဧဝံဂေလိတန်ခြင်း။ သို့သော် ယခုမူ ထူးဆန်းသောအလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ရောက်လာပြီ။
အခန်းငယ် ၈ သည် အမျိုးသမီးများ၏တုံ့ပြန်မှုဖြစ်ပြီး မာကု၏ဧဝံဂေလိတန်ခြင်း၏
အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် နောက်ဆုံးအခန်းငယ်ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးများသည်
သင်္ချိုင်းဂူမှ အလျင်အမြန်ထွက်ပြေး၍ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ
တစ်စုံတစ်ယောက်အား မပြောခဲ့ကြချေ (အခန်း ၈)။ ထိုသို့သောဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို
ကြုံတွေ့ရသောအခါ လူသားအဆင့်တွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည်
လုံးဝနားလည်နိုင်သောအရာဖြစ်သည်။ အခြားဧဝံဂေလိများမှ သိရှိရသည်မှာ
သူတို့၏တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် ယာယီသာဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် တပည့်တော်များအား
သတင်းကောင်းကို ပြောပြခဲ့ကြသည် (မဿဲ ၂၈:၈၊ လုကာ ၂၄:၁၀၊ ယောဟန် ၂၀:၂)။ မာကု ၁၆:၈
တွင် အဆုံးသတ်ထားသည့် လက်ရေးမူအချို့ရှိပြီး အချို့မှာမူ အခန်းငယ် ၉-၂၀ ကို
ဆက်လက်ထည့်သွင်းထားသည်။ မာကု ၁၆ ၏ အစောဆုံးလက်ရေးမူများသည် ခရစ်နှစ် ၄
ရာစုမှဖြစ်ပြီး ရှည်လျားသောအဆုံးသတ်ကို မပါရှိခဲ့ပေ။
အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သည့် အလက်ဇန္ဒြဲမြို့မှ ကလီမင့် (ခရစ်နှစ်
၁၅၀-၂၁၅) နှင့် အိုရီဂျင် (ခရစ်နှစ် ၁၈၅-၂၅၄) တို့သည် ရှည်လျားသောအဆုံးသတ်ကို
မသိရှိခဲ့ကြပေ။ ယူဆီဘီယပ်စ် (ခရစ်နှစ် ၂၆၀-၃၄၀) နှင့် ဂျီရုမ် (ခရစ်နှစ် ၃၄၇-၄၂၀)
တို့က ရှည်လျားသောအဆုံးသတ်သည် သူတို့သိရှိခဲ့သည့် မာကု၏လက်ရေးမူအများစုတွင်
မပါဝင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
16:8. The Ending of
Mark. But now comes the unusual twist. Verse 8 is the women’s response and
the last verse in the earliest manuscripts of Mark’s Gospel: the women left
quickly, fled from the tomb, and said nothing to anyone because they were
afraid (v. 8). It is totally understandable on a human level to be frightened
by such an event. From the other Gospels, we know that their silence was
temporary. They eventually told the disciples the good news (Matt. 28:8; Luke
24:10; John 20:2). Some manuscripts of Mark end with Mark 16:8; others continue
and contain vv. 9–20. The oldest manuscripts that have Mark 16 come from the
fourth century A.D. and do not have the longer ending. Early church leaders
Clement of Alexandria (A.D. 150–215) and Origen (A.D. 185–254) did not know the
longer ending. Eusebius (A.D. 260–340) and Jerome (A.D. 347–420) indicate that
the longer ending was missing from most of the manuscripts of Mark they knew.
ထို့ပြင် အခန်းငယ် ၉
သည် အခန်းငယ် ၁-၈ နှင့် မကိုက်ညီပေ။ အကြောင်းမှာ အကြောင်းအရာပြောင်းလဲသွားခြင်း
(အခန်း ၈ တွင် အမျိုးသမီးများ၊ အခန်း ၉ တွင် မာရိမဂ္ဂလမား) နှင့်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဇာတ်လမ်းကို ထပ်မံစတင်ဖော်ပြခြင်းတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် အခန်းငယ် ၉-၂၀ တွင် ပါဝင်သည့် စကားလုံးအတော်များများကို
မာကု၏ကျန်အပိုင်းများတွင် တစ်ခါမျှ မတွေ့ရပေ။ နောက်ပိုင်းလက်ရေးမူများစွာတွင်
အခန်းငယ် ၉-၂၀ ပါဝင်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် အဘယ်ကြောင့်
မပါဝင်ရသည်ကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသည်။ စာကြည့်ဆရာများသည် စာသားများကို
လျှော့ချခြင်းထက် တိုးချဲ့တတ်ကြသည်။ ထို့ပြင် အခန်းငယ် ၉-၂၀ ပါဝင်သည့်
လက်ရေးမူအချို့တွင် အနည်းဆုံး စာကြည့်ဆရာကိုယ်တိုင် ကူးယူခဲ့သည့် မူအချို့တွင်
ဤအခန်းငယ်များ မပါဝင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ အခန်းငယ် ၉-၂၀ ကို အောက်တွင်
ထပ်ပြောပါမည်။
We also note that v. 9 does not fit well with vv. 1–8 since
it has a change of subject (women in v. 8, Mary in v. 9) and the telling of the
resurrection story starts over again. Furthermore, a number of words in vv.
9–20 are found nowhere else in Mark. While many later manuscripts do have vv.
9–20, it is hard to explain why our earliest manuscripts do not. Scribes had a
tendency to expand texts more than to subtract from them. And some of the
manuscripts that include vv. 9–20 give evidence that these verses were not part
of at least some of the manuscripts the scribe was copying from. We will speak
more about vv. 9–20 below.
သို့သော် မာကုသည်
၁၆:၈ တွင် အဆုံးသတ်ပါက၊ ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဧဝံဂေလိအဆုံးသတ်သည်
အဘယ်အဓိပ္ပာယ်ရှိသနည်း။ မာကုတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း/လျှို့ဝှက်ခြင်း
ဆိုင်ရာ အဓိကအကြောင်းအရာကို တွေ့ရှိရသည်။ ယေရှုသည် လူများအား တိတ်ဆိတ်နေရန်
များသောအားဖြင့် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ထွက်သွား၍ သူ့အကြောင်းကို
ဟောပြောခဲ့ကြသည်။ ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း/လျှို့ဝှက်ခြင်း အကြောင်းအရာ၏
အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ယေရှုအကြောင်း သတင်းကောင်းကို လျှို့ဝှက်၍မထားနိုင်ပေ။
အမှန်တရားသည် ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ လူများသည် သူ့အကြောင်းကို တိတ်ဆိတ်နေနိုင်ပုံ
မရပေ။
But if Mark ends at 16:8, what is the meaning of such an odd
ending to the Gospel story? Throughout Mark we have seen a revelation/secrecy
motif in which Jesus typically called on people to remain silent, but they went
out and told about Him. Part of the message of the revelation/secrecy theme is
that the good news about Jesus cannot be hidden. The truth will come out.
People do not seem able to keep quiet about Him.
ထို့ကြောင့်
ဤထူးဆန်းသောအဆုံးသတ်သည် အဘယ်အဓိပ္ပာယ်ရှိသနည်း။ ဧဝံဂေလိဆရာ မာကုသည် စာဖတ်သူအား
သူ့ဧဝံဂေလိ၏အဆုံးသတ်ကို ဖြည့်စွက်ရန် ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏
ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း/လျှို့ဝှက်ခြင်း အကြောင်းအရာနှင့် အလွန်ကိုက်ညီသည်။
ဧဝံဂေလိတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယေရှုသည် သူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို လူများအား
တိတ်ဆိတ်နေရန် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် မနာခံဘဲ ဟောပြောခဲ့ကြသည်။
So what does this unusual ending mean? It seems that the
Evangelist Mark meant to leave the reader to fill in the ending of his Gospel.
It fits perfectly with his revelation/secrecy motif. Throughout the Gospel,
Jesus had been telling people to keep quiet about who He was, and they
disobeyed and told.
ဧဝံဂေလိဆရာသည်
စာဖတ်သူသည် သွား၍ ဟောပြောရမည်ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြလိုခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ မာကု၏
ဧဝံဂေလိဇာတ်လမ်း၏ အဓိကအပိုင်းနှစ်ခုသည် ဤနေရာတွင် ဆုံတွေ့သည်။
အဓိကမေးခွန်းနှစ်ခု—ယေရှုသည် မည်သူနည်း၊ သူသည် မည်သည့်နေရာသို့
သွားနေသနည်း—တို့ကို ဖြေဆိုပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ခရစ်တော်ဖြစ်ပြီး လူသားတို့ကို
ကယ်တင်ရန် လက်ဝါးကပ်တိုင်သို့ သွားတော်မူသည်။ ယခု သူ သေခြင်းမှ
ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့်
ခရစ်ယာန်ဘဝဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း (လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်း၍ ယေရှုကို လိုက်ခြင်း၊
၈:၃၄-၃၈) ဆိုသည့် သတင်းစကားသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ ထွက်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ မာကု၏
တောင်းဆိုချက်မှာ စာဖတ်သူသည် ထိုသို့သော တပည့်ဖြစ်ရန်ဖြစ်သည်။
It seems that the Evangelist is driving home the point that
the reader must go and tell. Mark’s two great divisions of the gospel story
meet at this point. The two great questions—who is Jesus and where is He
going—have been answered. He is the Messiah and He goes to the cross to save
humanity. Now that He has risen from the dead, the message of who He is and
what Christian life is about (taking the cross and following Jesus, 8:34–38)
must go out to the entire world. Mark’s appeal is that the reader be just such
a disciple.
၁၆:၉-၂၀ အခြားအဆုံးသတ်တစ်ခု ဤအခန်းငယ်များသည်
အခြားဧဝံဂေလိများနှင့် ကျမ်းစာသစ်ရှိ အခြားကျမ်းချက်များနှင့် ဆင်တူသည်။
မာရိမဂ္ဂလမား၏ဇာတ်လမ်း (အခန်း ၉-၁၁) သည် လုကာ ၂၄ နှင့် ယောဟန် ၂၀ တို့နှင့်
ဆင်တူသည်။ ယေရှုကို လယ်ကွင်းပြင်တွင် တွေ့မြင်ခဲ့သည့် တပည့်နှစ်ဦး (မာကု ၁၆:၁၂-၁၃)
သည် လုကာ ၂၄ တွင် ဧမောက်လမ်းသို့ လျှောက်သွားသူများနှင့် ဆင်တူသည်။ မာကု ၁၆:၁၄
တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များ၏ သံသယဝင်ခြင်းကို ဆူပူတော်မူခြင်းသည် ယောဟန် ၂၀ တွင်
သောမတ်မယုံကွက်ခြင်း၊ လုကာ ၂၄ တွင် ယေရှုကိုတွေ့သောအခါ တပည့်တော်များ၏
အံ့ဩခြင်းနှင့် မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကို ဆူပူတော်မူခြင်းတို့နှင့် ဆင်တူသည်။ မာကု
၁၆:၁၅ တွင် ဧဝံဂေလိကို ဟောပြောရန် အမိန့်ပေးခြင်းသည် မဿဲ ၂၈ ရှိ
မဟာတာဝန်ပေးခြင်းနှင့် ဆင်တူသည်။ မာကု ၁၆:၁၆ တွင် နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှင့်
ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်း ရည်ညွှန်းချက်သည် ၁ ပေတရု ၃:၂၁ ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ယုံကြည်သူများနောက်လိုက်မည့်
နိမိတ်လက္ခဏာများ (အခန်း ၁၇-၁၈) သည် ဟေဗြဲ ၂:၄ နှင့် တမန်တော် ၈၊ ၁၉၊ ၂၈ တို့ကို
ထင်ဟပ်စေသည်။ နောက်ဆုံး ယေရှု၏ ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွခြင်းနှင့် ဧဝံဂေလိသည်
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ထွက်သွားခြင်း (အခန်း ၁၉-၂၀) သည် လုကာ ၂၄:၅၀-၅၃၊ တမန်တော် ၁:၉-၁၁
နှင့် တမန်တော်စာတစ်အုပ်လုံးကို ထင်ဟပ်စေသည်။
16:9–20
Another Ending
These verses parallel many in the other Gospels and other
passages in the NT. The story of Mary Magdalene (vv. 9–11) has affinities to
Luke 24 and John 20. The two disciples who saw Jesus in the country (Mark
16:12–13) parallel those on the walk to Emmaus in Luke 24. Mark 16:14, in which
Jesus rebukes the disciples’ unbelief, is parallel to John 20, where Thomas did
not believe, and to Luke 24, where Jesus reprimanded the disciples’ surprise
and questioning when they saw Him. The commission to preach the gospel in Mark
16:15 parallels the Great Commission in Matthew 28. The reference to baptism
and salvation in Mark 16:16 echoes 1 Peter 3:21. The signs that follow
believers mentioned in Mark 16:17–18 echo Hebrews 2:4 and Acts 8; 19, and 28.
Finally, the reference to Jesus’s ascension and the gospel going out to the
world in Mark 16:19–20 parallels Luke 24:50–53 and Acts 1:9–11 as well as the
entire book of Acts.
အခန်းငယ် ၉-၁၁ တွင်
ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သခင်ယေရှု၏ ပထမဆုံးပေါ်ထွန်းခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ သူသည်
အစောပိုင်းတွင် အမျိုးသမီးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော မာရိမဂ္ဂလမားအား
ပေါ်ထွန်းတော်မူခဲ့သည်။ သူမသည် သွား၍ တပည့်တော်များအား ထိုပေါ်ထွန်းခြင်းကို
သတင်းပို့ခဲ့သော်လည်း သူတို့က သူမကို မယုံကြချေ (အခန်း ၁၁)။ အခန်းငယ် ၉-၁၄ တွင်
တပည့်တော်များ၏ သံသယဝင်ခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ပထမဦးစွာ မာရိ၏စကားကို
မယုံကြချေ။ ထို့နောက် ယေရှုကို လယ်ကွင်းပြင်တွင် တွေ့မြင်ခဲ့သည့် တပည့်နှစ်ဦးက
သူတို့တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်ကို သတင်းပို့သောအခါ တဖန် မယုံကြချေ (အခန်း ၁၃)။
In vv. 9–11 the first appearance of the risen Lord is noted.
He appeared to Mary Magdalene, one of the women noted earlier in chapter 16.
She went and reported the appearance to the disciples, but they did not believe
her (v. 11). There is a strong emphasis on the disciples’ unbelief in vv. 9–14.
They first disbelieved Mary. Then when the two disciples who saw Jesus in the
country came and reported their meeting with Jesus, again the disciples did not
believe (v. 13).
နောက်ဆုံးတွင်
ယေရှုသည် တပည့်ဆယ့်တစ်ပါးအား ပေဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခဲ့သည် (အခန်း ၁၄)။ သူတို့၏
သံသယဝင်ခြင်းနှင့် နှလုံးမာကြောခြင်းကို ဆူပူတော်မူခဲ့သည်။ ဤအချက်များကို
မြင်တွေ့ပြီး ယုံကြည်စွဲချာစွာ သတင်းပို့သူများကို ယုံကြည်ရန် အလေးပေးထားသည်။
၎င်းသည် ယောဟန်၏အဆုံးသတ်နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ ယောဟန်တွင် ယေရှုက “မြင်မသူဘဲ
ယုံကြည်သူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ယောဟန် ၂၀:၂၉)။
Finally Jesus appeared to the eleven disciples (v. 14). He
rebuked both their unbelief and their hardness of heart. These characteristics
are linked then to the experiences of the witnesses who saw and then reported
their experiences. The emphasis rests on trusting those who have seen and
reliably reported what they saw. It is quite reminiscent of the ending of John,
where Jesus says, “blessed are those who have not seen and yet have believed”
(John 20:29).
မာကု ၁၆:၁၅-၁၆ တွင်
ယေရှုသည် ဧဝံဂေလိတာဝန်ကို ချက်ချင်းပေးတော်မူခဲ့သည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ သွား၍
သတ္တဝါအားလုံးအား ဧဝံဂေလိကို ဟောပြောကြလော့ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယုံကြည်၍
နှစ်ခြင်းခံသူသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။ မယုံကြည်သူသည်မူ
အပြစ်ဒဏ်ခံရလိမ့်မည် (အခန်း ၁၆)။ ခြွင်းချန်မရှိဘဲ နေရာအနှံ့သို့ သွား၍
သတင်းကောင်းကို ဝေမျှကြရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိဟောသူများအ�5တွက် တုံ့ပြန်မှုသည် ယုံကြည်ခြင်း
သို့မဟုတ် မယုံကြည်ခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ ယေရှုသည် ရလဒ်ကို ရှင်းလင်းစွာ
မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကယ်တင်ခြင်းနှင့် အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ်
အပြစ်ဒဏ်ခံရခြင်းနှင့် ထာဝရဆုံးရှုံးခြင်းကဲ့သို့ အရေးကြီးသောကိစ္စဖြစ်သည်။
In Mark 16:15–16, Jesus immediately turned to giving the
disciples the gospel commission: They were told to go into the whole world and
proclaim the gospel to all of creation. Those who believed and were baptized
would be saved, but those who did not believe would be condemned (v. 16). The
call was to go everywhere without exception and share the good news. Reaction
to the evangelists would be either belief or unbelief. Jesus was clear about
the outcome. It was no less than a matter of salvation and life or of damnation
and eternal loss.
အခန်းငယ် ၁၇-၁၈ တွင်
ယေရှုသည် သာသနာပြုသူများနှင့်အတူ လိုက်ပါမည့် အံ့ဖွယ်နိမိတ်လက္ခဏာများကို
ဖော်ပြတော်မူသည်—နတ်ဆိုးများနှင်ထုတ်ခြင်း၊ ဘာသာစကားအသစ်များဖြင့် ပြောဆိုခြင်း၊
အဆိပ်မြွေများနှင့် အဆိပ်များကြောင့် အနာမရခြင်း။ ဤဟောကိန်းထုတ်ချက်များစွာသည်
အစောပိုင်းအသင်းတော်၏ အတွေ့အကြုံတွင် ပြည့်စုံခဲ့သည်—ပင်တေကုတ္တေနေ့တွင်
ဘာသာစကားအသစ်များ (တမန်တော် ၂)၊ နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်ခြင်း (တမန်တော် ၈)၊ ပေါလုသည်
မြွေအဆိပ်ရှိသောမြွေကိုက်ခံရသော်လည်း အနာမရခြင်း (တမန်တော် ၂၈)၊ ပေတရုနှင့်
ပေါလုတို့၏ နာမကျန်းသူများကို ကုသခြင်း (တမန်တော် ၃၊ ၅၊ ၉၊ ၁၉၊ ၂၈)။ တခါတရံ
မာကု၏ဤအခန်းငယ်များကို ယုံကြည်ခြင်း၏သက်သေပြရန် အဆိပ်မြွေများကို
ကိုင်တွယ်ခြင်းကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိပြီး မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ချက်များကို အတည်ပြုရန်
အသုံးပြုတတ်ကြသည်။ သို့သော် ထိုလုပ်ရပ်များသည် ယေရှုမိန့်တော်မူခဲ့သည့်
အကြောင်းအရာကို လျစ်လျူရှုခြင်းဖြစ်သည်။ မာကုဧဝံဂေလိသည် ဧဝံဂေလိသတင်းကို
မယုံကြည်သူများထံ ပို့ဆောင်သည့် သာသနာပြုသူများနှင့် သူတို့ကြုံတွေ့ရနိုင်သည့်
အန္တရာယ်များအကြောင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ သာသနာပြုသူများသည် ဒုက္ခကို ရှာဖွေခြင်း
သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မပြုရပေ။ သူတို့၏တာဝန်မှာ
တွေ့ဆုံသူအားလုံးနှင့် ဧဝံဂေလိသတင်းကို ဝေမျှရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့လမ်းကြောင်းတွင်
ရောက်လာသည့် အန္တရာယ်များကို ယေရှု၏နာမတော်အားဖြင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။
In vv. 17–18, Jesus described the supernatural signs that
would accompany the missionaries—casting out demons, speaking in new languages,
being unhurt by poisonous snakes and poisons. Many of these predictions find
their fulfillment in the experience of the early church—new languages at
Pentecost (Acts 2), exorcisms of demons (Acts 8), Paul unhurt by a viper (Acts
28), and Peter and Paul healing the sick (Acts 3; 5; 9; 19, and 28). Sometimes
these verses in Mark are used to affirm dangerous and unwarranted actions, such
as believers handling poisonous snakes as a show of supposed faith. But such
actions ignore the context in which Jesus said these words. The Gospel of Mark
is speaking of missionaries taking the gospel message out to unbelievers and
the risks that they might face in their mission experience. Missionaries are
not to seek trouble or invite danger. Their mission is to share the message of
the gospel with all they meet. Dangers that come their way are to be confronted
in the name of Jesus as part of the mission.
မာကု ၁၆:၁၉-၂၀ တွင်
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ကျယ်ပြန့်စွာ ကြည့်ရှုထားသည်။ သခင်ယေရှုသည်
ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွ၍ ဘုရားသခင်၏လက်ျာတော်ဘက်၌
ထိုင်တော်မူခဲ့သည်—ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သခင်သည် ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင်
ထိုင်နေတော်မူသည် (အခန်း ၁၉)။ တပည့်တော်များသည် သူတို့၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်၍
နေရာအနှံ့သို့ ထွက်သွား၍ ဟောပြောခဲ့ကြသည် (အခန်း ၂၀)။ ဧဝံဂေလိသည် သခင်နှင့်
တပည့်တော်များအကြား အံ့ဖွယ်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။
တပည့်တော်များသည် သတင်းကို ဝေမျှကြပြီး သခင်သည် အံ့ဖွယ်နိမိတ်များဖြင့်
သူတို့၏သတင်းကို အတည်ပြုတော်မူသည်။
Mark 16:19–20 has a wide-angle view of the kingdom of God.
The Lord Jesus ascended into heaven and sat at the right hand of God, the risen
Lord on His throne (v. 19). The disciples took up their mission and went out
everywhere preaching (v. 20). The Gospel ends with a wonderful synergy between
the Lord and His disciples. The disciples share the message, and the Lord
confirms their message with miraculous signs.
အခြားဧဝံဂေလိများကဲ့သို့ပင်
ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သခင်၏ခေါ်ဝေါ်ချက်မှာ သူ၏နောက်လိုက်များသည် သူပေးအပ်တော်မူသော
သာသနာတော်ကို ပြည့်စုံစေရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် မျှော်လင့်ခြင်းသတင်း—သခင်သည်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး မကြာမီ ဘုန်းအသရေနှင့် ပြန်လာတော်မူမည်—ရှိသည်။ ၎င်းကို
သူ၏ဘုန်းတန်ခိုးတော် ပြန်လာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင်
ကြေညာရမည်ဖြစ်သည်။
As in the other Gospels, the call of the risen Lord is for
His followers to fulfill the mission He entrusted to them. They have a message
of hope—the Lord is raised and soon to return in glory—and it should be
proclaimed throughout the world while waiting for His glorious appearance.
No comments:
Post a Comment