ရှင်ယောဟန်ခရစ်ဝင်-ယော-John – John

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
အခန်းကြီး - ၇
အခန်းကြီး - ၈
အခန်းကြီး - ၉
အခန်းကြီး - ၁၀
အခန်းကြီး - ၁၁
အခန်းကြီး - ၁၂
အခန်းကြီး - ၁၃
အခန်းကြီး - ၁၄
အခန်းကြီး - ၁၅
အခန်းကြီး - ၁၆
အခန်းကြီး - ၁၇
အခန်းကြီး - ၁၈
အခန်းကြီး - ၁၉
အခန်းကြီး - ၂၀
အခန်းကြီး - ၂၁

ယောဟန်

JOHN

နိဒါန်း

INTRODUCTION

 

စာအုပ်အမည်နှင့် အရေးအသားဆရာ။ “ယောဟန်အတိုင်း ဧဝံဂေလိတရား” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို အစောဆုံး ဂရိလက်ရေးမူများ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယရာစုနှစ် ခရစ်ယာန်ဘုရားကျောင်းဖခင်များ၏ အရေးအသားများနှင့် အစောဆုံး ဘာသာပြန်ဆိုချက်များတွင် တသမတ်တည်း တွေ့ရှိရသည်။ အချို့တွင် “ယောဟန်အတိုင်း” ဟူ၍သာ တိုတိုနှင့် ရေးထားသည်။ နောက်ပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် “ယောဟန်အတိုင်း သန့်ရှင်းသော ဧဝံဂေလိတရား” ဟူ၍ ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသည်။ အနည်းဆုံး ဆယ့်နှစ်ရာစုနှစ်မှ လက်ရေးမူတစ်စောင်တွင် စာအုပ်နောက်ဆုံးတွင် ခရစ်ယာန်ဓလေ့အရ “ယောဟန်သည် ဧဖက်မြို့၌ ဂရိဘာသာဖြင့် ရေးသားခဲ့သော ယောဟန်အတိုင်း ဧဝံဂေလိတရား” ဟူ၍ တိုးချဲ့ထားသည်။ စာအုပ်ခေါင်းစဉ်သည် လက်ရေးမူအချို့တွင် အနည်းငယ်ကွဲလွဲသော်လည်း၊ ဤဧဝံဂေလိစာအုပ်သည် ယောဟန်နာမည်မပါဘဲ လည်ပတ်ခဲ့သည်ဟူသော သက်သေအထောက်အထား လုံးဝမရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်ကို အရေးအသားဆရာအဖြစ် ဖော်ပြသော ခေါင်းစဉ်သည် စာအုပ်ရေးသားပြီးစ ချက်ချင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။

Title and Authorship. The title of the book, “The Gospel According to John,” is consistently found in the earliest Greek manuscripts, in the writings of the second- and third-century church fathers, and in the earliest translations, although in some cases it is shortened to simply “According to John.” Many later copies also add an epithet: “The Holy Gospel According to John.” And in at least one twelfth-century manuscript, the title is expanded at the end of the manuscript to include a Christian tradition regarding the Gospel’s origin, “The Gospel According to John, which he wrote in Greek in Ephesus.” Although the title of the Gospel varies a little in some manuscripts, there is no evidence that this Gospel ever circulated without John’s name attached to it. This indicates that a title naming John as the author must have been attached to it as soon as it was written.

 

ခရစ်ယာန်ဓလေ့အရ၊ စတုတ္ထဧဝံဂေလိခေါင်းစဉ်တွင် ဖော်ပြထားသော “ယောဟန်” သည် ဇေဗေဒဲ၏သား၊ ရှင်ယောဟန်တမန်တော် (မာ ၁:၁၉–၂၀၊ ၃:၁၇၊ ၁၀:၃၅၊ တမန် ၁၂:၂) နှင့် ယာကုပ်၏ညီ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲသတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသိသာထင်ရှားသော ဖော်ပြချက်သည် ဧဝံဂေလိစာအုပ်ကိုယ်တိုင်တွင် မပါရှိချေ (ကိုယ်တော်ဗျာဒိတ် ၁:၁၊ ၄၊ ၉၊ ၂၂:၈ ကိုကြည့်ပါ)။ စာအုပ်တွင် အရေးအသားဆရာမှာ “ယေရှုချစ်တော်မူသော တပည့်” ဟူ၍သာ ဖော်ပြထားပြီး (ယော ၂၁:၂၀၊ ကိုးကား ၁၉:၃၅၊ ၂၁:၂၄)၊ သူသည် တမန်တော်နှင့် တမန်တော်လွန်ကာလ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွင်း ကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ သူသည် ရေးသားခဲ့သမျှ၏ မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်ပြီး၊ သူ့သက်သေခံချက်ကို သူ့ကို သိကြသူများက မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (၂၁:၂၄)။

According to Christian tradition, the “John” mentioned in the title of the Fourth Gospel has always been identified as the Apostle John, the son of Zebedee (see Mark 1:19–20; 3:17; 10:35) and the brother of James (Acts 12:2). This identification, however, is not explicitly stated in the text of the Gospel itself (cf. Rev. 1:1, 4, 9; 22:8). The Gospel says only that the author was “the disciple whom Jesus loved” (John 21:20; cf. 19:35; 21:24), indicating he was a well-known figure within the apostolic and post-apostolic church. He is presented as an eyewitness of the things he wrote, and his testimony was confirmed to be true by those who knew him (21:24).

 

ထိုသူသည် ဇေဗေဒဲ၏သား ယောဟန်ပင် ဖြစ်ပါသလော။ သူသည် ယေရှု၏ အချစ်တော်ဆုံး တပည့်ဖြစ်သဖြင့် ဆယ့်နှစ်ပါးတွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်ရမည်။ သုတ္တံသုတ္တံဧဝံဂေလိများ (မဿဲ၊ မာကု၊ လုကာ) အရ ယေရှုတွင် ပေတရုနှင့် ဇေဗေဒဲ၏သား နှစ်ယောက် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့ပါဝင်သော အတွင်းစည်းတပည့်သုံးဦး ရှိသည် (မဿဲ ၁၇:၁၊ ၂၆:၃၇၊ မာ ၅:၃၇၊ ၁၃:၃၊ လု ၂၂:၈)။ ထို့ကြောင့် ချစ်တော်မူသော တပည့်သည် ထိုသုံးဦးတွင် တစ်ဦးဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆရန် သဘာဝကျသည်။ ပေတရုသည် အရေးအသားဆရာ မဖြစ်နိုင်၊ အကြောင်းမှာ ယောဟန်နှင့် ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည် (ယော ၁၃:၂၃–၂၅၊ ၁၈:၁၅၊ ၂၀:၂–၃၊ ၂၁:၇၊ ၂၀)။ ယာကုပ်ကိုလည်း ဖယ်ထုတ်နိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ ပင်တကုတ်နောက်အနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဟေရုဒ်အဂရိပ္ပတစ်က သတ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (တမန် ၁၂:၁–၂)။ နောက်ပိုင်းတွင် ညီအစ်ကိုများကြားတွင် ချစ်တော်မူသော တပည့်သည် မသေဘဲ ရှင်နေမည်ဟူသော ကောလာဟလ (ယော ၂၁:၂၃) သည် ယာကုပ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ ယောဟန်သာ ကျန်ရစ်ပြီး၊ သူသည် “ယေရှုချစ်တော်မူသော တပည့်” နှင့် စတုတ္ထဧဝံဂေလိ၏ အရေးအသားဆရာ ဖြစ်ခြင်းကို တားဆီးနိုင်သည့် အရာမရှိချေ။

Was he indeed John the son of Zebedee? Since he was Jesus’s most beloved disciple, he must have been one of the Twelve. According to the Synoptic Gospels (Matthew, Mark, and Luke) Jesus had an inner group of three disciples: Peter and the two sons of Zebedee, James and John (Matt. 17:1; 26:37; Mark 5:37; 13:3; Luke 22:8). It seems natural, then, to conclude that the Beloved Disciple was one of them. Peter could not have been the author because he is clearly distinguished from John (John 13:23–25; 18:15; 20:2–3; 21:7, 20). James is excluded because he was put to death a few years after Pentecost by Herod Agrippa I (Acts 12:1–2). Certainly, the rumor that spread at a later time among the brethren that the Beloved Disciple would not die (John 21:23) could not refer to James. Only John is left, and there is nothing to preclude him from being “the disciple whom Jesus loved” and the author of the Fourth Gospel.

 

ဇေဗေဒဲ၏သား ယောဟန်ကို စတုတ္ထဧဝံဂေလိတွင် နာမည်ဖြင့် တစ်ကြိမ်မျှ မဖော်ပြထားခြင်းကို မကြာခဏ သတိပြုမိသည်။ သူ့ညီ ယာကုပ်ကိုလည်း အလားတူပင်။ ယောဟန်သည် တမန်တော်အသင်းတော်တွင် အလွန်အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည် (ဂလာ ၂:၉၊ ကိုးကား တမန် ၃:၁–၄:၂၃၊ ၈:၁၅–၂၅) ဖြစ်သဖြင့်၊ သူ့နာမည်ကို လုံးဝမဖော်ပြထားခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ထိုချန်လှပ်ထားခြင်းသည် စာပေဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်ဖြင့် “ယေရှုချစ်တော်မူသော တပည့်” ဟူသော ဘွဲ့တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်လှပ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်ရှိခြင်း၏ အရိပ်အမြွက်တစ်ခုမှာ သုတ္တံသုတ္တံဧဝံဂေလိများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤဧဝံဂေလိတွင်သာ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကို “ယောဟန်” ဟူ၍သာ ရိုးရိုးခေါ်ဆိုထားခြင်း (ဥပမာ၊ ယော ၁:၆၊ ၁၅၊ ၁၉၊ ၂၆၊ ၃:၂၃–၂၇) ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ယုဒဟုခေါ်သော တပည့်နှစ်ဦးနှင့် မတူချေ (၁၄:၂၂၊ ကိုးကား ၆:၇၁၊ ၁၂:၄၊ ၁၃:၂)။ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ကိုမူ နာမည်အပြည့်အစုံ ပေးထားသည် (၆:၆၈၊ ၁၁:၁၆၊ ၂၀:၂၄)။ ဤကွဲပြားခြင်း၏ အကြောင်းရင်းအကောင်းဆုံးမှာ တမန်တော်ယောဟန်သည် သူဖော်ပြထားသော တစ်ခုတည်းသော အခြားယောဟန်နှင့် ခွဲခြားရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

It is frequently observed that John the son of Zebedee is not mentioned by name in the Fourth Gospel. The same happens with his brother James. Since John played such an important role within the apostolic church (Gal. 2:9; cf. Acts 3:1–4:23; 8:15–25), it seems strange, however, that he would not have been mentioned at all—unless the omission was intentional, having been replaced by a title (“the disciple whom Jesus loved”) only for literary reasons. An indication of this intentionality may be evident in the fact that in contrast to the Synoptic Gospels, it is only in this Gospel that John the Baptist is simply called “John” (e.g., John 1:6, 15, 19, 26; 3:23–27); something that does not occur, for instance, in relation to the two disciples called Judas (14:22; cf. 6:71; 12:4; 13:2). Also, some of the most important individuals are given full names (6:68; 11:16; 20:24). The most likely explanation for this difference is that the Apostle John felt no need to distinguish himself from the only other John he mentions.

 

ရေးသားခဲ့သည့်ခုနှစ်။ စတုတ္ထဧဝံဂေလိကို မည်သည့်အချိန်တွင် ရေးသားခဲ့သည်ကို တိကျစွာ ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ အကြောင်းမှာ အတိအကျ နိဂုံးချုပ်နိုင်သည့် အချက်အလက် အနည်းငယ်သာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိသည် ယောဟန်သည် ရေးသားချိန်တွင် အသက်အခါ ကြီးရင့်နေပြီဟု အကြံပြုထင်ရှားသည်။ ခရစ်ယာန်ဓလေ့အရ ယောဟန်သည် ယေရုရှလင်မြို့ ဖျက်ဆီးခံရမှု မတိုင်မီ မကြာမီ ယုဒပြည်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဧဖက်မြို့တွင် အခြေချနေထိုင်ကာ အသင်းတော်များကို ဆည်းကပ်ကြီးကြပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုနေရာ၌သာ သူ၏ဧဝံဂေလိကို ရေးသားခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်ကို အေဒီ ၇၀ တွင် ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် ယောဟန်ရေးသားခဲ့သည်ဟူသော သက်သေ အကြံပြုချက်များမှာ စတုတ္ထဧဝံဂေလိတွင် ယေရှုကို ဗိမာန်တော်၏ အချို့လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြည့်စုံစေသူအဖြစ် တင်ပြထားပုံ (၂:၁၈–၂၂၊ ကိုးကား ၁:၁၄၊ ၄:၂၁–၂၄) နှင့် ဗိမာန်တော်နှင့် ဆက်စပ်သော ယုဒပွဲတော်များကို ညွှန်ပြရာ သူအဖြစ် တင်ပြထားပုံ (၆:၄၊ ၅၃–၅၈၊ ၇:၁၊ ၃၇–၃၉၊ ၁၀:၂၂၊ ၃၄–၃၆) တို့တွင် ပါဝင်သည်။ နောက်ပိုင်းရက်စွဲကို ထောက်ခံသည့် အခြားသက်သေမှာ ဧဝံဂေလိတွင် ပေါ်လွင်သော စိုးရိမ်မှု၊ ဆိုလိုသည်မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ယေရှုကို ကိုယ်တိုင်မမြင်ဖူးသော ဒုတိယမျိုးဆက် ခရစ်ယာန်များ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အားပေးရန် ဖြစ်သည် (၂၀:၂၉–၃၀၊ ကိုးကား ၁၇:၂၀)။ ထို့ကြောင့် ပညာရှင်အများစုသည် ယောဟန်ဧဝံဂေလိကို အေဒီ ၈၀ မှ ၁၀၀ အတွင်း ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။ နောက်ဆုံးရက်စွဲသည် ယောဟန်ကွယ်လွန်ချိန်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

Date. Determining when the Fourth Gospel was written is difficult because there is little information from which a definitive conclusion can be drawn. The Gospel seems to suggest that John was already advanced in years when he wrote it. According to church tradition, John left Judea shortly before the destruction of Jerusalem in A.D. 70. He is said to have settled in Ephesus, where he ministered to the churches and eventually wrote his Gospel. Evidence that John wrote after the temple was destroyed in A.D. 70 seems to be implied in the way Jesus is presented in the Fourth Gospel as fulfilling some of the temple’s functions (2:18–22; cf. 1:14; 4:21–24) and as the one to whom the Jewish festivals connected to the temple pointed (6:4, 53–58; 7:1, 37–39; 10:22, 34–36). Additional evidence for a late date also agrees with the concern appearing in John’s Gospel: encouraging the faith of a second generation of Christians, who had not seen the resurrected Jesus themselves (20:29–30; cf. 17:20). Most scholars are, therefore, of the opinion that John was written between A.D. 80 and 100, the latter date being around the time of John’s death.

 

ခရစ်ယာန်ဓလေ့အပြင်၊ ယောဟန်ကို ပထမရာစုနှစ်နောက်ဆုံးပိုင်း သို့မဟုတ် ထို့နောက်မကြာမီ ရေးသားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြသော အခြားသက်သေများလည်း ရှိသည်။ (၁) အစောပိုင်းခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများဖြစ်သည့် အိဂနာတီ (အေဒီ ၁၁၀ ခန့်) နှင့် ယုဒသင်မာတင် (အေဒီ ၁၅၀ ခန့်) တို့၏ အရေးအသားများတွင် ဤဧဝံဂေလိကို အသုံးပြုခဲ့ပုံ ရှိခြင်းနှင့် (၂) ဒုတိယရာစုနှစ်မှ စာရွက်ဖြစ်သည့် ပါပဲရပ်စ် စာရွက်များ (အထူးသဖြင့် P52၊ ယော ၁၈:၃၁–၃၃ တစ်ဖက်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် အပိုဒ် ၃၇–၃၈ ပါဝင်သော စာအုပ်ငယ်၊ ၁၉၂၀ တွင် အီဂျစ်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အေဒီ ၁၂၅ ခန့်ဟု ရက်စွဲသတ်မှတ်ထားသည်) တို့ဖြစ်သည်။ P52 ၏ အရေးကြီးပုံမှာ ဤဧဝံဂေလိသည် ဒုတိယရာစုနှစ်အစပိုင်းတွင် အီဂျစ်တွင် လည်ပတ်နေပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်အလက်ကြောင့် ရေးသားခဲ့သည့်ရက်စွဲသည် အေဒီ ၁၀၀ ထက် နောက်ကျ၍ မရှိနိုင်ချေ။

Besides church tradition, there is some other evidence indicating that John could not have been written after, or long after, the turn of the first century: (1) the fact that in their writings early church writers, such as Ignatius (ca. A.D. 110) and Justin Martyr (ca. A.D. 150), seem to have used it and (2) several second-century papyri texts of this Gospel (especially Papyrus Rylands 457, or simply P52, a small codex fragment containing John 18:31–33 on one side and vv. 37–38 on the other, found in Egypt in 1920 and dated to ca. A.D. 125). The importance of P52 is that it shows that this Gospel was already circulating in Egypt at the beginning of the second century. This information requires a date no later than A.D. 100 for the composition of John.

 

နောက်ခံအကြောင်းအရာ။ ယောဟန်သည် သူ၏ဧဝံဂေလိကို မည်သည့်အခြေအနေကြောင့် ရေးသားခဲ့သည်ကို တိကျစွာ ဆုံးဖြတ်ရန်မှာ ရေးသားခဲ့သည့်အချိန်ကို ဆုံးဖြတ်ရန်ထက် မပိုခက်ခဲချေ။ ကျယ်ပြန့်စွာဆိုရလျှင် ယောဟန်၏ဧဝံဂေလိသည် ယေရှုကို ယုံကြည်ရန် အားပေးရန် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရှုပြုတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာများကို ဖတ်ရှုသူများ ယေရှုသည် “ဘုရားသခင်၏သားတော်” ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်၍ “အသက်ရှင်ခြင်း” ရရှိရန် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (၂၀:၃၁)။ စိန်ခေါ်ချက်မှာ ထိုအပိုဒ်ကို အဓိပ္ပါယ်နှစ်မျိုး အလွန်ကွဲပြားစွာ နားလည်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဂရိလက်ရေးမူများလည်း ကွဲလွဲနေသည်။ အချို့ဂရိလက်ရေးမူများတွင် “သင်တို့ယုံကြည်ကြစေခြင်းငှာ” ဟူသော စကားစုတွင် ကြိယာသည် အော့ရစ်ပုဒ်ဖြစ်၍ မယုံကြည်သူများကို ယေရှုကို လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချစေရန် ရည်ရွယ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အချို့လက်ရေးမူများတွင် (အများစုနှင့် မှန်ကန်ဖွယ်ရှိသော မူများ) ကြိယာသည် ပစ္စုပ္ပန်ပုဒ်ဖြစ်၍ ယုံကြည်သူများ ဆက်လက်ယုံကြည်နေကြရန် (“သင်တို့ယုံကြည်နေကြစေခြင်းငှာ”) အားပေးရန် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအဓိပ္ပါယ်မှန်ကန်ပါက ယောဟန်သည် ယုံကြည်သူများ ဆက်လက်ယုံကြည်နေကြရန် အဘယ်ကြောင့် အထူးအားပေးလိုပါသနည်း။ အတိအကျ မသိရသော်လည်း အောက်ပါ အဓိက အကြံပြုချက်နှစ်ခုကို တင်ပြထားသည်။

Backgrounds. Determining the specific situation that prompted John to write his Gospel is no less difficult than attempting to figure out when it was written. Broadly speaking, John’s Gospel was written to encourage faith in Jesus. He said that he wrote about the signs that Jesus performed so that readers might believe that Jesus is “the Son of God,” and that by believing they “may have life” (20:31). The challenge is that the passage can be understood in two significantly different ways—and the Greek manuscripts are divided on the issue. In some Greek manuscripts the verb in the phrase “that you may believe” is in the aorist tense, which indicates the purpose was to lead unbelievers to make a decision to follow Jesus. In other manuscripts, and probably the most accurate ones, the verb is in the present tense, meaning John was writing to encourage believers to continue in their faith (“that you might go on believing”). If the latter is correct, why would John specifically want to encourage believers to continue in their faith? While we do not know for sure, two of the most common suggestions are set forth below.

 

၁. ယုံကြည်ခြင်း၏ အတွင်းစိန်ခေါ်မှု။ ပထမရာစုနှစ် နောက်ဆုံးဆယ်စုနှစ်ခန့်တွင် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ခက်ခဲသော အသွင်ကူးပြောင်းမှု ကာလကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ယေရှုကို ကိုယ်တိုင်မြင်ဖူးသော ပထမမျိုးဆက် ယုံကြည်သူများကို အစားထိုးလာသော ဒုတိယမျိုးဆက် ယုံကြည်သူများသည် အခြားသူများ၏ သက်သေခံချက်ဖြင့်သာ ကိုယ်တော်ကို သိကြသည်။ ယောဟန်သည် နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော တမန်တော်ဖြစ်ပြီး သူ၏ကွယ်လွန်ချိန်လည်း မဝေးတော့ချေ။ ဤခက်ခဲသောအချိန်တွင် ယောဟန်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ မျက်မြင်သက်သေများ မရှိတော့ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံအတွက် အတားအဆီး မဖြစ်ကြောင်း နောက်မျိုးဆက် ယုံကြည်သူများကို အားပေးရန် ရေးသားခဲ့သည်။

1. An Internal Crisis of Faith. Around the end of the last decade of the first century, the Christian church was facing a challenging time of transition. The generation of believers who had personally witnessed the resurrected Jesus was being replaced by a second generation of believers, who knew Him only through the testimony of others. John was himself the last living apostle, and his death was likely not far off. At this difficult time, John wrote to encourage the next generation of believers that the lack of living witnesses of the resurrection was no barrier to their Christian experience.

 

စတုတ္ထဧဝံဂေလိသည် ဒုတိယမျိုးဆက် ခရစ်ယာန်များ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အထူးစိတ်ဝင်စားကြောင်း အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သောမတ်မဟုတ်ဘဲ မမြင်ဘဲ ယုံကြည်သူများကို ယေရှုက ကောင်းကြီးပေးတော်မူသည် (၂၀:၈–၉)။ ယေရှု၏ ဆုတောင်းချက်တွင် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၊ တပည့်တော်များအတွက်သာမက တပည့်တော်များ၏ သက်သေခံချက်ဖြင့် ယုံကြည်လာမည့် မျိုးဆက်သစ်အတွက်လည်း ဆုတောင်းတော်မူသည် (၁၇:၂၀)။ ထိုသူများသည် ကိုယ်တော်ကို ကိုယ်တိုင်မမြင်ဖူးသော်လည်း ယုံကြည်လာမည့် “အခြားသိုးများ” (၁၀:၁၆) ဖြစ်သည် (၂၀:၂၉)။

As noted earlier, the Fourth Gospel seems to take a particular interest in the faith of the second generation of Christians. Jesus pronounced a blessing on those who, unlike Thomas, believe without seeing (20:8–9). During Jesus’s intercessory prayer, John recounts how Jesus prayed not only for Himself and His disciples but also for the faith of a generation who would believe in Him through the testimony of His disciples (17:20). These individuals are some of the “other sheep” (10:16) who would believe in Jesus, even though they had not seen Him personally (20:29).

 

ခရစ်ယာန်မျိုးဆက်သစ်၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အားပေးရန် စိတ်ဝင်စားမှုသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းတင်ထားသော နိမိတ်လက္ခဏာများ၏ သဘောသဘာဝတွင်လည်း ထင်ရှားသည်။ သုတ္တံသုတ္တံဧဝံဂေလိများတွင် ယေရှုသည် လူများကို ကိုယ်တိုင်ထိတွေ့၍ မကြာခဏ ကုသတော်မူသည်ကို ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၈:၃–၄၊ ၁၄:၂၉–၃၁၊ မာ ၁:၂၉–၃၁၊ ၅:၂၁–၄၃၊ လု ၄:၄၀၊ ၇:၁၄–၁၅၊ ၈:၄၀–၅၆) ဖြစ်သော်လည်း၊ ယောဟန်၏ဧဝံဂေလိတွင် ကုသခြင်းနိမိတ်လက္ခဏာများစွာကို ယေရှု၏ နှုတ်တော်ထွက်စကားဖြင့်သာ ပြုတော်မူသည် (ယော ၂:၁–၁၁၊ ၄:၄၆–၅၄၊ ၅:၁–၁၅၊ ၁၁:၃၉–၄၄)။ ဤဇာတ်လမ်းများကို ရွေးချယ်၍ ပြောပြခြင်းဖြင့် ယောဟန်သည် ယေရှု၏ ကိုယ်တိုင်တည်ရှိမှု မရှိခြင်းသည် နောက်ပိုင်းခရစ်ယာန်များအတွက် အားနည်းချက် မဟုတ်ကြောင်း ပြသလိုခဲ့သည်။ ယေရှု၏ နှုတ်တော်ထွက်စကားသည် ကိုယ်တိုင်ထိတွေ့ခြင်းနှင့် တန်တူညီမျှ အစွမ်းထက်သည်။

This concern to encourage the faith of a new generation of Christians is also evident in the nature of the miracles John recorded in his Gospel. Unlike the Synoptic Gospels, which record Jesus repeatedly healing people through physical touch (e.g., Matt. 8:3–4; 14:29–31; Mark 1:29–31; 5:21–43; Luke 4:40; 7:14–15; 8:40–56), John’s Gospel recounts many miracles of healing as the result of the spoken word of Jesus alone (John 2:1–11; 4:46–54; 5:1–15; 11:39–44). In choosing to tell these specific stories, John wanted to demonstrate that the absence of the physical presence of Jesus was not a disadvantage for later Christians. Jesus’s words were just as powerful as His physical touch.

 

၂. ပြင်ပပဋိပက္ခ။ တစ်ချိန်တည်းတွင် အသင်းတော်သည် ယုံကြည်ခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသော ပြင်ပစိန်ခေါ်မှုကိုလည်း ရင်ဆိုင်နေရသည် ဖြစ်နိုင်သည်။ အေဒီ ၇၀ တွင် ယေရုရှလင်မြို့ ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် ဖာရိရှဲများသည် ယုဒဘာသာကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အစဉ်အလာကို သတ်မှတ်သူများဖြစ်ပြီး အခြားအုပ်စုများ (ခရစ်ယာန်များ အပါအဝင်) ကို လိုက်နာရန် သို့မဟုတ် စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ခံရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ဂါမာလိယေလ်နှစ်ခေတ် (အေဒီ ၈၅ ခန့်) တွင် လူမျိုးပြောင်းသူများကို ကျိန်ဆဲသော ဆုတောင်းစာသား (ဘိရ်ကတ်ဟမိနိမ်) ကို ဂျူးဘုရားကျောင်းဆုတောင်းချက်တွင် ထည့်သွင်းခဲ့ရာ တင်းမာမှု ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ ဘေဘီလုန်တာလ်မူဒ်အရ ခရစ်ယာန်များကို “နာဇရက်လူများ” ဟု ရည်ညွှန်း၍ ယုဒခရစ်ယာန်များကို ဂျူးဘုရားကျောင်းမှ နှင်ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် အခြားပြစ်ဒဏ်မျိုးလည်း ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ ပြောင်းလဲခြင်းမခံသေးသော ရှင်ပေါလုက ပေးအပ်ခဲ့သော ပြစ်ဒဏ်မျိုးနှင့် ဆင်တူသည် (တမန် ၉:၁–၂၊ ၂၂:၄–၅၊ ၂၆:၉–၁၂)။ ဤဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုအတွက် နောက်ပိုင်းသက်သေမှာ ယုဒသင်မာတင်သည် ယုဒလူ ထရိုဖိုနှင့် ငြင်းခုန်ခဲ့သည့် အချိန် (အေဒီ ၁၃၅ ခန့်) တွင် ဂျူးများသည် ဂျူးဘုရားကျောင်းဆုတောင်းချက်တွင် ခရစ်ယာန်များကို ကျိန်ဆဲသည်ဟု အနည်းဆုံး သုံးကြိမ် ဖော်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

2. External Conflicts. At the same time, it is possible that the church was also facing an external crisis, in which faith in Jesus was being fiercely threatened. After the destruction of Jerusalem in A.D. 70, the Pharisees tried to rebuild Judaism. They were the ones defining orthodoxy and expected other groups, including Christians, to comply or face disciplinary actions. The tension escalated when a curse on heretics (birkat haminim) was added to the synagogue liturgy. According to the Babylonian Talmud, the birkat haminim, which refers to Christians as “Nazarenes,” was introduced at the time of Gamaliel II (ca. A.D. 85); apparently, its purpose was to drive Jewish Christians out of the synagogue, though it could also result in other kinds of punishments similar to the ones imposed by unconverted Paul (Acts 9:1–2; 22:4–5; 26:9–12). Later evidence for this development is found in Justin Martyr’s disputation with a Jew named Trypho (ca. A.D. 135). He mentioned at least three times a curse that the Jews pronounced on Christians during their synagogue prayers.

 

ယောဟန်၏ဧဝံဂေလိကို ဘိရ်ကတ်ဟမိနိမ်ကို နောက်ခံအဖြစ် အသုံးပြုရာတွင် သတိထားရမည်။ ယောဟန်သည် သူ၏ဧဝံဂေလိတွင် ယုဒလူများနှင့် ယေရှုကြားရှိ ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးကို သူရေးသားချိန်တွင် သူ၏ပရိသတ်နှင့် ယုဒလူများကြားရှိ ရန်ငြိုးအပေါ် အခြေခံ၍ အလေးပေးဖော်ပြခဲ့သည်ဟု အကြံပြုနိုင်သည်။ “ယုဒလူများ” ဟူသော စကားလုံးကို ယောဟန်တွင် အကြိမ် ၇၁ ကြိမ် သုံးစွဲထားပြီး ထိုအကြိမ်များထဲတွင် ၃၈ ကြိမ်သည် ရန်ငြိုးပါဝင်သည် (ဥပမာ၊ ယော ၅:၁၆၊ ၁၈၊ ၇:၁၊ ၈:၄၈၊ ၅၂၊ ၁၈:၃၆၊ ၁၉:၇၊ ၁၂၊ ၂၀:၁၉)။ ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း ယုဒလူ ဖြစ်ကြောင်း၊ ယောဟန်နှင့် သူ၏ပရိသတ်အများစုလည်း ယုဒလူများ ဖြစ်ကြောင်း ထည့်တွက်လျှင် ပိုမို အံ့သြဖွယ် ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် “ယုဒလူများ” ဟူသည်မှာ လူမျိုးရေးအဓိပ္ပါယ် မဟုတ်ဘဲ ဘာသာရေးအဓိပ္ပါယ် ဖြစ်နိုင်ပြီး ယောဟန်ရေးသားချိန်တွင် ယုဒဘာသာနှင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာ ခွဲထွက်လာနေပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအချက်က ယောဟန်သည် ယေရှု၏ အမှတ်အသားနှင့် ဘုရားဖြစ်ခြင်း (ဥပမာ၊ ၁:၁–၃၊ ၁၅၊ ၃၀၊ ၄၁၊ ၄၅၊ ၄၉၊ ၄:၂၅–၂၆၊ ၂၉၊ ၅:၁၇–၁၈၊ ၈:၅၃–၅၉) ကို အလေးပေးထားပုံကို ရှင်းပြနိုင်သည်။ ထိုအရာများသည် ယုဒလူများနှင့် ခရစ်ယာန်များကြား အဓိက အငြင်းပွားရာ အချက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေမှန်ကန်ပါက ယောဟန်၏ဧဝံဂေလိသည် ယေရှု၏ဇာတ်ကြောင်းကို ပြန်ပြောပြရန်သာမက ကိုယ်တော်ကို ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် တင်ပြရန်နှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေရန်သာမက ယုံကြည်ပြီးသူများ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်ခံ့စေရန် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၂၀:၃၀–၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။

We should be careful in using the birkat haminim as a background for the interpretation of the Gospel of John. One could perhaps suggest that in his Gospel, John decided to emphasize the fierce hostility between the Jews and Jesus based on the hostility between the Jews and his audience at the time he wrote the Gospel. Out of the seventy-one occurrences of the term “Jews” (translated as “Jewish leaders” in some versions) in John, thirty-eight involve some measure of hostility (e.g., John 5:16, 18; 7:1; 8:48, 52; 18:36; 19:7, 12; 20:19), which is all the more surprising given the fact that Jesus Himself was a Jew. John and apparently most of his readers were also Jews. In this case, “Jews” may have carried not an ethnic connotation but a religious one and would imply that at the time John was writing, Judaism and Christianity were parting ways. This might explain the emphasis John places on the identity of Jesus, His messiahship and divinity (e.g., 1:1–3, 15, 30, 41, 45, 49; 4:25–26, 29; 5:17–18; 8:53–59), which has always been the major point of contention between Jews and Christians. If this scenario is correct, John’s Gospel was written not so much to retell the story of Jesus as to present Him as the divine Son of God and not so much to generate faith in Him as to strengthen the faith of those who had already believed (see 20:30–31).

 

ယောဟန်နှင့် သုတ္တံသုတ္တံဧဝံဂေလိများ။ ယောဟန်သည် အခြားဧဝံဂေလိများနှင့် နည်းအရာများစွာ ကွဲပြားသည်။ ယေရှု၏အမှုတော်၏ အခြေခံပုံစံနှင့် အချို့စကားများ၊ ဖြစ်ရပ်များ မျှဝေထားသော်လည်း၊ ယောဟန်၏ဧဝံဂေလိသည် ဂလီလဲဒေသ မဟုတ်ဘဲ ယုဒဒေသတွင် ယေရှု၏အမှုတော်ကို အလေးပေးထားသည်။ အနည်းဆုံး ပသခါပွဲ သုံးကြိမ် (၂:၁၃၊ ၆:၄၊ ၁၁:၅၅၊ ကိုးကား ၅:၁) ကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး တစ်ကြိမ်သာ မဟုတ်ချေ။ ယေရှု၏ဘဝတွင် အရေးကြီးသော အဖြစ်အပျက်များဖြစ်သည့် မွေးဖွားခြင်း၊ နှစ်ခြင်းခံခြင်း၊ အသွင်ပြောင်းခြင်း၊ နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်ခြင်း၊ ဂက်ဇေမန်ဥယျာဉ်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း စသည်တို့ကို ချန်လှပ်ထားသည်။ နောက်ဆုံးညစာနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်ဟောပြောချက် (မဿဲ ၂၄၊ မာ ၁၃၊ လု ၂၁) တို့လည်း မပါဝင်ချေ။ ယေရှုကိုယ်တိုင်၏ ပုံရိပ်တွင်လည်း ကွဲပြားမှု ရှိသည်။ ယောဟန်တွင် ယေရှု၏ ပြည့်စုံသော ဘုရားဖြစ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တိုင်ရှိစဉ်ကတည်းက တည်ရှိခြင်းကို အလေးပေးထားပြီး မဿဲ၊ မာကု၊ လုကာတို့တွင် ထိုအရာများ လုံးဝနီးပါး မရှိချေ။ ယေရှုပြုတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာများသည်လည်း အခြားဧဝံဂေလိဆရာများ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ထက် ပိုမို ထူးကဲသည်။ အခြားဧဝံဂေလိများတွင် အများအားဖြင့် ကုသခြင်းနှင့် နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်ခြင်းများဖြစ်ပြီး ယောဟန်တွင်မူ သဘာဝလွန် နိမိတ်လက္ခဏာများ (ဥပမာ၊ ရေကို စပျစ်ရည်ဖြစ်အောင် ပြုပြင်ခြင်း၊ လူငါးထောင်ကျွေးမွေးခြင်း၊ ရေပေါ်လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ မွေးရာပါမျက်ကန်းသားကို ကုသခြင်း) များသည်။ ယောဟန်၏ဧဝံဂေလိတွင် ယေရှု၏ ဥပမာများ သို့မဟုတ် တိုတောင်းသော စကားများ မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိဘဲ ရှည်လျားပြီး နက်နဲသော ဟောပြောချက်များကို အလေးပေးထားသည်။ ယောဟန်သည် အခြားဧဝံဂေလိများတွင် ရှားပါးသော စကားလုံးများ (ဥပမာ၊ ချစ်ခြင်း၊ သမ္မာတရား၊ သိခြင်း၊ လောက၊ တည်နေခြင်း၊ တရားစီရင်ခြင်း၊ စေလွှတ်ခြင်း၊ သက်သေခံခြင်း) ကို အမြဲတစေအသုံးပြုပြီး ယေရှုသည် ကိုယ်တိုင်ကို ကောင်းကင်မှလာသော မုန့်တော်၊ စစ်မှန်သော စပျစ်နွယ်ပင်၊ သိုးထိန်းကောင်း၊ တံခါး၊ လောကီအလင်းတော် ဟူ၍ နှိုင်းယှဉ်ပြောဆိုတော်မူသည်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

John and the Synoptics. John is different from the other Gospels in many respects. Though sharing the basic outline of Jesus’s ministry, as well as some sayings and incidents, the Gospel of John emphasizes Jesus’s ministry in Judea, not in Galilee, reports at least three Passovers (2:13; 6:4; 11:55; cf. 5:1), instead of only one, and omits several important episodes of Jesus’s life, including His birth, baptism, transfiguration, casting out of demons, and agony in Gethsemane. The Last Supper and the prophetic discourse (Matt. 24; Mark 13; Luke 21) are also missing. Another difference is the portrait of Jesus Himself. Central emphases in John, such as Jesus’s full divinity and preexistence, are virtually absent from Matthew, Mark, and Luke, and the miracles performed by Jesus are more extraordinary than those reported by the other Evangelists. Those concentrated mostly on healings and casting out demons, while in John the predominance is of miracles that are contrary to nature (e.g., turning water into wine, feeding the five thousand, walking on the water, healing the man born blind). In the Gospel of John, the Evangelist does not record Jesus’s parables or short sayings but instead emphasizes His long and thoughtful discourses. John also constantly uses words that are scarcely used in the other Gospels (e.g., love, truth, know, world, abide, judge, send, witness), and he records Jesus speaking of Himself metaphorically as the Bread of Heaven, the True Vine, the Good Shepherd, the Door, and the Light of the World.

 

ဤကွဲပြားခြင်းများကို မည်သို့အကောင့်ဖွင့်ရမည်နည်း။ တစ်ဖက်တွင် ယေရှုသည် အလွန်ကြီးမားသော ဆရာတစ်ပါးဖြစ်တော်မူသောကြောင့် တစ်မျိုးတည်းသော သွန်သင်ပုံစံ သို့မဟုတ် ဝေါဟာရဖြင့်သာ ကန့်သတ်ထားတော်မူမည်မဟုတ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာမရှိပါ။ ဖြစ်နိုင်တော့သည်မှာ ဂါလိလဲပြည်ရှိ လူအများအား ဟောပြောတော်မူချိန်၌ ပို၍တက်ကြွပြီး ဥပမာပုံစံဖြင့် ဟောပြောတော်မူခဲ့ပြီး၊ ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ပညာတတ်သူများနှင့် ကိုယ်တော်၏ကိုယ်တိုင်တပည့်တော်များအား ဟောပြောတော်မူချိန်၌မူ ထိုမျှလောက် မတက်ကြွခဲ့ပေမည်။ သို့ရာတွင် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ယောဟန်သည် သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းများထက် ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို ပို၍များစွာ ပေးထားကြောင်း ရှောင်လွှဲ၍မရသော နိဂုံးချုပ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းသုံးခုထက် အတ္ထုပ္ပတ္တိဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ သိသိသာသာ နည်းပါးသည်။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် မာကုခရစ်ဝင်ထက် လျော့နည်းမှု ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ မာတ္တယုထက် ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ လုကာထက် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် နည်းပါးသည်။ သို့သော် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် မာကုထက် များစွာရှည်လျားပြီး မာတ္တယုနှင့် လုကာနှင့် နီးပါးရှည်လျားသည်။ အခြားစကားဖြင့်ဆိုရလျှင် ယောဟန်သည် ယေရှု၏ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြရာတွင် အတ္ထုပ္ပတ္တိဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို ထည့်သွင်းထားသည်မှာ မှန်ပါသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ဇာတ်ကြောင်းတွင် အချိန်ကာလအစဉ်လိုက်ကို ပို၍တိကျစွာ လိုက်နာထားပုံရသည်။ သို့ရာတွင် ယောဟန်ကို အဓိကစိတ်ဝင်စားစေသည်မှာ ဇာတ်လမ်းကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ ထိုဇာတ်လမ်း၏ အဓိပ္ပါယ်သည် အသင်းတော်၏ဘဝနှင့် ယုံကြည်ခြင်းအတွက် မည်သို့အရေးကြီးသည်ကို ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းများနှင့် မတူဘဲ ယောဟန်၏စာရေးပုံသည် ယေရှု၏ခေတ်ကာလ အမြင်အရ မဟုတ်ဘဲ၊ သူစာရေးနေသည့် သူ၏ခေတ်ပြိုင်အခြေအနေမှ အမြင်ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြခြင်းအောက်တွင် (ယောဟန် ၁၄:၂၆၊ ၁၅:၂၆၊ ၁၆:၁၃-၁၄) သူသည် သူရေးသားနေသည့်အချိန်က သူရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေနှင့် ပို၍လိုက်ဖက်ညီသည့် ဧဝံဂေလိတရားအဖြစ်အပျက်များကို အောက်မေ့တတ်ရုံမျှမက ထပ်မံပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။

How do we account for such differences? On one hand, there is no question that Jesus was too great of a teacher to limit Himself to only one teaching style or vocabulary. Possibly, when addressing the crowds in Galilee, He used a more dynamic and parabolic style than when talking to the more educated people of Jerusalem or to His own disciples. On the other hand, it is difficult to avoid the conclusion that John offers a larger amount of theological insights than do the Synoptics. This is why, comparatively speaking, John has much less biographical material than the other Gospels—roughly, 40 percent less than Mark, 50 percent less than Matthew, and 60 percent less than Luke—despite being much longer than Mark, and almost as long as Matthew and Luke. In other words, John does contain biographical information as he tells the story of Jesus. He even seems to follow a stricter chronological framework in his account of that story. What concerns John the most, however, is not the story per se, but its significance for the life and faith of the church. This also means that, differently from the Synoptics, John’s writing is not from the perspective of Jesus’s time but from the perspective of his own contemporary situation. Under the guidance of the Holy Spirit (John 14:26; 15:26; 16:13–14), he both remembers and retells the gospel episodes that were more congenial to the situation in which he found himself at the time of his writing.

 

ဓမ္မသစ်ပညာ။ အဓိပ္ပါယ်တစ်မျိုးတွင် ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးသည် ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာဖြစ်သော်လည်း၊ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဓမ္မသစ်ပညာသည် အခြားကျမ်းများထက် ပို၍ဗဟိုချက်ဖြစ်နေသည်။ သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းများကို ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အတ္ထုပ္ပတ္တိများဟု သတ်မှတ်နိုင်သလို၊ ယောဟန်ကိုမူ အတ္ထုပ္ပတ္တိပါဝင်သော ဓမ္မသစ်ပညာဟု အကောင်းဆုံးရှုမြင်နိုင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ယေရှု၏အမှုတော်၏ ကြီးမြတ်မှုကို သူသိရှိနားလည်ကြောင်း ပြသထားသည် (၂၀:၃၀-၃၁၊ နှိုင်းယှဉ် ၂၁:၂၅)။ သို့သော် သူသည် ဧဝံဂေလိတရားဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောင်းရုံသက်သက်အတွက် ရေးသားခြင်းမဟုတ်ပါ။ ထိုဇာတ်လမ်းကို အသင်းတော်၏လိုအပ်ချက်များနှင့် လိုက်ဖက်အောင် အသုံးချခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရာတွင် ကြီးစွာသော ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အခွင့်အာဏာဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် အစောပိုင်းခရစ်ယာန် ဓမ္မသစ်ပညာ၏ နမူနာအကောင်းဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရုပ်လုံးရိုးရှင်းသော ဘာသာစကားနှင့် စာပုံစံ၏နောက်ကွယ်တွင် ယေရှု (နှင့် အခြားအကြောင်းအရာများ) ကို နက်နဲစွာ၊ ကောင်းမွန်စွာတည်ဆောက်ထားပြီး၊ လှုံ့ဆော်မှုပေးနိုင်သော ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ တင်ပြချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုတင်ပြချက်သည် ယေရှု၏ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အမှုတော်ကို ခရစ်ယာန်များ နားလည်ရန် အရေးကြီးခဲ့ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ အဓိက ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အလေးပေးချက်အချို့မှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်-

Theology. In a sense, all of the four Gospels are theological, but in John’s Gospel theology plays a more central role than in the others, so much so that while the Synoptics could be defined as theological biographies, John is perhaps best viewed as biographical theology. John’s Gospel manifests his awareness of the greatness of Jesus’s ministry (20:30–31; cf. 21:25), but he was not there just to recount the gospel story; he applied that story to the needs of the church. And he did so with great skill and authority. His Gospel is a masterpiece of early Christian theology. Behind its simplicity of language and style, there lies a profound, well-crafted, and stimulating theological presentation of Jesus (and other issues) that has proven to be vital for the Christian understanding of the person and work of Jesus. Some of John’s main theological emphases are the following:

 

၁. ယေရှုခရစ်တော်။ ယောဟန်၏ ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အဆုံးအမသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှု၏ဘုရားဖြစ်တော်မူခြင်းကို မည်သည့်တမန်တော်စာမျှ မရှိသလောက် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာနှင့် တသမတ်တည်း အလေးပေးဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ရေးသားရာတွင် ယေရှု၏လူဖြစ်တော်မူခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်း သို့မဟုတ် လျှော့ချခြင်းမရှိပါ (၁:၁၄၊ ၄:၆၊ ၁၁:၃၃-၃၅၊ ၁၂:၂၇၊ ၁၃:၂၁၊ ၁၉:၂၈၊ ၂၀:၂၀၊ ၂၇၊ နှိုင်းယှဉ် ၁ ယောဟန် ၄:၂၊ ၂ ယောဟန် ၇)။ သို့သော် သူပြသလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသဘာဝနှင့် အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်ထုတ်ဖော်ချက်တွင် သူဆိုသည်မှာ “ယေရှုသည် ခရစ်တော် [သို့မဟုတ် မယ်ရှိယ]၊ ဘုရားသခင်၏သားတော် [ဟူးယုတ်] ဖြစ်တော်မူကြောင်းကို သင်တို့ယုံကြည်စေခြင်းငှာ ဤအရာတို့ကို ရေးထားသည်” (ယောဟန် ၂၀:၃၁)။ “ခရစ်တော်” ဆိုသည်မှာ ဟေဗြဲဘာသာစကား “မယ်ရှိယ” ကို ဂရိဘာသာဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၁:၄၁၊ ၄:၂၅)။ ယောဟန်တွင် “ဘုရားသခင်၏သားတော်” ဆိုသည်မှာ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်နှင့် “တန်ခိုးနှင့်တူတော်မူသည်” (၅:၁၇-၁၈) သို့မဟုတ် ဘုရားသခင် (ခမည်းတော်) နှင့် အတူတူပင် ဘုရားဖြစ်တော်မူသည်ဟု ဆိုလိုသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၀:၂၉-၃၃၊ ၃၆)။ ထို့ကြောင့်ပင် ယုံကြည်သူ၏ ကလေးဘဝကို ပြောဆိုရာတွင် ယောဟန်သည် “ဟူးယုတ်” (သားတော်/ဆွေမျိုး) ကို မသုံးဘဲ “တက်နွန်” (ကလေး) ကို သုံးသည် (၁:၁၂၊ ၁၁:၅၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၁ ယောဟန် ၃:၁၊ ၂၊ ၁၀၊ ၅:၂)။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏သဘာဝတူညီမှုရှိသော “သားတော်” ဖြစ်တော်မူသော်လည်း၊ ယုံကြည်သူမူ ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်နှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏လုပ်ဆောင်ချက်အားဖြင့် “ကလေး” ဖြစ်လာသည် (ယောဟန် ၁:၁၂-၁၃၊ ၃:၃-၇)။

1. Jesus Christ. John’s Christology is the highest one in the NT in the sense that it stresses the divinity of Jesus more clearly and consistently than does any other apostolic writing. In writing his Gospel, John does not deny or downplay Jesus’s humanity (1:14; 4:6; 11:33–35; 12:27; 13:21; 19:28; 20:20, 27; cf. 1 John 4:2; 2 John 7), but it is His divine nature and origin that he wants to demonstrate. In the statement of purpose he says, “These are written that you may believe that Jesus is the Christ [or Messiah], the Son [huios] of God” (John 20:31). “Christ” is the Greek word for the Hebrew “Messiah” (cf. 1:41; 4:25), and “Son of God” in John means that Jesus is “equal with God” (5:17–18) or as divine as is God (the Father; cf. 10:29–33, 36). Perhaps this is why, when talking of the childhood of the believer, John uses teknon (“child”) rather than huios (“son/descendant”; 1:12; 11:52; cf. 1 John 3:1, 2, 10; 5:2). While Jesus is “Son” in the sense of possessing the same nature of God, the believer is “child” as a result of his or her faith in Jesus and through the action of the Holy Spirit (John 1:12–13; 3:3–7).

 

ယောဟန်သည် ယေရှုကို ဘုရားသခင်ဟု တိတိကျကျ ရည်ညွှန်းထားသည်။ ထိုသို့သော ရည်ညွှန်းချက်သည် သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မတွေ့ရပါ။ ထိုရည်ညွှန်းချက်သည် သူ၏ခရစ်ဝင်ကျမ်း အဖွင့်အပိုဒ်များတွင်ပင် ပါဝင်နေပြီးဖြစ်သည် (၁:၁-၃)။ ထိုနေရာတွင် ယေရှု၏ဘုရားသဘာဝနှင့်ပတ်သက်သော အရေးကြီးသော အဆိုသုံးချက်ကို တွေ့ရသည်။ ပထမအဆိုမှာ ကိုယ်တော်၏ အရင်မှရှိတော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ပထမဆုံးစာကြောင်းတွင်ပင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်- “အစအဦးတွင် နှုတ်မြွက်တော်ရှိ၍” (အပိုဒ် ၁က)။ ဤ “အစအဦး” သည် ဧကန်စင်စစ် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁:၁ တွင်ဖော်ပြထားသော “အစအဦး” ပင်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းတော်မူသည့်အချိန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဤနေရာတွင် “နှုတ်မြွက်တော်” (လိုဂုတ်) ဟု ရည်ညွှန်းထားသော ယေရှုသည် ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဖြစ်လာခြင်းမဟုတ်၊ “ရှိတော်မူ၏” ဟူ၍ပင်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်တွင် ယေရှု၏ အရင်မှရှိတော်မူခြင်းကို အခြားဖော်ပြချက်များမှာ ၁:၁၅၊ ၈:၅၈၊ ၁၇:၅၊ ၂၄ တို့ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအဆိုမှာ ယေရှုသည် အပြည့်အဝ ဘုရားဖြစ်တော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဖန်ဆင်းခံရသမျှအားလုံးမတိုင်မီ အရင်ရှိတော်မူခဲ့သည်ဟူသော အချက်မှ သဘာဝအားဖြင့် ဆင်ခြင်နိုင်သည်။ ၁:၁ တွင်ဖော်ပြထားသော “အစအဦး” သည် ဘုရားသခင်၏နယ်ပယ်နှင့် ဖန်ဆင်းခံရသော နယ်ပယ်ကို ခွဲခြားထားသည့် ခွဲခြမ်းမျဉ်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏နယ်ပယ်တွင် ပါဝင်သည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ “နှုတ်မြွက်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏” (အပိုဒ် ၁ခ)။ နှုတ်မြွက်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ ရှိလျှင် အကြောင်းမှာ “နှုတ်မြွက်တော်သည် ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူ၏” (အပိုဒ် ၁ဂ) ဟူ၍ပင်ဖြစ်သည်။ ဤအဆိုကို ဘုရားငယ် သို့မဟုတ် “ဘုရားတစ်ပါး” ဟု မြင်ရန် ကြိုးပမ်းချက်များ ရှိခဲ့သော်လည်း ယုံကြည်မှုမရခဲ့ပါ။ သဒ္ဒါပေါင်းစည်းပုံနှင့် အကြောင်းအရာပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုဒေသနာအရ ဤအဆိုကို နှုတ်မြွက်တော်သည် ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသည်ဟု မှတ်ယူရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းဖြင့် ဖတ်ရှုရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ နှုတ်မြွက်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ ရှိလျှင် ဘုရားသခင်နှင့် ကွဲပြားခြင်းရှိသော်လည်း၊ ဂုဏ်တော်များနှင့်ပတ်သက်၍ အပြည့်အဝ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ် ၂၀:၂၈)။ ထို့ကြောင့်ပင် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်နှင့် ခမည်းတော်သည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၁၀:၃၀၊ နှိုင်းယှဉ် အပိုဒ် ၃၁-၃၃)။

John also explicitly refers to Jesus as God—something that does not happen in any of the Synoptics—and this reference appears already in the opening verses of his Gospel (1:1–3). There we find three important affirmations concerning the divine nature of Jesus. The first is His preexistence, which is clearly stated in the very first sentence of the Gospel: “In the beginning was the Word” (v. 1a). This “beginning” is certainly the “beginning” of Genesis 1:1, that is, the point at which God created the heavens and the earth. At that point, Jesus, who is here referred to as “Word” (logos), already existed. He did not become; He “was.” Other statements of Jesus’s preexistence in John include 1:15; 8:58; 17:5, 24. The second affirmation is that Jesus is fully divine, which is the natural implication of the fact that He preexisted everything that was created. The “beginning” of 1:1 is the dividing line between the realm of God and the realm of creation. Jesus belongs in the realm of God. Before Creation “the Word was with God” (v. 1b), and if the Word was with God, it was because “the Word was God” (v. 1c). Attempts have been made to see in this statement a lesser God or a “god,” but none of them has gained any credibility. From both the syntactical and the contextual standpoint, the statement cannot be read differently other than the Word was what God was. If the Word was with God, He was distinct from God, but as far as His attributes are concerned, He was fully God (cf. 20:28). This is why Jesus could say that He and His Father were one (10:30; cf. vv. 31–33).

 

ယေရှု၏ဘုရားသဘာဝနှင့်ပတ်သက်သော တတိယအဆိုမှာ ကိုယ်တော်သည် ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၊ နှိုင်းယှဉ် ကောလောသဲ ၁:၁၅-၁၆၊ ဟေဗြဲ ၁:၁-၂)။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုပြုတော်မူသော အံ့ဖွယ်အမှုအများစုသည် သဘာဝလွန်လုပ်ရပ်များဖြစ်ပြီး ဖန်ဆင်းနိုင်စွမ်းတန်ခိုးကို လိုအပ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၂:၇-၁၁၊ ၅:၅-၉၊ ၆:၅-၁၃၊ ၉:၁-၇၊ ၁၁:၁၇-၄၄)။ ထိုသို့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို သဘာဝလုပ်ငန်းစဉ်များဖြင့် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သောကြောင့် ယေရှု၏ဖန်ဆင်းနိုင်စွမ်းတန်ခိုးကို သက်သေခံသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၀:၂၅)။ အဘယ်သူမျှ ကိုယ်တိုင်အသက်ရှင်နေသူ (၅:၂၆၊ ၁၀:၁၇-၁၈) မှတစ်ပါး အသက်ကို ဖန်ဆင်း၍ မပေးနိုင်ပါ။ သို့ရာတွင် ယောဟန်သည် ထိုမျှသာမက ပိုမိုဝေးဝေးထွက်သွားသည်။ ယေရှုသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသာမက ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ မည်သူမျှ ဘုရားသခင်ကို မြင်ဖူးသူမရှိ (၁:၁၈၊ နှိုင်းယှဉ် ၅:၃၇၊ ၆:၄၆၊ ကောလောသဲ ၁:၁၅၊ ၁ တိမောတေ ၁:၁၇၊ ၆:၁၆၊ ၁ ယောဟန် ၄:၁၂)။ သို့သော် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို မြင်သူများ များစွာရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၈:၁-၁၅၊ ၃၂:၃၀၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃၃:၂၀-၂၃၊ ၃၄:၆၊ တောလည်ရာ ၁၂:၈ [နှိုင်းယှဉ် ဟေဗြဲ ၁၁:၂၇]၊ ယောရှု ၅:၁၃-၁၅၊ ၁ ရှင်ဘုရင် ၁၉:၁၁-၁၈၊ ဟေရှာယ ၆:၁)။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ခမည်းတော်မဟုတ်ဘဲ ယေရှုကိုပင် မြင်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်ဆိုသည်မှာ ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်- ခမည်းတော်နှင့် နီးကပ်စွာဆက်နွယ်နေသော ယေရှုသည် ခမည်းတော်ကို ထင်ရှားစေတော်မူသည် (ယောဟန် ၁:၁၈ခ၊ နှိုင်းယှဉ် ၈:၅၆၊ ၁၂:၄၁)။ အခြားစကားဖြင့်ဆိုရလျှင် ဘုရားသခင်သည် သားတော်အားဖြင့်သာ အမြဲထင်ရှားစေတော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ကျမ်းစာများ (ဆိုလိုသည်မှာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း) သည် ကိုယ်တော်ကို သက်သေခံကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့သည် (၅:၃၉၊ ၄၆၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၄၅)။ ဤနေရာတွင် ကိစ္စမှာ မယ်ရှိယဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များသာမက ယေရှုသည် မောရှေနှင့် ပရောဖက်များ၏ စာရေးတွင် တကယ်ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် မည်မျှဘုရားဖြစ်တော်မူသနည်းဟူသော မေးခွန်းအတွက် ယောဟန်၏အဖြေမှာ ကိုယ်တော်သည် ယေဟောဝါကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူသည်၊ သို့မဟုတ် အကျွန်ုပ်ရှိတော်မူ၏ ဟူသော ကြီးမြတ်သူပင်ဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၈:၅၈)။ ဤသည်မှာ ဓမ္မသစ်ကျမ်း ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အဆုံးအမ၏ အမြင့်ဆုံးအချက်ဖြစ်သည်။

The third affirmation relating to Jesus’s divine nature in 1:1–3 is that He is the Creator God of the Genesis account, who created all things (v. 3; cf. Col. 1:15–16; Heb. 1:1–2). In John’s Gospel, most of the miracles performed by Jesus are actions contrary to nature, and so they required creative power to be performed (cf. John 2:7–11; 5:5–9; 6:5–13; 9:1–7; 11:17–44). Since such miracles cannot be explained through natural processes, they testify of Jesus’s creative power (cf. 10:25). After all, only someone who has life in Himself (5:26; 10:17–18) can create or impart life. John, however, goes a little further. Jesus is not only the Creator God of Genesis but also the God of the OT. No person has ever seen God (1:18; cf. 5:37; 6:46; Col. 1:15; 1 Tim. 1:17; 6:16; 1 John 4:12). But since the OT reports many people seeing God (Gen. 18:1–15; 32:30; Ex. 33:20–23; 34:6; Num. 12:8 [cf. Heb. 11:27]; Josh. 5:13–15; 1 Kin. 19:11–18; Is. 6:1), the only possibility is that it was Jesus who was seen, not God the Father. This is exactly what John says: Jesus, who is closely connected with the Father, has made Him known (John 1:18b; cf. 8:56; 12:41). In other words, God has always revealed Himself through the Son. Hence Jesus said that the Scriptures (i.e., the OT) testify of Him (5:39, 46; cf. 1:45). The issue here is not simply messianic prophecies but the real presence of Jesus in the writing of Moses and the prophets. So to the question, how divine is Jesus? John’s answer is, He is Yahweh Himself, or the great I Am (cf. 8:58). This is the highest point of NT Christology.

 

၂. သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်။ စတုတ္ထခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် နောက်ထပ်အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ သဘာဝကို ခရစ်ယာန်များ နားလည်ရန် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းထက် ပို၍ပံ့ပိုးပေးထားသော ကျမ်းတစ်ခုမျှ မရှိပါ။ ပလ္လင်နှင့် လုကာတို့သည် ဝိညာဉ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်မှုနှင့် ဘုရားဖြစ်တော်မူခြင်းကို သက်သေပြသော ကျမ်းချက်များ ပေးထားသော်လည်း (ဥပမာ တမန်တော် ၅:၃-၄၊ ရောမ ၈၊ ၂ ကောရိန္သု ၃:၁၇၊ ဧဖက် ၄:၃၀)၊ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် အရေးကြီးသော ပံ့ပိုးမှုတစ်ရပ် ပြုလုပ်ထားသည်။ စတုတ္ထခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အထူးသဖြင့် နှုတ်ဆက်စကားဟောကြားချက်ဟု ခေါ်ဆိုသော အခန်း ၁၄-၁၇ တွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ပါရကလေတု (ပါရကလေတို့စ်) ဟု ရည်ညွှန်းထားသော ကျမ်းချက်ငါးခုကို တင်ပြထားသည် (၁၄:၁၆-၁၇၊ ၂၅-၂၆၊ ၁၅:၂၆-၂၇၊ ၁၆:၇-၁၁၊ ၁၃-၁၅)။ ဤသည်ကို “သမ္မာတရား၏ဝိညာဉ်တော်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ ဤအရာများသည် ယောဟန်တွင်သာ တစ်ခုတည်းတွေ့ရပြီး ဝိညာဉ်တော်၏လာရောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည်။ ထို့ပြင် ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ဇာတ်ကြောင်းပိုင်းများ (အခန်း ၁-၁၃၊ ၁၈-၂၁) တွင် တွေ့ရသော လုပ်ဆောင်ချက်များအပြင် ထပ်မံလုပ်ဆောင်ချက်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအပိုင်းများတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ဘုရားသခင်သည် လူများကို ပြန်လည်မွေးဖွားစေပြီး ပြောင်းလဲစေသော အသက်ပေးသူအဖြစ် အများဆုံးတင်ပြထားသည် (၃:၃-၆၊ ၆:၆၃) သို့မဟုတ် ခရစ်ယာန်မစ်ရှင်ကို ပြည့်စုံစေရန် ခွန်အားပေးသူအဖြစ် တင်ပြထားသည် (၃:၃၄)။ သို့ရာတွင် နှုတ်ဆက်စကားဟောကြားချက်တွင် အဓိကအကြံမှာ ဆရာ၊ သက်သေ၊ လမ်းပြအဖြစ်ဖြစ်ပြီး၊ ဤအယူအဆများသည် ဝိညာဉ်တော်ကို ခမည်းတော်နှင့် သားတော်နှင့် နီးကပ်စွာဆက်နွယ်နေသော ကွဲပြားခြားနားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါးအဖြစ် ခံယူရန် သက်သေပေးသည်။

2. Holy Spirit. Another important theme in the Fourth Gospel is the Holy Spirit. In fact, no other Gospel or NT writing has individually contributed more to the Christian understanding on the nature of the Spirit than John. While Paul and Luke provide passages that evince the personality and deity of the Spirit (e.g., Acts 5:3–4; Rom. 8; 2 Cor. 3:17; Eph. 4:30), John’s Gospel makes an important contribution. In the Fourth Gospel, especially in the so-called Farewell Discourse (John 14–17), a group of five passages that refer to the Holy Spirit as Paraclete (paraklētos) are presented (14:16–17, 25–26; 15:26–27; 16:7–11, 13–15). This can be translated as “Spirit of truth.” These are unique to John, all of them have to do with the coming of the Spirit, and they describe additional functions besides the ones found in the Gospel’s narrative sections (chaps. 1–13; 18–21). While in those sections the Holy Spirit is mostly presented as a life-giving agent through whom God regenerates and transforms (3:3–6; 6:63) or an enabler for the fulfillment of the Christian mission (3:34), the predominant idea in the Farewell Discourse is that of an instructor, a witness, and a guide, concepts that provide evidence for conceiving the Spirit as a distinct person or agent who is closely related to both the Father and the Son.

 

ပါရကလေတု ကျမ်းချက်များတွင် ဝိညာဉ်တော်အား သွန်သင်ခြင်း (၁၄:၂၆)၊ ယေရှုမိန့်တော်မူသမျှကို သတိတရ ပြန်လည်ပေးခြင်း (အပိုဒ် ၂၆)၊ သမ္မာတရားအားလုံးသို့ လမ်းပြခြင်း၊ လာမည့်အရာများကို ကြေညာခြင်း (၁၆:၁၃) စသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်ချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် ပြောဆိုသည်၊ ကြားသည် (အပိုဒ် ၁၃)၊ ဘုန်းထင်ရှားစေသည် (အပိုဒ် ၁၄)၊ သက်သေခံသည် (၁၅:၂၆)၊ အပြစ်၊ တရားဓမ္မ၊ တရားစီရင်ခြင်းတို့ကို သိစေသည် (၁၆:၈)။ ထို့ပြင် အခြားတစ်ပါးသော ပါရကလေတု (၁၄:၁၆) အဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး ကိုယ်တော်ထွက်ခွာပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်အစားထိုးရန် လာမည်ဖြစ်သည် (၁၆:၇)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း တပည့်တော်များအတွက် ပါရကလေတု ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ဝိညာဉ်တော်သည် အနည်းဆုံး အချို့အခြေအနေတွင် ယေရှုနှင့် ဆင်တူသော အခန်းကဏ္ဍကို ထမ်းဆောင်မည်ဖြစ်ကြောင်း အကြံပြုသည်။ သို့ရာတွင် ဝိညာဉ်တော်၏ အဖော်အပေါင်းသည် ယေရှုကိုယ်တိုင်၏ အဖော်အပေါင်းထက် တပည့်တော်များအတွက် ပို၍တန်ဖိုးရှိမည်ဖြစ်သည် (၁၄:၂၆-၂၈၊ ၁၆:၇)။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တိုင်ချမှတ်ထားသော လူ့ဇာတိ၏ ကန့်သတ်ချက်များမှ လွတ်မြောက်နေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် (၁၄:၁၆-၁၇၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၆:၈)။ ထို့ပြင် ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာမည်ဖြစ်သည် (၁၅:၂၆၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၆:၇)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်အလိုတော်ရှိ၍ စေလွှတ်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည် (၁၄:၂၆)။ ယောဟန်နှစ်ခြင်းဆရာ (၁:၆၊ ၃:၂၈) နှင့် ယေရှုကိုယ်တိုင် (ဥပမာ ၃:၃၄၊ ၆:၂၉၊ ၅၇၊ ၇:၂၉) စေလွှတ်ခြင်းခံရသည့်နည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တော်ကို သိနိုင်ပြီး လက်ခံနိုင်သည် (၁၄:၁၇၊ နှိုင်းယှဉ် ၇:၃၉)။ ယေရှုကို သိနိုင်ပြီး လက်ခံနိုင်သည်နည်းတူပင်ဖြစ်သည် (၁:၁၂၊ ၆:၆၉၊ ၁၀:၁၄၊ ၁၃:၂၀)။

Among the functions ascribed to the Spirit in the Paraclete passages are the following: teaching (14:26), reminding of everything that Jesus said (v. 26), guiding into all truth, and announcing the things that are to come (16:13). The Spirit speaks, hears (v. 13), glorifies (v. 14), testifies (15:26), and convinces of sin, righteousness, and judgment (16:8). He is also described as another Paraclete (14:16) who comes to take Jesus’s place after His departure (16:7), suggesting not only that Jesus Himself was a Paraclete to the disciples but also that the Spirit would perform a role at least in some sense similar to that of Jesus. The company of the Spirit, however, would be more valuable to the disciples than that of Jesus Himself (14:26–28; 16:7), probably because He would be free of Jesus’s self-imposed human limitations (14:16–17; cf. 16:8). In addition, the Spirit would come from God (15:26; cf. 16:7), that is, He would be sent by God (14:26), as John the Baptist (1:6; 3:28) and Jesus Himself were (e.g., 3:34; 6:29, 57; 7:29). The Spirit could also be known and received (14:17; cf. 7:39) as Jesus could (1:12; 6:69; 10:14; 13:20).

 

ယောဟန်၏ ဝိညာဉ်တော်ဆိုင်ရာ ဓမ္မသင်ကြားချက်၏ မရှိမဖြစ်အချက်တစ်ခုမှာ ဝိညာဉ်တော်လာခြင်း၏ အချိန်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်အတွက် ဝိညာဉ်တော်ကို ယေရှု၏ ချီဆောင်ခြင်းနှင့် ဘုန်းတန်ခိုးတော်ခံခြင်းမတိုင်မီ အပြည့်အဝပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိ (၇:၃၉၊ တမန် ၂:၃၂–၃၄၊ ဧဖက် ၄:၇–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအရာသည် သားတော်၏ အောင်မြင်မှုများကို ခမည်းတော်က အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည် (ယော ၁၇:၁၊ ၄–၅)။ စာတန်ကို အောင်မြင်ခြင်းအပါအဝင် (၁၂:၃၁၊ ၁၆:၁၁)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုထွက်ခွာခြင်းသည် အကျိုးရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူမထွက်ခွာပါက ဝိညာဉ်တော် မလာနိုင် (၁၆:၇၊ ၂၈)။ ထို့ကြောင့် တပည့်များသည် ယေရှုထွက်ခွာခြင်းကို ဝမ်းမြောက်ရန် မျှော်လင့်ခံရသည် (၁၄:၂၈၊ ၁၇:၁နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အကြောင်းမှာ ထိုအရာသည် ကယ်တင်ခြင်းသမိုင်း၏ အဆင့်သစ်ကို စတင်စေမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (၁၄:၂၈)။ ဝိညာဉ်တော်သည် လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (၇:၃၉)။ ယောဟန်အတွက် ဝိညာဉ်တော်လာခြင်းသည် အတိတ်ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၂၁:၂၄ တွင် “ဤအရာများ” ကို သက်သေခံသည်ဟု ဆိုထားခြင်းသည် ယောဟန်ကို ယေရှုနှင့် တပည့်သားများ၏ အသင်းတော်တွင် ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးရှင်ဝန်ကြီးဌာနကို သက်သေခံသူဖြစ်စေသည်။

An essential aspect of John’s theology of the Spirit has to do with the time of His coming. For John, the Spirit could not be given—in His fullness, of course (cf. 14:17)—before the ascension and glorification of Jesus (7:39; cf. Acts 2:32–34; Eph. 4:7–10), which would represent the Father’s approval of the achievements of the Son (John 17:1, 4–5), including His triumph over Satan (12:31; 16:11). This is why it was convenient for Jesus to go, because if He did not go, the Spirit could not come (16:7, 28). The disciples, therefore, were expected to rejoice with Jesus’s departure (14:28; cf. 17:13), as this would inaugurate a new phase in redemptive history (14:28). And the Spirit did come (7:39). For John, the coming of the Spirit was already a past event, which means that the remark in 21:24 about him testifying of “these things” makes him a witness to Jesus as much as to the Spirit and His powerful ministry in the life and mission of the apostolic church.

 

၃. ထာဝရ အသက်။ “အသက်” (ဇိုအေး) ဟူသော စကားလုံးသည် စတုတ္ထခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ၃၆ ကြိမ်ပါဝင်ပြီး သုံးပါးတစ်ဆူခရစ်ဝင်ကျမ်းများ စုစုပေါင်းထက် နှစ်ဆကျော်ပိုမိုပါဝင်သည်။ ဤသည်ကိုယ်တိုင် ယောဟန်က ဤအကြောင်းအရာကို မည်မျှ အရေးတကြီးပေးထားသည်ကို ပြသသည်။ ၃၆ ကြိမ်အနက် ၁၇ ကြိမ်တွင် “ထာဝရ” (အိုင်အိုးနီယော့စ်) နာမည်ပုဒ်နှင့် တွဲဖက်ပါဝင်သော်လည်း နာမ်တစ်လုံးတည်း၏ မူလအဓိပ္ပာယ်ကို ပြောင်းလဲခြင်းမရှိချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ယောဟန်ကျမ်းတွင် “အသက်” သည် နာမည်ပုဒ်နှင့်တွဲသည်ဖြစ်စေ မတွဲသည်ဖြစ်စေ အတူတူပင်ဖြစ်သည်– ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သည် (၃:၁၆)။ ဘုရားသခင်သည် အသက်၏ အဆုံးစွန်အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်သူများအား အသက်ပေးရန် သားတော်အား အခွင့်အာဏာပေးထားသည် (၅:၂၁၊ ၂၆)။ အမှန်မှာ ယေရှုသည် အသက်ပေးရန်အတွက်ပင် ဤလောကသို့ ကြွလာတော်မူခြင်းဖြစ်သည် (၁၀:၁၀)။ ယောဟန်သည်လည်း ထိုအရာကို ကြေညာရန် ရေးသားခဲ့သည် (၂၀:၃၁)။ သို့ရာတွင် ဤအသက်သည် ရိုးရိုး နောင်တရှိလာမည့် လက်ဆောင်သာမဟုတ်ဘဲ ယခုအချိန်၌ ရှိနေသော အဖြစ်အပါးဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင်ပင် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ယောဟန်၏ ထူးခြားသော ပံ့ပိုးမှုရှိသည်။ သုံးပါးတစ်ဆူခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် “ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံ” သို့မဟုတ် “ကောင်းကင်နိုင်ငံ” ကို ယခုရှိပြီးသား (ဥပမာ၊ မဿဲ ၄:၁၇၊ ၅:၃၊ မာ ၁:၁၅၊ လု ၆:၂၀၊ ၁၆:၁၆၊ ၁၇:၂၁) နှင့် အနှောင်းလာမည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၈:၁၁၊ မာ ၁၄:၂၅၊ လု ၁၉:၁၁၊ ၂၁:၃၁) ဟူ၍ ဆိုထားသော်လည်း “ထာဝရအသက်” ဟူသည်မှာ အနှောင်းလာမည့် ကာလ၌ ခံစားရမည့် နောင်တရှိလာမည့် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၅:၄၆၊ မာ ၁၀:၁၇၊ လု ၁၀:၂၅)။ ပထမရာစုခရစ်ယာန်မဟုတ်သော ယုဒလူမျိုးများ၏ ယုံကြည်ချက်လည်း ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်။ စတုတ္ထခရစ်ဝင်ကျမ်းကိုယ်တိုင်က ထိုအရာကို သက်သေပြသည် (ယော ၅:၂၉၊ ၁၁:၂၃–၂၄၊ ဟေရှာ ၂၆:၁၉၊ ဒံ ၁၂:၁–၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ယောဟန်ကျမ်းတွင် ဤနောင်တရှိလာမည့် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ယေရှု၏ ဝန်ကြီးဌာနအားဖြင့် ယခုရရှိနိုင်ပြီဖြစ်သည် (ယော ၄:၁၃–၁၄၊ ၆:၃၃–၃၅၊ ၁၀:၁၀)။ အသက်၏ နောင်တရှိလာမည့် အတိုင်းအတာကို လုံးဝပယ်ရှားထားခြင်းမဟုတ် (၃:၃၆၊ ၅:၂၈–၂၉၊ ၁၂:၂၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် အလေးပေးချက်မှာ ယခုအချိန်၌ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုကို ယုံကြည်သူများသည် ထာဝရအသက်ကို ယခုချက်ချင်း ရရှိနိုင်သည်– သို့မဟုတ် ထာဝရအသက်၏ အာမခံချက်ကို ယခုရရှိနိုင်သည် (၃:၃၆၊ ၆:၅၃၊ ၁ယော ၅:၁၁–၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း (ယော ၆:၄၀၊ ၈:၅၁၊ ၁၁:၂၅–၂၆)။

3. Eternal Life. The word zōē (“life”) occurs thirty-six times in the Fourth Gospel, more than twice as much as in the Synoptics combined. This by itself shows the importance given to this theme by John. Out of the thirty-six occurrences, seventeen come with the adjective “eternal” (aiōnios), though without changing the essential meaning of the noun alone. That is to say, “life” in John, whether with or without the adjective “eternal,” means the same: it is God’s gift through faith in Jesus Christ (3:16). God is the ultimate source of life, but He gave the Son authority to impart it to those who believe in Him (5:21, 26). In fact, Jesus came into the world with the purpose of imparting life (10:10), and John wrote to announce it (20:31). This life, however, is not simply an eschatological gift but primarily a present reality, and here resides John’s unique contribution on this matter. In the Synoptics, while the “kingdom of God” or “kingdom of heaven” is said to be both “already” (e.g., Matt. 4:17; 5:3; Mark 1:15; Luke 6:20; 16:16; 17:21) and “not yet” (e.g., Matt. 8:11; Mark 14:25; Luke 19:11; 21:31), the phrase “eternal life” is a future, eschatological blessing—something to be experienced in the age to come (Matt. 25:46; Mark 10:17; Luke 10:25). This was also what first-century Judaism believed, as the Fourth Gospel itself demonstrates (John 5:29; 11:23–24; cf. Is. 26:19; Dan. 12:1–2). But in John this future blessing is already made available through the ministry of Jesus (John 4:13–14; 6:33–35; 10:10). The eschatological dimension of life has not been entirely set aside (cf. 3:36; 5:28–29; 12:25), but the emphasis lies on its present reality. Those who believe in Jesus can have eternal life—or the assurance of eternal life—here and now (3:36; 6:53; cf. 1 John 5:11–12), even in the face of death (John 6:40; 8:51; 11:25–26).

 

၄. ဗိမာန်နေ့။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဗိမာန်နေ့သည် အနားယူရာနေ့အဖြစ် ရှိခဲ့သည့်အတိုင်း ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဗိမာန်နေ့ကို လိုက်နာခြင်းကို အစားထိုးရန် သို့မဟုတ် ဤဘုရားသခင်၏ တည်ထောင်ချက်ကို အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်း လုံးဝမရှိမနေခဲ့ပါ။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းထဲတွင် ယေရှုနှင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များကြား ဗိမာန်နေ့နှင့်ပတ်သက်သော အငြင်းပွားမှုများသည် ထိုနေ့တွင် အနာရောဂါပျောက်ကင်းစေခြင်းကို ပြုလုပ်ခြင်းသည် တရားနှင့်ညီသလား (၅:၁၆၊ ၁၈၊ ၇:၂၂–၂၃၊ ၉:၁၄၊ ၁၆) ဆိုသည့်အချက်နှင့်သာ သက်ဆိုင်ပြီး ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ပညတ်တော်လေးပါးမြောက်သည် ယနေ့တိုင် တရားဝရှိသေးသလားဆိုသည့်အချက်နှင့် မသက်ဆိုင်ပါ။ ရဗ္ဗိဆရာများ၏ အဆိုအရ အသက်အန္တရာယ်ရှိမှသာ ဗိမာန်နေ့တွင် လူနာကို ကုသခွင့်ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုခရစ်သည် ရဗ္ဗိဆရာများ၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများဖြင့် ချည်နှောင်ခြင်းခံရသူ မဟုတ်ပေ (မာကု ၃:၁–၆၊ လုကာ ၁၃:၁၀–၁၇၊ ၁၄:၁–၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုသူတော်စင်ပြုတော်မူသော အနာပျောက်ကင်းစေခြင်းများသည် လောကီအလုပ်မျှသာ မဟုတ်ပါ။ ထိုကုသခြင်းများသည် ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်သည် (ယောဟန် ၅:၁၄၊ ၁၇၊ ၁၉–၂၁၊ ၁၀:၂၅၊ ၃၂၊ ၃၇–၃၈၊ မာသဲ ၉:၂၊ လုကာ ၁၇:၁၉၊ ၁၈:၄၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဗ ဗိမာန်နေ့၏ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်တော်မူချက်နှင့် ဤကုသခြင်းများသည် ဆန့်ကျင်မှု မရှိခဲ့ပါ။

4. Sabbath. In John’s Gospel, the Sabbath is and remains the day of rest. There is no attempt to replace its observance or to bring this divine institution to an end. The controversies between Jesus and the Jewish leaders in the Gospel about the Sabbath have to do with whether it is lawful to perform healings on this day (5:16, 18; 7:22–23; 9:14, 16) and not with whether the fourth commandment of the Decalogue is still valid. According to the rabbis, a person could be healed on the Sabbath only if life was in danger. Jesus, however, was not bound by rabbinic traditions (cf. Mark 3:1–6; Luke 13:10–17; 14:1–6). The healings He performed were not secular work. They were an integral part of His redemptive mission (John 5:14, 17, 19–21; 10:25, 32, 37–38; cf. Matt. 9:2; Luke 17:19; 18:42), and as such they did not contradict the divine purpose of the Sabbath.

 

 

យေရှုခရစ်၏ သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အနားယူရာနေ့အပေါ် အယူအဆ ပြောင်းလဲမှု လုံးဝ မတွေ့ရပါ။ သောကြာနေ့သည် ပြင်ဆင်ရာနေ့အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဗိမာန်တော်နေ့ ပညတ်တရားသည် အပြည့်အဝ အာနုဘော်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၉:၁၄၊ ၄၂)။ ယောဟန်ခေတ်က ယုံကြည်သူများသည် ဤပညတ်ကို လိုက်နာရန် ကင်းလွတ်ခွင့် ရှိခဲ့သည်ဆိုပါက၊ ပထမရာစုနှောင်းပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သော ဤဧဝံဂေလိစာအုပ်၌ တမန်တော်က ထိုအချက်ကို ရည်ညွှန်းဖော်ပြရန် သဘာဝကျပါသည် (လုကာ ၂၃:၅၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကြောင့် ဗိမာန်တော်နေ့မှ တနင်္ဂနွေနေ့သို့ ကိုးကွယ်ရာနေ့ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု မကြာခဏ ပြောဆိုကြသော်လည်း၊ ထိုသို့ ပြောဆိုခြင်းကို အတည်ပြုနိုင်သော သမ္မာကျမ်းစကား အထောက်အထား တစုံတခု မျှ မတွေ့ရပါ။ အသစ်ကျမ်းစာရေးသားသူများသည် ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း (၁ကိုရိန်သု ၁၅:၁၃-၁၈၊ ၂၀-၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ထိုဖြစ်ရပ်ကို တနင်္ဂနွေနေ့ သို့မဟုတ် အခြားသီးခြားနေ့တွင် အထိမ်းအမှတ်ပြုရန် တစုံတယောက်မျှ တိုက်တွန်းထားခြင်း မရှိပါ။ ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်သောနေ့၌ ပေါ်ထွန်းတော်မူခြင်းများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ယောဟန်ရင်ဆိုင်ဧဝံဂေလိတွင်ဖြစ်စေ၊ သုံးပါးတွင်ဖြစ်စေ (ယောဟန် ၂၀:၁၁-၁၈၊ ၁၉-၂၃၊ လုကာ ၂၄:၁၃-၃၅၊ ၃၆-၄၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကိုးကွယ်ရေးဆိုင်ရာ အယူအဆသစ်ကို အခြေခံပေးနိုင်သော ပုံစံ တစုံတခု မျှ တည်ထောင်ပေးထားခြင်း မရှိပါ။ ယောဟန်အတွက်မူ ဗိမာန်တော်နေ့သည် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အမှတ်အသားအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ဗျာဒိတ် ၁၄:၆-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ပြင် ယေရှု ဗိမာန်တော်နေ့တွင် သင်္ချိုင်းအတွင်း အနားယူတော်မူခဲ့သည်ဖြစ်၍ လူသားတို့၏ ကျရှုံးခြင်းမှ ရွေးနုတ်ခြင်းအမှုကို အမှတ်ရစေသော နေ့လည်း ဖြစ်လာသည်။

When it comes to the death and resurrection of Jesus, no change of paradigm can be found concerning the day of rest: Friday was still the day of preparation, which means that the Sabbath commandment still preserved its full force (John 19:14, 42). Had the believers of John’s time been exempt from keeping this commandment, it would have been natural to expect the apostle to refer to this (cf. Luke 23:56) considering that the book was written at the end of the first century. It is often said that it was the resurrection that determined the change from Sabbath to Sunday as the day of worship, but no biblical evidence can be adduced in support of such a claim. Despite the importance the NT writers ascribe to Jesus’s resurrection (cf. 1 Cor. 15:13–18, 20–23), none of them calls for a celebration of this event on Sunday or any other day in particular. As for the appearances of Jesus on the day He resurrected, neither in John nor in the Synoptics (John 20:11–18, 19–23; cf. Luke 24:13–35, 36–43), no pattern can be established to justify a new worship theology. For John, the Sabbath continued to be the memorial of Creation (cf. Rev. 14:6–7), and—because Jesus rested in the grave on this day—also the memorial of God’s redemptive work for fallen humanity.

 

 

၅. သန့်ရှင်းရာဌာန ယောဟန်ဧဝံဂေလိတွင် ဗိမာန်တော်ကို ဖော်ပြသည့်အကြိမ်အများစုသည် ယေရှု၏ ဓမ္မအမှုနှင့် ဆက်စပ်၍ ယေရူးရှလင်မြို့ ဗိမာန်တော်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၂:၁၃-၂၁၊ ၇:၁၄၊ ၂၈၊ ၈:၂၊ ၂၀၊ ၅၉၊ ၁၀:၂၃၊ ၁၁:၅၆၊ ၁၈:၂၀)။ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင်ကို ဗိမာန်တော်အဖြစ် ရည်ညွှန်းသည့် နေရာလည်း ရှိသည် (၂:၁၉-၂၁)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင် လူနှင့်အတူ ကျိန်းဝပ်တော်မူရာနေရာ၊ အထဲဝင်စံရာနေရာ၊ ဘုန်းတန်ခိုးကို ထင်ရှားစေရာနေရာ ဖြစ်သော တဲတော်/ဗိမာန်တော် ပုံစံအမှုကို ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ ပြည့်စုံမှုအဖြစ် ညွှန်ပြထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၈၊ ၄၀:၃၄-၃၅၊ ၁ဓမ္မရာဇဝင် ၈:၁၀-၁၁၊ ၂ရာဇဝင်ကျမ်း ၇:၁-၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ထိုပုံစံ၏ နောက်ဆုံးကာလ ပြည့်စုံမှုကို တွေ့ရသည် (ဗျာဒိတ် ၂၁:၃၊ ၂၂)။ ယောဟန် ၂:၁၉-၂၁ တွင် ဗိမာန်တော်ကို ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ နားလည်မှုသည် ၁:၁၄ တွင် ပိုမို နူးညံ့စွာ ဖော်ပြထားသည်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ခရစ်တော် လူ့ဇာတိခံယူလာခြင်းနှင့် ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားခြင်းအခြေအနေတွင် သုံးထားသော “ကျိန်းဝပ်” ဟူသော ကြိယာ (ဂရိ၊ skēnoō) သည် တော၌ တဲတော် (skēnē) ကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုတဲတော်သည် ယေရူးရှလင်ဗိမာန်တော်၏ မူကွက်ဖြစ်ပြီး ရှေးအဇရေးလ်လူမျိုးအကြား ဘုရားသခင် ကျိန်းဝပ်ရာဌာန ဖြစ်ခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ရှိသော လူမျိုးနှင့်အတူ ရှိနေရန် ပွဲတော်ဖြင့် ဖြေရှင်းပေးရသည်ကို လိုအပ်ခဲ့သည်နှင့်အညီ (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၄၂-၄၆၊ လေဝိ ၂၆:၉-၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ယေရှုကို ယောဟန်ဧဝံဂေလိတွင် ကျွန်ုပ်တို့အကြား ဘုရားသခင်၏ တဲတော်အဖြစ်သာမက၊ လောကီအပြစ်ကို ဖြေရှင်းပေးသော “ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်တော်” အဖြစ်ပါ တင်ပြထားသည် (ယောဟန် ၁:၂၉၊ ၃၆)။ ထိုကျေးဇူးတော်ပြုပြီးမှ အပြစ်ရှိသူများ သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်ကာ ဘုန်းတန်ခိုးတော်ကို မြင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၄၊ ၁၆)။

5. Sanctuary. In John, most of the times that the temple is mentioned, the reference is to the temple of Jerusalem in connection to Jesus’s ministry (John 2:13–21; 7:14, 28; 8:2, 20, 59; 10:23; 11:56; 18:20). There is also a reference to Jesus Himself as the temple (2:19–21), thus suggesting a christological fulfillment of the tabernacle/temple typology for God’s presence on earth, the place through which He dwelt among His people (Ex. 25:8) and manifested His glory (Ex. 40:34–35; cf. 1 Kin. 8:10–11; 2 Chr. 7:1–3). The book of Revelation contains the eschatological fulfillment of such typology (Rev. 21:3, 22). The christological understanding of the temple in John 2:19–21 echoes the more subtle reference in 1:14. The verb skēnoō (“to dwell”) in the context of Christ’s incarnation and the manifestation of His glory points back to the wilderness tabernacle (skēnē), the portable sanctuary prototype of the temple in Jerusalem and the ancient dwelling place of God in Israel. It is interesting that as the presence of a holy God among a sinful people required a means of atonement (Ex. 29:42–46; cf. Lev. 26:9–13), so Jesus is presented in John’s Gospel not only as the tabernacle of God’s presence among us but also as “the Lamb of God” who atones for the sin of the world (John 1:29, 36). It was such provision of grace that allowed sinners to be in His presence and behold His divine glory (vv. 14, 16).

 

ယောဟန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ သန့်ရှင်းရာဌာနကို အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ် ရည်ညွှန်းထားသည်။ သေတော့မည့်ညတွင် တပည့်တော်များကို နှစ်သိမ့်ရန် ယေရှုက “ငါ့ခမည်းတော်၏ နေအိမ်၌ ငါ သင်တို့အတွက် ဌာနပြင်ဆင်ရန် သွားနေသည်” ဟု မိန့်တော်မူပြီး၊ ထိုနောက် ပြန်လာကာ ယုံကြည်သူများကို ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခေါ်ဆောင်မည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည် (၁၄:၂-၃)။ “ခမည်းတော်၏ နေအိမ်” ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင် အတွက် ထာဝရခံ ကောင်းကင်ဘုံ သန့်ရှင်းရာဌာနကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သံသယ မရှိပါ (ဆာလံ ၁၁:၄၊ ၁၀၂:၁၉၊ မိက္ခာ ၁:၂-၃၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၉၊ ၄၀၊ ဟေဗြဲ ၉:၂၃-၂၄၊ ဗျာဒိတ် ၁၁:၁၉၊ ၁၅:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုနေရာသည် ရွေးနုတ်ခံရသူများ၏ နောက်ဆုံးနေထိုင်ရာ ဌာနလည်း ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၇:၂၄၊ ဗျာဒိတ် ၂၁:၃၊ ဆာလံ ၂၃:၆၊ ၂၇:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအပိုဒ်တွင် ခမည်းတော်၏ နေအိမ်၌ နေရာကျယ်ဝန်းမှုကို ပုံဖော်ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် အနီးဆုံးအကြောင်းအရာမှာ ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့်နှင့် သက်ဆိုင်သဖြင့် (ယောဟန် ၁၄:၄-၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ဤနေရာသည် ကောင်းကင်ဘုံ သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ယေရှု၏ ဆုတောင်းပေးခြင်း အမှုကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၃၄၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅၊ ၁ယောဟန် ၂:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအမှုပြီးဆုံးသောအခါ သူတို့ကို သူ့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ပြန်လာမည်ဟု ကတိပေးထားသည် (ယောဟန် ၁၇:၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

John also has at least one reference to the heavenly sanctuary. When trying to comfort the disciples the night before His death, Jesus said that He was going to “prepare a place” for them in His Father’s house and then would come back to gather believers and take them to heaven (14:2–3). There seems to be no question that the “Father’s house” refers to the eternal dwelling place of God in heaven, the heavenly sanctuary (Pss. 11:4; 102:19; Mic. 1:2–3; cf. Ex. 25:9, 40; Heb. 9:23–24; Rev. 11:19; 15:5), which is also the final dwelling place of the redeemed (John 17:24; Rev. 21:3; cf. Pss. 23:6; 27:4). The passage includes a pictorial description of the abundance of space in the Father’s house. And since the immediate context has to do with access to God (cf. John 14:4–6), the passage in fact is about the intercessory ministry of Jesus in the heavenly sanctuary (cf. Rom. 8:34; Heb. 7:25; 1 John 2:1), at the end of which He will come again to take those who are His to be with Him forever (cf. John 17:24).

 

၆. ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး ယောဟန်ဧဝံဂေလိတွင် “ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး” နှင့် “ဣသရေလ” ဟူသော ဝေါဟာရများ ရှားပါးပြီး “အသင်းတော်” ဟူသော စကားကို လုံးဝ မတွေ့ရပါ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးဆိုင်ရာ အယူအဆသည် ယောဟန်၏ ဓမ္မသိကျွနိုင်တွင် မရှိမဖြစ် အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအယူအဆသည် ဘုရားသခင်နှင့် ယုဒလူမျိုးတို့ကြား ပဋိညာဉ်ကို အခြေခံထားသော်လည်း၊ မူလရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း လောကီအတိုင်းအတာသို့ ကျော်လွန်သွားသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၁-၃)။ ယောဟန် ၁:၁၁ တွင် ယေရှု “မိမိပိုင်ဆိုင်ရာသို့ ကြွလာတော်မူသော်လည်း၊ မိမိလူမျိုးတို့က လက်ခံကြသည် မဟုတ်” ဟု ဆိုသည်။ “မိမိပိုင်ဆိုင်ရာ” (ta idia) ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းတော်မူရာကို ရည်ညွှန်းနိုင်သော်လည်း၊ အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော လူမျိုးဖြစ်သည့် ဣသရေလကို ရည်ညွှန်းခြင်း ပိုမို သင့်လျော်သည်။ ထို့ကြောင့် “မိမိလူမျိုး” (hoi idioi) ဆိုသည်မှာ ယေရှုကို ငြင်းပယ်သော ဣသရေလလူမျိုးများကို ဆိုလိုသည် (ယောဟန် ၈:၃၃၊ ၃၉၊ ၄၂-၄၃၊ ၁၂:၃၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယောဟန်တွင် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးဖြစ်ခွင့် အခွင့်အရေးကို ယေရှုခရစ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်တွင် အခြေခံထားသည် (၁:၁၂-၁၃၊ ဧဖက် ၂:၁၁-၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် ယုဒလူမျိုးအားလုံး ယေရှုကို ငြင်းပယ်ကြခြင်း မဟုတ်ပါ။ တပည့်တော်များက လက်ခံခဲ့ကြပြီး ယုံကြည်ခြင်းရှိသော ဣသရေလ၏ အဓိကအချက် ဖြစ်လာကြသည် – သူ့ကို ယုံကြည်သူများ သို့မဟုတ် သူ၏ “မိမိလူမျိုး” ဖြစ်လာကြသည် (ယောဟန် ၁၃:၁)။ အခန်း ၁၇ တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များအတွက်သာမက၊ သူတို့၏ သက်သေခံချက်အားဖြင့် ယုံကြည်လာကြမည့်သူများအတွက်ပါ ဆုတောင်းတော်မူသည် (၁၇:၂၀)။ ဤသည်မှာ တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများ စုဝေးလာခြင်း၊ ဣသရေလယုံကြည်ခြင်း၏ လောကီအတိုင်းအတာ ဖြစ်လာခြင်းကို ကြိုတင်မြင်ခြင်း ဖြစ်သည် (၁၀:၁၆၊ ၁၁:၅၁-၅၂၊ ဟေရှာယ ၂:၃၊ ၅၆:၆-၇၊ ၆၀:၆၊ မိက္ခာ ၄:၂၊ ဇာခရိ ၁၄:၁၆-၁၇ တို့တွင် ကြိုတင်ဟောကြားထားသည့်အတိုင်း)။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်ဧဝံဂေလိတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးဆိုင်ရာ အယူအဆသည် အားလုံးပါဝင်သော သဘောရှိသည် (ယောဟန် ၁၇:၂၀-၂၃၊ ၃:၁၄-၁၆၊ ၄:၄၂၊ ၁၂:၃၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

6. God’s People. Terms such as “God’s people” and “Israel” are rare in John’s Gospel, while “church” is completely absent. Nevertheless, the concept of God’s people is an integral part of John’s theology. It assumes the covenant between God and the Jewish people but transcends it to make it universal, according to its original purpose (Gen. 12:1–3). John 1:11 says that Jesus came to “what was His” (ta idia), but “His own” (hoi idioi) did not receive Him. While ta idia may refer to God’s creation, contextually it is better to find here a reference to Israel as God’s holy people. In that case, and based on the Gospel of John, “His own” would designate those from Israel who rejected Him (cf. John 8:33, 39, 42–43; 12:37). In John the privilege of being God’s children is defined on the basis of one’s decision in relation to Jesus Christ (1:12–13; cf. Eph. 2:11–22). But not all Jews rejected Jesus. The disciples accepted Him and became the nucleus of the Israel of faith—those who believed in Him—or His “own” (John 13:1). In chapter 17, Jesus prayed not only for the disciples but also for those who would come to believe in Him through their testimony (17:20). This seems to anticipate the ingathering of Gentile believers, the universalization of the faith of Israel (cf. 10:16; 11:51–52), as already foreseen in the OT (Is. 2:3; 56:6–7; 60:6; Mic. 4:2; Zech. 14:16–17). The concept of God’s people in John’s Gospel, therefore, has an inclusive character (John 17:20–23; cf. 3:14–16; 4:42; 12:32).

 

၇. ကမ္ဘာနှစ်ခု သုံးပါးဧဝံဂေလိတို့၏ ဓမ္မသိကျွနိုင်သည် ဤခေတ်နှင့် လာမည့်ခေတ်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသော အလျားလိုက် နှစ်ခုတူးဝါဒ (horizontal dualism) ဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏ ဓမ္မသိကျွနိုင်လည်း ပြင်းထန်စွာ နှစ်ခုတူးဝါဒ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ နှစ်ခုတူးဝါဒသည် အဓိကအားဖြင့် ဒေါင်လိုက် (vertical) ဖြစ်ပြီး အလျားလိုက် မဟုတ်ပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ နှစ်ခေတ်ကြား မဟုတ်ဘဲ၊ အထက်ကမ္ဘာ နှင့် အောက်ကမ္ဘာ (ဤကမ္ဘာ) ကြား ဖြစ်သည်။ ယေရှုက ယုဒလူမျိုးတို့ကို “သင်တို့သည် အောက်က ဖြစ်ကြ၏၊ ငါမူကား အထက်က ဖြစ်၏။ သင်တို့သည် ဤလောကီသားဖြစ်ကြ၏၊ ငါမူကား ဤလောကီသား မဟုတ်” ဟု မိန့်တော်မူသည် (၈:၂၃)။ အထက်ကမ္ဘာသည် ခမည်းတော် ရှိရာနေရာ ဖြစ်သည် (၁၆:၂၈)။ ဤကမ္ဘာမှာ အပြစ်နှင့် အမှောင်၏ နယ်ပယ် ဖြစ်ပြီး (၁:၂၉၊ ၁၂:၄၆)၊ ထိုကမ္ဘာ၏ အရှင်မှာ စာတန်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည် (၁၂:၃၁၊ ၁၄:၃၀)။ သို့သော် ဤကမ္ဘာကို ဘုရားသခင်က အဆုံးမရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ချစ်တော်မူသည် (၃:၁၆)။ ထို့ကြောင့် မိမိသားတော်ကို စေလွှတ်တော်မူ၍ ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန် ရည်ရွယ်တော်မူသည်၊ အပြစ်တင်ရန် မဟုတ်ပါ (၃:၁၇၊ ၁၂:၄၇၊ ၄:၄၂၊ ၆:၃၃၊ ၁ယောဟန် ၄:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဤကမ္ဘာ၏ အရှင်ကို အပြစ်တင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီ (ယောဟန် ၁၂:၃၁၊ ၁၆:၁၁)။

7. Two Worlds. The theological structure of the Synoptics is dualistic in the sense that it entails a contrast between two ages—this age and the age to come. It is, therefore, what can be called a horizontal dualism. John’s theology is also strongly dualistic, but his dualism is essentially vertical, not horizontal. The contrast is not between two ages but between two worlds—the world above and the world below, which is this world. Jesus told the Jews that they were from below and contrasted them with Himself: “I am from above. You are of this world; I am not of this world” (8:23). The world above is where the Father is (16:28), while this world is the realm of sin and darkness (1:29; 12:46), whose ruler is Satan himself (12:31; 14:30). Nevertheless, this world is the object of God’s infinite love (3:16), and so He sent His own Son to save it, not to condemn it (3:17; 12:47; cf. 4:42; 6:33; 1 John 4:14), though the ruler of this world has already been condemned (John 12:31; 16:11).

 

ယေရှုသည် အမှောင်ကို နှင်ထုတ်ရန် အလင်းအဖြစ် ကြွလာတော်မူသည် (၈:၁၂၊ ၉:၅၊ ၁၂:၄၆)၊ လူသားမျိုးနွယ်ကို အလင်းပေးရန် (၁:၉၊ ၈:၁၂)၊ သမ္မာတရားကို သက်သေခံရန် (၁၈:၃၇)၊ အမှောင်ထဲတွင် နေထိုင်သူများကို ကယ်တင်ရန် လာတော်မူသည် (၁၂:၄၆)။ အလင်းကို ယုံကြည်ကြရန် မျှော်လင့်တော်မူပြီး၊ အလင်းသားများ ဖြစ်လာကြရန် ရည်ရွယ်တော်မူသည် (၁၂:၃၆၊ ၄၆)။ သို့သော် ကမ္ဘာကြီးသည် အလင်းကို မယုံကြည်ဘဲ၊ အပြစ်ကြောင့် အမှောင်ကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြသည် (၃:၁၉-၂၀)။ ယုံကြည်သူများမှာမူ ဘုရားသခင်မှ မွေးဖွားခြင်း ဝိညာဉ်ရေးရာ မွေးဖွားခြင်းကို ခံကြရသည် (၁:၁၂-၁၃၊ ၁ယောဟန် ၅:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းပြောင်းလဲသွားပြီး ဤကမ္ဘာသားများ မဟုတ်တော့ပါ (ယောဟန် ၁၅:၁၉၊ ၁၇:၆၊ ၁၄၊ ၁၃:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကမ္ဘာထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပါ (၁၇:၁၆၊ ၁ယောဟန် ၅:၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်သော ယေရှုသည် မိမိလာရာဌာနသို့ ပြန်သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း (၆:၆၂၊ ၁၆:၂၈)၊ သူတို့မှာ ကမ္ဘာတွင် ကျန်ရစ်ရမည် (၁၇:၁၁)။ သူတို့တွင် ကမ္ဘာအတွင်း ပြီးစီးရမည့် တာဝန်ရှိသည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ကမ္ဘာသည် ယေရှုကို မုန်းသကဲ့သို့ သူတို့ကိုလည်း မုန်းလိမ့်မည် (၁၅:၁၈-၁၉၊ ၁၇:၁၄၊ ၁ယောဟန် ၃:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဒုက္ခများလည်း ရင်ဆိုင်ရမည်။ သို့သော် ယေရှု၏ အောင်မြင်ခြင်းက သူတို့ကို နှစ်သိမ့်မှုနှင့် အားပေးမှု ဖြစ်စေမည် (ယောဟန် ၁၆:၃၃)။ ယေရှုသည် သူတို့အတွက် ဆုတောင်းပေးတော်မူသည် (၁၇:၁၅)၊ မိမိငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးတော်မူသည် (၁၄:၂၇)။ ထို့ကြောင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ခြင်း အကြောင်းမရှိပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ကို သူ့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး အတူနေရမည့် အတွက် သူ ပြန်ကြွလာမည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁၄:၁-၃၊ ၁၇:၂၄)။

Jesus came as light to expel the darkness of sin (8:12; 9:5; 12:46), enlighten humankind (1:9; 8:12), bear witness to the truth (18:37), and rescue those who live in darkness (12:46). He expected them to believe in the light so that they could become children of light (12:36, 46). The world at large, however, did not believe in the light and because of their sinfulness preferred darkness (3:19–20). But those who did believe experienced a new, spiritual birth, a birth from God (1:12–13; cf. 1 John 5:1). Consequently, their status changed and they were no longer counted as part of this world (John 15:19; 17:6, 14; cf. 13:1). They were in the world but did not belong to it anymore (17:16; cf. 1 John 5:19). Jesus, who does not belong to the world, would go back to the place where He came from (John 6:62; 16:28), but they were to stay behind (17:11); they had a mission to fulfill in the world (v. 18). The world would hate them as it hated Jesus (15:18–19; 17:14; cf. 1 John 3:13). They would even face tribulations, but Jesus’s victory was to bring them comfort and encouragement (John 16:33). Jesus also prayed for them (17:15) and gave them His peace (14:27). There was no reason, therefore, for fear or anxiety, all the more so because of the hope of His coming to take them to Himself to be with Him forever (14:1–3; 17:24).

 

၈. နောက်ဆုံးဖြစ်ရပ်များ ဒေါင်လိုက် နှစ်ခုတူးဝါဒ လွှမ်းမိုးထားသော်လည်း၊ ယောဟန်ဧဝံဂေလိတွင် အလျားလိုက် နှစ်ခုတူးဝါဒလည်း တွေ့ရသည်။ သို့သော် သုံးပါးဧဝံဂေလိများတွင် ထင်ရှားသလောက် မထင်ရှားပါ။ ဥပမာ၊ မဿဲ၊ မာကု၊ လုကာ တို့တွင် ယေရှု၏ အဓိက သွန်သင်ချက်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို ယောဟန်တွင် နောက်ဆုံးကာလ အဖြစ်သာ နှစ်ကြိမ်သာ ဖော်ပြထားသည် (၃:၃၊ ၅)။ ထာဝရအသက်ပင်လျှင် နောက်ဆုံးကာလ ဆိုင်ရာ ဖြစ်နိုင်သည် (၃:၃၆၊ ၁၂:၂၅)၊ အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်လျှင် (၅:၂၈-၂၉၊ ၆:၃၉-၄၀၊ ၄၄၊ ၅၄)။ ယခုဝိညာဉ်ရေးရာ အဖြစ်မှန်သမျှသည် “နောက်ဆုံးနေ့” တွင် ပြည့်စုံလာမည် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤခေတ်ပြီးဆုံးပြီး လာမည့်ခေတ် အပြည့်အဝ ရောက်လာသောအခါ ဖြစ်သည် (၆:၃၉-၄၀၊ ၄၄၊ ၅၄၊ ၁၁:၂၄၊ ၁၂:၄၈)။ ထိုအချိန်သို့ ကူးပြောင်းခြင်းကို အချက်ပြသော ဖြစ်ရပ်မှာ ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုက တပည့်တော်များကို သူ့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ပြန်လာမည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ မိန့်တော်မူသည် (၁၄:၁-၃)။ တစ်နည်းဆိုရသော် ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း (Parousia) သည် စတုတ္ထဧဝံဂေလိတွင် အခြားအသစ်ကျမ်းစာနေရာများကဲ့သို့ ထင်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ မျှော်လင့်ချက်၏ အရာဝတ္ထုအဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ အတည်ပြုထားသည် (၂၁:၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တရားစီရင်ခြင်းလည်း “နောက်ဆုံးနေ့” တွင် ဖြစ်ပေါ်မည် (၁၂:၄၈)။ သို့သော် ရလဒ်မှာ ယခုအချိန် ယေရှုနှင့် ပတ်သက်၍ တုံ့ပြန်ပုံပေါ် မူတည်သည်။ သူ အပြစ်တင်ရန် လာခြင်း မဟုတ် (၃:၁၇၊ ၁၂:၄၇)။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်တော်ကို ထင်ရှားစေခြင်းသည် အလွန်ဆုံးဖြတ်ချက်ချရသည့် အရာဖြစ်၍၊ သူ့ကို မယုံကြည်သူများသည် ယခုပင် အပြစ်တင်ခြင်း ခံကြရ၏ (၃:၁၈)။ တကယ်တမ်း တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အရေးကြီးသောအချက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော အချက်မဟုတ်ဘဲ၊ ယေရှုကို မည်သို့ပြုမူသလဲ ဆိုသည်က ဖြစ်သည် (၃:၁၇-၂၀၊ ၅:၂၂-၂၄၊ ၁၂:၄၆-၄၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

8. Last Events. Despite the predominance of vertical dualism, horizontal dualism is also found in John’s Gospel, though it is not as evident as it is in the Synoptics. The kingdom of God, for example, which is the central theme of Jesus’s teaching in Matthew, Mark, and Luke, is mentioned only twice in John as an eschatological reality (3:3, 5). Even eternal life, as already noted, can be eschatological (3:36; 12:25), particularly in connection with the resurrection of the body (5:28–29; 6:39–40, 44, 54). What is now a spiritual reality will become an accomplished fact on the “last day,” as John says—that is, when this age comes to an end and the age to come fully breaks in (6:39–40, 44, 54; 11:24; 12:48). The event that signals this transition is the Second Coming of Jesus, though Jesus simply said that He would come again to take His disciples to Himself (14:1–3). In other words, the Parousia (Jesus’s Second Coming) is not as prominent in the Fourth Gospel as it is in other parts of the NT, but it is unequivocally affirmed as the object of hope (cf. 21:22). The judgment will also take place on the “last day” (12:48), but its result depends on one’s response to Jesus here and now. He did not come to condemn (3:17; 12:47), but His self-revelation is so decisive that those who do not believe in Him are already condemned (3:18). In fact, what really matters regarding the judgment is not so much that we are sinners but what we do with Jesus (cf. 3:17–20; 5:22–24; 12:46–48).

 

၉. မျှော်လင့်ချက် “မျှော်လင့်ချက်” ဟူသော နာမ်စား elpis သည် စတုတ္ထဧဝံဂေလိတွင် မတွေ့ရပါ။ ကြိယာပုံစံ elpizō မှာလည်း တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရသည် (၅:၄၅)။ သို့သော် ထိုအယူအဆ ရှိနေပြီး၊ ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ နှစ်ခုစလုံးကို နှုတ်ဆက်စကား အခန်းများ (အခန်း ၁၄-၁၇) တွင် ဖော်ပြထားသည်။ သေတော့မည့်အချိန် နီးကပ်လာသောအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို နှစ်သိမ့်မှုနှင့် ငြိမ်သက်မှု ပေးရန် ကြိုးစားတော်မူပြီး၊ သူတို့ထံ ပြန်လာမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည် (၁၄:၁၈-၂၀၊ ၂၇-၂၉၊ ၁၆:၁၆-၂၄)။ ဤသည်မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ပြန်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့နှလုံးသားကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် အာမခံချက်ဖြင့် ပြည့်စေမည် (၁၄:၂၀၊ ၂၉၊ ၁၆:၂၀-၂၄၊ ၃၂-၃၃)။ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယောဟန်က ပေးလိုသော မျှော်လင့်ချက်သည် နှစ်ဖက်လုံး ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ယေရှုနှင့် ပတ်သက်သော မျှော်လင့်ချက်နှင့်၊ ယေရှု၏ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ပတ်သက်သော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ယေရှုက ကောင်းကင်ဘုံ သန့်ရှင်းရာဌာန ဖြစ်သော “ခမည်းတော်၏ နေအိမ်” တွင် ဆုတောင်းပေးခြင်း အမှုပြီးဆုံးသောအခါ၊ တပည့်တော်များနှင့် ယုံကြည်သူအားလုံးကို သူ့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး အတူနေရမည်ဟု ပေးထားသော အာမခံချက်မှ ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည် (၁၄:၂-၃)။ ဤကတိသည် တမန်တော်အသင်းတော်အတွက် အချစ်ဆုံး ကတိ ဖြစ်ခဲ့သည် (တိတု ၂:၁၃)။ ယုံကြည်သူ အများစုမှာ ယေရှု မိမိတို့ သက်တမ်းအတွင်း ပြန်ကြွလာမည်ဟု တွေးထင်ခဲ့ကြသည် (ယောဟန် ၂၁:၂၂-၂၃)။ သို့သော် ယောဠန်ဧဝံဂေလိတွင်သာ – အသစ်ကျမ်းစာတစ်ခုလုံးတွင် ဤနေရာတစ်ခုတည်းတွင်သာ – ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းကို ယေရှုကိုယ်တိုင်၏ နှလုံးသားထဲက အမြင့်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် တင်ပြထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်း မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များနှင့် အမြဲတမ်း အတူနေလိုသည်ဟု ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည် (၁၄:၃)။ ၁၇:၂၄ တွင်မူ ခမည်းတော်ထံ နောက်ဆုံး ဆုတောင်းချက် ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်တွင် ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ ဆုတောင်းခြင်းကို ဤဧဝံဂေလိတွင် မဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (မာကု ၁၄:၃၂-၄၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယောဟန်သည် အခြားဆန္ဒ တစုံတခုက ယေရှု၏ ဖန်ဆင်းတော်မူသူများ (ယောဟန် ၁:၃) နှင့် မိမိအသက်ကို စွန့်ပေးခဲ့သူများ (၃:၁၆၊ ၁၀:၁၁၊ ၁၅၊ ၁၅:၁၃) တို့နှင့် ထာဝရအတူနေလိုသော ပြင်းပြသော ဆန္ဒကို မဖုံးကွယ်စေလိုပါ။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာချိန်တွင် ဖန်ဆင်းခံရသူနှင့် ဖန်ဆင်းရှင်၏ ထာဝရ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခြင်းသည် လူသားတို့၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ခရစ်တော်၏ မျှော်လင့်ချက် ဆုံစည်းရာ နေရာ ဖြစ်လာမည်။ ဤသည်မှာ ကယ်တင်ခြင်း၏ အမြင့်ဆုံး ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။

9. Hope. The noun elpis (hope) does not occur in the Fourth Gospel, while its verbal form, elpizō, occurs only once (5:45). Nevertheless, the concept is there, and it is connected with both the resurrection of Jesus and His Second Coming, both mentioned in the Farewell Discourse (chaps. 14–17). In view of His impending death, Jesus tried to bring the disciples comfort and peace by promising that He would come back to them (14:18–20, 27–29; 16:16–24). This would be His return by means of the resurrection, which would fill their hearts with joy and assurance (14:20, 29; 16:20–24, 32–33). As for the Second Coming, the hope John sought to impart is bidirectional: it is our hope in relation to Jesus, and Jesus’s hope in relation to us. The former results from the assurance Jesus gave the disciples—and all His followers—that at the end of His intercessory work in the heavenly sanctuary, the “Father’s house” (14:2), He would come back to take them to Himself so that they could be with Him forever (v. 3). No other promise was as dear to the apostolic church as this one (cf. Titus 2:13), and most believers even thought that Jesus would come back in their own lifetime (cf. John 21:22–23). But in John’s Gospel, and only there in the whole NT, the Second Coming is also presented as the supreme hope of Jesus’s own heart; the hope of reunification. Jesus had expressed already (in 14:3) His desire to always be with the disciples, and in 17:24 this was in fact His last wish to the Father. Perhaps this is why Jesus’s agonizing prayer at Gethsemane does not appear in this Gospel (cf. Mark 14:32–42). John did not want any other wish to overshadow Jesus’s burning desire to live forever with those whom He created (John 1:3) and for whom He gave His own life (3:16; 10:11, 15; 15:13). The (eternal) reunion of creature and Creator at Jesus’s Second Coming, therefore, will be the point at which human hope and Christ’s hope will converge. This is the supreme goal of salvation.

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်စာ ၁:၁–၁၈

COMMENTARY 1:1–18

အဖွင့်နိဒါန်း

THE PROLOGUE

ယောဟန်က သူ့ဧဝံဂေလိတန်းရဲ့ အဖွင့်နိဒါန်းဟာ ခရစ်တော်ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူကြောင်းကို ခရစ်ယာန်အသင်းတော်က နားလည်ရာမှာ အထိရောက်ဆုံး ကျမ်းချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ စာပေအရ ဒီနိဒါန်းဟာ နောက်ပိုင်းဇာတ်ကြောင်းထဲမှာ ဆက်လက်ရှင်းပြမယ့် အဓိကအကြောင်းအရာများ (ဥပမာ၊ အသက်၊ အလင်း၊ အမှောင်၊ သက်သေ၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ ကမ္ဘာ၊ အသိပညာ စသည်တို့) ကို မိတ်ဆက်ပေးထားပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယေရှု၏ ဘဝအတွေ့အကြုံကို အနှစ်ချုပ်တင်ပြထားပါတယ် (ယော ၁:၁၁–၁၂ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။

John’s prologue has been one of the most influential passages in the NT with regard to the church’s understanding of the deity of Jesus Christ. From the literary standpoint, it introduces some of the major themes that are later explored in the narrative (e.g., life, light, darkness, witness, belief, world, knowledge) and at the same time summarizes the experience of Jesus (cf. 1:11–12).

 

၁:၁–၅

ဖန်ဆင်းခင်း မတိုင်မီ ရှိတော်မူခဲ့သော ခရစ်တော်

ယောဟန်ဟာ ကမ္ဘာဖန်ဆင်းခြင်းဇာတ်လမ်းကို စတင်ဖွင့်ထားတဲ့ စကားနဲ့အတူတူပဲ “အစအဦးမှာ” ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ သူ့ဧဝံဂေလိကို စတင်ခဲ့ပါတယ် (ကမ္ဘာဦး ၁:၁)။ ဒီလို လုပ်ရခြင်းအကြောင်းရင်းက ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူကြောင်း ဖန်ဆင်းခင်းမတိုင်မီကပင် ရှိတော်မူခဲ့ကြောင်းနဲ့ ဖန်ဆင်းခြင်းအမှုတော်မှာ တက်ကြွစွာ ပါဝင်တော်မူခဲ့ကြောင်းကို တည်ထောင်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာဦးမှာလိုပဲ “အစအဦး” ဆိုတာဟာ အရာအားလုံး စတင်တဲ့နေရာဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားဧရိယာနဲ့ ဖန်ဆင်းခံရာဧရိယာ ကြားက ခွဲခြားမျဉ်းဖြစ်ပါတယ်။ အစအဦးမှာ ယေရှု (နှုတ်မြွက်တော်) ရှိပြီးသား ဖြစ်တော်မူသည်ဟု ယောဟန်က ဆိုလိုက်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုကို ဘုရားဧရိယာထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထားရှိခဲ့ပါတယ်။ ခရစ်တော်သည် ဖန်ဆင်းခံရသမျှ အရာအားလုံးကို မဖန်ဆင်းမီကပင် ရှိတော်မူခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။

1:1–5

Preexistent Christ

John introduces his Gospel with the same statement that opens the Creation story—“In the beginning” (Gen. 1:1)—in order to establish Jesus’s divine preexistence and active role in creation. As in Genesis, “the beginning” is the point where everything starts, and as such it represents the dividing line between the realm of God and the realm of creation. By saying that in the beginning Jesus (the Word) already was, John clearly located Him in the realm of God; He preexists everything that was created.

 

နိဒါန်းထဲမှာ ယေရှုကို “နှုတ်မြွက်တော်” (လိုဂို့စ်) ဟု ယောဟန်က လေးကြိမ်ခေါ်ပါတယ် (ယော ၁:၁ တွင် သုံးကြိမ်၊ ၁:၁၄)။ ဧဝံဂေလိတန်း ကျန်တဲ့နေရာတွေမှာ ဒီအသုံးအနှုန်းကို ထပ်မတွေ့ပါ။ ဂရိဒဿနိကပညာမှာ “လိုဂို့စ်” ဟာ သူတို့ဘုရားများနဲ့ ရုပ်လောကဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုကို တွေးတောရာမှာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အယူအဆ ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့်၊ ယောဟန်ဟာ သူ့ခေတ်လူများကို မိတ်ဆက်ဖို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တဲ့ စကားလုံးကို သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု အချို့က ယူဆကြပါတယ်။ နောက်တစ်မျိုးကတော့ ယောဟန်ရဲ့ လိုဂို့စ်ဟာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှာ ဖန်ဆင်းခြင်းနဲ့ တက်ကြွသော ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်မြွက်တော်ကို ညွှန်ပြသည်ဟု ဆိုကြပါတယ် (ဆာ ၃၃:၉၊ ဟေရှာ ၅၅:၁၀–၁၁)။ သို့သော် ပိုပြီး ယုံကြည်ဖွယ်ရှိတဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ဂျူးတာဂုမ်ကျမ်းများ (ဟေဗြဲကျမ်းကို အာရမွတ်ဘာသာနဲ့ ပြန်ဆိုထားတဲ့ ကျမ်းများ) ထဲမှာ တွေ့နိုင်ပါတယ်။

Four times in the prologue, and nowhere else in the Gospel, John refers to Jesus as the Word (logos) (John 1:1[3×], 14; cf. 1 John 1:1; Rev. 19:13). Since Logos was such an important concept in Greek philosophy—in their speculations about their gods and their gods’ relationship to the material world—it has been suggested that John used a term that was familiar to his contemporaries simply as a linguistic artifice to introduce Jesus, the true Logos. Others have argued that John’s Logos points to the creative and dynamic word of the Lord of the OT (Ps. 33:9; Is. 55:10–11), which sometimes comes very close to being personified (Pss. 33:6; 107:20). A more plausible explanation, however, may be found in the Jewish Targums, that is, the Aramaic paraphrases of the Hebrew Scriptures that were customarily recited in the synagogues for the benefit of the worshipers who had come to speak Aramaic after the Babylonian Exile (cf. Neh. 8:8).

 

တာဂုမ်ကျမ်းများမှာ ဟေဗြဲမူရင်းက “ထာဝရဘုရား” (ယေဟောဝါ) ဟု ရေးထားရင် ရာပေါင်းများစွာသော နေရာမှာ “ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်မြွက်တော်” (မမ်ရာ) ဟု အစားထိုးထားပါတယ်။ ဆိုလိုတာက တာဂုမ်မှာ “ယေဟောဝါ၏ မမ်ရာ” ဟာ သန့်ရှင်းတဲ့ နာမတော်ကို တိုက်ရိုက်မသုံးဘဲ လေးစားတဲ့အနေနဲ့ ယေဟောဝါ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်ကို အစားထိုးခေါ်ဆိုတဲ့ စကားဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအခြေခံအနေကို ကြည့်ရင် ယောဟန်က ယေရှုကို “နှုတ်မြွက်တော်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဟာ ယေရှုကို ဣသရေလဘုရားသခင်နဲ့ တူညီတဲ့အရှင်ဟု ဖော်ပြခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအရှင်က ယေရှုခရစ်တော် ဖြစ်တော်မူပါတယ် (ယော ၅:၃၉၊ ၄၆ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ ယေရှုဟာ အရင်က ဘုရားဖြစ်ပြီး နောက်မှ မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ သဘောမဟုတ်ပါ။ အဓိကအချက်က ယေရှုဟာ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်တော်တိုင် ဖော်ပြခြင်းခံရသူ၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်မြွက်တော် ဖြစ်တော်မူပြီး အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ နိဒါန်း တတိယအပိုင်း (၁:၁၄–၁၈) မှာ ဒီအချက်ဟာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာပါလိမ့်မယ်။

In hundreds of cases in which the Hebrew text speaks of God (Yahweh), the corresponding passage in the Targums speaks of the divine Word (memra). That is to say, in the Targums “the Memra [Word] of Yahweh” is a standard surrogate for Yahweh Himself when a direct allusion to the sacred name is avoided out of reverence. Considered against this background, John’s references to Jesus as the Word are simply a way of identifying Him with the God of Israel. Thus, the God of Israel (Yahweh) was Jesus Christ (cf. John 5:39, 46). It is not that Jesus was first God, but then He was not. The point is that He is and will always be the self-expression of God—the Word of God. This will become even clearer in the third part of the prologue (1:14–18).

 

ဒါကြောင့် အစအဦးကတည်းက ယောဟန်ဟာ ဘုရားသခင်အထဲမှာ အနည်းဆုံး နှစ်ပါးရှိကြောင်း (duality) ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြခဲ့ပါတယ်။ သုံးပါးတူဧဝံဂေလိများလည်း သူတို့နည်းနဲ့ အတူတူပါပဲ ဆိုထားပါတယ် (မဿဲ ၂၂:၄၃–၄၅၊ မာ ၁၂:၃၆–၃၇၊ လု ၂၀:၄၂–၄၄၊ ဆာ ၁၁၀:၁ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ ဣသရေလဘုရားဖြစ်တဲ့ ယေရှုဟာ အစအဦးမှာ တစ်ပါးတည်း မရှိခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်နှင့်အတူ ရှိတော်မူခဲ့ပါတယ် (ယော ၁:၁ခ–၂)။ ဒီဘုရားသခင်ကို စတုတ္ထဧဝံဂေလိမှာ အကြိမ်ပေါင်း ၁၂၀ ခန့် တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်ဖြစ်စေ “ခမည်းတော်” ဟု ဖော်ပြထားပါတယ်။ နိဒါန်းထဲမှာပဲ ပထမဆုံး နှစ်ကြိမ်တွေ့ရပါတယ် (၁:၁၄၊ ၁၈)။ အရာအားလုံး ဖန်ဆင်းခံရမှီကပင် ခမည်းတော်နှင့်အတူ ရှိတော်မူခဲ့သောကြောင့် (၁၇:၅၊ ၂၄) ယေရှုဟာ ခမည်းတော်နှင့် အတူတူပင် ဘုရားဖြစ်တော်မူရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အပိုဒ်ငယ် ၁ခ ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါ။ အကြောင်းအရာရော၊ ဂရိသဒ္ဒါပါ အခြားအဓိပ္ပာယ်ဖြစ်ခွင့် မပေးပါဘူး။ “နှုတ်မြွက်တော်ဟာ ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်” ဟု ဘာသာပြန်ရမည်ဟာ လုံးဝ အခြေမရှိပါ။ ဂရိမှာ “ဘုရားသခင်” (ထေအို့စ်) ဆိုတဲ့ စကားမှာ ဆလာ (the) မပါတာ မှန်ပါတယ်။ သို့သော် ဆလာမပါလို့ အမြဲတမ်း မသေချာတဲ့ ဆလာ (a) ထည့်ပြီး ဘာသာပြန်ရမယ်ဆိုတာ မမှန်ပါဘူး။ နိဒါန်းထဲမှာပဲ ဥပမာတွေ့နိုင်ပါတယ်။ “အစအဦး” (၁:၁)၊ “အလင်း” (၁:၄)၊ “ဘုရားသခင်”၊ “ယောဟန်” (၁:၆)၊ “သွေး” (၁:၁၃)၊ “ဘုရားသခင်” (၁:၁၈) စသည်တို့မှာ ဆလာမပါပါ။ ထို့ပြင် “ဘုရားတစ်ပါး” ဟု ဘာသာပြန်ရင် ဘုရားများစွာရှိတယ်ဆိုတဲ့ ဘက်စုံဘုရားယုံကြည်မှု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ပြီး၊ နှုတ်မြွက်တော်ဟာ ဘုရားများထဲက ဒုတိယတန်းဘုရားတစ်ပါးသာ ဖြစ်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော် ကျမ်းချက်က ရှင်းပါတယ်။ ဘုရားသခင် (ခမည်းတော်) ရှိသည်။ နှုတ်မြွက်တော် (ယေရှု) ရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် အဘယ်နည်းနှင့် ဖြစ်တော်မူသမျှ နှုတ်မြွက်တော်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်တော်မူပါတယ် (ယော ၅:၁၇–၁၈၊ ၁၀:၂၉–၃၃ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။

From the start, therefore, John made it clear that there is (at least) a duality within the Godhead. The Synoptics say the same thing in their own way (Matt. 22:43–45; Mark 12:36–37; Luke 20:42–44; cf. Ps. 110:1). Jesus, the God of Israel, was not alone in the beginning. He was with God (John 1:1b–2), and this is the God that the Fourth Gospel repeatedly (120 times) identifies either directly or indirectly as the Father; the first two occurrences are in the prologue itself (vv. 14, 18). Since He was with the Father in the beginning, before anything was created (17:5, 24), Jesus has to be as divine as the Father. This is the meaning of v. 1c. Neither the context nor the Greek grammar allow for a different meaning. The claim that the Greek text calls for the translation “the Word was a god” is completely unfounded. It is true that in Greek “God” (theos) does not have the article, but the conclusion that its absence always requires the indefinite article in the translation is not true. For instance, see in the prologue itself the following examples: “beginning” (1:1), “light” (v. 4), “God,” “John” (v. 6), “blood [natural descent],” “God” (v. 13), and “God” (v. 18). In addition, the translation “a god” would have polytheistic connotations, implying that the Word was but a secondary god in a pantheon of gods. The text, however, is rather clear: there is God (the Father), and there is the Word (Jesus), and everything that God is, the Word is (cf. 5:17–18; 10:29–33).

 

ရှိသမျှအရာအားလုံးကို ယေရှုအားဖြင့် ဖန်ဆင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၁:၃)။ ယေရှု၏ ဖန်ဆင်းခြင်းအမှုတော်မှတစ်ပါး ဘာမျှ ဖန်ဆင်းခံရခြင်း မရှိပါ (ကောလောသဲ ၁:၁၅–၁၆၊ ဟေဗြဲ ၁:၁–၂ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင်က ဖန်ဆင်းခံရသူ မဟုတ်ပါ။ ဘုရားဧရိယာထဲသာ ပါဝင်တော်မူပြီး ဖန်ဆင်းခံရာထဲ မပါပါ။ အသက်ရှင်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် အလင်းဖြစ်တော်မူခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ် (ယော ၁:၄–၅၊ ကမ္ဘာဦး ၁:၁၁–၁၂ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ အပိုဒ်ငယ် ၅ မှာ လက်ရှိအချိန်ကြိယာ (phainei) သုံးထားတာက သူ့အလင်းတော်ဟာ တစ်ခါမှ မတိမ်ကောခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြပါတယ်။ အမှောင်ဟာ သူ့ရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ အလင်းကို ငြင်းပယ်တဲ့အခါမှသာ အမှောင်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပါတယ် (ယော ၃:၁၉–၂၀)။ ဖန်ဆင်းရှင်ပင်လျှင် ဘုရားအလင်းကို ကိုယ်တိုင် ပိတ်ထားသူများ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ ဒါကြောင့် “အလင်းကို ယုံကြည်လော့၊ အလင်းထဲမှာ လျှောက်လော့” ဟု တိုက်တွန်းထားပါတယ် (၁၂:၃၅–၃၆)။

Everything that exists was brought into existence through Jesus (1:3). Nothing exists apart from His creative activity (cf. Col. 1:15–16; Heb. 1:1–2). He Himself has to be uncreated. He belongs to the realm of God, not to creation. He was the light that allowed life to come into existence (John 1:4–5; cf. Gen. 1:11–12). The present tense verb in John 1:5 indicates that the shine (phainei) of His light has never ceased. Darkness has never prevailed in His presence except when the light was rejected (John 3:19–20). Not even the Creator can change the fate of those who shut themselves out of the divine light. So the appeal is to “believe in the light” and walk in it (12:35–36).

 

၁:၆–၁၃

လူဇာတိယူတော်မူသော ခရစ်တော်

သုံးပါးတူဧဝံဂေလိများနှင့် တူညီစွာ ယောဟန်ဟာ ယေရှု၏ လောကီအမှုတော်ကို ယောဟန်ခရစ်ဝင်နဲ့ စတင်ပါတယ်။ အခြားဧဝံဂေလိများမှာ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဟာ မဿီယာအရှင်ရဲ့ ရှေ့ပြေးဖြစ်တယ်လို့ ဆိုထားပေမယ့် (မဿဲ ၃:၁–၁၂၊ မာ ၁:၂–၈၊ လု ၃:၁–၁၈၊ မာ ၃:၁၊ ၄:၅–၆ နှို့ယှဉ်ကြည့်)၊ ဒီဧဝံဂေလိမှာတော့ သူ့ကို ယေရှုအတွက် သက်သေခံသူအဖြစ် အဓိက တင်ပြထားပါတယ် (ယော ၁:၆–၈၊ ၁၅၊ ၁၉–၂၇၊ ၂၉–၃၁၊ ၃၂–၃၄)။ သို့သော် ရှေ့ပြေးအဖြစ်လည်း လုံးဝ မေ့ထားခြင်း မဟုတ်ပါ (၃:၂၈၊ ၁:၂၂–၂၃၊ ၂၆–၂၇၊ ၃၁ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ ယောဟန်ဟာ ဧဝံဂေလိဇာတ်လမ်းကို ပြန်မပြောချင်ပါ။ သူပြောချင်တာက အဲဒီဇာတ်လမ်း၏ အဓိပ္ပာယ်ပါ။ ဒါကြောင့် ယောဟန်ခရစ်ဝင်အပြင် ယေရှုအတွက် သက်သေခံနိုင်သူများစွာကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားပါတယ်။ ခမည်းတော် (၅:၃၇၊ ၈:၁၈)၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော် (၁၅:၂၆)၊ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် (၈:၁၄၊ ၁၈)၊ သူ့အမှုတော်များ (၅:၃၆၊ ၁၀:၂၅၊ ၁၄:၁၁၊ ၁၅:၂၄)၊ ယေရှုနဲ့ ထိတွေ့ခဲ့ရသူများ (၄:၃၉၊ ၉:၂၅၊ ၃၈၊ ၁၂:၁၇)၊ ယောဟန်ကိုယ်တိုင် (၁၉:၃၅၊ ၂၁:၂၄)၊ ကျမ်းစာတစ်ခုလုံး (၁:၄၅၊ ၅:၃၉၊ ၄၆၊ ၁၂:၄၁) စသည်တို့ပါ။ ယောဟန်ရေးခဲ့စဉ်က ခရစ်ယာန်ဘာသာဟာ တရားစွဲဆိုခံနေရသလိုပါပဲ။ အဓိက စွဲချက်က ယေရှု၏ မဿီယာဖြစ်ခြင်းနဲ့ ဘုရားဖြစ်ခြင်း အဆိုများပါ။ ဒီဧဝံဂေလိဟာ အဲဒီအဆိုများကို အင်အားကြီးစွာ ခုခံကာကွယ်ပေးထားပါတယ် (၂၀:၃၀–၃၁ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။

1:6–13

Incarnate Christ

In common with the Synoptics, John starts the earthly ministry of Jesus with the account of John the Baptist. While in the other Gospels John the Baptist is the precursor of the Messiah (Matt. 3:1–12; Mark 1:2–8; Luke 3:1–18; cf. Mal. 3:1; 4:5–6), in this Gospel he is mainly a witness for Jesus (John 1:6–8, 15, 19–27, 29–31, 32–34), though his role as a precursor has not been entirely forgotten (3:28; cf. 1:22–23, 26–27, 31). John did not want simply to retell the gospel story; He examines its significance. Thus, in addition to John the Baptist, he lists several other witnesses who were able to testify on behalf of Jesus: the Father (5:37; 8:18); the Holy Spirit (15:26); Jesus Himself (8:14, 18); His works (5:36; 10:25; 14:11; 15:24); those with whom Jesus came into contact (4:39; 9:25, 38; 12:17); John himself, as Jesus’s most beloved disciple (19:35; 21:24); and the Scripture as a whole (1:45; 5:39, 46; 12:41). When John wrote his Gospel, Christianity was on trial so to speak (see John: Introduction), and the main charges centered on Jesus’s messianic and divine claims. This Gospel is a powerful defense of those claims (cf. 20:30–31).

 

ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကို အလွန်ချီးကျူးစွာ ဖော်ပြထားပေမယ့် (၁:၆–၇၊ ၃၁၊ ၃၃–၃၄၊ ၃:၂၉၊ ၅:၃၅၊ ၁၀:၄၁) သူဟာ အလင်းမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားပါတယ် (၁:၈)။ သူဟာ အလင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပါတယ် (၅:၃၅)။ သို့သော် “စစ်မှန်သော” အလင်း မဟုတ်ပါ (၁:၉)။ “စစ်မှန်သော” (အလေသီနို့စ်) ဆိုတဲ့ နာမဝိသေသနက ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဟာ မှားယွင်းသော အလင်းဖြစ်တယ်လို့ မဆိုလိုပါ။ မပြည့်စုံသော၊ ယာယီသာ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ယေရှုသာလျှင် “ငါသည် လောကီအလင်းဖြစ်၏” ဟု လုံးဝပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် မိန့်ဆိုနိုင်သူ ဖြစ်ပါတယ် (၈:၁၂၊ ၉:၅၊ ၁၂:၄၆ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ သာမန်အားဖြင့် ယုံကြည်သူတိုင်းဟာ သူ့နေရာမှာ အလင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို လင်းပေးနိုင်ပါတယ် (မဿဲ ၅:၁၄–၁၆)။ ဓမ္မဟောင်းမှာ မဿီယာကြွလာခြင်းကို အလင်းနဲ့ တင်စားထားပါတယ် (တောလည်ဇာနည်း ၂၄:၁၇၊ ဟေရှာ ၉:၂၊ ၄၂:၆–၇၊ မာ ၄:၂)။ ယေရှုကို “စစ်မှန်သော အလင်း” (၁:၉)၊ “ကောင်းကင်မှ စစ်မှန်သော မုန့်” (၆:၃၂)၊ “စစ်မှန်သော စပျစ်နွယ်ပင်” (၁၅:၁) ဟု ယောဟန်က ဆိုခြင်းအားဖြင့် ယေရှုဟာ ဓမ္မဟောင်း၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ပြည့်စုံစေသူဟု တင်ပြချင်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကျမ်းချက်အားလုံးမှာ အလေသီနို့စ် ဟာ ခရစ်တော်အဖြစ်အပျက်၏ အဆုံးအဖြတ်သဘောကို အလေးပေးပါတယ်။

Despite being spoken of in a highly favored manner (1:6–7, 31, 33–34; 3:29; 5:35; 10:41), John the Baptist was not the light referenced (1:8). He was a light (5:35) but not the “true” Light (1:9). The adjective “true” (alēthinos) implies not that the Baptist was a false light but that he was only an imperfect or temporary light. Only Jesus can say, “I am the light of the world” (8:12; 9:5; cf. 12:46) in an absolute sense. Obviously, every believer can in his or her own sphere of influence be a light to illuminate others’ lives (Matt. 5:14–16). The OT describes the coming of the Messiah in terms of light (Num. 24:17; Is. 9:2; 42:6–7; Mal. 4:2). By saying that Jesus is the “true” Light (John 1:9) as well as “the true bread from heaven” (6:32) and “the true vine” (15:1), John probably wanted to present Jesus as the fulfillment of OT expectations and hopes. In all these passages, alēthinos underscores the climactic nature of the Christ event.

 

အပိုဒ်ငယ် ၉ မှာ ဂရိစာသားဟာ မရေရာပါ။ “ကြွလာ” ဆိုတဲ့ ကြိယာဟာ “လူတိုင်း” ကို ညွှန်းသလား၊ အလင်းကို ညွှန်းသလား ဆိုတာ မသေချာပါ။ “လောကထဲသို့ ကြွလာသူတိုင်းကို အလင်းပေးသည်” ဟု ဘာသာပြန်ရင် လူတိုင်းဟာ ယေရှု၏ အလင်းကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ခံစားရတယ်လို့ ဆိုလိုပါတယ်။ “လောကထဲသို့ ကြွလာသော စစ်မှန်သော အလင်း” ဟု ဘာသာပြန်ရင်တော့ ယေရှုဟာ လူသားများကို ကြွယ်ဝသော အသက်ပေးဖို့ အလင်းအဖြစ် ကြွလာတော်မူခြင်းကို အလေးပေးပါတယ် (၃:၁၉၊ ၁၀:၁၀၊ ၁၂:၄၆၊ ၉:၅၊ ၁၂:၃၅ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ ယောဟန်မှာ “အလင်း” ဟာ “အသက်” ၏ သင်္ကေတပါ (၁:၄၊ ၈:၁၂)။ နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အပိုဒ်ငယ် ၁၀ ရဲ့ ပြောဆိုပုံဟာ အလွန်ပြောဆိုအနုပညာရှိပြီး ယေရှု၏ ကံကြမ္မာရဲ့ နာကျင်ဖွယ် ဟာသမျိုးကို အလေးပေးပါတယ်။ ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်းခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာက ကိုယ်တော်ကို မသိခဲ့ပါ။

In v. 9, the Greek text is ambiguous. The verb “coming” could refer to “everyone” (“every person”) or to the Light. If we translate it “gives light to everyone (‘every person’) coming into the world,” it would mean that every human being is in one way or another reached by the light of Jesus. If we render it “the true light coming into the world,” the emphasis would be on Jesus coming as light to give humans abundance of life (3:19; 10:10; 12:46; cf. 9:5; 12:35). In John, “light” is a symbol for “life” (1:4; 8:12). Both options are possible. The argument in 1:10 is highly rhetorical and destined to emphasize the irony of Jesus’s fate. The world He Himself created did not know Him.

 

အပိုဒ်ငယ် ၁၁ မှာ ယေရှု၏ ဘဝဘေးဒုက္ခကို ပိုမိုတိကျစွာ ဖော်ပြထားပြီး “သိခြင်း” ဆိုတာ “လက်ခံခြင်း” နဲ့ အတူတူပင်ဖြစ်ကြောင်း၊ အပိုဒ်ငယ် ၁၂ မှာ လက်ခံခြင်းဟာ “ယုံကြည်ခြင်း” နဲ့ အတူတူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြထားပါတယ်။ “သူ့ဟာသူ့အရာများ” (ta idia / hoi idioi) ဆိုတာဟာ ပိုကြီးတဲ့စက်ဝိုင်းထဲက သေးငယ်တဲ့စက်ဝိုင်းလိုပါ။ အပိုဒ်ငယ် ၁၀ မှာ “ကမ္ဘာ” ဟု ယေဘုယျပြောထားတာကို ဒီမှာ အလွန်တိကျစွာ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီမှာ ညွှန်ပြတာက ဘုရားသခင်၏ သက်တော်စောင့်ရာ လူမျိုး၊ ပဋိညာဉ်လူမျိုး ဖြစ်တဲ့ ဣသရေလပါ။ ဒါကြောင့် ယောဟန်ဖော်ပြတာက ဂျူးအများစုက မဿီယာကို ငြင်းပယ်ခြင်းပါ (၁၂:၂၇ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ မဿီယာက ဣသရေလလူမျိုးကို ငြင်းပယ်တာမဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်ဟာ မဿီယာပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံခြင်းအဖြစ် သူတို့ဆီသို့ ကြွလာပြီး၊ သူတို့နဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို “ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ” ဖြစ်အောင် ပြုပြင်ပေးဖို့ ကြွလာတော်မူခြင်း ဖြစ်ပါတယ် (၁:၁၂)။ အာဗြဟံကို ကတိပေးခဲ့သည်အတိုင်း မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးတစ်မျိုးမျိုးမှာ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ရရှိကြမည် ဖြစ်ပါတယ် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၁–၃၊ ယော ၁:၁၂–၁၃ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။

Verse 11 specifies even more the tragedy of Jesus’s life and clarifies that knowing means receiving, which in turn is equated in v. 12 with believing. “His own” (ta idia/hoi idioi) in v. 11 is like a small circle within a broader circle. That is, what v. 10 says in general terms (“the world”) is here narrowed down in a very specific way. The reference is to Israel as God’s people, the people of the covenant. What John describes here, therefore, is the rejection of the Messiah by most Jews (cf. 12:27), but not the rejection of the Israelites by the Messiah. He came to them as the fulfillment of the messianic prophecies to transform them and the whole world into “children of God” (1:12). All the nations of the earth were being blessed, as was promised Abraham (Gen. 12:1–3; cf. John 1:12–13).

 

၁:၁၄–၁၈

လူဇာတိယူခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်

နိဒါန်း နောက်ဆုံးအပိုင်းမှာ လူဇာတိယူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆွေးနွေးထားပြီး ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို ပိုမိုမြင့်မားစွာ တင်ပြထားပါတယ်။ အပိုဒ်ငယ် ၁၄ ဟာ နိဒါန်းတစ်ခုလုံး၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ပါတယ်။ ဣသရေလဘုရားသခင်နဲ့ အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းရှင်ဟာ လူ့ဇာတိယူပြီး လူသားတစ်ပါးလိုပဲ သမိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှာ နေထိုင်တော်မူခဲ့ပါတယ်။ ယောဟန်မှာ “ဇာတိ” (ဆာ့ခ်) ဆိုတာဟာ လူ့သဘာဝကို ယေဘုယျဖော်ပြခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ပေါလုလို အပြစ်ရှိမရှိကို မဆုံးဖြတ်ပါ (ရောမ ၇:၁၈၊ ၂၅၊ ဂလာတိ ၅:၁၆–၂၁ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ “နှုတ်မြွက်တော်သည် ဇာတိယူ၍ ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှာ နေထိုင်တော်မူ၏” (skēnoō) ဟု ဆိုခြင်းအားဖြင့် တောရအရပ်မှာ ယာယီတဲတော် (skēnē) ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီတဲတော်ဟာ ဗိမာန်တော်၏ ရှေ့ပုံစံဖြစ်ပြီး ဣသရေလအထဲမှာ ဘုရားသခင် နေထိုင်ရာ နေရာအဖြစ် ရှိခဲ့ပါတယ်။ အတိတ်ကာလက ဘုရားသခင်သည် သူ့လူမျိုးထဲမှာ နေထိုင်ရန် တဲတော်ကို တည်ထားခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၈)။ အဲဒီတဲတော်ထဲမှာ ဘုရား၏ ဘုန်းတော် ပြည့်ဝခဲ့ပါတယ် (ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၄–၃၅၊ ၁ရာဇဝင် ၈:၁၀–၁၁၊ ၂ရာဇဝင် ၇:၁–၃ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ အခုတော့ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင်က ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှာ ရှိနေခြင်း၏ တကယ့်အမှန်တရား ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူ့ဘုန်းတော်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပါတယ် (ယော ၁:၁၄)။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာများအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းနဲ့ တန်ခိုးတော်ကို လောကီပေါ်မှာ သက်သေပြခဲ့ပါတယ်။

1:14–18

Incarnation and Covenant

The last part of the prologue explores the significance of the incarnation and brings the discussion on the divine identity of Jesus to an even higher level. Verse 14 is the high point of the entire prologue. The God of Israel and Creator of all things took on human flesh, entered history like a human being, and dwelt among us. In John, “flesh” means only human nature in general (3:6; 6:51–56, 63), without determining whether it is sinful or not, as it does in Paul (e.g., Rom. 7:18, 25; Gal. 5:16–21). By saying that the Word skēnoō (translated variously as “dwelt,” “made His dwelling,” “took up residence,” “made His home”) among us, John makes an explicit allusion to the tabernacle in the wilderness (skēnē), the portable prototype of the temple and the ancient dwelling place of God in Israel. As in the past when God took up residence among His people in the tabernacle (Ex. 25:8), which was filled with His glory (Ex. 40:34–35; cf. 1 Kin. 8:10–11; 2 Chr. 7:1–3), now Jesus Himself became the very reality of God’s presence among us, and His glory was visible for all to see (John 1:14) through the miracles Jesus performed that testified to the presence and power of God on earth.

 

ယေရှုဟာ monogenēs (၁:၁၄) အဖြစ် ကြွလာခဲ့ပါတယ်။ ဒီစကားလုံးကို အရည်အသွေးအရ သုံးထားပြီး ယေရှုနဲ့ ခမည်းတော်ကြားက ထူးခြားသော ဆက်နွယ်မှုကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်ပါတယ် (၁၀:၃၀၊ ၃၈ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ ယေရှုမှာ အစရှိသည်ဟု မဆိုလိုပါ။

Jesus came as the monogenēs (v. 14—see below, “Only [Begotten]”). This term is used in this context qualitatively to express the unique relationship that Jesus has with the Father (cf. 10:30, 38) and does not imply that Jesus had a beginning.

Only [Begotten]

၁။ ယေရှုအား တစ်ပါးတည်းသော သားတော်ဟူသော gel ရိုးရာသတ်မှတ်ချက်သည် ယောဟန်၏ ဧဝံဂေလိတော်ရှိ ဂရိစာသား၏ အနှစ်သာရကို မှန်ကန်စွာ ကိုယ်စားပြုခြင်းမရှိပါ။ ထိုသို့သတ်မှတ်ခဲ့လျှင် ယောဟန်သည် monogenēs အစား monogennētos ဟူသော ဂရိစကားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့လိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် monogennētos ကို ယောဟန် သို့မဟုတ် ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ အခြားစာရေးဆရာများက အသုံးမပြုခဲ့ပါ။၂။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် စတုတ္ထရာစုနှောင်းပိုင်းတွင် ဂျရုမ်း၏ လက်တင်ဗာဂေ့တ်ကျမ်းထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ကင်းဂျိန်းဗာရှင်း နှင့် အခြားအနောက်တိုင်း ဘာသာပြန်ကျမ်းများသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။၃။ ယေရှုသည် မွေးဖွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဖန်ဆင်းခံသတ္တဝါဟု ပြောဆိုခဲ့သည့် အာရိယန်ဝါဒီများကို ဆန့်ကျင်ရန် ဂျရုမ်းသည် ဤအထူးအသုံးအနှုန်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။၄။ Monogenēs သည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ပေါ်လာပြီး ဂျရုမ်းသည် ၎င်းကို unigenitus ဖြင့် အများအားဖြင့် ယေရှုနှင့် ပတ်သက်၍ ရည်ညွှန်းသောအခါ (ယောဟန် ၁:၁၄၊ ၁၈၊ ၃:၁၆၊ ၁၈၊ ၁ ယောဟန် ၄:၉၊ ဟေဗြဲ ၁၁:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ အခြားကျမ်းပိုဒ်များတွင်မူ ရိုးရာ unicus (လုကာ ၇:၁၂၊ ၈:၄၂၊ ၉:၃၈) ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ The traditional designation of Jesus as the only begotten son does not accurately represent the underlying Greek text of John’s Gospel. If it did, John would have used the Greek word monogennētos instead of monogenēs. But monogennētos is not used either by John or by any other NT writer. This expression seems to have arisen at the end of the fourth century in Jerome’s Latin Vulgate, and from there it passed to the KJV and other Western translations. Jerome used unigenitus (“only begotten”) to replace unicus (“only”), which was the customary translation up to his time. Jerome used this particular expression to refute the Arians, who claimed that Jesus was not begotten but made. Monogenēs appears nine times in the NT, and Jerome rendered it by unigenitus mostly when referring to Jesus (John 1:14, 18; 3:16, 18; 1 John 4:9; cf. Heb. 11:17), while in the other passages he used the traditional unicus (Luke 7:12; 8:42; 9:38).   ဂရိစကား monogenēs ဟာ ကျမ်းစာဂရိဗားရှင်း (LXX) မှာ ဟေဗြဲစကား yakhid ကို ဘာသာပြန်ရာမှာ သုံးထားပုံကို အခြေခံထားပုံရပါတယ်။ yakhid ဆိုတာက “တစ်ပါးတည်း” (တရားဟောရာ ၁၁:၃၄၊ အာမုတ် ၈:၁၀) သို့မဟုတ် “အဖိုးတန်” (ဆာ ၂၂:၂၀၊ ၃၅:၁၇) လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်။ yakhid ကို LXX မှာ agapētos (“ချစ်လှစွာသော”) လို့လည်း ဘာသာပြန်ထားပါတယ် (ကမ္ဘာဦး ၂၂:၂)။ ဒါကြောင့် monogenēs နဲ့ agapētos ဟာ တစ်ထပ်တည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး၊ ဓမ္မသစ်မှာလည်း တွေ့ရပါတယ်။ ယောဟန်က ယေရှုနဲ့ ခမည်းတော်ဆက်ဆံရေးကို monogenēs နဲ့ ဖော်ပြထားပြီး၊ သုံးပါးတူဧဝံဂေလိများမှာ agapētos ကို သုံးထားပါတယ် (မဿဲ ၃:၁၇၊ မာ ၁:၁၁၊ လု ၃:၂၂)။ နှစ်မျိုးလုံးက ယေရှုနဲ့ ခမည်းတော်ကြားက ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးကို ညွှန်ပြပါတယ်။ ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်အများစုဟာ ဒါကို ထင်ဟပ်ပြီး “ဖွားမြင်” ဆိုတဲ့ စကားကို မသုံးကြပါ။ ယေရှု၏ ဘုန်းတော်ကို ဒီဆက်ဆံရေးနဲ့ တွဲဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ယောဟန်ဟာ လူဇာတိယူခြင်း၏ အမှန်တရားတည်မြဲမှုကို အလေးပေးရုံသာမက၊ ယေရှု၏ ဘုရားဇာတိနဲ့ တန်ခိုးတော်ကိုပါ အလေးပေးချင်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ဘုန်းတော်ကို မြင်ခဲ့ရသူ အများအပြားဟာ ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ကြတာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပါ (ယော ၂:၁၁၊ ၄:၄၈၊ ၆:၃၀၊ ၃၆၊ ၉:၃၅–၄၁၊ ၁၀:၂၅–၂၆၊ ၃၇–၃၈၊ ၁၂:၃၇)။ The Greek word monogenēs, however, appears to draw on its use in the Septuagint (LXX), where it is one of the terms used for the Hebrew yakhid, which means “only” (Judg. 11:34; Amos 8:10) or “precious” (Pss. 22:20; 35:17); yakhid is also translated in the LXX by agapētos, “beloved” (Gen. 22:2). This means that monogenēs and agapētos are to some extent equivalent, and this equivalence is also found in the NT: while John described Jesus’s relation to the Father using monogenēs, the Synoptics use agapētos (Matt. 3:17; Mark 1:11; Luke 3:22). In both cases, the two expressions point to the unique relationship that Jesus has with the Father. Most modern translations reflect this and do not use “begotten.” In referring to Jesus’s glory in conjunction with that relationship, John wanted to emphasize not only the factuality of the incarnation—Jesus’s glory was visible to all, particularly through His miracles—but also Jesus’s divine origin and power. It is unfortunate that many of those who saw His divine glory did not respond with faith (John 2:11; 4:48; 6:30, 36; 9:35–41; 10:25–26, 37–38; 12:37).

 

ရှေးယာယီတဲတော်၊ ဗိမာန်တော်ကို လောကီပေါ်မှာ ဘုရားရှိနေခြင်း၏ ကြားခံအဖြစ် တင်ပြရုံသာမက၊ ယေရှုဟာ “ကျေးဇူးတော်နှင့် သမ္မာတရားတော်နှင့် ပြည့်ဝလျက်” ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှာ နေထိုင်ခဲ့ပါတယ် (၁:၁၄)။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်က မောရှေကို ဆီးနဲတောင်မှာ ကိုယ်ကိုတိုင် ဖော်ပြရာမှာ သုံးခဲ့တဲ့ စကားအတူတူပါပဲ (ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆)။ ဒါဟာ ပဋိညာဉ်အရ သစ္စာရှိခြင်းကို ဆိုလိုပြီး ယေရှုခရစ်အားဖြင့် အခုအခါ လူသားများ ရရှိနိုင်ပါပြီ (ယော ၁:၁၆)။ ယောဟန်က အံ့ဩဖွယ် ထုတ်ဖော်ချက်တစ်ခု ပြုလိုက်ပါတယ်။ မောရှေကို ပေါ်ထင်ပြီး “ကျေးဇူးတော်နှင့် သမ္မာတရားတော်နှင့် ပြည့်ဝသည်” ဟု ကိုယ်ကိုတိုင် ဖော်ပြခဲ့သူဟာ ယေရှုခရစ်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါတယ် (၁:၁၇)။ ဒီအပိုဒ်ငယ်ဟာ ယေရှုနဲ့ မောရှေ၊ ဧဝံဂေလိနဲ့ ပညတ်၊ ဓမ္မသစ်နဲ့ ဓမ္မဟောင်းကို ဆန့်ကျင်ဘက် မတင်ပြပါ။ ဂရိမူရင်းမှာ အပိုဒ်နှစ်ခုကြားမှာ “သို့သော်” ဆိုတဲ့ စကား မရှိပါ။ ဆီးနဲတောင်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကိုသာ ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ မောရှေဟာ ပညတ်တော်ကို ပေးရာတွင် ကြားခံဖြစ်ခဲ့သလို၊ ယေရှုဟာ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နဲ့ သမ္မာတရားတော်ကို ဖော်ပြသူ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အပိုဒ်ငယ် ၁၈ မှာ ယောဟန်ဟာ ဘယ်သူမျှ ဘုရားသခင်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြောင်း ဆိုပြီး အငြင်းပွါးချက်ကို ပြီးဆုံးစေပါတယ် (၅:၃၇၊ ၆:၄၆၊ ကောလောသဲ ၁:၁၅၊ ၁တီမောသေ ၁:၁၇၊ ၆:၁၆၊ ၁ယော ၄:၁၂ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ ယေရှုသာလျှင် ဘုရားသခင်ကို အမြဲတမ်း ဖော်ပြခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ ယောဟန်ရဲ့ အဓိကအချက်က ဓမ္မဟောင်းတစ်ခုလုံးမှာ ဘုရားသခင်ကို မြင်ခဲ့ရသူ အများအပြားရှိသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားရာမှာ အဲဒီအရှင်ဟာ ယေရှုခရစ်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်း ဖြစ်ပါတယ် (ကမ္ဘာဦး ၁၈:၁–၁၅၊ ၃၂:၃၀၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃၃:၂၀–၂၃၊ ၃၄:၆၊ ယောရှု ၅:၁၃–၁၅၊ တရားသူကြီး ၁၃:၂၁–၂၂၊ ၁ရာဇဝင် ၁၉:၁၁–၁၈၊ ၂၂:၁၉၊ ဟေရှာ ၆:၁ စသည်တို့နှို့ယှဉ်ကြည့်၊ ယော ၈:၅၆၊ ၁၂:၄၁ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ စတုတ္ထဧဝံဂေလိမှာ ကျမ်းစာ (ဓမ္မဟောင်း) ဟာ ယေရှုအတွက် သက်သေခံသည်ဆိုတာ ဒီအဓိပ္ပာယ်နဲ့ပါ (၁:၄၅၊ ၅:၃၉၊ ၄၆ နှို့ယှဉ်ကြည့်)။ ယောဟန်တွေးနေတာက မဿီယာပရောဖက်ပြုချက်များသာမက၊ ဓမ္မဟောင်းထဲမှာ ယေရှု တကယ်ရှိနေခြင်းကိုပါ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

Besides representing the ancient tabernacle/temple as the medium of God’s presence on earth, Jesus was “full of grace and truth” (1:14) when He lived among us. This is the same expression God used to reveal Himself to Moses at Sinai (Ex. 34:6). It refers to His covenantal faithfulness, which is now made available through Jesus Christ (John 1:16). Then John makes the surprising statement that the One who appeared to Moses and revealed Himself as “full of grace and truth” was also Jesus (v. 17). This verse does not oppose Jesus to Moses, the gospel to the law, or the NT to the OT as some think. In the original Greek, there is no “but” between the two clauses. It describes only what happened at Sinai. As Moses was the instrument through whom the law was given, Jesus was the One who revealed God’s grace and truth. In v. 18 the Evangelist completes the argument explaining that no one has ever seen God (cf. 5:37; 6:46; Col. 1:15; 1 Tim. 1:17; 6:16; 1 John 4:12). It is Jesus who has always revealed Him. John’s point was that throughout the entire OT history, when many people are reported as having seen God (Gen. 18:1–15; 32:30; Ex. 33:20–23; 34:6; Josh. 5:13–15; Judg. 13:21–22; 1 Kin. 19:11–18; 22:19; Is. 6:1), it was Jesus Christ all along (cf. John 8:56; 12:41). In the Fourth Gospel, it is certainly in this sense that the Scripture—that is, the OT—testifies on behalf of Jesus (cf. 1:45; 5:39, 46). John was thinking not only about messianic prophecies but also about the real presence of Jesus in the OT.

 

၁:၁၉–၂:၁၂ ယေရှုခရစ်၏ အများပြည်သူ အမှုတော်စတင်ခြင်း

ဤအခန်းတွင်ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများကို အဓိက သုံးပိုင်းခွဲ၍ ဖော်ပြထားသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်၏ ယေရှု၏ အများပြည်သူ အမှုတော်သို့ ဦးတည်သွားသော အပိုင်းများမှာ-

• ယောဟန်ရှင်လောင်း၏ သက်သေခံချက် (၁:၁၉–၃၄)၊
• ပဌမဆုံး တပည့်များ (၁:၃၅–၅၁)၊
• ယေရှု၏ ပဌမဆုံး နိမိတ်လက္ခဏာ (၂:၁–၁၂) တို့ ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် ဆက်တိုက် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (ကိုးကား ၁:၂၉၊ ၃၅၊ ၃၉၊ ၄၃၊ ၂:၁)။

1:19–2:12

THE BEGINNING OF JESUS’S MINISTRY

The material in this section, which leads into John’s account of Jesus’s public ministry, can be divided into three main parts: John the Baptist’s testimony (1:19–34), the first disciples (1:35–51), and Jesus’s first miracle (2:1–12). The episodes happened on seven consecutive days (cf. 1:29, 35, 39, 43; 2:1).

 

၁:၁၉–၃၄

ယောဟန်ရှင်လောင်း၏ သက်သေခံချက်

နိဒါန်းတွင် ရှင်ယောဟန်လောင်းကို သက်သေခံသူအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး၊ ဤနေရာတွင် ဧဝံဂေလိဆရာက သူသည် ယေရှုအတွက် ပေးခဲ့သော သက်သေခံချက်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယောဟန် ၁:၁၉ မှ ၂:၁ အထိတွင် တကယ့်အချိန်အားဖြင့် တစ်ပတ်ရှိသည်။

1:19–34

John’s Testimony

In the prologue, the Baptist is identified as a witness, and here the Evangelist shared the testimony he gave on behalf of Jesus. There is one week of real time between John 1:19 and 2:1.

 

၁:၁၉–၂၁။ ယောဟန်မည်သူ မဟုတ်ကြောင်း ထိုအပတ်၏ ပဌမနေ့တွင် ရှင်ယောဟန်လောင်း၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အမှုတော်ကို စုံစမ်းရန် ဂျူးဘာသာရေး အာဏာပိုင်အချို့ (၂၄ တွင် ဖာရိရှအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်) က ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိများကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် ပိုမို ပြင်းထန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်၊ အင်အားကြီးမားသော တရားဟောခြင်းတို့ကြောင့် လူများသည် မယ်ရှိယ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည် (လု ၃:၁၅ နှို့မြှူး)။ သို့သော် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းခံရသောအခါ သူက “ငါသည် ခရစ်တော် မဟုတ်” ဟု ဝန်ခံရန် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ (ယော ၁:၂၀)။ “ခရစ်တော်” (ခရစ်တုတ်) ဆိုသည်မှာ ဟေဗြဲစကား “မယ်ရှိယ” ကို ဂရိဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး ဆိုလိုသည်မှာ “ဘိတ်ထိုင်ခံရသူ” ဖြစ်သည် (၁:၄၁; ၄:၂၅)။ အခြားရှုထောင့်မှ ပရောဖက်ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး၊ မာလခိ၏ ပရောဖက်ပြုချက်တွင်ပါသော ဧလိယ (မာ ၄:၅–၆) နှင့် မောရှေ နှင့်တူသော ပရောဖက် (တရား ၁၈:၁၅၊ ၁၈) တို့ကိုလည်း မေးမြန်းရာ အဆိုးမြင်ဖြေဆိုချက်များသာ ရရှိခဲ့သည်။

1:19–21. Who John Was Not. On the first day of that week some Jewish religious authorities, identified in v. 24 as Pharisees, sent priests and Levites to probe John the Baptist’s person and activity. John’s more combative and charismatic personality, combined with his powerful preaching, filled the people with expectation concerning their messianic hopes (cf. Luke 3:15). When interrogated, however, he did not hesitate to say, “I am not the Christ [Messiah]” (John 1:20). “Christ” (christos) is the Greek word for the Hebrew term “Messiah,” which means “the anointed one” (1:41; 4:25). Questions regarding two other possible prophetic figures—Elijah, of Malachi’s prophecy (Mal. 4:5–6), and the prophet like Moses (Deut. 18:15, 18)—also met with negative answers.

 

၁:၂၂–၂၈။ တောတွင်းမှ အသံ သို့သော် စေလွှတ်သူများသည် လက်ဗလာပြန်ရန် မလိုလားသဖြင့် သူ၏ အမှန်တကယ် အချက်ကို သိလိုသောအခါ ယောဟန်က သူ့ကိုယ်သူ အာရုံမစိုက်ဘဲ သူ၏ အမှုတော်ကို အာရုံစိုက်စေကာ ဟေရှာယ ၄၀:၃ ၏ ပရောဖက်ပြုချက်အတိုင်း ရှင်းပြသည်။ သူသည် တောတွင်း၌ “ကျွန်ုပ်တို့ဘုရားသခင်အတွက် လမ်းကို ဖြောင့်မတ်စေကြလော့” ဟု အော်ဟစ်နေသော အသံပြုသူ ဖြစ်သည်။ ဤနှုတ်ကပတ်တူညီချက်ကို သုတ္တံကျမ်းသုံးစောင်တွင်လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (မ ၃:၃; မာ ၁:၃; လု ၃:၄)၊ အနည်းငယ် ကွဲလွဲမှုမျှသာ ရှိသည်။ ယောဟန်က သူသည် ရုံသက်သက် “အသံ” တစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ပြောခွင့်ရ တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ပရောဖက်မျိုးဆက်၏ နောက်ဆုံးသူဖြစ်ကာ (မ ၁၁:၁၃–၁၄ နှို့မြှူး) တကယ့် “နှုတ်တော်ဆိုသူ” ကို လမ်းပြင်ဆင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

1:22–28. The Voice in the Wilderness. The emissaries, however, did not want to come back empty-handed, so when they insisted on knowing his identity, the Baptist shifted their attention from himself to his mission and explained it in the prophetic terms of Isaiah 40:3. He was the voice in the wilderness calling for people to “make straight … a highway for our God.” The Synoptics report the same statement (Matt. 3:3; Mark 1:3; Luke 3:4), with minor differences. John claimed to be a mere “voice.” He was only God’s spokesperson, the last one of the prophetic line (cf. Matt. 11:13–14), preparing the way for the real “Word.”

 

ထို့နောက် စေလွှတ်သူများက ယောဟန်သည် အဘယ်ကြောင့် နှစ်ခြင်းပေးရသနည်းဟု တောင်းဆိုသည်။ အမှန်တကယ် ပြဿနာမှာ ယောဟန်၏ အာဏာပိုင်ဆိုင်ရာ ဖြစ်သည်။ သုတ္တံကျမ်းသုံးစောင်အရ သူသည် နောင်တရခြင်းနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းအတွက် နှစ်ခြင်းဟူသော အမျိုးအသစ်ကို ပေးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး (မာ ၁:၄; လု ၃:၃; တ ၁၃:၂၄; ၁၉:၄ နှို့မြှူး) ထိုခေတ်က မသိကျွမ်းသေးသော နှစ်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဂျူးများက မည်သည့် အာဏာဖြင့် ပြုသည်ကို သိလိုကြသည်။ သူ၏ ဖြေကြားချက်တွင် ယောဟန်သည် သူ့ပုံစံအတိုင်း ယေရှုကို ထပ်မံ ညွှန်ပြသည်။ နောက်ဆက်တွဲတွင် မယ်ရှိယသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြင့် နှစ်ခြင်းပေးမည်ဟူသော မတူညီသော နှစ်ခြင်းကို ပြောမည်ဟု မျှော်လင့်ရသော်လည်း စတုတ္ထဧဝံဂေလိဆရာက ထိုစကားကို အခြားနေရာတွင် ဖော်ပြထားသည် (ယော ၁:၃၃ နှို့မြှူး)။ ဤနေရာတွင်မူ ယောဟန်သည် ခရစ်တော် မဟုတ်၊ ဧလိယ မဟုတ်၊ ထိုပရောဖက်လည်း မဟုတ်ကြောင်း သက်သေခံချက်ကိုသာ မီးမောင်းထိုးပြလိုသည်။ ထို့ပြင် ယောဟန်၏ နှိမ့်ချမှုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ဖိနပ်ကြိုးဖြည်ပေးခြင်းသည် ကျွန်တစ်ဦး၏ အလုပ်ဖြစ်ပြီး တပည့်ပင် လုပ်ရန် မမျှော်လင့်ရသည့် အရာဖြစ်သည်။

Then the emissaries demanded to know why John baptized. The real issue was John’s authority. The Synoptics inform us that he was performing a new kind of baptism, a baptism of repentance and forgiveness (Mark 1:4; Luke 3:3; cf. Acts 13:24; 19:4), which was unknown at that time, and the Jews wanted to know under what authority. In his answer, as was typical of him, John again pointed to Jesus. In what follows, the reader would expect a remark saying that the Messiah would perform a different kind of baptism, such as a baptism with the Holy Spirit, as found in the Synoptics (Matt. 3:11; Mark 1:8; Luke 3:16). The fourth Evangelist stated that in a different context (cf. John 1:33). At this point, he wanted only to highlight John’s testimony that he was not the Christ—nor Elijah, nor the prophet. He also revealed John’s humility. Untying the straps of someone’s sandal was the task of a slave; something that not even a disciple was expected to do.

 

ဤဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားရာ နေရာနှင့်ပတ်သက်၍ လက်ရေးမူများ ကွဲလွဲနေသည် (၁:၂၈)။ “ဘေသာဘာရ” သို့မဟုတ် “ဘေသာနိ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးဖြစ်သော “ဘေသာနိ” သည် အစောဆုံးနှင့် အများဆုံး သက်သေခံချက်ရှိသည်။ အေဒီ တတိယရာစုတွင် အော်ရီဂင်က ဂျိုဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်တွင် ဘေသာနိ တစ်ခု မရှိတော့သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အမည်ပြောင်းသွားသော ဘေသာဘာရ (ဂျိုဒန်မြစ်အနောက်ဘက်) ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။ ဂျိုဒန်အရှေ့ဘက်ရှိ ဤဘေသာနိသည် ဂျေရုဆလင်အရှေ့ဘက်ရှိ လာဇရု၊ မာသ၊ မာရှိ တို့၏ ဇာတိမြို့ ဘေသာနိ (၁၁:၁၊ ၁၈; ၁၂:၁) နှင့် ကွဲပြားသည်။ ၁၉၉၀ ခုနှစ်များအစောပိုင်းတွင် ဂျိုဒန်တွင် ရှေးဟောင်းသုတေသန လုပ်ကြသူများက ဂျိုဒန်အရှေ့ဘက် ဘေသာနိကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ သို့သော် အချို့ပညာရှင်များက ထိုနေရာသည် ဂါလိလံပြည်သို့ တစ်ရက်ခရီးဖြင့် ပြန်ရောက်ရန် (၁:၄၃) လုံလောက်စွာ မနီးကပ်ဟု ယူဆကြသည်။

The manuscripts are divided concerning where the episode took place (1:28), whether “Bethabara” or “Bethany.” The latter is the earliest and most widely attested reading. In the third century A.D., Origen suggested an updating of the place name to Bethabara (on the west side of the Jordan), since there was not a Bethany known in his time on the east side of the Jordan. That this Bethany was beyond the Jordan means it was distinct from Judean Bethany (11:1, 18; 12:1), the hometown of Lazarus, Martha, and Mary, which is just east of Jerusalem (on the west side of the Jordan). Archaeologists working in Jordan in the early 1990s claimed to have discovered Bethany beyond the Jordan. While this may be the case, some scholars feel the site they have identified is not close enough to Galilee for Jesus to have returned there on a day’s journey (1:43).

 

၁:၂၉–၃၄။ ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ် ထိုအပတ်၏ ဒုတိယနေ့တွင် ယောဟန်သည် ယေရှုကို လာသည်ကို မြင်ပြီး “ကြည့်လော့၊ ဤသူသည် လောကီအပြစ်ကို ပယ်ရှားတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်” ဟု ကျော်ကြားသော စကားကို ကြေညာခဲ့သည် (၂၉)။ ဤစကားကို နောက်နေ့တွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထပ်မံဖော်ပြထားသည် (၃၆)။ ဤစကားသည် ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် အတိအကျ နှိုင်းယှဉ်စရာ မရှိသော်လည်း ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ယေရှုကို “သိုးသငယ်” ဟု မကြာခဏ ခေါ်ဝေါ်ထားသည် (ဥပမာ ဗျာ ၅:၆၊ ၈၊ ၁၂၊ ၁၃; ၆:၁၊ ၇၊ ၁၆)။ ဂရိစကားတွင် စကားလုံးနှစ်ခု ကွဲပြားသော်လည်း (ယောဟန်တွင် အာမ်နုတ်၊ ဗျာဒိတ်တွင် အာနိယုန်) အဓိပ္ပာယ်မှာ တူညီသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင် သိုးသငယ်ပုံဥပမာကို အပြစ်ပယ်ရှားခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သောအခါ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ဖြေရာယဇ်ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ပသခါယဇ် (ထွက် ၁၂:၃–၁၁; ၁ကော ၅:၇ နှို့မြှူး)၊ နေ့စဉ်ယဇ် (ထွက် ၂၉:၃၈–၄၂)၊ အပြစ်ယဇ် (လေဝ ၅:၅–၇) သို့မဟုတ် အထူးသဖြင့် ဟေရှာယ ၅၃ ၏ သိုးသငယ်ကို စိတ်ထဲတွင် ထားနိုင်သည်။

1:29–34. Lamb of God. On the second day of this week, John saw Jesus coming to him and then pronounced the famous words identifying Him as “the Lamb of God,” who “takes away the sin of the world!” (v. 29). This saying, which is partially repeated the next day (v. 36), finds no parallel in the NT, though the book of Revelation frequently speaks of Jesus as “the Lamb” (e.g., Rev. 5:6, 8, 12, 13; 6:1, 7, 16). Although the two words are different in Greek (amnos in John; arnion in Revelation), they probably have the same meaning. When in his Gospel John combines the image of a lamb with the removal of sins, he was speaking in sacrificial or expiatory terms. He may have had in mind the Passover sacrifice (Ex. 12:3–11; cf. 1 Cor. 5:7), the daily sacrifice (Ex. 29:38–42), the sin offering (Lev. 5:5–7), or most probably the lamb of Isaiah 53.

 

“ဘုရားသခင်၏” ဟူသော စကားစုသည် “ဘုရားသခင်ပေးသနား” ဟု ဆိုလိုနိုင်သည် (ကမ္ဘာ ၂၂:၈ နှို့မြှူး)။ သို့သော် ယောဟန်တွင်မူ “ဘုရားသခင်စေလွှတ်တော်မူသော” (ယော ၃:၁၆–၁၇၊ ၃၄; ၆:၂၉; ၈:၄၂; ၁၇:၃; ၅:၂၃၊ ၃၆–၃၇; ၆:၄၄၊ ၅၇; ၈:၁၈; ၁၀:၃၆; ၁၂:၄၉; ၁၄:၂၄; ၁၇:၂၁၊ ၂၅ နှို့မြှူး) ဟူ၍သာ ယူဆရန် ပိုကောင်းသည်။ “ပယ်ရှားသည်” (အိုင်ရို) ဟူသော ကြိယာသည် အစားထိုးခြင်း အယူအဆကို ဆောင်သည်။ သိုးသငယ်သည် အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးခြင်းဖြင့်သာ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်သည် (ဟေ ၅၃:၅–၆၊ ၁၀၊ ၁၂; ဂလ ၃:၁၃ နှို့မြှူး)။

The phrase “of God” could mean “provided by God” (cf. Gen. 22:8), but in John it is better to take it simply in the sense of “sent [or given] by God” (John 3:16–17, 34; 6:29; 8:42; 17:3; cf. 5:23, 36–37; 6:44, 57; 8:18; 10:36; 12:49; 14:24; 17:21, 25). The verb “takes away” (airō) implies the idea of substitution. The only way the Lamb can remove sin is by vicariously taking it on Himself (cf. Is. 53:5–6, 10, 12; Gal. 3:13).

 

နောက်ငါးခွန်း (ယော ၁:၃၀–၃၄) တွင် ဧဝံဂေလိဆရာက ယောဟန်ရှင်လောင်း၏ ယေရှုအတွက် ထပ်မံသက်သေခံချက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် ချိုးငှက်ကဲ့သို့ ဆင်းသက်ပြီး ယေရှုအပေါ်တွင် တည်ကြည်စွာ နေတော်မူသောအခါ ယေရှုသည် မည်သူမှန်း သိရှိခဲ့ခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော် ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကင်မှ နိမိတ်လက္ခဏာ ဖြစ်သည် (၃၄)။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ နှစ်ခြင်းခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည် (မ ၃:၁၃–၁၇; မာ ၁:၉–၁၁; လု ၃:၂၁–၂၂)။ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ထိုဖြစ်ရပ်ကို မမှတ်တမ်းတင်ထားပေ။ ဒုတိယနေ့၏ ဖြစ်ရပ်များသည် ယေရှု၏ တော၌ ရက်လေးဆယ်နေခြင်း (ဤခရစ်ဝင်တွင် မဖော်ပြထား) အပြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (မ ၄:၁–၁၁; မာ ၁:၁၂–၁၃; လု ၄:၁–၁၂ နှို့မြှူး)။

In the next five verses (John 1:30–34), the Evangelist recorded further testimonies of the Baptist on behalf of Jesus, including the fact that he came to know who Jesus really was when the Spirit descended and remained on Him like a dove. This was a sign from heaven that Jesus was God’s Son (v. 34). There is no question that this is an allusion to Jesus’s baptism (Matt. 3:13–17; Mark 1:9–11; Luke 3:21–22), which is not recorded in this Gospel. In fact, it is highly probable that the events of the second day took place after Jesus’s forty days in the wilderness, not mentioned in this Gospel (cf. Matt. 4:1–11; Mark 1:12–13; Luke 4:1–12).

 

၁:၃၅–၅၁ ပဌမဆုံး တပည့်များ

ဤအပိုင်းသည် ယောဟန်၏ အမှုတော်မှ ယေရှု၏ အမှုတော်သို့ ကူးပြောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

၁:၃၅–၄၂။ အန္ဒြေနှင့် ပေတရု အပတ်၏ တတိယနေ့တွင် ယောဟန်က ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ် ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံသက်သေခံရာ သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးသည် ယေရှုကို လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသူတစ်ဦးမှာ ပေတရု၏ ညီ အန္ဒြေ ဖြစ်ပြီး ဘေသာဒါဇာတိ ဖြစ်သည် (၄၄ နှို့မြှူး)။ အန္ဒြေ၏ အဖော်ကိုမူ အမည် မဖော်ပြထားပေ။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဤအမည်မဖော်သော တပည့်သည် ဧဝံဂေလိဆရာ ကိုယ်တိုင်၊ ယေရှုချစ်သော တပည့် ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် သူ့ကိုယ်သူ အမည်ဖြင့် တစ်ခါမျှ မဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤတပည့်နှစ်ဦးသည် ယေရှုထံ ချက်ချင်း သစ္စာခံရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မဖော်ပြထားသော ယောဟန်ရှင်လောင်း၏ နောက်ထပ် ညွှန်ကြားချက်များကြောင့် ဖြစ်သည်။ တကယ့် သက်သေခံသူ၏ အလုပ်မှာ ကိုယ်အတွက် သို့မဟုတ် မိမိအတွက် တပည့်များ စုဆောင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယေရှုအတွက် တပည့်များ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

1:35–51

The First Disciples

This section marks a transition from John’s ministry to that of Jesus.

1:35–42. Andrew and Peter. On the third day of the week, John again testified that Jesus was the Lamb of God, and two of his disciples decided to follow Jesus. One of them was Andrew, Peter’s brother; he was from Bethsaida (cf. v. 44). Andrew’s companion, however, is unnamed. As noted earlier, this anonymous disciple was likely the Evangelist himself, the disciple whom Jesus loved, since he never refers to himself by name anywhere else in the Gospel. The quickness with which these two disciples transferred their allegiance to Jesus presupposes further instructions received from John the Baptist that are not recorded in the Gospel. The role of a true witness is to raise disciples for Jesus, not for himself or herself.

 

ဤဖြစ်ရပ်သည် နေ့လယ်လေးနာရီခန့်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (ဆယ်နာရီ၊ ၁:၃၉)။ နေထွက်ချိန်မှ နေဝင်ချိန်အထိ နာရီရေတွက်သည့် ဓလေ့အရ ဤအချိန်သည် နေ့၏ အလုပ်များ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ပြီး နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ချိန် ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့လယ်ကျန်ချိန်တစ်ခုလုံး ယေရှုနှင့်အတူ နေခဲ့ကြသည်ဟူသော အချက်အရ အတူတကွ စားသောက်ခဲ့ကြပြီး ညအိပ်ခဲ့ကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

This happened at about four o’clock in the afternoon (the tenth hour; 1:39), which is implied by the custom of counting hours from sunrise to sunset. The time of day here specified was when the events of the day began to wind down and preparations began for the main meal of the day. The fact that they remained with Jesus the rest of that day suggests that they probably shared a meal together and may have even spent the night with Him.

 

နောက်ဆက်တွဲသည် စတုတ္ထနေ့ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် အန္ဒြေ၏ ညီ ရှိမုန်ပေတရု ယေရှု၏ တပည့်အဖြစ် ပါဝင်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ့ညီ အန္ဒြေ၏ တိုက်ရိုက် လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ဖြစ်သည် (၄၁–၄၂)။ အန္ဒြေကို ဤခရစ်ဝင်တွင် ဖော်ပြတိုင်း တစ်ဦးဦးကို ယေရှုထံ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့ရသည် (၆:၈; ၁၂:၂၂ နှို့မြှူး)။ ဤသည်မှာ တကယ့် တပည့်အမှတ်အသား ဖြစ်သည်။

What comes next belongs to the fourth day. On that day, one more person joined Jesus as His disciple: Simon Peter. This happened under the direct influence of his brother, Andrew (vv. 41–42). Each mention of Andrew in this Gospel has him bringing someone to Jesus (cf. 6:8; 12:22)—a mark of true discipleship.

 

၁:၄၃–၅၁။ ဖိလိပ္ပုနှင့် နာသန္တေလ် အပတ်၏ ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် ဂျိုဒန်ချိုင့်ဝှမ်းမှ ဂါလိလံသို့ မထွက်ခွာမီ ယေရှုက ဖိလိပ္ပုနှင့် နာသန္တေလ်ကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သုတ္တံကျမ်းသုံးစောင်တွင် ဖိလိပ္ပုနှင့်ပတ်သက်၍ အနည်းငယ်သာ ဖော်ပြထားပြီး တမန်တော်များစာရင်းတွင်သာ ပါဝင်သည်။ သို့သော် ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင် ဖိလိပ္ပုသည် ပို၍ အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍ ရှိသည် (၆:၅–၈; ၁၂:၂၁–၂၂; ၁၄:၈–၉)။ သူသည် ဂျူးဖြစ်သော်လည်း အမည်မှာ ဂရိအမည် ဖြစ်ပြီး “မြင်းကို ချစ်သူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သူသည် ဂရိစကား ပြောနိုင်ပြီး ဘေသာဒါဇာတိ ဖြစ်သောကြောင့် (၁၂:၂၁) ဂရိလူမျိုးများ များပြားသော ဂေါလနိတ် ဒေသ၌ ရွေးချယ်ခံရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘေသာဒါသည် အန္ဒြေနှင့် ပေတရု၏ ဇာတိလည်း ဖြစ်သည် (၁:၄၄)။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ယေရှု၏ အမှုတော်ကာလတွင် ကပေရနာအုံမြို့၌ နေထိုင်ခဲ့သဖြင့် (မာ ၁:၂၁၊ ၂၉) ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော ဘေသာဒါသည် နောင်တွင် ပြောင်းရွှေ့သွားသည်အထိ ငယ်စဉ်က ကြီးပြင်းရာ နေရာ ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို နာဇရက်သားဟု ဖော်ပြသည်နှင့် အလားတူ ဖြစ်သည် (ယော ၁:၄၅; မ ၂:၂၃; ၄:၁၃; မာ ၁:၉; လု ၁:၂၆; ၂:၄၊ ၃၉)။

1:43–51. Philip and Nathanael. On the fifth day of the week, before leaving the Jordan Valley to Galilee, Jesus invited Philip and Nathanael to follow Him. In the Synoptic Gospels, little is said about Philip. His name merely occurs in the list of the apostles of Jesus. In John’s Gospel, however, Philip plays a more prominent role (6:5–8; 12:21–22; 14:8–9). Although he is Jewish, Philip’s name is Greek (meaning “lover of horses”). He may have been chosen because he spoke Greek and because he was from Bethsaida (12:21), a city located in the predominantly Greek district of Gaulanitis. Bethsaida is also identified as the hometown of Andrew and Peter (1:44). Since the two brothers resided in Capernaum during Jesus’s ministry (Mark 1:21, 29), the reference here is probably to the place where they grew up before leaving later in life, similar to Jesus being identified as from Nazareth, though he also moved to Capernaum (e.g., John 1:45; Matt. 2:23; 4:13; Mark 1:9; Luke 1:26; 2:4, 39).

 

အန္ဒြေကဲ့သို့ပင် ဖိလိပ္ပုက နာသန္တေလ်ကို ရှာတွေ့ပြီး မယ်ရှိယကို တွေ့ပြီဟု ကြေညာသည် (၁:၄၁၊ ၄၅ နှို့မြှူး)။ နာသန္တေလ်ကို သုတ္တံကျမ်းသုံးစောင်တွင် မဖော်ပြထားသဖြင့် တမန်တော်စာရင်းတွင် ဖိလိပ္ပုနှင့် အမြဲတွဲဖက်ထားသော ဘာသိုလမယ် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည် (မ ၁၀:၃; မာ ၃:၁၈; လု ၆:၁၄)။ ဘာသိုလမယ်ဆိုသည်မှာ “သောလောမုတ်၏ သား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသဖြင့် နာသန္တေလ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမည် ဖြစ်နိုင်သည်။ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူဟု ချီးကျူးခံရသော်လည်း နာသန္တေလ်သည် ယေရှု၏ မယ်ရှိယအဖြစ်ကို အစပိုင်းတွင် သံသယ အလွန်ရှိခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ နာဇရက်မှ မယ်ရှိယ ထွန်းကားလာနိုင်သည်ဟု မယဉ်ကြည်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ယော ၁:၄၆)။ နာဇရက်သည် ဂါလိလံ၏ နိုင်ငံရေး သို့မဟုတ် ဘာသာရေး ပထဝီဝင်တွင် အရေးမပါသော မြို့ ဖြစ်သည် (၇:၅၂ နှို့မြှူး)။ အငြင်းပွားရန် မဝင်ဘဲ ဖိလိပ္ပုက သူငယ်ချင်းကို “လာကြည့်လော့” ဟု ရိုးရှင်းစွာ တိုက်တွန်းသည် (၁:၄၆)။ ယေရှု၏ အဆိုများကို ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးရန် ဤဖိတ်ခေါ်မှုသည် နာသန္တေလ်တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ မဟုတ်။ နိကောဒင်၊ ရှမာရှမြစ်နားက မိန်းမ၊ သောမတ် စသည့် သူများကို ယေရှုကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရန် ခရစ်ဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေသော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်း အစတွင် ဤနေရာတွင် ထည့်သွင်းထားခြင်းသည် စာဖတ်သူများကိုလည်း ယောဟန်ဖော်ပြထားသော သက်သေခံချက်ကို စဉ်းစားပြီး ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Like Andrew, Philip found Nathanael and announced to him that he had found the Messiah (cf. John 1:41, 45). Since Nathanael is not mentioned in the Synoptic Gospels, he is thought to be identified as Bartholomew, who is always coupled with Philip in the list of the apostles (Matt. 10:3; Mark 3:18; Luke 6:14). Since Bartholomew actually means “son of Tholomaios,” Nathanael might be his personal name. Despite being praised as a sincere and honest person, Nathanael was at first highly skeptical about the messiahship of Jesus because he could not conceive of the Messiah as coming from Nazareth (John 1:46), a town with little or no significance at all in Galilean political or religious geography (cf. 7:52). Rather than enter into a dispute, Philip simply encouraged his friend to “come and see” for himself (1:46). This invitation to evaluate the claims of Jesus was not just for Nathanael. It is also a recurring theme in John’s Gospel, recording calls for individuals like Nicodemus, the Samaritan woman, and Thomas to consider Jesus for themselves. Placed here at the beginning of the Gospel, it also serves as an invitation to the readers to also consider the testimony John set forth and to make a decision about Jesus for themselves.

 

နာသန္တေလ်ကို ယေရှုသည် မောရှေနှင့် ပရောဖက်များ ရေးသားခဲ့သည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံး ယုံကြည်စေခဲ့သည်မှာ ယေရှုက မကြာမီက သင်ပုန်းပင်အောက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိအကျ မည်သည့်အရာ ဖြစ်သည်ကို ကျမ်းချက်တွင် မဖော်ပြထားပေ။ နာသန္တေလ်သည် ယောဟန်ရှင်လောင်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ပါက ယေရှုအကြောင်း ယောဟန်ရှင်လောင်း၏ ကြေညာချက်ကို စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယေရှု၏ အထိအရှသိတော်မူခြင်းနှင့် ဖိလိပ္ပု၏ သက်သေခံချက်ကြောင့် နာသန္တေလ်၏ သံသယ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ယေရှုကို ဘုရားသခင်၏ သားတော်၊ ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရင် ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ စာဖတ်သူများက “ဘုရားသခင်၏ သားတော်” ဟူသော ခေါင်းစဉ်တွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်မည် ဖြစ်သော်လည်း နာသန္တေလ်ကမူ ထိုခေါင်းစဉ်နှစ်ခုကို ယေရှု၏ ခေတ်က မယ်ရှိယဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်သာ သုံးစွဲခဲ့သည်။ သူသည် ယေရှုကို ကတိထားတော်မူသော ဒါဝိဒ်မင်းဆက် ဘုရင် မယ်ရှိယ အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (ဆာ ၂:၇)။

What finally convinced Nathanael that Jesus was the One about whom Moses and the prophets wrote was Jesus’s allusion to something that recently happened to him while he was under the fig tree. What exactly happened? The text does not say. If Nathanael was one of the followers of John the Baptist, perhaps he was considering the Baptist’s declaration about Jesus (DA 140). Whatever it was, the realization of Jesus’s supernatural knowledge along with the testimony of Philip removed Nathanael’s doubts. He declared Jesus to be the Son of God and the King of Israel. While the reader will recognize the deeper meaning associated with calling Jesus the “Son of God,” Nathanael used both titles in a messianic sense, as was common in Jesus’s day. He acknowledged Jesus as the Messiah, the promised Davidic King (Ps. 2:7).

 

သို့သော် နာသန္တေလ်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း ယေရှုက သူသည် ပို၍ကြီးမားသော အရာများကို မြင်ရမည်ဟု အာမခံခဲ့သည်။ သူသည် “ကောင်းကင်ဖွင့်လှစ်လျက် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များ ယေရှုအပေါ်သို့ တက်သည်လည်းကောင်း၊ ဆင်းသည်လည်းကောင်း” ကို မြင်ရမည် ဖြစ်သည် (ယော ၁:၅၁)။ သို့သော် ဤကတိသည် နာသန္တေလ်တစ်ဦးတည်းအတွက် မဟုတ်။ ၅၁ တွင် “သင်တို့” ဟူသော စကားသည် ဗဟုဝုစ် ဖြစ်သဖြင့် ယေရှု၏ လိုက်နာသူအားလုံးအတွက် ရူပါရုံ ဖြစ်သည်။ ပုံဥပမာကို ယာကုပ်သည် ဘေရရှေဘမှ ထွက်ပြေးစဉ် မြင်ခဲ့သော ရူပါရုံမှ ယူထားသော်လည်း သိသာထင်ရှားသော ကွဲပြားမှု ရှိသည်။ ယာကုပ်၏ ရူပါရုံတွင် ယေဟောဝါသည် ကောင်းကင်လှေကားထိပ်၌ ရပ်တော်မူသော်လည်း (ကမ္ဘာ ၂၈:၁၂–၁၃၊ ၁၇) နာသန္တေလ်အား ဖော်ပြသော ရူပါရုံတွင် ယေရှုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်သော လှေကား ဖြစ်တော်မူသည် (ယော ၁:၅၁; ၃:၁၃ နှို့မြှူး)။ သတင်းစကားသည် ရှင်းလင်းသည်။ ယေရှုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပေါင်းစပ်ပေးသူ ဖြစ်တော်မူသည်။ ခမည်းတော်ကို ဗျာဒိတ်ပေးရန် လာတော်မူသူ ဖြစ်ပြီး ယေရှုအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့အား လာရောက်နေတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်အဖြစ် ယေရှု၏ ပဌမဆုံး နိမိတ်လက္ခဏာ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

As impressed as Nathanael was, however, Jesus assured him that he would see far greater things. He would see “heaven open, and the angels of God ascending and descending” around Jesus (John 1:51). The promise, however, was not to Nathanael alone. The “you” in v. 51 is plural, implying that the vision is for all followers of Jesus. While the imagery is drawn from the vision Jacob witnessed while fleeing Beersheba, there is a significant difference. In Jacob’s vision, Yahweh stood at the top of the heavenly ladder (Gen. 28:12–13, 17), while in the vision described to Nathanael, Jesus was the ladder linking heaven to earth (cf. John 1:51; cf. 3:13). The message is clear. Jesus is the one who unites heaven and earth. He is the one who had come to reveal the Father, and through Him God now had come down to earth to dwell among His people. It is not by chance that Jesus’s first miracle appears as the next incident recorded in the Gospel.

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၁–၁၂ ပဌမလက္ခဏာ

၂:၁–၁၁ ကာနာရွာ၌ မင်္ဂလာပွဲ။ ဂလိလဲသို့ ခရီးနှင်ခြင်းသည် အပတ်၏ ဆဋ္ဌမေနှစ်တွင် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်၍ ထိုနေ့ကို အသေအချာမဖော်ပြထားချေ။ ထိုခေတ်က အရေအတွက်တွက်နည်းအရ “တတိယမြောက်သောနေ့၌” (အပိုဒ် ၁) ဟူသည်မှာ နေ့ခုနစ်ရက်မြောက်၊ ဖိလိပ္ပုနှင့် နာသနေလကို ခေါ်ပြီးနောက် နှစ်ရက်အကြာတွင် ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့၌ ကာနာမြို့၌ မင်္ဂလာပွဲရှိ၏။ ထိုမြို့သည် နာသနေလ၏ ဇာတိမြို့ဖြစ်သည် (၂၁:၂)။ လက်ထပ်မည့်သူစုံတွဲ၏ အမည်ကို မဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ယေရှုနှင့် သူ၏မိခင်၊ တပည့်တော်များအားလုံး ဖိတ်ကြားခံရသည်မှာ မာရိယာ သို့မဟုတ် ယောသပ်၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦးဦး၏ မင်္ဂလာပွဲ ဖြစ်နိုင်သည်။ စပျစ်ရည်ကုန်သွားသည်ကို ကြားသိရသောအခါ မာရိယာသည် ယေရှုအား ထိုအခြေအနေကို လာပြောသည် (၂:၃)။ ထိုအခါ ယေရှုသည် လူ့ဘဝအရ တစ်စုံတစ်ရာ ကူညီပေးရန် မျှော်လင့်နေပုံရသည်။ ယေရှု၏ ပြန်စကားမှာ အံ့သြဖွယ်ဖြစ်၏။ “ငါနှင့်သင်နှင့် အဘယ်ဆိုင်သနည်း” (တီအဲမိုအိ ကဲဆိုအိ၊ တထစ်အနက်) ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဤစကားကို အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ ယေရှုက ထပ်၍ “ငါ၏အချိန်မရောက်သေးပြီ” ဟုလည်း မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄)။ သူ၏စကားသည် မယုံကြည်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ ယဉ်ကျေးစွာ ပြင်ဆင်သတိပေးခြင်းတစ်ခု ပါဝင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ သူ၏ဓမ္မအမှုတော် စတင်ချိန်၌ ယေရှုသည် ကောသော့ကောင်းကင်ဘုံရှင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် လာခဲ့ကြောင်း (၅:၃၀; ၈:၂၉) မိခင်အား သတိပေးတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ဓမ္မအမှုတော်သည် မည်သူ့အမိန့်ကိုမျှ နာခံရမည် မဟုတ်—မိမိ၏မိခင်ပင်ဖြစ်စေ (မှတ် ၇:၆၊ ၈)။ ဤကိစ္စ၌ ယေရှုသည် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ခမည်းတော်၏အလိုတော်နှင့်အညီ၊ မာရိယာမထင်မှတ်ထားသော နည်းဖြင့် လုပ်ဆောင်တော်မူခဲ့သည်။

2:1–12

The First Sign

This next incident appears as still part of the preparatory phase of Jesus’s ministry insofar as it concerns more specifically the disciples rather than the public in general.

2:1–11. Wedding in Cana. The journey to Galilee must have occurred on the sixth day of the week, which is passed over in silence in the narrative. According to the inclusive mode of reckoning then current, “on the third day” (v. 1) brings us to day seven, that is, two days after Philip’s and Nathanael’s call. On that day, there was a wedding in Cana, the town where Nathanael lived (21:2). Although the identity of the couple being married is not stated, it was likely a relative of either Mary or Joseph since Jesus, His mother, and His disciples were all invited (DA 144). Learning that the wine had run out, Mary informed Jesus of the situation (2:3)—apparently expecting Him to intervene in some earthly manner and solve the problem. Jesus’s reply is somewhat surprising: ti emoi kai soi (lit. “What to me and to you?”). This has been translated variously. Jesus also added, “My hour has not yet come” (v. 4). Although His words were not disrespectful, they contained a polite corrective. Why? As His ministry was beginning, Jesus reminded His mother that He had come to do the will of His heavenly Father (5:30; 8:29). His ministry would not be subject to the influence or agenda of anyone else—not even that of His own mother (cf. 7:6, 8). In this case, Jesus had already determined to act, but in a manner that was in accordance with His Father’s will for His life—and in a way Mary would never have imagined.

 

ကာနာမင်္ဂလာပွဲ၌ ယေရှုသည် ရေကို စပျစ်ရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခြင်းဖြင့် ပဌမနိမိတ်လက္ခဏာ—ယောဟန်ခေါ်သည်မှာ နိမိတ်လက္ခဏာ—ကို ပြုတော်မူခဲ့သည် (၂:၁၁)။ ပွဲသည် အရှက်ကွဲစရာ အလျင်အမြန်ပြီးဆုံးခြင်းမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ဘဝ၌ သာမန်ဖြစ်နေသောအရာများကို ထူးကဲသောအရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းကို ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာသည် အလွန်ကြီးကျယ်သည်။ ပထမအနေဖြင့် ဖန်ဆင်းခြင်းတန်ခိုးကို လိုအပ်ပြီး၊ ဒုတိယအနေဖြင့် ကျောက်အိုးခြောက်လုံးတွင် စပျစ်ရည် ဂါလန် ၁၂၀ မှ ၁၈၀ ခန့် (လီတာ ၄၅၀ မှ ၆၈၀ ခန့်) ပါဝင်နိုင်သည်။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျောက်အိုးများ၊ ခြောက်ဆယ့်ခြောက်၊ ရေနှင့် စပျစ်ရည်တို့ကို သင်္ကေတအဖြစ် သို့မဟုတ် သမိုးကျမ်းဆန်ဆန် ရှာဖွေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အပိုဒ် ၁၁ အရ ယေရှုသည် ဤနိမိတ်လက္ခဏာ၌ မိမိဘုန်းတန်ခိုးကို ထင်ရှားစေပြီး တပည့်တော်များ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုထားသည်မှာ ဇာတ်ကြောင်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အမှန်အတိုင်း လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း (ကမ္ဘာဦး ၄၉:၁၀–၁၂၊ ဟေရှာယ ၂၅:၆၊ ယိုဝေလ ၃:၁၈၊ အာမုတ် ၉:၁၁–၁၃) နှင့် အခြားယေဟုဒဓလေ့များ၌ မယ်ရှိယလာခြင်းကို စပျစ်ရည်ကြွယ်ဝစွာ လောင်းချခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည်။

In response to the situation at the wedding at Cana, Jesus performed His first miracle—or sign, as John says (2:11)—turning water into wine and saving the party from a premature and embarrassing end, and more significantly, demonstrating God’s ability to turn what is ordinary in our lives into something extraordinary (see “The Seven Signs in the Fourth Gospel,” p. 1417). The miracle is highly impressive; first because it required creative power and second because the six stone jars together held roughly between 120 and 180 gallons (450 and 680 L) of wine. There have been many attempts to find the meaning of the miracle, in which the stone jars, the number six, the water, and the wine are taken symbolically or even allegorically. According to v. 11, since Jesus revealed His glory in the miracle and His disciples believed in Him, the implication is that all the elements in the narrative must be taken at face value. In both the OT (Gen. 49:10–12; Is. 25:6; Joel 3:18; Amos 9:11–13) and other Jewish traditions, the coming of the Messiah was associated with the lavish outpouring of wine.

 

ယေရှုဖန်ဆင်းတော်မူသော စပျစ်ရည်သည် အရက်ပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ အောက်ပါအချက်များအရ အရက်မပါသော စပျစ်သီးရည်သာ ဖြစ်သည်ဟု ပြင်းထန်စွာ ညွှန်ပြထားသည်။ (၁) စပျစ်ရည်အတွက် ဂရိစကားလုံး (အိုင်နော့စ်) သည် အရက်ပါစပျစ်ရည်နှင့် စပျစ်သီးရည်နှစ်မျိုးလုံးကို ဆိုလိုနိုင်သဖြင့် တစ်ခုတည်းဖြင့် အတိအကျ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။ (၂) ကမ္ဘာသစ်ခေတ်၌ စပျစ်သီးရည်ကို ထိန်းသိမ်းနည်းများ ရှိပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နိမိတ်လက္ခဏာသည် စပျစ်သီးရိတ်သိမ်းပြီး ခြောက်လအကြာ နွေဦးရာသီတွင် ဖြစ်သည်ဆိုစေကာမူ ကုန်သွားသော စပျစ်ရည်သည် အရက်ပါရမည်ဟု ထင်စရာ မလိုပေ။ (၃) ပွဲတာဝန်ခံ၏ မှတ်ချက် (ယော ၂:၁၀) သည် ထိုခေတ်က စပျစ်ရည်ကို ရေနှင့်ရောစပ်သုံစွဲသည့် ဓလေ့ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ (၄) ကောင်းသောစပျစ်ရည် (အပိုဒ် ၁၀) ဟူသည်မှာ အရက်ပါသော အရည်အသွေးမြင့်စပျစ်ရည်ကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သန့်စင်သော စပျစ်သီးရည်၏ အရသာကောင်းမွန်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ (၅) ယေရှုသည် ဧည့်သည်များ—ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ကလေးများပင် ပါဝင်သည့် ပွဲတွင်—အရက်ပါသော စပျစ်ရည်ကို ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ပမာဏဖြင့် ဖန်ဆင်းပေးမည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် ဧည့်သည်များ မူးယစ်ခြင်း၊ ဆက်လက်မူးယစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပိုမိုမူးယစ်စေခြင်းအတွက် ယေရှုကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ တာဝန်ရှိစေမည်ဖြစ်သည် (သုတ္တံ ၂၀:၁၊ ၂၃:၂၉–၃၂၊ ၃၁:၄–၅၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၅၊ ဧဖက် ၅:၁၈)။

As for the nature of the wine produced by Jesus, whether fermented or unfermented, the following considerations strongly suggest the latter: (1) the Greek word for wine (oinos) by itself is inconclusive, as it may refer to both alcoholic wine and fresh grape juice; (2) there were already in the NT times several methods for preserving grape juice, so even if the miracle took place in springtime, about six months after vintage, there is no need to think that the wine that ran out was alcoholic; (3) the comment made by the master of the feast about inferior wine in John 2:10 was in reference to the general practice of the day—wine was mixed with water; (4) the good or best wine (v. 10) Jesus produced does not refer to high-quality alcoholic wine, but to the excellent quality of pure grape juice; (5) It is highly doubtful that Jesus would produce such a vast amount of intoxicating wine for the use of the guests—men, women, and even children—who were present at the feast; this would have made Him morally responsible for causing, extending, or perhaps even strengthening their intoxication (cf. Prov. 20:1; 23:29–32; 31:4–5; Hab. 2:5; Eph. 5:18).

 

၂:၁၂ ကပေရနောင်မြို့။ မင်္ဂလာပွဲပြီးနောက် ယေရှုသည် မိခင်၊ ညီအစ်ကိုများ၊ တပည့်တော်များနှင့်အတူ ကပေရနောင်မြို့သို့ ခဏတာ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဤမြို့ကို ဧဝံဂေလိတင်ကျမ်း၌ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ သာရေစံပါယ်ကျမ်းများအရ ယေရှုသည် နာဇရက်မှ ကပေရနောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့ပြီး (မဿဲ ၄:၁၃၊ မာကု ၂:၁၊ မဿဲ ၉:၁) ဓမ္မအမှုတော်၏ အဓိကဌာနချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သူ၏မိခင်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ဇာတ်ကြောင်းမတိုင်မီ ထပ်မံဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ညီအစ်ကိုများ (မဿဲ ၁၃:၅၅) သည် ယောသပ်နှင့် မာရိယာ၏ အငယ်သားများ ဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၁:၂၅၊ လုကာ ၂:၇) သို့မဟုတ် ယောသပ်၏ ပထမဇနီးမှ သားများ ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးအခြေအနေဆိုလျှင် ယောသပ်သည် မာရိယာကို လက်ထပ်ခရမျာ မုဆိုးဖိုဖြစ်ခဲ့သည်။

2:12. Capernaum. After the wedding, Jesus and those with Him—His mother, brothers, and disciples—headed to Capernaum for a short visit. This is the first time this town is mentioned in the gospel story. According to the Synoptics, Jesus later moved from Nazareth to Capernaum (Matt. 4:13; Mark 2:1; cf. Matt. 9:1) and made it the center of most of His ministry. His mother is not mentioned again until the passion narrative, and His brothers (Matt. 13:55) were either younger sons of Joseph and Mary (cf. Matt. 1:25; Luke 2:7) or sons of Joseph’s first marriage (see “The Brothers of Jesus,” p. 1252). In the latter case, Joseph would have been a widower when he took Mary for his wife.

ယောဟန်ဧဝံဂေလိတင်ကျမ်း၌ နိမိတ်လက္ခဏာခုနစ်ပါး ယေရှုသည် လောက၌ ရှင်နေတော်မူစဉ် အံ့ဖွယ်အမှုများစွာ ပြုတော်မူခဲ့သော်လည်း (ယော ၂၀:၃၀၊ ၂၁:၂၅)၊ ယောဟန်သည် နိမိတ်လက္ခဏာ (ဆဲမေအိယာ) ဟုခေါ်သော နိမိတ်လက္ခဏာခုနစ်ပါးကိုသာ ရွေးချယ်ရေးသားခဲ့သည်။ ၁. နိမိတ်လက္ခဏာခုနစ်ပါး (၁) ကာနာတွင် ရေကို စပျစ်ရည်အဖြစ်ပြောင်းခြင်း (၂:၁–၁၁) (၂) ကာနာတွင် မင်းသားတစ်ဦး၏သားကို အနာကင်းစင်စေခြင်း (၄:၄၆–၅၄) (၃) ဗေသဇတာရေကန်အနီး အနာရှည်လူကို အနာကင်းစင်စေခြင်း (၅:၁–၁၅) (၄) ဂလိလဲပင်လယ်အနီး လူဦးရေ ငါးထောင်ကို အစာကျွေးမွေးခြင်း (၆:၁–၁၄) (၅) ဂလိလဲပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် ရေပေါ်လျှောက်ခြင်း (၆:၁၆–၂၁) (၆) ယေရုရှလင်မြို့၌ မွေးရာပါမျက်ကန်းကို မျက်စိပြန်မြင်စေခြင်း (၉:၁–၁၂) (၇) လာဇရုကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေခြင်း (၁၁:၁–၄၄) အဘယ်ကြောင့် ခုနစ်ပါးတည်းနည်း။ The Seven Signs in the Fourth Gospel

Although Jesus performed countless miracles during His earthly ministry (John 20:30; 21:25), John chose to recount only seven specific miracles or, as he calls them, “signs” (sēmeia). 1. The Seven Miracles. (1) Water turned to wine at Cana (2:1–11); (2) healing the royal official’s son in Cana (4:46–54); (3) healing the invalid at the pool in Bethesda (5:1–15); (4) feeding of the five thousand in Galilee (6:1–14); (5) walking on the water in Galilee (6:16–21); (6) curing the man born blind in Jerusalem (9:1–12); and (7) raising Lazarus from the dead (11:1–44). Why only these seven?   ၂. ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်၏ အရေးပါမှု အတိအကျ မသိရသော်လည်း၊ ယောဟန်သည် “ငါသည် … ဖြစ်သည်” ဟူသော အဆိုခုနစ်ခွန်းကိုလည်း ရေးသားထားသည် (၆:၃၅၊ ၈:၁၂၊ ၁၀:၇၊ ၁၁–၁၄၊ ၁၁:၂၅၊ ၁၄:၆၊ ၁၅:၁–၅)။ ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်သည် ယေဟုဒဓလေ့၌ ပြည့်စုံခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် ယေရှုသည် ပြည့်စုံတော်မူသောသူ၊ ဓမ္မဟောင်းတစ်ခုလုံး ညွှန်ပြရာ ဖြစ်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာများကို ယောဟန်သည် ဗျာဒိတ်ပြခြင်းလုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် နိမိတ်လက္ခဏာဟု ခေါ်သည်။ နိမိတ်လက္ခဏာများအားဖြင့် ယေရှုသည် မိမိဘုန်းတန်ခိုးကို ထင်ရှားစေပြီး (၂:၁၁၊ ၁၁:၄၀၊ ၁:၁၄)၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်၊ ဣသရေလ၏ မယ်ရှိယအဖြစ် အမှုတော်ကို ထင်ရှားစေသည် (၆:၁၄၊ ၇:၃၁၊ ၁၂:၁၈၊ ၂၀:၃၀–၃၁)။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာများသည် သူ၏ဘုရားဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ အရေးကြီးချက်များကို အတည်ပြုရန် (၃:၂၊ ၆:၁၄၊ ၂၉–၃၀၊ ၉:၁၆၊ ၁၀:၂၅) နှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် ရည်ရွယ်သည် (၂:၁၁၊ ၂၃၊ ၄:၅၃၊ ၉:၃၅၊ ၁၁:၄၇–၄၈၊ ၁၄:၁၁၊ ၂၀:၃၀–၃၁၊ ၁၂:၃၇)။ 2. Significance of Seven. We do not know for sure why only seven, but the number seven seems to have been important since John also recounts seven “I am” sayings (6:35; 8:12; 10:7, 11–14; 11:25; 14:6; 15:1–5). He may have chosen seven since it is the symbolic number of perfection in Judaism, or it may indicate that Jesus is the Perfect One, the One to whom everything in the OT points. John refers to these miracles as signs because of their revelatory function. It was through signs that Jesus manifested His glory (2:11; 11:40; cf. 1:14) and made known His mission as Son of God and Israel’s Messiah (6:14; 7:31; 12:18; 20:30–31). They were intended to validate His divine claims (3:2; 6:14, 29–30; 9:16; 10:25) and generate faith in Him as they reveal the nature of His kingdom (2:11, 23; 4:53; 9:35; 11:47–48; 14:11; 20:30–31; cf. 12:37).

 

ယောဟန်၏ အချိန်ကာလအစဉ်လိုက်အရ၊ မစ်နာကျမ်း (ရဗ္ဗိဆရာများ၏ ဒုတိယရာစုနှစ် စည်းမျဉ်းစာစုစည်းမှု) အရ အပျိုစင်မိန်းကလေး၏ မင်္ဂလာပွဲကို ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ကျင်းပရသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤစည်းမျဉ်းသည် ယေရှုခေတ်တွင် ရှိပြီးသားဖြစ်ပြီး ဤပွဲတွင် လိုက်နာခဲ့သည်ဆိုပါက၊ ယေရှုသည် ဖိလိပ္ပုနှင့် နာသနေလကို ခေါ်ပြီးနောက် တနင်္လာနေ့တွင် ဂလိလဲသို့ ခရီးစဉ်စတင်ခဲ့ပြီး၊ ပထမတပည့်တော်များ အန္ဒြေနှင့် (ယောဟန်ဟု ယူဆရသည်) ကို အဒေါသဘက်နေ့၌ စတင်ခေါ်ယူခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ ပေတရုကိုမူ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ခေါ်ယူခဲ့သည် (၁:၄၁–၄၂)။

Coming back to John’s chronological sequence, according to the Mishnah, a second-century compilation of rabbinic laws, the wedding of a virgin should take place on a Wednesday. If this particular regulation was already in force in Jesus’s time—as some regulations were—and was followed in this occasion, Jesus’s journey to Galilee would have started on Monday, after Philip’s and Nathanael’s call (John 1:43–51), and He effectively would have begun His ministry on a Sabbath with the call of Andrew and (supposedly) John, the first disciples (1:35–39). Peter would have joined Him on Sunday (1:41–42).

 

၂:၁၃–၄:၅၄ ယေရှုသည် ဣသရေလလူမျိုးအား မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေတော်မူသည်

ဤအခန်းတစ်ခုလုံး၊ အပိုင်း ၁:၂၉–၂:၁၂ နှင့်အတူ၊ သာရေစံပါယ်ကျမ်းများ၌ လုံးဝချန်လှပ်ထားပြီး၊ ယောဟန်ခရစ်ကို ထောင်ချပြီးနောက်မှသာ ဓမ္မအမှုတော်ကို စတင်ဖော်ပြသည် (မဿဲ ၄:၁၂၊ မာကု ၁:၁၄–၁၅၊ လုကာ ၃:၁၉–၂၀)။ ဤအပိုင်းသည် ပထမတပည့်တော်များကို ခေါ်ပြီးနောက် ယုဒဲဒေသ၊ ရှမာရိဒေသ၊ ဂလိလဲပြန်ရောက်ခြင်းတို့ဖြင့် ယေရှု၏ ပထမနှစ်ခန့်ကာလကို ဖော်ပြထားသည်။

2:13–4:54

JESUS REVEALS HIMSELF TO ISRAEL

This whole section, together with the previous one (1:29–2:12), is entirely omitted in the Synoptics, which begin their account of Jesus’s ministry only after the imprisonment of John the Baptist (Matt. 4:12; Mark 1:14–15; Luke 3:19–20). It covers approximately the first year of Jesus’s public ministry (in Judea, Samaria, and return to Galilee) after calling the first disciples.

 

၂:၁၃–၂၅ ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေခြင်း

ဇာတ်ကြောင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ဗိမာန်တော်သို့ ပြောင်းသွားပြီး၊ ယေရှုသည် ပသခါပွဲကို ဂါရတ်ပြုခဲ့သည်။ ဤပွဲသည် ယေဟုဒဘာသာရေးပြက္ခဒိန်၏ အဓိကပွဲတော်များတွင် တစ်ပါးအပါအဝင် ဖြစ်သည်။

၂:၁၃ ၁၇ ခမည်းတော်၏ အိမ်တော်။ ပသခါပွဲသည် အဲဂုတ္တုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို အမှတ်ရ ကျင်းပရန် ချထားပေးခြင်းဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၁–၂၈)။ နွေဦးရာသီတွင် ကျင်းပ၍ အဇယ်မုန့်မဲ့ပွဲ ခုနစ်ရက်နှင့် ဆက်စပ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၄–၈)။ အဇယ်မုန့်မဲ့ပွဲ၏ ပထမညသည် ပသခါနှင့် ပေါင်းစပ်ကျင်းပသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၆–၁၁၊ ၁၇–၁၉)။ သို့သော် အေဒီ ပထမရာစုနှစ်တွင် အဇယ်မုန့်မဲ့ပွဲတစ်ခုလုံးကို ပသခါဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် (ယော ၂:၂၃၊ လုကာ ၂:၄၁–၄၃၊ ၂၂:၁၊ တမန်တော် ၁၂:၃–၄)။ ယောဟန်ဧဝံဂေလိတင်ကျမ်းတွင် ပသခါပွဲ သုံးကြိမ်ကို ဖော်ပြထားသည် (ယော ၂:၁၃၊ ၆:၄၊ ၁၁:၅၅)။ သို့သော် ပထမနှင့် ဒုတိယပသခါကြားတွင် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လိုအပ်ပုံရသဖြင့် ယေရှု၏ ဓမ္မအမှုတော်ကာလမှာ သုံးနှစ်ခွဲခန့် ရှိခဲ့သည်။

2:13–25

The Cleansing of the Temple

The scene shifts first to Jerusalem and the temple, where Jesus celebrated the Passover, one of the main festivals of Jewish religious calendar.

2:13–17. The Father’s House. The Passover was instituted at the Exodus to commemorate Israel’s deliverance from Egypt (Ex. 12:1–28). It was celebrated in the spring and was immediately followed by the seven-day Festival of Unleavened Bread (Lev. 23:4–8). The first night of the Festival of Unleavened Bread was combined with the Passover (Ex. 12:6–11, 17–19); but by the first century A.D., the entire Feast of Unleavened Bread was commonly called “Passover” (cf. John 2:23; Luke 2:41–43; 22:1; Acts 12:3–4). John’s Gospel makes reference to three Passovers (John 2:13; 6:4; 11:55), though another one seems to be required between the first and the second, which implies for Jesus’s ministry a duration of approximately three and a half years.

 

ဧဝံဂေလိတင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေး ဇာတ်လမ်းပါရှိသည်။ သာရေစံပါယ်ကျမ်းများ၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်မတိုင်မီ နီးကပ်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး (မဿဲ ၂၁:၁၂–၁၃၊ မာကု ၁၁:၁၅–၁၇၊ လုကာ ၁၉:၄၅–၄၆)၊ ယေဟုဒခေါင်းဆောင်များ၏ ဒေါသပုန်ထခြင်းကို ဖြစ်စေကာ ယေရှုကို ကွပ်မျက်ရန် ဦးတည်စေခဲ့သည် (မဿဲ ၂၆:၆၁၊ ၂၇:၄၀၊ မာကု ၁၄:၅၈၊ ၁၅:၂၉)။ ယောဟန်ကမူ ဓမ္မအမှုတော် အစောပိုင်း၌ ဖော်ပြထားသည်။ ပညာရှင်အတော်များများက တစ်ကြိမ်တည်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ ယောဟန်သည် သမိုင်းအစစ်အမှန်ထက် ဓမ္မသီအိုရီအရ ရွှေ့ပြောင်းရေးသားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် စကားလုံးများ၊ နေရာဒေသ၊ အချိန်ကာလ ကွဲပြားမှုများက နှစ်ကြိမ် ကွဲပြားသော်လည်း ဆင်တူသည့် ဖြစ်ရပ်နှစ်ခု ရှိခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။

All four Gospels have an account of the cleansing of the temple. The cleansing in the Synoptics occurs just before the crucifixion (Matt. 21:12–13; Mark 11:15–17; Luke 19:45–46), and in fact is the event that raises the fury of the Jewish leaders and leads to Jesus’s execution (Matt. 26:61; 27:40; Mark 14:58; 15:29). John describes the cleansing at the beginning of Jesus’s public ministry. Some scholars have been inclined to think that there was only one cleansing—the one reported by the Synoptics. If that were the case, they have argued, John’s movement of this event to the beginning of his account of Jesus’s ministry would be for theological rather than historical purposes. But major differences in wording, setting, and time suggest there were indeed two different and yet similar episodes.

 

ယေရှု၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှု၏ တိကျသော အကြောင်းရင်းကို ကျမ်းစာတွင် မဖော်ပြထားပေ။ ယဇ်ပူဇော်ရန်အတွက် တိရစ္ဆာန်များ လိုအပ်ပြီး၊ ဝေးကွာရာမှ လာရောက်သူများ အားလုံး ယဇ်တိရစ္ဆာန်များ ယူဆောင်လာနိုင်ကြသည် မဟုတ်ပေ။ ဗိမာန်တော်အခွန်ကို ဗိမာန်တော်ငွေကြေးဖြင့်သာ ပေးဆောင်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၁၃–၁၆)။ ရောမငွေကြေးများကို ဗိမာန်တော်ငွေကြေးအဖြစ် လဲလှယ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် တိရစ္ဆာန်ရောင်းချခြင်းနှင့် ငွေလဲလှယ်ခြင်းသည် ယေရုရှလင်ဘဝ၌ ပုံမှန်ဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် အဓိကပွဲတော်များတွင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုအတွက်မူ ဤအရာများသည် ဗိမာန်တော်၏ သဘာဝနှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် မလျော်ညီပေ။ သာရေစံပါယ်ကျမ်းများ၌ ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း မဖြောင့်မတ်သော အကျိုးအမြတ်ပင် မပါဝင်စေကာမူ ဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားရာ ဗိမာန်တော်အပြင်ဘက်ခန်းမသည် လူမျိုးခြားတို့၏ ခန်းမဟု ခေါ်ဆိုပြီး၊ ဗိမာန်တော်အတွင်း အကြီးဆုံးနေရာဖြစ်ကာ လူတိုင်းနီးပါး ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ထိုနေရာသည် လူမျိုးအပေါင်းတို့ တရားစူးစိုက်ဆုတောင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း (ဟေရှာယ ၅၆:၇) ဆူညံသော ဈေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သင်ခန်းစာမှာ ဘာသာရေးကိစ္စများတွင်ပင် ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းသည်ဖြင့် နည်းလမ်းမကောင်းကို ခွင့်ပြုလို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

The precise reasons behind Jesus’s strong reaction in the temple court are not spelled out in the text. Sacrifices required animals, and not all who came to worship from far away could bring their offerings with them. Also, the payment of the temple tax was expected to be made only in the temple currency (Ex. 30:13–16). The people were expected to exchange their Roman coins for those of the temple. The selling of animals and the exchanging of money, therefore, could be considered quite normal in Jerusalem’s life, especially during the main festivals. For Jesus, however, these things were incompatible with the nature of the temple and its worship, even if no dishonest gain was involved, as recounted in the Synoptics (e.g., Mark 11:17). The location in the temple where the incident took place was the outer court, also known as the court of the Gentiles, the largest section within the temple complex, which was accessible to almost everyone. That section, which was intended to be a place of meditation and prayer for all peoples (cf. Is. 56:7), had become a noisy marketplace. The lesson is clear: the ends do not justify the means, even if we are dealing with religious matters.

 

သို့သော် ယေရှု၏ သဘောထားတွင် မယ်ရှိယဆိုင်ရာ ပြင်းထန်သော အဓိပ္ပာယ်လည်း ပါဝင်သည်။ တပည့်တော်များသည် သူ၏လုပ်ရပ်ကို ဆာလံ ၆၉:၉ ၏ ချက်ချင်းပြည့်စုံခြင်းအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြသည် (ယော ၂:၁၇)။ ထို့ပြင် ဇာကာရအနာဂတ္တိ ၁၄:၂၀–၂၁ ၏ ဟောကိန်းနှင့်လည်း ဆက်စပ်နိုင်သည်။ ထိုကျမ်းချက်တွင် မယ်ရှိယသည် ဗိမာန်တော်နှင့် အရာအားလုံးကို သန့်ရှင်းစေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထာဝရ ဘုရား၏ အိမ်တော်၌ ကုန်သည်များ မရှိတော့ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏ လုပ်ရပ်သည် ဗိမာန်တော်ကို ပြုပြင်ရုံသာမက၊ ဣသရေလလူမျိုးအား မိမိ၏ မယ်ရှိယအဖြစ် အထောက်အထားများနှင့် အသစ်သော ခေတ်သစ်ကို စတင်ခြင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus’s attitude, however, also has an intense messianic connotation. The disciples saw His actions as the immediate fulfillment of Psalm 69:9 (John 2:17), but it may also relate to the prophecy of Zechariah 14:20–21, which indicates that the Messiah would make holy the temple and all in it, and there would no longer be traders in the house of the Lord. By His action, therefore, Jesus was not only seeking to reform the temple but also giving Israel clear signs of His messianic credentials and the new order He was inaugurating.

 

၂:၁၈–၂၂ သုံးရက်အတွင်း ဗိမာန်တော်ကို တည်ဆောက်ခြင်း။ သာရေစံပါယ်ကျမ်းများ၌ ဤအပိုင်းနှင့် ညီမျှသော မရှိပေ။ ဗိမာန်တော်ကို ညစ်ညမ်းစေသောသူများကို နှင်ထုတ်ပြီးနောက်၊ ယေဟုဒလူမျိုးများက သူ၏လုပ်ရပ်ကို အတည်ပြုရန် နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယေဟုဒလူမျိုးများသည်လည်း သူ၏လုပ်ရပ်တွင် မယ်ရှိယဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်အချို့ကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြပုံရသည်။ နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းခြင်းသည် ယေဟုဒလူမျိုးများ၏ ထုံးစံဖြစ်သည် (၁ ကောရိန် ၁:၂၂၊ ယော ၆:၃၀–၃၁၊ ၇:၃၁၊ မဿဲ ၁၂:၃၈–၄၁၊ ၁၆:၄၊ မာကု ၈:၁၁–၁၂)။ ယေရှုသည် တုံ့ပြန်စကားကို နက်နဲစွာ မိန့်ဆိုတော်မူသည်။ “ဤဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးကြလော့။ ငါသည် သုံးရက်အတွင်း တစ်ဖန်တည်ဆောက်မည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည် (၂:၁၉)။ ဗိမာန်တော်သည် ဟေရုဒ်မင်းကြီးခေတ်မှစ၍ အနှစ်လေးဆယ့်ခြောက်နှစ်ကြာ ဆောက်လုပ်နေရဆဲဖြစ်သဖြင့် “သုံးရက်” ဟူသည်မှာ ရယ်စရာပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုစကားဖြင့် စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားပုံရသည်။ သို့သော် ဧဝံဂေလိဆရာက ယေရှုသည် မိမိကိုယ်ခန္ဓာကို ဆိုလိုကြောင်း ရှင်းပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ယေရှုထမြောက်ပြီးနောက် တပည့်တော်များသည် သူ၏စကားကို သတိရကြပြီး ယုံကြည်ခြင်းခိုင်ခံ့ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၂)။

2:18–22. Raising the Temple in Three Days. The Synoptics have nothing equivalent to this section. After casting out those who were defiling the temple, Jesus was asked to validate His actions with a sign, implying that the Jews had also been able to discern in it some measure of messianic implication. Asking for signs was typical of Jews, as seeking out wisdom was among the Greeks (1 Cor. 1:22; cf. John 6:30–31; 7:31; Matt. 12:38–41; 16:4; Mark 8:11–12). Jesus enigmatically responded that they could “destroy this temple” and He would raise it up in three days (John 2:19). The temple had been under construction for forty-six years, since the time of Herod the Great, hence the “three days” sounded ridiculous (see “Herod’s Temple,” p. 1419). That must have been the end of the conversation, but the Evangelist explains that Jesus was referring to His own body (v. 21) and that after He rose from the dead the disciples remembered His words and were strengthened in their faith (v. 22).

 

၂:၂၃–၂၅ လူတို့၏စိတ်နှလုံးကို ယေရှုသိတော်မူခြင်း။ ယေရှုပြုတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာတိုင်းသည် ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားခြင်းနှင့် မယ်ရှိယအဖြစ် အထောက်အထားဖြစ်သည် (၂:၁၁၊ ၃:၂၊ ၅:၃၆၊ ၂၀:၃၀–၃၁)။ ထမြောက်ခြင်းသည် သူ၏ မယ်ရှိယဖြစ်ခြင်းကို အတည်ပြုသော အထောက်အထား ဖြစ်လာမည် (မဿဲ ၂၇:၆၄) ဖြစ်ပြီး ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်း၏ အဓိကတိုင်ဖြစ်လာသည် (၁ ကောရိန် ၁၅:၁၂–၁၉)။ သို့သော် ထမြောက်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် မလိုအပ်ပေ။ ထိုပသခါပွဲအတွင်း ယေရှုပြုတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာများကြောင့် လူအများသည် သူ၏နာမတော်ကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (၂:၂၃)။ လူ့သဘာဝကို ကောင်းစွာသိတော်မူသော ယေရှုသည် သူတို့၏ ရုတ်တရက်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို လက်ခံတော်မူခြင်း မရှိခဲ့ပေ (၆:၆၄)။ ယေရှု၏ ဓမ္မအမှုတော်တစ်လျှောက် လူအများတို့သည် သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း (၇:၃၁၊ ၈:၃၀၊ ၁၀:၄၂၊ ၁၁:၄၅၊ ၁၂:၄၂)၊ အနည်းငယ်သာလျှင် ယုံကြည်ခြင်းတွင် တည်ကြည်ခဲ့ကြသည် (၅:၃၈၊ ၄၆–၄၇၊ ၆:၃၆၊ ၆၆၊ ၇:၅၊ ၈:၄၅–၄၆၊ ၁၀:၂၄–၂၆၊ ၁၂:၃၇–၄၁)။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်ဧဝံဂေလိတင်ကျမ်း၌ နိမိတ်လက္ခဏာများ၏ ခေတ္တယာယီ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုထက် ကျော်လွန်သော ယုံကြည်ခြင်းကို တိုက်တွန်းထားသည်ဟု ယူဆနိုင်သည် (၄:၄၈–၅၀၊ ၂၀:၂၉)။ နိမိတ်လက္ခဏာများကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး၊ ထိုနိမိတ်လက္ခဏာများက တကယ်ထင်ရှားစေသော အရာကို မကြည့်သူများသည်ပင် ယေရှုကို ဘုရင်အဖြစ် ခန့်အပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည် (၆:၁၄–၁၅)။ ယေရှုသည် လူတို့အား သူ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်သောကြောင့် သို့မဟုတ် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်သောကြောင့်သာမက၊ သူသည် မည်သူဖြစ်တော်မူသနည်းဟူသော အတွက် ယုံကြည်ရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည် (၆:၂၆–၂၇)။

2:23–25. Jesus’s Knowledge of People. Every miracle Jesus performed was a display of His glory and a sign of His messianic claims (2:11; 3:2; 5:36; 20:30–31). The resurrection would be the confirmative proof, so to speak, of His messiahship (cf. Matt. 27:64) and would become the main pillar of the Christian faith (1 Cor. 15:12–19). However, nobody had to wait until the resurrection to believe in Him, and during that Passover week the Evangelist says that many believed in His name on account of the signs He performed (John 2:23). Jesus, who knew human nature very well, was not impressed by their sudden excitement (cf. 6:64). Throughout Jesus’s ministry many are said to have believed in Him (7:31; 8:30; 10:42; 11:45; 12:42), but only a few remained in their faith (5:38, 46–47; 6:36, 66; 7:5; 8:45–46; 10:24–26; 12:37–41). Perhaps this is why we find in John’s Gospel an implicit appeal for a faith that transcends the transitory and selfish effect of signs (4:48–50; 20:29). Those in the gospel story who focused only on Jesus’s signs, instead of looking through them to what they really revealed, were the same ones who tried to make Him a King (6:14–15). Jesus invites people to have faith in Him for who He is, not only because He can meet their needs or expectations (6:26–27).

 

၃:၁–၂၁ ယေရှုနှင့် နိကောဒင်မု

နိကောဒင်မုနှင့် စကားပြောဆိုခြင်းသည် လူအများစု၏ ယုံကြည်ခြင်းတွင် ချို့တဲ့နေသည်မှာ အဘယ်နည်းနှင့် ယေရှုသည် သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်ကို အပ်နှံမထားခဲ့သည်ကို ရှင်းပြထားသည် (၂:၂၃–၂၅ နှိုင့်ယှဉ်)။

3:1–21

Jesus and Nicodemus

The conversation with Nicodemus explains what was lacking in most people’s faith and why Jesus did not entrust Himself to them (cf. 2:23–25).

Herod’s Temple

ဟေရုဒ်ဘုရားကျောင်း ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် ယုဒပြည်၏ ဘုရင်ဖြစ်လာသောအခါ ကြီးမားသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အလိုဆန္ဒအကြီးဆုံးနှင့် အကျော်ကြားဆုံး လုပ်ငန်းမှာ ယုဒဘုရားကျောင်းကြီးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုလုပ်ငန်းပြီးစီးရန် နှစ်ပေါင်းရှစ်ဆယ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းကို ဘီစီ ၁၉ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သည်။ ဘုရားကျောင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အဆောက်အအုံများကို မစတင်မီ ဟေရုဒ်သည် ဘုရားကျောင်းတည်ရှိရာ ကုန်းပလပ်ဖောင်းကို အရင်ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။ ဘုရားကျောင်းသည် မူလက ညီညာသောမြေပြင်ပေါ်တွင် မတည်ရှိခဲ့သောကြောင့် မြေဖို့ရန်အတွက် ကြီးမားသော ထိန်းနံရံများ တည်ဆောက်ရသည်။ When Herod the Great became king of Judea, he undertook a number of massive building projects. His most ambitious and best-known project was the reconstruction of the Jewish temple complex—a project that took more than eighty years to complete. The project began in 19 B.C. Before work began on the temple and its surrounding structures, Herod first expanded the platform or foundation on which the temple complex stood. Since the temple was not originally built on a flat surface, huge retaining walls had to be built to support the dirt needed to expand the foundation.   ဘုရားကျောင်းကိုယ်တိုင်ကို တည်ဆောက်ခြင်းမှာ ပို၍ရှုပ်ထွေးသည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဝန်ကြီးဌာနကို ရပ်တန့်၍မရသောကြောင့် ရှိရင်းစွဲ အဆောက်အအုံကို အသုံးပြုနေစဉ် ဘုရားကျောင်းအသစ်ကို တည်ဆောက်ရသည်။ ဘုရားကျောင်းသည် သန့်ရှင်းရာဌာနဖြစ်သောကြောင့် ဟေရုဒ်သည် ဒေသခံလက်သမားများကို ငှားရမ်းမည့်အစား ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ထောင်ကို လေ့ကျင့်ပြီး အလုပ်လုပ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားကျောင်းကိုယ်တိုင်ကို တစ်နှစ်ခွဲအတွင်း ပြီးစီးခဲ့သော်လည်း အခြားအဆောက်အအုံများကို ဆက်လက်တည်ဆောက်ရာတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ယုဒပွဲတော်များအတွင်း ဧည့်သည်တစ်သိန်းကျော်ကို လက်ခံနိုင်ရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားပြီး ဘုရားကျောင်းတစ်ခုလုံးသည် ဧက သုံးဆယ့်ငါးဧကခန့် (၀.၁၄ စတုရန်းကီလိုမီတာ) ကျယ်ဝန်းသည်။ ထိုအချိန်က ရောမကမ္ဘာတွင် အကြီးဆုံး ဘာသာရေးအဆောက်အအုံဖြစ်သည်။ The construction of the temple itself was even more complicated. Since the sacrificial services could not cease, the new temple had to be built while the older structure was still in use. Since the temple was holy, Herod could not hire local craftsman for the work. He had to train one thousand priests to do the work. The temple itself was completed in a year and a half, though work on the other buildings continued for decades. Designed to host more than 100,000 visitors during the Jewish festivals, the entire temple complex covered an area of roughly thirty-five acres (.14 sq. km)—making it the largest religious structure in the Roman world at the time.   ယုဒသမိုင်းပညာရှင် ယောသပုက မှတ်တမ်းအရ ဘုရားကျောင်းကို အေဒီ ၆၃ တွင် ပြီးစီးခဲ့ပြီး ရောမနှင့် ယုဒစစ်ပွဲဖြစ်ပွားမည့် သုံးနှစ်အလိုတွင် အလုပ်သမားတစ်သောင်းရှစ်ထောင် အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်ခဲ့သည်။ According to the Jewish historian Josephus, when the temple was finally finished in A.D. 63, just three years before the outbreak of the Jewish War with Rome that would end with its destruction in A.D. 70, eighteen thousand workers were left unemployed.   ယေရှုသည် ဝန်ကြီးဌာနအစတွင် ဘုရားကျောင်းကို သန့်ရှင်းစေတော်မူပြီးနောက် ဘုရားကျောင်းရှိ ယုဒလူများက “ဤဘုရားကျောင်းကို တည်ဆောက်ရန် လေးဆယ့်ခြောက်နှစ်ကြာခဲ့ပြီ” ဟု မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (ယောဟန် ၂:၂၀)။ ထိုယုဒလူများ၏ စကားသည် မှန်ကန်ပါက လေးဆယ့်ခြောက်နှစ်ကို တည်ဆောက်ရေးစတင်သည့်အချိန်မှ ရေတွက်ပါက ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင် ဖော်ပြထားသော ဘုရားကျောင်းသန့်ရှင်းရေးအဖြစ်အပျက်သည် အေဒီ ၂၈ ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှစ်ခြင်းခံပြီး ခြောက်လခန့်အကြာဖြစ်သည်။ ဤမတော်တဆမှတ်ချက်သည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင် ဘုရားကျောင်းသန့်ရှင်းရေးကို ဤနေရာတွင်ထည့်သွင်းခြင်း၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ မှန်ကန်မှုကို သက်သေပြနေသည်။ The Jews at the temple who questioned Jesus after He had cleansed it at the beginning of His ministry claimed that it had taken forty-six years to construct what had been built by that time (John 2:20). If the Jews’ statement is accurate and the forty-six years are reckoned from the time when the work on the temple commenced, then the date connected to this event in John’s Gospel would be A.D. 28—about six months after Jesus was baptized. This incidental remark would therefore testify to the historical accuracy of placing the cleansing of the temple in the Gospel of John at this point in Jesus’s ministry.

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁–၁၀။ အသစ်မွေးဖွားခြင်း။ နိကောဒင်မုကို ဖာရိရှဲတစ်ဦးအဖြစ် မိတ်ဆက်ထားသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ယုဒခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဣသရေလတရားရုံးချုပ်ဖြစ်သော ရှန်ဟေဒြင်အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ရှန်ဟေဒြင်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ (အများစုမှာ သာဒုကဲများ) နှင့် ဖာရိရှဲများ ပါဝင်သည် (၇:၄၅–၅၂၊ ၁၁:၄၇၊ တမန်တော် ၂၃:၆ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှု၏ နိမိတ်လက္ခဏာများကို အထင်ကြီးသောကြောင့် နိကောဒင်မုသည် ကိုယ်တော်နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးလိုခဲ့သော်လည်း ယေရှုက ချက်ချင်းပင် အဓိကအချက်ကို ပြောတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို မြင်လိုပါက အသစ်မွေးဖွားရမည် (အနောသန်) ဟု မိန့်တော်မူသည် (ယောဟန် ၃:၃)။ ယေရှုသုံးသော အနောသန် ဟူသောစကားသည် “နောက်တစ်ဖန်” နှင့် “အထက်က” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးရှိပြီး ဤနေရာတွင် နှစ်မျိုးလုံးကို ရည်ရွယ်ထားနိုင်သည်ဟု ကြာရှည်စွာ သတိပြုမိခဲ့သည်။ သို့သော် နိကောဒင်မုက စကားလုံးကို တထစ်ချ အဓိပ္ပာယ်ယူခဲ့သည် (“နောက်တစ်ဖန်”)။ ယေရှု၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသစ်မွေးဖွားခြင်း (“အထက်က”) ကို ကိုယ်တိုင်အသုံးချရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

3:1–10. The New Birth. Nicodemus is introduced as a Pharisee. Further, he was a leader of the Jews, meaning that he was a member of the Sanhedrin, the supreme court of Israel, which at the time of Jesus consisted of both priests (who were mostly Sadducees) and Pharisees (cf. 7:45–52; 11:47; Acts 23:6). Impressed by Jesus’s signs, Nicodemus wanted to become better acquainted with Him, but Jesus went straight to the point, telling him that one must be born again [anōthen] to see the kingdom of God (John 3:3). It has long been observed that the word Jesus uses (anōthen) has a double meaning (“again” and “from above”), and that both meanings may be intended here. Nicodemus, however, took it in a literal way (“again”), probably because he found it difficult to apply Jesus’s message of a new, spiritual (“from above”) birth.

 

ဖာရိရှဲများသည် တရားဟောင်းရေးထားသည်ဖြစ်စေ၊ ပါးစပ်လက်ဆင့်ကမ်း အစဉ်အလာဟု ခေါ်သည်ဖြစ်စေ (မဿဲ ၁၅:၂၊ မာကု ၇:၃၊ ၅) နှင့် သန့်ရှင်းရေးထုံးတမ်းများကို (မာကု ၇:၁–၅ ကိုကြည့်) အလွန်တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သာမန်လူများနှင့် ခွဲခွာနေထိုင်ကြပြီး (ယောဟန် ၇:၄၉ ကိုကြည့်) ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ သီးသန့်ဘာသာရေးအမူအကျင့်ကို နှစ်သက်တော်မူသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည် (လု ၁၈:၁၀–၁၂ ကိုကြည့်)။ နိကောဒင်မု၏ ရှောင်ပြေးမေးခွန်းကြောင့် ယေရှုသည် “ရေနှင့် ဝိညာဉ်တော်မှ” မွေးဖွားခြင်းအကြောင်း (ယောဟန် ၃:၅) ရှင်းပြတော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်တော်၏တန်ခိုးအားဖြင့် အကျင့်သိက္ခာနှင့် အတွင်းစိတ်ပြောင်းလဲခြင်းကိုသာ ဆိုလိုသည် (၁:၁၂–၁၃ နှိုင့်ယှဉ်)။ ခရစ်ယာန်နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည် နှစ်မျိုးလုံးကို သင်္ကေတပြုသည်ဟု ခရစ်ယာန်အသင်းတော်က အမြဲမြင်သည် (တမန်တော် ၂:၃၈၊ ရောမ ၆:၃–၁၄၊ တိတု ၃:၅ ကိုကြည့်)။ ယေရှုရှင်းပြတော်မူသည်မှာ လူသားမျိုးနွယ်မှ မွေးဖွားသူများသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကန့်သတ်ချက်များမှ လွတ်မြောက်၍မရဟူသော အချက်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

The Pharisees were indeed very religious people who adopted a strict observance of the law—both written and oral, the so-called “tradition of the elders” (Matt. 15:2; Mark 7:3, 5)—and of purification rituals (cf. Mark 7:1–5). They separated themselves from common people (cf. John 7:49) and even thought that God was well pleased with their exclusive religious behavior (cf. Luke 18:10–12). Nicodemus’s evasive question led Jesus to make clear that He was talking about a birth from “water and the Spirit” (John 3:5), which could mean only moral purification and inner transformation by the power of the Spirit (cf. 1:12–13). The church has always seen here a reference to Christian baptism, which symbolizes both (cf. Acts 2:38; Rom. 6:3–14; Titus 3:5). The point Jesus demonstrated was that those who are born only of the flesh cannot escape the limitations imposed by the flesh; this can happen only through the Spirit.

 

နိကောဒင်မုသည် ထောင့်ချိုးခံရပြီး ကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သော်လည်း ပို၍ရှက်ရွံ့စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၃:၉)။ အသစ်မွေးဖွားခြင်း သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အသစ်ပြုပြင်ခြင်းဆိုင်ရာ အဆုံးအမသည် နိကောဒင်မုအတွက် ထူးဆန်းမနေသင့်ပါ (ဆာလံ ၅၁:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၁၈:၃၁၊ ၃၆:၂၆–၂၇)။ သူ၏ပြဿနာမှာ နားမလည်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယေရှု၏စကားကို ကိုယ်တိုင်အသုံးချရန် ဆန္ဒမရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်အတွက် ဆိုးသူကို ကောင်းသူအဖြစ်ပြောင်းလဲရုံထက် ကောင်းသူကို အသစ်ဖန်ဆင်းခြင်းသည် ပို၍ခက်ခဲပုံရသည် (မာကု ၂:၁၇ နှိုင့်ယှဉ်)။

Driven into a corner, Nicodemus tried to defend himself with a question that served only to embarrass him even more (John 3:9). The teaching about the new birth, or the renewal by the Spirit, should not have been strange to Nicodemus (e.g., Ps. 51:10; Ezek. 18:31; 36:26–27). His problem was not lack of understanding but reluctance to apply Jesus’s words to himself. To some extent, it seems easier for God to change a bad person into a good person than a good person into a new creature (cf. Mark 2:17).

 

၃:၁၁–၁၅။ တောတွင်း ကြေးမြွါး။ ယေရှုသည် သီအိုရီဆန်သော အကြောင်းအရာများကို မပြောတော်မူဘဲ အမှန်တရားကို ပြောတော်မူသည်။ ထိုအခါ နိကောဒင်မု၏ ရှက်ရွံ့မှု ပို၍တိုးလာသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်ထိ ယေရှု၏သက်သေခံချက်ကို လက်ခံရန် ဆန္ဒမပြခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အသစ်မွေးဖွားခြင်းသည် အခြေခံ (“လောကီအရာများ”) ဖြစ်ပြီး ဤအခြေခံအချက်တွင် ချော်လဲခြင်းဖြင့် နိကောဒင်မုသည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ နောက်ထပ်အဆုံးအမများကို (“ကောင်းကင်အရာများ”) လက်ခံရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ထိုအရာများကို ယေရှုမှတစ်ပါး မည်သူမျှ မပေးနိုင် (ယောဟန် ၁၈:၃၇၊ ၈:၁၄၊ ၉:၃၉၊ ၁၂:၄၆–၄၇ နှိုင့်ယှဉ်)။ အချိန်က ယုဒဘာသာတွင် အာဗြဟံ၊ မောရှေ သို့မဟုတ် အတိတ်က သန့်ရှင်းသူများသည် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွပြီး ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသောအရာများကို အထူးရရှိခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည် (၃:၁၁–၁၃)။

3:11–15. Serpent in the Wilderness. Jesus was not talking about theoretical things but factual information. This only served to increase Nicodemus’s embarrassment, for up to that moment he was not showing any willingness to receive Jesus’s testimony. The new birth is elementary (“earthly things”), and by stumbling over such a basic point, Nicodemus indicated that he was not ready for further instruction about God’s kingdom (“heavenly things”), which was available only through Jesus (John 18:37; cf. 8:14; 9:39; 12:46–47), not through Abraham, Moses, or other bygone saints who were believed in contemporary Judaism to have ascended into heaven and to have received special revelations on divine mysteries (3:11–13).

 

ယေရှုသည် အသစ်မွေးဖွားခြင်းသို့ ပြန်လှည့်ပြီး (အပိုဒ် ၁၄–၁၅) နိကောဒင်မုငယ်စဉ်ကပင် ရင်းနှီးသော ဥပမာတစ်ခုဖြင့် ရှင်းပြတော်မူသည်။ မောရှေသည် တောတွင်း၌ ဣသရေလလူများကို ကုသရန် ကြေးမြွေကို တံတိုင်းပေါ်တွင် ချီတင်ခဲ့သည်နည်းတူ (တောလည်ရာ ၂၁:၄–၉) ယေရှုလည်း ချီတင်ခြင်းခံရမည် (ယောဟန် ၁၂:၃၂ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဤသို့ဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ကုသမည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယေရှု၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှောက်ခြင်းကြောင့်သာ အသစ်မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁:၁၂–၁၃)။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ငေးကြည့်ရုံသာ လိုအပ်သည်။

Jesus turned back to the new birth (vv. 14–15) and explained it by means of an object lesson, a story with which Nicodemus was certainly familiar since childhood: as Moses lifted up the bronze serpent in the wilderness to cure the Israelites (Num. 21:4–9), so would Jesus be lifted up (cf. John 12:32) to cure fallen humanity. In the final analysis, it is Jesus’s death on the cross that makes the new birth possible (1:12–13). All that is necessary is to look at Him in faith.

 

၃:၁၆–၁၈။ သားတော်၏တာဝန်။ အပိုဒ် ၁၆ မှ ၂၁ အထိသည် ယေရှုနိကောဒင်မုနှင့် နောက်ဆုံးပြောတော်မူသော စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆင်ခြင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအပိုဒ်သည် ယေရှု၏စကားမျှမဟုတ်ဘဲ ခရစ်ဝင်ရေးသားသူ၏ စကားများဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် ယေရှု၏တာဝန်တစ်ခုလုံးကို အတိတ်ကာလအဖြစ် ရှုမြင်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင်သာ တွေ့ရသော ထူးခြားသော အသုံးအနှုန်းများလည်း ပါသည်။ “တစ်ပါးတည်းသော” (အပိုဒ် ၁၆၊ ၁၈၊ ၁:၁၄၊ ၁၈၊ ၁ ယောဟန် ၄:၉ နှိုင့်ယှဉ်)၊ “ကိုယ်တော်၌ (နာမတော်၌) ယုံကြည်သူ” (ယောဟန် ၃:၁၈၊ ၁:၁၂၊ ၂:၂၃၊ ၁ ယောဟန် ၃:၂၃၊ ၅:၁၃ နှိုင့်ယှဉ်)၊ “သမ္မာတရားအားဖြင့် ပြုသူ” (ယောဟန် ၃:၂၁၊ ၁ ယောဟန် ၁:၆ နှိုင့်ယှဉ်)။

3:16–18. Mission of the Son. What follows from v. 16 through v. 21 is a reflection on the meaning of Jesus’s final words to Nicodemus. This passage probably records the words of the Evangelist himself rather than Jesus, as the cross and Jesus’s mission as a whole appear here as in the past. There are also terms and expressions that are distinctly Johannine as they are found in the writings of John but not on the lips of Jesus: “only” (vv. 16, 18; cf. 1:14, 18; 1 John 4:9), “believes” in Him (His name) (John 3:18; cf. 1:12; 2:23; 1 John 3:23; 5:13), and to act according to “the truth” (John 3:21; cf. 1 John 1:6).

 

ယောဟန်သည် ယေရှုနိကောဒင်မုအား ပြောတော်မူသော နောက်ဆုံးစကားများ (ယောဟန် ၃:၁၄–၁၅) ၏ အရေးကြီးမှုကို ခရစ်ဝင်တစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့်အပိုဒ်ထက်မဆို အကောင်းဆုံး အနှစ်ချုပ်ထားသော စကားဖြင့် ဖွင့်ထားသည်။ ဘုရားသခင်၏မေတ္တာသည် အံ့ဖွယ်ဖြစ်သဖြင့် အကောင်းဆုံးသော တစ်ပါးတည်းသော ချစ်သားတော်ကို ပေးသနားတော်မူခဲ့သည် (မာကု ၁:၁၁၊ ၉:၇ နှိုင့်ယှဉ်)။ ထိုမေတ္တာသည် ကြီးမားသဖြင့် လူသားအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး မည်သူမျှ ချန်ထားခြင်းမရှိ (ယောဟန် ၁:၂၉၊ ၄:၃၉–၄၂၊ ၆:၃၃၊ ၅၁ ကိုကြည့်)။ ထိုမေတ္တာသည် အင်အားကြီးမားသဖြင့် ထာဝရတည်တံ့ပြီး အသက်တာသည် အဆုံးမရှိ (၄:၁၄၊ ၆:၄၀၊ ၁၀:၂၈ ကိုကြည့်)။ ဘုရားသခင်၏မေတ္တာသည် မဖြစ်မနေ မဟုတ်ပါ။ ယေရှု၌ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်သာ ခံစားနိုင်သည် (၃:၁၆၊ ၆:၄၀၊ ၇:၃၈၊ ၈:၂၄၊ ၁၁:၄၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ ထာဝရအသက်တာသည် ဘုရားသခင်ပေးသော လက်ဆောင်ဖြစ်သော်လည်း လက်ခံလည်းရသည်၊ ငြင်းပယ်လည်းရသည်။ ငြင်းပယ်ပါက ရလဒ်မှာ “နတ်ဆိုးမင်း” (၃:၁၆၊ ၃:၃၆၊ ၈:၂၄ နှိုင့်ယှဉ်) ဖြစ်သည်။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပါ။

John opens his comments on the significance of what Jesus had just said (John 3:14–15) with a statement that sums up better than any other in this Gospel the purpose of Jesus’s coming into the world. God’s love is so wondrous that He gave the best He could: His only and beloved Son (cf. Mark 1:11; 9:7). It is also so immense that it embraces all humanity; nobody is excluded (cf. John 1:29; 4:39–42; 6:33, 51). And it is so powerful that its effects will last forever; the life it engenders will never end (cf. 4:14; 6:40; 10:28). God’s love is not compulsory, that is, it can be enjoyed only when we respond with faith in Jesus (3:16; cf. 6:40; 7:38; 8:24; 11:40). Eternal life is a gift from God, but we can accept or reject it. In case of rejection, the inexorable result is to “perish” (3:16; cf. 3:36; 8:24). There is no other possibility.

 

ယေရှုသည် လောကီသားကို ကယ်တင်ရန်လာသည်၊ အပြစ်စီရင်ရန် မဟုတ် (၁၂:၄၇ နှိုင့်ယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၌ ယုံကြည်သူများကို အပြစ်မစီရင်ပါ။ မယုံကြည်သူများမှာ ယခုပင် အပြစ်စီရင်ခြင်းခံရနှင့် ဖြစ်သည် (၃:၁၈)။ ဤအပိုဒ်သည် ကယ်တင်ခြင်း (သို့မဟုတ် အပြစ်စီရင်ခြင်း) ဆုံးရှုံးနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ယေရှုခရစ်နှင့်ပတ်သက်၍ ယခုဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်တွင် မူတည်သည်ဟု မီးမောင်းထိုးပြသည် (၅:၂၂–၂၉ နှိုင့်ယှဉ်)။ ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ယုံကြည်စရာအချိန်မှာ ယခုမျှသာဖြစ်သည် (တမန်တော် ၂၂:၁၆၊ ဟေဗြဲ ၃:၇–၈၊ ၁၃၊ ၁၅၊ ၄:၆–၇ ကိုကြည့်)။ အတိတ်သည် ပြီးဆုံးပြီး အနာဂတ်သည် မရောက်နိုင်ပါ။

Since Jesus came to save the world, not to condemn it (cf. 12:47), those who believe in Him are not condemned. On the other hand, those who do not believe in Him are already condemned (3:18). This verse does not teach that we cannot lose salvation (or condemnation). It only highlights the fact that the verdict on the final judgment depends on our present decision concerning Jesus Christ (cf. 5:22–29). In matters of salvation, the only time we can really count on is the present (cf. Acts 22:16; Heb. 3:7–8, 13, 15; 4:6–7). The past is gone and the future may never come.

 

၃:၁၉–၂၁။ အလင်းထံသို့လာခြင်း။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင် အလင်းနှင့် အမှောင်အကြား ကွာခြားမှုသည် အပြစ်စီရင်ခြင်းအကြောင်းကို ရှေ့သို့တွန်းပို့သည်။ ခရစ်တော်သည် လူတိုင်းကို အလင်းပေးရန် လောကီသို့ လာသော စစ်မှန်သောအလင်း ဖြစ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁:၉၊ ၈:၁၂၊ ၁၂:၄၆ ကိုကြည့်)။ အလင်းသည် အသက်ဖြစ်လျှင် (၁:၄) အမှောင်သည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကြောင့် သေခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၃:၃၆၊ ၆:၅၃၊ ၁ ယောဟန် ၅:၁၂ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဇီဝသက်သေသေခြင်းကို ဘုရားသခင်အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပါ။ ယောဟန်တွင် အမှောင်ဆိုသည်မှာ ထာဝရသေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဘုရားသခင်၏ ထာဝရအသက်တာလက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်သူများ၏ တစ်ခုတည်းသော အလားအလာမှာ ထာဝရပျက်စီးခြင်းဖြစ်သည်။ ပျက်စီးသူများသည် သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြဲခဲ့သမျှကို ရိတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ လက်တွေ့တွင် အလင်းထက် အမှောင်ကို နှစ်သက်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၃:၁၉)။ ထာဝရသေခြင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှု၏ ရလဒ်သာဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် သူတို့၏ အပြစ်စီရင်ခြင်းရှိသည်။

3:19–21. Coming to the Light. In John’s Gospel, the contrast between light and darkness advances the topic of condemnation. Christ is the true Light who came into the world to enlighten everyone (cf. John 1:9; 8:12; 12:46). If light is life (1:4), then darkness means death, not biological death per se but death as a result of God’s judgment (cf. 3:36; 6:53; 1 John 5:12). Biological death is not a problem for God. Darkness in John is a synonym for eternal death. The only prospect for those who reject the gift of God’s love, which is eternal life, is to perish (eternally). And those who perish will in fact reap only what they have sown because in practical terms they loved darkness rather than light (John 3:19). Eternal death is only the result of their own choice, and therein lies their condemnation.

 

လူများသည် အလင်းကို မုန်းတီးပြီး အမှောင်ကို နှစ်သက်ရခြင်းမှာ လူ့စိတ်နှလုံး၏ ဆိုးယုတ်မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလင်းကို ငြင်းပယ်ရခြင်းမှာ ဆိုးယုတ်သောအမှုများ ထင်ရှားမည်ကို မလိုလားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်သည် နာကျင်စေနိုင်သော်လည်း ဆိုးယုတ်မှုများကို ထုတ်ဖော်ခြင်းသည် ကုသခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သောကြောင့် ခွင့်လွှတ်ခွင့်မရှိပါ (၃:၁၄–၁၆ နှိုင့်ယှဉ်)။ အမှန်အားဖြင့် နေထိုင်သူများမှာ အလင်းထံသို့ ရိုးရှင်းစွာ လာကြသည် (အပိုဒ် ၂၁)။ အပြစ်တင်ခြင်းကို မကြောက်ကြပါ။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏အမှုများသည် ဘုရားသခင်၌ ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အလင်းသည် ထိုအရာကို ဖော်ပြမည်ဖြစ်သည်။ နိကောဒင်မုသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ အမှောင်ထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ယေရှုထံသို့ လာခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုသို့လာခြင်းဖြင့် အမှောင်မှ အလင်းသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည် (၁:၄၊ ၅၊ ၃:၁၉–၂၁၊ ၈:၁၂၊ ၉:၅ နှိုင့်ယှဉ်)။ နောက်ပိုင်းတွင် ယုဒသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သူသည် အလင်းမှ အမှောင်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည် (၁၃:၃၀)။

People hate light and love darkness because of the evil deeds of the human heart. They reject light because they do not want to have their evil deeds exposed. The process may be painful, yet they are inexcusable because exposing the bad deeds is part of the healing process (cf. 3:14–16). On the other hand, those who live by the truth simply come to the light (v. 21). They do not fear being reproved because their deeds are done in God and this is what the light will reveal. Nicodemus is an example of someone who dwelt in spiritual darkness but did the right thing in coming to Jesus. In doing so, he moved from darkness to light (1:4, 5; 3:19–21; 8:12; cf. 9:5). Further along, the Gospel presents the opposite in the case of Judas, for he moved from light to darkness (13:30).

 

၃:၂၂–၃၆ ယောဟန်ခရစ်သူ၏ နောက်ဆုံးသက်သေ

ဤခရစ်ဝင်တွင် ယောဟန်ခရစ်သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်မံသက်သေပြထားသည်။

3:22–36

John’s Final Witness

John the Baptist’s final words recorded in this Gospel provide further evidence on behalf of Jesus.

 

၃:၂၂–၂၆။ သန့်ရှင်းရေးကိစ္စ။ ပသခါပွဲပြီးနောက် ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များသည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး ယုဒပြည်ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားကာ နှစ်ခြင်းပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ခရစ်ဝင်ရေးသားသူက ယေရှုကိုယ်တိုင် နှစ်ခြင်းမပေးဘဲ တပည့်တော်များသာ ပေးခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြထားသည် (၄:၂)။ ခရစ်ဝင်များတွင် တပည့်တော်များ နှစ်ခြင်းပေးခြင်းကို ဤနေရာတွင်သာ ဖော်ပြထားသည်။ ဤအလေ့အကျင့်သည် ယောဟန်ခရစ်သူထံမှ အမွေဆက်ခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏နှစ်ခြင်းသည် အပြစ်လွှတ်ခြင်းအတွက် နောက်တဖန်နောင်တရခြင်း၏ နှစ်ခြင်းဖြစ်သည် (မာကု ၁:၄၊ လု ၃:၃၊ တမန်တော် ၁၃:၂၄၊ ၁၉:၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ ခရစ်ယာန်နှစ်ခြင်းလည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည် (တမန်တော် ၂:၃၈၊ ၂၂:၁၆၊ ဧဖက် ၅:၂၅–၂၇၊ တိတု ၃:၅–၇)။ ဆိုလိုသည်မှာ ယောဟန်၏နှစ်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် အကျင့်သိက္ခာဆိုင်ရာ နှစ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ နှစ်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ အပြစ်နှင့်ဆိုင်ပြီး ယုဒဘာသာ၏ အခြားသန့်ရှင်းရေးဆေးကြောခြင်းများ (ယုဒဘာသာသို့ ဝင်သော တပါးအမျိုးသားများ၏ နှစ်ခြင်းအပါအဝင်) နှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။

3:22–26. Issue of Purification. After the Passover, Jesus and His disciples left Jerusalem for the country districts of Judea, where they baptized (v. 22). The Evangelist will make it clear that Jesus Himself did not baptize but His disciples did (4:2). This is the only reference in the Gospels to the disciples performing baptisms, a practice that was certainly inherited from John the Baptist. John’s baptism was a baptism of repentance for the forgiveness of sins (Mark 1:4; Luke 3:3; cf. Acts 13:24; 19:4), and so was (and still is) Christian baptism (Acts 2:38; 22:16; Eph. 5:25–27; Titus 3:5–7). In other words, John’s baptism was a spiritual and moral baptism, not a ceremonial one. It was related to sins, not to cultic impurity, and was radically different from all other first-century Jewish washings, including proselyte baptism, the baptism of Gentiles converted to Judaism.

 

ထိုအချိန်တွင် ယေရှုနှစ်ခြင်းခံရပြီး လအနည်းငယ်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်သူကိုယ်တိုင်လည်း နှစ်ခြင်းဝန်ကြီးဌာနကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက် ဗေသနိ (၁:၂၈ ကိုကြည့်) မှ အေနုန်နှင့် ရှာလိမ်အနီးသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည် (၃:၂၃)။ ယောဟန်နှင့် ယေရှု၏ ဝန်ကြီးဌာနများ ထပ်နေခြင်းကို ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင်သာ သိရှိနိုင်သည်။ ခရစ်ဝင်ရေးသားသူသည် ဤအဖြစ်အပျက်များသည် ယောဟန်အကျဉ်းခံရမှီ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဂရုစိုက်ဖော်ပြထားသည် (၃:၂၄၊ မဿဲ ၄:၁၂၊ မာကု ၁:၁၄၊ လု ၃:၁၉–၂၀ နှိုင့်ယှဉ်)။

By this time, several months had elapsed since Jesus’s baptism by John. John himself continued his baptismal ministry, though he had now moved from Bethany on the other side of the Jordan (cf. John 1:28) to Aenon near Salim (3:23). This overlapping between John’s and Jesus’s ministries is known only through John’s Gospel, as the fourth Evangelist was careful in pointing out that these events occurred before John was imprisoned (3:24; cf. Matt. 4:12; Mark 1:14; Luke 3:19–20).

 

ယောဟန်ခရစ်သူသည် ယေရှုအကြောင်း ထပ်မံပြောဆိုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ယုဒတစ်ဦး (အချို့မူကွဲစာမူများတွင် ယုဒ်လူများ) နှင့် ယောဟန်၏တပည့်များအကြား သန့်ရှင်းရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးမှုဖြစ်သည်။ ယုဒအဖွဲ့အစည်းများသည် ထုံးတမ်းအရ နေ့စဉ် ရေအေးဖြင့် နှစ်ခြင်းခံသောကြောင့် ယောဟန်၏ အကျင့်သိက္ခာဆိုင်ရာ နှစ်ခြင်းကို ယုဒလူများ နားလည်မှုလွဲခဲ့နိုင်သည်။ ယောဟန်၏တပည့်များ သူ့ထံလာသောအခါ စကားသည် ထူးဆန်းစွာ ယေရှု၏ နှစ်ခြင်းဝန်ကြီးဌာနသို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ယေရှု၏ နှစ်ခြင်းဝန်ကြီးဌာနသည် ယောဟန်၏ဝန်ကြီးဌာနထက် ပို၍လူကြိုက်များလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏တပည့်များ၏ တုံ့ပြန်မှုတွင် မနာလိုမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှု အနည်းငယ်ပါခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် ယောဟန်သည် ပြိုင်ဆိုင်မှုကို လှုံ့ဆော်မည့်အစား ယေရှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံခဲ့သည်။

What prompted John’s statement about Jesus was a discussion about purification between a certain Jew (according to some manuscripts, a group of Jews) and the disciples of John. Since several Jewish groups bathed every day in cold water for cultic reasons, John’s moral baptism was open to misunderstandings by Jewish observers. When his disciples came to John, the conversation took a curious twist and ended up being about Jesus, whose baptismal ministry had already become more popular than John’s. The reaction on the part of John’s disciples seems to have involved some measure of envy and disappointment, but instead of stirring up rivalry, John maintained his resolute support for Jesus.

 

၃:၂၇–၃၀။ မင်္ဂလာဆောင်ဧည့်ခံသူ။ ယောဟန်၏အဖြေသည် ယေရှု၏အောင်မြင်မှုကို တရားမျှတစေရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရှုကို ရည်ညွှန်းသည်လား ကိုယ်တိုင်ကို ရည်ညွှန်းသည်လား မရှင်းလင်းပါ။ လူတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်မှ ပေးထားသည်ကိုသာ လက်ခံနိုင်သည်ဟု တပည့်များကို ပြောခဲ့သည် (ယောဟန် ၃:၂၇)။ လူနည်းလာခြင်း သို့မဟုတ် ယေရှုထံ လူများလာခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်သည် (၁၉:၁၁ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဤသည်မှာ ယောဟန်နှင့် ယေရှုနှစ်ဦးနှစ်ဘက်စလုံးအတွက် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။ သူ၏အချက်ကို သက်သေပြရန် ယောဟန်ခရစ်သူသည် ယုဒလူများအား ယခင်က ပြောခဲ့သည်များကို သတိပေးသည် (၁:၁၉–၂၈)။ သူသည် မေရှိယမဟုတ်၊ ယေရှုမှ မေရှိယဖြစ်ပြီး ယေရှု၏ရှေ့မှ စေလွှတ်ခံရသူဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲမှ ဥပမာတစ်ခုကို သုံးသည်။ ယေရှုသည် သတို့သားဖြစ်ပြီး ယောဟန်သည် သတို့သား၏မိတ်ဆွေသာဖြစ်သည်။ သတို့သား၏မိတ်ဆွေဟု ကိုယ်ကိုဖော်ပြခြင်းဖြင့် ယောဟန်သည် ယေရှု၏ လက်အောက်ခံဖြစ်မှုနှင့် ယေရှု၏ဝန်ကြီးဌာနအစတွင် ကူညီပေးခဲ့သော အခန်းကဏ္ဍကို အလေးပေးသည်။ ယုဒမင်္ဂလာဆောင်တွင် သတို့သား၏မိတ်ဆွေသည် ယနေ့ခေတ် အကောင်းဆုံးလူသား (best man) နှင့် တူသည်။ သတို့သားကို မင်္ဂလာဆောင်မတိုင်မီနှင့် အတွင်း အရာရာတွင် ကူညီပေးပြီး မင်္ဂလာဆောင်အခမ်းအနားကို ဦးဆောင်သူလည်းဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းကဏ္ဍ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ယခုအခါ နောက်ဆုတ်ရမည်။ သတို့သားသည် တိုးတက်ရမည်၊ မိတ်ဆွေသည် လျော့နည်းရမည် (၃:၃၀)။ ဤသည်မှာ နှိမ့်ချမှုနှင့် တာဝန်သိစိတ်၏ ထာဝရဥပမာဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသော သတင်းစကားဆောင်များသည် ကိုယ်အတွက် ဂုဏ်ကို တစ်ခါမျှ မရှာကြပါ။

3:27–30. Friend of the Bridegroom. John’s answer was an attempt to justify Jesus’s success. It is not clear whether he was referring to Jesus or to himself when he told his disciples that a person can receive only what has been provided from heaven (John 3:27). If fewer people were coming to him—or if more people were coming to Jesus—it was because God willed it so (cf. 19:11) and that was exactly what God intended in relation to both. To demonstrate his argument, John the Baptist reminded his disciples of what he had already said to the Jews (1:19–28): he was not the Messiah, implying that Jesus was, and he had been sent as His forerunner. Then he uses an illustration taken from the wedding context to make his point: Jesus is the bridegroom, whereas he is only the bridegroom’s friend. By describing himself as the friend of the bridegroom, John emphasized his subordinate position as well as the role he performed in the beginnings of Jesus’s ministry. In a Jewish wedding, the bridegroom’s friend was the equivalent of what we would call today the best man. He assisted the bridegroom before and during the wedding in everything and even acted as a kind of master of ceremonies. Having fulfilled that role, it was time to leave the scene, for the bridegroom must increase whereas the friend must decrease (3:30). This is an enduring example of humility and sense of mission. The faithful messengers of God will never seek honor for themselves.

 

၃:၃၁–၃၆။ သားတော်၏ အထွဋ်အထိပ်။ အပိုဒ် ၃၁–၃၆ ၏ လေို အပိုဒ် ၁၆–၂၁ နှင့် ဆင်တူသောကြောင့် ဤနေရာတွင် ခရစ်ဝင်ရေးသားသူ၏ အသံဖြစ်ပြီး ယောဟန်ခရစ်သူ၏ စကားမဟုတ်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ သို့သော် ယောဟန်ခရစ်သူ၏ သက်သေခံချက်က ဤဆင်ခြင်မှုကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်သူသည် မေရှိယ၏ ရှေ့ပြေးဖြစ်ရန် ဘုရားသခင်မှ အမိန့်ပေးခြင်းခံရသော်လည်း လောကီမူလရှိသူဖြစ်သောကြောင့် လောကီအရာများကိုသာ ပြောနိုင်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်များ ရရှိခဲ့သော်လည်း (၁:၃၃–၃၄) ယေရှုရရှိသော ကောင်းကင်အရာများကို တိုက်ရိုက်သိရှိခြင်း မရှိပါ။ ယေရှုသည် အရာအားလုံးထက် အထွဋ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်သူအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်စေလွှတ်တော်မူသော သူ၏ စကားများသည် ဘုရားသခင်၏ စကားများဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဝိညာဉ်တော်ကို အတိုင်းအရှီးမရှိ ပေးသနားတော်မူသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၃:၃၄)။ ဝိညာဉ်တော်ခံယူသူကို မဖော်ပြထားသော်လည်း အကြောင်းအရာနှင့် နောက်အပိုဒ်အရ ယေရှုဖြစ်သည်။

3:31–36. Primacy of the Son. Since the tone of vv. 31–36 is similar to that of vv. 16–21, it is reasonable to assume that the voice here is also the Evangelist’s, not John the Baptist’s, though it was John the Baptist’s testimony that triggered this new reflection on Jesus and His mission. Even if John the Baptist was divinely commissioned to be the precursor of the Messiah, he had an earthly origin and so could speak only of earthly things. He had received divine revelations (1:33–34), but he did not have the same firsthand knowledge of heavenly things that Jesus did. Jesus was above all, including John. The words spoken by the One whom God had sent are the words of God, for it is not by measure that God gives Him the Spirit (3:34). The receiver of the Spirit is not identified, but the context, including the next verse, identifies the receiver as Jesus.

 

ခမည်းတော်သည် သားတော်ကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းသည် သားတော်၏ လောကီသို့ လာခြင်း၏ အဓိကဖြစ်သည် (၁၀:၁၇၊ ၅:၂၀၊ ၁၅:၉၊ ၁၇:၂၃–၂၄၊ ၂၆ နှိုင့်ယှဉ်)။ ခမည်းတော်၏ ချစ်ခြင်းကြောင့်သာ သားတော်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခမည်းတော်သည် သားတော်ကို ချစ်တော်မူခြင်းသည် သားတော်၏တာဝန်သည် ခမည်းတော်၏တာဝန်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည် (၅:၄၃၊ ၇:၂၈၊ ၈:၄၂၊ ၁၄:၁၀)။ ထို့ကြောင့် သားတော်၌ ယုံကြည်သူများသည် ခမည်းတော်ထံမှ ထာဝရအသက်ကို ယခုပင် ခံစားနိုင်သည် (၃:၁၆၊ ၆:၂၇၊ ၃၃၊ ၄၀)။ ဧဝံဂေလိတရားကို ခုခံသူများသည် မာန်မာနဖြင့် ပြုမူခြင်းဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၄:၁–၂၊ ရောမ ၁၅:၃၁ နှိုင့်ယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် သားတော်ကို မာန်မာနဖြင့် ဆက်လက်ဆက်ဆံသူများသည် သားတော်၏ တာဝန်၏ ကယ်တင်ခြင်းအကျိုးကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော်အောက်တွင် လုံးဝထားခဲ့သည် (ရောမ ၂:၂–၁၁ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အကျင့်သိက္ခာကမ္ဘာတွင် မရှိမဖြစ် လက်စားချေခြင်းအယူအဆဖြစ်သည်။

The love the Father has for the Son lies at the heart of the Son’s mission in the world (10:17; cf. 5:20; 15:9; 17:23–24, 26). It is because of God’s love that the Son has come. Consequently, the fact that the Father loves the Son makes clear that the mission of the Son is also that of the Father (5:43; 7:28; 8:42; 14:10). Therefore, those who believe in the Son can already enjoy the gift of eternal life from the Father (3:16; 6:27, 33, 40). Those who resist the gospel message engage in an act of insolence (cf. Acts 14:1–2; Rom. 15:31). Therefore, those who maintain an insolent attitude toward the Son cut themselves off from the atoning benefits of His mission and remain fully exposed to God’s wrath (cf. Rom. 2:2–11). This is the notion of retribution, which is integral to God’s moral universe.

အခန်းကြီး - ၄

ယောဟန် ၄:၁–၄၂

ယေရှုရဲ့ ရှမာရိဒေသ ခရီးစဉ်

ယေရှုသည် ယုဒပြည်မှ ဂလိလဲပြည်သို့ ရှမာရိဒေသကို ဖြတ်၍ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ နှစ်ရက်နေခဲ့ရာ လူများစွာ ယုံကြည်ကြသည်။

4:1–42

Jesus’s Visit to Samaria

Having finished His journey to Judea, Jesus returned to Galilee through Samaria, where He spent two days, and many people believed in Him.

 

၄:၁–၆။ ယာကုပ်တွင်း။ နောက်တစ်ဖန် ဇာတ်လမ်းသည် ယုဒပြည်ကျေးလက်ဒေသနှင့်မတူဘဲ ရှမာရိပြည်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကြောင်းမှာ ယောဟန်ဘတ္တိဇံပေးသူကို သံသယဝင်ခဲ့ကြသော ဖာရိရှဲများ (ယော ၁:၁၉၊ ၂၄) သည် ယေရှုကို ဆန့်ကျင်လာကြပြီဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းတွင် ဆန့်ကျင်မှုများ ပြင်းထန်လာခြင်းကို ရှောင်ရှားလိုသောကြောင့် ယေရှုသည် ယုဒပြည်မှ ထွက်ခွာကာ ဂလီလဲပြည်သို့ ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသည်။ အတိုဆုံးလမ်းကြောင်းမှာ ရန်ငြိုးထားသော ရှမာရိပြည်ကို ဖြတ်သွားရခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယုဒလူအများစုမှာ ယော်ဒန်ချိုင့်ဝှမ်းအတိုင်း လမ်းရှည်ကို ရွေးခဲ့ကြသည်။ မြောက်ဘက်သို့ ခရီးလှမ်းနေစဉ် ယေရှုသည် ယာကုပ်က သူ့သားယောသပ်အား ပေးခဲ့သော လယ်ကွင်းအနီးရှိ ဆီခါရွာတွင် ရပ်တော်မူသည် (ကိုးကား၊ ကမ္ဘာဦး ၃၃:၁၉၊ ၄၈:၂၂၊ ယောရှု ၂၄:၃၂)။ ယနေ့တိုင် တည်ရှိနေသော ယာကုပ်တွင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ရှိသည် (ယော ၄:၆)။ ခရီးရှည်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ယေရှုသည် နေ့လယ်အချိန်ခန့်တွင် တွင်းဘေးတွင် ထိုင်နေတော်မူသည်။ ပင်ပန်းခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်း (ကိုးကား အပိုဒ် ၇) တို့သည် သူ၏ စစ်မှန်သော လူ့ဇာတိခံယူခြင်းကို ညွှန်ပြချက်များဖြစ်သည် (ကိုးကား ၁:၁၄၊ ၁ယော ၄:၂၊ ၂ယော ၇)။

4:1–6. Jacob’s Well. The scene next changes from the Judean countryside to the region of Samaria. The reason is that the Pharisees, who had serious reservations about John (John 1:19, 24), were beginning to show opposition to Jesus. Wishing to avoid an early escalation of opposition, Jesus decided to leave Judea and return to Galilee. The shortest route available was through the semihostile Samaritan territory, though most Jews took the longer route through the Jordan Valley. On His way north, Jesus stopped at the village of Sychar, near the field that Jacob gave to his son Joseph (cf. Gen. 33:19; 48:22; Josh. 24:32); Jacob’s Well, which still exists, was located there (John 4:6). Tired from the long journey, Jesus sat beside the well about noontime. His tiredness and thirst (cf. v. 7) are indicators of His genuine humanity (cf. 1:14; 1 John 4:2; 2 John 7).

 

၄:၇–၁၉။ ရှမာရိအမျိုးသမီး။ တပည့်တော်များ မြို့ထဲသို့ စားစရာဝယ်ရန် သွားနေစဉ် ထိုတွင်းမှ ရေခပ်ရန်လာသော ဒေသခံအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ယေရှုတွေ့တော်မူသည်။ ယေရှုသည် သူမအား ရေခပ်ပေးရန် တောင်းဆိုတော်မူသည် (ယော ၄:၇)။ အမျိုးသမီးများသည် တစ်ယောက်တည်း ရေခပ်ရန်မလာတတ်သလို ထိုအချိန် (အချိန်ခြောက်နာရီ၊ နေ့လယ်ချိန်၊ အပိုဒ် ၆) တွင် လာတတ်ခြင်းမရှိချေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လူများနှင့် မတွေ့လိုသောကြောင့် ရှက်ကြောက်မှုကြောင့် တမင်ရှောင်နေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် အကျင့်ပျက်ဘဝကြောင့် လူအများက ရှက်ဖွယ်ဟု မှတ်ယူခံရသူဖြစ်သည် (၄:၁၆–၂၉)။ ယေရှု၏ တောင်းဆိုချက်က သူမကို အံ့ဩစေသည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူစိမ်းအမျိုးသမီးနှင့် လူအများရှေ့တွင် စကားမပြောတတ်သလို ယုဒလူများသည် ရှမာရိလူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကို ဓလေ့အရ ညစ်ညူးမှုကြောက်သောကြောင့် ရှောင်ကြသည်။ နောက်ပိုင်းရဗ္ဗိဆရာများ၏ အဆိုအရ ရှမာရိအမျိုးသမီးများအားလုံးသည် မွေးကတည်းက ဓမ္မတာလာနေသူများဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ဓလေ့ညစ်ညူးနေသူများဟု ယူဆကြသည်။

4:7–19. Samaritan Woman. While Jesus’s disciples were in town obtaining food, a local woman came to draw water from the well where Jesus was resting. Jesus asked her to draw some water for Him so He could quench His thirst (John 4:7). Women usually would not come to draw water alone and especially not at that time of the day (the sixth hour, which was noon; v. 6). This suggests that she was deliberately trying to avoid running into anyone, likely due to a sense of public shame for her immoral life (4:16–29). Jesus’s request surprised her. Not only was it not customary for a man to talk to a woman he did not know in public, but Jews did not associate with Samaritans for fear of ritual defilement. This mentality can be seen in claims from later rabbis who taught that all the daughters of the Samaritans menstruate from birth and are therefore in a perpetual state of ceremonial uncleanness.

 

ရှမာရိလူမျိုးသည် အစ္စရေးလူမျိုး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရှမာရိပြည်ပျက်သုဉ်းပြီးနောက် အာရှုရိလူများက ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာသော တပါးအမျိုးသားများနှင့် ရောနှောဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည် (၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၇:၂၄–၃၄)။ သူတို့သည် အစ္စရေးဘာသာကို လက်ခံခဲ့ကြသော်လည်း ယေရောဗောင်မင်း၏ ရွှေနွားသငယ်များကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းသော ဘာသာတရားဖြစ်သည် (၁ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၂၆–၃၃၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၇:၇–၂၃)။ သို့သော် သူတို့သည် တစ်ဆူတည်းသော ဘုရားယုံကြည်သူများဖြစ်ပြီး တောင်ရာတ်ကျမ်းငါးကျမ်း (ဟေဗြဲသမိုင်းကျမ်း၏ ပထမငါးကျမ်း) ကို လက်ခံကာ လာမည့်မယ်ရှိယကို မျှော်လင့်ကြသည် (ယော ၄:၂၅)။ သူတို့ခေါ်သည်မှာ တာဟက် (ပြန်လည်ပြုပြင်သူ သို့မဟုတ် ပြန်လာသူ) ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ရှမာရိဘာသာသည် ယိုယွင်းပျက်စီးနေသောကြောင့် (တစ်စိတ်တစ်ဒေသ မြောက်ပိုင်းဘုရင်အစိုးရဘာသာကြောင့်ဖြစ်ပြီး ထိုပျက်စီးမှုကြောင့်ပင် နှင်ထုတ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၇:၃၄–၄၁) ယုဒလူများသည် သူတို့ကို ရှောင်ရှားကြပြီး အစ္စရေး၏ ပဋိညာဉ်ကျေးဇူးတော်တွင် အလျှင်းမပါဝင်ဟု ယူဆကြသည်။

The Samaritan people were part Israelite, descended from a mix of foreign peoples brought in by the Assyrians after the fall of Samaria (see 2 Kin. 17:24–34). They adopted the religion of Israel, which was a corrupted version because of Jeroboam’s golden calves (1 Kin. 12:26–33; 2 Kin. 17:7–23); however, they were monotheists and accepted the Pentateuch (the first five books of the Hebrew Bible) with the expectation of the coming Messiah (John 4:25), whom they called taheb (the “restorer” or “returning one”). The religion of the Samaritans was corrupt (based, in part, on the religion of the Northern Kingdom, for corruption was the reason they went into exile; 2 Kin. 17:34–41), which meant that the Samaritans had to be avoided and thus had no share whatsoever in the covenantal mercies of Israel.

 

ယေရှုသည် အမျိုးသမီး၏ အာရုံကို ကိုယ်တော်ဆီသို့ ညွှန်ပြတော်မူသည်။ သူမသိခဲ့လျှင် ကိုယ်တော်ထံမှ “ရေရှင်” ကို တောင်းမည်ဖြစ်သည် (ယော ၄:၁၀)။ သူမက ရေရှင်ဟူသောစကားကို တွင်းရေ သို့မဟုတ် စီးဆင်းရေနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် စမ်းရေဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ယေရမိ ၂:၁၃)။ ယာကုပ်တွင်းသည် စမ်းရေဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း ယေရှုမိန့်ဆိုသော ရေမျိုးမဟုတ်ချေ။ ယနေ့တိုင် တွင်းနက်ပေ ၁၀၀ ကျော် (၃၀ မီတာခန့်) ရှိပြီး ယေရှုတွင် ရေခပ်ရန် ကျည်တောင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူမသည် ယေရှုကို သာမန်ယုဒလူတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်သောကြောင့် ယာကုပ်ဘိုးဘေးထက် ကြီးသလားဟု မေးခွန်းထုတ်ရာ ငြင်းပယ်ခံရမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

Jesus directed the woman’s attention to Himself. Had she known who He was, she would have asked Him for “living water” (John 4:10). She assumed that by living water Jesus was referring to spring water or running water as distinct from water in a well or cistern (cf. Jer. 2:13). Jacob’s Well, to be sure, was fed by a fresh spring, but that could not be the source of water about which Jesus was talking. Even today the well is over one hundred feet (30 meters) deep, and Jesus had no bucket to draw water from it. She saw Jesus as just another Jew, so her question about whether He was greater than the patriarch Jacob expected a negative response.

 

နောက်ပိုင်းခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ရေရှင်ကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ရှင်းပြထားသည် (ယော ၇:၃၈–၃၉)။ ဤနေရာတွင်လည်း ထပ်မံအဓိပ္ပာယ်များ ရှိသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရေသည် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းသင်္ကေတဖြစ်သည် (ဆာလံ ၃၆:၉၊ ၄၂:၁၊ ဟေရှာယ ၁၂:၃၊ ၄၄:၃)။ လူများကို ရေထဲသို့ လာခဲ့ကြပြီး အခမဲ့သောက်ကြဟု ဖိတ်ခေါ်ထားသည် (ဟေရှာယ ၅၅:၁)။ အရေးကြီးဆုံးမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး ရေငတ်ခြင်း ဆာလောင်ခြင်း မရှိတော့သော မယ်ရှိယခေတ်ကို ယေရှုက ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်းဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၄၉:၈၊ ၁၀၊ ကိုးကား ၃၅:၇၊ ယေဇကျေလ ၄၇:၁–၁၂၊ ဇခရိ ၁၃:၁၊ ၁၄:၈)။ သို့သော် အမျိုးသမီးသည် နားမလည်သေးချေ။ စကားကို စာသားအတိုင်း နားလည်ကာ တွင်းသို့ ထပ်မလာရတော့မည့် ရေကို လိုချင်သည်ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည် (ယော ၄:၁၅)။ ယေရှုသည် ဝိညာဉ်ရေးရာကို မိန့်ဆိုနေသော်လည်း သူမက ပစ္စည်းရေးရာကိုသာ တွေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ နိကောဒင်မု၏ အမှားနှင့် အတူတူပင် (၃:၄–၈)။

Later in the Gospel, living water is explained in terms of the Holy Spirit (John 7:38–39), and the meaning here has additional nuances. In the OT water is a symbol of God’s salvation (Pss. 36:9; 42:1; Is. 12:3; 44:3), and people were summoned to come to the waters and drink freely (Is. 55:1). More importantly, by offering water that would quench thirst forever, Jesus was clearly making a messianic claim. It was in the messianic era that salvation would be extended to all and nobody would be thirsty or hungry again (Is. 49:8, 10; cf. 35:7; Ezek. 47:1–12; Zech. 13:1; 14:8). The woman, however, still failed to understand Jesus. Taking His words literally, she exclaimed that she would gladly welcome an unending supply of water because she would no longer need to come to the well (John 4:15). While Jesus was talking about spiritual realities, she was thinking about material things—the same mistake Nicodemus had made (3:4–8).

 

ဝိညာဉ်ရေးအမှန်တရားများကို နားလည်စေရန် ယေရှုသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝသို့ စကားကို လွှဲပြောင်းတော်မူသည်။ သူမ၏ ဆက်ဆံရေးဘဝသည် ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသည်။ ချက်ချင်း သူမသည် ရှေ့မှလူသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤအဆင့်တွင် သူမက ယေရှုကို ပရောဖက်တစ်ပါးဟု ယူဆလိုက်သည် (အတိဒ္ဓဝိဘတ်နှင့်၊ အပိုဒ် ၁၉၊ ဥပမာ၊ ၁ဓမ္မရှမွေလ ၉:၁၉၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၂၇၊ လု ၇:၃၉၊ ဧဖက် ၃:၅)။

In order to open her eyes to the spiritual truths He wanted to share with her, Jesus took the conversation to a different level by delving into her personal life. Her life was a relational mess. She immediately realized that the One before her was not an ordinary person. At this stage of the conversation she concluded Jesus must be a prophet (with an indefinite article)—one favored with supernatural knowledge (v. 19; e.g., 1 Sam. 9:19; 2 Kin. 4:27; Luke 7:39; Eph. 3:5).

 

၄:၂၀–၂၆။ စစ်မှန်သော ဝတ်ပြုခြင်း။ စကားလမ်းကြောင်းကို စိတ်မသောက်ဖွယ် ဘာသာရေးအကြောင်းသို့ ပြောင်းလဲရန် အမျိုးသမီးကြိုးစားသည်။ ရှမာရိလူများသည် ယာကုပ်တွင်းအနီးရှိ ဂေရဇိမ်တောင်ပေါ်တွင် ဝတ်ပြုကြသည်။ သူတို့၏ ကျမ်းစာအဆိုကို အတည်ပြုရန် တောင်ရာတ်ကျမ်းတွင် ဆယ်ပညတ်တော် နဝမပညတ်နောက် ဂေရဇိမ်တောင်ပေါ်တွင် ယဇ်ပလ္လင်တည်ရန် ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၁၂:၅ ကို “ရွေးချယ်ပြီးဖြစ်သည်” ဟု ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ အာဘရာဟံ၏ သားတော်ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် မယ်လခီဇဒက်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းတို့ကို ထိုတောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်ဟု အစဉ်အလာပြုခဲ့ကြသည်။ ဘီစီ ၄၀၀ ခန့်တွင် ယေရုရှလင်တွင် မဝတ်ပြုလိုသော ရှမာရိများသည် ဂေရဇိမ်တောင်ပေါ်တွင် ဗိမာန်တစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထိုဗိမာန်ကို ဘီစီ ၁၂၈ တွင် ယုဒလူများက ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ယနေ့တိုင် ရှမာရိလူများသည် ထိုတောင်ပေါ်တွင် ဘာသာရေးအခမ်းအနားများ (ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများပါ) ပြုလုပ်ကြဆဲဖြစ်သည်။

4:20–26. True Worship. Uncomfortable with the direction of the conversation, the woman attempted to change the subject to a less personal topic—religion. The Samaritans worshiped on Mount Gerizim, not far from Jacob’s Well. In order for the Samaritans to justify their claim biblically, they expanded (in their version of the Pentateuch) the tenth commandment of the Decalogue (after Ex. 20:17 and Deut. 5:21) with a directive to build an altar on Mount Gerizim and reworded Deut. 12:5 to read “has chosen” instead of “chooses” or “will choose.” They also developed a tradition that both Abraham’s offering of Isaac and his meeting with Melchizedek took place on that mountain. In fact, at about 400 B.C., the Samaritans, who refused to worship in Jerusalem, built their own temple on Mount Gerizim. This temple was destroyed by the Jews in 128 B.C. Yet even today, Samaritans continue to have religious services (and even sacrifices) on their holy mountain.

 

ယေရှုသည် အမျိုးသမီးထင်မှတ်သော ဘေးကင်းရေးအကြောင်းကို ကိုယ်ပိုင်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ အရေးကြီးမှုသို့ ပြောင်းလဲပေးတော်မူသည်။ ပထဝီအနေအထားသည် မကြာမီ အရေးမကြီးတော့ဟု မိန့်ဆိုသည်။ ဝတ်ပြုရာနေရာထက် မည်သို့ဝတ်ပြုသည်က ပို၍အရေးကြီးသည်။ စစ်မှန်သော ဝတ်ပြုခြင်းသည် လူ့စိတ်ကြိုက်များဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ သဘောတရားနှင့်အညီ ဖြစ်ရမည်။ ဝိညာဉ်ဟူသော စကားသည် နိကောဒင်မုနှင့် စကားပြောခဲ့သည်ကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းသည် (ယော ၃:၅–၆)။ ဝိညာဉ်တော်မှ မွေးဖွားသူများသာ ဝိညာဉ်နှင့်အညီ ဝတ်ပြုနိုင်သည်။ “အမှန်” ဟူသော စကားသည် ဧဝံဂေလိတရားဆရာ၏ ယေရှု၏ အ� mission အကြောင်း ပထမဆုံး တွေးတောချက်ကို ညွှန်ပြသည် (၃:၂၁)။ အမှန်တရားနှင့်အညီ နေထိုင်သူများသာ အမှန်နှင့်အညီ ဝတ်ပြုနိုင်သည်။ ယေရှုသည် ယဇ်ပူဇော်စနစ်၏ အဆုံးသတ်ကို ကြေညာတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။

Jesus transformed the topic that the woman believed would be a safe diversion into an issue of personal and spiritual relevance. The issue of geography, Jesus said, would soon be irrelevant, for more important than where people worship is how they do it. True worship is governed not by human preferences or traditions but by God’s own nature. The reference to the Spirit harkens back to Jesus’s dialogue with Nicodemus (John 3:5–6): only those who are born from the Spirit and live no longer under the constraints of the flesh can worship God in spirit. The term “truth” in turn points to the Evangelist’s first reflection on the meaning of Jesus’s mission (3:21): only those who live according to the truth can worship God in truth. Jesus was in principle announcing the end of the sacrificial system.

 

ယေရှုနှင့် သဘောတူသော်လည်း အမျိုးသမီးသည် ကိုယ်ပိုင်စိန်ခေါ်မှုကို ရှောင်လွှဲရန် မယ်ရှိယလာသောအခါ အားလုံးကို ရှင်းပြမည်ဟု ဆိုသည်။ အချို့ဘာသာပြန်များအရ ယေရှုသည် ရာဇစွဲခံရချိန်မတိုင်မီ အထင်ရှားဆုံး မယ်ရှိယအဖြစ် ဝန်ခံချက်ကို ပြုတော်မူသည်။ “ငါပင်ဖြစ်၍” (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၄၊ ကိုးကား ယော ၈:၂၄၊ ၂၈၊ ၅၈၊ ၁၃:၁၉) ဟု ဘုရားသခင်၏ အမည်တော်ကို ကိုယ်တော်အပေါ် သုံးစွဲတော်မူသည်။ ဂရိစကားမှာ egō eimi, ho lalōn soi (စစ်အဓိပ္ပာယ်၊ ငါပင်ဖြစ်၍၊ နင်နှင့်စကားပြောနေသူ) ဖြစ်ပြီး ဟေရှာယ ၅၂:၆ နှင့် ဆင်တူသည် (ယော ၄:၂၆၊ ကိုးကား မာ ၁၄:၆၁–၆၂)။ သို့မဟုတ် ယေရှုသည် သူမနှင့် စကားပြောနေသူပင် မယ်ရှိယဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြတော်မူခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယေရှုသည် ခရစ်တော်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏ အမှတ်အသားကို အတည်ပြုတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဝန်ခံချက်သည် ယုဒပြည် သို့မဟုတ် ဂလီလဲပြည်တွင် မဟုတ်ဘဲ ရှမာရိပြည်တွင် ဖြစ်ပွားခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။ ယုဒလူများစွာအတွက် “မယ်ရှိယ” ဟူသော စကားသည် နိုင်ငံရေး၊ စစ်ရေးအဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသောကြောင့် နားလည်မှုလွဲမှားနိုင်သည် (ကိုးကား ယော ၆:၁၄–၁၅၊ ၂၆၊ မာ ၈:၂၉–၃၀)။

Though agreeing with Jesus, the woman tried to avoid the personal challenge that He placed before her by expressing the conviction that when the Messiah came, he would clarify all these issues. According to some translations, Jesus made the most explicit admission of His messiahship before His trial by applying the divine epithet “I AM” (Ex. 3:14; cf. John 8:24, 28, 58; 13:19) to Himself, as in His words later in this Gospel (see “The ‘I Am’ Sayings” p. 1430). The Greek here is egō eimi, ho lalōn soi (lit. “I am—the one speaking to you”); it is similar to the words of God in Isaiah 52:6 (John 4:26; cf. Mark 14:61–62). On the other hand, Jesus could simply have been indicating that He, the One speaking to her, was the Messiah. In either case, Jesus was affirming His divine identity as the Christ. It is significant that this admission occur ed not in Judea or Galilee but in Samaria. For many Jews the term “Messiah” carried so much political and military connotations that it could not be used without the risk of being misunderstood (cf. John 6:14–15, 26; Mark 8:29–30).

 

၄:၂၇–၃၀။ အမျိုးသမီး၏ သက်သေခံခြင်း။ ယေရှုကို အမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့သော တပည့်တော်များ အံ့ဩကြသည်မှာ ထိုခေတ်ဓလေ့ကြောင့်ဖြစ်သည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၂၃:၉ ၏ တင်းကျပ်သော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကြောင့် အချို့ဖာရိရှဲများသည် လမ်းမပေါ်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လျှင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားတတ်ကြသည်။ အမျိုးသမီးကို ကြည့်သူသည် နောက်ဆုံး အပြစ်ထဲ ကျရောက်မည်ဟု ယုံကြသည်။ အချို့ရဗ္ဗိဆရာများအဆိုအရ အမျိုးသားများသည် ကိုယ်ပိုင်ဇနီးနှင့်ပင် အိမ်တွင် စကားများမပြောသင့်ဟု ဆိုကြသည်။ အကြောင်းမှာ တရားကျမ်းလေ့လာရန် အချိန်ကို ဖြုန်းတီးခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ထိုအတွေးအခေါ်ကို မလိုက်ခဲ့ချေ။ မည်သူ့ကိုမျှ မျက်စိမှိတ်မထားခဲ့ချေ။ မည်သူ့ကိုမျှ မချစ်ခဲ့ချေ (ကိုးကား တမန်တော် ၁၀:၃၄)။ ယုဒဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ မည်သို့တွေးသည်ဖြစ်စေ (မာ ၂:၁၅–၁၇၊ လု ၁၅:၂၊ ကိုးကား မာ ၆:၃၄) ကိုယ်တော်သည် “ရှာဖွေကာ ဆုံးမခြင်းငှာ” လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (လု ၁၉:၁၀)။ ထိုအရာကို ဘာမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

4:27–30. The Woman’s Witness. The disciples’ astonishment at finding Jesus talking to a woman reflects the conventions of the day. Because of a strict interpretation of Deuteronomy 23:9 that required God’s followers to keep themselves from evil, some Pharisees would close their eyes whenever they passed by a woman in the street. They believed that whoever looked at a woman would eventually fall into transgression. According to some rabbis, men should not talk much with a woman, even if it was with his own wife at home. The rationale was that it would be a misuse of time that could otherwise be used to study the law. Jesus, however, was not controlled by such an ideology. He never shut His eyes to anyone. He never despised anyone (cf. Acts 10:34), no matter what the Jewish religious leaders thought of Him (Mark 2:15–17; Luke 15:2; cf. Mark 6:34). He came “to seek and to save” the lost (Luke 19:10), and nothing would prevent Him from doing that.

 

ယေရှု၏ သဘောထားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သကဲ့သို့ တပည့်တော်များ၏ သဘောထားသည် အမျိုးသမီး၏ သဘောထားနှင့်လည်း ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆီခါမြို့သို့ ပြေးသွားကာ သတင်းကောင်းကို ရွာသားများအား မျှဝေခဲ့သည် (ယော ၄:၂၈၊ ကိုးကား လု ၁၉:၃၉–၄၀)။ တပည့်တော်များတွင် တမန်တော်ဆန်သော သာသနာပြုစိတ်ဓာတ် လုံးဝမရှိသေးချေ။ ယုံကြည်သူတိုင်း ရှိသင့်သော အခြေခံသာသနာပြုစိတ်ပင် မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် လယ်ကွင်းနှင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းအကြောင်း သင်ခန်းစာပေးတော်မူသည် (ယော ၄:၃၅–၃၈)။ သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် လူများစွာကို ယေရှုထံ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ “စစ်မှန်သော တပည့်တော်တိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်တွင် သာသနာပြုတစ်ဦးအဖြစ် မွေးဖွားလာသည်” (DA ၁၉၆)။

Besides standing in sharp contrast with that of Jesus, the disciples’ attitude also contrasts with that of the woman herself, who rushed to Sychar to share the good news with the villagers (John 4:28; cf. Luke 19:39–40). The disciples still lacked the apostolic sense of mission, perhaps even the basic missionary spirit expected from every believer. Therefore, Jesus tried to teach them a lesson concerning the fields and the harvest (John 4:35–38). In her enthusiasm, the woman was able to bring many people to Jesus. “Every true disciple is born into the kingdom of God as a missionary” (DA 196).

 

၄:၃၁–၃၈။ ရှမာရှိယယုံကြည်သူများ။ တပည့်တော်များက ကိုယ်တော်၏ ဦးစားပေးအရာများကို သွန်သင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းကို ယေရှုက အခွင့်ကောင်းယူခဲ့သည်။ ထိုဦးစားပေးအရာများသည် သူတို့၏ ဦးစားပေးအရာများလည်း ဖြစ်လာရမည်ဖြစ်သည် (ယော ၁၃:၂၀; ၁၇:၁၈; ၂၀:၂၁ နှိုင့်ယှဉ်)။ သူတို့သည် မစ်ရှင်အဓိပ္ပာယ်ကို ခံစားမှုမရှိရုံမျှမက ယေရှု၏ ကိုယ်တော်တိုင်း မစ်ရှင်ကိုလည်း တိမ်မြုပ်စွာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ရှင်မဿဲ၊ ရှင်မာကု၊ ရှင်လုကာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းများနှင့် တမန်တော်ဝတ္ထုကျမ်းတို့က ဖော်ပြသည်မှာ ယေရှု လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံပြီးနောက်ပင် တပည့်တော်များ၏ မေရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်နှင့်ပတ်သက်သော မျှော်လင့်ချက်များသည် နိုင်ငံရေးဆန်ဆန် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်သည် ဒါဝိဒ်မင်းဆက်ကို ပြန်လည်ထူထောင်မည်၊ ရောမအင်ပါယမှ နယ်မြေကို လွတ်မြောက်စေမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည် (မာကု ၁၀:၃၅–၃၇; လုကာ ၂၄:၂၁; တမန် ၁:၆)။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် မိမိလူမျိုးနှင့် ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်ရန်မှ ဘာမျှ လွှဲမသွားစေခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်က တပည့်တော်များအား “အထံတော်သို့ စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်၏ အလိုတော်ကို ပြုခြင်း” သည် မိမိ၏ အစာဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ယော ၄:၃၄; ၅:၃၀; ၆:၃၈–၄၀; ၁၀:၁၇–၁၈; ၁၇:၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှုသည် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုနှင့် လာခဲ့ပြီး ထိုရည်ရွယ်ချက်သည် ကိုယ်တော်၏ တစ်ဘဝလုံးကို ဦးတည်ချက်ပေးခဲ့သည် (၈:၅၀; ၉:၄–၅; ၁၂:၄၉–၅၀; ၁၄:၃၁)။

4:31–38. Samaritan Believers. Jesus took advantage of the disciples’ request for Him to teach them about His priorities, which also were to become their priorities (cf. 13:20; 17:18; 20:21). They not only lacked a sense of mission but also had a shallow understanding of Jesus’s own mission. The Synoptics (and Acts) inform readers that even after Jesus’s death on the cross, the hopes of the disciples concerning Him as the Messiah were politically oriented. They expected Him to reinstate the Davidic dynasty and free the land from Roman occupation (Mark 10:35–37; Luke 24:21; Acts 1:6). Jesus, however, came to save His people and the world, and nothing would distract Him from fulfilling His divine mission. His food, He said to His disciples, was to “do the will” of God, who had sent Him to finish His work (John 4:34; cf. 5:30; 6:38–40; 10:17–18; 17:4). Jesus came with a definite purpose in mind, and it oriented His whole existence (8:50; 9:4–5; 12:49–50; 14:31).

 

သန့်ရှင်းရာနယ်မြေတွင် မျိုးစေ့ချပြီးခါနီမှ (ဒီဇင်ဘာ) ရိတ်သိမ်းချိန်စတင်သည်အထိ (ဧပြီ) လေးလခန့် ကြာသည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်အထိ လေးလရှိသေးသည်ဟူသော စကား (ယော ၄:၃၅) သည် ချက်ချင်းမဟုတ်ဘဲ အချိန်တန်မှ ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုလိုသော ပုံမှန်စကားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုက တပည့်တော်များအား မျက်စိများကို မော့၍ ကြည့်ရန်နှင့် ကမ္ဘာ့လယ်ကွင်းများ ရိတ်သိမ်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ တမန်တော်မစ်ရှင်ကို ပင်တေကုတ္တနေ့တွင် တရားဝင်စတင်မည်ဖြစ်သော်လည်း (၇:၃၉; တမန် ၁:၈; ၂:၃၂–၃၃; ဧဖက် ၄:၇–၁၀ နှိုင့်ယှဉ်) ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ရှိသော အရေးတကြီးခံစားချက်ကို တပည့်တော်များထဲ ထည့်သွင်းပေးရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည် (ယော ၉:၄–၅; ၁၇:၁၈)။ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိရပါ။ မျိုးစေ့ချသူများသည် သူတို့အလုပ်ကို ပြီးစီးခဲ့ပြီ—ယေရှုအထက်ရှိ ပရောဖက်များ၊ ယောဟန်နှစ်ခြင်းဆရာအပါအဝင် သို့မဟုတ် ယေရှုကိုယ်တိုင် (အသီးအနှံဖြစ်ရန် အသက်ကို စွန့်လှူခြင်း—မျိုးစေ့ချခြင်း) ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁၂:၂၃–၂၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယခု ရိတ်သိမ်းသူများ သူတို့အလုပ်ကို လုပ်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီ။ ဘုရားသခင်သည် တပည့်တော်များအား သူတစ်ပါးလုပ်အားကို ဝင်ရောက်စီးနင်းပြီး သူတို့ မျိုးမစေ့ခဲ့သောအရာကို ရိတ်သိမ်းခွင့်ပေးထားသည်။ သို့သော် လူများကို စုဆောင်းရသည့် လုပ်ခလစာသည် ထာဝရ အသက်ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်းမြောက်ရမည် (၄:၃၆)။

In the Holy Land, four months elapsed between the end of sowing (December) and the beginning of the harvest (April). The statement concerning the four months until the harvest (John 4:35) may have been a common saying indicating that things were to be expected not immediately but in due time. Jesus, nevertheless, asked the disciples to raise their eyes and see that the world was already ripe for harvest. Though the apostolic mission would be officially inaugurated at Pentecost (7:39; cf. Acts 1:8; 2:32–33; Eph. 4:7–10), Jesus was trying to infuse the disciples with the same sense of urgency He had (John 9:4–5; 17:18). There was to be no delay. The sowers had just finished their work—a possible reference to all those who came before them, such as the prophets, including John the Baptist, or perhaps to Jesus Himself, whose life would be sacrificed (the sowing) in order to bear fruit (the reaping; cf. 12:23–24). Now the time was coming for the reapers to do their part. God was allowing the disciples to enter into the labor of others and to reap what they themselves had not sown, yet they should rejoice because the wages for gathering people would be eternal life (4:36).

 

၄:၃၉–၄၂။ ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်။ ရှမာရှိယများ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ယေရှုတပည့်တော်များအား ဟောပြောထားသမျှကို လက်တွေ့ပြသသည့် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ရှာကိုင်မြို့မှ များစွာသောသူတို့ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ခဲ့ကြခြင်းက လယ်ကွင်းများ ရိတ်သိမ်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဟု သက်သေပြသည်။ ထိုမိန်းမု၏ သက်သေခံချက်သည် သူမနှင့်အတူ လိုက်လာသော များပြားသောသူများကြောင့်သာမက အထူးသဖြင့် သူတို့ ယေရှုနှင့် ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံခဲ့ရသောကြောင့် အကျိုးသက်ရောက်ခဲ့သည်။ သူမက “လာကြပါ၊ ကိုယ်တိုင်ကြည့်ကြပါ” ဟု ပြောခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၉)။ သူတို့သည် သူမယုံကြည်ချက်ကိုသာ အခြေခံ၍ ဘာသာတရားကို မလိုက်နာကြမည်ကို သူမသိသည်။ သူတို့ သဘောပေါက်ခဲ့သည်မှာ ယေရှုသည် နမူနာကောင်းပြသော လူကောင်းတစ်ဦးသာမဟုတ်၊ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အဆုံးအမရှိသော ဆရာတစ်ဦးသာမဟုတ်၊ အထူးသတင်းစကားရှိသော ပရောဖက်တစ်ဦးသာမဟုတ်။ ကမ္ဘာ့အသက်အတွက် မိမိအသက်ကို စွန့်တော်မူရန် လာသော အရှင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း သိကြသည် (၃:၁၆; ၆:၃၃၊ ၅၁; ၁၀:၁၁)။

4:39–42. Savior of the World. The arrival of the Samaritans brings the story to its climax by exemplifying what Jesus had just told the disciples. The fact that many from the village believed in Him demonstrates that the fields were indeed ready for harvest. The woman’s witnessing was effective not only because of the many who came with her but particularly because they had their own personal experience with Jesus. She had told them to come and see for themselves (v. 29), knowing that they would not base their religion simply on her conviction. They realized that Jesus was not only a good Man who lived an exemplary life, not only a Teacher with an interesting doctrine, not only a Prophet with a special message. He was the One who came to give His life for the life of the world (3:16; 6:33, 51; 10:11).

 

၄:၄၃–၅၄ ဂလီလဲပြည်သို့ ယေရှုပြန်လည်ကြွချီခြင်း ရှမာရှိယပြည်တွင် နှစ်ရက်နေပြီးနောက် ယေရှုသည် ဂလီလဲသို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ပသခါပွဲကာလ ယေရုရှလင်မြို့တွင် ကိုယ်တော်ကို မြင်ဖူးသူများက ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။

4:43–54

Jesus’s Return to Galilee

After spending two days in Samaria, Jesus resumed His journey to Galilee, where He was well received by those who had seen Him at the Passover celebration in Jerusalem.

 

၄:၄၃–၄၅။ မိမိနိုင်ငံ။ အပိုဒ် ၄၄ တွင် ယောဟန်ရေးသော မှတ်ချက်သည် အလျင်နှင့်အလျင် ဆက်စပ်မှုမရှိဟု ထင်ရသည်။ ယေရှုသည် ဂလီလဲသို့ အဘယ်ကြောင့် သွားရသနည်းဟု ရှင်းပြရန် ဧဝံဂေလိဆရာက “ပရောဖက်သည် မိမိနိုင်ငံ၌ ရိုသေခြင်းမခံရ” ဟူသော ယေရှု၏ လူသိများသော စကားကို ကိုးကားခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ဂလီလဲသားဖြစ်ပြီး ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကြိုဆိုခံရသည်ဆိုလျှင် ဂလီလဲသို့ သွားခြင်းသည် အဘယ်ကြောင့် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်နိုင်သနည်း (အပိုဒ် ၄၃ နှင့် ၄၅)။ ဤအပိုဒ်ကို အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက အခက်အခဲ ပျောက်သွားသည်။ “နိုင်ငံ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကား (ပါတ်ရစ်) သည် “မွေးရပ်မြို့” ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်ကို သတိပြုရန်လိုသည်။ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယေရှုသည် ငယ်စဉ်ကျောင်းခဲ့ရာ နာဇရက်မြို့၌ ငြင်းပယ်ခံရပြီးနောက် ဤစကားကို ပြောခဲ့သည်ကို တွေ့ရသည် (မဿဲ ၁၃:၅၇; မာကု ၆:၄; လုကာ ၄:၂၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ယောဟန် ၄:၄၄ သည် ဂလီလဲသို့ ရောက်သောအခါ ယေရှုသည် ကြိုဆိုခြင်းမခံရမည့် မိမိမွေးရပ်မြို့ နာဇရက်သို့ မသွားလိုခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုပုံရသည်။ ကိုယ်တော်သည် နာဇရက်မြို့မှ မိုင် ၉ မိုင် (၁၄ ကီလိုမီတာ) အကွာရှိ ကာနာမြို့သို့ ထပ်မံလည်ပတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည် (ယော ၄:၄၆ နှိုင့်ယှဉ်)။

4:43–45. His Own Country. John’s comment in v. 44 seems disconnected from both the preceding and the following verses. In order to explain Jesus’s journey to Galilee, the Evangelist quoted the familiar saying of Jesus that “a prophet has no honor in his own country.” How could this have been a reason for going to Galilee (v. 43) if Jesus was from Galilee and was well received when He arrived there (v. 45)? If the verse is interpreted in light of the Synoptics, the difficulty disappears. It is important to note that the Greek word translated as “country” (patris) can also refer to one’s “hometown.” In the other Gospels we learn that Jesus used this saying after being rejected in Nazareth, where He was raised (cf. Matt. 13:57; Mark 6:4; Luke 4:24). In this case, what John 4:44 seems to imply is that on arriving in Galilee, Jesus did not want to go to His hometown because He would not have been welcomed there. He chose instead to visit Cana again (cf. John 4:46), which was only nine miles (14 km) north of Nazareth.

 

၄:၄၆–၅၄။ တော်ဝင်အရာရှိ၏ သား။ ယေရှုသည် ကာနာမြို့တွင် ရှိစဉ် ကပေရနောင်မြို့မှ တော်ဝင်အရာရှိတစ်ဦး လာပြီး သားကို ကုသပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ကပေရနောင်သည် ကာနာမှ မိုင် ၁၆ မိုင် (၂၆ ကီလိုမီတာ) ခန့်ဝေးသောကြောင့် ထိုလူ၏ ခရီးသည် တစ်ရက်နီးပါး ကြာခဲ့ရမည်။ ဂရိစကား (ဘာဆီလီကော့စ်) က ဤသူသည် ဘုရင်ကို ဝင်စားသော “တော်ဝင်အရာရှိ” ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ယေရှုက နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများကို မြင်မှ ယုံကြည်မည်ဟု ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၈)။ ထိုလူ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ယေရှုသည် ဝေးကွာရာမှ ချက်ချင်း သားကို ကုသပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဤဧဝံဂေလိကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကိုယ်တော်၏ ဒုတိယနိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅၄; ၂:၁၁ နှိုင့်ယှဉ်)။ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင်လည်း ရောမအရာရှိတစ်ဦး ကျွန်နာမကျန်းသောကြောင့် ယေရှုထံလာပြီး ဝေးကွာရာမှ ကုသပေးခဲ့သည်ကို ဖတ်ရသည် (မဿဲ ၈:၅–၁၃)။ တူညီမှုများရှိသော်လည်း ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုသည် မတူညီသော ဖြစ်ရပ်များဖြစ်သည်။ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများအရ ယေရှုသည် ခါနာန်မိန်းမတစ်ဦး၏ သမီးကို ဝေးကွာရာမှ ကုသပေးခဲ့သည့် တတိယဖြစ်ရပ်လည်း ရှိသေးသည် (မဿဲ ၁၅:၂၁–၂၈; မာကု ၇:၂၄–၃၀)။

4:46–54. The Bureaucrat’s Son. While Jesus was in Cana, a bureaucrat came from Capernaum and begged Him to heal his son. Since Capernaum was roughly sixteen miles (26 km) away, the journey to Cana would have taken the man nearly an entire day. The Greek (basilikos) actually suggests that this man was a “royal official”—one who served the king, as most translations indicate. Jesus referenced the need to see signs and wonders before belief (v. 48). At the man’s insistence, Jesus healed his son right away from the distance. This is Jesus’s second sign recorded in this Gospel (v. 54; cf. 2:11; see “The Seven Signs in the Fourth Gospel,” p. 1417). In the Synoptics, we also read of a Roman centurion who came to Jesus because his servant was sick and close to death, and Jesus also healed him from a distance (Matt. 8:5–13). But despite the similarities, these seem to be two distinct episodes. According to the Synoptics, Jesus also performed a third healing from a distance, that of the Syrophoenician woman’s daughter (Matt. 15:21–28; Mark 7:24–30).

 

ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် တော်ဝင်အရာရှိ၏ သားဖြစ်ရပ်၌ အကျော်ကြားဆုံးမှာ ယေရှုသွန်သင်ခဲ့သော သင်ခန်းစာဖြစ်သည်။ နိမိတ်မမြင်မီ မယုံကြည်ခြင်းအကြောင်း ယေရှုမိန့်တော်မူသောအခါ ထိုလူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ရှိသမျှကို ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် သူနှင့်အတူ မလိုက်ဘဲ ယေရှုက “သွားလော့၊ သင့်သားသည် အသက်ရှင်လိမ့်မည်” ဟု ရိုးရှင်းစွာ မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ယော ၄:၅၀)။ ဤသည်မှာ ခက်ခဲသော ယုံကြည်ခြင်းစမ်းသပ်မှုဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် နိမိတ်လက္ခဏာမပြဘဲ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ လိုချင်သမျှကို ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင်ပင် အမြဲမပေးတတ်ပါ။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းသည် ခံယူရန် လိုအပ်သော အခြေခံအကျဆုံး အရာဖြစ်သည်။

The most remarkable thing about the Johannine story of the bureaucrat’s son is the lesson Jesus taught him. When Jesus spoke about unbelief before sight, He was probably revealing what was inside that man’s heart. But instead of going with him, Jesus simply told him to go and that his son would live (John 4:50). This certainly was a difficult test. Jesus was asking him to believe in Him without a sign. Jesus does not always give what we would like to receive, even if we ask in faith, but faith is the necessary condition for us to receive.

အခန်းကြီး - ၅

၅:၁–၆:၇၁

5:1–6:71

ယေဟောဝါလူမျိုးတို့၏ ရန်တွေ့မှု ပိုမိုမြင့်တက်လာခြင်း

THE RISING OF JEWISH HOSTILITIES

အခန်း ၅ နှင့် ၆ တို့သည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ဇာတ်လမ်းတွင် အလွန်အရေးကြီးသော နေရာတွင် ရှိသည်။ ယေရှုခရစ်၏ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကြား ဗျာဒိတ်ရှင်ဖြစ်ခြင်းသည် ယေဟောဝါလူမျိုးအချို့၊ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ၏ ရန်လိုမှု ပိုမိုတိုးပွားလာသဖြင့် ပို၍ စိန်ခေါ်မှုဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ဖြစ်စေ (အခန်း ၅)၊ ဂလီလဲဒေသတွင်ဖြစ်စေ (အခန်း ၆) ဖြစ်ပါစေ၊ ထိုသို့ ရန်လိုမှုများ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ဤအခန်းနှစ်ခု၏ အဆုံးတွင် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းနှင့် ကျောခိုင်းသွားခြင်း၏ ပြင်းထန်သော အသံထွက် (၆:၆၆) သည် ယေရှု၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ အမှုတော်ပြီးဆုံးချိန် (အခန်း ၁၂) အထိ ဆက်လက်တည်ရှိနေသော လေသံကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

Chapters 5 and 6 occupy a pivotal place in the development of the Gospel’s drama. The self-revelation of Jesus became even more challenging because of the ever-increasing opposition on the part of some of the Jews, particularly their leaders, both in Jerusalem (chap. 5) and in Galilee (chap. 6). The strong note of unbelief and defection at the end of these chapters (6:66) contributes to set a tone persisting through the closing of Jesus’s public ministry (chap. 12).

 

၅:၁–၁၈ တတိယအကြိမ် နိမိတ်လက္ခဏာ

ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး၊ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော တတိယအကြိမ် နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သည့် ဗေသဇဒါရေကန်တွင် လူနာတစ်ဦးကို ဥပုသ်နေ့၌ ပျောက်ကင်းစေခြင်းကို ပြုတော်မူခဲ့သည်။

5:1–18

The Third Sign

Jesus was back in Jerusalem, where He performed the third sign recorded in the Gospel of John, namely, the healing of a man at Bethesda on the Sabbath.

 

၅:၁–၉က။ ဗေသဇဒါရေကန်တွင် ပျောက်ကင်းခြင်း။ ယေရှုသည် ပွဲတော်တစ်ခုအတွင်း ယေရုရှလင်မြို့သို့ ထပ်မံတက်ရောက်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်နှစ်ခြင်းခံပြီးနောက် ဒုတိယအကြိမ်မြောက်ဖြစ်သည် (၂:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုပွဲတော်ကို အတိအကျ မဖော်ပြထားသော်လည်း ပသခါပွဲဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့တွင်း လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ဗိမာန်တိုက်ဧရိယာ၏ မြောက်ဘက်၊ မြို့ရိုးပြင်ပတွင် ရှိသော ဗေသဇဒါရေကန်တွင် ရပ်တန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဗေသဇဒါတွင် အရွယ်အစားမတူသော ထပ်ကွဲပုံ ရေကန်ကြီးနှစ်ခု မြောက်-တောင်ချိတ်ဆက်ထားပြီး လေးဖက်လုံးတွင် နားနေဆောင်များရှိသည်။ အလယ်တွင်လည်း နားနေဆောင်တစ်ခု ထပ်ရှိသည်။ ထိုနားနေဆောင်များ၏ အရိပ်အောက်တွင်မှာပင် နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ့်ရှစ်နှစ်ကြာ နာမကျန်းဖူးသော လူတစ်ဦးကို ယေရှုတွေ့တော်မူခဲ့သည်။ သူ၏ ရောဂါအမျိုးအစားကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ပျောက်ကင်းပုံအရ သူသည် အကြောင်းဆုံးသမား သို့မဟုတ် ဒူးမထောက်နိုင်သူ ဖြစ်နိုင်သည် (အပိုဒ် ၆-၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုလူနှင့် အခြားသူများစွာတို့သည် ရေကို အံ့ဖွယ်ပျောက်ကင်းစေနိုင်သော စွမ်းအာနိသင်ရှိသည်ဟု အယူသည်းမှုဖြင့် ယုံကြည်ကြပြီး၊ ရေမျက်နှာပြင် အံ့ဖွယ်လှုပ်ရှားသွားချိန်တွင် ပထမဆုံး ရေထဲဆင်းနိုင်သူသာ ပျောက်ကင်းမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ အပိုဒ်ငယ် ၃ခြောက်-၄ တို့သည် ငါးရာစုနောက်ပိုင်း ဂရိလက်ရေးမူများတွင်သာ တွေ့ရှိရပြီး၊ ယောဟန်၏ မူရင်းစာသားတွင် မပါဝင်ခဲ့ဘဲ၊ အပိုဒ်ငယ် ၇ ရှိ ထိုလူ၏ စကားကို ရှင်းပြရန် နောက်မှ ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

5:1–9a. Healing at Bethesda. Jesus went up to Jerusalem once again during one of the feasts; the second time since His baptism (cf. 2:13). The feast is not identified, though it could have been Passover. While walking through Jerusalem, Jesus stopped at the pool of Bethesda, located north of the temple compound, just outside the city walls. There were two large trapezoidal pools of different sizes at Bethesda that were aligned north and south of each other and surrounded on four sides by porticos, with an additional portico across the middle. It was probably in the shade of these porticos that Jesus found a man who had been sick for thirty-eight years. We are not informed about the nature of his sickness, but the way he was healed suggests he was either paralyzed or lame (cf. vv. 6–9). This man and many others accepted the common superstitious belief that the water was invested with miraculous healing properties and that the first person to step into the pool when the waters were supernaturally stirred would be healed. Verses 3b–4 are found in Greek manuscripts only from the fifth century onwards, making it possible that they were not part of John’s original text, but were added in order to explain the man’s comment in v. 7.

 

ရေမျက်နှာပြင် လှုပ်ရှားရခြင်းအကြောင်းမှာ မကြာမီ ရှေးဟောင်းသုတေသန တူးဖော်တွေ့ရှိချက်အရ မြောက်ဘက်ရေကန်နှင့် တောင်ဘက်ရေကန်ကြား ရေလမ်းကြောင်းတွင် ရေစီးဆင်းမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယေရှုသည် ထိုလူကို ကိုယ်တော်၏ နှုတ်မြွက်စကားတော်ဖြင့် ပျောက်ကင်းစေတော်မူခဲ့ပြီး၊ အခြားသူများထက် ဦးစွာရေထဲထည့်ပေးခြင်းဖြင့် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့သော အယူသည်းမှုဆိုင်ရာ ပျောက်ကင်းနည်းသည် ဘုရားသခင်အကြောင်း မှားယွင်းသော ပုံရိပ်ကို အတည်ပြုရာရောက်နိုင်သဖြင့် ယေရှုသည် ထိုနည်းကို ဘယ်သောအခါမျှ အတည်မပြုနိုင်ပေ။ အပိုဒ်ငယ် ၃ခြောက်-၄ တွင် ဖော်ပြထားသော အယူအဆသည် ဗေသဇဒါ၌ ပျောက်ကင်းခြင်းသည် “အားကြီးသူမှိသာလျင် ရရှိရ၏” ဆိုသော နိယာမအပေါ် အခြေခံထားသည်။ ကိုယ်ကျိုးရှာတတ်သူ၊ အားကြီးသူသည် ဦးစွာရေထဲဝင်နိုင်ဖွယ်ရှိပြီး၊ ကူကိုယ်မဲ့သူများကို ဖယ်ရှားကာ အမှန်တကယ် လိုအပ်သူများကို ပျောက်ကင်းခြင်းမှ ဟန့်တားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ထိုနည်းဖြင့် အလုပ်မလုပ်ပေ။

As for the stirring up of the waters, as recent archaeological research has shown, this was probably caused by the movement of water in the channel between the northern and southern pools. At any rate, Jesus healed the man by the power of His word and not by helping him to get into the pool before anyone else. After all, how could Jesus have validated the distorted picture of God implied in such a superstitious healing process? The common belief represented in vv. 3b–4 suggests that the healings at Bethesda rested on the principle of the survival of the fittest; the more selfish and stronger the person, the more probable he or she would get into the pool first, running over those who could not help themselves and actually preventing the most needy from being healed. God does not work that way.

 

၅:၉ခ်–၁၈။ ဥပုသ်နေ့နှင့်ပတ်သက်၍ ပဋိပက္ခ။ ယေရှုသည် ဤနိမိတ်လက္ခဏာကို ဥပုသ်နေ့တွင် ပြုတော်မူခဲ့သည်။ ထိုလူသည် အိပ်ရာခင်းကို ထမ်းပိုးလျက် လျှောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယေဟောဝါခေါင်းဆောင်များသည် ချက်ချင်းတုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အဖို့ ဤသည်မှာ ဥပုသ်နေ့ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သမ္မာတရားကျမ်းပါ ဥပုသ်နေ့ပညတ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အိပ်ရာခင်းထမ်းခြင်းသည် လောကီအလုပ် သို့မဟုတ် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ (နေဟမိ ၁၃:၁၅၊ ယေရမိ ၁၇:၂၁-၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ရဗ္ဗိဆရာများ ချမှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယေဟောဝါဓလေ့အရ ဥပုသ်နေ့တွင် တားမြစ်ထားသော အလုပ် အမျိုးအစား သုံးဆယ့်ကိုးမျိုး ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် အိပ်ရာခင်း သို့မဟုတ် ကုတင်ကို ထမ်းပိုးခြင်း ပါဝင်သည်။ သို့ရာတွင် လူအသက်ရှင်လျက် ထိုကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေလျှင်မှတစ်ပါး ခွင့်မပြုပေ။ ယေဟောဝါတို့သည် ထိုလူကို အဦးစွာ စစ်ဆေးကြပြီး၊ မကြာမီ ယေရှုကို ပစ်မှတ်ထားလာကြသည် (ယောဟန် ၅:၁၆)။ ဤသည်မှာ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယေရှုအပေါ် ပထမဆုံး ပွင့်လင်းစွာ ရန်လိုမှု ဖြစ်သည်။

5:9b–18. Conflict over the Sabbath. Jesus performed this miracle on the Sabbath. After seeing the man carrying his sleeping mat, the Jewish leaders immediately reacted. For them, this was a violation of the Sabbath—not of the biblical commandment of the Sabbath, however, as carrying a mat did not involve secular work, much less commercial interest (cf. Neh. 13:15; Jer. 17:21–22). It was a violation of regulations developed by the rabbis. According to Jewish tradition, there were thirty-nine classes of work that were forbidden on the Sabbath. Among them was carrying a sleeping mat or a couch, except in cases when a living person was on it. The Jews interrogated the man first, and soon they targeted Jesus (John 5:16). This is the first open hostility against Jesus recorded in this Gospel.

 

ယေဟောဝါတို့အဖို့ ထိုလူသည် ဥပုသ်နေ့တွင် အိပ်ရာခင်းထမ်းသဖြင့် အပြစ်ရှိလျှင်၊ သူ့ကို ပျောက်ကင်းစေသော ယေရှုလည်း အပြစ်ရှိသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ရဗ္ဗိဆရာများ၏ အဆုံးအမအရ အသက်အန္တရာယ်ရှိမှတစ်ပါး ဥပုသ်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် အတော်လျှော့ပေးတတ်သည်။ ဤကိစ္စတွင်မူ အသက်အန္တရာယ် မရှိချေ။ ထိုလူသည် နက်ဖြန်နေ့ထိ စောင့်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် အသက်ကြီးသူများ၏ ဓလေ့အရ လမ်းမပြောပေ (မာကု ၃:၁-၆၊ လုကာ ၁၃:၁၀-၁၇၊ ၁၄:၁-၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင်နှင့် ခမည်းတော်သည် အမြဲအလုပ်လုပ်နေသည်ဟု ဆိုကာ ကိုယ်တော်၏ အမှုကို ခံရခြင်းဖြင့် ခုခံတော်မူခဲ့သည် (ယောဟန် ၅:၁၇)။ ဤနေရာတွင် အရေးကြီးသော အချက်နှစ်ချက်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဆက်လက်အလုပ်လုပ်ခြင်းနှင့် ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်း အာဏာပိုင်ခွင့်တို့ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဥပုသ်နေ့တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်လျှင် ယေရှုလည်း ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်သဖြင့် အလုပ်လုပ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ယေဟောဝါတို့ လက်လွတ်မခံသော ကိုယ်တော်၏ တောင်းဆိုချက် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ဥပုသ်နေ့တွင် အလုပ်လုပ်သည်ဟူသော အချက်ကို ယေဟောဝါတို့ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ မဆုတ်မနစ် ဂရုစိုက်မှုမရှိလျှင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်။

For the Jews, if the man was guilty of carrying his sleeping mat on the Sabbath, then Jesus was also guilty for healing him. The rabbis taught that healing on the Sabbath was prohibited except when life was in danger, and they were fairly flexible in their interpretation. This, of course, was not the case here; the man could well have waited until the next day. Jesus, however, was not guided by the tradition of the elders (cf. Mark 3:1–6; Luke 13:10–17; 14:1–6). He defended His action saying that both He and His Father had always been working (John 5:17). There are two important points here: God’s continuous work and Jesus’s divine authority. If God could work on the Sabbath, so could Jesus, on account of His equality with God, a claim the Jews did not miss (cf. v. 18). That God worked on the Sabbath was something that even the Jews admitted. Without God’s unceasing care, the whole universe would collapse.

 

သို့ရာတွင် ဤနေရာတွင် ယေရှု၏ နှုတ်မြွက်စကားတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုအလုပ်ကိုသာ ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ လူသားတို့၏ ကျဆုံးမှုအတွက် ကယ်တင်ခြင်းအလုပ်နှင့်လည်း သက်ဆိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်းအလုပ်တွင် အဆက်မပြတ် ပါဝင်နေတော်မူပြီး၊ ယေရှုလည်း ထိုအလုပ်အတွက်ပင် လာရောက်တော်မူခဲ့သည် (၃:၁၆-၁၇၊ ၁၀:၁၀၊ ၁၂:၂၇၊ ၄၆-၄၇)။ အခြားနည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ဥပုသ်နေ့သည် ဘုရားသခင်၏ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအနေဖြင့် ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းအလုပ်နှင့် မဆန့်ကျင်ပေ (၅:၁၉-၂၀၊ ၁၀:၂၅၊ ၃၂၊ ၃၇-၃၈၊ ၁၄:၁၁)။ ဗေသဇဒါတွင် ပြုတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျောက်ကင်းခြင်းထက် ပိုမိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုသည် ထိုလူအား “ဒုစရိုက်အမှုကို မပြုနှင့်။ မှတ်ထိုသို့ပြုလျှင် သင့်အား ပို၍ ဆိုးသောအရာ ရောက်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (၅:၁၄၊ မာတ္တဇ် ၉:၂၊ လုကာ ၁၇:၁၉၊ ၁၈:၄၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တစ်နှစ်ကျော်ကြာပြီးနောက် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်သို့ တတိယအကြိမ် ပြန်လည်ရောက်ရှိတော်မူစဉ် (ယောဟန် ၇:၁-၂၊ ၁၀၊ ၆:၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဥပုသ်နေ့တွင် ဗေသဇဒါ၌ ပျောက်ကင်းစေခဲ့ခြင်းသည် ယေဟောဝါခေါင်းဆောင်များအဖို့ ပြဿနာဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် သူတို့သည် ယေရှုကို သတ်ရန် ကြံစည်နေကြသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၇:၉-၂၅၊ ၈:၃၇၊ ၄၀၊ ၁၂:၁၀၊ ၁၈:၃၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

But the words of Jesus in this passage are related not only to God’s sustaining activity but also to His redemptive work on behalf of fallen humanity. God is continuously engaged in the work of redemption, and this is what Jesus also came to do (3:16–17; 10:10; 12:27, 46–47). In other words, the Sabbath as a divine institution is not incompatible with Christ’s work of redemption (5:19–20; 10:25, 32, 37–38; 14:11). The miracle at Bethesda included more than physical healing. Later on, Jesus said to the man that he should cease his sinful ways lest something worse happen to him (5:14; cf. Matt. 9:2; Luke 17:19; 18:42). More than one year later, when Jesus went back to Jerusalem for a third time (John 7:1–2, 10; cf. 6:4), the healing at Bethesda on the Sabbath was still an issue, and for the first time in John’s Gospel it is stated that the Jewish leaders were trying to kill Him (7:9–25; cf. 8:37, 40; 12:10; 18:31).

 

၅:၁၉–၄၇ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို ရှင်းပြတော်မူသည်

ယေဟောဝါခေါင်းဆောင်များ၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှု (အပိုဒ် ၁၈) ကြောင့် ယေရှုသည် ခမည်းတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်း အမှုတော်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

5:19–47

Jesus Explains His Mission

The strong reaction of the Jewish leaders (v. 18) led Jesus to further elaborate on His relationship with the Father and the meaning of His divine mission.

 

၅:၁၉–၂၄။ ယေရှုနှင့် ခမည်းတော်၏ တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဗေသဇဒါတွင် ပျောက်ကင်းစေခဲ့ခြင်းကို ခမည်းတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ပူးတွဲအလုပ်အနေဖြင့် ရှင်းပြတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဤသည်မှာ အပိုဒ် ၁၉ မှ စတင်သော အရေးကြီးသော တရားဟောချက်၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ဤတရားဟောချက်၏ ပထမအပိုင်းသည် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်သည်ဟု ပြုသည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်ကို ဖြေရှင်းခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ကိုယ်တော်သည် ထိုစွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်ကို “ခမည်းတော်” ဟု ဆက်လက်ခေါ်ဆိုကာ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို “သားတော်” ဟု ဆက်လက်ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည် (၁၀:၂၉-၃၃၊ ၃၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ လောကီအမှုတော်ကာလအတွင်း ခမည်းတော်နှင့်ပတ်သက်၍ အာဏာနှင့် လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကိုယ်တိုင်ချီးမြှောက်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ငြင်းပယ်တော်မူခဲ့သည် (၅:၁၉)။ အခြားနည်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်ခြင်းသည် မွေးဖွားခြင်းကာလတွင်း ခမည်းတော်အပေါ် နာခံခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အမှုတော်ပြီးမြောက်စဉ်အတွင်း ယေရှုသည် ခမည်းတော်အပေါ် လုံးဝမှီခိုနာခံမှုဖြင့်သာ အမြဲပြုမူတော်မူခဲ့သည် (၄:၃၄၊ ၅:၃၀၊ ၆:၃၈၊ ၁၀:၂၅၊ ၃၂၊ ၃၇၊ ၁၂:၄၉၊ ၁၄:၁၀၊ ၂၄၊ ၁၇:၄)။ ထိုသို့ မပြုလျှင် ခမည်းတော်နှင့် တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရာရောက်ပြီး ခမည်းတော်၏ မေတ္တာကို သစ္စာဖောက်ရာရောက်သည်။ တကယ်တော့ ယေရှု၏ အမှုအားလုံးသည် ကိုယ်တော်နှင့် မရှိမဖြစ် တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်မှုကြောင့် ခမည်းတော်၏ အမှုများကို အတိအကျ ပုံတူကူးယူခြင်းသာ ဖြစ်သည် (၈:၃၈၊ ၁၀:၃၈၊ ၁၄:၁၀-၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်ပုံရသော အယူအဆနှစ်ခု ရှိသည်။ တန်းတူဖြစ်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်း။ သဘာဝအရ တန်းတူဖြစ်ခြင်း (၁၀:၃၀၊ ၁၇:၂၁) နှင့် အမှုတော်အဆင့်တွင် နာခံခြင်း။ လူ့ဇာတိခံယူထားသော ဘုရားသခင်အနေဖြင့် ယေရှုသည် ခမည်းတော်နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် နာခံရာနေရာကို ကိုယ်တိုင်လက်ခံယူတော်မူခဲ့သည် (၁၄:၂၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မရှိမဖြစ် တန်းတူဖြစ်ခြင်းနှင့် လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ နာခံခြင်းတို့သည် ယောဟန်ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အဆုံးအမများတွင် ဗဟိုပြုပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အတူတကွ ထားရှိရမည်။ တစ်ခုကိုမျှ အလျှော့ပေးလို့ မဖြစ်ပေ။

5:19–24. Jesus’s Unity with the Father. Jesus explained the healing at Bethesda in terms of His Father’s and His own joint work (v. 17). This is what lies at the foundation of the important discourse that begins with v. 19. The first part of the discourse takes up the charge that Jesus was making Himself equal to God (v. 18). He did not reject the accusation. On the contrary, He continued to put Himself next to God in that He continued to refer to God as Father and to Himself as His Son (cf. 10:29–33, 36). What He did reject, though, and with great emphasis (5:19), was the insinuation that He was assigning to Himself the authority and freedom that belonged only to the Father in the context of Jesus’s earthly mission. In other words, making Himself equal to God does not mean denying His submission to the Father during the incarnation. While fulfilling His mission, Jesus always acted in complete dependence and obedience to the Father (4:34; 5:30; 6:38; 10:25, 32, 37; 12:49; 14:10, 24; 17:4). To do otherwise would have meant giving up His unity with the Father and betraying the Father’s love. In fact, all Jesus’s actions were but an exact reproduction of the Father’s actions because of His essential unity with Him (cf. 8:38; 10:38; 14:10–11). So two apparently conflicting ideas are present here: equality and submission—equality in nature (cf. 10:30; 17:21) and subordination at the functional level, the level of mission. As God in human flesh, Jesus voluntarily assumed a subordinate position in relation to the Father (cf. 14:28). Both essential equality and functional subordination are central to Johannine Christology and should be kept together. Neither of them should be underemphasized.

 

ထို့နောက် အငြင်းပွားချက်သည် တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာသို့ ရွေ့လျားလာသည် (၅:၂၁-၂၄)။ သို့ရာတွင် ဗေသဇဒါတွင် ပျောက်ကင်းစေခဲ့ခြင်း၏ နောက်ခံဖြင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အသက်ပေးခြင်းသည် ခမည်းတော်၏ အခွင့်အာဏာပိုင်ခွင့် ဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၃၂:၃၉၊ ၁ဓမ္မရာဇာ ၂:၆၊ ၂ဓမ္မရာဇာ ၅:၇၊ ယောဘ ၃၃:၄၊ ဟေရှာယ ၄၂:၅)။ ယေဟောဝါတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဤအချက်ကို ငြင်းပယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သဖြင့်သာ ခမည်းတော်ပြုတော်မူသမျှကို ပြုခွင့်ရှိပြီး၊ အသက်ပေးခြင်းလည်း ပါဝင်သည် (ယောဟန် ၄:၁၄၊ ၆:၃၃၊ ၄၁၊ ၅၁၊ ၅၈၊ ၆၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ထိုလူ၏ ပျောက်ကင်းခြင်းကို ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်း အခွင့်အာဏာများနှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ အချင်းချင်း ဤသည်မှာ တရားစီရင်ခြင်း လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ခေတ်ပြိုင်ယေဟောဝါ ဓမ္မပညာအရ နာမကျန်းခြင်းကို အပြစ်ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာဟု ယူဆသည် (၉:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ ပျောက်ကင်းစေခြင်း အမှုများသည် ကယ်တင်ခြင်း ဖြစ်သည် (၅:၁၄၊ မာတ္တဇ် ၉:၂၊ လုကာ ၁၇:၁၉၊ ၁၈:၄၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကြောင့်ပင် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အသက်—အမြဲဆိုသည်မှာ ထာဝရအသက်ကို ဆိုလိုသည်—သည် အများစုမှာ လက်ရှိအချိန်၌ ရှိပြီးသား အဖြစ်မှန်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၃:၃၆၊ ၅:၂၄-၂၅၊ ၆:၄၀၊ ၄၇၊ ၁၀:၁၀၊ ၁ယောဟန် ၅:၁၁-၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အသက်ပေးနိုင်ရန် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်း အခွင့်အာဏာအရ နောက်ဆုံးဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို လက်ရှိအချိန်တွင် ကျင့်သုံးခြင်းနှင့် ကြိုတင်ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် အသက်ပေးနိုင်လျှင် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယခုပင် ချမှတ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဤသည်သည် အနာဂတ်တွင် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ တရားစီရင်ခြင်း အဖြစ်မှန်ကို လျော့နည်းစေခြင်း မဟုတ်ပေ (မာတ္တဇ် ၁၆:၂၇၊ ရောမ ၂:၆-၁၁၊ ၁၄:၁၀၊ ၂ကောရိန္သု ၅:၁၀ စသည်တို့တွင် ထင်ရှားသည်)။ ယုံကြည်သူများသည် တရားစီရင်ခြင်းတွင် အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် မဟုတ်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သာ ဖြစ်သည်။ အပြစ်ဒဏ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ကယ်တင်ခြင်းသည် ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်တွင်သာ လုံးဝမူတည်သည် (ယောဟန် ၃:၁၇-၂၀၊ ၅:၂၂-၂၄၊ ၃၈-၄၀၊ ၁၂:၄၆-၄၈)။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းတွင် အမှန်တကယ် အရေးကြီးသောအရာမှာ ယေရှုနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆက်ဆံရေး ဖြစ်သည်။

The argument, then, moves on to the issue of judgment (5:21–24), but still against the background of the healing at Bethesda. Giving life is a prerogative of God the Father (cf. Deut. 32:39; 1 Sam. 2:6; 2 Kin. 5:7; Job 33:4; Is. 42:5). No Jew would have questioned this. And it is exactly because Jesus is the Son of God that He is entitled to do whatever the Father does, including imparting life (cf. John 4:14; 6:33, 41, 51, 58, 63). So in John’s Gospel the man’s healing is put into the context of Jesus’s divine prerogatives. And in a sense, this was an act of judgment for two reasons: contemporary Jewish theology saw sickness as a sign of divine retribution for sins—that is, God’s judgment against sin (cf. 9:2)—and Jesus’s works of healing were redemptive (5:14; cf. Matt. 9:2; Luke 17:19; 18:42). Perhaps this explains why in the Gospel of John, life—which always means eternal life—is mostly a present reality (John 3:36; 5:24–25; 6:40, 47; 10:10; cf. 1 John 5:11–12). In order to impart life, Jesus was both exercising and anticipating the final divine judgment on the basis of His divine prerogative. If life can be bestowed now, the verdict of the final judgment is given now. This does not undermine the reality of a future judgment before God, as is evident from other passages (e.g., Matt. 16:27; Rom. 2:6–11; 14:10; 2 Cor. 5:10). It merely means that believers will not experience condemnation in the judgment. Condemnation or salvation depends entirely on our decision with respect to Jesus (John 3:17–20; 5:22–24, 38–40; 12:46–48). What really matters, in God’s judgment, is our relationship with Jesus.

 

၅:၂၅–၂၉။ သားတော်သည် အသက်ကို ကိုယ်တိုင်ပိုင်တော်မူသည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ မရှိမဖြစ် ခမည်းတော်နှင့် တန်းတူဖြစ်မှုကြောင့်သာ ကယ်တင်ခြင်းအမှုနှင့် ကမ္ဘာကို အသက်နှင့် တရားစီရင်ခြင်း ယူဆောင်လာနိုင်သည်ဟူသော ယခင်ထုတ်ဖော်ချက်ကို ထပ်မံအလေးပေး အတည်ပြုတော်မူခဲ့သည်။ ပထမရာစုယေဟောဝါအများစုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ထာဝရအသက်ကို ယုံကြည်ကြသော်လည်း၊ အနာဂတ်ခေတ်၊ နောက်ဆုံးခေတ်တွင်သာ ဖြစ်ပေါ်မည့် အနာဂတ်ကောင်းချီးမျှသာ ယူဆကြသည် (၁၁:၂၃-၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုအဖို့မူ ခေတ်သစ်သည် စတင်ပြီးဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်အားဖြင့် အနာဂတ်သည် ယခုပင် ရောက်ရှိလာပြီ။ ကိုယ်တော်သည် လက်ရှိနှင့် အနာဂတ်၊ ယာယီအသက်နှင့် ထာဝရအသက်ကြား ခွဲခြားမှုကို မှုန်ဝါးစေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်မှုများအားဖြင့် အပြစ်အတွက် ထာဝရအပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သော သေခြင်း (၈:၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကို ကျော်လွှားပြီး ထာဝရအသက်ကို မူအရ ယခုပင် ကြိုတင်ခံစားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယာယီအသက်တွင် ဘာဖြစ်သွားစေကာမူ ဤသည်သည် မူအရ ဖြစ်နိုင်သည် (၆:၄၀၊ ၈:၅၁-၅၂၊ ၁၁:၂၅-၂၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

5:25–29. The Son Has Life in Himself. Again, with great emphasis, Jesus confirmed His previous statement that it is on account of His essential equality with the Father that He is entitled to carry on His saving ministry and to bring life and judgment to the world. Most first-century Jews believed in resurrection and eternal life, but always in connection with the age to come as a future, eschatological blessing (cf. 11:23–24). For Jesus, however, the new age had already begun. Through Him the future is here. Not that He is blurring the distinction between present and future, transitory life and eternal life, but that through His redemptive activities, death as the everlasting condemnation for sin (cf. 8:24) has been superseded and eternal life can—in principle—be anticipated here and now irrespective of what will happen to our transitory life (cf. 6:40; 8:51–52; 11:25–26).

 

တရားစီရင်ခြင်းအယူအဆကိုလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အလေးပေးချက်သည် လက်ရှိအချိန်ဘက်သို့ ကျရောက်သည်။ သို့ရာတွင် ယောဟန်သည် နောက်ဆုံးရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း အယူအဆများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ဤနေရာတွင် အနာဂတ်ထက် လက်ရှိကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားသည်သာ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိသည် အနာဂတ်၏ ကြိုတင်ပုံရိပ်သာ ဖြစ်သဖြင့် ဤခေတ်မပြီးဆုံးမီ သေဆုံးသွားသူများကို မေ့လျော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် လူသားသားတော်၏ အသံကို ကြားရလိမ့်မည်။ ကောင်းမှုပြုသူများသည် ဘယ်သောအခါမှ မပြတ်သော အသက်အတွက် ရှင်ပြန်ထမြောက်လိမ့်မည်။ ဆိုးမှုပြုသူများသည် နောက်ဆုံး အပြစ်ဒဏ်ခံရလိမ့်မည် (ကရဇေး၊ ၅:၂၈-၂၉)။ ဤအပိုဒ်ငယ်များသည် အမှုအရာဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို သင်ကြားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် လူ၏ အမှုအရာများသည် ဤဘဝတွင် ပြုပြီးသား ဆုံးဖြတ်ချက်၏ ငြင်းမရသော သက်သေခံချက်မျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (၃:၁၉-၂၁၊ ၆:၃၉-၄၀၊ ၄၄၊ ၅၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The same applies to the concept of judgment. The emphasis also falls on its present aspect. This does not mean, however, that John has done away with the concepts of eschatological resurrection and final judgment—not at all. Though his Gospel here manifests more concern with the present than with the future, the present is only an anticipation of the future, which means that those who die before the closing of this age will not be forgotten. They will hear the voice of the Son of Man, and doers of good will resurrect to a never-ending life, and evildoers will receive their final condemnation (kriseōs; 5:28–29; see “Son of Man,” p. 1428). These verses do not teach salvation by works but simply that at the final judgment, one’s actions will be the indisputable evidence of a decision already made in this life (cf. 3:19–21; 6:39–40, 44, 54).

 

ဤနေရာတွင် “ဘုရားသခင်၏ သားတော်” သို့မဟုတ် “ဘုရားသားတော်” ဟူသော ဘွဲ့တံဆိပ်သည် မှတ်သားစရာ ဖြစ်သည် (၅:၂၅)။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ နှုတ်တော်ထွက် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ကြိမ်မှာ ၁၀:၃၆ နှင့် ၁၁:၄ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ခမည်းတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြရာတွင် “သား” ဟူ၍သာ အသုံးပြုခြင်းမှာ ဤအခန်းတွင်ပင် အများဆုံး ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်သုံးကြိမ် ရှိပြီး အများစုမှာ ဤအခန်းကြီးတွင်ပင် ဖြစ်သည် (၅:၁၉ [နှစ်ကြိမ်]၊ ၂၀၊ ၂၁၊ ၂၂၊ ၂၃ [နှစ်ကြိမ်]၊ ၂၆၊ ၆:၄၀၊ ၈:၃၆၊ ၁၄:၁၃၊ ၁၇:၁ [နှစ်ကြိမ်]၊ ၁:၁၈၊ ၃:၁၆-၁၇၊ ၃၅-၃၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ “ဘုရားသားတော်” ဟု ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ခမည်းတော်နှင့် မရှိမဖြစ် တန်းတူဖြစ်ခြင်းကို ကယ်တင်ခြင်းအမှုများ၏ အခြေခံအနေဖြင့် ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ထပ်မံအတည်ပြုတော်မူခဲ့သည် (၅:၁၇-၁၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဥပုသ်နေ့တွင် ဗေသဇဒါပျောက်ကင်းစေခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်း အခွင့်အာဏာများနှင့် လုံးဝလျော်ညီပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အသက်ပေးသော အမှုတော်တစ်ခုလုံးလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အသက်ပေးနိုင်သည်မှာ ခမည်းတော်ကဲ့သို့ အသက်ကို ကိုယ်တိုင်ပိုင်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ဆိုလိုသည်မှာ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တိုင်တည်ရှိတော်မူသည်။ သားတော်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည် (၈:၂၄၊ ၂၈၊ ၅၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The title “Son of God” or “God’s Son” in this context (5:25) is noteworthy. This is the first of its three occurrences in John’s Gospel on the lips of Jesus (the others are 10:36; 11:4), though His use of the term “Son” alone to describe His relationship with the Father occurs thirteen times, most of them in this very chapter (5:19[2×], 20, 21, 22, 23[2×], 26; 6:40; 8:36; 14:13; 17:1[2×]; cf. 1:18; 3:16–17, 35–36). By referring to Himself as “Son of God,” Jesus reaffirmed even more explicitly His essential equality with the Father as the basis for His works of redemption (cf. 5:17–18). The healing at Bethesda on the Sabbath was in full accord with His divine prerogatives, as was His entire life-giving ministry. If He can bestow life it is because, like the Father, He has life in Himself (v. 26). That is to say, the Father is self-existent, and so is the Son (cf. 8:24, 28, 58).

 

၅:၃၀–၃၉။ ခမည်းတော်၏ သက်သေခံချက်။ ယေရှု၏ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်မှုများကို လူသားတို့က ငြင်းပယ်နိုင်သည်။ ယေဟောဝါဓလေ့ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည့် ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်ကို ဆဲဆိုသူ၊ ဥပုသ်နေ့ကို ချိုးဖောက်သူ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင်၏ အလိုတော်ကို ရှာမှုမဟုတ်ဘဲ၊ စေလွှတ်တော်မူသော သူ၏ အလိုတော်ကိုသာ ပြုလိုသည်ဟူသော အချက်ဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အမှုများ၏ တရားမျှတမှုကို အပြည့်အဝ သတိရှိတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်ထံမှပင် လာရောက်သဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အမှုများသည် ခမည်းတော်ထံမှ တိုက်ရိုက်ကြားသိရသည်များနှင့် လုံးဝလျော်ညီသည်။ အာဗြဟံ၊ မောရှေ ကဲ့သို့ အလယ်အလတ်သမား မရှိခဲ့ပေ (ယောဟန် ၁:၁၇၊ ၆:၃၁-၃၂၊ ၇:၁၉၊ ၈:၅၆-၅၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ထိုသူများထက် ကြီးမားသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ထာဝရလျှို့ဝှက်ချက်များကို တိုက်ရိုက်သိရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင်အတွက် သက်သေမခံခဲ့ပေ။ ယောဟန်ခရစ်သွေးဆရား၏ သက်သေကိုသာ အားမကိုးခဲ့ပေ (၅:၃၁၊ ၃၃၊ ၁:၁၉-၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုတွင် ယောဟန်ထက် များစွာကြီးမားသော သက်သေရှိသည်။ ထိုသက်သေမှာ ခမည်းတော်ကိုယ်တိုင်၏ သက်သေခံချက်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အမှုများအားဖြင့် လုံးဝထင်ရှားသည် (၅:၃၆-၃၇)။ စကားလုံးများကို ငြင်းပယ်နိုင်သော်လည်း သားတော်၏ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ အမှုများသည် ခမည်းတော်စေလွှတ်တော်မူသည်ဟူသော ထင်ရှားသော သက်သေဖြစ်သည် (၁၀:၂၅၊ ၃၂၊ ၃၇-၃၈၊ ၁၄:၁၁၊ ၁၅:၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခမည်းတော်ကိုယ်တိုင်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ (၁:၁၈၊ ၆:၄၆၊ ၁ယောဟန် ၄:၁၂၊ ကောလောသဲ ၁:၁၅၊ ၁တီမောသေ ၁:၁၇၊ ၆:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်တိုင်နှုတ်မြွက်စကား (ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာ) ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ ယောဟန် ၅:၃၉ ၏ ဂရိစာသားသည် နှစ်မျိုးအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနိုင်သည်။ “သင်တို့သည် ကျမ်းစာကို ရှာဖွေကြသည်” သို့မဟုတ် “ကျမ်းစာကို ရှာဖွေလော့” ဟု ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်သည် ယေရှု၏ အဆုံးအမများတွင် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း (ယောဟန် ၅:၄၆၊ မာတ္တဇ် ၁၃:၅၂၊ လုကာ ၁၆:၂၉-၃၁၊ ၂၄:၂၇) ဤနေရာတွင်မူ ပထမအဓိပ္ပာယ်က ပို၍ လျော်ညီသည် (ယောဟန် ၅:၄၅)။ ယေဟောဝါတို့သည် ထာဝရအသက်ကို ကျမ်းစာတွင် ရှာဖွေရန် မျှော်လင့်ကာ အဆက်မပြတ် ကျမ်းစာကို ရှာဖွေနေကြသည်။ သို့ရာတွင် ရှာဖွေမှု ပို၍ စေ့စပ်ပြီး ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တွဲဖက်ခဲ့လျှင် သန့်ရှင်းသော စာမျက်နှာများတွင် ယေရှုကို မြင်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာသည် ကိုယ်တော်၏ အမှုများကဲ့သို့ ကိုယ်တော်ကို သက်သေခံထားသည်။ ယေရှုသည် ဧဝံဂေလိတရားဟောင်ချက်များကိုသာ ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းထဲတွင် ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင်အဖြစ် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ရှိနေခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည် (ကိုယ်တိုင် ၁:၁–၅၊ ၁၁၊ ၁၄–၁၈၊ ၄၅၊ ၅:၄၆၊ ၈:၅၆၊ ၁၂:၄၁ တို့နှင့် ယှဉ်ကြည့်ပါ)။

 

5:30–39. Witness of the Father to Jesus. Jesus’s saving activities could be contested by human observers. From the perspective of the interpretation of Jewish tradition, He was a blasphemer and transgressor of the Sabbath. Nevertheless, He was fully conscious of the legitimacy of His actions in that He never sought to do His own will but only the will of the One who sent Him. And since He came from the Father Himself, His actions were in full harmony with what He had heard directly from the Father. There were no intermediaries such as Abraham and Moses (cf. John 1:17; 6:31–32; 7:19; 8:56–58). Jesus was greater than them because He had firsthand knowledge of God’s eternal mysteries. Notwithstanding, He would not testify on His own behalf, neither would He rely on John the Baptist’s testimony only (5:31, 33; cf. 1:19–27). Jesus had in His favor a testimony much greater than John’s, and that was the testimony of the Father Himself, which was fully visible through His works (5:36–37). Words could be contested, but the divine works of the Son were tangible evidence that the Father had sent Him (10:25, 32, 37–38; 14:11; cf. 15:24), though the Father Himself had never been heard or seen (1:18; 6:46; 1 John 4:12; cf. Col. 1:15; 1 Tim. 1:17; 6:16). God’s own Word (the Scriptures of the OT) had been neglected. The Greek of John 5:39 is ambiguous; it could be read as indicative, “You study the Scriptures,” or as imperative, “Search the Scriptures.” While the latter emphasis is an important part of Jesus’s teachings, including in this passage (John 5:46; Matt. 13:52; Luke 16:29–31; 24:27), the former nuance better fits the context (John 5:45). The Jews were constantly searching the Scriptures, hoping to find in them eternal life, but had the search been more diligent and met with true belief, they would have been able to see Jesus in the sacred pages. The Scriptures, like His works, testify about Him. Jesus was talking not only about messianic prophecies but also about His very presence in the OT as the God of Israel (cf. 1:1–5, 11, 14–18, 45; 5:46; 8:56; 12:41).

 

၅:၄၀–၄၇။ ယုဒလူမျိုးခေါင်းဆောင်များ၏ မယုံကြည်ခြင်း။ ယေရှုအတွက် ဘုရားသခင်၏ သက်သေခံချက်များဖြစ်သည့် သူ၏ကိုယ်တိုင်အမှုတော်များနှင့် ကျမ်းစာများ၊ ထို့ပြင် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာ၏ သက်သေခံချက်တို့ကြောင့်ပင်လျှင် ယုဒလူမျိုးခေါင်းဆောင်များသည် အသက်ရှင်ခြင်းကို ရရှိရန် ယေရှုထံသို့ လာရန် စိတ်မပါကြချေ (အပိုဒ် ၄၀)။ ပြဿနာမှာ လူ့စိတ်ဝိဥာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ နှလုံးသားသည် စိတ်မပါလျှင် သက်သေအထောက်အထားများ မည်မျှပင် ခိုင်မာနေပါစေ ယုံကြည်ခြင်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယုဒလူမျိုးတို့သည် ယေရှု၏ တန်ခိုးတော်အမှုများကြောင့် ချီးမွမ်းရန် အသင့်ရှိကြသည် (၂:၂၃; ၃:၁–၂; ၇:၃၁)၊ သို့ရာတွင် သူတို့နှလုံးသားထဲ၌ ဘုရားသခင်ကို မှန်ကန်စွာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မရှိမှန်း ယေရှုကိုယ်တိုင် သိတော်မူသည် (မှတ်ချပ် ၂:၂၄–၂၅)။ သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုသည် မျက်ကပ်မျက်ကန်သာ ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာသည့်သဘောရှိသည် (၆:၁၅, ၂၆)၊ ထိုစိတ်အားထက်သန်မှုသည် မကြာမီ သံသယဖြစ်ခြင်းနှင့် ပွင့်လင်းစွာ မယုံကြည်ခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည် (၆:၃၆, ၆၆; ၈:၄၅–၄၆; ၁၀:၂၄–၂၅; ၁၂:၃၇–၄၃)။

5:40–47. Unbelief of the Jewish Leaders. Despite God’s witnesses on behalf of Jesus through His own works and the Holy Scriptures, not to mention John the Baptist’s witness, the Jewish leaders were unwilling to come to Jesus to have life (v. 40). The problem was the human will. If the heart is not willing, belief is not possible no matter how strong the evidence may be. The Jews were ready to praise Jesus for His mighty works (2:23; 3:1–2; 7:31), but He knew that they did not have the true love of God in their hearts (cf. 2:24–25). Their enthusiasm was superficial and selfish (6:15, 26), and it did not take long for it to be replaced by suspicion and even open incredulity (6:36, 66; 8:45–46; 10:24–25; 12:37–43).

လူသား၏သား ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင်လည်းကောင်း၊ သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင်ပိုမိုထင်ရှားစွာတွေ့ရှိရသည်မှာ ယေရှုသည် မိမိကိုယ်ကို “လူသား၏သား” ဟုမကြာခဏ အမည်တပ်ခဲ့သည် (၁:၅၁; ၃:၁၃–၁၄; ၅:၂၇; ၆:၂၇၊ ၅၃၊ ၆၂; ၈:၂၈; ၉:၃၅; ၁၂:၂၃; ၁၃:၃၁; နှိုင်းယှဉ် ၁၂:၃၄)။ Son of Man

In John’s Gospel, and even more in the Synoptics, Jesus often used the self-designation “Son of Man” (1:51; 3:13–14; 5:27; 6:27, 53, 62; 8:28; 9:35; 12:23; 13:31; cf. 12:34).   ၁. ဤအမည်၏နောက်ခံသမိုင်း။ “လူသား၏သား” ဟူသောအမည်သည် ယေရှု၏လူ့ဇာတိခံယူမှုကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ (ဘုရားဖြစ်တော်မူခြင်းကို ဖော်ပြသည့် “ဘုရားသခင်၏သားတော်” နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်၊ နှိုင်းယှဉ် ၅:၁၇–၁၈; ၁၀:၂၉–၃၃) ဒံယေလ ၇:၉–၁၄ တွင်ဖော်ပြထားသည့် တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမည်သည် ယေရှု၏အမှုတော်၏ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သောအခန်းကဏ္ဍကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၃:၁၇–၂၀; ၅:၂၂–၂၄; ၁၂:၄၆–၄၈)၊ အထူးသဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ရွေးနုတ်ခြင်းသမိုင်း၌ နောက်ဆုံးအောင်ပွဲခံခြင်း (၁၂:၂၃; ၁၃:၃၁) နှင့် ဤလောက၏တရားစီရင်ခြင်း (၅:၂၇; ၁၂:၃၁) တို့ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သို့ရာတွင် ဂျူးအဆုံးအမ စာပေများတွင် “လူသား၏သား” သည် ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာသော မေရှိယပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါးအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏သားတော်နှင့် ရွေးကောက်ခံရသူအဖြစ် ထပ်မံဖော်ပြခံရသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ယေရှု “လူသား၏သား” ဟူသောအမည်ကို အသုံးပြုခြင်း၏နောက်ခံဖြစ်သည်။ 1. Background of the Title. Instead of referring to His humanity—as opposed to His divinity, expressed by “Son of God” (cf. 5:17–18; 10:29–33)—“Son of Man” is probably related to Daniel 7:9–14, where the term is linked with the idea of judgment and vindication. This seems to emphasize the decisive role of Jesus’s ministry (cf. John 3:17–20; 5:22–24; 12:46–48), especially His death on the cross, in anticipation of God’s final victory in redemptive history (12:23; 13:31) and the judgment of the world (5:27; 12:31). It is noteworthy, however, that in Jewish apocalyptic literature, the “Son of Man” became a messianic figure of heavenly origin and is further portrayed as God’s Son and the Elect One. All of this constitutes the background for Jesus’s use of the title.   ၂. ယေရှုအသုံးပြုပုံ။ ထိုခေတ်ဂျူးလူမျိုးတို့၏စိတ်ထဲတွင် “မေရှိယ” ဆိုသည်မှာ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာအဓိပ္ပာယ်ကို သက်ရောက်စေခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ၆:၁၄–၁၅၊ ၂၆; မာကု ၈:၂၉–၃၀)။ ထို့ကြောင့် “လူသား၏သား” သည် မိမိ၏အသေခံရမည့်အချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားလျက် မေရှိယအမှတ်အသားကို တောင်းဆိုရန် ယေရှု၏အကြိုက်ဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်လာခဲ့သည်။ မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အထူးသဖြင့် ဒံယေလ ၇ မှ “လူသား၏သား” နှင့် ဟေရှာယ ၅၃ မှ ခံစားရသောကျေးကျွန်ကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ကိုးကားချက်များစွာရှိသည် (မာကု ၉:၁၂; ၁၀:၄၅; ၁၄:၂၄၊ ၆၁; နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၂၆:၆၇; လုကာ ၂၃:၃၄; ၂၄:၄၆)။ ထို့ပြင် မေရှိယအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသောအခါ ယေရှုသည် အမြဲတမ်း “လူသား၏သား” အကြောင်းကို ပြန်လည်ပြောဆိုခဲ့သည် (မာကု ၈:၂၉–၃၁; ၁၃:၂၁–၂၂၊ ၂၆; ၁၄:၆၁–၆၂; နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၉:၃၅–၃၈)။ ယေရှုသည် “မေရှိယ/ခရစ်တော်” ဟူသောစကားကားကို တိုက်ရိုက်ဝန်ခံခဲ့သောအကြိမ်များမှာ ရှမာရိပြည်တွင် (ယောဟန် ၄:၂၅–၂၆)၊ ကိုင်ဆာရိယဖိလိပ္ပိတွင် (မဿဲ ၁၆:၁၃–၂၀; မာကု ၈:၂၉–၃၀; လုကာ ၉:၁၈–၂၁) ဂျူးနယ်နိမိတ်ပြင်ပတွင်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ တပည့်တော် ၁၂ ပါးအား တစ်ဦးတည်းသာ (ယောဟန် ၁၀:၂၄–၂၅ တွင် အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်) နှင့် အသေခံရမည့်နေ့တွင် ဗိမာန်တော်ပွဲအဖွဲ့ရှေ့၌သာ (မဿဲ ၂၆:၆၃–၆၄; မာကု ၁၄:၆၀–၆၃; လုကာ ၂၂:၆၇–၇၀) ဖြစ်သည်။ 2. Jesus’s Use of the Title. Due to the political connotation the concept of Messiah evoked in Jewish minds at the time (cf. 6:14–15, 26; Mark 8:29–30), “Son of Man” seems to have become Jesus’s favorite way of claiming messianic identity without giving away the notion of His death. There are a number of references, especially in Mark, that combine the “Son of Man” of Daniel 7 and the Suffering Servant of Isaiah 53 (Mark 9:12; 10:45; 14:24, 61; cf. Matt. 26:67; Luke 23:34; 24:46). Also significant is the fact that when identified as the Messiah, Jesus always responded by speaking of the “Son of Man” (Mark 8:29–31; 13:21–22, 26; 14:61–62; cf. John 9:35–38). The only occasions in which Jesus acknowledged Himself to be the Messiah/Christ using that specific term were when He was in Samaria (John 4:25–26), in Caesarea Philippi (Matt. 16:13–20; Mark 8:29–30; Luke 9:18–21)—both outside the Jewish borders, and in the latter case, to the Twelve only (by implication in John 10:24–25)—and before the Sanhedrin (Matt. 26:63–64; Mark 14:60–63; Luke 22:67–70) the very day He died.

 

ယေရှုသည် ခမည်းတော်မှ ခွဲထွက်လာသူမဟုတ်။ ခမည်းတော်၏နာမတော်ဖြင့် လာခဲ့သည် (၅:၄၃) ခမည်းတော်၏အခွင့်အာဏာအောက်တွင်လည်းကောင်း၊ အချုပ်အခြာအာဏာရှင်အစီအစဉ်အတိုင်းလည်းကောင်း လာခဲ့သည်။ သူ၏အမှုတော်သည် သာမန်မဟုတ်။ ဂျူးခေါင်းဆောင်များသည် မောရှေကိုလိုက်သည်ဟု ကြွားဝါခဲ့ကြပြီး ထိုအချကို ဂုဏ်ယူခဲ့ကြသည် (၉:၂၈–၂၉)။ သူတို့သည် မောရှေကို ယုံကြည်ကာ သူ့အပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ထားရှိခဲ့ကြသည် (၅:၄၅)။ သူတို့သည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် ပုံစံတူရေးရာနှင့် မိမိကိုယ်ကို ချီးမွမ်းရေးသို့ ဦးတည်သည့် ထူးခြားသောစနစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည် (နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၆:၁–၂၊ ၅; ၂၃:၂၈)။ သို့ရာတွင် မောရှေကိုယ်တိုင် (ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏စာများ) သည် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် သူတို့ကို ဆန့်ကျင်သက်သေခံမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရှုအကြောင်းကို ရေးသားခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၁:၄၅)၊ သို့ရာတွင် သူတို့သည် သူ့ကို မယုံကြည်ကြ။ ဤအတွေးသည် ၅:၃၉ နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။ မောရှေ၏ရေးသားချက်များကို သူတို့အမြဲစူးစမ်းလေ့လာနေသော်လည်း မယုံကြည်သောကြောင့် ယေရှု၏ မိမိကိုယ်ကို၊ ခမည်းတော်နှင့်ဆက်ဆံရေး၊ မိမိမိအမှုတော်၏ဘုရားသခင်မှဆင်းသက်လာမှုအကြောင်း ပြောဆိုချက်များသည် သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲခြင်းအဖြစ် ထင်ရှားခဲ့သည်။

Jesus did not come apart from the Father. He had come in His Father’s name (5:43)—under His Father’s authority and according to His sovereign plan. His mission was not an ordinary one. The Jewish leaders claimed to follow Moses and were proud of that (9:28–29). They trusted him and had set their hope on him (5:45). They had developed a peculiar system based to some extent on formalities that in some cases led to self-glorification (cf. Matt. 6:1–2, 5; 23:28). But it was Moses himself (i.e., his writings) who would stand at the final judgment as a witness against them. He wrote about Jesus (cf. John 1:45), and yet they did not believe in Him. This thought parallels that of 5:39. By not believing in the written words of Moses, which they constantly examined, the spoken words of Jesus about Himself, His relationship with the Father, and the divine origin of His mission sounded to them as blasphemy.

 

အခန်းကြီး - ၆

၆:၁–၇၁ ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာသောအစာအာနိသင်

အခန်း ၅ ကဲ့သို့ပင် အခန်း ၆ သည် အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု (နှစ်ခါတိုင်းသောအံ့ဖွယ်အမှု) ဖြင့်စတင်ပြီး ဂျူးလူမျိုးတို့၏ မယုံကြည်မှုကြောင့် ယေရှုနှင့့် ရင်ဆိုင်ခြင်းအကြောင်း ရှည်လျားစွာဖော်ပြထားသည်။ ပသခါပွဲနီးလာပြီဖြစ်သည်။ ယေရှုအမှုတော်စတင်ချိန်မှ ယခုအချိန်အထိ တတိယအကြိမ်မြောက်ပသခါပွဲဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၂:၁၃; ၅:၁)။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပွဲခံရန် မသွားကြောင်း ညွှန်ပြချက်မရှိ။

6:1–71

The Bread from Heaven

As in chapter 5, chapter 6 begins with a miracle (a double miracle) and continues with a lengthy section about Jesus’s confrontation with the Jews because of their unbelief. The Passover was near, apparently the third one since Jesus started His ministry (cf. 2:13; 5:1). There is no indication that He went to Jerusalem this time for the celebrations.

 

၆:၁–၁၅ လူဦးရေ ၅,၀၀၀ အား ကျွေးမွေးခြင်း

ဤအံ့ဖွယ်အမှုသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်း ၄ အုပ်လုံးတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော တစ်ခုတည်းသောအံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်ပြီး (နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၁၄:၁၃–၂၁; မာကု ၆:၃၀–၄၄; လုကာ ၉:၁၀–၁၇) ယေရှု၏အထင်ရှားဆုံးအံ့ဖွယ်အမှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤအမှုသည် ဂါလိလိပင်လယ် (တိဘေရီယပင်လယ်ဟုလည်းခေါ်သည်၊ နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၂၁:၁) အနီးရှိ ဗက်ဆဲဒမြို့အနီး တောင်စောင်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဂါလိလိပင်လယ်သည် အရှည် ၁၃ မိုင် (၂၁ ကီလိုမီတာ)၊ အနံ ၇ မိုင် (၁၁ ကီလိုမီတာ) ရှိသော ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန်ရှိ ရေချိုကန်ဖြစ်ပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အောက် ပေ ၆၀၀ (၁၈၂ မီတာ) ခန့်နိမ့်သည်။ ဂျော်ဒန်မြစ်သည် မြောက်မှတောင်သို့ စီးဆင်းလျက် ဤကန်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

6:1–15. Feeding the Five Thousand. This is the only miracle of Jesus recorded in all four Gospels (cf. Matt. 14:13–21; Mark 6:30–44; Luke 9:10–17) and is one of His most remarkable. It happened on a hillside near Bethsaida (for more on the location, see commentary on Luke 9:10–17; John 6:16–21), which is on the edge of the Sea of Galilee, also known as the Sea of Tiberias (cf. John 21:1). It is actually an oval-shaped lake of fresh water about seven miles wide by thirteen miles long (11 by 21 km), and nearly six hundred feet (182 meters) below sea level. It is fed by the Jordan River, which flows through it from north to south.

 

ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်သည် ဖန်ဆင်းရန် ရှိရင်းစွဲပစ္စည်းမလိုအပ် (နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၄:၃; ကမ္ဘာဦး ၁) သို့သော် ဤနေရာတွင် လုလင်တစ်ယောက်၏ ရက်ရောမှုကို ဆုချရန်အလို့ငှာ ယေရှုသည် မုန့်ညက် ၅ လုံးနှင့် ငါးငယ် ၂ ကောင်ကို အလုံးအရင်းနှင့် များပြားစေခဲ့သည် (ယောဟန် ၆:၉–၁၁)။ သို့ရာတွင် လူအများသည် ယေရှုကို မညစ်နည်းသိရှိကြသည်မဟုတ်။ သူတို့သည် သူ့ကို ပရောဖက်တစ်ပါးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၁၈:၁၅၊ ၁၈ ပါ ထိုပရောဖက်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည် (ယောဟန် ၆:၁၄; နှိုင်းယှဉ် ၁:၂၁; ၇:၄၀)။ သူ့ကို ဘုရင်အဖြစ်တင်မြှောက်လိုခြင်းသည် (၆:၁၅) သူ့ကို ရောမတို့ကို နှင်ထုတ်မည့် နိုင်ငံရေးနှင့်စစ်ရေးမေရှိယအဖြစ် သတ်မှတ်ကြခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုလိုချင်သော အသိအမှတ်ပြုမှုမဟုတ်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် ယေရှုကို အသုံးချလိုကြသည်ကို သူသိတော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ် အပိုဒ် ၂၆)။ ထို့ကြောင့် သူသည် တောင်ပေါ်သို့ တစ်ဦးတည်း ခွာသွားတော်မူသည်။

The Creator God does not need preexisting material (cf. Matt. 4:3) to create (cf. Gen. 1), but here, perhaps to reward a young boy’s generosity, Jesus was willing to multiply the five barley loaves and two fish to feed the multitude (John 6:9–11). The crowds, however, did not recognize Jesus for who He really was. They thought He was a prophet, perhaps the prophet of Deuteronomy 18:15, 18 (John 6:14; cf. 1:21; 7:40). The fact that they wanted to make Him king (6:15) suggests that they also identified Him as a political and military Messiah who would force the Romans out of the country. This was not the recognition Jesus envisaged. He knew they wanted to use Him to pursue their own ends (cf. v. 26); therefore, He decided to slip away into the hills.

 

၆:၁၆–၂၁ ရေပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်တော်မူခြင်း

ဤအဖြစ်အပျက်ကို အခြားနခရစ်ဝင်ကျမ်း ၂ အုပ်တွင်လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (မဿဲ ၁၄:၂၂–၃၃; မာကု ၆:၄၅–၅၂)။ ယောဟန်၏မှတ်တမ်းသည် အတိုဆုံးဖြစ်သည်။ မာကု ၆:၄၅ ကို ပထမတစ်ချက်ကြည့်လျှင် တပည့်တော်များသည် ဗက်ဆဲဒသို့ ဦးတည်သွားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ယောဟန် ၆:၁၇ နှင့် ဆန့်ကျင်နေပုံရသည်။ သို့သော် မာကု ၆:၅၃ နှင့် မဿဲ ၁၄:၃၄ ကို လုကာ ၉:၁၀ နှင့်ဆက်စပ်ကြည့်လျှင် မာကုသည် အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မပါဝင်သော ခရီးစဉ်အကြောင်း အသေးစိတ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြစ်သည် (ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မကြာခဏဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်)။ လူဦးရေ ၅,၀၀၀ ကျွေးမွေးခြင်းသည် ဗက်ဆဲဒအနီးတွင် မြို့ပြင်တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (ဂါလိလိပင်လယ်သို့ စီးဝင်သောမြစ်၏အနောက်ဘက်တွင်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်)။ အားလုံးသောခရစ်ဝင်ကျမ်းများအရ သူတို့သည် ဂေနေသာရက်ဒေသတွင်ရှိသော ကပေနာအုံမြို့အနီးတွင် ဆိုက်ကယ်ခဲ့ကြသည် (ဗက်ဆဲဒအနောက်မြောက်ဘက်ကမ်းတစ်လျှောက်)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ပထမဦးစွာ ဗက်ဆဲဒသို့ (အရှေ့မြောက်ကမ်း) စေလွှတ်ခဲ့ပြီးမှ ကပေနာအုံသို့ ကန်၏မြောက်ဘက်ထိပ်ဖြတ်၍ ဖြတ်ကူးစေခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

6:16–21. Walking on the Water. There are two other accounts of this story (Matt. 14:22–33; Mark 6:45–52). John’s is the shortest one. Mark 6:45 suggests, at first glance, that the disciples were headed toward Bethsaida on the lake, which seems contrary to John 6:17. However, when Mark 6:53 and Matthew 14:34 are considered in connection with the location of the feeding of the five thousand (Luke 9:10), it seems that Mark included a small detail of the itinerary that was not included in the other two accounts (which is a common occurrence in the Gospels). The feeding of the five thousand took place near Bethsaida but outside of the city on a hill (perhaps even on the western side of the river that feeds into the Sea of Galilee necessitating a crossing over via boat; for more, see commentary on Luke 9:10–17). Since all accounts (including Mark’s) have them ending up near Capernaum in the region of Gennesaret (which is west of Bethsaida, along the northwest shoreline), it may be that Jesus first sent the disciples to Bethsaida (along the northeast shoreline) after the feeding of the five thousand before they set out for Capernaum across the northern tip of the lake.

 

ဂါလိလိပင်လယ်သည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အောက် ပေ ၆၀၀ (၁၈၂ မီတာ) နိမ့်သောကြောင့် တောင်ပေါ်မှအေးသောလေသည် ကန်ပေါ်ရှိ နွေးထွေးစိုစွတ်သောလေနှင့် ရုတ်တရက်ဆုံမိသောအခါ မုန်တိုင်းများ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုကို ယောဟန်သည် “နိမိတ်လက္ခဏာ” ဟု မခေါ်ခဲ့ (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၂:၁၁; ၄:၅၄; ၆:၁၄)၊ လူအများရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေခြင်းလည်း မဟုတ်။ ဤအမှု၏အရေးကြီးပုံမှာ ယေရှု၏ သဘာဝတရားအပေါ် အာဏာတော်ကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ “ငါပင်ဖြစ်သည်” (ဧဂေါ အေမိ) (၆:၂၀) ဟူသောစကားသည် ပထမတစ်ချက်တွင် ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို တိုက်ရိုက်ရည်ညွှန်းဟန်မတူပုံရသော်လည်း (၈:၂၄၊ ၂၈၊ ၅၈ ကဲ့သို့) တပည့်တော်များကို စိတ်အေးချမ်းစေရန် မိမိကိုယ်ကို ခွဲခြားဖော်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အလွန်ထူးခြားသောအခြေအနေတွင် ရေပြင်ပေါ်လျှောက်နေစဉ် ဤစကားကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ မိမိဟူသောဗျာဒိတ်ပေးခြင်း အဓိပ္ပာယ်လုံးဝမပါဟု မဆိုနိုင် (ကြည့် “ငါပင်ဖြစ်သည်” အဆိုများ၊ စာ ၁၄၃၀)။

Because the Sea of Galilee lies about six hundred feet (182 meters) below sea level, it is subject to sudden storms when the cool air from the mountains rushes in against the warm moist air over the lake. The miracle itself is not named by John as a sign (cf. John 2:11; 4:54; 6:14), neither was it a public manifestation of Jesus’s divine glory. Its significance lies in the fact that it shows the power of Jesus over nature. His words, “It is I” (egō eimi) (6:20), however, do not at first seem to have the character of a divine designation (as in 8:24, 28, 58). These words may have been a self-identification destined to calm the disciples and encourage them. Nevertheless, the divine designation may not be totally absent from Jesus’s meaning because He used the expression as a self-revelation in an extremely unusual circumstance—He was walking on the water (see “The ‘I Am’ Sayings,” p. 1430).

 

ထိုနေ့တွင် တပည့်တော်များသည် ဆန့်ကျင်ဘက်အတွေ့အကြုံနှစ်မျိုးကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ အားတက်သရောနှင့် မျှော်လင့်ချက်ပြည့်ဝသော တောင်ထိပ်မှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် စမ်းသပ်ခြင်းခံရသော ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် သူတို့၏စိုးရိမ်ခြင်းကို ဖြေဖျောက်ပေးပြီး စိတ်နှလုံးငြိမ်သက်မှုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။ မည်မျှပင်နက်ရှိုင်းဖွယ်ကောင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းဖြစ်ပါစေ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ အမြဲရှိနေမည်ဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ဆာလံ ၂၃:၁–၄)။

That day the disciples experienced two opposing realities: from the mountaintop of excitement and hope, as they also shared the same messianic hope of those who were fed (cf. Matt. 20:20–24; Mark 10:35–41; Luke 24:15–21), to the valley of trials and anxieties. But Jesus was there to alleviate their fears and bring peace to their hearts. No matter how deep and frightful our valley is, Jesus will always be there with us (cf. Ps. 23:1–4).

 

၆:၂၂–၂၉ ထာဝရတည်တံ့သောအစာ

နောက်နေ့တွင် မုန့်နှင့်ပတ်သက်သော အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် လူအများသည် ယေရှုကိုရှာဖွေကြပြီး ကပေနာအုံမြို့တွင် တွေ့ကြသည် (ယောဟန် ၆:၂၂–၂၄)။ ညဉ့်အခါကမ်းနားတွင် လှေတစ်စီးသာရှိခဲ့ပြီး ယေရှုသည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ မပါခဲ့ကြောင်ကို သတိရသောကြောင့် သူတို့အံ့ဩကြသည်။ ဤအသေးစိတ်အချက်များကို ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ယောဟန်သည် ယေရှုကန်ကိုဖြတ်ကူးပုံ၏ အံ့ဖွယ်သဘောကို သွယ်ဝိုက်သက်သေပြထားသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏အမြင်နှင့် ဦးစားပေးမှုများကို အလွန်ပြောင်းလဲရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ အသက်ရှည်စေသော အစာအတွက် ကြိုးစားကြလော့ဟု မိန့်တော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ် ၆:၃၃; မဿဲ ၄:၄)။ ထိုအစာသည် လူ့အားထုတ်မှုဖြင့် မရရှိနိုင်ဘဲ “လူသား၏သား” က လွတ်လပ်စွာပေးသနားမည်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၆:၂၇)။ အပိုဒ် ၂၉ တွင် “ကြိုးစားခြင်း” ဟူသောစကားသည် “ယုံကြည်ခြင်း” ကို ဆိုလိုကြောင်း ရှင်းလင်းထားသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ထံမှလာသော သူအဖြစ် ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းသာလျှင် ထာဝရအသက်ရရှိရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြစ်သည် (၁၇:၃; နှိုင်းယှဉ် ၆:၄၀; ၂၀:၃၁; ၁ ယောဟန် ၅:၁၃)။

6:22–29. Food that Endures. Still impressed with the miracle of the bread, the following day the multitude looked for Jesus and found Him in Capernaum, on the northwest side of the lake (John 6:22–24). They were surprised as they recalled that the night before there was only one small boat on the shore and that Jesus had not sailed in it with the disciples. By mentioning these details, John certainly furnishes indirect evidence for the supernatural way in which Jesus crossed the lake. Jesus told them to drastically change their perspectives and priorities, leaving behind their short-sighted and materialistic notions that controlled their existence (cf. v. 15). They were to work for the food that endures forever (cf. 6:33; Matt. 4:4). That food, which in this context stands for life, would not be theirs by a human achievement but was something the Son of Man would freely give to them (John 6:27). In fact, v. 29 clarifies that by using the verb “to work” Jesus means “to believe.” In the Gospel of John, the only way to have eternal life is by believing in Jesus as the One who came from God (17:3; cf. 6:40; 20:31; 1 John 5:13).

 

၆:၃၀–၄၀ အသက်ပေးသောမုန့်

ယုံကြည်ရန် နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခု တောင်းဆိုခြင်းအားဖြင့် လူအများသည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း ကိုင်း မိမိတို့၏တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သောအကြောင်းကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။ လူထောင်ပေါင်းများစွာ အံ့ဖွယ်အားဖြင့် ကျွေးမွေးခံရပြီးမှ နိမိတလက္ခဏာတောင်းဆိုနေကြသည် (ယောဟန် ၆:၃၀)။ သူတို့သည် မုန့်ကို အဆုံးမဲ့ရရှိရန်သာ ရှာဖွေနေကြသည်။ မန္နာကို ကိုးကားခြင်းအားဖြင့် (အပိုဒ် ၃၁; နှိုင်းယှဉ် ဆာလံ ၇၈:၂၄) သူတို့သည် ယေရှုအား ယခင်အံ့ဖွယ်အမှုကို ထပ်လုပ်ရန်သော်လည်းကောင်း၊ သာ၍ကြီးမားသောအမှုလုပ်ရန်သော်လည်းကောင်း စိန်ခေါ်နေကြသည်။ ဤအခွင့်အရေးကို ယေရှုအသုံးပြု၍ အရေးကြီးသောအမှန်တရား ၂ ချက်ကို အတည်ပြုတော်မူသည်။ (၁) ကောင်းကမှဆင်းသက်လာသော မုန့်ကို ပေးသောသူမှာ မောရှေမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၆:၃၂; ထွက်မြောက်ရာ ၁၆:၁၅–၁၆)၊ (၂) ကမ္ဘာကို အသက်ပေးသော စစ်မှန်သောမုန့်မှာ ခမည်းတော်ပေးသနားသောသူဖြစ်ပြီး (၆:၃၃; နှိုင်းယှဉ် ၁:၁၄၊ ၄၅; ၅:၃၉–၄၀၊ ၄၆) ထိုမုန့်ကို ခံယူသောသူသည် နောက်တစ်ဖန် ငတ်မွတ်ခြင်း ငတ်မွတ်ခြင်းမရှိတော့ (၆:၃၅)။ ဤသည်မှာ ဟေရှာယ ၄၉:၈၊ ၁၀ ကို ပေါင်းစပ်ထားသော မေရှိယတောင်းဆိုချက်ဖြစ်ပြီး အသက်ပေးသောမုန့်နှင့် အသက်ရှင်သောရေတို့ကို ပေးစပ်ထားသည် (ယောဟန် ၄:၁၀–၁၄)။ လူများ၏အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဟု ထင်ရသည်။ သူတို့တောင်းဆိုနေသော နိမိတ်လက္ခဏာကို မြင်ခဲ့ပြီးမှ မယုံကြည်ကြ။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်မှလွတ်လပ်သော လူ့အောင်မြင်မှုမဟုတ်ကြောင်း ယေရှုရှင်းပြတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏နှှလုံးထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိလျှင် မည်သူမျှ သူ့ထံသို့ လာနိုင်သည် မဟုတ် (နှိုင်းယှဉ် ၆:၄၄–၄၅; ၁၀:၂၇–၂၉; ၁၆:၇–၉; ၁၇:၂၊ ၆–၈; ၁၈:၉)။ သို့သော် လူတိုင်းသည် တုံ့ပြန်ပုံကို ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရှိသည် (၃:၁၉–၂၀; ၅:၄၀; ၈:၂၄; ၁၂:၄၆)။ ဤလူများသည် ယေရှုထံသို့ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် မလာကြ၊ ခမည်းတော်အား နာခံခြင်းနှင့် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

6:30–40. Bread of Life. By stipulating a sign as a condition to believe in Jesus, the multitude confirmed what Jesus had just said, that is, that they were there for selfish reasons. Thousands of people had been miraculously fed the day before, and in spite of this they asked for a sign (John 6:30). They appeared to be merely looking for an unending supply of food. In fact, by reminding Jesus of the manna, the “bread from heaven” (v. 31; cf. Ps. 78:24), that for forty years their fathers ate in the wilderness (Ex. 16:35), they seemed to suggest that Jesus either repeat His earlier miracle or do something even greater. This gave Jesus the opportunity to affirm two important truths: (1) it was not Moses who gave them the bread from heaven, but God (John 6:32; Ex. 16:15–16;), and (2) the true bread from heaven, the bread that gives life to the world, is the one that the Father gives (John 6:33; cf. 1:14, 45; 5:39–40, 46), and those who receive it will never be hungry or thirsty again (6:35). This is truly a messianic claim (cf. Is. 49:8, 10) that combines two images: the bread of life and the living water (John 4:10–14). The condition of the people seemed to be hopeless. They had already seen the sign they were asking for, and yet they did not believe. Jesus clarified that believing is not a human achievement independent from God. No one can come to Him without divine activity in his or her heart (cf. 6:44–45; 10:27–29; 16:7–9; 17:2, 6–8; 18:9). Yet every person can decide how to respond (3:19–20; 5:40; 8:24; 12:46). These people were not responding favorably, and by not coming to Jesus in faith they are depicted in stark contrast to Jesus’s obedience to the Father.

 

၆:၄၁–၅၁ ဂျူးလူမျိုး၏ညည်းညူခြင်း

ယောဟန်ကျမ်းတွင် ယေရှုဆန့်ကျင်မှုများအများစုသည် ယေရှု၏မူလဇစ်မြစ်နှင့်သက်ဆိုင်သည် (၆:၄၁–၄၂၊ ၆၂; နှိုင်းယှဉ် ၇:၂၇–၂၉၊ ၄၁–၄ှ; ၈:၁၄၊ ၂၃–၂၇၊ ၅၆–၅၉; ၉:၂၉)။ သူတို့သည် ယေရှု၏လူ့ဇာတိခံယူမှုကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ဘုရားသခင်မှဆင်းသက်လာမှုကို လျစ်လျူရှုထားသောကြောင့် ယေရှုကို စက်ဆုပ်ရွံရှာကြပြီး ထာဝရအသက်ကို ခံစားခွင့်မရတော့ (နှိုင်းယှဉ် ၁:၄၆; မဿဲ ၁၃:၅၅)။ အပိုဒ် ၄၄ နှင့် ၃၇ သည် အပြိုင်ဖြစ်ပြီး အခြေခံမဲ့ ကြိုတင်ရွေးကောက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၅:၄၀) ယုံကြည်သူများ၏ ကယ်ကို ဘုရားသခင်က ဦးစွာလှုပ်ရှားပေးကြောင်း သွန်သင်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၆:၉; ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃; ၁ သက်သာလောနိက ၄:၈; ကြည့် “ကြိုတင်ရွေးကောက်ခြင်း”၊ စာ ၁၅၈၃)။ ယေရှုထံသို့ လာသောသူများမှာ ဘုရားသခင်၏သွန်သင်ခွင့်ပြုသောသူများဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၅၄:၁၃)။ သို့သော် ဘုရားသခင်ကို တိုက်ရိုက်မျက်မြင်တွေ့ခြင်းမဟုတ် (ယောဟန် ၁:၁၈; ၅:၃၇; ၁ ယောဟန် ၄:၁၂)။ ခမည်းတော်ထံမှလာသော သားတော်သာလျှင် ခမည်းတော်ကို မြင်ဖူးသည် (ယောဟန် ၁:၁၄၊ ၁၈; ၃:၁၆၊ ၁၈; ၁ ယောဟန် ၄:၉)။ ထို့ကြောင့် သားတော်သည် ယုံကြည်သူတိုင်းအား ထာဝရအသက်ပေးသနားရန် ဘုရားသခင်၏အာဏာတော်ရှိသည်။ လူများသည် မန္နာကဲ့သို့ အမြဲတည်တံ့သောမုန့်ကို ရှာဖွေနေသော်လည်း မန္နာစားသောသူများအားလုံး နောက်ဆုံးသေကြသည် (၆:၅၈)။ ယေရှုသာလျှင် “အသက်ပေးသောမုန့်” (အပိုဒ် ၄၈) သို့မဟုတ် “အသက်ရှင်သောမုန့်” (အပိုဒ် ၅၁) ဖြစ်သည်။ ဤမုန့်ကို စားသောသူသည် နောက်တစ်ဖန်မသေရ။ ကမ္ဘာ့အသက်အတွက် ပေးသနားသော မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူခြင်းသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အစားထိုးသေခြင်းကို တိတိကျကျ ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ထိုနည်းတူ hyper ကို ယောဟန်တွင် အသုံးပြုပုံကို ကြည့် ၁၀:၁၁၊ ၁၅; ၁၁:၅၀၊ ၅၁–၅၂; ၁၅:၁၃; ၁၇:၁၉)။

6:41–51. Complaint of the Jews. In most passages in John where Jesus met opposition, the topic is in regard to the origin of Jesus (John 6:41–42, 62; cf. 7:27–29, 41–44; 8:14, 23–27, 56–59; 9:29). As long as His opponents concentrated on His earthly origin (6:42), ignoring the divine, they would both continue to take offense at Him and be unable to enjoy His gift of eternal life (cf. 1:46; Matt. 13:55). The idea of John 6:44 parallels that of v. 37a. These texts teach not unconditional predestination (cf. John 5:40) but only that God takes the initiative in the salvation of believers (cf. 16:9; Phil. 2:13; 1 Thess. 4:8; see “Predestination,” p. 1583). Those who come to Jesus are those who allow themselves to be taught by God (Is. 54:13). Being taught by God, however, does not mean having visual, direct access to God (cf. John 1:18; 5:37; 1 John 4:12). Only the One who has come from the Father has in fact seen Him because He is the Father’s only Son (John 1:14, 18; 3:16, 18; 1 John 4:9). Hence the Son has divine authority to bestow eternal life on whoever believes in Him. The crowd was looking for a permanent resource of bread, like the manna, but all who ate from it had eventually died (cf. John 6:58). Only Jesus is “the bread of life” (v. 48) or “the living bread” (v. 51). Anyone eating from this bread would never die, because the bread that He would give for (hyper) the life of the world was His own flesh, an unequivocal reference to Jesus’s substitutionary death on the cross. (For the same use of the preposition hyper in John, see 10:11, 15; 11:50, 51–52; 15:13; 17:19).

The “I Am” Sayings

“ငါပင်ဖြစ်သည်” အဆိုများ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏အမှုတော်အတွင်း ထူးခြားသော “ငါပင်ဖြစ်သည်” (ဧဂေါ အေမိ) အဆို ၇ ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ (၁) ငါသည် အသက်ပေးသောမုန့်ဖြစ်သည် (၆:၃၅၊ ၄၁၊ ၄၈၊ ၅၁)၊ (၂) ငါသည် လောက၏အလင်းဖြစ်သည် (၈:၁၂)၊ (၃) ငါသည် သိုးတို့၏တံခါးဖြစ်သည် (၁၀:၇၊ ၉)၊ (၄) ငါသည် သိုးများအတွက် ကောင်းသောသိုးထိန်းဖြစ်သည် (၁၀:၁၁၊ ၁၄)၊ (၅) ငါသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် အသက်ဖြစ်သည် (၁၁:၂၅)၊ (၆) ငါသည် လမ်းခရီး၊ သမ္မာတရား၊ အသက်ဖြစ်သည် (၁၄:၆)၊ (၇) ငါသည် စစ်မှန်သောစပျစ်နွယ်ပင်ဖြစ်သည် (၁၅:၁၊ ၅)။ The Fourth Gospel recounts seven unique “I am” sayings Jesus pronounced during His ministry, each with egō eimi (“I am”) and a predicate: (1) I am the Bread of Life (6:35, 41, 48, 51); (2) I am the Light of the World (8:12); (3) I am the Door of the Sheep (10:7, 9); (4) I am the Good Shepherd (10:11, 14); (5) I am the Resurrection and the Life (11:25); (6) I am the Way, the Truth, and the Life (14:6); (7) I am the True Vine (15:1, 5).   ၁. ဤအဆိုများ၏အရေးကြီးပုံ။ ဤအဆိုများသည် ယေရှု၏အမှုတော်၏အရေးကြီးသောအချက်များကို အလေးပေးရုံမျှမက လူသားတို့အား ပေးသနားသော ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်တော်များကို ဖော်ပြသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကတိပြုထားသော ကယ်တင်ခြင်းသည် ယေရှုတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၃၄:၂၀–၃၁)။ ယေရှုသည် အလင်းတော်၊ အသက်ပေးသောမုန့်၊ ကောင်းသောသိုးထိန်းစသည်ဖြစ်သည်။ ဤအဆိုများအပြင် နောက်ဆက်တွဲစကားမပါသော “ငါပင်ဖြစ်သည်” အဆိုများလည်းရှိသည် (ဥပမာ ၆:၂၀; ၈:၂၄၊ ၂၈၊ ၅၈; ၁၈:၆)။ ဤအဆိုများတွင် ယေရှုသည် အာဗြဟံမရှိမီ ငါရှိခဲ့ပြီး ဓမ္မဟောင်း၏ ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူကြောင်း ကြေညာတော်မူသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁–၂၀; နှိုင်းယှဉ် ဟေရှာယ ၄၁:၄; ၄၃:၁၀–၁၃)။ 1. Significance of the Sayings. These sayings are unique in that they not only emphasize an important aspect of Jesus’s ministry but also describe the divine qualities He offers humanity. The salvation God promised in the OT was present in Jesus (cf. Ezek. 34:20–31). Jesus is the Light, the sustaining Bread, the Good Shepherd, etc. In addition to these “I am” statements, Jesus also had others not followed by a predicate (e.g., John 6:20; 8:24, 28, 58; 18:6). In these statements Jesus declared He is the Great I Am, the One who was before Abraham, the God of the OT (e.g., Ex. 3:1–20; cf. Is. 41:4; 43:10–13).   ၂. အဘယ်ကြောင့် ယောဟန်ကျမ်းတွင်သာ ရှိသနည်း။ ဤအဆိုများသည် ယုဒဲပြည်တွင် ယေရှု၏အမှုတော်နှင့် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မတွေ့ရ။ ဂါလိလိပြည်တွင် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်နည်းလမ်းမှာ ဥပမာပုံဥပမာများဖြစ်သည်။ 2. Why Only in John? Why are none of these sayings found in the Synoptic Gospels? Since these sayings occur in connection to Jesus’s ministry in Judea, they appear to have been a more distinctive element of His ministry there. The principle method of His teaching in Galilee was with parables.

 

၆:၅၂–၅၉ ယေရှု၏ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အသွေး

ယေရှု၏ကိုယ်ခန္ဓာကို စားခြင်းနှင့် အသွေးကို သောက်ခြင်းအကြောင်းသည် ဂျူးလူမျိုးတို့ကို အံ့ဩစေခဲ့သည်။ စာသားအတိုင်းမဟုတ်ကြောင်း သူတို့သိကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၄; တရားဟောရာကျမ်း ၁၂:၁၆) သို့သော် စကားသံသည် ထိုနည်းအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤစားသောက်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုကို အပြည့်အဝလက်ခံခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ပုံဆောင်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျးတွင် ထာဝရအသက်သည် ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းမှ ရရှိသည် (၃:၁၅–၁၆၊ ၃၆; ၅:၂၄; ၆:၃၅၊ ၄၀၊ ၄၇; ၁၁:၂၅; ၂၀:၃၁; နှိုင်းယှဉ် ၁ ယောဟန် ၅:၁၃)။ ခမည်းတော်ထံမှ လာပြီး ကမ္ဘာ့အသက်အတွက် မိမိအသက်ကို ပေးသနားမည်ဟု ယုံကြည်မှသာ ထာဝရအသက်ရရှိမည် (၆:၅၁)။ ထို့ပြင် သခင်ဘုရား၏ညစာနှင့်လည်း ဆက်စပ်မှုရှိသည်။ ထိုဓလေ့ကို ကျင့်သောအခါ ယေရှု၏ကိုယ်ခန္ဓာကို စားခြင်း၊ အသွေးကို သောက်ခြင်းကို သင်္ကေတအရ ပြုလုပ်ကြပြီး သူ၏သေခြင်း၏အကျိုးကို ခံစားကာ သူ့အား အပြည့်အဝကတိကဝတ်ပြုခြင်းကို သက်သေပြကြသည်။ သူ၏အသေခံရခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဝိညာဉ်အသက်ကို အမြဲထိန်းသိမ်းပေးနေသည်။ ဤအရာများသည် ကပေနာအုံမြို့တွင်းရှိ တရားသွန်သင်ရာကျောင်းတိုက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (၆:၅၉) ထို့ကြောင့် အပိုဒ် ၂၂ မှစ၍ ဤအဖြစ်အပျက်အားလုံးသည် ဥပုသ်နေ့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၅:၁၀၊ ၁၆)။

6:52–59. Flesh and Blood. The reference to eating Jesus’s flesh and drinking His blood must have shocked the Jews. They knew He could not be taken literally (cf. Gen. 9:4; Deut. 12:16), yet that seems to be the natural sense of His words. The eating and drinking spoken of here are to be understood as a strong and vivid metaphor to denote the believer’s complete appropriation of Jesus by faith. In John’s Gospel, even in the present context, eternal life is the result of believing in Jesus (John 3:15–16, 36; 5:24; 6:35, 40, 47; 11:25; 20:31; cf. 1 John 5:13). It is only when we come to Him in faith, believing that He came from the Father to give His life for the life of the world, that we will have eternal life (John 6:51). There is also a connection in His words with the Lord’s Supper. When we participate in the emblems of the ritual, we are symbolically eating the flesh and drinking the blood of Jesus—appropriating the benefits of His death for us—in order to renew our complete commitment to Him. His sacrificial death continues to nurture our spiritual life (see DA 660). The Jews insisted on physical bread, but it is only Jesus’s flesh and blood, given as a sacrifice for us, that is real food that is able to sustain life forever. Those who feed on Him will live forever because He partakes of the Father’s life. That these things happened in the synagogue in Capernaum (John 6:59) indicates that the entire episode from v. 22 on may have taken place on the Sabbath (cf. 5:10, 16).

 

၆:၆၀–၆၅ ဝိညာဉ်နှင့် အသက်။ ဗိမာန်တော်တွင် ယေရှု၏စကားတော်များကို ကြားသောသူများတွင် အများအပြားသည် သူ၏တပည့်များဖြစ်ကြသည်။ အပိုဒ် ၆၆ ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းထားသည်မှာ တကျိပ်နှစ်ပါးအဖွဲ့ကို မဟုတ်ဘဲ (အပိုဒ် ၇၀ နှင့်လည်းကိုးကားပါ) ပိုမိုကြီးမားသော တပည့်အုပ်စုကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းပါသည် (၄:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ သူတို့ထဲမှ အများအပြားအတွက် ယေရှုသည် သူတို့မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရောမလူမျိုးများကို နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ယူ၍ ပြည်မှနှင်ထုတ်မည့် တော်လှန်ရေးလှုပ်ရှားမှု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာမည့် မယ်ရှိယကို မျှော်လင့်နေကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့သောအုပ်စုအတွက် ယေရှု၏စကားတော်များသည် အလွန်ခက်ခဲစွာ akouein (စာသားအတိုင်း “ကြားခြင်း”) ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤစကားသည် “နားထောင်ခြင်း” သို့မဟုတ် “လက်ခံခြင်း” ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရသည် (၆:၆၀)။ ယေရှုပြောခဲ့သည်များက သူတို့ကို စိတ်အောင့်အည်းဖြစ်စေခြင်း သို့မဟုတ် အသွားမှားစေခြင်း (အပိုဒ် ၆၁; skandalizō၊ “တစ်ဦးဦးကို အသွားမှားစေခြင်း”) ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ အရာများကို ပြောနေကြောင်း သူတို့တွင် သံသယမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် သူတို့မပေးလိုသော ကတိကဝတ်အဆင့်ကို တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် သူတို့သည် သူ၏အသားကို စားခြင်းနှင့် သူ၏အသွေးကို သောက်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြံအတိုင်းတွင် အသွားမှားနေကြလျှင် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ပို၍ပင် အသွားမှားကြလိမ့်မည်ဟု အလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆၂ ၏ ပါဝင်သော အဓိပ္ပာယ်)။ ကျမ်းချက်တွင် တက်သွားခြင်းအကြောင်း ပြောထားပြီး ဤဧဝံဂေလိတွင် ယေရှု၏ တက်ကြွခြင်းကို အဓိကရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခမည်းတော်ထံသို့ သွားခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ၇:၃၃–၃၄; ၈:၁၄; ၁၄:၂–၃၊ ၁၂; ၁၆:၅၊ ၇၊ ၁၆၊ ၂၈; ၁၇:၁၁)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ထိုလုပ်ငန်းစဉ်၏ ပထမအဆင့်ဖြစ်သည် (၃:၁၄; ၈:၂၁၊ ၂၈; ၁၂:၃၂; ၁၃:၃၃; ၁၆:၁၉–၂၀)။

6:60–65. Spirit and Life. Among those who heard Jesus’s words at the synagogue, there were many disciples of His. In view of v. 66, it is clear that the reference here is not to the Twelve (cf. v. 70) but to a larger group of disciples (see 4:1). For many of them it became clear that Jesus was not what they anticipated. They were probably expecting a Messiah who would become the head of a revolutionary movement that would eventually defeat the Romans and drive them out of the land. For such a group, the words of Jesus were very hard to akouein (lit. “hear”), but this can also mean “listen to” or “accept” (6:60) What Jesus had said to them caused them to be offended or stumble (v. 61; skandalizō, “to make someone to stumble”). They had no doubts that Jesus was talking about spiritual realities, but He was demanding a degree of commitment they were unwilling to give. Jesus insisted that if they were stumbling at the idea of eating His flesh and drinking His blood, they would stumble much more at the cross (part of the implied meaning of v. 62). The text talks about ascending, which in this Gospel is a reference not primarily to Jesus’s ascension but to His departure to the Father (e.g., 7:33–34; 8:14; 14:2–3, 12; 16:5, 7, 16, 28; 17:11), the cross being the first step in the process (3:14; 8:21, 28; 12:32; 13:33; 16:19–20).

 

ထို့နောက် ယေရှုသည် ပြဿနာကို တိကျစွာ ညွှန်ပြခဲ့သည်။ တပည့်များ သူ၏စကားတော်များကို စိတ်အောင့်အည်းဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အသစ်ပြုပြင်ခြင်းမခံကြရသေးခြင်းပင်ဖြစ်သည် (အခန်း ၃ ကိုကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူဇာတိဖြစ်ပြီး လူဇာတိသည် အကျိုးမဲ့သည်။ ယေရှု၏စကားတော်များသည် ဝိညာဉ်နှင့် အသက်ဖြစ်သောကြောင့် (၆:၆၃) ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ရှင်စေခြင်းခံရသူများသာ လက်ခံနိုင်သည် (၁ ကောရိန္သု ၂:၁၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောဟန် ၆:၆၄ သည် ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး ထိုသို့သော ပြောင်းလဲခြင်းသည် ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝတွင်သာ ဖြစ်ပေါ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည်။ ယေရှုသည် တပည့်များ၏ သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုသည် မျက်ကပ်မျက်ကန်၊ ပစ္စည်းဆိုင်ရာ၊ နှင့် ကိုယ်ကျိုးရှာသောစိတ်ဖြစ်ကြောင်း သိတော်မူသည် (ယောဟန် ၂:၂၃–၂၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ အစပျိုးမှုကို ပိတ်ပင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးများအတိုင်း လုပ်ဆောင်သောအခါ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့တွင် သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကျေးဇူးတော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုကို မပြီးမြောက်စေနိုင်ပေ။

Jesus, then, put His finger on the problem: the reason the disciples were taking offense at His words was because they had not been renewed by the Spirit (see chap. 3). They were flesh, and flesh is of no avail. Since Jesus’s words are spirit and life (6:63), only those who are transformed or made alive by the Spirit can accept them (cf. 1 Cor. 2:14). John 6:64 returns to the theme of faith, making it clear that such a transformation can occur only in the lives of those who believe. Jesus knew that the interest of the disciples in Him was superficial, materialistic, and selfish (cf. John 2:23–25). When we block God’s initiative and try to do things according to our preconceived ideas, God cannot accomplish in us the miracle of His loving grace.

 

၆:၆၆–၇၁ တပည့်များ၏ ဝန်ခံချက်။ ဤအပိုဒ်ကို စာအုပ်၏ အကြောင်းအရာတွင် အရေးကြီးသော အချိန်အခါ၌ ထားရှိထားသည်။ ယေရှု၏ ဂလီလီပြည်တွင် အများပြည်သူဆိုင်ရာ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်းကို ပိတ်သိမ်းပြီး ဂျူဒီယာပြည်သို့ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်းကို ပြောင်းလဲစေသည်။ ဤနေရာတွင် ပြသထားသော မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ငြင်းပယ်ခြင်းသည် အခန်း ၁၂ အထိ ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်ဟု ကျန်ရှိသော အများပြည်သူဆိုင်ရာ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်းအတွက် လေသံကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ဧဝံဂေလိစာအုပ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံတွင် ဗျာဒိတ်ပေးသော တရားဟောချက်များ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဤနေရာမှစ၍ ယေရှုနှင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များအကြား တွေ့ဆုံမှုများ၊ စကားပြောဆိုမှုများ၊ နှင့် ရင်ဆိုင်မှုများ ဆက်တိုက်တွေ့ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအရာများသည် ဆန့်ကျင်မှုကို ပို၍ဆိုးရွားစေရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဤအပိုဒ်သည် တကျိပ်နှစ်ပါးအဖွဲ့ကို မမှန်ကန်သော တပည့်အပြုံအပင်မှ ခွဲခြားပေးပြီး ပေတရု၏ ယုံကြည်ခြင်းဝန်ခံချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (မဿဲ ၁၆:၁၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအခန်း၏အဆုံးတွင် ယေရှု၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်းသည် သစ္စာဖောက်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းပါသည် (ယောဟန် ၆:၇၁)။

6:66–71. Confession of the Disciples. This passage is placed at a critical juncture in the content of the book. It closes Jesus’s ministry in Galilee and results in a shifting of His ministry to Judea, the heart of the Jewish nation. It sets the tone for the remainder of the public ministry of Jesus in the sense that the unbelief and rejection depicted here persist through chapter 12. It marks the end of revelatory discourses in the structure of the Gospel. From this point on we will find a series of encounters, conversations, and confrontations between Jesus and the Jewish leaders, which served only to worsen the opposition. Finally, this passage separates the Twelve from the mass of untrue disciples, and that culminates with the confession of faith by Peter (cf. Matt. 16:16). At the end of this chapter it is clear that the ministry of Jesus will end in betrayal (John 6:71).

 

ဤနောက်ဆုံးအချက်ကို ပို၍ရှင်းလင်းစွာ ဆက်လက်ဖော်ပြထိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် ယေရှုထံမှ လှည့်ထွက်သွားသောအခါ တကျိပ်နှစ်ပါးအဖွဲ့သာလျှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နည်းစေဦးတို့ ထပ်မံရှိလာမည် (၁၉:၂၅၊ ၃၈–၃၉ ကိုကြည့်ပါ) သို့သော် တပည့်များသည် ယေရှုကို လက်ခံသူများ၊ သူ့ကို ယုံကြည်သူများ၊ နှင့် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်းလုပ်ငန်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဖြစ်လာသူများကို ကိုယ်စားပြုသည် (၁:၁၂–၁၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပေတရု၏ ဝန်ခံချက်သည် ထင်ရှားသည်။ ဤအခြေအနေတွင် “သခင်” (၆:၆၈) ဟူသော စကားသည် လူကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါ်ဆိုခြင်းမျှသာ မဟုတ်ပေ (ဥပမာ၊ ၄:၁၁၊ ၁၅၊ ၄၉; ၅:၇; ၆:၃၄)။ ၎င်းသည် ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (၂၀:၂၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပေတရုသည် ယခင်တရားဟောချက်ကို များစွာနားမလည်ခဲ့ပေမဲ့ ယေရှုတွင် “နိစ္စအသက်၏ စကားတော်များ” ရှိသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းဖြင့် အပိုဒ် ၆၃ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယေရှု၏စကားတော်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ခဲ့ပုံရသည်။ အပိုဒ် ၆၉ တွင် အချို့လက်ရေးမူများတွင် “အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်” အစား “ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသူ” ဟု ဖတ်ရသည်။ ထိုပြောဆိုချက်သည် ခမည်းတော်နှင့် သူ၏ ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးကို မီးမောင်းထိုးပြသည် (၁၀:၃၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ထိုဝန်ခံချက်သည် သူတို့ကို ယေရှုရွေးချယ်ခြင်းခံရသည်ကို ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ယုဒက သစ္စာဖောက်မည်ကို သိတော်မူသည်။ သူ့ကို “နတ်ဆိုး” (စာသားအတိုင်း “နတ်ဆိုး”) ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ယုဒ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်မှာ စာတန်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်ဟူသော အမှန်တရားကို ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၃:၂၊ ၂၇) သို့သော် ယုဒ၏ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ကို ပယ်ဖျက်ခြင်းမရှိပေ (မာကု ၁၄:၂၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

This last point deserves further elaboration. When everybody turned away from Jesus, only the Twelve remained. In the end, there would be a few more (cf. 19:25, 38–39), but the disciples represent those receiving Jesus, believing in Him, and becoming God’s children through the transforming work of the Holy Spirit (cf. 1:12–13). Peter’s confession is noteworthy. In this context, “Lord” (6:68) is not simply a polite way of addressing someone (e.g., 4:11, 15, 49; 5:7; 6:34). It could be an acknowledgment of the divine status of Jesus (cf. 20:28). Peter may have not understood much of the preceding discourse, but by saying that Jesus has the “words of eternal life” (6:68), he seems to have correctly grasped the meaning of Jesus’s words recorded in v. 63. In v. 69, some manuscripts read “the Holy One of God” instead of “the Son of the living God.” The statement highlights His unique relationship with the Father (cf. 10:36). In a sense, the confession indicates that they had been chosen by Jesus. But Jesus knew that one of them would betray Him, namely, Judas. By referring to him as “a devil” (lit. “the devil”), Jesus expressed the truth that Satan himself would be the source of Judas’s betrayal (13:2, 27), yet without canceling out Judas’s own responsibility (cf. Mark 14:21).

 

အခန်းကြီး - ၇

၇:၁–၈:၅၉ ယေရှု ဂျူဒီယာပြည်သို့ ပြန်လည်သွားရောက်ခြင်း

7:1–8:59 JESUS’S RETURN TO JUDEA

အခန်း ၇ မှစ၍ ဇာတ်လမ်းသည် ဂျူဒီယာပြည်သို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီး ယေရှု၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်း အဆုံးသတ်သည်အထိ (အခန်း ၁၂) ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်လက်တည်ရှိသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ ဆန့်ကျင်မှုသည် ပို၍ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ အခန်း ၇ နှင့် ၈ နှစ်ခုစလုံးတွင် ယေရှု၏ ရန်သူများသည် ဧဝံဂေလိစာအုပ်၏ မည်သည့်အပိုင်းထက်မဆို သူ့ကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုမှု ပို၍များပြားသည်။ သို့သော် ဆန့်ကျင်ချက်အားလုံးတွင် အဖြေများရှိခဲ့သည်။

Starting from chapter 7, the story moves to Judea and remains there through the end of Jesus’s public ministry (chap. 12). The opposition of the Jewish leaders grew ever stronger. Both chapters 7 and 8 are filled with polemics, with the enemies of Jesus having more to say against Him than in any other section of the Gospel. All the objections, however, had answers.

 

၇:၁–၅၂ အသက်ပေးသော ဝိညာဉ်တော်

ယေရုရှလင်မြို့တွင် ယေရှုသည် တဲတော်ပွဲ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူယူဆောင်လာသော ကယ်တင်ခြင်းအတွေ့အကြုံနှင့် ဆက်စပ်၍ ရှင်းပြခဲ့သည်။

7:1–52

The Life-Giving Spirit

While in Jerusalem, Jesus explained the significance of the Feast of Tabernacles in terms of the saving experience He was bringing.

 

၇:၁–၉ ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ။ အခန်း ၇ ၏ ပထမအပိုင်းတွင် ယေရှုသည် ဂလီလီပြည်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အာရုံစိုက်မှုသည် သူ၏ ယေရုရှလင်ခရီးစဉ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ အပါးတော်ခံလုပ်ငန်း စတင်ချိန်မှစ၍ တတိယအကြိမ်မြောက် ခရီးစဉ်ဖြစ်သည် (၂:၁၃; ၅:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဆန့်ကျင်မှု တိုးပွားလာသဖြင့် ဂျူဒီယာပြည်သို့ သွားရောက်ခြင်းသည် အန္တရာယ်များသော လုပ်ရပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် တဲတော်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် ခရီးသွားခြင်းကို တုံ့ဆိုင်းခဲ့သည်။ ထိုပွဲသည် ယုဒလူမျိုး၏ နှစ်စဉ် ခရီးသွားပွဲတော်ကြီး သုံးပွဲထဲမှ တစ်ပွဲဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၄–၁၇; ၃၄:၂၂–၂၃; တရားဟော ၁၆:၁၆)။

7:1–9. Brothers of Jesus. In the first part of chapter 7, Jesus is still in Galilee, but the attention is already focused on His visit to Jerusalem, the third one since the beginning of His ministry (cf. 2:13; 5:1). With the increase of opposition, going to Judea became a dangerous enterprise, so much so that Jesus hesitated about the idea of attending the Feast of Tabernacles, one of the three great pilgrimage festivals of the Jewish year (Ex. 23:14–17; 34:22–23; Deut. 16:16).

 

ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများကို ဖော်ပြပုံအရ သူတို့လည်း ယေရှုကို နိုင်ငံရေးလွတ်မြောက်ရေး ခေါင်းဆောင်အဖြစ် စိတ်ကူးထားကြသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူတို့သည် ယုဒပြည်၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ဂျူဒီယာတွင် နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြသရန် ယေရှုကို စိန်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။ အမှောင်ထဲတွင် အမြဲနေနေရန်မဟုတ်ကြောင်း (ယောဟန် ၇:၃–၄)။ နောက်တစ်ဖက်တွင်မူ သူတို့သည် သူ့ကို မယုံကြည်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် ယေရှုသည် နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြုနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ တာဝန်နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို မှန်ကန်စွာ နားမလည်ကြပေ။ သူတို့၏ သဘောထားသည် ကာနာမင်္ဂလာပွဲတွင် မာရိ၏ သဘောထားနှင့် ဆင်တူသည် (၂:၃)။ ယေရှု၏ အဖြေလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ “အချိန်” မရောက်သေးကြောင်း၊ သို့သော် သူတို့၏ အချိန်သည် အမြဲတမ်း ရှိနေကြောင်း (၇:၆)။ “အချိန်” (kairos) ဟူသော စကားသည် အရည်အသွေးဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ပြီး သင့်လျော်သော အချိန်၊ အခွင့်အရေးကောင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ဤသည်မှာ စာအုပ်တွင် စကားလုံးများကို နှစ်ထပ်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သုံးသည့် နောက်ထပ်ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည် (၃:၃ တွင် anōthen၊ “ထပ်မံ” ကိုနှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မျက်ကပ်မျက်ကန်အဆင့်တွင် ယေရှု၏ ပြောဆိုချက်သည် ယေရုရှလင်သို့ တက်ရောက်ရန် အချိန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ စောစောတက်ခြင်းသည် လူအများရောက်နှင့်ပြီးမှ နောက်ကျစွာ ရောက်ခြင်းထက် ပို၍ ထင်ရှားစေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လူအများ၏ နှစ်သက်မှုသည် ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ မုန်းတီးမှုမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည် (၁၁:၄၇–၄၈; ၁၂:၁၇–၁၉; မာကု ၁၁:၁၈; လုကာ ၂၂:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဆင့်တွင် ယေရှုသည် ကယ်တင်ခြင်းသမိုင်းတွင် သူ၏ အချိန်ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤဧဝံဂေလိတွင် အခြားနေရာများတွင် ယေရှုသည် သူ၏ “အချိန်” (၈:၂၀; ၁၂:၂၃၊ ၂၇; ၁၃:၁; ၁၇:၁) ကို ရည်ညွှန်းထားပြီး ၎င်းသည် ဂုဏ်အသရေရခြင်း နှင့် ခမည်းတော်ထံ ပြန်သွားခြင်း၏ အချိန်၊ သူ၏ အသေခံခြင်းပါဝင်သည် (၆:၆၀–၆၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤနေရာတွင် စကားလုံးမှာ “အချိန်” ဖြစ်သော်လည်း အတွေးအခေါ်မှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ၇:၇–၈ ကို ကြည့်လျှင် ပို၍ရှင်းသည်။ ရန်ငြိုးဖွဲ့မှု တိုးပွားလာသဖြင့် ယေရုရှလင်သို့ တက်ခြင်းသည် ယေရှု၏ အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ သည်းမခံနိုင်မှုကြောင့် သူ၏ တာဝန်ကို အလယ်တွင် ဖြတ်တောက်ခံရမ� Cole အစား ယေရှုသည် ခရီးကို အစပိုင်းတွင် ရွှေ့ဆိုင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည် (၁၂:၂၃၊ ၂၇; ၁၇:၁၊ ၄–၅ ကိုကြည့်ပါ)။ (ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများနှင့်ပတ်သက်၍ ယောဟန် ၂:၁၂ မှတ်ချက်နှင့် “ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ” ကိုကြည့်ပါ။)

The way Jesus’s brothers are depicted suggests that they also thought of Him as a political liberator. On one hand, they challenged Jesus to perform signs in Judea, at the very heart of the nation, rather than staying in obscurity forever (John 7:3–4). On the other, we are told that they did not believe in Him. That is, they believed He could perform miracles, but they lacked a correct understanding of His mission (and Person). Their attitude was similar to that of Mary at the wedding in Cana (2:3), as was also Jesus’s answer: His “time” had not yet come, but their time is always present (7:6). The word “time” (kairos) carries a qualitative connotation, pointing to the right time, the appropriate moment for something. This might be another instance in the Gospel where words are used with an intended double meaning (cf. anōthen, “again” in 3:3). On the surface, Jesus’s statement may refer to the time for going up to Jerusalem. Arriving earlier with His brothers would certainly have given Him much more exposure than arriving later, when the crowds were already there. Besides, the sympathy of the crowds could have protected Him from the hatred of the Jewish leaders (cf. 11:47–48; 12:17–19; Mark 11:18; Luke 22:2). On a deeper level, Jesus may also have been referring to His time in redemptive history. Elsewhere this Gospel records Jesus referring to His “hour” (John 8:20; 12:23, 27; 13:1; 17:1)—the hour of His glorification and return to the Father, including His death (see 6:60–65). Even if the word here is “time,” not “hour,” the idea is still present, especially in view of 7:7–8. Due to the increase of hostilities, going up to Jerusalem posed a threat to Jesus’s life, and Jesus initially preferred to postpone His journey rather than have His mission cut short on account of the intolerance of the Jewish leaders (cf. 12:23, 27; 17:1, 4–5). (On Jesus’s brothers, see commentary on John 2:12; “The Brothers of Jesus,” p. 1252.

 

၇:၁၀–၁၈ ယေရှု၏ အခွင့်အာဏာ။ ယေရှု၏ နောက်ဆုံးမြို့ခရီးစဉ်သည် တစ်နှစ်ခွဲခန့် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည် (၅:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ သူ့ကို ရှာဖွေနေသော ယုဒလူများ (၇:၁၁) သည် ထိုခေတ် ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်း၏ ခေါင်းဆောင်များပင် ဖြစ်သည် (ထို့ကြောင့် အချို့ဘာသာပြန်များတွင် Ioudaioi ကို “ယုဒလူများ” အစား “ယုဒခေါင်းဆောင်များ” ဟု တစ်သမတ်တည်း ဘာသာပြန်ဆိုထားသည်) နှင့် လူထုနှင့် ခွဲခြားထားသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ လူထုသည် ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ အမြင်ခွဲခြားနေကြသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် သူ့ကို ရှာဖွေရန် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည် (အပိုဒ် ၁ ကိုကြည့်ပါ)။ သူတို့၏ ရန်လိုမှုသည် ခရီးသွားပွဲသို့ လာရောက်သော လူအုပ်ကြီးပင် သိရှိသွားသည်အထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး သူ့နောက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖမ်းဆီးခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည် (၉:၂၂; ၁၂:၄၂–၄၃; ၁၆:၁–၂ ကိုကြည့်ပါ)။

7:10–18. Jesus’s Credentials. Jesus’s last visit to the city had been about one and a half years before (cf. John 5:1). The Jews who were looking for Him (7:11) were certainly the leaders of the religious establishment of the day (accordingly some translations consistently render Ioudaioi as “the Jewish leaders” rather than “the Jews”) and were differentiated from the people in general (v. 12). The people were divided in their opinion about Jesus. The Jewish leaders had a definite evil purpose in trying to find Him (cf. v. 1). Their antipathy toward Him had reached such a level that even the throng of pilgrims knew about it and feared being arrested for following Him (cf. 9:22; 12:42–43; 16:1–2).

 

တဲတော်ပွဲကို ခုနစ်ရက်ကျင်းပသည်။ သို့သော် ပွဲ၏ အလယ်ရောက်မှ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တပ်ကျောင်းကွင်းတွင် သွန်သင်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ယေရှု၏ ပညာကို အံ့ဩခြင်းမဟုတ်ဘဲ (၇:၄၆; မဿဲ ၇:၂၈–၂၉; ၂၂:၂၂; လုကာ ၄:၂၂ ကိုကြည့်ပါ) တရားဓမ္မဆရာအဖြစ် သွန်သင်နေခြင်းကို အံ့ဩခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁:၃၇၊ ၄၉; ၃:၂; ၄:၃၁; ၆:၂၅; ၉:၂; ၁၁:၈ ကိုကြည့်ပါ)။ သာမန်နှင့် တရားဝင် ရဗ္ဗိပညာရေးမရှိဘဲ ဖြစ်သည် (၇:၁၅)။ ၎င်းသည် အခွင့်အာဏာဆိုင်ရာ မေးခွန်းဖြစ်သည်။ အဖြေတွင် ယေရှုသည် သူ့ကို စေလွှတ်တော်မူသော ခမည်းတော်ကို သူ၏ အခွင့်အာဏာ၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ သူ၏ သွန်သင်ခြင်းသည် လူ့ပညာပေါ်တွင် အခြေမခံပေ။ သူသည် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက် မပြောခဲ့ပေ။ တကယ်တော့ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို လိုက်လျှောက်ရန် စိတ်အားထက်သန်သူ မည်သူမဆို သူ၏ သွန်သင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာသည်လား ကိုယ်ပိုင်လား ဆိုသည်ကို ဝိညာဉ်ရေးရာ ဉာဏ်အလင်းရရှိမည်ဟု ယေရှုက ငြင်းခုံခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၇)။ သူသည် ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ အရည်အချင်းနှင့် သူတို့၏ ယူဆထားသော ဘာသာရေးစိတ်ကို သွယ်ဝိုက်၍ ရှုတ်ချခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်ကို ရှာခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈; ၅:၄၁; ၈:၅၀၊ ၅၄ ကိုကြည့်ပါ)။

The Feast of Tabernacles was kept for seven days, but Jesus did not appear in Jerusalem until the feast was halfway over. As soon as He arrived, He began to teach in the temple court. The Jewish leaders were amazed, not at the knowledge of Jesus (cf. 7:46; Matt. 7:28–29; 22:22; Luke 4:22) but perhaps at the fact that He was teaching as a rabbi (cf. John 1:37, 49; 3:2; 4:31; 6:25; 9:2; 11:8) without proper and formal rabbinic instruction (7:15). It was a question of authority. In reply, Jesus identified the One who sent Him, the Father, as the source of His authority (v. 16). His teaching was not based on human knowledge and neither was He speaking on His own. In fact, Jesus argued, any sincere person, a person ready to do the will of God, would have the necessary spiritual acumen to know whether His teaching was from God or from Himself (v. 17). He was implicitly condemning the qualifications of the Jewish leaders and their presumed religiosity. That Jesus was not speaking on His own is demonstrated by the fact that He was not seeking merely His own honor and glory (v. 18; cf. 5:41; 8:50, 54).

 

၇:၁၉–၂၄ စွပ်စွဲချက်များနှင့် ခုခံချေပခြင်း။ ယေရှုသည် ခေါင်းဆောင်များ၏ လျှို့ဝှက်ချက်မဲ့မှုကို ထောက်ပြခြင်းဖြင့် သူတို့၏ ဘာသာရေးကို ပျက်ပြားစေခဲ့သည် (၇:၁၉)။ ဤခေါင်းဆောင်များသည် ကမ္ဘာသည် တရားဟောချက်၊ ဗိမာန်တော်၊ နှင့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများဟူ၍ တိုင်တည်နေသည်ဟု ဂုဏ်ယူခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် တရားဟောချက်ရှိခြင်းနှင့် တရားဟောချက်ကို လိုက်နာခြင်းကို ခွဲခြားခဲ့သည် (ရောမ ၂:၁၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့သည် သူ့ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေခြင်းက သူတို့ တန်ဖိုးထားသည်ဟု ဆိုသော တရားဟောချက်ကို ချိုးဖောက်ရန် အသင့်ရှိကြောင်း ပြသသည် (ယောဟန် ၇:၁၉)။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူများမှာ ယေရှုကို တိုက်ခိုက်မှု သက်သေမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ယေရှုသည် နတ်ဆိုးစွဲပြီး မှန်ကန်သော စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းခံရကြောင်း နိဂုံးချုံးခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၀)။ နတ်ဆိုးစွဲခြင်းဆိုင်ရာ စွပ်စွဲချက်သည် ရူးသွပ်သော အပြုအမူကို တစ်ခါတစ်ရံ ရည်ညွှန်းသည် (၈:၄၈–၅၂; ၁၀:၂၀–၂၁; မဿဲ ၁၁:၁၈; ၁၂:၂၄–၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ မှတ်ချက်သည် “မင်းရူးနေပြီ” နှင့် အဓိပ္ပာယ်တူသည်။ စွပ်စွဲချက်ကို ချေပရန် မကြိုးစားဘဲ ယေရှုသည် စစ်မှန်သော ပြဿနာကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် တစ်နှစ်ကျော်က ဗက်သဒါရေကန်တွင် သူပြုခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာကြောင့် သူ့ကို သတ်လိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (ယောဟန် ၇:၂၁; ၅:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။

7:19–24. Charges and Defense. Jesus undermined the religiosity of the leaders by pointing to their hypocrisy (7:19). These leaders prided themselves on the fact that they were the bearers of the law (9:28–29; cf. Rom. 2:17; 3:1–2). The law, they thought, was one of the three pillars on which the world rests—the other two being the temple and good works. Jesus differentiated between having the law and keeping it (cf. Rom. 2:13). The fact that they were trying to kill Him indicates that they were ready to violate the law they claimed to treasure so much (John 7:19). The people who were there, however, had no evidence of an assault against Jesus. They apparently concluded that He was suffering from demonic paranoid delusions (v. 20). The charge of demonization occasionally refers to insane behavior (8:48–52; 10:20–21; cf. Matt. 11:18; 12:24–27). Thus, their comment could be the equivalent of “You are crazy.” Instead of refuting the accusation, Jesus revealed the real issue: the Jewish leaders wanted to kill Him because of His miracle at Bethesda more than a year before (John 7:21; cf. 5:18).

 

ဥပုသ်နေ့ကို ချိုးဖောက်သည်ဟု စွပ်စွဲချက်ကို ခုခံရာတွင် ယေရှုသည် ကျော်ကြားသော ရဗ္ဗိငြင်းခုံနည်း qal wahomer (“ပေါ့ပါးမှ လေးလံရာ”) ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤနည်း၏ ဥပမာများစွာ ရှိသည် (မဿဲ ၆:၂၆၊ ၃၀; ၇:၁၁; ၁၀:၂၅; ၁၂:၅–၆; လုကာ ၁၃:၁၅–၁၆; ၁၈:၆–၇)။ ၎င်းသည် သာမန်အခြေအနေ (ပေါ့ပါး) ကို အသုံးပြု၍ ပို၍အရေးကြီးသော အခြေအနေ (လေးလံ) ကို တရားမျှတစေသည်။ ယောဟန် ၇:၂၂–၂၃ တွင် ယေရှုပြောခဲ့သော အချက်မှာ ဥပုသ်နေ့တွင် အရေဖျားလှီးခြင်း တရားမျှတမှုရှိလျှင် လူတစ်ဦးလုံးကို ပြန်လည်ကျန်းမာစေခြင်းသည် ပို၍တရားမျှတသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည် (မာကု ၃:၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရဗ္ဗိများအဆိုအရ အရေဖျားလှီးခြင်းသည် ဥပုသ်နေ့၏ တင်းကျပ်မှုကို ကျော်လွန်နိုင်သည်အထိ ကြီးမြတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အရာအားလုံးကို ဥပုသ်နေ့တွင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ရဗ္ဗိပညာတွင် အရေဖျားလှီးခြင်းသည် ယုဒဘာသာကို သစ္စာရှိခြင်း၏ အမြင့်ဆုံးသော နိမိတ်လက္ခဏာအဖြစ် ယူဆသောကြောင့် ဥပုသ်နေ့ကို ဦးစားပေးသည်။ ယုဒလူများသည် ယေရှု၏ နိမိတ်လက္ခဏာကို မှန်ကန်သော ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ငန်း၏ မရှိမဖြစ်အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် နားလည်မည်ဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာစေခြင်းသည် ဥပုသ်နေ့ ပညတ်နှင့် ဆန့်ကျင်မှုမဟုတ်ကြောင်း နားလည်မည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့၏ တရားဝင်မှုကို ဆန့်ကျင်ငြင်းခုံခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏ ကရုဏာလုပ်ရပ်များသည် ဥပုသ်နေ့၏ သဘောတရားနှင့် လုံးဝလိုက်လျောညီထွေရှိကြောင်း ထောက်ပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

In His defense against the charge of breaking the Sabbath, Jesus resorted next to a well-known rabbinic argumentation technique called qal wahomer (“light to heavy”). There are several examples of this technique in the NT (Matt. 6:26, 30; 7:11; 10:25; 12:5–6; Luke 13:15–16; 18:6–7). It consists of the use of a less important situation (the “light” or “lesser”) to justify a more important one (the “heavy” or “greater”). In John 7:22–23, the point Jesus made was that the lawfulness of circumcising someone on the Sabbath implied the much larger lawfulness of restoring the whole person on the Sabbath (cf. Mark 3:4). According to the rabbis, circumcision was so great that it overrode even the rigor of Sabbath observance. Therefore, everything needed for circumcision could be performed on the Sabbath. In rabbinic theology, circumcision took precedence over the Sabbath because it was regarded as the supreme sign of loyalty and adherence to Judaism. Had the Jews seen Jesus’s miracle under the correct perspective, as an essential part of His redemptive activity, they would have understood that the bodily healing of a person was not in contradiction with the Sabbath commandment. Jesus was not arguing against the validity of the Sabbath as a divine institution. On the contrary, He was pointing out that His deeds of mercy were in full harmony with the nature of the Sabbath.

 

၇:၂၅–၃၂ ဤသူသည် ခရစ်တော်ဖြစ်သလော။ ယုဒဘာသာရေးဂုဏ်ရှိသူများကို ယေရှုက တိတ်ဆိတ်စေခဲ့ပုံ ငြင်းခုံချက်များသည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် အချို့လူများသည် သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် မအောင်မြင်ခြင်းမှာ ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းကြောင့်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည် (ယောဟန် ၇:၂၆)။ သို့သော် ယေရှု၏ ဇစ်မြစ်နှင့်ပတ်သက်၍ လူများ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ သူတို့သည် ယေရှုဘယ်ကလာသည်ကို သိကြပြီး ခရစ်တော်မှာမူ ဘယ်သူမျှ မသိကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ ခရစ်တော်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာမည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် မကိုက်ညီပေ။ သူ၏ လောကီဇစ်မြစ်ကို အလွယ်တကူ ခြေရာခံနိုင်သည်။ သူ့ကို နာဇရက်နှင့် ဆက်စပ်ခဲ့ကြပြီး သူ၏ မိသားစုကို လူအများသိကြသည် (၁:၄၆; ၂:၁၂; ၆:၄၂; မာကု ၆:၃ ကိုကြည့်ပါ)။

7:25–32. Is this the Christ? The arguments with which Jesus seemed to have silenced the dignitaries of the Jewish religion were so dramatic that some people assumed their failure to arrest Him was due to their recognition of His messiahship (John 7:26). But the people were confused with respect to the origin of Jesus. They knew where He came from, whereas in the case of the Messiah (v. 27), they believed, nobody would know where he came from. He would simply appear. Jesus, therefore, did not meet their expectation. His earthly origins were easily traceable. He was associated with Nazareth (cf. vv. 41–42) and His family was widely known (cf. 1:46; 2:12; 6:42; Mark 6:3).

 

ယေရှုသည် သူတို့၏ အချက်အလက်အချို့ မှန်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူတို့ထင်ထားသည်ထက် များစွာနည်းပါးကြောင်း သိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားရှိတော်မူသောသူ၊ သူတို့မသိကြသော ထိုသူအားဖြင့် စေလွှတ်ခြင်းခံရသည်ဟု ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည် (၇:၂၈; အပိုဒ် ၁၈; ၈:၁၉၊ ၂၆ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် ထိုသူထံမှ လာသောကြောင့် ထိုသူကို သိသည် (၇:၂၉; ၈:၅၅; ၁၀:၁၅; ၁၆:၂၇–၂၈; ၁၇:၂၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ယခင်က သုံးခဲ့သော ငြင်းခုံချက်ကို အားဖြည့်နေခြင်းဖြစ်သည် (၅:၁၉–၂၀၊ ၂၄၊ ၃၀၊ ၃၂၊ ၃၆–၃၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို ရှင်းလင်းစွာ တောင်းဆိုသည့် ငြင်းခုံချက်ဖြစ်သည် (၅:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုအရာက ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ ဒေါသကို လှုံ့ဆော်ပြီး လုပ်ရပ်သို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှုကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားမှုသည် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ကျမ်းချက်တွင် ယေရှုမည်သို့ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်ကို မပြောထားပေ။ သို့သော် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ “အချိန် မရောက်သေး” ခြင်းဖြစ်သည် (၇:၃၀; ၇:၁–၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဆွေးနွေးမှုကြောင့် လူများစွာ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၃၁)။ ယေရှုထက် နိမိတ်လက္ခဏာပို၍ပြုမည့် ခရစ်တော်ကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သောကြောင့် သူ့ကို ခရစ်တော်အဖြစ် စဉ်းစားရန် အသင့်ရှိခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏ နိမိတ်လက္ခဏာများသည် ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် ရည်ရွယ်သည် (၂:၁၁; ၁၂:၃၇; ၁၄:၁၁; ၂၀:၃၀–၃၁) သို့သော် သူသည် လူများကို သူတို့၏ စံနမူနာခရစ်တော်အယူအဆများကို ကျော်လွန်၍ သူနှင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေးသို့ ဝင်ရောက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (၄:၄၈–၅၀; ၉:၄၁; ၁၀:၂၅၊ ၃၇–၃၈; ၁၂:၃၇; ၂၀:၂၉ ကိုကြည့်ပါ) နှင့် သူ့ကို စေလွှတ်သော ခမည်းတော်နှင့်လည်း (၅:၂၄; ၁၂:၄၄–၄၅; ၁၃:၂၀; ၁၇:၃)။

Jesus admitted that some of their information was accurate, but He told them that in fact they knew much less than they thought. He reiterated that He had not come on His own (cf. John 5:43; 8:42) but was sent by the One who is true, the One whom they did not know (7:28; cf. v. 18; 8:19, 26). He knew Him because He came from Him (7:29; cf. 8:55; 10:15; 16:27–28; 17:25). Jesus was reinforcing the argument He used before (cf. 5:19–20, 24, 30, 32, 36–37). It was that argument, with its unmistakable claim to divinity (cf. 5:18), that raised the fury of the Jewish leaders and moved them to action. Their attempt to seize Jesus, however, was unsuccessful. The text does not say how Jesus escaped, but the reason given is that His “hour had not yet come” (7:30; see 7:1–9). As a result of the discussion, many people believed in Him (v. 31). They were ready to think of Jesus in messianic terms because they could not conceive of a Messiah performing more miracles than Jesus did. Jesus’s signs were meant to generate faith (2:11; 12:37; 14:11; 20:30–31), but He expected people to go beyond their stereotyped messianic ideas (cf. 4:48–50; 9:41; 10:25, 37–38; 12:37; 20:29) and engage in a saving relationship with Him (3:3, 5–7; 4:10, 13–14; 5:39–40; 20:31), as well as with the Father who sent Him (5:24; 12:44–45; 13:20; 17:3).

 

ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ဗက်သဒါရေကန်တွင် ကုသခြင်းကတည်းက ယေရှုကို သတ်လိုခဲ့သည် (၅:၁၆၊ ၁၈) သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မှ ပထမဆုံး တကယ့်ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လူအချို့ ယေရှုကို ခရစ်တော်အဖြစ် လက်ခံရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြောင်း ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ ကြားသိရသောအခါ သူ့ကို ဖမ်းရန် အစောင့်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည် (၇:၃၂)။ ဖာရိရှဲများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ ပူးပေါင်းရည်ညွှန်းခြင်းသည် ရှင်္ဂါရှင်ကောင်စီကို ညွှန်ပြပြီး တရားဝင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြသသည် (အပိုဒ် ၄၅; ၁၁:၄၇၊ ၅၇; ၁၈:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဇာတ်လမ်းကို ၇:၄၅ တွင် ဆက်လက်ဖော်ပြထားပြီး ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုအရ ချက်ချင်းသို့မဟုတ် လူအများရှေ့တွင် ဖမ်းရန် မဟုတ်ဘဲ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို စောင့်ရန် ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။

The Jewish leaders had wanted to kill Jesus since the time of the healing at Bethesda (5:16, 18), but only at this time did the first real attempt to arrest Him occur. When the religious leaders heard that some of the people were inclined to accept Jesus as the Messiah, they sent guards to arrest Him (7:32). The combined reference to Pharisees and chief priests points to the Sanhedrin (cf. v. 45; 11:47, 57; 18:3), indicating a formal decision. The story resumes in 7:45, and its development suggests that the command was not to arrest Him immediately, or perhaps publicly, but to wait for the best moment.

 

၇:၃၃–၃၆ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံ ပြန်သွားခြင်း။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ရေးကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ယေရှုအား ဤလောကမှ မကြာမီ ထွက်ခွာတော့မည့်အကြောင်း ဟောပြောခွင့်ကို ပေးခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းအရာသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် များစွာတွေ့ရသည် (ဥပမာ၊ ၈:၁၄၊ ၁၃:၃၊ ၁၄:၂–၃၊ ၁၆:၅၊ ၁၆၊ ၁၇:၁၁)။ ထို့အတူ ခမည်းတော်ထံမှ လာခြင်းကိုလည်း အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ ၃:၃၄၊ ၄:၃၄၊ ၅:၂၂–၃၈၊ ၆:၃၈–၄၀၊ ၅၇)။ ယောဟန်ကျမ်းတွင် ယေရှုသည် အထက်ကောင်းကင်ဘုံမှ လာသူဖြစ်သည် (၈:၂၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၁၄) ထိုနေရာသို့ပင် ပြန်သွားရမည် (၆:၆၂၊ ၁၆:၂၈)။ ဤသည်မှာ အသေခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ခမည်းတော်ထံ ပြန်သွားရာလမ်းဖြစ်သည် (၃:၁၄၊ ၈:၂၁၊ ၂၈၊ ၁၂:၃၂၊ ၁၆:၁၉–၂၀)။ ယခုအချိန်အထိ ယေရှု၏အချိန်မရောက်သေးဟု ဆိုခဲ့သည် (၇:၃၀)။ သို့ရာတွင် ဤနောက်ပိုင်းမှစ၍ အသေခံရမည့်အချိန် နီးကပ်လာပြီဟု သိတော့သည် (အပိုဒ် ၃၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၆:၁၆)။ မကြာမီ တပည့်တော်မျျား သူ့ထံ မရောက်နိုင်တော့ချေ (၇:၃၄)။ သူတို့၏ ထာဝရဘုန်းအသီးအပွင့်သည် အန္တရာယ်ရှိနေသည် (နှိုင်းယှဉ် ၈:၂၁)။ သို့ရာတွင် ထပ်မံ၍ နားလည်မှုလွဲခဲ့ကြသည်။ ယေဟုဒ်များသည် သူ၏ လောကီမူလဇစ်မြစ်ကို သိသည်ဟု ထင်ကြသည် (၇:၂၇)။ သန့်ရှင်းရာပြည်သည် နယ်မြေသေးငယ်သဖြင့် ယေရှုသွားရောက်နိုင်သော သူမတွေ့နိုင်သောနေရာ မရှိဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ သို့မဟုတ် ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် ကွဲပြားနေထိုင်ကြသော ယေဟုဒ်များ (ပြန့်ကျဲနေသော ယေဟုဒ်များ) ထံသို့ သွားမည်ဟု ထင်ကြသည် (အပိုဒ် ၃၅)။ ယေရှုခေတ်တွင် ယေဟုဒ်များသည် ရောမဧကရာဇ်နိုင်ငံ လူဦးရေ၏ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ရှိပြီး ထိုထဲမှ ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း (ခန့်မှန်းငါးသန်းခန့်) သည် သန့်ရှင်းရာပြည်ပြင်ပတွင် နေထိုင်ကြသည်။

7:33–36. Jesus’s Return to the Father. The decision of the Sanhedrin gave Jesus the opportunity to speak about His soon departure from this world. This is a common theme in John’s Gospel (e.g., 8:14; 13:3; 14:2–3; 16:5, 16; 17:11), which matches the emphasis on Jesus coming from the Father (e.g., 3:34; 4:34; 5:22–38; 6:38–40, 57). In John, Jesus comes from above (8:23; cf. 1:14) and must return to the place He came from (6:62; 16:28). This entails an allusion to His death because the cross was the way by which He would return to the Father (3:14; 8:21, 28; 12:32; 16:19–20). Up to this point, we are told that Jesus’s hour had not yet come (7:30), but from this point on He knew that His death was near (v. 33; cf. 16:16). Soon His followers would no longer be able to reach Him (7:34). Their eternal destiny was at stake (cf. 8:21). But once again He was misunderstood. The Jews knew about His earthly origins (7:27), and the Holy Land was a small territory. They found it difficult to imagine a place where Jesus could go and not be found, unless He were to go to the Jews living in the Dispersion—that is, the majority of Jews who were scattered throughout the Greco-Roman world (v. 35). During Jesus’s time, it is estimated that the Jews represented about ten percent of the entire population of the Roman Empire and that up to sixty percent of them (roughly five million) lived outside the Holy Land.

 

၇:၃၇–၄၄ အသက်ရှင်သောရေစမ်းများ။ တဲတော်ပွဲ၏ နောက်ဆုံးနေ့တွင် ယေရှုသည် အရေးကြီးဆုံး ကြေညာချက်ကို ထုတ်ပြောခဲ့သည်။ ပွဲနေ့များအတွင်း ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ထန်းလက်ဖဝါးနှင့် ဆောက်ထားသော တဲများတွင် နေရသည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၃:၄၂)။ ဤသည်မှာ အဲဂုတ္တုမှ ထွက်လာပြီးနောက် တောတွင်း သွားလာခရီးကို သတိရစေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘူးယုန်ပြန်လည်နေရပ်ရောက်ရှိပြီးနောက် ရေသွန်းလောင်းပွဲကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ယောဟန် ၇:၃၇–၃၈ တွင် ယေရှု၏ စကားတော်များသည် ဤပွဲကို အခြေခံထားသည်။ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ယဇ်ပုရောဟိတကြီးသည် ရှိလောင်းရေကန်မှ ရွှေခွက်ဖြင့် ရေယူ၍ တံပိုးမှုတ်သံနှင့်အတူ ဘုရားကျောင်းသို့ ခမ်းနားစွာ လှည့်လည်လာရသည်။ လူထောင်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ရှုနေချိန်တွင် ဘုရားကျောင်းသီချင်းဆိုအဖွဲ့သည် ဟလ္လဲသီချင်းများ (ဆာလံ ၁၁၃–၁၁၈) ကို ဆိုသည်။ ဆာလံ ၁၁၈ စဆိုချိန်တွင် ရေကို ယဇ်ပလ္လင်ဘေးရှိ ငွေခွက်ထဲသို့ လောင်းချပြီး ယဇ်ပလ္လင်အောက်ခြေသို့ ပိုက်လိုင်းဖြင့် စီးဆင်းစေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူများသည် ထန်းလက်ဖဝါးကို လှုပ်ရမ်းပြီး သုံးကြိမ် “ထာဝရဘုရားကို ကျေးဇူးတော်ခတွင်” ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ ဤအခမ်းအနားသည် နံနက်ယဇ်ပူဇော်ချိန်တွင် ပြုလုပ်ပြီး တောတွင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ရေပေးသနားတော်မူခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့အပြင် ကယ်တင်ခြင်းရေနှင့် မယ်ရှိယခေတ်တွင် ဝိညာဉ်တော် သွန်းလောင်းခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (ဟေရှာယ ၁၂:၃၊ ၄၄:၃)။

7:37–44. Springs of Living Water. Jesus saved His most important pronouncement for the last day of the Feast of Tabernacles. During the feast the Israelites were required to dwell in booths made of branches of palm trees (Lev. 23:42). This was a reminder of the wanderings of Israel in the wilderness after the Exodus from Egypt. After the Babylonian Exile, a water-pouring ceremony was added to the celebrations. The words of Jesus in John 7:37–38 are based on this ceremony. On each of the seven days, the high priest was to fill a golden flagon with water from the pool of Siloam and bring it to the temple in a procession accompanied by the joyful blowing of a trumpet. As the pilgrims watched, the temple choir sang the Hallel (Pss. 113–118). When the choir began to sing Psalm 118, the water was poured into a silver bowl beside the altar and flowed through a pipe to the base of the altar. Meanwhile the pilgrims shook palm branches and shouted three times, “Give thanks to the Lord!” The ceremony took place at the time of the morning sacrifice and symbolized God’s providential supply of water in the wilderness. It pointed to the waters of salvation and the outpouring of the Spirit in the messianic age (Is. 12:3; 44:3).

 

ဤနောက်ခံအကြောင်းအရာဖြင့် ယေရှု၏ ကြေညာချက်ကို နားလည်ရမည်။ ယောဟန် ၄:၁၀ ကို သတိရစေသော စကားဖြင့် ငတ်မွတ်သောသူတို့ကို သူ့ထံလာ၍ သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည် (ယောဟန် ၇:၃၇)။ ရေသင်္ကေတကို အသုံးပြု၍ သူပေးအပ်လာသော ကယ်တင်ခြင်း အသက်ရှင်သောရေကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့နောက် ယုံကြည်သူတိုင်း၏ အတွင်း၌မှ ဤအသက်ရှင်သောရေ စီးထွက်လာမည်ဟု ကျမ်းစကားအတိုင်း ထပ်မံဖြည့်စွက်သည် (အပိုဒ် ၃၈၊ နှိုင်းယှဉ် ဟေရှာယ ၅၅:၁၊ ၅၈:၁၁၊ ယေဇကျေလ ၄၇:၁–၁၂၊ ယိုဝေလ ၃:၁၈၊ ဇာခရိ ၁၃:၁၊ ၁၄:၈)။ ယောဟန် ၇:၃၉ အရ ယေရှုသည် ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ အတွင်းစိတ်မှ စီးထွက်သော အသက်ရှင်သောရေဟု ဆိုရာတွင် ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးဖြင့် အတွင်းစိတ်လူကို လန်းဆန်းတက်ကြွစေခြင်းနှင့် အသစ်ပြုပြင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၃:၃၊ ၅–၈၊ ၆:၆၃)။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို စစ်မှန်စွာ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ရရှိမည့် ကယ်တင်ခြင်းအတွေ့အကြုံဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တော်ချီးမြှင့်ခြင်းအတွက် ဘုန်းအသရေခံရခြင်းကို အခြေအနေအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းသည် အရေးကြီးသည် (၇:၃၉)။ ဘုန်းအသရေခံရခြင်းဆိုသည်မှာ သားတော်၏ အောင်မြင်မှုများကို ခမည်းတော်က အတည်ပြုခြင်း၊ စာတန်ကို အောင်မြင်ခြင်းတို့ကို ဆိုလိုသည် (၁၇:၁၊ ၄–၅၊ ၁၂:၃၁၊ ၁၆:၁၁)။ လူများ နားထောင်နေချိန်တွင် ယေရှု၏ အမှန်တကယ်အချင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သဘောထားကွဲလွဲခဲ့ကြသည် (၇:၄၀–၄၃)။ အချို့က ပရောဖက်ဟု ဆိုကြသည် (နှိုင်းယှဉ် တရားဟောရာကျမ်း ၁၈:၁၅–၁၈၊ ယောဟန် ၆:၁–၁၅ မှတ်ချက်ကြည့်)။ အချို့က မယ်ရှိယဟု တိုက်ရိုက်ဆိုကြသည်။ မယ်ရှိယသည် ဂလိလဲမှ မဟုတ်ဘဲ ဗက်လင်မြို့မှ လာရမည်ဟု ဆိုသူများသည် ယုဒပြည်သားများဖြစ်နိုင်သည် (မိက္ခာ ၅:၂၊ မဿဲ ၂:၁–၆ နှိုင်းယှဉ်)။

It is against this background that Jesus’s pronouncement is to be understood. In words reminiscent of John 4:10, He invited the thirsty to come to Him and drink (John 7:37). He used the symbolism of the water and applied it to the living water of salvation that He had come to offer. Then He added that this living water would flow from all who believe in Him, just as the Scriptures had indicated (v. 38; cf. Is. 55:1; 58:11; Ezek. 47:1–12; Joel 3:18; Zech. 13:1; 14:8). According to John 7:39, Jesus was referring to the work of the Spirit. In speaking of living waters that would flow from within, Jesus seems to have represented the refreshment and renewal of the inner person by the power of the Holy Spirit (cf. John 3:3, 5–8; 6:63). It is this redemptive experience that Jesus is calling people to have by truly believing in Him. The reference to His glorification as the condition for the coming of the Spirit is significant (7:39). The glorification would signify the Father’s approval of the accomplishments of the Son, including His victory over Satan (17:1, 4–5; 12:31; 16:11). As the people listened to Him, they were divided with respect to the identity of Jesus (7:40–43). Some referred to Him as the prophet (cf. Deut. 18:15–18; see commentary on John 6:1–15), while others identified Him directly as the Messiah. Those who insisted that the Messiah would come from Bethlehem (Mic. 5:2; cf. Matt. 2:1–6), not from Galilee, were probably Judeans.

 

၇:၄၅–၅၂ ရှင်ပြန်ထမြောက်ရေးကောင်စီ အစည်းအဝေး။ ဤအပိုဒ်သည် ယောဟန် ၇:၃၂ တွင် ဖော်ပြထားသော ဖြစ်ရပ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ရေးကောင်စီသည် ယေရှုကို မဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သော အစောင့်များကို ဒေါသထွက်ခဲ့သည် (ယောဟန် ၇:၄၅)။ စကားပြောဆိုမှုအရ ကောင်စီသည် ယေရှုသည် လူများကို လှည့်စားနေသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၇)။ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ဖာရိရှဲများတွင် ယေရှုကို ယုံကြည်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိဟူသော မေးခွန်းသည် ငြင်းပယ်သော အဖြေကို ဆိုလိုသည်။ ဘာသ်ရေးအာဏာပိုင်များ၏ သဘောထားနှင့် လူထု၏ သဘောထားကို ဆန့်ကျင်ဖော်ပြခြင်းသည် ယေရှုဘက်၌ စာနာစိတ်ရှိလျှင် အစောင့်များကို ရှက်ရွံ့စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ လူထုကို ပညာမတတ်၍ တရားမသိသဖြင့် ကျိန်ခြင်းခံရသူများဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၄၉)။ ဖာရိရှဲများသည် သာမန်လူထုကို “ပြည်သားများ” (အာမ်ဟာအာရက်) ဟု အထင်အမြင်နည်းစွာ ခေါ်ဆိုကြသည် (နှိုင်းယှဉ် ၉:၃၄၊ လုကာ ၁၈:၉)။ ဆွေးနွေးမှုသည် ဘက်လိုက်နေသည်ဟု ခံစားရသော နိကောဒင်သည် ယေရှုကို ကာကွယ်စကားဆိုခဲ့သည်။ တရားစီရင်ရေးလုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (ယောဟန် ၇:၅၀–၅၁)။ သို့ရာတွင် ကောင်စီသည် ဆွေးနွေးအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုခြင်းမရှိ။ ဂလိလဲမှ ပရောဖက်တစ်ဦးမျှ မထွက်ပေါ်ခဲ့ဟု ငြင်းဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၂)။ ဤအငြင်းအခုံသည် သမိုင်းအရ မမှန်ကန် (ယောနသည် ဂလိလဲမှဖြစ်သည်၊ ၂ ဓမ္မရာဇနချုပ် ၁၄:၂၅) နှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိ။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည် ပထဝီအနေအထားကို ကျော်လွန်သည်။

7:45–52. Meeting of the Sanhedrin. This section resumes the account of the incident reported in John 7:32. The Sanhedrin was upset with the guards for not arresting Jesus (John 7:45). The dialogue indicates that the Sanhedrin believed that Jesus had been deceiving the people (v. 47). Their next question about whether any of the rulers or Pharisees had believed in Jesus implies a negative answer. The contrast between the attitude of the religious authorities and that of the people aimed at shaming the guards in case they had any sympathy toward Jesus. The people are described as being under a curse for not knowing the law (v. 49), that is, for not being educated and zealous in their observance of the law. The Pharisees had a low view of the common people, whom they pejoratively called ‘am haʾarets (“the people of the Land;” cf. 9:34; Luke 18:9). Feeling that the discussion was prejudicial, Nicodemus spoke up in defense of Jesus by raising a procedural issue (John 7:50–51). The Sanhedrin, however, did not want to change the focus of the discussion. They argued that no prophet was to be expected from Galilee because no prophet had ever come from there (v. 52). The argument was neither historically true (Jonah was from Galilee; 2 Kin. 14:25) nor relevant because the power of God transcends geographical limitations.

 

၇:၅၃–၈:၅၉ ကမ္ဘာ့အလင်းတော် ပွဲပြီးနောက် ယေရှုသည် ရန်သူများနှင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရင်ဆိုင်ရသည် (အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သော မိန်းမဖြစ်ရပ်အပါအဝင်)။

7:53–8:59

The Light of the World

After the feast Jesus was three times confronted by His adversaries (including the episode of the adulterous woman).

 

၇:၅၃–၈:၁၁ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သော မိန်းမ။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ယေရှု၏ ကယ်တင်သောမေတ္တာတော်၏ အကောင်းဆုံးဥပမာဖြစ်သော်လည်း စာသားဆိုင်ရာ ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ပါရှိသည်။ ဤဇာတ်လမ်းကို ပဉ္စမရာစုအထိ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်း ဂရိလက်ရေးမူများတွင် လုံးဝမတွေ့ရ။ အစောဆုံးဘုရားကျောင်းဖခင်များကလည်း ယောဟန်ကျမ်းထဲတွင် ပါသည်ဟု တစ်ကြိမ်မျှ မဖော်ပြခဲ့။ နဝမရာစုနောက်ပိုင်းမှသာ စာသားအထောက်အထားများ ပိုမိုတွေ့ရှိလာသော်လည်း ခရစ်ဝင်ကျမ်းဂရိလက်ရေးမူ အားလုံး၏ နှစ်ဆယ့်ငါးရာခိုင်နှုန်းခန့်တွင်သာ ပါဝင်သည်။ ဤအချက်သည် ကျမ်းစာတွင် ပါဝင်မှုကို စိန်ခေါ်သော်လည်း သမိုင်းအမှန်တရားကို မပျက်ပြားစေပါ။ ဤဇာတ်လမ်း၏ ကိုယ်တိုင်အတည်ပြုနိုင်သော သဘောသဘာဝနှင့် ဒုတိယ၊ တတိယရာစုခရစ်ယာန်စာများတွင် ရည်ညွှန်းချက်များကြောင့် ပညာရှင်အများစုသည် ဤဇာတ်လမ်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မပါဝင်ခဲ့သော ယေရှု၏ ဘဝဖြစ်ရပ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည် (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၂၀:၃၀–၃၁၊ ၂၁:၂၅)။ ဘုရားကျောင်းအမှတ်တရထဲတွင် ရှင်သန်နေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် စာသားဓလေ့ထုံးတမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ အချို့လက်ရေးမူများတွင် လုကာ ၂၁:၃၈ သို့မဟုတ် ၂၄:၅၃ နောက်၊ သို့မဟုတ် ယောဟန် ၂၁:၂၅ နောက်တွင် ထည့်သွင်းထားသော်လည်း အများစုမှာ ယောဟန် ၇:၅၂ နောက်တွင် တွေ့ရသည်။ ဤနေရာတွင် ထည့်သွင်းရခြင်းမှာ ၈:၁၅ တွင် ယေရှု၏ “လူ့နည်းလူ့ဟန်ဖြင့် စီရင်ကြသည်၊ ငါမူကား မည်သူကိုမျှ မစီရင်” ဟူသော စကားကို သရုပ်ပြရန်ဖြစ်သည်။

7:53–8:11. Adulterous Woman. The account of the woman taken in adultery is one of the best examples of Jesus’s redeeming love, yet it comes with a perplexing textual difficulty. The story is entirely missing from all Greek manuscripts of the Gospel of John up to the fifth century, and none of the earliest church fathers mention it as being part of John’s Gospel. It is only after the ninth century that its textual attestation becomes more common, but even then it appears in only approximately twenty-five percent of all NT Greek manuscripts. While this reality challenges the canonical record of the account, it does not necessarily undermine its historical reliability. Because of its self-authenticating character and what appear to be references to it in some second- and third-century Christian writings, many scholars are convinced that the story is most probably one of those numerous incidents of Jesus’s life that originally were not recorded in our Gospels (cf. John 20:30–31; 21:25). Somehow it remained alive in the memory of the church until it became part of the textual tradition. While it was tacked on to some manuscripts at the end of Luke (after Luke 21:38 or 24:53), or even the end of John (John 21:25), it most frequently follows John 7:52. It seems to have been inserted at this point to illustrate Jesus’s statement in 8:15 that they judged according to human understanding but He judged no one.

 

ဘာသ်ရေးခေါင်းဆောင်များသည် ယေရှုအတွက် ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သည်။ ယောက်ျားပါဝင်မှု မရှိခြင်းက ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသည်။ တရားအရ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုတွင် ယောက်ျားနှင့်မိန်းမ နှစ်ဦးစလုံး အသေသတ်ရသည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၀:၁၀၊ တရားဟောရာကျမ်း ၂၂:၂၂)။ ယေဟုဒ်ခေါင်းဆောင်များက ယေရှုတွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ မိန်းမကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်သတ်ရန် အကြံပေးလျှင် ရောမဥပဒေကို ဆန့်ကျင်သည် (ရောမဥပဒေတွင် ဤကိစ္စအတွက် အသေမသတ်ရ)။ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ တရားကို ရှင်းလင်းစွာ ဆန့်ကျင်ရမည်။ မည်သည့်နည်းနှင့်မဆို လူထု၏ ထောက်ခံမှုကို ဆုံးရှုံးမည်ဖြစ်ပြီး ယေဟုဒ်များသည် သူ့ကို စွဲချက်တင်နိုင်မည်။ ယေဟုဒ်များ မမျှော်လင့်ခဲ့သော တတိယနည်းလမ်းကို ယေရှုက ပေးခဲ့သည်။ ငုံ့၍ လက်ချောင်းဖြင့် မြေမှုန့်ပေါ်တွင် ရေးတော့သည်။ ဘာရေးသည်ကို မဖော်ပြထားပါ။ အချို့က စွပ်စွဲသူများ၏ အပြစ်များကို ရေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့က ရောမတရားစီရင်ရေးဓလေ့အရ စီရင်ချက်ကို အရင်ရေးပြီး ကြေညာသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့လက်ရေးမူများတွင် စွပ်စွဲသူများသည် “ကိုယ်နှလုံးအားဖြင့် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရ” ဟု ဆိုသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ဘဝကို ရေးနေခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၈:၉)။ ယေရှုသည် စွပ်စွဲသူများကို ကိုယ်ဘဝကို စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇၊ နှိုင်းယှဉ် DA 461)။ ဤသည်မှာ တရားကို မဖျက်ဆီးဘဲ စီရင်ချက်၏ အခြေခံကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။

A group of religious leaders set a trap for Jesus, as the absence of the adulterous man clearly indicates. According to the law, in cases of adultery both the man and woman were to be put to death (Lev. 20:10; Deut. 22:22). The Jewish leaders thought Jesus had two options. He could recommend stoning the woman, but in that case He would be legislating against Roman law, which did not require the death penalty in a situation like this. His other option was to take a clear stand against God’s law. In either case, Jesus definitely would lose support from the people, and the Jews would have a reason for accusing Him. What the Jews were not expecting was that Jesus could come up with a third option. Bending down, He began to write in the dust with His finger. We are not told what He wrote. It has been suggested that He was writing the sins of those accusing the woman. Others have argued that the action of Jesus should be explained in light of a Roman forensic practice. It was the common practice of the presiding judge to write down the sentence before pronouncing it. According to some manuscripts, the accusers were “convicted by their conscience”; this would suggest that Jesus was writing about their private lives (John 8:9). Jesus did the unexpected by calling the accusers to examine their own lives (v. 7; cf. DA 461). This changed the grounds for the legal decision without setting the law aside.

 

အသေသတ်ရမည့် ရာဇဝတ်မှုတွင် သက်သေများသည် ပထမဆုံး ကျောက်ခဲပစ်ရသည် (တရားဟောရာကျမ်း ၁၃:၉၊ ၁၇:၇)။ ယေရှုသည် စွပ်စွဲသူများကို အပြစ်ကင်းရန် မတောင်းဆိုခဲ့၊ သို့ရာတွင် သူတို့၏ အပြစ်ရှိမှုကို သတိပေးခဲ့သည်။ ဤစကားသည် ဘာသ်ရေးခေါင်းဆောင်များ၏ မိန်းမအပေါ် ဆိုးရွားသော ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တရားကို မချိုးဖောက်ဘဲ၊ သူမ၏ အပြစ်ကို လျစ်လျူရှုမသွားဘဲ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ဆက်ဆံနိုင်ခဲ့သညသည် သူသည် ကယ်တင်ရန်လာသည်၊ အပြစ်စီရင်ရန် မဟုတ်ဟူသော ရှင်းလင်းသော သရုပ်ပြချက်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၃:၁၇၊ ၁၂:၄၇)။ “လူများသည် အပြစ်ရှိသူကို မုန်းတီးကြ၏၊ အပြစ်ကိုမူ ချစ်မြတ်နိုးကြ၏။ ခရစ်တော်မူကား အပြစ်ကို မုန်းတော်မူ၍ အပြစ်ရှိသူကို ချစ်တော်မူ၏” (DA 462)။ ယေရှု၏ “သွား၍ ထပ်မပြစ်မှန်း နေလော့” ဟူသော ပညတ်တော်သည် ကျေးဇူးတော်အတွက် အခြေအနေမဟုတ်၊ ကျေးဇူးတော်ကို လက်ခံသော သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည် (ယောဟန် ၈:၁၁၊ နှိုင်းယှဉ် ၅:၁၄)။

In the case of a capital crime, the witnesses were expected to be the first to throw the stones (Deut. 13:9; 17:7). Jesus did not require her accusers and witnesses to be sinless, but He made them aware of their own sinfulness. His words were also meant to reveal the malicious intentions of the religious leaders toward the woman. At the end, He was able to treat her graciously without violating the law or overlooking her sin, providing an eloquent illustration of the fact that He came to save, not to condemn (John 3:17; 12:47). “Men hate the sinner, while they love the sin. Christ hates the sin, but loves the sinner” (DA 462). Jesus’s command to “go and sin no more” or “leave your life of sin” is not the condition for grace but the proper response to it (John 8:11; cf. 5:14).

 

အခန်းကြီး - ၈

၈:၁၂–၂၀ ခမည်းတော်၏ သက်သေ။ ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ရှိနေစဉ် (အမျိုးသမီးခန်းမဟု ခေါ်သော နေရာ၊ လှူဒါန်းဘူးများ ရှိရာဟု ယူဆသည်၊ ၈:၂၀၊ မာကု ၁၂:၄၁–၄၃ နှိုင်းယှဉ်) ယေရှုသည် အံ့ဖွယ်ကြေညာချက်တစ်ခု ထုတ်ပြောခဲ့သည်။ “ငါသည် လောကီအလင်းဖြစ်၏” (၈:၁၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၉:၅၊ ၁၂:၄၆၊ “ငါသည် ... ဖြစ်၏” စကားများ၊ စာမျက်နှာ ၁၄၃၀ ကြည့်)။ ဓမ္မဟောင်းတွင် မယ်ရှိယလာခြင်းကို အလင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည် (တောလည်ရာကျမ်း ၂၄:၁၇၊ ဟေရှာယ ၉:၂၊ ၄၂:၆–၇၊ မာလခိ ၄:၂)။ ယေရှုသည် မယ်ရှိယပရောဖက်ပြုချက်များ၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ကြောင်း မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ယောဟန်ကျမ်းတွင် အလင်းသည် ယေရှုအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အသက်ပေးကျေးဇူးကို ကိုယ်စားပြုသည် (ယောဟန် ၈:၁၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၄၊ ၉)။ ကိုယ်တိုင်သက်သေခံခြင်းသည် တရားမဝင်ဟူသော စွပ်စွဲချက်ကို ဆန့်ကျင်၍ ယေရှုသည် မိမိ၏ ဘုရားသခင်မူလဇစ်မြစ်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်တွင် ပါဝင်မှုကို အခြေခံ၍ ဆန့်ကျင်ငြင်းဆိုခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ၅:၁၉–၂၀၊ ၃၆)။ ယေဟုဒ်ခေါင်းဆောင်များ၏ စွပ်စွဲခြင်းသည် သူ၏ အမှန်တကယ်အချင်းအရာကို လုံးဝမသိကြောင်း သက်သေသာဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အသွင်အပြင်အားဖြင့် စီရင်နေကြသည် (လူ့နည်းလူ့ဟန်ဖြင့်၊ ၈:၁၅)။ သူ၏ အမှုတော်များဖြင့် ဖော်ပြသော အမှန်တရားများအားဖြင့် မဟုတ် (၅:၃၆၊ ၁၀:၂၅၊ ၁၄:၁၁၊ ၁၅:၂၄)။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် သက်သေတစ်ဦးကို ထပ်မံမိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ခမည်းတော်ဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်၏ အမှုတော်ကို ပြုနေသည် (၅:၁၉–၂၀၊ ၃၆၊ ၁၀:၂၅၊ ၃၂၊ ၃၇–၃၈၊ ၁၄:၁၁)။ ခမည်းတော်၏ အမှုတော်ကို မိမိ၏ အမှုတော်များဖြ သက်သေပြသည်။ သက်သေ နှစ်ဦးလိုအပ်သော တရားဥပဒေကို ပြည့်စုံခဲ့ပြီ (တရားဟောရာကျမ်း ၁၉:၁၅)။ ယောဟန် ၈:၁၉ တွင် ယေဟုဒ်များ၏ မေးခွန်းသည် ယေရှု၏ အချက်ကို သက်သေပြသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို မသိကြ။ ထို့ကြောင့် ခမည်းတော်ကို မသိနိုင် (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၁၄:၇၊ ၉၊ ၁၆:၃)။

8:12–20. The Father’s Witness. While still in the temple, perhaps in the so-called court of women, where the offering chests were supposedly located (8:20; cf. Mark 12:41–43), Jesus made another amazing claim: “I am the light of the world” (John 8:12; cf. 9:5; 12:46; see “The ‘I Am’ Sayings,” p. 1430). In the OT, the coming of the Messiah is associated with light (Num. 24:17; Is. 9:2; 42:6–7; Mal. 4:2). Jesus introduced Himself as the fulfillment of messianic prophecies. In John, light is a symbol of God’s gift of life through Jesus (John 8:12; cf. 1:4, 9). Against the accusation that witnessing on His own behalf was invalid, Jesus argued the opposite on the basis of His divine origin and His participation in God’s redemptive plan (cf. 5:19–20, 36). By accusing Him, the Jewish leaders demonstrated only their own disqualification and complete ignorance concerning His real identity. They were judging Him on the basis of the appearance of things (i.e., according to human standards; 8:15) and not on the basis of the true facts revealed by His works (5:36; 10:25; 14:11; 15:24). But Jesus introduced another witness: His Father. He was doing the work of the Father (5:19–20, 36; 10:25, 32, 37–38; 14:11), evidenced through His own works. The legal requirement of two witnesses had been met (Deut. 19:15). The question of the Jewish leaders in John 8:19 only proves Jesus’s point: they do not know anything about Him. That being the case, how then could they know anything about the Father? (cf. John 14:7, 9; 16:3).

 

၈:၂၁–၃၀ “ငါသည် ထိုသူပင်ဖြစ်၏”။ အခြေအနေ ယိုယွင်းလာသည်ကို သိသော ယေရှုသည် မကြာမီ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် အပြစ်နှင့် အတူသေကြရမည်ဟု သတိပေးခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ၆:၆၀–၆၅)။ သူသွားမည့်နေရာကို မသိကြသောကြောင့် သူ့နောက်လိုက်၍ မရောက်နိုင်။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် အောက်ကမ္ဘာမှ၊ သူမူကား အထက်ကောင်းကင်ဘုံမှ ဖြစ်သည် (၈:၂၃)။ ထို့ကြောင့် သူသွားရာသို့ လိုက်၍ မရောက်နိုင်။ မသိနားမလည်မှုကြောင့် ယေရှုသည် အဆုံးစွန်သောအရာကို စဉ်းစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည် (နှိုင်းယှဉ် ၇:၃၅)။ သူတို့၏ အခြေအနေသည် မျှော်လင့်ချက်မရှိသလောက်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကြွေးကြော်ချက်ကို လက်ခံရုံသ除ဲ ကယ်တင်ခြင်းလမ်းမရှိ (၈:၂၄၊ စာသားအတိုင်း “ငါသည်” [အဲဂေါ အေမီ])။ ဤစကားသည် အဓိပ္ပါယ်ဖွဲ့စည်းမထားဘဲ သုံးထားသည်မှာ ထူးခြားသည် (ဥပမာ၊ “ငါသည် ပေတရုဖြစ်၏” ဟူသောပုံစံမဟုတ်၊ ၈:၂၈၊ ၅၈၊ ၁၃:၁၉ တွင်လည်း ရှိသည်)။ ဂရိဘာသာတွင် မဖြစ်မနေ ရှားပါးသည်။ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုသူ အများစုသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃:၁၄ နှင့် ဟေရှာယ ၄၀–၅၅ ရှိ “ငါသည် ထိုသူပင်ဖြစ်၏” (အဲဂေါ အေမီ) ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည် (ဟေရှာယ ၄၁:၄၊ ၄၃:၁၀၊ ၁၃၊ ၂၅၊ ၄၆:၄၊ ၄၈:၁၂)။ ဤသည်မှာ ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤစကားကို မိမိအပေါ် သုံးခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း ကြွေးကြော်ရုံမျှမက ဓမ္မဟောင်းဘုရားသခင်နှင့် အမျိုးတူကိုယ်တူ ဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

8:21–30. “I Am He.” Knowing that the situation was deteriorating, Jesus warned the Jewish leaders about His soon departure (to the Father) and their ultimate loss: they would die in their sins (see 6:60–65). They did not know where He would be going because they were from beneath/below, whereas He was from above (8:23), and consequently they could not follow Him to the place He would be going. In their ignorance they concluded that Jesus was considering suicide (cf. 7:35). Their situation was apparently hopeless. The only way they could avoid their fate was by accepting Jesus’s claim (8:24; lit. “I am” [egō eimi]). This statement is remarkable because it is used without any predicate (e.g., “I am Peter”; also in 8:28, 58; 13:19), which is not common in Greek. Most interpreters have been convinced that it points to the “I AM” of Exodus 3:14 and Isaiah 40–55 (see Is. 41:4; 43:10, 13, 25; 46:4; 48:12), where it refers to the God of Israel. By applying these words to Himself, Jesus was not only claiming divinity but also identifying Himself with the God of the OT.

 

ယေဟုဒ်ခေါင်းဆောင်များ၏ နားမလည်မှုကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့နှင့် စကားပြောနေရခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်သလားဟု တွေးတောခဲ့သည်။ ယောဟန် ၈:၂၅ခ် ကို များသောအားဖြင့် “အစကတည်းက သင်တို့ကို ငါပြောခဲ့သမျှပင် ဖြစ်၏” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ သို့ရာတွင် “သင်တို့ကို လုံးဝ စကားမပြောသင့်တော့ဘူးလား” ဟူသော မေးခွန်းပုံစံလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့နှင့် ပတ်သက်၍ စီရင်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ပြောစရာ များစွာရှိသော်လည်း ယခုအခါ ချုပ်တည်းထားသည် (ယောဟန် ၈:၂၆)။ သားတော်ကို ချီးမြှောက်သောအခါ သူ၏ အမှန်တကယ်အချင်းအရားကို နားလည်ကြလိမ့်မည်။ အသေခံခြင်းသည် ခမည်းတော်ထံ သွားရာလမ်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၈၊ နှိုင်းယှဉ် ၃:၁၄၊ ၁၂:၃၂၊ ၃၄)။ ဤသည်မှာ ယောဟန်ကျမ်း၏ နှစ်ထပ်အဓိပ္ပါယ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ “ချီးမြှောက်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ အသေခံခြင်းနှင့် ဘုန်းတန်ခိုးခံရခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို ဆိုလိုသည် (နှိုင်းယှဉ် ၆:၆၂၊ ၇:၃၃၊ ၁၄:၂–၃၊ ၁၂၊ ၂၈၊ ၁၆:၅၊ ၁၀၊ ၂၈၊ ၁၇:၁၁၊ ၂၀:၁၇)။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်နှင့် မရှိမဖြစ် ဆက်နွယ်မှုကို ထပ်မံညွှန်ပြခဲ့သည်။ သူပြောသမျှ၊ ပြုသမျှသည် ခမည်းတော် သွန်သင်တော်မူသည်နှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီသည် (၈:၂၉)။ မိမိအလိုအတိုင်း တစ်စုံတစ်ရာ မပြုခဲ့ (ဥပမာ၊ ၄:၃၄၊ ၁၀:၂၅၊ ၁၂:၄၉၊ ၁၄:၁၀)။ နောက်ဆုံးတွင် များစွာသောသူတို့ သူ့ကို ယုံကြည်ကြသည်ဟု ဆိုသည် (၈:၃၀)။ ဤသူများသည် ယေရှုနှင့် ငြင်းခုံခဲ့သော ရန်သူများထဲက လားသို့မဟုတ် ပရိသတ်ထဲက လားဟု မသိရပေ။

The lack of understanding of the Jewish leaders led Jesus to wonder whether He was wasting His time with them. John 8:25b is usually translated as Jesus answering their question “Who are you?” by saying that He was who He had been telling them He was from the beginning. But it can also be translated as a rhetorical question: “Why do I speak to you at all?” There were many things Jesus could have said regarding them and with regard to their judgment, but for the moment He refrained from doing so (John 8:26). When they would lift up the Son of Man, they would finally understand His real identity, all the more so because His death would be His way to the Father (v. 28; cf. 3:14; 12:32, 34). This might be another example of a Johannine double meaning: being “lifted up” means both to die and to be exalted (cf. 6:62; 7:33; 14:2–3, 12, 28; 16:5, 10, 28; 17:11; 20:17). Jesus concluded His argument by once again pointing to His essential relationship with the Father. Everything He had spoken or done was in full accord with what the Father taught Him (8:29). He had not done anything on His own (e.g., 4:34; 10:25; 12:49; 14:10). In the end, we are told that many believed in Him (8:30). We just do not know whether these came from the opponents who disputed with Jesus or from the bystanders who were there.

 

၈:၃၁–၄၇ အာဗြဟံ၏ သားစဉ်မြေးဆက်။ ဤနေရာတွင် ယေဟုဒ်များ (အပိုဒ် ၃၁) သည် အပိုဒ် ၃၀ တွင် ဖော်ပြထားသော သူများနှင့် မတူနိုင်။ အကြောင်းမူကား ယုံကြည်ခြင်းမှ မယုံကြည်ခြင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြောင်းသွားပုံရသည် (အပိုဒ် ၄၅–၄၆)။ ယေရှုကို သတ်လိုသော စိတ်ပင် ရှိလာသည် (အပိုဒ် ၃၇၊ ၄၄)။ ယုံကြည်သူများကို ယေရှုမူကား ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ဘာသ်ရေးခေါင်းဆောင်များက တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ ပြင်းထန်သော စကားပြောဆိုမှုသည် ယေဟုဒ်များ၏ အာဗြဟံနှင့် ဆက်နွယ်မှုကို သီးခြားမှီခိုမှုကို ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုက အာဗြဟံ၏ သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်ရုံမျှမက အာဗြဟံ ပြုမူသလို ပြုမူရမည်ဟု ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ အပိုဒ် ၃၁ခ် တွင် ယေရှု၏ တိုက်တွန်းချက်သည် ဇွဲရှိရုံသာမက သူနှင့် သူ၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို လက်ခံရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် အပိုဒ် ၃၇ဂ)။ သူ့ထဲမှာ တည်ကြည်စွာ နေသူတို့သည် သမ္မာတရားကို သိကြလိမ့်မည်။ သမ္မာတရားသည် လွတ်မြောက်စေလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၃၂)။ ဤနေရာတွင် သမ္မာတရားဆိုသည်မှာ ယေရှု၏ သဘာဝ၊ လောကီအမှုတော်၊ နှုတ်ကပတ်တော်များအကြောင်း သမ္မာတရားဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် အပိုဒ် ၃၆၊ ၁၄:၆)။

8:31–47. Seed of Abraham. The Jews here (v. 31) may not have been the same people referred to in v. 30, as they seem to have passed too quickly from belief to unbelief (vv. 45–46), and even to a desire to kill Jesus (vv. 37, 44). Jesus may have been addressing those who believed (v. 30) but was being attacked by the religious leaders who did not believe. The harsh dialogue that follows is a strong critique of the Jewish exclusive dependence on their connection to Abraham. Jesus argued that being a descendent of Abraham also means acting the way he acted. Jesus’s appeal in v. 31b stands as a call not only to persevere but also to accept Him and His words (cf. v. 37c). Those who abide in Him will know the truth, and the truth will set them free (v. 32). The content of the truth here is the truth about Jesus—His nature, mission in the world, and message (cf. v. 36; 14:6).

 

အကြောင်းအရာအရ ယေရှုဆိုသော လွတ်မြောက်ခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်သည်။ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းဖြစ်သည် (၈:၃၄)။ ယေရှုသာလျှင် အမှန်တကယ် သားခွင့်အရာကို ထာဝရ ပေးနိုင်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၁:၁၂)။ သို့ရာတွင် ယေဟုဒ်များသည် နားမလည်ကြ။ အာဗြဟံ၏ သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်မဖြစ်ဖူးဟု ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံရေးလွတ်လပ်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်။ အကြောင်းမူကား ရောမအုပ်ချုပ်မှု နှစ်ပေါင်းတစ်ရာနီးပါး ခံနေရပြီ (ဘီစီ ၆၃ မှစ၍)။ ဝိညာဉ်ရေးလွတ်လပ်ခြင်းကို ဆိုလိုပုံရသည်။ အာဗြဟံ၏ သားစဉ်မြေးဆက် (၈:၃၃၊ ၃၇) သို့မဟုတ် သားသမီးများ (အပိုဒ် ၃၉) ဖြစ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် အပိုဒ် ၄၁)။ သို့ရာတွင် ယေရှုက အာဗြဟံ၏ သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံသော်လည်း အသစ်သော အငြင်းအခုံကို မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ အာဗြဟံ၏ သားသမီးဖြစ်ရန်ဆိုသည်မှာ အာဗြဟံ ပြုမူသလို ပြုမူရမည် (အပိုဒ် ၃၉)။ သို့ရာတွင် သူတို့၏ အမှုတော်များသည် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ သူ့ကို သတ်လိုနေကြသည် (အပိုဒ် ၃၇၊ ၄၀)။ သူတို့သည် နဂါးငယ်၏ ကိရိယာများ ဖြစ်သွားကြပြီ (အပိုဒ် ၄၄၊ ၄၇)။

The context makes it clear that the freedom Jesus was talking about is soteriological—that is, freedom from sin—for He goes on to speak of the slavery of sin (8:34). Only Jesus can grant the unending privilege of true sonship (cf. 1:12). The Jews, however, did not understand Him, and they resorted to their Abrahamic lineage to argue that they were free. Obviously, they were not referring to political freedom because they had been under Roman occupation for almost a century (since 63 B.C.). Instead, they seemed to be talking about spiritual freedom. It appears that for them, to be Abraham’s descendants (8:33, 37) or Abraham’s children (v. 39) meant to be God’s children (cf. v. 41). Jesus, however, acknowledged that they were children of Abraham but also introduced a new argument. To be children of Abraham means to act as Abraham had done (v. 39). Unfortunately, their works indicated something entirely different. They were seeking to kill Him (vv. 37, 40). They had become instruments of the devil (vv. 44, 47).

 

နဂါးငယ်ကို လူသတ်သမား၊ မုသာဝါဒီဖြစ်ပြီး မုသာ၏ ခမည်းတော်ဟု ဖော်ပြပြီးနောက် ယေရှုသည် အံ့ဖွယ်ကြွေးကြော်ချက်တစ်ခု ထုတ်ပြောခဲ့သည်။ အပြစ်လုံးဝကင်းရှင်းကြောင်း (အပိုဒ် ၄၆)။ အလျင်နှင့်အလျာ စကားများသည် သမ္မာတရားပြောဆိုခြင်းကို ရည်ညွှန်းသော်လည်း “အပြစ်” ဟူသော စကားလုံးဖြင့် ယေရှုသည် အကြင်္ဂါမရှိ၊ အပြစ်အနာအဆာမရှိ လုံးဝကင်းရှင်းကြောင်း ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ ဤအပိုဒ်သည် ယေရှု၏ သဘာဝအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုထက်နည်းပါက သူ ငြင်းဆိုလိုသော အချက်သည် တည်မြဲမည် မဟုတ်။

After depicting the devil as a murderer, a liar, and the father of lies, Jesus made an astounding claim of sinlessness (v. 46). Both the preceding and following statements refer to Jesus telling the truth, but by using the term “sin,” Jesus was claiming complete absence of any moral fault or blemish. This verse is about Jesus’s own nature. Anything less than that would invalidate the point He was trying to make.

 

၈:၄၈–၅၉။ အာဗြဟံမတိုင်မီ ရှိခဲ့ခြင်း။ အထက်ဆွေးနွေးချက်၏ အနတ္တအချက်သည် ပိုမိုရှင်းလင်းလို့မရတော့ပြီ။ ယေရှုကို သတ်ရန်ကြံစည်ခြင်းဖြင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ဘုရားသခင်နှင့် ချိတ်ဆက်မှုမရှိခဲ့ကြ (အခြား ၄၇)။ ယေရှု၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို တန်ပြန်ငြင်းခုန်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့သဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သောအရာမှာ ယေရှုကို ရှမာရိလူမျိုးဖြစ်သည်ဟုလည်း နတ်ဆိုးစွဲသည်ဟုလည်း စွပ်စွဲခြင်းသာ ဖြစ်သည် (အခြား ၄၈၊ ကြည့် ၇:၂၀)။ ယင်းသည် ယေရှုနှင့် နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော စကားပြောဆိုခြင်း မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် ခမည်းတော်ကို နာခံရုံသာရှိသည် (ကြည့် ၃:၃၄၊ ၅:၁၉–၂၀၊ ၁၇:၈၊ ၁၄) နှင့် ခမည်းတော်၏ ဘုန်းတော်ကို ရှာဖွေသည် (၅:၄၁၊ ၇:၁၇–၁၈၊ ၈:၅၄၊ ၁၃:၃၁–၃၂၊ ၁၄:၁၃၊ ၁၇:၁၊ ၄–၅)။ ကိုယ်တော်၏အမှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို မြှန်းမြှောက်ရန်မဟုတ်၊ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူတိုင်းကို ကယ်တင်၍ “ဘယ်တော့မျှ သေခြင်းကို မမြင်ရ” စေရန်သာ ဖြစ်သည် (၈:၅၁)။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် အာဗြဟံပင်လျှင် သို့မဟုတ် ပရောဖက်တို့ပင်လျှင် မပေးနိုင်ခဲ့သော အရာ (ထာဝရအသက်) ကို ယေရှုမည်သို့ ပေးနိုင်သည်ကို နားမလည်ကြ။

8:48–59. Existing before Abraham. The bottom line of the preceding discussion could not be clearer: by seeking to kill Jesus the Jewish leaders were not connected with God (v. 47). Without any counter argument to Jesus’s logic, all that was left to them was to accuse Him of being a Samaritan and demon-possessed (v. 48; see 7:20), implying that no further meaningful conversation with Him was possible. However, Jesus was only obeying the Father (cf. 3:34; 5:19–20; 17:8, 14) and seeking the glory of the Father (5:41; 7:17–18; 8:54; 13:31–32; 14:13; 17:1, 4–5). His work was not to promote Himself but to save whoever believed in Him so that they would “never see death” (8:51). The Jewish leaders did not understand how Jesus could offer something (eternal life) that not even Abraham or any of the prophets had.

 

ယောဟန်ဧဝံဂေလိတွင် ဤငြင်းခုံမှုသည် ယေရှု၏ နောက်ထပ်အံ့ဖွယ်ဘုရားဖြစ်တော်မူကြောင်း ကြေညာချက်ဆီသို့ ဦးတည်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘိုးဘေးအာဗြဟံထက် ကြီးသလောဟု မေးခွန်းကို ယေရှုက အာဗြဟံသည် ကိုယ်တော်၏နေ့ရက်ကို မြင်ရ၍ ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်ဟု ဖြေသည်။ “ထိုနေ့ကို မြင်လျက် ဝမ်းမြောက်သည်” (အခြား ၅၆)။ ဤအဓိပ္ပာယ်ကို အတိအကျနားလည်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ယုဒဓလေ့ထုံးတမ်းအချို့တွင် အာဗြဟံသည် ဣသရေလနှင့် မေရှိယ၏အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့က အာဗြဟံကို အသက်ကြီးရင့်ပြီဟု ဖော်ပြချက် (ကမ္ဘာ ၂၄:၁) သည် အနာဂတ်နေ့ရက်အားလုံးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် စာသားသည် ဘုရားသခင်ကိုမြင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယေရှု၏နေ့ရက်ကိုမြင်ခြင်းအကြောင်းဖြစ်သဖြင့် အလေးပေးချက်မှာ ယေရှု၏ကယ်တင်ခြင်းအမှုပေါ်တွင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အာဗြဟံသည် ဣဇာက်ကိုပူဇော်သက္ကာပြုသည့်အတွေ့အကြုံတွင် (ကမ္ဘာ ၂၂) ယေရှု၏ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို မြင်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်ဟု အကြွင်းတို့ ယူဆနိုင်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ခရစ်တော်၏အမှုကို အမှန်နားလည်ခဲ့ပြီး မြင်ခဲ့သည်၊ ခံစားခဲ့သည်။

The argument here in John leads up to another astonishing claim of divinity on Jesus’s part. To the question whether He was greater than the patriarch, Jesus answered that Abraham rejoiced to see His day: “he saw it and was glad” or rejoiced (echarē; v. 56). Understanding exactly what this means is not easy. Some Jewish traditions claimed that Abraham foresaw the future of Israel and of the Messiah, while others indicated that the description of Abraham as being advanced in age (Gen. 24:1) meant that he went into all the days of the future. Since the text is not about seeing God but about seeing Jesus’s day, the emphasis appears to be on the saving work of Jesus. We could then suggest that it was probably in the experience of the sacrifice of Isaac that Abraham saw the saving power of Jesus (Gen. 22). There he gained a true understanding of the work of Christ; he saw and experienced it.

 

ယေရှုသည် အာဗြဟံမရှိမီ ရှေ့ကတည်းက ရှိတော်မူခဲ့သည် (ယောဟန် ၈:၅၈)။ ထပ်ထည့်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မလိုတော့ပေ။ ယေရှုသည် အာဗြဟံမတိုင်မီ ရှိခဲ့သည်ဟု ရိုးရိုးပြောခြင်းမျှသာမဟုတ်။ “ငါသည် ရှိသည်” ဟု ဘာမျှမထည့်ဘဲ မိန့်ဆိုခြင်းအားဖြင့် (ကြည့် အခြား ၂၄၊ ၂၈၊ ၁၃:၁၉) ဟေဗြဲကျမ်းစာများရှိ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်တိုင် အမှန်တကယ် ခွဲခြားသိမြင်တော်မူသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၄၊ ကြည့် ဟေရှာယ ၄၁:၄၊ ၄၃:၁၀၊ ၁၃၊ ၂၅၊ ၄၆:၄၊ ၄၈:၁၂ LXX)။ ဤသည်မှာ ရှေ့ကတည်းကရှိခဲ့သည်ဟု ကြေညာခြင်းထက် များလှသည်။ ဤသည်မှာ အပြည့်အဝ ဘုရားဖြစ်တော်မူကြောင်း ကြေညာခြင်းဖြစ်သည်။ ယုဒလူတို့အတွက် ယေရှု၏စကားသည် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်သေးရမည့် ပြစ်ဒဏ်ရှိသည် (ယောဟန် ၈:၅၉၊ ကြည့် ဝတ်ပြုရာ ၂၄:၁၆)။ သို့ရာတွင် ထိုပြစ်ဒဏ်ကို ကျင့်မီ ယေရှုသည် လွတ်မြောက်သွားသည်။ စာသားတွင် ကိုယ်တော်သည် လူထဲတွင် ပုန်းအောင်းလွတ်သွားသည်လော သို့မဟုတ် အံ့ဖွယ်အနန္တတန်ခိုးဖြင့် လွတ်မြောက်သည်လောဟု မဆိုထားပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဇာတ်လမ်းအဆုံးသတ်ပုံသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် တစ်ကြိမ်တည်းသော လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘဲ ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ တဖန်တဖန် တမင်တကာ နှလုံးမာကျောလာမှု၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်ကြောင်း စာဖတ်သူ နားလည်စေသည်။

Jesus had existed before Abraham ever lived (John 8:58). Nothing else needed to be added. Jesus was not simply claiming that He existed before Abraham. By saying “I AM” without any predicate (cf. vv. 24, 28; 13:19), He was unquestionably identifying Himself as the God of the Hebrew Scriptures (Ex. 3:14; cf. Is. 41:4; 43:10, 13, 25; 46:4; 48:12 LXX). This was much more than a claim to preexistence. This was a claim to divinity in its fullest sense. To the Jews, the words of Jesus were unmistakably blasphemous, requiring stoning as its penalty (John 8:59; cf. Lev. 24:16). But before they could enforce the penalty, Jesus had slipped away. The text does not say whether He simply managed to hide Himself among the people or He escaped with supernatural intervention. In any case, the way the story ends allows the reader to understand that the cross would not be an isolated action but the culmination of a progressive, deliberate hardening process on the part of the Jewish leaders.

 

အခန်းကြီး - ၉

၉:၁–၁၀:၄၂ ယေရုရှလင်မြို့၌ နောက်ဆုံးဓမ္မအမှုပြုခြင်း

၉:၁–၄၁ မွေးရာပါမျက်စိကန်းသောသူကို အနာကင်းစေခြင်း

ယေရုရှလင်မြို့တွင် ရှိနေစဉ် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်နိမိတ်တော် ဆဋ္ဌမ (ခြောင်းခြောက်ခု) ကို ပြသ၍ မွေးရာပါမျက်စိကန်းသောသူကို အနာကင်းစေတော်မူသည် (ကြည့် “ယောဟန်ဧဝံဂေလိတွင် အံ့ဖွယ်နိမိတ်တော် ခုနစ်ပါး” စာ ၁၄၁၇)။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုသည်လည်း ဗလသန်နေ့တွင် ပြုသဖြင့် (ကြည့် ၅:၉) ဆီးဆန့်ကျင်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေပြီး အနာကင်းသောသူကို တရားစရပ်မှ နှင်ထုတ်ခြင်းခံရသည်။ ဤသည်မှာ အခန်း ၁၀ ရှိ သိုးထိန်းကောင်းအကြောင်း တရားဟောချက်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။ မျက်စိကန်းသောသူ အနာကင်းခြင်းဇာတ်လမ်းသည် ဗက်သတာအိုင်၌ အနာကင်းခြင်း (အခန်း ၅) နှင့် တူညီပြီး ယေရှု၏ဓမ္မအမှုနှင့် အာဏာတော်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာကြောင်း ထပ်မံပြသည်။

9:1–10:42

FINAL MINISTRY IN JERUSALEM

9:1–41

The Healing of a Blind Man

While still in Jerusalem, Jesus performed His sixth sign, the healing of a man born blind (see “The Seven Signs in the Fourth Gospel,” p. 1417). The fact that the miracle also took place on the Sabbath (cf. 5:9) exacerbated the opposition and resulted in the expulsion of the healed man from the synagogue. This prepares the reader for the discourse of the good shepherd in chapter 10. The account of the healing of a blind man, which parallels the healing at Bethesda (chap. 5), shows again the divine origin of the mission and authority of Jesus.

 

၉:၁–၁၂။ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ မေးခွန်း။ အံ့ဖွယ်အမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသော မေးခွန်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခသည် အပြစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်ဟူသော ရိုးရာယုံကြည်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (ကြည့် ယောဘ ၄:၇)။ မွေးရာပါရောဂါဖြစ်လျှင် အပြစ်ရှိသူကို ခွဲခြားရန် မလွယ် (ယောဟန် ၉:၂)။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် ဆင်းရဲဒုက္ခသည် အပြစ်ကြောင့်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဝန်ခံသည် (၅:၁၄) မှလွဲ၍ ပြစ်ဒဏ်ပြဿနာကို ချန်ထားခဲ့ပြီး (ကြည့် လုကာ ၁၃:၁–၃) ထိုသူ၏မျက်စိကန်းခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ဗျာဒိတ်ပြုရန် အခွင့်အရေးအဖြစ် မြင်တော်မူသည် (ယောဟန် ၉:၃)။

9:1–12. Theological Question. The question that prompted the miracle revealed the traditional belief that suffering is a divine punishment for sin (cf. Job 4:7). In the case of a congenital disease, it was not easy to identify the guilty party (John 9:2). Jesus, however, while acknowledging the possibility that suffering may be the result of sin (5:14), took the discussion away from the issue of punishment (cf. Luke 13:1–3) and saw the man’s blindness as an opportunity for a divine revelation (John 9:3).

 

အခြား ၄ ရှိ “လုပ်ရမည်” (dei) သည် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ကို လိုက်နာရန်နှင့် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသည်။ ခမည်းတော်၏အမှုကို လုပ်ခြင်းသည် ယေရှုအတွက် ရွေးချယ်စရာမဟုတ်၊ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ဖြစ်သည် (ကြည့် ၄:၃၄၊ ၆:၃၈) အကြောင်းမှာ အခွင့်အရေးသည် အမြဲမရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။ “အလုပ်မလုပ်နိုင်သော ညဉ့်ရောက်လာတော့မည်” ဟု မိန့်ဆိုခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် လောကမှ မကြာမီ ထွက်ခွာတော်မူမည်ကို လျှို့ဝှက်စွာ ရည်ညွှန်းတော်မူဖွယ်ရှိသည် (၇:၃၃–၃၄၊ ၁၂:၃၅၊ ၁၃:၁၊ ၁၆:၁၆)။ ယောဟန်တွင် “ညဉ့်” ဟူသော စကားလုံးသည် တစ်ခုတည်းပင် “အမှောင်” ကို ဆိုလိုနိုင်သည် (ကြည့် ၁:၅၊ ၈:၁၂၊ ၁၂:၄၆)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို “လောက၏အလင်းတော်” ဟု ထပ်မံမိန့်ဆိုသည် (၉:၅၊ ကြည့် ၈:၁၂)။ ဤကိစ္စတွင် ထိုသူ၏မျက်စိကန်းခြင်းသည် သင်္ကေတဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလာပြီး အံ့ဖွယ်အမှုကို နှစ်ခါ အရေးကြီးစေသည်။ ထိုသူ၏မျက်စိကို ပြန်ပေးသည် (၉:၁၊ ၂၀) နှင့် ကိုယ်တော်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ လောက၏အလင်းတော်ဟု ကြေညာတော်မူရာကို သရုပ်ပြသည်။

The “must” (dei) in v. 4a tells us about Jesus’s adherence to the divine plan for Him and His willingness to follow it. Doing the Father’s work was not an option but a necessity for Jesus (cf. 4:34; 6:38) because the opportunity would not always be available. By saying that “night is coming” “when no one can work” (9:4b), Jesus may have been presenting a cryptic reference to His soon departure from the world (7:33–34; 12:35; 13:1; 16:16). In John, the word “night” by itself could stand for “darkness” (cf. 1:5; 8:12; 12:46). Jesus once more spoke of Himself as “the light of the world” (9:5; cf. 8:12). In this case, the man’s blindness took on a symbolic meaning, which makes the miracle doubly significant: it restored sight to the man (9:1, 20), and it illustrated what Jesus meant when He claimed to be the spiritual light of the world.

 

ဤအံ့ဖွယ်အမှုသည် ယေရှု၏နှုတ်ကပတ်တော်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ပြုသည်။ ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တံတွေးနှင့် ရွှံ့လုပ်၍ မျက်စိပေါ်တင်တော်မူသော်လည်း အမှန်တကယ် အံ့ဖွယ်အမှုသည် ထိုသူသည် ယေရှု၏အမိန့်တော်အတိုင်း ယုံကြည်စွာ သွား၍ ရှိလောင်အိုင်၌ ဆေးကြောသောအခါမှ ဖြစ်ပေါ်သည် (အခြား ၇)။ ထိုသူကို သိကြသောသူများ အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်၍ မျက်စိကန်းခဲ့သူမှန်ကန်လားဟု မယုံနိုင်ကြ (အခြား ၈–၉)။ ထိုအခါ ထိုသူသည် ယေရှုအတွက် သက်သေခံခွင့်ရသည် (အခြား ၁၁) သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယေရှုကား မည်သူနည်းဟု မသိသေး။

This was another miracle performed by the power of the word of Jesus. It is true that He spat on the ground, made mud with the saliva, and spreads it over the man’s eyes, but the miracle properly speaking happened only when the man responded faithfully to Jesus’s command to wash in the pool of Siloam (v. 7). Those who knew the man were so astonished at the miracle that they could not believe that he was the one who had been blind. This provided the opportunity for him to witness on behalf of Jesus (v. 11), though at that very moment he did not know who Jesus was.

 

၉:၁၃–၁၇။ ကနဦးဆွေးနွေးခြင်း။ အနာကင်းသောသူကို ဖာရိရှဲတို့ထံ မည်သူခေါ်သွားသည်ကို စာသားမဆိုထားသော်လည်း အခြား ၈ တွင် ဖော်ပြထားသူများဖြစ်နိုင်သည်။ အံ့ဖွယ်အမှုသည် ဗလသန်နေ့တွင် ဖြစ်သဖြင့် (၉:၁၄၊ ကြည့် ၅:၉ခ–၁၈) စိတ်ဆိုးမာန်တက်၍ ယူဆနိုင်သည်။ ယေရှုသည် တံတွေးနှင့် ရွှံ့လုပ်ခြင်းသည် ယုဒဓလေ့အရ ဗလသန်နေ့တွင် တားမြစ်ထားသော အလုပ် ၃၉ မျိုးအနက် မုန့်ညက်ညက်ညှစ်ခြင်းနှင့် တူသဖြင့် ပိုမိုရှုပ်ထွေးစေသည်။ ဖာရိရှဲတို့က ထိုသူ၏မျက်စိ မည်သို့ပွင့်သည်ကို မေးသောအခါ ဖြေဆိုချက်က သူတို့ကို ခွဲချားစေသည် (၉:၁၆)။ အချို့က ယေရှုသည် ဗလသန်နေ့ကို ဖောက်ဖျက်သဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။ အချို့က အံ့ဖွယ်အမှုကိုယ်တိုင်ဖြင့် အကဲဖြတ်ကြပြီး နိကောဒင်မု၏စကားကို သတိရစေသည် (၃:၂၊ ကြည့် ၇:၃၁)။ အံ့ဖွယ်အမှု၏သဘောသည် ယေရှုသည် အပြစ်ရှိသူ သို့မဟုတ် ဗလသန်နေ့ဖောက်ဖျက်သူဟု မထင်ရ။

9:13–17. Preliminary Discussions. The text does not inform us about who took the healed man to the Pharisees, but it could well have been those mentioned in v. 8. One could assume that since the miracle took place on the Sabbath (9:14; see 5:9b–18), they may have felt offended and decided to take the former blind man to the religious leaders. The fact that Jesus mixed clay with saliva complicated things. According to Jewish tradition, kneading (dough) was one of the thirty-nine classes of work forbidden on the Sabbath, and making clay from spittle could well have been considered as falling under the same prohibition. When the Pharisees asked the man how he received his sight, the answer he provided divided them (9:16). Some had already concluded that since Jesus, according to their traditions, violated the Sabbath, He could not be from God. Others preferred to evaluate the situation on the basis of the miracle itself, reminding us of the words of Nicodemus to Jesus in 3:2 (cf. 7:31). The nature of the miracle did not seem to square with the idea that Jesus was a sinner or a Sabbath-breaker.

 

ဖာရိရှဲတို့၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ထပ်မံမေးခြင်းဖြင့် ပြသည်။ စစ်ဆေးခံနေရသူမှာ အနာကင်းသောသူဖြစ်သော်လည်း ယေရှု၏နာမကို မဖော်ပြဘဲ အမှန်တကယ် ပစ်မှတ်မှာ ယေရှုဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ယေရှုကို တဖန်တဖန် အကဲဖြတ်မှု ပြောင်းလဲလာသည်က စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ ပထမတွင် လူသာမန်ဟု ခေါ်သည် (၉:၁၁)၊ နောက်တွင် ပရောဖက်ဟု ဆိုသည် (အခြား ၁၇)၊ နောက်ပိုင်းတွင် “ဘုရားသခင်ထံမှ လာသည်” ဟု အသိအမှတ်ပြုမည် (အခြား ၃၃)၊ နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်၍ ကိုးကွယ်တော်မူမည် (အခြား ၃၅–၃၈)။ ဖာရိရှဲတို့တွင် အချို့က အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ယေရှုသည် အပြစ်ရှိသူဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်နှင့် မသက်ဆိုင်ဟု အခိုင်အမာ ဆိုကြသည် (အခြား ၂၄)။ နောက်ဆုံးတွင် ဖာရိရှဲတို့ပင် မျက်စိကန်းပြီး အပြစ်ရှိသူများ ဖြစ်သွားသည် (အခြား ၄၁)။ အလင်းတော်၏ ရှိနေခြင်းသည် လူ၏မျက်စိကန်းမှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။

The embarrassment of the Pharisees is shown by the fact that, once again, they turned to the man and asked him what he thought of Jesus. In fact, even though it was the healed man who was being interrogated and the name of Jesus was not even mentioned, the real target was Jesus. It is interesting to note how the man progressively changed his assessment of Jesus throughout the story. First, he referred to Him as human (9:11); then, as a prophet (v. 17); later, he would recognize that He must have been “from God” (v. 33); and eventually, he would believe in Him and even worship and adore Him (vv. 35–38). As for the Pharisees, though some were struck by the miracle, they ended up insisting on the thesis that Jesus was a sinner and had nothing to do with God (v. 24). At the end, it was the Pharisees who were blind and sinners (v. 41). The presence of the light always intensifies one’s blindness.

 

၉:၁၈–၂၃။ မိဘတို့ကို စစ်ဆေးခြင်း။ ဖာရိရှဲတို့သည် အနာကင်းသောသူ၏ မိဘတို့ကို စစ်ဆေးသည်။ အိမ်နီးချင်းများသည် မွေးရာပါကန်းသည်ဟု သက်သေခံနိုင်သော်လည်း မိဘတို့မှာ မမှားနိုင်ပေ။ မွေးရာပါကန်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် မည်သို့မျက်စိပွင့်သည်ကို မေးခြင်းဖြင့် သူတို့၏အမှုပျက်သွားသည် (အခြား ၁၉)။ အံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကိုယ်တိုင် သိရှိလိုက်ရပြီး အံ့ဖွယ်အမှုကို ယုံကြည်ရန်မှတစ်ပါး နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ (ကြည့် အခြား ၁၈ခ)။ အနာကင်းသောသူက ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်ချင်သလားဟု မေးလုနီးပါး သူတို့ ယုံကြည်လုနီးပါး ရောက်သွားသည် (အခြား ၂၇)။

9:18–23. Examining the Parents. The Pharisees proceeded to interrogate the parents of the man. Even if the neighbors could have testified that he was blind from birth (cf. v. 8), they could have been mistaken, but not His own parents. And once the Jewish leaders confirmed that the man was blind from birth, they gave their case away by asking the parents how it was that their son could see (v. 19). Their efforts backfired as they realized for themselves that a miracle had taken place. In other words, they had no option but to believe in the miracle (cf. v. 18b). They had come very close to believing in Jesus as the blind man almost intuitively sensed when he asked them if they wanted to become His disciples (v. 27).

 

ဧဝံဂေလိဆရာက ယုဒလူတို့သည် ယေရှုကို မေရှိယဟု အများဆိုင်း ဝန်ခံခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ခြိမ်းခြောက်နည်းသုံးကြောင်း ရှင်းပြသည်။ မိဘတို့သည် ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော အခြေအနေထဲ ပါဝင်လာမည်ကို ရှောင်ချင်ကြပြီး ထိခိုက်နစ်နာမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ ဤနေကာင်းတွင် တရားစရပ်မှနှင်ထုတ်ခြင်းသည် ယာယီရပိုင်ခွင့်ဆိုင်းငံ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (အခြား ၂၂၊ ကြည့် ၁၂:၄၂၊ ၁၆:၂) သို့မဟုတ် အမြဲတမ်း နှင်ထုတ်ခြင်းလည်း ယေရှု၏ခေတ်က ယုဒဘာသာတွင် ရှိပြီးဖြစ်သည်။ မည်သည့်နည်းဖြစ်စေ ယုဒလူတို့ အလွန်ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ ယောဟန်ဧဝံဂေလိ ရေးသားချိန် ပထမရာစုနှောင်းပိုင်းတွင် ယေရှု၏နောက်လိုက်များကို အပြစ်ပေးခြင်းသည် ပိုမိုဆိုးရွားသော ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်လာသည် (ကြည့် ယောဟန်၊ နိဒါန်း)၊ ပေါလုမကူးပြောင်းမီ ထက်ပင် ဆိုးလာနိုင်သည် (ကြည့် တမန်တော် ၉:၂၊ ၂၂:၁၉၊ ၂၆:၁၁)။ ယေရှုကိုယ်တိုငင် ဤသို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မိန့်ထားပြီးဖြစ်သည် (လုကာ ၆:၂၂)။ ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ဒုက္ခမှ ကင်းလွတ်စေသည်မဟုတ် (ယောဟန် ၁၆:၃၃၊ ယာကုပ် ၁:၂–၃)။ သို့သော် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို အသက်တော်၏သခင်ထံမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘာမျှ ခွဲခွာနိုင်မည်မဟုတ် (ကြည့် လုကာ ၆:၂၃)။

The Evangelist makes it clear that the Jews were using intimidation techniques in order to avoid a public confession of Jesus as the Messiah. The parents wanted to avoid being dragged into a situation over which they had no control and that could damage them. In this context the expulsion from the synagogue was probably a temporary deprivation of the community privileges (v. 22; cf. 12:42; 16:2), though permanent excommunication was already known in Judaism at the time of Jesus. Either measure was greatly feared by the Jews. By the end of the first century, when John’s Gospel was written, disciplinary actions against followers of Jesus seem to have become a serious threat (see John: Introduction), perhaps even more than before the conversion of Paul (cf. Acts 9:2; 22:19; 26:11). Jesus Himself had indicated that this would happen (Luke 6:22). Faith in Jesus does not exempt us from difficulties (John 16:33; James 1:2–3). No matter the situation, however, nothing can separate us from the Lord of life (cf. Luke 6:23).

 

၉:၂၄–၃၄။ ထိုသူကို ထပ်မံစစ်ဆေးခြင်း။ အံ့ဖွယ်အမှုကို ငြင်းဆန်၍မရသဖြင့် ယေရှု၏ဝိညာဉ်ရေးဘဝ ဖြူစင်မှုကို သံသယဖြစ်အောင် ကြံစည်ကြသည်။ မိဘတို့ကို ဆက်မေးရန် အသုံးမဝင်ဟု ယူဆ၍ ဒုတိယအကြိမ် ထိုသူကို ခေါ်သည်။ ယခုတွင် အံ့ဖွယ်အမှုကို ဘုရားသခင်ကြောင့်ဟု ချီးမွမ်းရမည်ဟု ဆွဲဆောင်ရန် ကြံကြသည်။ သူတို့အဆိုအရ ယေရှုသည် တရားကို ဖောက်ဖျက်သော အပြစ်ရှိသူဖြစ်သည်။ သူတို့၏ဆင်ခြင်တုံတရားတွင် ပြဿနာများစွာရှိသည်။ ယေရှုကို ဗလသန်နေ့ဖောက်သည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းဖြင့် အံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်ကြောင်း ယူဆရာရောက်ပြီး အံ့ဖွယ်အမှုကို ဘုရားသခင်ကြောင့်ဟု ဆိုခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုအားဖြင့် အမှုပြုကြောင်း ဝန်ခံရာရောက်သည်။ ထိုသူသည် ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသည် (ကြည့် ယောဟန် ၉:၃၁)။ ဤကိစ္စတွင် ဗလသန်နေ့ဖြစ်ခြင်းသည် အရေးအကြီးဆုံးမဟုတ်တော့ပေ။ ဗက်သတာအနာကင်းခြင်း (အခန်း ၅) နှင့်မတူဘဲ ဗလသန်နေ့ပြဿနာသည် ဆွေးနွေးချက်တွင် သိပ်မအရေးမကြီးပေ။ ယေရှုသည် ဗလသန်နေ့ကို ဖောက်သည်ဟု ပိုမိုအခိုင်အမာ ဆိုလေလေ အံ့ဖွယ်အမှုပြုသည်ကို ပိုမိုအသိအမှတ်ပြုရာရောက်လေဖြစ်သည်။

9:24–34. Interrogating the Man. Unable to contest the miracle, the Jewish leaders tried to create doubts about the integrity of the spiritual life of Jesus. Concluding that it would be unproductive to continue to interrogate the parents of the former blind man, they called the man for the second time. This time they attempted to convince him that God, and not Jesus, should be praised for the miracle. In their estimation Jesus was a sinner, a transgressor of the law. Their logic was fraught with problems. By accusing Jesus of breaking the Sabbath they were in principle assuming that the miracle took place, whereas by telling the man that the miracle should be ascribed to God, not to Jesus, they were admitting that God worked through Jesus, something the man did not fail to notice (cf. John 9:31). In this case, the fact that it was a Sabbath day would not have been the most important thing. Perhaps this is why, contrary to what happened in relation to the healing at Bethesda (chap. 5), the issue of the Sabbath itself was not that important in the discussion. The more the Jews insisted that Jesus had broken the Sabbath, the more they would have recognized that He performed the miracle.

 

သို့ရာတွင် ထိုသူသည် ယေရှုသည် အပြစ်ရှိသလားဟူသော သီအိုရီဆွေးနွေးချက်ထဲ မဝင်ချင်ပေ။ သူ၏ဖြေဆိုချက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိမှုသည် အံ့ဖွယ်ဖြစ်သည်။ တစ်ခုသာသိသည်မှာ ယခင်က ကန်းခဲ့ပြီး ယခုမျက်စိပွင့်သည်ဟူသောအချက်ဖြစ်သည် (၉:၂၅)။ အံ့ဖွယ်အမှုကို ငြင်းဆန်၍မရ၊ ယုဒလူတို့ ရှင်းပြရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ စကားပြောဆိုမှုသည် ဧဝံဂေလိတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသူ၏ဆင်ခြင်တုံတရား၏ ရိုးရှင်းမှုသည် ခေတ်ပေါ်ယုဒဘာသာ၏ ဉာဏ်ပညာရှင်ဟု ယူဆရသူများပင် မမီနိုင်ပေ။ အနတ္တအနေဖြင့် သူတို့၏မယုံကြည်မှုက ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာသည်ကို အသိအမှတ်မပြုနိုင် (ကြည့် အခြား ၂၉) သို့သော် အံ့ဖွယ်အမှုကိုယ်တိုင်က အတိအကျ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို သက်သေပြနေသည်။ ထိုသူကို အပြစ်နှင့်မွေးသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းဖြင့် သူတို့ ဆန့်ကျင်ရန်ကြံသော အချက်နှစ်ခုကို အမှတ်တမဲ့ ဝန်ခံရာရောက်သည်။ မွေးရာပါကန်းသည်နှင့် ထင်ရှားသော အံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်သည်ဟူသော အချက်များဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ အမှုရှုံးသည်။ ခိုင်မာသော ငြင်းခုန်ချက် မရှိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် အကြမ်းဖက်မှုကို အားကိုးရတော့သည်။ ထိုသူကို တရားစရပ်မှ နှင်ထုတ်သည် (ကြည့် အခြား ၂၂)။ ငြင်းခုန်ချက် ကင်းမဲ့သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ စကားဖြင့်ဖြစ်စေ လက်တွေ့ဖြစ်စေ အကြမ်းဖက်မှုကို အားကိုးတတ်သည်မှာ များသောအားဖြင့် ဖြစ်တတ်သည်။

The man, however, did not want to go into the theoretical discussion of whether Jesus was a sinner or not. The objectivity of his answer is impressive: one thing he knew, that he was blind and now could see (9:25). The miracle could not be disputed, and it was up to the Jews to explain it. The dialogue that follows is delightful, perhaps more than any other in the Gospel. The simplicity of the man’s logic was unsurpassed even by those who supposedly were the wisest representatives of contemporary Judaism. The bottom line is that while their unbelief prevented them from acknowledging that Jesus was from God (cf. v. 29), the miracle itself demonstrated exactly the opposite. By accusing the man of being born in sin, they were tacitly recognizing the two points they were trying to challenge, namely, that he was blind from birth and that a notable miracle had been performed. Thus, they lost their case. In their stubbornness, no other option was left but to resort to violence by throwing the man out of the synagogue (cf. v. 22). As often happens, when we lack persuasive arguments to defend a case, we tend to turn to violence in words or actions to settle our differences.

 

၉:၃၅–၄၁။ ထိုသူ၏ဝန်ခံချက်။ တရားစရပ်မှ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ယေရှုသည် ထိုသူကို ရှာတော်မူပုံရသည်။ ကိုယ်တော်မေးသောမေးခွန်းသည် အပြုသဘောဖြေဆိုရန် ရည်ရွယ်ပြီး ယေရှု၏ အမှန်တကယ် အထောက်အထားကို သတိပေးရန် ဖြစ်သည် (အခြား ၃၅)။ ထိုသူသည် ယေရှုကို မမြင်ရသေးကြောင်း ညွှန်ပြချက် မရှိပေ။ အသံကိုသာ မှတ်မိနိုင်သော်လည်း သူ၏အတွေ့အကြုံက ယေရှုသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် ပြင်ဆင်ပေးပြီးဖြစ်သည် (ကြည့် အခြား ၃၃)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖော်ပြတော်မူသောအခါ (အခြား ၃၅၊ ကြည့် ၄:၂၅–၂၆၊ ကြည့် “လူသားတော်” စာ ၁၄၂၈) အနာကင်းသောသူသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုးကွယ်ခြင်းကို ချက်ချင်းဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်မတိုင်မီ ယောဟန်တွင် ယေရှုကို ကိုးကွယ်သည်ဟု ဖော်ပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည် (ကြည့် ၂၀:၂၈)။ စကားပြောဆိုမှုတွင် ထိုသူသည် ယေရှုကို နှစ်ကြိမ် “သခင်” ဟု ခေါ်သည်။ ဂရိဘာသာတွင် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းမှ (၉:၃၆) အာဏာဏာတော်ကို အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုခြင်းသို့ (အခြား ၃၈) ပြောင်းလဲလာသည်။ “လူသားတော်” ဆိုသော ဘွဲ့တော်သည် ယေရှု၏ ကိုယ်ကိုကိုယ်ဗျာဒိတ်ပြုတော်မူခြင်း၏ ခွဲခြားမှုသဘောကို အလေးပေးသည် (ကြည့် ၃:၁၇–၂၀၊ ၅:၂၂–၂၄၊ နောက်ထပ်အချက်အလက်အတွက် ၅:၂၅–၂၉)။ ယောဟန်တွင် ယေရှုသည် နှုတ်ကပတ်တော် သို့မဟုတ် လုပ်ရပ်အားဖြင့် ကိုယ်ကိုကကို ဗျာဒိတ်ပြုတော်မူတိုင်း လူများကို ယုံကြည်သူနှင့် မယုံကြည်သူဟု ခွဲခြားသည်။ တရားစီရင်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်လာတော်မူရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ် (၃:၁၇၊ ၁၂:၄၇) သို့သော် မလွှဲမရှောင်သာ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူများသည် ကိုယ်တော်ကို မည်သို့တုံ့ပြန်သည်နှင့်အညီ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် တရားစီရင်ခြင်းခံကြရသည်။

9:35–41. Confession of the Man. After the man’s expulsion from the synagogue, Jesus apparently searched for him. The question He asked presupposed a positive answer and is designed to call the attention of the man to the true identity of Jesus (v. 35). There is no indication that the man had yet seen Jesus. All he could remember was His voice, but his experience had prepared him to believe that Jesus was not an ordinary man (cf. v. 33). When Jesus came to him and identified Himself (v. 35; cf. 4:25–26; see “Son of Man,” p. 1428), the former blind man did not hesitate to express his belief and to adore Him. This is the only reference in John to someone worshiping Jesus prior to the crucifixion (cf. 20:28). In the dialogue, the man addressed Jesus twice as “Lord,” moving, in the Greek, from a polite greeting (9:36) to a full acknowledgment of His authority (v. 38). The title “Son of Man” emphasizes the polarizing character of Jesus’s self-revelation (cf. 3:17–20; 5:22–24; for further information see 5:25–29). In John, whenever Jesus reveals Himself through words or actions, He divides people into believers and unbelievers. Judgment, however, was not the purpose of His coming (3:17; 12:47), but it is the inevitable outcome. That is to say, when confronted by Jesus, the people pass judgment on themselves by the way they respond to Him.

 

၉:၃၉ တွင် အံ့ဖွယ်အမှုကို အခြေခံ၍ ဤအကြံအစည်ကို မျက်စိမြင်ခြင်းနှင့် မျက်စိကန်းခြင်းအနေဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် လောက၏အလင်းတော်အဖြစ် လာတော်မူကြောင်း အံ့ဖွယ်အမှုဖြင့် တရားမျှတစေတော်မူသည် (အခြား ၅၊ ကြည့် ၈:၁၂၊ ၁၂:၄၆)။ အလင်းတော်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အမှောင်ကို ဖယ်ရှားရုံသာမက မျက်စိကို မျက်စိကန်းစေနိုင်သည်။ ယေရှုအားဖြင့် အသုံးချသောအခါ အပြစ်၏အမှောင်ဖြင့် ကန်းသောသူများသည် အလင်းရရှိနိုင်ပြီး အလင်းမလိုဟု ခံစားရသူများသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထဲ ဝင်သွားသည်။ အနာကင်းသောသူသည် ပထမအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ဖာရိရှဲတို့သည် ဒုတိယအမျိုးအစားဖြစ်သည်။ မယုံကြည်ခြင်းသည် ခွင့်လွှတ်၍မရ (၉:၄၁၊ ၁၅:၂၂)။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ မျက်စိကန်းမှုကို အသိအမှတ်ပြု၍ နှိမ့်ချစွာ ယေရှုထံ အနာကင်းခံယူခဲ့လျှင် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး ဘုရားသခင်၏အလင်းတော်ကို မျက်စိမှိတ်ထားသူများကို ဘယ်သူမျှ၊ ယေရှုပင်လျှင် ကူညီနိုင်မည်မဟုတ် (ကြည့် ၃:၁၉၊ ၅:၄၀၊ ၈:၂၄)။

In 9:39, and certainly based on the miracle, this idea is worked out in terms of sight and blindness. Jesus justified the miracle by saying that He had come as the light of the world (v. 5; cf. 8:12; 12:46). The paradoxical effect of light—even natural light—is that at the same time that it dispels darkness it dazzles sight. When applied to Jesus, this means that with His coming, those who have been blinded by the darkness of sin could be enlightened, while those who do not feel the need for light move into deeper darkness. The healed man belongs to the first category, the Pharisees to the second. Unbelief is inexcusable (9:41; 15:22). Had the Jewish leaders recognized their spiritual blindness and humbly come to Jesus for healing, they would have found it. But no one, not even Jesus, can help those who deceive themselves and shut their eyes to the divine light (cf. 3:19; 5:40; 8:24).

 

အခန်းကြီး - ၁၀

၁၀:၁–၂၁ ယေရှု၊ သိုးထိန်းကောင်း

ယေရုရှလင်မြို့၌ ယေရှုပြုတော်မူသော နောက်ဆုံးအများပြည်သူမိန့်ခွန်းတွင် သိုးထိန်းနှင့်သိုးများ၏အတွေ့အကြုံကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်တော်၏ကယ်တင်ခြင်းသဘောကို ပုံဖော်ပြသတော်မူ၏။ ထို့ပြင် သိုးများကို ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ အသုံးချတတ်သူများ၏သဘောကိုလည်း ဖော်ပြတော်မူ၏။

10:1–21

Jesus, the Good Shepherd

In His last public address in Jerusalem, Jesus illustrated the redemptive nature of His mission using the experience of the shepherd and his sheep. It also serves to reveal the nature of those who use the sheep for their own personal purpose.

 

၁၀:၁–၆။ သိုးထိန်းနှင့်သိုးများ။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် “ဧကန်စင်စစ်၊ ဧကန်စင်စစ်” (အမှန်ကန်ဆုံး၊ အမှန်အကန်) ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်မျိုးစုံရှိသော အမှန်တကယ် အမှန်တရား (amēn, amēn) ဟူသည်ကို ဘယ်တော့မျှ တရားဟောခြင်း၏အစတွင် မသုံးခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ဤအခန်းသည် အခန်း ၉ တွင်ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များ၏ဆက်လက်ဖြစ်ပြီး သီးခြားတရားဟောခြင်းတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ပစ်မှတ်ထားသော ပရိသတ်ဖြစ်သည့် “ယုဒလူများ” သို့မဟုတ် ယုဒခေါင်းဆောင်များ (၁၀:၁၉) သည် အဓိကအားဖြင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး အထွေထွေအကြောင်းအရာမှာ မွေးရာပါမျက်စိကန်းသူကို ကုသပေးခြင်း (ဗီဇ ၂၁ နှင့်ကိုးကား) ဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၁–၆ ၏ စာပေအမျိုးအစားကို တိကျစွာသတ်မှတ်ရန် အနည်းငယ်ခက်ခဲသည်။ ပုံဥပမာ (parable) ဟုခေါ်ဆိုလေ့ရှိသော်လည်း ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် “ပုံဥပမာ” (parabolē) ဟူသောစကားလုံးကို ဘယ်တော့မျှမတွေ့ရကြောင်း သတိပြုရမည်။ ယောဟန်ကိုယ်တိုင် ဤအရာကို paroimia (အခန်းငယ် ၆) ဟုခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး ဤစကားလုံးသည် စကားပုံ၊ နှိုင်းယှဉ်စကား သို့မဟုတ် ပုံဆောင်စကားဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည် (၁၆:၂၅၊ ၂၉ နှင့်ကိုးကား)။

10:1–6. Shepherd and Sheep. In John’s Gospel, the strong affirmation of truth amēn, amēn (translated variously as “truly, truly,” “very truly,” “most assuredly”) never begins a discourse, implying that this section is a continuation of the events described in chapter 9 and that, therefore, it is not an independent discourse. This means that the target audience, “the Jews” or Jewish leaders (10:19), was essentially the same and that its general context is probably the healing of the man born blind (cf. v. 21). It is a little difficult to identify the literary type of the content of vv. 1–6. Though it is customary to speak of it as a parable, it must be borne in mind that the word “parable” (parabolē) never appears in this Gospel. John himself refers to it as a paroimia (v. 6), which was used to indicate a proverb, a figure of speech, or a metaphorical saying (cf. 16:25, 29).

 

အမည်ကို ဘယ်လိုခေါ်သည်ထက် အကြောင်းအရာက ပိုမိုအရေးကြီးပြီး နားလည်ရ လွယ်ကူသည်။ ဤပုံဆောင်စကားသည် သိုးထိန်း၊ သူခိုး (ဓားပြနှင့်လည်းခေါ်သည်)၊ သူစိမ်းနှင့် သိုးနွားအုပ်တို့ကို ပြောထားသည်။ ရှုခင်းကို ပြည့်စုံစေရန်အတွက်သာ တံခါးစောင့်နှင့် သိုးကျောင်းနှင့်၎င်း၏တံခါးကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုခေတ်က နားထောင်နေသူများအတွက် ဤပုံမျိုးသည် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည်။ ယေရှု၏အချိန်တွင် သိုးကျောင်းဆိုသည်မှာ ကျောက်နံရံဖြင့်ဝိုင်းရံထားပြီး အပေါ်တွင် ဆူးချုံများထားသော စက်ဝိုင်းပုံအိမ်ကလေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူခိုးဓားပြ၏ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဟန့်တားရန်ဖြစ်သည်။ တံခါးတစ်ခုတည်းသာရှိပြီး ညအချိန်တွင် သိုးများလုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူသော တံခါးစောင့်များက စောင့်ကြပ်သည်။ သိုးအုပ်ငယ်များစွာက တူညီသောကျောင်းတစ်ခုကို မျှဝေသုံးစွဲနိုင်သည်။ သိုးထိန်းသည် သိုးတစ်ကောင်ချင်းစီကို အမည်အရင်းနှင့်သိပြီး သိုးများကလည်း သိုးထိန်း၏အသံကို သိသဖြင့် လိုက်လေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သိုးထိန်းနှင့်သိုးတို့၏ ရင်းနှီးမှုကြောင့် သိုးတစ်ကောင်ချင်းစီသည် ၎င်း၏နာမည်ကို သိ၍ တုံ့ပြန်တတ်သည်။

More important than what we call it is its content, which is plain and easy to follow. It speaks metaphorically of a shepherd, a thief—who is also referred to as a robber and a stranger—and a flock. There is also a reference to a gatekeeper, used only to complete the scene, and a sheepfold and its gate. Such images were rather familiar to those who were listening to Jesus. In His time, the sheepfold would have been a roughly round courtyard surrounded by a stone wall and topped by briers to discourage the incursion of thieves or robbers. The fold would have had only one entrance, which was guarded by a gatekeeper, whose job was to guarantee the safety of the sheep, especially at night. Several small flocks could have shared the same fold. This would not have been a problem because, as a rule, not only did the shepherd know each of his sheep individually, but the sheep also knew the voice of the shepherd and would easily have followed him. Sometimes, due to the personal intimacy between the shepherd and his sheep, an individual sheep would even have recognized its own name and responded to it.

 

၁၀:၇–၁၀။ ကယ်တင်ခြင်း၏တံခါး။ ယေရှုသုံးသော ပုံများသည် ယုဒဘဝ၏သာမန်အရာများဖြစ်သော်လည်း ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ၎င်းတို့၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ကြချေ (၁၀:၆ ကိုးကား)။ သို့သော် ဤပုံဥပမာကို ယေဇကျေလ ၃၄ နောက်ခံဖြင့် ဖတ်ရှုရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ အဓိကသိုးထိန်းဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလ၏သိုးထိန်းများ (ခေါင်းဆောင်များ) ကို ၎င်းတို့ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ ရှာဖွေပြီး ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို မဂရုစိုက်ကြသည်ဟု ပြင်းထန်စွာ ဆူပူတော်မူသည် (ယေဇကျေလ ၃၄:၂–၈)။ ထိုသို့ အသုံးမဝင်သော မယုံကြည်ထိုက်သော သိုးထိန်းများကို ဖယ်ရှားမည်ဖြစ်ပြီး (၃၄:၉–၁၀) ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် တာဝန်ယူမည်။ ကွဲပြားနေသော သိုးများကို ပြန်လည်စုဆောင်းမည် (ယောဟန ၁၀:၁၁–၁၂)၊ အလွန်ဂရုစိုက်မည် (အခန်းငယ် ၁၃–၁၆) နှင့် ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ကိုယ်တော်၏ကျွန်ထံ အပ်နှံမည် (အခန်းငယ် ၂၃–၂၅)။

10:7–10. Door of Salvation. Though the images used by Jesus were common features of Jewish life, the Jewish leaders failed to understand their intended meaning (cf. 10:6). There is little if any question, however, that this illustration is to be read against the background of Ezekiel 34, where God, the supreme Shepherd (cf. Pss. 23:1; 80:1; Is. 40:10–11), strongly rebukes the shepherds (i.e., the leaders) of Israel for going after their own interests and failing to care for His people (Ezek. 34:2–8; cf. Is. 56:9–12; Jer. 23:1–4; 25:32–38; Zech. 11:4–17). Such useless and unfaithful shepherds would be removed (Ezek. 34:9–10), and God Himself would take over their responsibilities. He would retrieve His dispersed sheep (John 10:11–12), tend them with utmost care (vv. 13–16), and commit them to His servant, the Davidic Messiah (vv. 23–25).

 

ဤနောက်ခံအရ ပုံဥပမာ၏အဓိကသွန်သင်ချက်သည် ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို နှစ်မျိုးသောပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် အသုံးချတော်မူသည်မှာ အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်။ တံခါး (အခန်းငယ် ၇–၁၀) နှင့် သိုးထိန်း (အခန်းငယ် ၁၁–၁၈) တို့ဖြစ်သည်။ သိုးများကို ခေါ်၍ ကျောင်းမှထုတ်ဆောင်သော သိုးထိန်းဖြစ်တော်မူသည်မှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သော်လည်း တံခါးဖြစ်တော်မူသည်မှာ အံ့သြစရာဖြစ်သည်။ တံခါးစောင့်သည် ကျောင်းတံခါးကို စောင့်ရှောက်ပြီး သိုးများလုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူရသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် သိုးများ၏တံခါးဖြစ်တော်မူသည်ဟု မိန့်ဆိုခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဆီသို့ တစ်ခုတည်းသောလမ်းဖြစ်တော်မူကြောင်း (အထူးကြည့် “ငါသည်...ဖြစ်၏” ဟူသော အဆိုများ) ဆိုလိုသည်။ ကိုယ်တော်မှတစ်ပါးအဘယ်သူမျှ ကယ်တင်ခြင်းမရရှိနိုင်ပေ (၁၄:၆ ကိုးကား)။ ကိုယ်တော်အားဖြင့် ဝင်လာသူသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်၍ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပြီး ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်း၏ ကြွယ်ဝခြင်း (ကျက်စားရာ) ကို ခံစားရမည် (၁၀:၉)။ သူခိုးနှင့်ဓားပြ (အခန်းငယ် ၈) တို့သည် ထိုခေတ်က ယုဒခေါင်းဆောင်အချို့ကို ရည်ညွှန်းပေမည်။ ထိုခေါင်းဆောင်မျိုးသည် သိုးများ၏ကောင်းကျိုးကို မစဉ်းစားဘဲ ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ ရှာဖွေတတ်သည်။

In light of such a background, the main teaching of the illustration does not seem to be problematic. Perhaps the exception would be that Jesus interestingly applied to Himself two different images: the Door (vv. 7–10) and the Shepherd (vv. 11–18). That He is the Shepherd who calls His sheep and leads them out of the fold is what would be expected, but that He is also the door comes as a surprise. The illustration speaks of a gatekeeper, whose responsibility is to guard the entrance of the fold and keep the sheep safe. By speaking of Himself as the door of the sheep, Jesus said that He is the exclusive way to salvation (see “The ‘I Am’ Sayings,” p. 1430); it is available only through Him (cf. 14:6). Whoever comes in through Him will be saved, that is, will be able to enjoy the freedom to come and go and the abundance (pasture) of God’s salvation (10:9). The thieves and robbers (v. 8) probably refer to some of the Jewish leaders of the day. Such leaders do not contemplate the well-being of the sheep but think only of their own selfish interests (cf. John 7:49; 12:42–43; Matt. 23:2–7; Mark 7:6–13; Luke 16:30–31; 18:9).

 

၁၀:၁၁–၁၈။ သိုးထိန်းကောင်းနှင့် အခကြေးငှားသမား။ ဤအခန်းတွင် ယေရှုလာတော်မူရခြင်း၏အကြောင်းရင်းကို အသက်ကိုပေးရန်ဖြစ်သည်ဟု (ယောဟန ၁၀:၁၀) ဆိုထားသည်မှာ တံခါးပုံမှ သိုးထိန်းပုံသို့ ကူးပြောင်းရာတွင် အဆက်အစပ်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုလာတော်မူရခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဤမျှရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသော အခန်းငယ်တစ်ခုမျှ မရှိပေ (၃:၁၄–၁၆၊ ၆:၃၃၊ ၅၁၊ ၁၇:၁–၃၊ ၂၀:၃၁ ကိုးကား)။ အသက်ကိုပေးရန်လာတော်မူသည်ကြောင့်သာ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် သိုးထိန်းကောင်းဖြစ်တော်မူသည်ဟု မိန့်ဆိုနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သိုးထိန်းကောင်းသည် သိုးများအတွက် အသက်ကိုစွန့်တော်မူ၏ (၁၀:၁၁)။ ဤသည်မှာ ယောဟန်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏ အစားထိုးသေခြင်းကို ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြခြင်းတစ်ခုဖြစ်သည် (၁၀:၁၅၊ ၁၁:၅၀၊ ၅၁–၅၂၊ ၁၅:၁၃ ကိုးကား)။ ယခုအခါ ယေရှုနှင့် သူခိုးဓားပြတို့အကြား ကွာခြားချက်မဟုတ်တော့ဘဲ ကိုယ်တော်နှင့် အခကြေးငှားသမားအကြား ကွာခြားချက်ဖြစ်သည်။ အခကြေးငှားသမားသည် သိုးထိန်းမဟုတ်၊ သိုးထိန်းလိုလည်း မပြုမူပေ။ အန္တရာယ်ကြုံလာသည်နှင့် (ဥပမာ ဝံပုလွေနီးလာသည်ကို မြင်သည်နှင့်) သိုးများကို စွန့်ပစ်၍ ပြေးသည်။ ထိုသူသည် ပိုက်ဆံကိုသာ စိတ်ဝင်စားပြီး သိုးများကို ဂရုမစိုက်၊ သူတစ်ပါး၏သိုးအတွက် အသက်စွန့်ရန် မဆန္ဒရှိပေ။

10:11–18. Shepherd and the Hireling. In this passage the statement that Jesus came to impart life (John 10:10) serves as a transition from the metaphor of the door to that of the shepherd. Perhaps no other verse in John better describes the purpose of Jesus’s coming than this one (cf. 3:14–16; 6:33, 51; 17:1–3; 20:31). It is because He had come to impart life that He could speak of Himself as the Good Shepherd, for the Good Shepherd gives up His life on behalf of the sheep (10:11). This is another unmistakable reference in this Gospel to Jesus’s substitutionary death (cf. 10:15; 11:50, 51–52; 15:13). The contrast now is no longer between Jesus and thieves and robbers but between Himself and the hired man—someone paid to do the work. The hired man is not a shepherd, nor does he act like a shepherd. At the first sign of danger, for example, when a wolf is drawing near, he abandons the sheep and runs away. This person is interested only in money, not the sheep, and is not willing to risk his life for someone else’s sheep.

 

အခကြေးငှားသမားနှင့် ဝံပုလွေ၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းမှုမရှိသော်လည်း သိုးထိန်းကောင်းကို ယေရှုအပေါ်သို့ အသုံးချထားကြောင်း သံသယမရှိပေ။ သိုးထိန်းကောင်း၏ဝိသေသလက္ခဏာတစ်ရပ်မှာ သိုးများကို သိခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ပိုင်ဆိုင်သူများကို ပြီးပြည့်စုံစွာ သိတော်မူ၏။ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်ကို သိတော်မူသည်နှင့်အမျှ၊ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်ကို သိတော်မူသည်နှင့်အမျှပင် (၁၀:၁၅)။ ဤတွင် ယေရှုသည် ခမည်းတော်နှင့် တစ်တန်တူညီမျှသော ဆက်ဆံရေးရှိကြောင်း ထပ်မံအခိုင်အမာဆိုတော်မူသည်။ ဤအခန်းအောက်တွင် ကိုယ်တော်ပြောထားသည်နှင့်အညီ ခမည်းတော်နှင့် တစ်ဆူတည်းဖြစ်တော်မူခြင်းပင် (အခန်းငယ် ၃၀)။ သိုးထိန်းကောင်းကို သိုးများကလည်း သိကြသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ မျက်စိကန်းသူ၏ဇာတ်လမ်းတွင် ဤအချက်ကို အထင်အရှားတွေ့နိုင်သည်။ အံ့ဖွယ်အမှုပြုပြီးနောက် သူသည် ကုသပေးသူ၏အသံကိုသာ မှတ်မိပြီး ထပ်မံတွေ့ဆုံစဉ် ကိုယ်တော်ကို ချက်ချင်းလိုက်ခဲ့သည်။ ထိုလူအား ပြုတော်မူသည်နှင့်အညီ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏သိုးများကို စုဝေးစေမည်။ ထိုကျောင်းမဟုတ်သော အခြားသိုးများနှင့်လည်း ပေါင်းစည်းမည်။ ထိုသူများမှာ တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (၁၁:၅၁–၅၂၊ ၁၇:၂၀ ကိုးကား)။ ထိုအခါ သိုးအုပ်တစ်ခုတည်းနှင့် သိုးထိန်းတစ်ပါးတည်းသာ ရှိတော့မည် (၁၀:၁၆)။ ယေရှု၏ကယ်တင်ခြင်းခေါ်သံသည် ယုဒပြည်နယ်နယ်နိမိတ်ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး တကယ့်မယ်ရှိယာအဖြစ် ဣသရေလ၏ကယ်တင်ခြင်းယုံကြည်ခြင်းကို တပါးအမျိုးသားများထံ ပြုလုပ်ပေးမည် (ဂလာတိ ၃:၂၆–၂၉၊ ဧဖက် ၂:၁၁–၂၂၊ ၄:၃–၆ ကိုးကား)။

The meaning of the hired man and the wolf is not clear, but there is no doubt that the Good Shepherd is being applied to Jesus. One of the characteristics of a good shepherd is that he knows the sheep. Jesus knows perfectly well those who belong to Him; as perfectly as the Father knows Him and He knows the Father (10:15). Once again, Jesus was claiming a level of relationship with the Father that could be possible only if He were one with the Father, something He actually stated as recorded farther down in the chapter (v. 30). But it is not only the good shepherd who knows his sheep; the sheep also know him (v. 14). This was objectively exemplified in the story of the blind man. After the miracle, all he could remember of the One who had healed him was His voice, and when they met again, he did not hesitate to follow Him. As He did with this man, Jesus will gather His sheep and unite them with His other sheep not of that fold—an obvious allusion to Gentile believers (cf. 11:51–52; 17:20). Then there will be one flock and one Shepherd (10:16). The saving call of Jesus was to reach outside the borders of Judaism, and as the true Messiah, He would universalize the saving faith of Israel, making it available to the Gentile world (cf. Gal. 3:26–29; Eph. 2:11–22; 4:3–6).

 

ဤအပိုဒ်ကို ယေရှု၏သိုးများအတွက် စတေးကျွမ်းသေခြင်းအကြောင်း ထပ်မံရှင်းပြခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (၁၀:၁၅ ကိုးကား)။ ယေရှုသည် ဗတ္တိဇံရေကန်တွင် ကုသခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ကိုယ်တော်၌ အသက်ရှိသည်ဟု မိန့်ဆိုပြီးဖြစ်သည် (ယောဟန ၅:၂၆)။ ယခု မည်သူမျှ ကိုယ်တော်၏အသက်ကို မယူနိုင်ဟု ထပ်လောင်းမိန့်ဆိုတော်မူသည်။ ဤစကား၏ချက်ချင်းအသုံးချမှုမှာ ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ ကိုယ်တော်ကိုသတ်ရန်ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည် (၅:၁၆၊ ၁၈၊ ၇:၁၊ ၁၉၊ ၂၅၊ ၈:၃၇၊ ၄၀၊ ၅၉)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏အသက်ကို ကိုယ်တိုင်စွန့်လှူမည် (၆:၅၁ ကိုးကား) နှင့် ပြန်ယူမည် (၂:၁၉ ကိုးကား)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏မေတ္တာထင်ရှားခြင်းဖြစ်သည် (၃:၃၅၊ ၅:၂၀၊ ၁၀:၁၇၊ ၁၄:၃၁၊ ၁၅:၉–၁၀၊ ၁၇:၂၆)။ မည်သူမျှ ကိုယ်တော်၏အသက်ကို မယူနိုင်၊ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက်နှင့် မေတ္တာကြောင့် ဘုရားသခင်အတွက် ယဇ်ပူဇော်မည်ဖြစ်သည် (၁၅:၁၃၊ ၁ယောဟန ၃:၁၆)။ ဤအပိုဒ်တွင် အသက်စွန့်ပြီးနောက် ခမည်းတော်နှင့်လွတ်လပ်စွာ ပြန်ယူမည်ဟု မဆိုထားကြောင်း သတိပြုပါ။ ကျမ်းစာတစ်စုံတစ်ခုလုံးတွင် ယေရှု၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဘုရားသခင်၏အမှုဟု ဖော်ပြထားသည် (တမန် ၂:၂၄၊ ၃:၁၅၊ ၁၀:၄၀၊ ၁၃:၃၀၊ ၃၃၊ ရောမ ၆:၄၊ ၁၀:၉၊ ၁ကွန်္သု ၆:၁၄၊ ကောလောသီ ၂:၁၂၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၂၀၊ ၁ပေ ၁:၂၁)။ ဤအပိုဒ်၏အဓိပ္ပာယ်မှာ ယေရှုသည် ခမည်းတော်၏အစီအစဉ်နှင့်အညီ အသက်စွန့်ရန် အခွင့်အာဏာရှိသည် (ယောဟန ၅:၃၀၊ ၆:၃၈–၄၀၊ ၁၀:၁၇–၁၈၊ ၁၄:၃၁၊ ၁၇:၄၊ တမန် ၂:၂၃၊ ၃:၁၈၊ ၄:၂၇–၂၈၊ ရောမ ၈:၃၂ ကိုးကား) ဖြစ်ပြီး ခမည်းတော်ကလည်း ပြန်လည်ရရှိရန် အခွင့်အာဏာ (exousia) ပေးထားသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ခမည်းတော်ကို နာခံခြင်းဖြင့်သာ သင့်တော်သောအချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် ကိုယ်တော်၌ရှိသော အသက်၏တန်ခိုးအားဖြင့် သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာမည်ဖြစ်သည်။

This section ends with a comment of Jesus about His sacrificial death for the sheep that further explains the thought of John 10:15. Jesus had already said in the context of the healing at Bethesda that He is life in Himself (John 5:26), but next He added that no one takes His life from Him. The immediate application of this statement was the intention of the Jewish leaders to kill Him (5:16, 18; 7:1, 19, 25; 8:37, 40, 59). It was Jesus who would voluntarily lay down His life (cf. 6:51) and take it up again (cf. 2:19)—an expression of divine love (3:35; 5:20; 10:17; 14:31; 15:9–10; 17:26). No one would take His life from Him, but He was willing to offer it out of His own free will and love as a sacrifice to God (15:13; 1 John 3:16). It is important to note that the passage does not say that after Jesus would lay down His life, He would take it up again independent of the Father. Elsewhere in the NT, the resurrection of Jesus is always referred to as an act of God (cf. Acts 2:24; 3:15; 10:40; 13:30, 33; Rom. 6:4; 10:9; 1 Cor. 6:14; Col. 2:12; Heb. 13:20; 1 Pet. 1:21). The meaning of this passage is not only that Jesus has authority, in compliance with the plan of the Father, to give His life (John 5:30; 6:38–40; 10:17–18; 14:31; 17:4; cf. Acts 2:23; 3:18; 4:27–28; Rom. 8:32) but that the Father also granted Him “authority” or “power” (exousia) to receive it back again. It is only in obedience to the Father that at the appropriate moment, He would come out of the tomb by the power of the life that was in Him as the Son of God.

 

၁၀:၁၉–၂၁။ ယုဒလူများ၏တုံ့ပြန်မှု။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ယေရှုမည်သူဖြစ်သည်နှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်မံခွဲခြားခဲ့ကြသည် (ယောဟန ၉:၁၆ ကိုးကား)။ အချို့က နတ်ဆိုးစွဲပြီး ရူးမိုက်သည်ဟု ဆိုကြပြီး အချို့က မွေးရာပါမျက်စိကန်းသူကို မျက်စိပြန်ဖွင့်ပေးခဲ့သည်ကို နားလည်ရန်ကြိုးစားနေကြသည်။ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း သူတို့သိကြသည်။ အချို့သည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်လိုသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်မျှသာ (၁၉:၃၈–၃၉) ကျန်ရစ်ပြီး ကိုယ်တော်ထံမှ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။ ယေရှု၏အမှုတော်များသည် ကိုယ်တိုင်သက်သေခံပြီး ယနေ့တိုင် သက်သေခံနေဆဲဖြစ်သည်။ လူတိုင်းကို အတွင်းစိတ်ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် ရင်ဆိုင်စေသည်။ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိ။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်နှလုံးရူးသွပ်မှုကို ဖော်ထုတ်ရုံသာတွေ့ရမည်။ အမှန်မှာ ယေရှုလူအဖြစ်ကျရောက်စဉ် ပြုတော်မူခဲ့သမျှသည် ဘုရားသခင်ဆန်ပြီး အံ့ဖွယ်ဆုံးဖြစ်သည်။

10:19–21. Reaction of the Jews. Once again, the Jewish leaders were divided about who Jesus was (cf. John 9:16). While some insisted that He was demon-possessed and raving mad (cf. 7:20; 8:48, 52), others were still trying to make sense of the fact that He restored a blind man’s sight. They knew that a miracle had been performed. Some were perhaps inclined to believe in Him, but in the end, with the exception of just a few (19:38–39), they turned away from Him. Jesus’s works or signs spoke for themselves—and they still do—confronting every person with a decision of eternal proportions. No other alternative is left: either we believe that He is the Son of God, or we only lay bare the madness of our own heart. The truth is that nothing could have been more divine and wonderful than what Jesus did when He lived among us.

 

၁၀:၂၂–၄၂ ဗိမာန်သန့်ရှင်းရေးပွဲ

သိုးထိန်းကောင်းအကြောင်းတရားနှင့် ဆက်စပ်နေသော်လည်း (၁၀:၂၆–၂၉ ကိုးကား) အောက်ပါအဖြစ်အပျက်များသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဗိမာန်သန့်ရှင်းရေးပွဲတော် (ဟနုကာ သို့မဟုတ် အလင်းပွဲဟုလည်းခေါ်သည်) အချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ဤပွဲတော်သည် ဆောင်းရာသီတွင် (ဒီဇင်ဘာလဒုတိယအစွန်း) ကျင်းပသော ရှစ်ရက်ပွဲဖြစ်သည်။ ဤပွဲတော်သည် ဣသရေလကျမ်းစာတွင် မပါဝင်သော နှောင်းပိုင်းဖြစ်ပေါ်လာသော ပွဲဖြစ်ပြီး အန်တိအိုခွတ် ဧပါဖန်နက် ဗိမာန်တော်တွင် ဝက်ယဇ်ပူဇော်ပြီး ဇူးစ်ရုပ်ထု တည်ထားကတည်းက သုံးနှစ်အကြာ ဘီစီ ၁၆၅ တွင် ယုဒမက္ကဗီမှ ဗိမာန်တော်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်ကို သန့်ရှင်းစေခဲ့ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုသည်။

10:22–42

Feast of Dedication

Though still related to the speech of the good shepherd (cf. 10:26–29), the episodes that follow occur a bit later, during the celebration of the Feast of Dedication. This feast—also called Hanukkah or the Feast of Lights—is an eight-day feast that is celebrated in winter (cf. v. 22), in the second half of December. It is a relatively recent institution, not prescribed in the Hebrew Scriptures. The feast remembers the reconsecration of the temple and its altar by Judas Maccabaeus in 165 B.C., three years after Antiochus IV Epiphanes erected a pagan altar in the temple and sacrificed pigs (sacred to Greeks) to Zeus.

 

၁၀:၂၂–၃၀။ ယေရှုကို စစ်ဆေးခြင်း။ ယေရှုသည် သူတို့အိမ်တော်ပွဲ (အခန်း ၇) ကတည်းက ယုဒဲပြည်တွင် သုံးလခန့်နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အေဒီ ၃၀ ဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်ခန်းမတွင် တိုင်များထောက်ထားသော အမိုးအကာ (ရှောလမုန်၏တိုင်လျက် ဟုခေါ်သည်၊ ယောဟန ၁၀:၂၃၊ တမန် ၃:၁၁၊ ၅:၁၂ ကိုးကား) အောက်တွင် ယုဒလူများ စုဝေးလာ၍ ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်ဖြစ်မဖြစ် မေးမြန်းကြသည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ ထိုမေးခွန်းသည် ယေရှုသည် သူတို့အပေါ် မတရားခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားစေသည်။ ယေရှု၏အဖြေမှာ ထိုစွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမရာစုယုဒများ၏ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ မယ်ရှိယာမျှော်လင့်ချက်ကြောင့် (၆:၁၅၊ ၁၁:၄၈ ကိုးကား) ယေရှုသည် များသောအားဖြင့် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ခရစ်တော်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းကို ရှောင်တော်မူသည်။ သို့သော် ခမည်းတော်၏နာမ်တော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသော အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ သက်သေခံသည် (၂:၁၁၊ ၃:၂၊ ၅:၃၆၊ ၇:၃၁၊ ၁၂:၃၇၊ ၁၄:၁၁၊ ၁၅:၂၄၊ ၂၀:၃၀–၃၁)။ ယုံကြည်ရန်ငြင်းဆိုကြလျှင် ကိုယ်တော်၏သိုးအုပ်ထဲ၌ မပါကြသည်ကြောင့်ဖြစ်သည် (၈:၄၇ ကိုးကား)။ ကိုယ်တော်၏သိုးများသည် ကိုယ်တော်၏အသံကို သိ၍ လိုက်ကြသည် (၁၀:၃–၄) နှင့် ကိုယ်တော်အားဖြင့် သိခြင်းခံကြရသည် (အခန်းငယ် ၁၄၊ ၁၆)။ ယေရှုသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွေ့အကြုံကို ပြောတော်မူခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၁၊ ၁၅)။ သိုးထိန်းကောင်းအဖြစ် သိုးများအတွက် အသက်စွန့်မည်ဖြစ်ရာ ထိုသိုးများသည် ဘယ်တော့မှ ပျက်စီးမည်မဟုတ် (၃:၁၅–၁၆၊ ၆:၅၁၊ ၅၈၊ ၈:၅၁–၅၂၊ ၁၁:၂၆ ကိုးကား)။ မည်သူမျှ ကိုယ်တော်၏လက်မှ ဆွဲယူမသွားနိုင်ပေ။ ဤကျမ်းချက်တွင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယုံကြည်ခြင်းကို ရပ်တန့်နိုင်သည်ဟု မဆိုထားပေ။ သိုးများ၏နောက်ဆုံးလုံခြုံရေးသည် သိုးထိန်းကောင်း၏လက်ထဲတွင် ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၁၀:၂၈)။ အားနည်းဆုံးသိုးပင်လျှင် တန်ခိုးတော်ရှင်ဘုရားသခင်၏လက်ထဲတွင် တန်ခိုးရှိသူဖြစ်သွားသည် (ဖိလိပ္ပိ ၄:၁၃ ကိုးကား)။ နောက်ဆုံးတွင် ယေရှု၏လက်ထဲတွင်ရှိခြင်းသည် ခမည်းတော်၏လက်ထဲတွင်ရှိခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့်ခမည်းတော်သည် တစ်ဆူတည်းဖြစ်တော်မူသည် (၁၀:၂၉–၃၀)။

10:22–30. Jesus’s Interrogation. Jesus had been in Judea for about three months since the Feast of the Tabernacles (chap. 7), which was celebrated in the autumn. This was probably the year A.D. 30. At the temple court, under a two-hundred-yard-long (61 m) roofed structure supported by pillars (the so-called Portico of Solomon; John 10:23; cf. Acts 3:11; 5:12), the Jews gathered around Jesus and asked Him whether or not He was the Messiah (v. 24). The question was framed in a way that gives the impression that Jesus had not been quite fair to them. The answer of Jesus was a denial of the accusation that He had not told them. It is true that because of the political connotations attached to first-century Jewish messianic expectation (cf. 6:15; 11:48), Jesus as a rule avoided referring to Himself as the Messiah. But the works He had openly performed in the Father’s name testified loud and clear to His being the Messiah (2:11; 3:2; 5:36; 7:31; 12:37; 14:11; 15:24; 20:30–31). If they were unwilling to believe, it was because they were not part of His flock (cf. 8:47). His sheep know His voice and follow Him (10:3–4) and are known by Him (vv. 14, 16). Jesus was talking about a redemptive experience (vv. 10–11, 15). As the Good Shepherd, He would give His life for the sheep, and consequently, they would never perish (cf. 3:15–16; 6:51, 58; 8:51–52; 11:26). No one would snatch them out of His hand. The text does not say anything about whether, in the course of time, one could stop believing, but it indicates that the ultimate safety of sheep is in the hands of the Good Shepherd (10:28). Even the weakest sheep becomes all-powerful in the hands of an all-powerful God (cf. Phil. 4:13). In the final analysis, to be in Jesus’s hands is the same as to be in the Father’s hands, for Jesus and the Father are one (John 10:29–30).

 

၁၀:၃၁–၃၉။ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းစွပ်စွဲချက်။ ယုဒလူများသည် ယေရှု၏စကားကို ချက်ချင်းနားလည်၍ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သည်ဟု ထပ်မံကျောက်ခဲနှင့်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည် (လေဝီ ၂၄:၁၆ ကိုးကား)။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာဆိုခဲ့သည် (၅:၁၇–၁၈ ကိုးကား)။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံမှ ပြုတော်မူသော အံ့ဖွယ်အမှုများကို ထပ်မံရင်ဆိုင်ပြသော်လည်း သူတို့သည် ယေရှု၏ဘုရားသခင်ဆန်သောဇစ်မြစ်ကို လက်ခံရန် ငြင်းဆိုကြသည် (၉:၃၉–၄၁၊ ၁၂:၃၇–၄၀ ကိုးကား)။ ယေရှုသည် ကျမ်းစာမှ အငြင်းအခုံတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ ပြန်ဖြေတော်မူသည်။ ဆာလံ ၈၂:၆ ကို ကိုးကား၍ မတရားသောဣသရေလတရားသူကြီးများကို “ဘုရားများ” ဟုခေါ်ဆိုခဲ့လျှင် အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်က ဘုရားသခင်၏သားတော်ဟု ဆိုခြင်းကို စိတ်ဆိုးရသနည်းဟု မေးတော်မူသည် (ယောဟန ၁၀:၃၄–၃၆)။

10:31–39. Charge of Blasphemy. The Jews immediately recognized the implications of Jesus’s words and were again ready to stone Him under the charge of blasphemy (cf. Lev. 24:16); He had claimed to be God (cf. 5:17–18). Once again, Jesus confronted them with the works He had performed from the Father (10:32), but they did not want to consider any evidence concerning the divine origin of Jesus (cf. 9:39–41; 12:37–40). In His answer, Jesus resorted to an exegetical irony—an argument from Scripture. He quoted Psalm 82:6 to show that if Israel’s unjust judges, who were infinitely inferior to the supreme God, were called “gods,” why would they take offense at Him for claiming to be the Son of God (John 10:34–36)?

 

ယေရှုသည် ကျမ်းစာမှ နှစ်ချက်သော ရှင်းလင်းသောအငြင်းအခုံကို တင်ပြတော်မူသည်။ ပထမတစ်ချက်မှာ ကျမ်းစာမှဖြစ်၍ ဖျက်ဆီးမရနိုင် (အခန်းငယ် ၃၅)၊ ဒုတိယတစ်ချက်မှာ ယေရှုသည် ထိုကျမ်းချက်တွင် “ဘုရားများ” ဟုခေါ်ဆိုခံရသော တရားသူကြီးများထက် အဆများစွာ သာလွန်တော်မူသည် (ဆာလံ ၈၂:၁–၈ ကိုကြည့်)။ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်အားဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းခံရပြီး ဤလောကသို့ စေလွှတ်ခြင်းခံရသည် (ယောဟန ၁၀:၃၆)။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်နှင့်တန်းတူဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆိုခြင်းမဟုတ်၊ ယုဒလူများ၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို ငြင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ အချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ ယေရှုဘာပြုသည်ဖြစ်စေ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး ကိုယ်တော်၏အမှုတော်များကို စဉ်းစားရန် ဆန္ဒရှိလျှင် ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၌ရှိပြီး ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်၌ရှိကြောင်း သိနားလည်၍ ယုံကြည်နိုင်မည် (အချို့လက်ရေးမူများတွင် gnōte နှင့် ginōskēte “သိ၍ ဆက်လက်သိခြင်း” သို့မဟုတ် gnōte နှင့် pisteusēte “သိ၍ ယုံကြည်ခြင်း” ဟူ၍ဖြစ်သည်) (၁၀:၃၈)။ သို့သော် သူတို့သည် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ ခိုင်မာသောစိတ်ထားဖြင့် ယေရှုသည် အပြစ်ရှိသူ၊ ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်သူ၊ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သူဟု ယူဆကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို ထပ်မံဖမ်းရန်ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ (အခန်းငယ် ၃၉၊ ၇:၃၀၊ ၃၂၊ ၄၄၊ ၈:၂၀ ကိုးကား)။ အခြားနေရာများတွင် ယောဟန်က “ကိုယ်တော်၏အချိန်မရောက်သေးသဖြင့်” ဖမ်းဆီးမှုမအောင်မြင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ယခုအခါလည်း ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်သည် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည် (၁၂:၂၃ ကိုးကား)။

Jesus used the OT passage to present two clearly stated arguments. First, it was taken from the Scriptures, which could not be broken or set aside (v. 35), and second, Jesus was far superior to the judges called in the passage “gods” (see commentary on Psalm 82:1–8). He had been sanctified by the Father prior to being sent into the world (John 10:36). In other words, Jesus did not deny that He was putting Himself next to God, but He denied the Jews’ assessment of His claims. The point is clear: It does not matter what He would do, the Jewish leaders had decided not to believe. If they were at least willing to consider the evidence of His works (cf. 14:11), there would be a chance for them to recognize and acknowledge (some manuscripts have here gnōte and ginōskēte—“know and continue to know”—while others have gnōte and pisteusēte—“know and believe or have faith”) that the Father was in Him and He was in the Father (10:38). But they were not willing. In their stubbornness, they were persuaded that Jesus was a sinner—a transgressor of the law and a blasphemer. They again tried to arrest Him but failed (v. 39; cf. 7:30, 32, 44; 8:20). In other cases, John indicated that they could not arrest Jesus because His hour had not yet come (cf. 7:30; 8:20). We can certainly assume that this was also the case at this time. That “hour,” however, was getting closer (cf. 12:23).

 

၁၀:၄၀–၄၂။ အစသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း။ ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ ဖမ်းဆီးရန်ကြိုးစားမှုပြီးနောက် ယေရှုသည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာတော်မူသည်။ palin ဟူသောစကားလုံးက ယခင်ကလည်း ဤသို့ပြုခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ တိကျသောနေရာကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ယောဟန်ပထမဆုံးနတ်ဆိုးစွဲရာနေရာ (၁၀:၄၀) ဖြစ်သဖြင့် ဗသနိ သို့မဟုတ် ဗသနဗာရာ (၁:၂၈ ကိုးကား) ဟု သိနိုင်သည်။ ထိုနေရာသည် ယေရှုနတ်ဆိုးစွဲခံရပြီး ပထမဆုံးတပည့်များခေါ်ယူရာနေရာဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မှ ဝေးကွာသော်လည်း ယေရှုသည် အမှုတော်ကို ရပ်တန့်မထားပေ။ ယောဟန်နတ်ဆိုးစွဲသူထံ လူများလာရောက်သည်နှင့်အမျှ ယေရှုထံလည်း လာရောက်ကြသည်။ နှစ်ဦးကို နှိုင်းယှဉ်ရန် မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် အံ့ဖွယ်တစ်ခုမျှ မပြုခဲ့ဟူသောစကားသည် ယေရှုသည် ထိုနေရာ၌ အံ့ဖွယ်အမှုများ ထပ်မံပြုတော်မူသည်ဟု ဆိုလိုပေမည် (၁၀:၄၁၊ ၂၀:၃၀ ကိုးကား)။ ထိုအံ့ဖွယ်အမှုများနှင့် ယောဟန်၏ယေရှုအတွက် ယခင်သက်သေခံချက်ကြောင့် လူအများသည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ကြသည် (၁:၂၉–၃၄ ကိုးကား)။ ekei ဟူသောစကားလုံးသည် ယေရုရှလင် (ယုဒဘဝ၏ဗဟိုချက်) နှင့် ထိုကျေးလက်နေရာကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ယုဒအရာရှိများ၏ အသက်ခြိမ်းခြောက်မှုရှိသော်လည်း ယေရှုတွင် လူထုအနှောင်း စစ်မှန်သောနောက်လိုက်များ များစွာရှိခဲ့သည်။

10:40–42. Back to the Beginning. Following the attempt of the Jewish leaders to arrest Him, Jesus withdrew to the land on the east side of the Jordan River. The adverb palin suggests that this was not the first time that Jesus had done this. The exact location is not mentioned, but since it was the place where John was first baptizing (10:40), the reader is able to identify it as Bethany or Bethabara (cf. 1:28), the place where Jesus Himself was baptized and called His first disciples. Though far away from Jerusalem, Jesus did not stop His activities. People were still coming to Him as they had come to see John the Baptist. The comparison between the two could not be avoided. That John did not perform any sign was probably intended to mean that Jesus did perform additional signs among them (10:41; cf. 20:30). These and the previous testimony of John on behalf of Jesus caused many to believe in Him (cf. 1:29–34). The adverb ekei in 10:42 implies a contrast between Jerusalem, the center of Jewish life, and that rural location. Despite the threats against His life on the part of the Jewish officials, Jesus still had many true followers among the people.

 

အခန်းကြီး - ၁၁

၁၁:၁–၁၂:၅၀

ယေရှုခရစ်၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ

ဓမ္မအမှုတော်၏ အဆုံးသတ်

ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်သို့ မဟာဗျူဟာကျကျ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သုံးလခန့်အကြာတွင် ယေရှုသည် ယုဒပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ လာဇရုကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခဲ့ပြီး၊ မာရိထံမှ မွှေးကြိုင်ဆီလောင်းခံရပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မခံမီ ရက်ပိုင်းအလိုတွင် ယေရုရှလင်မြို့သို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် အောင်ပွဲခံဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဏ္ဍသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ဇာတ်လမ်းတွင် အလွန်အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းသည် ယေရှုခရစ်၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ ဓမ္မအမှုတော်အကြောင်းကို အဆုံးသတ်စေပြီး၊ ယေရှုခရစ်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် အသေခံခြင်းအတွက် စာဖတ်သူကို ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။

11:1–12:50

THE CLOSING OF JESUS’S PUBLIC MINISTRY

About three months after His strategic departure to the east side of the Jordan, Jesus was back in Judea, where He resurrected Lazarus, was anointed by Mary, and made His last, triumphal entry into Jerusalem just a few days before the crucifixion. This section, then, occupies a pivotal role in the development of John’s drama. It brings this Gospel’s account of Jesus’s public ministry to its end and prepares the reader for the sufferings and death of Jesus.

 

၁၁:၁–၅၇ လာဇရုကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်း

ယုဒလူမျိုးများတွင် ယုံကြည်ခြင်းကို နှိုးဆွမည့်အစား၊ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုပြုတော်မူသော အံ့ဖွယ်နိမိတ်တော် ခုနစ်ပါးအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်သော နိမိတ်တော်သည် ယေရှုကို သတ်ရန် သူတို့၏ နောက်ဆုံးအကြောင်းပြချက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

11:1–57

The Raising of Lazarus

Instead of eliciting faith, Jesus’s seventh and most astonishing sign in this Gospel became the final reason for the Jews to decide to kill Him (see “The Seven Signs in the Fourth Gospel,” p. 1417).

 

၁၁:၁–၁၆ လာဇရု၏ အသေခံခြင်း။ ဤအဖွင့်အပိုဒ်များသည် နိမိတ်တော်အတွက် နောက်ခံအခြေအနေကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းပြင်ပတွင် မာရိနှင့် မာသကို အမည်နှင့်တကွ ဖော်ပြထားခြင်းမှာ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင်သာ ရှိပြီး၊ သူတို့သည် ရွာတစ်ရွာတွင် နေထိုင်ကြသည်ဟု လုကာက ဆိုထားသည် (လုကာ ၁၀:၃၈–၄၂)။ ယောဟန်ကမူ မာရိနှင့် မာသ၏ ညီဖြစ်သူ လာဇရုကို ဖော်ပြရုံသာမက ထိုရွာမှာ ဗေသနိရွာဖြစ်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ထိုဗေသနိရွာသည် သံလွင်တောင်ကို ကျော်လျှင် ယေရုရှလင်မြို့မှ မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (၃ ကီလိုမီတာ) အကွာအဝေးရှိပြီး ယေရဟိတ်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တည်ရှိသည် (ယောဟန် ၁၁:၁၈ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယောဟန်အဆိုအရ ယေရှု၏ ချစ်လှစွာသော မိတ်ဆွေ လာဇရုသည် နာမကျန်းဖြစ်နေသည်။ ယေရှုထံ စေလွှတ်သော သတင်းစကားတွင် အရေးတကြီးရှိနေသည်မှာ လာဇရု၏ အခြေအနေ အလွန်ဆိုးဝါးနေပြီး ယေရှုကို ချက်ချင်းလာရောက်ရန် မျှော်လင့်ထားကြောင်း ဆိုလိုသည် (အပိုဒ် ၂၁၊ ၃၂ နှိုင့်ယှဉ်)။

11:1–16. Death of Lazarus. These introductory verses are intended to set the stage for the miracle. Outside John’s Gospel, Mary and Martha are mentioned by name only in Luke, who tells us that they lived in a village (Luke 10:38–42). John, in turn, not only says that Lazarus was the brother of Mary and Martha but also identifies the village as Bethany. The village was located on the farther side of the Mount of Olives, about two miles (3 km) from Jerusalem on the road to Jericho (cf. John 11:18). According to John, Lazarus, a dear friend of Jesus, was ill. The urgency of the message sent to Jesus implies that Lazarus’s condition was critical and that Jesus was expected to come quickly (cf. vv. 21, 32).

 

ဤဖြစ်ရပ်၏ အစမှစ၍ ယေရှုသည် လာဇရု၏ အသေခံခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေကို ထင်ရှားစေမည်ဟူသော အမှန်တရားကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၊ ၄၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဗေသနိသို့ နှစ်ရက်နှောင့်နှေးခဲ့ခြင်းသည် လာဇရုသေဆုံးရန် တမင်စောင့်ဆိုင်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ ယေရှုဗေသနိရောက်သောအခါ လာဇရုသည် လေးရက်ကြာသေနေပြီဖြစ်သည်ဆိုလျှင် သတင်းစကားရောက်မီ လာဇရုသေဆုံးသွားပြီးဖြစ်ရမည် (အပိုဒ် ၁၅ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယုဒပြည်သို့ ပြန်သွားရန် ယေရှု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တပည့်တော်များ အံ့သြခဲ့ရခြင်းမှာ ယုဒအရာရှိများ၏ ရန်လိုမှုများ တိုးပွားလာနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ယုဒပြည်သည် ယေရှုအတွက် အန္တရာယ်ရှိရာနေရာဖြစ်လာပြီး တပည့်တော်များပင် အသက်အန္တရာယ်ကို စိုးရိမ်နေကြသည် (အပိုဒ် ၁၆ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှု၏ ပြန်စကားမှာ ဗေသနိသို့ သွားရန် လုံခြုံသေးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နေ့အချိန် လျှောက်သူသည် ဤလောက၏ အလင်းကြောင့် မြင်နိုင်၍ မကြောက်ရာဟူသော အယူအဆသည် ယေရှုသံဓိဌာန်နှစ်မျိုးဖြင့် စကားပြောသည့် နောက်ထပ်ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည် (၃:၃; ၇:၆; ၈:၂၈ နှိုင့်ယှဉ်)။ တပည့်တော်များ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကိုယ်တော်သည် လောကီအလင်းဖြစ်တော်မူသည် (၈:၁၂; ၉:၅; ၁၂:၄၆ နှိုင့်ယှဉ်) ဖြစ်၍ သူတို့ လုံခြုံသည်။

From the very beginning of the incident Jesus was aware of the fact that the real issue was going to be not the death of Lazarus but His own glory as the Son of God (cf. vv. 4, 40). His delay of two days in returning to Bethany (v. 6) does not mean that He deliberately waited for Lazarus to die. If by the time He arrived in Bethany Lazarus had already been dead for four days, Lazarus must have died before the message reached Him (cf. v. 15). The surprise of the disciples at the decision of Jesus to go to Judea is to be understood in light of the increasing hostilities on the part of the Jewish authorities toward Him (v. 8). Judea had become a dangerous place for Him, and the disciples themselves were fearful for their lives (cf. v. 16). Jesus’s reply indicates that it was still safe to go to Bethany. The idea that he who walks during the day has nothing to fear because they will be able to see from the light of this world (v. 9) may be another example of Jesus using words with a double meaning (cf. 3:3; 7:6; 8:28). As long as the disciples were with Him, the light of the world (cf. 8:12; 9:5; 12:46), they were safe.

 

လာဇရုသေပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသော်လည်း ယေရှုသည် သေခြင်းကို အိပ်စက်ခြင်းနှင့် ဥပစာပြုတော်မူသည် (၁၁:၁၁)။ သေခြင်းကို အိပ်စက်ခြင်းဟု ဥပစာပြုခြင်းသည် ကျမ်းစာတွင် အလွန်သာမန်ဖြစ်သည် (ဓမ္မဟောင်း - ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁:၂၁; ယောဘ ၇:၂၁; ၁၄:၁၂; ဆာလံ ၁၃:၃; ယေရမိ ၅၁:၃၉၊ ၅၇; ဒံယေလ ၁၂:၂။ ဓမ္မသစ် - မဿဲ ၂၇:၅၂; တမန်တော် ၇:၆၀; ၁၃:၃၆; ၁ ကောရိန္သု ၇:၃၉; ၁၁:၃၀; ၁၅:၆၊ ၁၈၊ ၂၀; ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၃–၁၅; ၅:၁၀; ၂ ပေတရု ၃:၄)။ ဤဥပစာကို တထစ်ချ အဓိပ္ပာယ်မယူရချေ။ သေသူတို့၏ ဝိညာဉ်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်ထိ သင်္ချိုင်းတွင် အိပ်စက်နေသည်ဟု မဆိုလိုချေ။ ကျမ်းစာ၏ သေခြင်းအယူအဆမှာ လူ၏ဘဝအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေသည် (ဆာလံ ၁၄၆:၄; တရားဟောရာကျမ်း ၁၂:၇; ကမ္ဘာဦး ၂:၇; ယောဘ ၇:၂၁; ၁၄:၁၂; ၃၃:၄; တရားဟောရာကျမ်း ၉:၅–၆၊ ၁၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဤဥပစာသည် အပြင်ပန်းတူညီမှုကြောင့်သာ အလုပ်ဖြစ်သည်။ သေသူသည် အိပ်နေသူနှင့် တူသည်။ တပည့်တော်များကား ယေရှု၏ စကားကို တထစ်ချ နားလည်ခဲ့ကြပြီး အိပ်စက်ခြင်းသည် လာဇရုအတွက် ကောင်းမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ နားလည်မှုလွဲခဲ့ရခြင်းမှာ ဥပစာကို မသိ၍မဟုတ်၊ လာဇရုသေပြီးဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၁:၁၃–၁၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ ထို့ပြင် ယေရှုသည် ဥပစာကို သုံးခြင်းအားဖြင့် လာဇရုသေပြီးဖြစ်သည်ဟု သာမက သူ၏သေခြင်းသည် ပြန်လှည့်၍မရနိုင်ဟု ငြင်းပယ်တော်မူခြင်းလည်း ဖြစ်သည် (မာကု ၅:၃၉ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှုက “ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို နှိုးမည်” ဟု မိန့်တော်မူသောအခါ နိမိတ်တော်အတွက် တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

Knowing that Lazarus was dead, Jesus referred to his death using the metaphor of death as sleep (11:11). Such a metaphor, which is rather common in Scripture, both in the OT (1 Kin. 1:21; Job 7:21; 14:12; Ps. 13:3; Jer. 51:39, 57; Dan. 12:2) and in the NT (Matt. 27:52; Acts 7:60; 13:36; 1 Cor. 7:39; 11:30; 15:6, 18, 20; 1 Thess. 4:13–15; 5:10; 2 Pet. 3:4), is not to be taken literally, as if death were an intermediate state in which the souls of the dead remain dormant and unconscious in the grave until the resurrection. The biblical concept of death is that it terminates the life of the person in all of its expressions (Ps. 146:4; Eccl. 12:7; cf. Gen. 2:7; Job 7:21; 14:12; 33:4; Eccl. 9:5–6, 10). The metaphor works only at the visual level on account of the fact that death and sleep appear to be similar, that is, the dead person seems to be sleeping and is described as such. The disciples, however, took the words of Jesus at face value, concluding that sleep would be good for Lazarus. They misunderstood Jesus not because they were unfamiliar with the metaphor but because they did not know that Lazarus was already dead (cf. John 11:13–14). In addition, by using the metaphor Jesus was not simply saying that Lazarus was dead but also denying that his death was irrevocable (cf. Mark 5:39). In other words, when Jesus said that He would wake him up (John 11:11), He was in fact preparing the disciples for the miracle.

 

၁၁:၁၇–၂၇ ယေရှုနှင့် မာသ။ ယေရှုဗေသနိရောက်သောအခါ လာဇရုသည် သင်္ချိုင်းထဲတွင် လေးရက်ကြာနေပြီဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဤမှတ်ချက်သည် မကြာမီ ဖြစ်ပွားမည့် နိမိတ်တော်၏ တကယ့်တရားနှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ အိမ်ထဲတွင် လူများစွာရှိမည်ဟု မြင်ယောင်နိုင်သည်။ ပုလွေမှုတ်သူများ (မဿဲ ၉:၂၃ နှိုင့်ယှဉ်) နှင့် ငှားရမ်းထားသော ငိုကြွေးသူ၊ တမ်းတမ်းစွဲသူများ (မာကု ၅:၃၈ နှိုင့်ယှဉ်) လည်း ပါဝင်မည်။ ထိုအချိန်က ရှေးယုဒဈာပနဓလေ့တွင် ဤသူမျိုးများ အသုံးများသည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် သေသူကို သေသည့်နေ့တွင်ပင် သင်္ဂြိုဟ်လေ့ရှိသော်လည်း ရဗ္ဗိများက ထိုနောက် ခုနစ်ရက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း �哀悼ခြင်းနှင့် သုံးဆယ်ရက် ပေါ့ပါးသော အလှည့်ကျဈာပန ကာလကို အကြံပြုထားသည်။

11:17–27. Jesus and Martha. When Jesus reached Bethany, Lazarus had already been in the tomb for four days (v. 17). This remark called attention to the reality and grandeur of the miracle that was about to take place. One could imagine that there were many people in the house, including flute players (cf. Matt. 9:23) and professional weepers and wailers (cf. Mark 5:38). These were common figures in ancient Jewish funeral practices. As a rule, the Jews buried their dead on the day they died, but the rabbis recommended that the burial be followed by a period of seven days of deep mourning and thirty days of light mourning.

 

မာသက ယေရှုကို ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အစပြု၍ ယေရှုထံ ထွက်သွားခဲ့ပြီး မာရိမှာ အိမ်တွင်နေကာ ချစ်လှစွာသော ညီဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးမှုကို ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၁:၃၁ နှိုင့်ယှဉ်)။ မာသ၏ စကားသည် ယေရှုနှောင့်နှေးမှုကို စိတ်ပျက်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ယေရှုရှိခဲ့လျှင် လာဇရု၏ ကံကြမ္မာသည် မတူညီခဲ့မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အပိုဒ် ၂၂ တွင် ထင်ရှားသည့်အတိုင်း သူမသည် ယေရှုက လာဇရုကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုက သင်္ချိုင်းဝမှ ကျောက်ဆွဲဖယ်ရန် အမိန့်ပေးသောအခါ မာသ၏ ကန့်ကွက်မှု (အပိုဒ် ၃၉) က သူမသည် ချက်ချင်းရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မတွေးထားကြောင်း ပြသသည်။ ပထမရာစုယုဒလူအများစုကဲ့သို့ သူမသည် နောက်ဆုံးနေ့တွင် တရားဓမ္မရှိသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၄; ၅:၂၈–၂၉; ဆာလံ ၁၆:၁၀–၁၁; ၄၉:၁၄–၁၅; ဟေရှာယ ၂၆:၁၉; ဒံယေလ ၁၂:၁–၂; မဿဲ ၂၂:၂၃–၃၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ သို့သော် နောက်ဆုံးနေ့သည် မရောက်သေးချေ။ ထို့ပြင် ညီဖြစ်သူ၏ အလောင်းသည် ပုပ်သိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ အပြည့်အဝ သိရှိထားသည် (အပိုဒ် ၃၉ နှိုင့်ယှဉ်)။

Martha was the first to see Jesus. She took the initiative and went out to meet Him, while Mary remained at home, grieving the loss of her beloved brother (cf. John 11:31). Rather than being an expression of disappointment at Jesus’s delay, Martha’s words reveal her conviction that Lazarus’s fate would have been different had Jesus been there. Yet, contrary to what v. 22 apparently indicates, she was not expecting Jesus to raise him up. Later on in the narrative, when Jesus ordered that the stone be taken away from the tomb’s entrance, Martha’s objection (v. 39) shows that she was not considering the possibility of an immediate resurrection. Like most first-century Jews, she did believe in the resurrection of the righteous in the last day (v. 24; cf. 5:28–29; Pss. 16:10–11; 49:14–15; Is. 26:19; Dan. 12:1–2; Matt. 22:23–30), but the last day was not yet present. Besides, she was fully aware of the fact that the body of her brother was already in the process of decay (cf. John 11:39).

 

ထိုအခါ ယေရှုက “ငါသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် အသက်ဖြစ်၍” ဟု အံ့ဖွယ်ကြီးစွာ ကြေညာတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၅က)။ နောက်ဆက်တွဲ စကားများတွင် ဤကြေညာချက်၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အတိုင်းအတာကို သေသူနှင့် အသက်ရှင်သူ နှစ်မျိုးလုံးအရ ရှင်းပြတော်မူသည်။ ယေရှုကို ယုံကြည်သူများ သေရသော်လည်း ရှင်ကြလိမ့်မည် (၁၁:၂၅ခ)။ ထို့ပြင် အသက်ရှင်၍ ယေရှုကို ယုံကြည်သူများ သည် “ဘယ်တော့မှ မသေရ” (အပိုဒ် ၂၆က)။ ဂရိစာသားတွင် “ဘယ်တော့မှ” မသေဟု မဆိုဘဲ၊ ယုံကြည်သူများသည် “အစဉ်အမြဲ” (eis ton aiōna) မသေဟု ဆိုသည်။ အခြားစကားဖြင့် ယုံကြည်သူများအတွက် သေပြီးသည်ဖြစ်စေ၊ သေတော့မည်ဖြစ်စေ၊ သေခြင်းသည် နောက်ဆုံးစကား မဟုတ်ချေ။ နောက်ဆုံးစကားမှာ အသက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် သေခြင်းကို အနိုင်ယူပြီးဖြစ်သည် (၂ တိမောသေ ၁:၁၀; ရောမ ၅:၁၈–၁၉; ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၄–၅၅; ဗျာဒိတ် ၂၀:၁၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူများအား အသက်ကို ချီးမြှင့်တော်မူသည် (ယောဟန် ၆:၄၇; ၁၀:၁၀; ၁ ယောဟန် ၅:၁၁–၁၂)။ ဤကြီးမားသော ကတိသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး လူ့စိတ်နှလုံးကို မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စေသည် (ရောမ ၆:၂၃)။ ယေရှုက မာသကို “ဤအရာကို သင်ယုံသလော” ဟု မေးတော်မူသောအခါ သူမ စကားတော်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခွင့်ပေးတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ မာသသည် ယေရှုကို “ဘုရားသခင်၏ သားတော်” ဟု ရည်မှတ်၍ အပြုသဘောဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၇)။

Then Jesus made the astounding claim that He is “the resurrection and the life” (v. 25a; see “The ‘I Am’ Sayings,” p. 1430). In His following comments He explained the meaning and scope of such a claim from the standpoint of both the dead and the living. Even though those believing in Jesus may die, they will live (11:25b). And He added that whoever lives and believes in Him will “never die” (v. 26a). The Greek actually says not that whoever believes in Jesus will “never” die but rather that those who believe shall not die “eternally” (eis ton aiōna). In other words, for believers it does not matter whether they are already dead or are about to die, death does not have the final word. The final word for them is life because Jesus has conquered death (2 Tim. 1:10; cf. Rom. 5:18–19; 1 Cor. 15:54–55; Rev. 20:14), and He imparts life to those who believe in Him (John 6:47; 10:10; 1 John 5:11–12). This great promise lies at the very center of the gospel and fills the human heart with hope (Rom. 6:23). When Jesus asked Martha, “Do you believe this?” (John 11:26b), He was giving her the opportunity to express her faith in spite of the fact that she probably did not fully understand the significance of His words. Yet Martha responded affirmatively by referring to Jesus as the “the Son of God” (v. 27).

 

၁၁:၂၈–၃၇ ယေရှုနှင့် မာရိ။ မာသသည် ယေရှုကို ရွာထဲမဝင်မီ တွေ့ဆုံခဲ့သဖြင့် သူမတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို တပည့်တော်များမှအပ အဘယ်သူမျှ မကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုက မာရိကို လိုက်ခေါ်သည်ဟု မာသက သိသောအခါ မာရိသည် ချက်ချင်းထ၍ ယေရှုထံ လာခဲ့သည်။ သူမကို နှစ်သိမ့်နေကြသူများလည်း လိုက်ပါလာကြပြီး သူမသည် သင်္ချိုင်းသို့ ငိုကြွေးရန် သွားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် နှလုံးကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်ခဲ့ရမည်။ အထူးသဖြင့် ပုလွေမှုတ်သံနှင့် ငိုကြွေးသံများကြောင့် ဖြစ်သည်။ မာရိ၏ ယေရှုကို ပထမဆုံး စကားမှာ မာသ၏ စကားကို သွားစေသည်။ ယေရှုရှိခဲ့လျှင် သူမ၏ ညီသည် “မသေရ” ဟု ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၂)။ အချို့သူများသည်လည်း ထိုအတိုင်း ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေမည်။ သို့တည်းမဟုတ် ကိုယ်တော်၏ နှောင့်နှေးမှုကို ချစ်လှစွာသော မိတ်ဆွေအပေါ် ဂရုမစိုက်သည်ဟု နားလည်ခဲ့ကြပေမည် (အပိုဒ် ၃၇ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို ယေရှုမြင်သောအခါ စိတ်နှလုံးထဲတွင် “ဒေါသတကြီး လှုပ်ရှားတော်မူ” ပြီး စိတ်မနှံ့မှုဖြစ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၃)။ “လှုပ်ရှားတော်မူ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကား embrimaomai သည် အခြေခံအားဖြင့် “ဒေါသဖြင့် လှုပ်ရှားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ယေရှု၏ စိတ်ခံစားမှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ချင်းစာခြင်းထက် ကျော်လွန်၍ တကယ့် ဒေါသထွက်ခြင်းအထိ ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သို့သော် ဒေါသထွက်ရသည့် တိကျသော အကြောင်းရင်းမှာ ချက်ချင်း မထင်ရှားချေ။ လူ့ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော သေခြင်းကိုယ်တိုင်ကြောင့် မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် သေခြင်း၏ အုပ်စိုးမှုကို ချေမှုန်းပြီး သိမ်းသွင်းခံရသူတစ်ဦးကို ပြန်လည်ဆယ်ယူတော့မည် ဖြစ်သည်။ ငိုကြွေးသူများ၏ ဟန်ဆောင်ဝမ်းနည်းမှု၊ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုနှင့် အံ့ဖွယ်နိမိတ်တော်ကို မြင်ပြီးနောက် အချို့သူများ ဖာရိရှဲများဘက်သို့ ရပ်တည်မည့်သဘောတို့ကြောင့် ဒေါသထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (အပိုဒ် ၄၆ နှိုင့်ယှဉ်)။

11:28–37. Jesus and Mary. Since Martha met Jesus right before He entered the village, it is possible that their dialogue was not witnessed by anybody else except the disciples. Now Mary, as soon as she learned that Jesus was asking for her, quickly came to Him, accompanied by those who were trying to comfort her and who thought that she was going to the tomb to weep. The scene must have been heartbreaking, especially because of the flutes and the wailing. The first words of Mary to Jesus remind us of those of Martha, as she noted that if He had been there her brother “would not have died” (v. 32). Others may have shared the same opinion or perhaps understood His delay as a sign of indifference toward His dear friend (cf. v. 37). When Jesus saw all the grief and pain, He “groaned” or “was deeply moved” (embrimaomai) in His spirit and was troubled (v. 33). The Greek term translated as “deeply moved” or “groaned” has the basic meaning of being “moved with anger,” which indicates that Jesus’s emotions went way beyond sorrow or sympathy to actual indignation. What is not immediately clear, however, is the precise object of His indignation. It could not have been death itself as part of the human lot, for He was just about to assault the reign of death and bring one of its captive back to life. It is more likely that He was indignant with the pretended sorrow of the mourners, their unbelief, and the willingness of some of them to side with the Pharisees against Him after witnessing the stupendous miracle that He was about to perform (cf. v. 46).

 

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ကိုယ်တော်၏ ခံစားချက်များသည် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။ လာဇရုကို အဘယ်နေရာတွင် ထားသည်ကို မေးတော်မူသောအခါ ယေရှု မျက်ရည်ကျတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၄–၃၅)။ မျက်ရည်ကျရသည့် အကြောင်းရင်းကို စာသားတွင် မဆိုချေ။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် လူ့ဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ နှစ်ရှည်လမျှ ကာလကြောင့်ဟု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ယူဆနိုင်သည်။ ဤငိုကြွေးမြင်ကွင်းသည် ထိုဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ အသေးစား ပုံတူသာဖြစ်သည်။ အပိုဒ် ၃၃ ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူများ၏ အံ့ဖွယ်မယုံကြည်မှုနှင့် အချို့သူများ ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေကြခြင်းကြောင့် နက်နဲစွာ ဝမ်းနည်းခြင်းဟုလည်း ယူဆနိုင်သည်။ ဤရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ယေရှု၏ မျက်ရည်သည် လာဇရုဇာတ်လမ်းတင်မက ဧဝံဂေလိတရား၏ ဇာတ်လမ်းတွင်လည်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ကိုယ်တော်၏ ဓမ္မအမှုတော်၏ နောက်ဆုံးရလဒ်ကို သိတော်မူသောကြောင့် ငိုတော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (၁:၁၁; ၁၂:၃၇ နှိုင့်ယှဉ်)။

At any rate, His feelings were so intense that He could not hide them. When He asked for the place where Lazarus was laid, He began to weep (vv. 34–35). Again, the text does not say why. It is reasonable to conclude that it was partially because of the long years of past, present, and future human suffering, of which this scene of grief was but a microcosm. In view of the previous verse, His tears also could have been a sign of deep sadness motivated by the stunning unbelief of the people and the fact that some of them were plotting His own death. From this perspective, the weeping of Jesus would be an integral part of the Gospel’s drama and not only of the story of Lazarus. He wept because He knew what the final balance of His ministry would be (cf. 1:11; 12:37).

 

၁၁:၃၈–၄၄ လာဇရု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း။ ပထမရာစုတွင် ယုဒသင်္ချိုင်းများသည် ကျောက်ဖြတ်ထားသော စတုဂံပုံ အခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ပြီး ပတ်လည်နံရံများတွင် ကွေးထားသော နေရာငယ်များ ဖြတ်ထားသည် (ဝင်ပေါက်နံရံမှအပ)။ အလောင်းကို ထိုနေရာငယ်များထဲတွင် ထားသည်။ ဝင်ပေါက်သည် အနိမ့်ပြီး စတုဂံပုံဖြစ်ပြီး ကျောက်ခဲတစ်ခဲ ရှေ့တွင် ရှိသည်။ ယောဟန်ဖော်ပြချက်အရ လာဇရု၏ သင်္ချိုင်းသည် ဤပုံစံဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၈)။ အလောင်းနှင့် ထိတွေ့ခြင်းဖြင့် ထုံးတမ်းအရ ညစ်ညမ်းခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သင်္ချိုင်းကို ရွာပြင်ဘက်တွင် တည်ဆောက်သည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၁:၁; တောလည်ကျမ်း ၁၉:၁၁; အဝတ်ကျမ်း ၄:၁၄; ဟဂ္ဂဲ ၂:၁၃ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှုက ကျောက်ကို ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးခြင်းသည် မထင်မှတ်ဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ညစ်ညမ်းခြင်းကိစ္စသာမက ထိုအချိန်တွင် အလောင်းသည် ပုပ်သိုးနေပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မာသ၏ ကန့်ကွက်မှုသည် သင့်လျော်ပုံရသည်။ အကြောင်းမူကား သူမသည် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်များကို အမှန်တကယ် နားမလည်သေးချေ။ ဤအသေးစိတ်များကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ယောဟန်သည် ဇာတ်လမ်းကို ရုပ်ရှင်ဆန်ဆန် ဖန်တီးရန်သာ မဟုတ်၊ နိမိတ်တော်၏ တကယ့်တရားကို အလေးပေးရန် ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ နိမိတ်တော်တိုင်းသည် ကိုယ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေကို ထင်ရှားစေသည် (၁:၁၄; ၂:၁၁; ၅:၁၉–၂၀၊ ၃၆; ၁၀:၂၅၊ ၃၂; ၁၄:၁၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မယ်ရှိယအရေးကို နှင့် ကိုယ်တော်၏ ဓမ္မအမှုတော်၏ ဘုရားသခင်မှ ဆင်းသက်လာမှုကို သက်သေခံသည် (၃:၂; ၅:၃၆; ၆:၁၄၊ ၂၉–၃၀; ၇:၃၁; ၉:၁၆; ၂၀:၃၀–၃၁)။ ဗေသနိသို့ မလာမီ တပည့်တော်များကို လာဇရု၏ နာမကျန်းမှုသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေအတွက် ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (၁၁:၄)။ လာဇရုနာမကျန်းကြောင်း သတင်းယူလာသူများက မာသအား ထိုစကားကို ပြောပြခဲ့ပေမည်။ အပိုဒ် ၂၃ နှင့် ၂၅ တွင် ကိုယ်တော်၏ အသက်ပေးနိုင်စွမ်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့သည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ထက် မူလစကားပြောဆိုမှု ပိုရှည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

11:38–44. Resurrection of Lazarus. In the first century, typical Jewish tombs consisted basically of a roughly square, rock-hewn burial chamber with several arched niches cut into the surrounding walls, the entrance wall excepted. It was in one such niche that the body was laid. The entrance to the tomb was low and square with a stone lying against it. Based on the description provided by John, the tomb of Lazarus was of this kind (v. 38). It was certainly located outside the village to prevent any risk of ritual impurity through contact with the corpse (cf. Lev. 21:1; Num. 19:11; Lam. 4:14; Hag. 2:13). The order of Jesus to remove the stone (John 11:39) was unexpected, not only because of the matter of contamination but also because by then the corpse would have been in a state of decomposition. The protest of Martha seems appropriate because she had not yet really understood what Jesus said to her. By furnishing such details, John is not simply trying to add drama to the narrative but rather stressing the reality of the miracle. Each of Jesus’s miracles was a revelation of God’s glory through Him (1:14; 2:11; cf. 5:19–20, 36; 10:25, 32; 14:10). They witnessed to His messianic claims and the divine origin of His mission (3:2; 5:36; 6:14, 29–30; 7:31; 9:16; 20:30–31). He had told the disciples before they came that Lazarus’s illness would lead to God’s glory (11:4), and the messengers who brought word to Jesus of Lazarus’s illness (v. 3) may have told Martha of His words to the disciples. He also may have been referring to His words to her in vv. 23 and 25 concerning His divine, life-giving power and the resurrection. It is also possible that the original dialogue with her recorded in the Gospel was longer than the version recorded by John (as seems to be the case with a number of other narratives).

 

ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုက ခမည်းတော်ကို ပထမဆုံး ပွင့်လင်းစွာ ဆုတောင်းတော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၁; ၁၂:၂၇–၂၈; ၁၇:၁–၂၆ နှိုင့်ယှဉ်)။ ကိုယ်တော်နှင့်အတူရှိသူများ ကြားနိုင်အောင် ကျယ်လောင်စွာ ဆုတောင်းတော်မူသည်။ ယခင်က ခမည်းတော်ကို တတိယပုဂ္ဂိုလ်ဖြင့် မိန့်ဆိုတော်မူခဲ့သည် (ဥပမာ ၄:၃၄; ၅:၂၂–၃၈; ၈:၁၈၊ ၄၂; ၁၀:၃၆) နှင့် ခမည်းတော်နှင့် တစ်တူတစ်တန်း ဖြစ်တော်မူသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (၁၀:၃၀၊ ၃၈)။ ယခု ယုဒခေါင်းဆောင်များ ထင်မြင်သလို ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ရဲဝံ့စွာ ခမည်းတော်ကို ဒုတိယပုဂ္ဂိုလ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ခေါ်တော်မူသည် (၁၁:၄၁)။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်မျှ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခွင့်မရအောင် ယေရှုက ကျယ်လောင်စွာ “လာဇရု၊ ထွက်လာချေ” ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၃)။ လူအပေါင်းတို့ အံ့ဩဖွယ် လာဇရုသည် ယေရှု၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ အသက်ပေးသော အသံကို ကြားပြီး သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သင်္ဂြိုဟ်စဉ်ကဲ့သို့ပင် ခြေလက်များကို အထည်စုပ်တီးဖြင့် ပတ်ထားပြီး မျက်နှာကို မျက်နှာဖုံးဖြင့် ပတ်ထားသည် (အပိုဒ် ၄၄)။ ဤအသေးစိတ်များသည် ဖြစ်ရပ်၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ တကယ့်တရားကို အားဖြည့်ပေးသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားသည်မှာ နိမိတ်တော်ကိုယ်တိုင်နှင့် ယေရှု၏ အမှတ်အသားကို ထင်ရှားစေရန်သာ အရေးကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The narrative provides for us the first invocation of the Father by Jesus in the Gospel of John (v. 41; cf. 12:27–28; 17:1–26). It was loud enough to be heard by those who were with Him. So far, He had spoken of the Father in the third person, claiming to have come from Him (e.g., 4:34; 5:22–38; 8:18, 42; 10:36) and to be one with Him (10:30, 38). Now, in a more defiant way than ever before (as the Jewish leaders might have thought), He addressed the Father directly, using the second person (11:41). But before anyone could even think of accusing Him of blasphemy, He shouted, “Lazarus, come forth [come out]” (v. 43). To the amazement of all, Lazarus heard the creative, life-giving voice of Jesus and came out of the tomb exactly the way he had been buried, that is, his feet and hands bound with linen strips and his face wrapped in a headcloth (v. 44). These incidental details reinforce the historicity of the event. The account ends rather abruptly because what really matters is the miracle itself and what it reveals about the identity of Jesus.

 

၁၁:၄၅–၅၇ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်ခြင်း။ မထင်မှတ်ဘာသာ နိမိတ်တော်က လူများကို ခွဲခြားစေခဲ့သည် (၇:၁၂–၁၃၊ ၄၀–၄၄; ၉:၁၆; ၁၀:၂၀–၂၁ နှိုင့်ယှဉ်)။ မာရိနှင့် မာသကို နှစ်သိမ့်ရန် လာကြသူများထဲတွင် များစွာသော သူတို့သည် ယုံကြည်ခဲ့ကြသော်လည်း အချို့ကား မယုံကြည်ဘဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဖာရိရှဲများထံ ချက်ချင်းသွားရောက် အစီရင်ခံခဲ့ကြသည် (၁၁:၄၅)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ထူးဆန်းသော သတင်းကြောင့် ဣသရေလအမြင့်ဆုံး တရားရုံး သာန်ဟေဒြိန်ကို အလွန်အမှုးထား အစည်းအဝေးခေါ်ယူခဲ့သည် (၃:၁; ၇:၄၅; ၁၁:၄၇; ၁၈:၃ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှုခေတ်တွင် သာန်ဟေဒြိန်ကို အများအားဖြင့် ဆဒ္ဒုကဲများဖြစ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများက ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဖာရိရှဲများသည် သြဇာကြီးသော လူနည်းစုဖြစ်သည်။

11:45–57. Faith and Unbelief. As expected, the miracle divided the people (cf. 7:12–13, 40–44; 9:16; 10:20–21). While many of those who came to comfort Martha and Mary believed, others apparently did not and went straight to the Pharisees to report what had happened (11:45). The striking news about the resurrection called forth an extraordinary meeting of the Sanhedrin, the supreme court of Israel (cf. 3:1; 7:45; 11:47; 18:3). In the time of Jesus, the Sanhedrin was controlled by the chief priests, who were mostly Sadducees, with Pharisees representing an influential minority.

 

ယခင်အမှားများမှ သင်ခန်းစာယူ၍ (၉:၁၈–၃၄ နှိုင့်ယှဉ်) ယခုတစ်ကြိမ် ယုဒလူများသည် နိမိတ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုဘဲ (၁၁:၄၇) နိုင်ငံရေးအကြောင်းပြချက်များဖြင့် ယေရှုကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ သန့်ရှင်းရာဌာန (အခြားယုဒစာပေများတွင် ဗိမာန်တော်ဟု ခေါ်သည်) နှင့် လူမျိုးတစ်ခုလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့ကြသည်။ ရောမလူမျိုးများသည် မယ်ရှိယမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ထားသော မည်သည့် အထိန်းအကွပ်မဲ့ လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ သည်းခံမည် မဟုတ်ချေ။ ကယာဖ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသည် အလွန်ကာ အနုတ်လွှဲဖြစ်ခဲ့သည်။ သူဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုကို သတ်ခြင်းသည် ပြဿနာအတွက် နောက်ဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး ဖြေရှင်းနည်းဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်အဆိုအရ အေဒီ ၁၈ မှ ၃၆ အထိ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ကယာဖသည် ကိုယ်တိုင်မသိဘဲ ယေရှု၏ အသေခံခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ပရောဖက်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမရည်ရွယ်သော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ယောဟန်က ယေရှုသည် ဣသရေလအတွက်သာမက ကွဲပြားနေသော ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများကို တစ်နေရာတည်း စုစည်းရန်အတွက်လည်း အသေခံမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည် (အပိုဒ် ၅၂)။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းသည် ယုဒလူများနှင့် တပါးအမျိုးသားများ အားလုံးအတွက် ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို တစ်ခုတည်းသော လူမျိုးဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည် (၁၀:၁၆; ၁၇:၂၀ နှိုင့်ယှဉ်)။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းအားဖြင့် တကယ့် ယုဒမယ်ရှိယမျှော်လင့်ချက်နှင့် ၎င်း၏ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးကို လောကအနှံ့ ပြန့်ပွားစေခဲ့သည် (၁:၁၂–၁၃ နှိုင့်ယှဉ်)။

Having learned from their previous mistakes (cf. 9:18–34), this time the Jews did not contest the miracle (cf. 11:47) but instead tried to find political reasons to get rid of Jesus. The argument was that Jesus represented a threat to both their holy place, known from other Jewish literature as a common expression for the temple, and to the nation as a whole. Obviously, the Romans would not have tolerated any popular uproar fueled by messianic expectations. Caiaphas’s intervention could not have been more cynical. What he was really saying was that killing Jesus was the next and easiest solution to the problem. According to John, Caiaphas, who served as high priest from A.D. 18 to 36, was not speaking by himself but was actually prophesying about the meaning of the death of Jesus. In his interpretation of that unintentional prophecy, John explains that Jesus would die not only for Israel but also for the purpose of gathering together into one people the dispersed children of God (v. 52). That is, the death of Jesus would be on behalf of all, Jews and Gentiles, to unite them into one (cf. 10:16; 17:20). Through His death Jesus universalized the true Jewish messianic expectation and its saving power (cf. 1:12–13).

 

ယေရှုကို သတ်ရန် သာန်ဟေဒြိန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သိရှိသောအခါ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြောက်ဘက် မိုင် ၁၂ ခန့် (၁၉ ကီလိုမီတာ) အကွာရှိ ယုဒတောင်ကုန်းဒေသ ဧဖရိမ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာတော်မူခဲ့သည် (၁၁:၅၄)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော တတိယမြောက်နှင့် နောက်ဆုံး ပသခါပွဲ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည် (၂:၁၃; ၆:၄ နှိုင့်ယှဉ်)။ လူအများသည် သန့်ရှင်းရေးထုံးတမ်းများ ပြုလုပ်ရန် ယေရုရှလင်သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီးဖြစ်သည် (၁၁:၅၅; ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၇:၂၁; တောလည်ကျမ်း ၉:၆ နှိုင့်ယှဉ်)။ ဤနေရာတွင် ကြီးစွာသော ပြောင်ပြောင်ထက်ထက် ရယူစရာ ရှိသည်။ လူထုသည် သန့်ရှင်းခြင်းကို စိုးရိမ်နေချိန်တွင် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကား ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို သတ်ရန် ကြံစည်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်နဲပြီး နာတြေးသော ညစ်ညမ်းမှုကို ပြသနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

Aware of the Sanhedrin’s decision to kill Him, Jesus decided to retreat to a town named Ephraim (11:54) in the Judean hill country about twelve miles (19 km) north of Jerusalem. The third and last Passover mentioned in the Gospel was near (cf. 2:13; 6:4), and many pilgrims were already coming to Jerusalem to participate in rituals of purification (11:55; cf. Lev. 7:21; Num. 9:6). There is a great deal of irony here. While the common people were concerned about purity, the religious leaders themselves were exhibiting the deep, chronic impurity of their own hearts by conspiring to kill the Son of God.

 

အခန်းကြီး - ၁၂

၁၂:၁–၅၀ ယေရှုနောက်ဆုံး ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွလာခြင်း

ယေရှု၏ အများသောနှုတ်မြွက်စေခန့်ခံခြင်း၏ နောက်ဆုံးအဖြစ်အပျက်များသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုမြို့သို့ ဘေသနိမြို့၌ နှင့်လိမ်းကျံပြီးနောက် အသေခံခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းခံရပြီးမှ ကြွလာခဲ့သည်။

12:1–50

Final Coming to Jerusalem

The last events of Jesus’s public ministry took place in Jerusalem, where He came after being anointed in Bethany in preparation for His death and burial.

 

၁၂:၁–၈ ဘေသနိမြို့၌ နှင့်လိမ်းကျံခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံး၌ ယေရှုအား အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နှင့်လိမ်းကျံသည့်အကြောင်း ပါရှိသည် (မာတ္တု ၂၆:၆–၁၃၊ မာကု ၁၄:၃–၉၊ လု ၇:၃၆–၅၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မာတ္တုနှင့် မာကုတို့၏ ဇာတ်လမ်းများသည် အလွန်ဆင်တူပြီး၊ လုကနှင့် ယောဟန်တို့က အသေးစိတ်အချက်များ ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသည်။ မာတ္တု၊ မာကုနှင့် လုကတို့က ဤအဖြစ်အပျက်သည် ရှိမုန်ဆိုသူ ဖာရိရှဲ (ယခင်က နာမူးရောဂါသည်) ၏ အိမ်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ မာတ္တု၊ မာကုနှင့် ယောဟန်တို့က ရှိမုန်၏ အိမ်သည် ဘေသနိမြို့၌ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ မာတ္တုနှင့် မာကုတို့က မာရိသည် ယေရှု၏ ဦးခေါင်းကို လိမ်းကျံခဲ့သည်ဟု ဆိုပြီး၊ လုကနှင့် ယောဟန်တို့က ခြေတော်ကို လိမ်းကျံခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ အဓိကကွဲပြားချက်မှာ အချိန်ကာလပိုင်းဖြစ်သည်။ မာတ္တု၊ မာကုနှင့် ယောဟန်တို့က ဤဇာတ်လမ်းကို ယေရှု အသေခံတော်မူမည့်အချိန်အနီးတွင် ထားရှိပြီး၊ လုကကျမ်းတွင်မူ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာ ထောင်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားစွာ ထားရှိထားသည်။ လုကသည် ဓမ္မသစ်အရ အမြဲတမ်း အချိန်ကာလအတိုင်း တင်းကြပ်စွာ မထားရှိတတ်သဖြင့် (လု ၇:၃၆–၅၀ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) ထိုသို့ ထားရှိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

12:1–8. Anointing at Bethany. All four Gospels have an account of Jesus being anointed by a woman (cf. Matt. 26:6–13; Mark 14:3–9; Luke 7:36–50). The accounts in Matthew and Mark are nearly identical, while that of Luke and John provide additional details. Matthew, Mark, and Luke point out that the episode took place at the house of Simon, a Pharisee and former leper. Matthew, Mark, and John point out that Simon’s house was in Bethany. Matthew and Mark indicate that Mary anointed Jesus’s head, while Luke and John indicate that she anointed His feet. The main difference is chronological. Matthew, Mark, and John place this story shortly before His death, while Luke seems to place it when John the Baptist was still in prison. Since Luke, perhaps for theological emphasis, did not always place events in strict chronological order, it is possible that explains the placement of this story in his Gospel (see commentary on Luke 7:36–50).

 

ယောဟန်အရ ယေရှုသည် ပသခါပွဲမတိုင်မီ ခြောက်ရက်အလိုတွင် ဘေသနိသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည် (ယော ၁၂:၁)။ ညစာစားပွဲသည် အနားယူရာနေ့ (စနေနေ့) ပြီးဆုံးချိန်၊ ညနေခင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအချိန်သည် ပထမနေ့၏ အစဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ မာသာက ဧည့်ခံပွဲပြုလုပ်နေသည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း ထိုအိမ်သည် မာသာ၏ အိမ်ဖြစ်သည်ဟု မဆိုလိုပါ (အကြောင်းမှာ လာဇရုလည်း အဲဒီမှာ ရှိသည်ဟု အထူးဖော်ပြရန် မလိုအပ်တော့ပေ) (အပိုဒ် ၂၊ မာတ္တု ၂၆:၆၊ မာကု ၁၄:၃၊ လု ၇:၃၆၊ ၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

According to John, Jesus arrived in Bethany six days before the Passover (John 12:1). The supper likely occurred at the conclusion of the Sabbath, Saturday evening, which was technically the start of the first day of the week. The fact that Martha was serving does not necessarily point to her house as the place where the dinner was offered, otherwise there would have been no need at all to say that Lazarus was there as well (v. 2; cf. Matt. 26:6; Mark 14:3; Luke 7:36, 40).

 

ဂရိစကားအရ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်သည်ဟု မဟုတ်ဘဲ မှောင်ရိပ်လျောင်းနေကြသည်ဟု ဆိုသည် (ယော ၁၂:၂)။ ထိုအချိန်က ရိုမန်ပုံစံ စားပွဲနိမ့် (triclinium ဟုခေါ်သည်) တစ်ခုနှင့် ပတ်လည်တွင် ခုံများနှင့် ခေါင်းအုံးများ ရှိသည်။ ဧည့်သည်များသည် ဘယ်ဘက်လက်ကို အားပြု၍ စားပွဲအတွင်းဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ လျောင်းနေတတ်ပြီး ညာလက်ကို စားသုံးရန် လွတ်လပ်စွာ ထားတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် မာရိသည် နောက်မှ လာပြီး ယေရှုထံ လွယ်ကူစွာ ချဉ်းကပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမအသုံးပြုခဲ့သော ရနံ့ဆီသည် တစ်လီတြာ (ရိုမန်ပေါင်တစ်ပေါင်နှင့် ညီမျှသည်၊ ၃၂၇.၄၅ ဂရမ် သို့မဟုတ် ၁၁.၅ အောင်စ) ရှိပြီး စစ်မှန်သော နဒ်ဆီ (pure nard) ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃)။ နဒ်ဆီကို spikenard ဟုလည်း ခေါ်ပြီး နဒ်အပင်၏ အမြစ်နှင့် ဆူးပင်စည်မှ ထုတ်ယူသည့် ရနံ့သာဆီဖြစ်သည်။ ရိုမန်လူမျိုးများသည် ဦးခေါင်းကို လိမ်းကျံရန် ဤဆီကို အသုံးပြုပြီး ခြေကို ဆေးကြောရန် ရေကို ပေးတတ်သည်။ ထိုအရာကို ကျွန်တစ်ဦးက လုပ်ဆောင်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့် မာရိ၏ ပြုမူချက်သည် နှိမ့်ချမှုနှင့် သစ္စာရှိမှု နှစ်မျိုးလုံး၏ အမှတ်လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။

The Greek says that they reclined rather than sat at the table (John 12:2), indicating a Roman-style low table (known as a triclinium) with divans or cushions around it. The guests would lie on their left side facing the inside, leaving their right hand free to eat the meal. This is why Mary could have come from behind and have had easy access to Jesus. The unguent she used amounted to one litra, a measurement of weight equivalent to the Roman pound (327.45 g, or 11.5 oz.), and was made of pure nard (v. 3), also known as spikenard, a fragrant oil derived from the root and spike (hair stem) of the nard plant. It was used by the Romans for anointing the head while water was usually provided for the feet; this would be done by a servant. This implies that Mary’s action was a sign of humility as well as devotion.

 

၁၂:၉–၁၁ လာဇရုကို သတ်ရန် အစီအစဉ်။ လာဇရု ရှင်ပြန်ထမြောက်သည့် သတင်းသည် အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ရှင်နာဒင်ကောင်စီက ယေရှုကို ဖမ်းရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီးနောက်ပိုင်း (၁၁:၅၇) ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပသခါပွဲအတွက် ဘုရားဖူးဧည့်သည်များ အလွန်များပြားစွာ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅၅–၅၆)။ ယေရှု ဘေသနိသို့ ပြန်လာသည်ကို သိရှိပြီးနောက် လူအများသည် ယေရှုနှင့် လာဇရုကို ကြည့်လိုကြသည်။ ကျမ်းချက်အရ လာဇရုသည် အဓိက ဆွဲဆောင်မှုရှိသူ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို မြင်ပြီးနောက် လူများစွာ ယေရှုကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (၁၂:၉၊ ၁၁)။ သို့သော် နည်းငယ်အကြာတွင် လူများသည် မယုံကြည်ကြောင်း ဆိုထားသည် (အပိုဒ် ၃၇–၄၃)။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် မျက်ကပ်ယုံကြည်ခြင်း၊ ခဏတာ ယုံကြည်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ထိုသို့သော ဥပမာများ အများအပြား ရှိသည် (၂:၂၃–၂၅၊ ၃:၂–၃၊ ၆:၁၅၊ ၂၆–၂၇၊ ၃၄–၃၇၊ ၆၄၊ ၆၆၊ ၇:၃–၅၊ ၁၂–၁၃၊ ၈:၃၁–၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် လာဇရု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် အထူးသဖြင့် အသေမရှင်ကြောင်း မယုံကြသော သာဒုကဲများအတွက် ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည် (မာကု ၁၂:၁၈၊ တမန် ၂၃:၆–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လာဇရုကို သတ်ရန် စိတ်ကူးသည် အံ့ဖွယ်အမှုကို သက်သေခံသူ ပျောက်ဆီးရန် အတွက် အလွန်စိုးရိမ်ဖွယ် ကြံစည်မှု ဖြစ်သည် (ယော ၁၂:၁၀–၁၁၊ ၁၁:၅၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

12:9–11. Plan to Kill Lazarus. The news about the resurrection of Lazarus spread rather quickly, particularly after the Sanhedrin gave express orders to arrest Jesus (11:57). By this time throngs of pilgrims had already come for the Passover celebrations (vv. 55–56). After learning that Jesus was back in Bethany, many wanted to see Him and Lazarus. The text suggests that Lazarus was the main attraction, and after seeing him many believed in Jesus (12:9, 11). Yet just a few verses later, it says that the people did not believe (vv. 37–43), which seems to suggest that their belief was a superficial, fleeting faith, of which there are several examples in the Gospel of John (cf. 2:23–25; 3:2–3; 6:15, 26–27, 34–37, 64, 66; 7:3–5, 12–13; 8:31–33). Nevertheless, the fact of the resurrection of Lazarus posed another problem to the Jewish leaders, especially to the Sadducees, who did not believe in the resurrection of the dead (cf. Mark 12:18; Acts 23:6–8). The idea to kill Lazarus was a desperate attempt to get rid of the physical evidence of the miracle (John 12:10–11; cf. 11:53).

 

၁၂:၁၂–၁၉ အောင်ပွဲခံဝင်ခြင်း။ အောင်ပွဲခံဝင်ခြင်း ဇာတ်လမ်းကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် တွေ့ရသည် (မာတ္တု ၂၁:၁–၁၁၊ မာကု ၁၁:၁–၁၁၊ လု ၁၉:၂၈–၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနေရာမှသာ သုံးကျမ်းချပ် (မာတ္တု၊ မာကု၊ လု) တို့က ယေရှု၏ ယေရုရှလင်အမှုတော်ကို စတင်ဖော်ပြသည်။ ယောဟန်၏ ဇာတ်လမ်းသည် လေးခုထဲတွင် အတိုဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ထူးခြားသော အချက်အလက်များ ပါရှိသည်။ ဤကျမ်းသည်သာ ဖြစ်ပွားသည့်နေ့ကို တိကျစွာ ဖော်ပြထားပြီး၊ ထန်းလက်ဖဝါးလှံတံများ လှုပ်ရမ်းခြင်းနှင့် တပည့်များ နားမလည်ခြင်းကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ဤအဖြစ်အပျက်ကို လာဇရု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော ကျမ်းဖြစ်သည်။ “နက်ဖြန်နေ့” (ယော ၁၂:၁၂) ဆိုသည်မှာ အပိုဒ် ၁ သို့ ပြန်လည်ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်နိုင်ပြီး ယေရုရှလင်မြို့သည် ပသခါပွဲအတွက် ဧည့်သည်များ ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ထိုအခါ မြို့လူဦးရေ တစ်သိန်းခန့်မှ တစ်သန်းအထက် တိုးလာတတ်သည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည် (သို့သော် ဧည့်သည်အများစုသည် မြို့ပြင်တွင် နေရသည်)။ အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရပြီး (အပိုဒ် ၁၇–၁၈ ကို ကြည့်ပါ) လူများသည် ယေရှုကို ဘုရင်ဆန်သော မယ်ရှိယအဖြစ် လက်ခံကြပြီး ထန်းလက်ဖဝါးလှံတံများ (အမျိုးသားသင်္ကေတ တစ်မျိုး) ကို လှုပ်ရမ်းကြသည်။ သုံးကျမ်းချပ်တို့က လူများသည် အင်္ကျီများကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြောင်း ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားပြီး “ဟိုရှန္န” (အဓိပ္ပါယ် “ကယ်တင်ပါ ကျေးဇူးပြု၍”) ဟု အော်ဟစ်ကြောင်း ဆိုသည် (ယော ၁၂:၁၃)။ ဤသည်မှာ ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အောင်ပွဲခံခြင်း အသုံးအနှုန်း ဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာမှ ကိုးကားချက်နှစ်ခု (ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ နှင့် ဇာခရိ ၉:၉) တို့က ယေရှုကို မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် လက်ခံကြောင်း ဖော်ပြသည် (ယော ၁၂:၁၃၊ ၁၅)။

12:12–19. Triumphal Entry. The narrative of the triumphal entry is found in all four Gospels (cf. Matt. 21:1–11; Mark 11:1–11; Luke 19:28–40). It is only at this point that the Synoptic Gospels start their account of Jesus’s ministry in Jerusalem. John’s account is the shortest of the four, though it has some features of its own. It is the only Gospel to date the episode, the only one to mention the palm branches and the lack of understanding of the disciples, and the only one to connect the episode to the resurrection of Lazarus. The “next day” (John 12:12) refers back to v. 1. The day was probably Sunday, and Jerusalem was packed with visitors who came for the Passover. It has been estimated that on such occasions the population of about one hundred thousand would increase to one million—though many of these pilgrims had to reside outside the city. Moved by the miracle (cf. vv. 17–18), the people received Jesus as a kingly Messiah, waving palm branches, a sort of national symbol. The Synoptics add that they spread their cloaks on the road (Mark 11:8; Luke 19:36) while shouting “Hosanna” (lit. “help” or “save, I pray”; John 12:13). This was a general expression of acclamation or praise. The two biblical citations (Ps. 118:26 and Zech. 9:9) also indicate that Jesus was being received as the messianic King (John 12:13, 15).

 

ယေရှုသည် ယခင်က ဘုရင်အဖြစ် ချီးကျူးခံရခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (၁:၄၉၊ ၆:၁၅ ကို ကြည့်ပါ) သို့သော် ယခုတစ်ခါတော့ မငြင်းပယ်ခဲ့ပါ။ မြင်းစီးမည့်အစား မြည်းစီးခြင်းသည် မည်သည့်ဘုရင်မျိုးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုခေတ်ယဉ်ကျေးမှုတွင် မြည်းသည် နှိမ့်ချမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ကိုယ်စားပြုပြီး (ဇာခရိ ၉:၉–၁၀) စစ်သည်တော် သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးသမား မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၂၆၊ ဟေရှာယ ၃၁:၁–၃၊ ဗျာဒိတ် ၁၉:၁၁–၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အောင်ပွဲခံဝင်ခြင်းတွင် ယေရှုသည် ဣသရေလဘုရင်အဖြစ် လက်ခံခံရသော်လည်း ထိုခေတ်လူများ၏ အဓိကအမြင်အတိုင်း မဟုတ်သလို ဒါဝိဒ်၏ စစ်မှန်သော ပလ္လင်ပေါ်တွင်လည်း မဖြစ်ခဲ့ပါ (မာတ္တု ၂၁:၅ ကို ကြည့်ပါ)။ သူ၏ စစ်မှန်သော ဘုန်းအသရေကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ ဖော်ပြမည် ဖြစ်သည် (ယော ၁၂:၂၃ ကို ကြည့်ပါ)။ တပည့်များသည် အစပိုင်းတွင် ဤအချက်ကို နားမလည်ခဲ့ကြပါ။ အကြောင်းမှာ သူတို့လည်း လူများ၏ မယ်ရှိယဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်များကို မျှဝေထားသောကြောင့် ဖြစ်သည် (မာတ္တု ၂၀:၂၀–၂၄၊ မာကု ၁၀:၃၅–၄၁၊ လု ၂၄:၁၅–၂၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ယေရှု ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားဖြင့်သာ ဤပြုမူချက်၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ခဲ့ကြသည် (ယော ၁၂:၁၆၊ ၂:၂၂၊ ၇:၃၉၊ ၁၄:၂၆၊ ၂၀:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ဖာရိရှဲများအတွက်မူ သူတို့ ရှုံးနိမ့်တော့မည်ဟု ခံစားရပြီး ယေရှုကို ချက်ချင်းသတ်ရန် အစီအစဉ်ကို အမြန်အကောင်အထည်ဖော်ရမည်ဟု ဆိုကြသည်။

Jesus had previously refused to be hailed as King (cf. 1:49; 6:15), but not this time. The fact that He was riding a donkey and not a war horse or a chariot indicated the kind of King He was. In the culture of the day, the donkey was associated with humility and peace (Zech. 9:9–10), not necessarily with a political warrior (1 Kin. 4:26; Is. 31:1–3; cf. Rev. 19:11–16). In His triumphal entry Jesus accepted being welcomed as the King of Israel, but not exactly according to the predominant views of the day and not on the literal throne of David (cf. Matt. 21:5). His real glory would be fully revealed only at the cross (cf. John 12:23). The disciples initially failed to grasp this point because they also shared the same messianic hopes of the people in general (cf. Matt. 20:20–24; Mark 10:35–41; Luke 24:15–21). It was only after Jesus had been glorified, and through the action of the Holy Spirit, that they came to understand the true significance of this act (John 12:16; cf. 2:22; 7:39; 14:26; 20:9). For the Pharisees, however, this indicated that they were losing the battle and that they had to hurry and immediately put into effect their plan to kill Jesus.

 

၁၂:၂၀–၃၀ သူ၏အချိန်ရောက်ပြီ။ ဖာရိရှဲများ စိတ်ပျက်အားငယ်နေချိန်တွင် ယောဟန်က “ကမ္ဘာတစ်လွှား ယေရှုထံသို့ လိုက်နေကြပြီ” ဟု ဖော်ပြသည်။ ထိုအချက်ကို ဂရိလူအချို့ ယေရှုကို မြင်ချင်သည်ဟု တောင်းဆိုလာခြင်းဖြင့် ပြသထားသည် (၁၂:၂၀–၂၂)။ ဤနေရာတွင် ယေရှုသည် လူသားသားတော် ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားရမည့် အချိန်ရောက်ပြီဟု နောက်ဆုံး ကြေညာတော်မူသည်။ ဂရိလူများ၏ ဆန္ဒသည် ဂျူးတပည့်များ (၁:၃၆–၃၉၊ ၄၁၊ ၄၅၊ ၆:၆၇–၆၉) နှင့် ရှမာရိလူများ (၄:၂၉–၃၀၊ ၄၀) ၏ ဆန္ဒနှင့် ကိုက်ညီပြီး သူ၏ အမှုတော်၏ တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်ကို အတည်ပြုသည် (၁:၂၉၊ ၃:၁၄–၁၅၊ ၁၆–၁၇၊ ၄:၄၂၊ ၆:၃၃၊ ၅၁၊ ၁၂:၃၂၊ ၄၇ ကို ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ နက်နဲသော စကားသည် (၁၂:၂၄) သူ၏ အနာဂတ်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အသေခံခြင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်သဘောကို သရုပ်ဖော်သည်။ ယေရှု၏ အသက်ပေးသောအမှုတော်သည် အသေခံခြင်းအားဖြင့် ပြီးမြောက်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားမည်ဖြစ်ကာ အခြားသူများအား အသက်ပေးမည် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၂–၃၃ ကို ကြည့်ပါ)။

12:20–30. His Hour Has Come. The Pharisees were in a state of desperation. John indicates that they could feel the world going after Jesus. This is neatly illustrated by introducing in the narrative the visit of some Greeks asking to see Jesus (12:20–22). At this point in the narrative, Jesus finally announced that the hour had come for the Son of Man to be glorified. The desire of the Greeks matched that of the disciples, who were Jews (1:36–39, 41, 45; 6:67–69), and of the Samaritans (4:29–30, 40), thus affirming the universal scope of His mission (cf. 1:29; 3:14–15, 16–17; 4:42; 6:33, 51; 12:32, 47). Jesus’s enigmatic statement (12:24) was about His future and illustrates the paradoxical nature of His death. Jesus’s life-giving mission would be accomplished through death, when He would be glorified and life would be given to others (cf. vv. 32–33).

 

အောက်ပါအပိုဒ်များ (၂၅–၂၆) သည် ယေရှု၏ ယဇ်ပူဇော်သောအသေခံခြင်းမှ ယုံကြည်သူများအတွက် အဓိပ္ပါယ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းသည် အသက်ရရှိရန် လိုအပ်သော အခြေအနေဖြစ်သဖြင့် ဤလောက၌ ကိုယ်အသက်ကို ငြင်းပယ်၍သာ ထာဝရအသက်ကို ရရှိနိုင်သည်။ ယေရှုသည် အသေခံခြင်းအားဖြင့် အသက်ကို ဖန်ဆင်းပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အသေခံ၍ ယေရှု၏ အသက်ဆုကျေးဇူးကို ခံစားနိုင်သည်။ ယေရှုကို လိုက်၍ ကျွန်အဖြစ် အမှုတော်ဆောင်ရွက်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းအားဖြင့် အသက်သစ်ကို ခံစားရနိုင်သည်။

The following verses (vv. 25–26) move from the sacrificial death of Jesus to its significance for the believers. Since Jesus’s death was the necessary condition for life, it is only by dying to our sinful life in this world that we receive eternal life. In dying Jesus generated life, making it possible for us to die in order to receive Jesus’s gift of life. We enjoy new life by following Jesus as His servants and honoring God.

 

ယေရှုသည် အသေခံရမည့် အလားအလာကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်တော်မူသည်။ ဤသည်မှာ နားလည်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ သေခြင်းသည် သူ၏ ရန်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤလောကသို့ အသေခံရန် လာခဲ့သည်။ ခက်ခဲသောအချိန် နီးကပ်လာသောအခါ ဆန္ဒသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေသည် (၃:၁၆–၁၇၊ ၁၀:၁၁၊ ၁၅၊ ၁၂:၄၇၊ ၁၅:၁၃ ကို ကြည့်ပါ)။ သူ၏ ဆုတောင်းချက်တွင် ခမည်းတော်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အသိအမှတ်ပြုတော်မူသည် (၁၂:၂၈က)။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားစေမည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည် (၁၃:၃၁–၃၂၊ ၁၇:၁၊ ၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုပန်းတိုင်ကို ဘာမျှ လမ်းမလွှဲနိုင်ပါ (٤:၃၄၊ ၅:၃၀၊ ၆:၃၈၊ ၁၄:၁၀၊ ၂၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ကောင်းကင်မှ အသံသည် ယေရှုအတွက် မဟုတ်ဘဲ လူအုပ်အတွက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (၁၂:၃၀)။ ထိုအသံသည် ယေရှုနှင့် သူ၏ အမှုတော်ကို ဘုရားသခင်က အတည်ပြုကြောင်း ဖြစ်သည်။ လူများသည် ထိုအသံကို နားမလည်ကြသော်လည်း အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုနှင့် အတူရှိကြောင်း မြင်သင့်သည်။

Jesus was deeply moved by the prospect of death. This is understandable because death was His enemy. He came to the world to die, and when the difficult moment was closing in on Him, the willingness remained (cf. 3:16–17; 10:11, 15; 12:47; 15:13). His actual prayer acknowledged the Father’s sovereignty (12:28a). Jesus’s death would be the means through which God Himself would be glorified (cf. 13:31–32; 17:1, 4), and nothing could deviate Him from pursuing that end (cf. 4:34; 5:30; 6:38; 14:10, 24). The voice from heaven, which came not so much for Jesus’s sake but for the benefit of the crowd (12:30), affirmed the Father’s trust in Him. It is true that the people did not understand the voice, but they should have seen in the supernatural event a sign of divine affirmation of Jesus and His ministry. God was with Him.

 

၁၂:၃၁–၃၆ ဤလောက၏ တရားစီရင်ခြင်း။ ယေရှု၏ ဘုန်းတန်ခိုးထင်ရှားရမည့်အချိန်သည် ဤလောက် တရားစီရင်ခံရမည့်အချိန် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၁၊ အပိုဒ် ၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤစကားတွင် အရေးကြီးသော အကျိုးဆက်နှစ်ခု ပါရှိသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ဤလောက်၏ အရှင် (မင်းသား) ကို နှင်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၁၊ ၁၆:၁၁ ကို ကြည့်ပါ)။ လူ့မျက်စိအရ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် အရှက်ကွဲစရာ ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားအမြင်အရ ဘုရားသခင်၏ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် စာတန်၏ ရှုံးနိမ့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသားတော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲထားသည်ကို မကောင်းဆိုးဝါး အောင်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အနက်ဆုံးသော ဖော်ပြချက်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်အသရေကို ထောက်မတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကျိုးဆက်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် လူအားလုံးကို သူ့ထံ ဆွဲခေါ်မည် ဖြစ်သည် (၁၂:၃၂–၃၃၊ ၃:၁ကို ကြည့်ပါ)။ အဓိပ္ပါယ်မှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး ကယ်တင်ခြင်းရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သူ့ထံ လာမည့်သူအားလုံးသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ဆွဲဆောင်မှုအားဖြင့်သာ လာနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

12:31–36. Judgment of the World. The hour of Jesus’s glorification would be the hour of the judgment of the world (v. 31; cf. v. 23). There are two important implications in this statement. The first is that the ruler or prince of this world would be expelled (v. 31; cf. 16:11). To the human eye the cross was shameful, but from the divine perspective it is the triumph of God and the defeat of Satan. The image of the Son of God hanging on the cross could be taken as a symbol of the triumph of evil, but in fact it is the deepest revelation of the love of God for all of His creatures as well as the vindication of His character in the cosmic conflict against all evil powers. The second implication is that by dying on the cross, Jesus would draw all people to Himself (12:32–33; cf. 3:14). The meaning is not that all would come to Him, as if everyone in the whole world would be saved, but that all who would come to Him would do it because of the power and attraction of the cross.

 

လူများသည် ယေရှုအသေခံရမည့်အကြောင်း စကားကို နားမလည်ကြပါ။ သမ္မာကျမ်းစာအရ မယ်ရှိယသည် ထာဝရတည်ရှိမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည် (၁၂:၃၄၊ ဆာလံ ၈၉:၃–၄၊ ၁၁၀:၄၊ ဟေရှာယ ၉:၇၊ ယေဇကျေလ ၃၇:၂၅၊ ဒံယေလ ၇:၁၃–၁၄ ကို ကြည့်ပါ)။ သို့သော် မယ်ရှိယ အသေခံရမည့် ကျမ်းချက်များကို လွန်ခဲ့ကြသည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၂:၁–၁၉၊ တောလည်ရာ ၂၁:၈–၉ [ယော ၃:၁၄–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ]၊ ဟေရှာယ ၅၂:၁၃–၅၃:၁၂၊ ဒံယေလ ၉:၂၆)။ မယ်ရှိယ၏ အမှုတော်ကို နှစ်ဆင့်ဟု အစဉ်အလာအားဖြင့် နားလည်ကြသည်။ ပထမအကြိမ်လာခြင်းတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော ကျွန်၊ ဒုတိယအကြိမ်လာခြင်းတွင် အောင်မြင်သောဘုရင် ဖြစ်သည်။ ရောမအုပ်ချုပ်မှုကြောင့် ပထမရာစုဂျူးလူမျိုးများသည် ပထမအဆင့်ကို မေ့လျော့ကာ ဒုတိယအဆင့်ကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဒါဝိဒ်၏ မျိုးနွယ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ပြီး ထာဝရတည်တံ့မည့် နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်မည့် နိုင်ငံရေးမယ်ရှိယ်ကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

The people found it difficult to understand why Jesus was talking about His death. They believed that according to the Scriptures the Messiah would remain forever (e.g., 12:34; cf. Pss. 89:3–4; 110:4; Is. 9:7; Ezek. 37:25; Dan. 7:13–14). But they missed the Scriptures that also refer to the death of the Messiah (cf. Gen. 22:1–19; Num. 21:8–9 [cf. John 3:14–17]; Is. 52:13–53:12; Dan. 9:26). This has traditionally been understood in terms of two different phases of the work of the Messiah: His atoning death the first time He came (the Suffering Servant) and the establishment of His eternal kingdom the second time He comes (the conquering King). Perhaps as a result of the Roman occupation, first-century Judaism lost sight of the first phase and focused mostly on the second one. Hope was set on a political Messiah who would restore David’s dynasty and establish a kingdom that would last forever.

 

ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို လူသားသားတော် ဟု ထပ်မံရည်ညွှန်းတော်မူသည် (၁၂:၂၃)။ ဤသည်မှာ သူ၏ အကြိုက်ဆုံး မယ်ရှိယအမည်ဖြစ်သည် (စာမျက်နှာ ၁၄၂၈ ရှိ “လူသားသားတော်” ကို ကြည့်ပါ)။ ဂျူးလူများက ထိုသူမှာ မည်သူနည်းဟု မေးကြသည် (၁၂:၃၄၊ အပိုဒ် ၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုက သူ၏ အမည်ထက် အလင်းအကြောင်းကို ပြောတော်မူသည်။ အလင်းဟူသော ဥပစာသည် ၉:၄ နှင့် ၁၁:၁၀ သို့ ပြန်လည်ရည်ညွှန်းပြီး ယုံကြည်ရန်နှင့် အလင်း၏ သားများ ဖြစ်ရန် အချိန်နည်းပါးကြောင်း အလေးပေးသည် (၁၂:၃၆)။ အလင်းသည် သူတို့နှင့် မကြာမီ မရှိတော့ပါ (အပိုဒ် ၄၆ ကို ကြည့်ပါ)။ အလင်းပျောက်ဆီးသွားပုံကို သရုပ်ဖော်ရန် ယေရှုသည် ထွက်သွားပြီး ကိုယ်တော်ကို ဝှက်ထားတော်မူသည်။ သူ၏ အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်ပြီး မကြာမီ နားထောင်သူများ၏ မယုံကြည်ခြင်းကြောင့် လုံးဝအမှောင်ထဲ ကျရောက်သွားကြမည် (အပိုဒ် ၃၅)။

Jesus once again referred to Himself as the Son of Man (John 12:23), His favorite messianic self-designation (see “Son of Man,” p. 1428), and the Jews asked who that was (12:34; cf. v. 23). In His answer, Jesus spoke about the light rather than about His title. The metaphor of light, which harkens back to 9:4 and 11:10, stresses the fact that they did not have much time left to believe and to become children or, literally, sons of light (12:36). The light would not remain with them much longer (cf. v. 46). Perhaps in order to illustrate the passing of the light, Jesus literally left and hid Himself. His hour had come, and soon the unbelief of His listeners would leave them in complete darkness (v. 35).

 

၁၂:၃၇–၄၃ ယေရှု၏ အမှုတော်၏ ရလဒ်။ ယေရှု၏ တိုက်တွန်းချက် (အပိုဒ် ၃၅–၃၆) ရှိသော်လည်း ဂျူးလူများ ယုံကြည်လိုစိတ် မရှိကြပါ။ သူတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းကို ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံခြင်းဟု ဖော်ပြထားသည်။ အဓိကမှာ မယုံကြည်ခြင်း (မျက်စိကန်းခြင်း၊ နှလုံးမာကျောခြင်း) ကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်စေသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ လူ့ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ဘုရားသခင်က အလေးအနက်ထားပြီး သူ၏ အစီအစဉ်တွင် ထည့်သွင်းသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ “ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိကြ” (အပိုဒ် ၃၉) ဆိုသည်မှာ တစ်ဖက်သတ်၊ အမြဲတမ်း ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း ပုံစံ မဟုတ်ပါ။ ဟေရှာယ မြင်ခဲ့သည်မှာ ဧကန်ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ မျက်စိကန်းခြင်း၊ နှလုံးမာကျောခြင်းတို့သည် ဘုရားသခင်က တစ်ဖက်သတ် ချမှတ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဤကိစ္စတွင် ယေရှုကို နားထောင်သူများ၏ ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမည် (၃:၁၉၊ ၅:၄၀၊ ၈:၂၄၊ ၉:၄၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်က လူ့လွတ်လပ်ခွင့်ကို လေးစားသောအားဖြင့် ထိုသို့ဖြစ်ခွင့်ပြုသည်။ ဂျူးအချို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (၂:၂၃၊ ၆:၂၊ ၇:၃၁၊ ၈:၃၀၊ ၁၀:၄၂၊ ၁၁:၄၅၊ ၁၂:၁၁ ကို ကြည့်ပါ) သို့သော် ယုံကြည်သူများထဲတွင်ပင် အချို့ ပြန်လှည့်သွားကြသည်။ ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များက ဗိမာန်တိုက်မှ နှင်ထုတ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ယေရှုဘက်တွင် ပွင့်လင်းစွာ ရပ်တည်ခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ကြပါ (၉:၃၄–၃၅၊ ၇:၃၂၊ ၄၅၊ ၁၁:၄၇၊ ၅၇၊ ၂၀:၁၉ ကို ကြည့်ပါ)။ လူများ၏ ချီးကျူးခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ ချီးကျူးခြင်းထက် ဦးစားပေးခဲ့ကြသည် (၁၂:၄၃)။

12:37–43. Outcome of the Ministry of Jesus. Despite the appeal of Jesus (vv. 35–36), the Jews were unwilling to believe. Their unbelief was then described as a fulfillment of prophecy. The point is not that unbelief—here described in terms of blinding and hardening—is caused by God Himself but that human decisions are taken seriously by God and that He incorporates them into His plan. The phrase “they could not believe” (v. 39) is not about unilateral, unconditional predestination but about the fact that what Isaiah saw happening will indeed happen. Blinding and hardening are not arbitrarily imposed by God on people. In this case they were the deliberate choices of those listening to Jesus, and they will assume responsibility for their actions (cf. 3:19; 5:40; 8:24; 9:41). God allows such things to happen, thus respecting human freedom. Some of the Jews believed (cf. 2:23; 6:2; 7:31; 8:30; 10:42; 11:45; 12:11), but even among them some turned back to unbelief. It could be that the fear of expulsion from the synagogue by the religious authorities prevented many from openly taking their stand with Jesus (9:34–35; cf. 7:32, 45; 11:47, 57; 20:19). They prioritized the affirmation of people over God’s affirmation (12:43).

 

၁၂:၄၄–၅၀ ယေရှု၏ နှုတ်မြွက်စကား။ ဤနေရာတွင် ယေရှု၏ အများသောနှတ်မြွက်အမှုတော် ပြီးဆုံးသည်။ ဤအပိုဒ်သည် သူ၏ နှုတ်မြွက်စကား၏ သင်ခန်းစာကောက်နုတ်ချက် ဖြစ်ပြီး အဓိကအချက်လေးချက်ကို အလေးပေးထားသည်- (၁) ယေရှုသည် ကိုယ်တိုင်စေလွှတ်ခြင်း မဟုတ်ပါ (၅:၂၄၊ ၃၀၊ ၄၃၊ ၆:၃၈၊ ၇:၁၆၊ ၁၈၊ ၂၈၊ ၈:၄၂ ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို မယုံကြည်ခြင်းသည် စေလွှတ်သူကို မယုံကြည်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် (၁၂:၄၄၊ ၅:၃၇–၃၈၊ ၈:၄၂၊ ၄၇၊ ၁၃:၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။ (၂) သူသည် ဤလောကသို့ အလင်းအဖြစ် လာခဲ့သည် (၁၂:၄၆၊ ၈:၁၂၊ ၉:၅ ကို ကြည့်ပါ)။ သူ့ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် အပြစ်၏ အမှောင်ထဲတွင် ထာဝရရှိနေခြင်း ဖြစ်သည် (၃:၁၉၊ ၈:၁၂၊ ၉:၄၁ ကို ကြည့်ပါ)။ (၃) သူသည် ကယ်တင်ရန် လာခဲ့သည်၊ တရားစီရင်ရန် မဟုတ်ပါ (၁၂:၄၇၊ ၃:၁၇ ကို ကြည့်ပါ)။ မယုံကြည်ခြင်းကြောင့် တရားစီရင်ခြင်း မလွှဲမရှောင် ဖြစ်လာသည် (၃:၁၈)။ ကယ်တင်ခြင်းစကားကို ငြင်းပယ်သောအခါ ထိုစကားသည် တရားစီရင်ခြင်း ဖြစ်လာသည် (၅:၄၅ ကို ကြည့်ပါ)။ (၄) ယေရှုသည် ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်၍ မပြောပါ။ ခမည်းတော် ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်းသာ ပြောတော်မူသည် (၃:၃၄၊ ၇:၁၇၊ ၈:၂၆–၂၈၊ ၃၈၊ ၄၀၊ ၁၂:၄၉–၅၀၊ ၁၄:၁၀၊ ၂၄၊ ၁၇:၈ ကို ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထာဝရအသက် ဖြစ်သည် (၁၂:၅၀၊ ၆:၄၀၊ ၁၇:၃ ကို ကြည့်ပါ)။

12:44–50. Message of Jesus. It is at this point in the narrative that the public ministry of Jesus comes to an end. This passage seems to contain a fitting summary of His message by emphasizing four main points: (1) Jesus did not come on His own initiative (cf. 5:24, 30, 43; 6:38; 7:16, 18, 28; 8:42); hence, not believing in Him is the same as not believing in the One who sent Him (12:44; cf. 5:37–38; 8:42, 47; 13:20). (2) He came as light to the world (12:46; cf. 8:12; 9:5), implying that rejecting Him means remaining in the darkness of sin forever (cf. 3:19; 8:12; 9:41). (3) He came to save, not to condemn (12:47; cf. 3:17), and condemnation is the inevitable result of unbelief (3:18) because when the saving word is rejected, it becomes a statement of condemnation (cf. 5:45). (4) Jesus spoke not of His own accord (12:49; cf. 3:34; 7:17; 8:26–28, 38, 40; 12:49–50; 14:10, 24; 17:8) but only as instructed by the Father, and the divine intention is eternal life (12:50; cf. 6:40; 17:3).

 

အခန်းကြီး - ၁၃

ယောဟန် ၁၃:၁–၃၈

အထက်ခန်းထဲ၌

13:1–38

IN THE UPPER ROOM

ဖမ်းဆီးခံရခြင်းနှင့် တရားစစ်ဆေးခြင်းနှင့်ဆိုင်သော စကားအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ယေရှုသည် လူထုကို ထပ်မံ၍ တိုက်ရိုက်မိန့်တော်မူတော့မ Coleပြီ။ နောက်ငါးချပ်တို့တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်ဆယ့်နှစ်ပါးအား နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်များကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အထက်ခန်းထဲ၌ (အခန်း ၁၃–၁၄) မိန့်တော်မူပြီး ဂေတ်ရှေမန်ဥယျာဉ်သို့ လမ်းလျှောက်ရင်း (အခန်း ၁၅–၁၇) မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် အထက်ခန်းကိုယ်တိုင်ကို (မာကု ၁၄:၁၅ နှိုင်းယှဉ်) သို့မဟုတ် ဥယျာဉ်နာမည်ကို (မာကု ၁၄:၃၂ နှိုင်းယှဉ်) ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖော်ပြထားပါ။

Except for a few statements in the context of His arrest and trial, Jesus would not again directly address the people. For the next five chapters, the Gospel is concerned only with Jesus’s final instructions to the Twelve. He spoke to them in the upper room (chaps. 13–14) and then on the way to Gethsemane (chaps. 15–17). John does not explicitly mention the upper room itself (cf. Mark 14:15) or the name of the garden (cf. Mark 14:32).

 

၁၃:၁–၃၀ ညစာစားပွဲ

တပည့်တော်များအား ယေရှု၏နောက်ဆုံးညွှန်ကြားချက်များမတိုင်မီ ညစာစားပွဲတစ်ခု (ယောဟန်တွင် အသေးစိတ်မဖော်ပြ)၊ ခြေဆေးခြင်းဓလေ့နှင့် သစ္စာဖောက်ခံရမည်ဟု ကြေညာခြင်းတို့ ရှိခဲ့သည်။

13:1–30

The Lord’s Supper

Jesus’s final instructions to the Twelve were proceeded by an evening meal (no details of which are given by John), the ordinance of foot washing, and the announcement of His betrayal.

 

၁၃:၁–၁၁ ခြေဆေးခြင်း

သခင်ယေရှု၏ညစာစားပွဲသည် ပသခါပွဲစားခြင်းဖြစ်သည်။ အချိန်ကိုးကားချက် (“ပသခါပွဲမတိုင်မီ” ယောဟန် ၁၃:၁) သည် အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်နေဆဲပင် (မဿဲ ၂၆:၁၇၊ မာကု ၁၄:၁၂၊ လုကာ ၂၂:၇–၈ နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုအချိန်ကိုးကားချက်သည် ယောဟန် ၁၃:၁ တွင်ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များသာ (အထူးသဖြင့် ယေရှုခံစားရမည့်အရာကို ကြိုသိတော်မူခြင်း) လား၊ သို့မဟုတ် ညစာစားပွဲပါပါသလား (အပိုဒ် ၂) ဆိုသည်ကို အငြင်းပွားနေဆဲဖြစ်သည်။

13:1–11. The Foot Washing. The Lord’s Supper was the Passover meal, the time reference which has been the subject of debate (before Passover, John 13:1) notwithstanding (cf. Matt. 26:17; Mark 14:12; Luke 22:7–8). Does the time reference refer only to the actions described in John 13:1, in particular to Jesus’s foreknowledge of what awaited Him, or does it also include the meal itself (v. 2)? The debate is ongoing.

 

ပသခါပွဲနှင့် တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲတို့သည် ဣသရေလလူမျိုးတို့ အဲဂုတ္တပြည်၌ ကျွန်ခံရာမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို အမှတ်ရ ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဣသရေလပထမဦးသားတို့ကို “ကျော်လွန်” ခဲ့ပြီး အဲဂုတ္တပထမဦးသားတို့သေဆုံးခဲ့ခြင်းကို အမှတ်ရ၍ ဣသရေလမိသားစုတို့သည် နိသန် ၁၄ ရက် နေဝင်ချိန်မတိုင်မီ သိုးသငယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ကာ နိသန် ၁၅ ရက်ညနေ (နေဝင်ပြီးနောက်) ပသခါစားပွဲတွင် စားသုံးရန် ပြင်ဆင်ကြသည် (ထွက် ၁၂:၆၊ ဝတ် ၂၃:၄–၆)။ တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲသည် တစ်ပတ်လုံးကြာမြင့်ပြီး ထိုနေ့နေဝင်ချိန်မှစတင်သည် (ထွက် ၁၂:၈၊ ၁၅၊ ၁၇–၂၀)။ ဘိုးဘေးတို့ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာခဲ့ရသည်ကို အမှတ်ရ၍ ပွဲတော်ကာလအတွင်း တဆေးမုန့်ကို မစားရ၊ အိမ်ထဲတွင်ပင် မထားရ။ ဤပွဲနှစ်ပွဲသည် မူလက ကွဲပြားသော်လည်း ယေရှုခေတ်ရောက်လာသောအခါ တစ်ပတ်ကြာပွဲတော်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းစာသစ်တွင် တစ်ပတ်လုံးကို “ပသခါပွဲ” ဟုခေါ်သည် (လုကာ ၂၂:၁)။

The Passover and the Feast of Unleavened Bread commemorated the deliverance of the children of Israel from their bondage in Egypt. In remembrance of how the firstborn of Israel had been “passed over,” while the firstborn of Egypt had died, Israelite families sacrificed a lamb on the afternoon of Nisan 14 (before sundown) and prepared it so that after sundown (the beginning of Nisan 15), it could be eaten at the Passover meal (Ex. 12:6; Lev. 23:4–6). The Feast of Unleavened Bread, which lasted an entire week, also began that day at sundown (Ex. 12:8, 15, 17–20). In remembrance of the haste in which their ancestors left Egypt, no leavened bread was to be eaten during the festival or even kept in the house. Although these two events were originally different festivals, they were so closely intertwined that by the time of Jesus they had essentially become a single festival celebrated for a week. It is for this reason that the entire celebration can be referred to in the NT as the Passover (Luke 22:1).

 

အချိန်နာရီရောက်ပြီဟု သိတော်မူလျက် (ယောဟန် ၁၃:၁၊ ၇:၃၀၊ ၈:၂၀၊ ၁၂:၂၃၊ ၂၇၊ ၁၇:၁ နှိုင်းယှဉ်) ယေရှုသည် တပည့်တော်ဆယ့်နှစ်ပါးကို မယ်ရှိယအသိုင်းအဝိုင်းသစ်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် အာရုံစိုက်တော်မူသည် (၁:၁၁–၁၃၊ ၁၀:၃–၄၊ ၁၆၊ ၂၆–၂၇၊ ၁၇:၆–၉၊ ၂၀–၂၁ နှိုင်းယှဉ်)။ “နောက်ဆုံးတိုင်အောင်” (eis telos) ဟူသောစကားသည် “အဆုံးထိ” နှင့် “အလွန်အကြီးအကျယ်” ဟူ၍ နှစ်မျိုးလုံးအဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ခြေဆေးခြင်းသည် တပည့်တော်များကို ယေရှု၏အပြင်းထန်ဆုံးချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ခြေဆေးခြင်းသည် စားပွဲမစမီ ကျွန်တစ်ဦး၏အလုပ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် မဆေးရသေးကြောင်း ကျမ်းချက်က ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ညစာစားပြီးမှ (၁၃:၂) ယေရှုသည် နှိမ့်ချခြင်း၏ နက်နဲသောသင်ခန်းစာကို သင်ကြားရန် အခွင့်အရေးယူတော်မူသည်။ ယေရှု၏တစ်သက်တာလုံးကို လူသားတို့အတွက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းအဖြစ် အနှစ်ချုပ်ထားပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် မထင်မှတ်ထားသော ပြည့်စုံမှုသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သင်ကြားချက်ကျမ်းများတွင် တပည့်တော်များကြားတွင် မည်သူအကြီးဆုံးဟူ၍ အငြင်းပွားခဲ့ကြသည် (လုကာ ၂၂:၂၄)။ ထိုအခြေအနေတွင် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ပြသသော ပြဇာတ်သင်ခန်းစာသည် သင့်လျော်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပေတရုနှင့်ဆွေးနွေးရာတွင် ယေရှုသည် ခြေဆေးခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးသန့်ရှင်းခြင်းနှင့်လည်း ဆိုင်ကြောင်း ရှင်းရှင်းဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုသန့်ရှင်းခြင်းမရှိလျှင် ယေရှုနှင့်အတူ စားပွဲဝိုင်းတွင် ဆက်ဆံရေးမရှိနိုင်ဟု မိန့်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁၃:၈)။ ထိုရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်ကယ်တင်ခြင်းအမှုနှင့် အပြည့်အဝဆက်စပ်နေသည် (အပိုဒ် ၇ နှိုင်းယှဉ်)။ အဓိကကျမ်းချက်မှာ အပိုဒ် ၁၀ ဖြစ်ပြီး “ရေချိုးခြင်း” (louō) နှင့် “ဆေးကြောခြင်း” (niptō) ဟူသော ကြိယာနှစ်ခုကြား ကွာခြားချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ စာသားအတိုင်း ရေချိုးခြင်းသည် ပသခါပွဲအတွက် ယုဒလူတို့၏ ဓလေ့ရေချိုးခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်ပြီး ဆေးကြောခြင်းသည် အိမ်ရှင်က ဧည့်သည်တို့၏ခြေကို ဆေးပေးခြင်းဓလေ့ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သို့သော် ယေရှုအသုံးပြုပုံအရ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်းဖြင့် အသက်ကို အပ်နှံသူတို့သည် အပြစ်မှ သန့်ရှင်းခြင်းခံရကြောင်း ဆိုလိုသည် (၃:၅–၆၊ ၆:၆၃၊ ၁ယောဟန် ၁:၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ခြေဆေးခြင်းသည် ထိုအတွေ့အကြုံကို သတိရစေပြီး သန့်ရှင်းခြင်း၏ သင်္ကေတအဖြစ် အသစ်ပြန်လည်ပေးသည်။ တပည့်တော်အားလုံး သန့်ရှင်းသော်လည်း တစ်ဦးမှာ မသန့်ရှင်းကြောင်း (ယောဟန် ၁၃:၁၁) သည် ယေရှုကိုယ်တိုင်ပြုသော ဓလေ့ပင်ဖြစ်စေ ဝိညာဉ်ရေးသန့်ရှင်းခြင်းကို အာမခံနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ပြသသည်။

Knowing that His hour had come (John 13:1; cf. 7:30; 8:20; 12:23, 27; 17:1), Jesus directed His attention to the Twelve as the representatives of the new messianic community (cf. 1:11–13; 10:3–4, 16, 26–27; 17:6–9, 20–21). The Greek behind the phrase “to the end” (eis telos) also means “to the utmost”—and both meanings might be present here. The foot washing ceremony should be understood within the context of Jesus’s most intense love for the disciples. Foot washing, always done before a meal, was customarily the work of a servant. Surprisingly, the text makes it clear that this had not been done. Thus, it was only after the meal (13:2) that Jesus used this as an opportunity to teach a profound lesson on humility. It summarized the whole life of Jesus as one of service to humanity; a service that would reach unanticipated expression on the cross. As recorded in the Synoptics, there was a dispute among the disciples as to which of them was the greatest. In this context an acted-out parable on the importance of humility and service was appropriate (Luke 22:24). However, in His dialogue with Peter, Jesus clearly demonstrated that foot washing also involved a spiritual cleansing without which no one could sit at the table to have fellowship with Him (John 13:8). From this perspective, the action of Jesus was fully related to His atoning work on the cross (cf. v. 7). The key text is v. 10, which brings out a significant contrast between the verbs “to bathe” (louō) and “to wash” (niptō). On a literal level, “to bathe” may relate to the ritual bathing performed by Jews in preparation for the Passover (cf. 11:55), while “to wash” certainly refers to the custom of the hosts arranging to have the feet of the guests washed on arriving at the house for a meal. But the way Jesus used both verbs implies that those who have surrendered their life to Him in faith and baptism have been cleansed from their sins (cf. 3:5–6; 6:63; 1 John 1:9). Consequently, the foot washing serves as a reminder of such an experience and as a symbolic renewal of the cleansing. That all the disciples were clean except one (John 13:11) shows that no rite by itself, even if performed by Jesus Himself, is enough to guarantee spiritual cleansing.

 

၁၃:၁၂–၂၀။ သာဓကအားဖြင့် သင်ကြားခြင်း။ တပည့်တို့အားလုံး၏ ခြေတို့ကို ဆေးကြောပြီးနောက် ယေရှုသည် စားပွဲ၌ ကိုယ်တိုင်နေရာပြန်ယူ၍ တပည့်တို့အား မိမိပြုခဲ့သမျှ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏။ တပည့်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို “ဆရာ” နှင့် “သခင်” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ထိုသို့ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသည် မှန်ကန်ကြောင်း ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူ၏။ “ဆရာ” ဆိုသည်မှာ “ရဗ္ဗိ” နှင့် အဓိပ္ပာယ်တူ၍ ဘာသာရေးဆရာကို လေးစားစွာ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုအခြေအနေတွင် “သခင်” ဆိုသည်မှာ ယဉ်ကျေးစွာ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း လည်း ဖြစ်နိုင်၏။ ကိုယ်တော်သည် ကလ်ဝါဟိုမာ (qal wahomer) နည်းဖြင့် အငြင်းအခုံလုပ်၍၊ မိမိသည် သခင်နှင့် ဆရာဖြစ်လျက် ခြေဆေးပေးနိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့သည်လည်း အချင်းချင်း ခြေဆေးပေးရမည် များစွာထိုက်သည်ဟု ဆိုတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၄)။ ယေရှုသည် တပည့်တို့အား မိမိမျှော်လင့်တော်မူသည်ကို ပုံသက်သေပြတော်မူခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ဂုဏ်ကို မမြဲမကျန် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အခြားသူတို့အတွက် နှိမ့်ချစွာ ဝတ်ပြုရသမျှ အလုပ်ကို ရှောင်ကြဉ်နေရမည် မဟုတ် (အပိုဒ် ၁၆)။ ယေရှုသည် ဤအရာတို့ကို ပြုလျှင် သူတို့သည် မင်္ဂလာရှိမည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၇)။ ခြေဆေးခြင်းသည် ဥပမာတခုသာမက သခင်ဘုရား၏ ပညတ်တို့အနက် တခုဖြစ်ပြီး သခင်ဘုရားမျှ evening်နှင့်အတူ ပြုလုပ်ရမည့် ဓလေ့တခု ဖြစ်၏။

13:12–20. Object Lesson. Having washed the feet of all the disciples, Jesus resumed His place at the table and invited them to think about the significance of His act. They had referred to Him as “Teacher” and “Lord” (v. 13), which He said was correct. “Teacher,” the equivalent to “rabbi,” was the respectful way of addressing a religious instructor (e.g., 1:38, 49; 3:2, 10, 26; 6:25). In the present context, “Lord” could be either a title expressing politeness (e.g., 4:11, 15, 49; 5:7; 6:34) or a recognition of divine status (cf. 6:68; 20:28). Using a qal wahomer technique (see commentary on John 7:19–24), Jesus argued that if He, being Lord and Teacher (He changes the word order), was willing to wash their feet, so much more should they wash each other’s feet (13:14). Jesus was modeling for the disciples what He expected from them. They were not to cling to their dignity to the point of avoiding any possible humble task performed in service to others (v. 16; cf. 15:20; Matt. 10:24; Luke 6:40). “The only greatness is the greatness of humility. The only distinction is found in devotion to the service of others” (DA 650). The content of “these things” (John 13:17) is not immediately clear, but the use of the verb “to do” indicates that foot washing was not only an example but particularly an ordinance of the Lord to be always performed in preparation for the Lord’s Supper.

 

ထို့နောက် ဇာတ်ကြောင်းသည် တပည့်တို့အားလုံးမှ ရုတ်တရက် ယုဒကို ဦးတည်သွား၏။ ရွေးချယ်ခြင်း/ရွေးကောက်ခြင်း စကားလုံးသည် တစ်ဖက်သတ်၊ အလိုမရှိ ကြိုတင်သတ်မှတ်ခြင်းကို မဆိုလိုဘဲ ယေရှုသည် သစ္စာဖောက်မည့်သူကို ကြိုတင်သိရှိတော်မူခြင်းကိုသာ ဆိုလို၏။ ယခုအချိန်တွင် ထိုပရောဖက်ပြုချက်သည် ပြည့်စုံလာခဲ့၏။ ယုဒသည် သစ္စာဖောက်ပြီးမှသာ တပည့်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ စကားတို့၏ အဓိပ္ပာယ်အပြည့်အစုံကို နားလည်ပြီး ကိုယ်တော်သည် “ငါသည် ငါဖြစ်၏” ဟု ယုံကြည်လာကြမည် (အပိုဒ် ၁၉)။

Then the narrative shifts rather abruptly from the disciples in general to Judas. The language of choosing/election implies not unilateral, unconditional predestination but simply the foreknowledge of Jesus concerning the one who would betray Him (cf. 6:64), which was previously announced through a prophecy that was to be fulfilled at this time (cf. Ps. 41:9). At this moment His words remained enigmatic to the disciples. It was only after Judas carried out the betrayal that they would understand the full meaning of His words and would believe that He was the “I am” (John 13:19). The expression almost certainly refers to Jesus’s divinity, as it implies that He was the One He claimed to be (cf. 8:28, 58).

 

၁၃:၂၁–၃၀။ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ကြိုဟောခြင်း။ ခြေဆေးခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် ယေရှုသည် ယုဒကို သစ္စာဖောက်သူအဖြစ် ထုတ်ဖော်တော်မူ၏။ ထိုအခါ ယေရှုသည် “နှလုံးနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်တွင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်တော်မူ၏” (အပိုဒ် ၂၁)။ “မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခြင်း” (tarassō) ဟူသော စကားသည် ယေရှု၏ လူ့သဘာဝကို ထပ်မံဖော်ပြပေး၏။ ယခုတွင် ကိုယ်တော်၏ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရခြင်းမှာ လောကီအပြစ်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ရမည့် သေခြင်းနီးလာပြီဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင် ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်ခြင်း မဟုတ်၊ ယခုမှသာ ယုဒသည် ယေရှုနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်တော့မည့် အချိန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

13:21–30. The Betrayal Predicted. After explaining the meaning of foot washing, Jesus moved to the identification of Judas as the betrayer. As Jesus was doing this He was “troubled in spirit” (v. 21). The word “troubled” (tarassō), already used of Jesus in 11:33 and 12:27, offers another glimpse of His human nature, strongly attested in John’s Gospel (1:14; 4:6–7; 11:35; 19:1–2, 17–18, 28, 33–34; 20:20, 27). In the present passage, the inner turmoil of Jesus was caused by the awareness of His approaching sacrificial death for the sins of the world. This is not the first time the betrayal is announced in John’s Gospel (cf. 6:64, 70–71; 12:4; 13:2, 11, 18–19), but now the moment had come when Judas would sever his relations with Jesus.

 

တပည့်တို့သည် ယေရှုကို နားမလည်ကြဘဲ၊ ဤအခန်း၏အဆုံးထိ ဆိုင်းငံ့လျက်နေခဲ့ကြသည်။ ယေရှုချစ်တော်မူသော တပည့် ယောဟ် (၁၃:၂၃; နှိုင်းယှဉ် ၁၉:၂၆; ၂၀:၂; ၂၁:၇၊ ၂၀) သည် မကြာမီ သိရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ယေရှုအား သစ္စာဂတိသစ္စာဖောက်မည့်သူကို အမှတ်အသားပြုဖို့ ယေရှုအား မေးရန် ယောဟ်အား အချက်ပြခဲ့သူမှာ ပေတရုပင် ဖြစ်သည်။ အားလုံးသည် ဘယ်ဘက်လက်ကို မှီလျက် လျောင်းစားနေကြသဖြင့် (ညာလက်နှင့်သာ စားသုံးရန်) ခြေထောက်များသည် စားပွဲမှ ဝေးနေသည်။ စားပွဲကို တစ်ပိုင်းစက်ဝိုင်းပုံစံ စီထားပြီး ယေရှုသည် အလယ်တွင် ရှိသည်။ ယောဟ်သည် ယေရှုနှင့် ကပ်လျက်၊ ယေရှု၏ညာဘက်တွင် လျောင်းနေသဖြင့် ယေရှု၏ရင်အပေါ်သို့ ခေါင်းကို မှီလိုက်၍ တိုးတိုးပြောနိုင်သည် (ရောမပုံစံ စားပွဲခန်းအကြောင်း အသေးစိတ်ကို ယောဟန် ၁၂:၁-၈ ၏ အဋ္ဌကထာတွင် ကြည့်ပါ)။ ပေတရု၏နေရာကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ယေရှု၏ဘယ်ဘက်တွင် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်မူကား၊ ထိုနေရာတွင် ယေရှုလက်လှမ်းမီလွယ်ကူစေရန် ယုဒရှိနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁၃:၂၆)။ ထို့ကြောင့် ယုဒသည် ယေရှု၏နောက်ကျောဘက်တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ စားပွဲတွင် အဂတိအတင့်ဆုံး နေရာဖြစ်သောကြောင့် တပည့်များသည် ယုဒကို သံသယ မဝင်ခဲ့ကြပေ။ ယုဒကို ဤသို့ ဂုဏ်ပြုခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် ယုဒ သစ္စာဖောက်ရန် ထွက်ခွာမသွားမီ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် နှုတ်ဆွတ်ဆွဲရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ယုဒအား မုန့်ခဲတစ်ခဲ ပေးခြင်းဖြင့် ယောဟ်အား သစ္စာဖောက်မည့်သူကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။ ဤအရာကို အခြားတပည့်များ သတိမထားမိခဲ့သဖြင့်၊ ယေရှုသည် ယုဒ၏ရည်ရွယ်ချက် အပြည့်အဝမပြီးဆုံးမီ သူ့ကို ဖော်ထုတ်လိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယေရှုသည် ယုဒ၏နှလုံးသားအခြေအနေကို သိတော်မူသည်။ ယောဟ်က ဗျာဒိတ် ၂၇ တွင် စာတန်သည် ယုဒထဲသို့ ဝင်သွားသည်ဟု ဆိုသောအခါ၊ ဧဝံဂေလိဆရာသည် သစ္စာဖောက်ခြင်း၏ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ကြီးမားမှုကို ဖော်ပြလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ယုဒ၏အစီအစဉ်၏ တကယ့်ဗိသုကာဖြစ်သော်လည်း၊ ယုဒ၏သဘောတူညီမှုနှင့် ပါဝင်မှု လိုအပ်သည် (နှိုင်းယှဉ် မာကု ၁၄:၂၁)။

The disciples did not understand Jesus and through the end of this section remained in suspense. John, the disciple “whom Jesus loved” (13:23; cf. 19:26; 20:2; 21:7, 20), would soon come to know. It was Peter who took the initiative by signaling John to ask Jesus to identify the traitor. All would have been reclining on their left sides (in order to use only their right hands to eat with) so their feet would have been away from the table set in semicircle, with Jesus at the center. John was reclining next to Jesus, to His right, so he could lean back with his head and rest on the chest of Jesus to speak to Him (for the description of a Roman-style dining room, see commentary on John 12:1–8). Peter’s position is not mentioned, but it was not to the left of Jesus because the one probably reclining there was Judas, who could be easily reached by Jesus (13:26). This put Judas at Jesus’s back—the most honored position at the table and thus likely why the disciples did not suspect him. By honoring Judas in this way, Jesus made one last attempt to win him over before he departed on his mission of betrayal. Jesus identified the traitor to John by giving Judas the piece of bread. This would go unnoticed by the other disciples, suggesting that Jesus did not want to expose Judas before he fully carried out his intent. But Jesus knew the disposition of Judas’s heart, and when John said that Satan entered into him (v. 27), the Evangelist wanted to reveal the cosmic magnitude of the betrayal. Satan was the real architect of the plan of Judas, though he needed Judas’s consent and participation (cf. Mark 14:21).

 

 

ယေရှု၏အမိန့်တော် (ယောဟန် ၁၃:၂၇ခ) သည် ကိုယ်တော်သည် အသိပညာမဲ့သော သားကောင်မဟုတ်ကြောင်း၊ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားကြောင်း ပြသသည်။ ယေရှုသည် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အပြည့်အဝ သိရှိတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများအတွက် ကိုယ်တိုင်အလိုရှိ၍ အသေခံခြင်းကို ပို၍ ထင်ရှားစေသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၀:၁၈)။ “ညအချိန်ဖြစ်၍” (၁၃:၃၀) ဟူသော မှတ်ချက်သည် ယုဒ၏ဘဝ အဆိုးဆုံးဘေးဒုက္ခကို အာရုံပြုစေသည်။ ထွက်ခွာခြင်းဖြင့် သူသည် လောကီအလင်းတော်နှင့် ခွဲခွာပြီး လုံးဝမှောင်မိုက်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

The command of Jesus (John 13:27b) shows that He was not an ignorant victim but that He was in charge of the whole situation; Jesus was in control. He was fully aware of what was happening, thus accentuating His willingness to die for others (cf. 10:18). The remark “it was night” (13:30) serves to call attention to the tragedy of the life of Judas. By leaving, he had separated himself from the light of the world and moved into deep darkness.

 

၁၃:၃၁–၃၈ နှုတ်ဆက်စကား၏ နိဒါန်း

ယုဒ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ယေရှု၏ဇာတ်လမ်းသည် နောက်ဆုံးအခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယုဒ၏ထွက်ခွာခြင်း (၁၃:၃၀) နှင့် နှုတ်ဆက်စကားတော် (ပုံမှန်အားဖြင့် အခန်း ၁၄–၁၇ ဟု သတ်မှတ်သည်) ကြားတွင်၊ ယေရှုသည် တပည့်များအား ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုအကြောင်း ဟောပြောခဲ့သည်။

13:31–38

Prelude to the Farewell Discourse

With Judas’s departure, the story of Jesus advances to its final chapter. Between the departure of Judas (13:30) and the Farewell Discourse (typically designated as chaps. 14–17), Jesus spoke to the disciples about love and loyalty.

 

၁၃:၃၁–၃၅။ ပညတ်တော်သစ် အစပိုင်းတွင် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏အသေခံခြင်းကို ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၂:၂၃)။ သို့သော် လူသာမန်မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏အသေခံခြင်းသည် ကိုယ်တော်နှင့် ခမည်းတော်အတွက် အရှက်ကွဲခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဘုန်းအသရေရရှိသော အချိန်ဖြစ်သည် (၁၃:၃၁-၃၂)။ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၏တာဝန်ပေးခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်တော်မူသည် (၃:၁၆-၁၇; ၆:၅၇; ၈:၄၂; ၁၂:၄၉; ၁၃:၂၀; ၁၇:၁၈; ၂၀:၂၁)။ ယေရှု၏အောင်မြင်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများသည် အပြန်အလှန်ဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော့်အားဖြင့် ဘုန်းရရှိတော်မူသောကြောင့်၊ ခမည်းတော်သည် မကြာမီ ကိုယ်တော်အား ဘုန်းပေးတော်မူမည် (၁၃:၃၁; ၁၇:၁၊ ၄-၅၊ ၂၄)။

13:31–35. New Commandment. To begin, Jesus referenced His death as an accomplished fact (cf. 12:23). Yet, contrary to normal human expectations, His death was the moment of glory, not of shame, for Himself and for the Father (13:24–28), who was the very Source of His mission (3:16–17; 6:57; 8:42; 12:49; 13:20; 17:18; 20:21). The benefits of Jesus’s triumph were reciprocal: since the Father was glorified through Him, He would soon be glorified by the Father (13:31; 17:1, 4–5, 24).

 

ယေရှု၏ဘုန်းရရှိခြင်းသည် တပည့်များနှင့် ယာယီခွဲခွာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယေရှုသည် သူတို့ကို “ကလေးငယ်တို့” (teknia; ၁၃:၃၃; နှိုင်းယှဉ် ၇:၃၃-၃၄; ၈:၂၁; ၁၂:၃၅) ဟု ခေါ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်မရှိစဉ် မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို ညွှန်ကြားရန်၊ ကိုယ်တော်သည် ပညတ်တော်သစ်တစ်ခုကို ကြေညာခဲ့သည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြလော့ (၁၃:၃၄)။ “သစ်” ဟူသော ဂရိစကား (kainos) သည် အချိန်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ (“neos” ကဲ့သို့ လတ်ဆတ်သော သို့မဟုတ် မကြာသေးမီက ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤပညတ်တော်သည် ယေရှုထံမှ ပထမဆုံးမိတ်ဆက်သည့် အရာသစ် မဟုတ်ပေ (ကြည့် ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉:၁၈; နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၅:၄၃; လု၆ ၁၀:၂၅-၂၇)။ သစ်လောင်းသောအရာမှာ ယေရှုထဲတွင် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တပည့်များသည် ယေရှုက သူတို့ကို ချစ်သကဲ့သို့ ချစ်ရမည် (နှိုင်းယှဉ် ယောဟန် ၁၃:၁; ၁၅:၁၃; ၁ယောဟန် ၃:၂၃; ၄:၇-၈၊ ၁၁-၁၂၊ ၁၉-၂၁)။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ဘုရားသခင်၏ မယ်ရှိယအသိုင်းအဝိုင်းသစ်၏ အဓိကထင်ရှားသော အမှတ်အသားဖြစ်ရမည်။

The glorification of Jesus would imply a temporary separation from the disciples, whom Jesus referred to as teknia (“children”; 13:33; cf. 7:33–34; 8:21; 12:35). In order to instruct them on how to live in His absence, He announced a new commandment: they should love one another (13:34). The Greek word for “new” (kainos) does not have a temporal connotation—as does neos, which means “new” in the sense of fresh or recent. This means that the commandment was not a novelty introduced by Jesus (see Lev. 19:18; cf. Matt. 5:43; Luke 10:25–27). What is new is the revelation of it in Jesus and not the commandment itself. The disciples were to love as Jesus loved them (cf. John 13:1; 15:13; 1 John 3:23; 4:7–8, 11–12, 19–21). Love was to be the supreme characteristic of God’s new messianic community.

 

၁၃:၃၆–၃၈။ ပေတရု၏ငြင်းပယ်ခြင်းကို ဟောကြားခြင်း ပေတရု ငြင်းပယ်မည်ဟု ယေရှုဟောကြားခြင်းကို ဧဝံဂေလိလေအုပ်စလုံးတွင် တွေ့ရပြီး အနည်းငယ်ကွဲပြားမှု ရှိသည် (နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၂၆:၃၃-၃၅; မာကု ၁၄:၂၉-၃၁; လု၆ ၂၂:၃၁-၃၄)။ ယေရှု ဘယ်သို့သွားမည်နည်းဟု ပေတရု၏မေးခွန်း (ယောဟန် ၁၃:၃၆) သည် ဗျာဒိတ် ၃၃ ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆက်စပ်နေသည်။ ယေရှု၏တုံ့ပြန်မှုသည် ပေတရု၏နောက်မေးခွန်း (ဗျာ ၃၇) ကို ကြိုတင်ဟောကြားထားသည်။ ၎င်းသည် ပေတရုသည် ကိုယ်တော်၏ထွက်ခွာခြင်းကို နောက်မှသာ အပြည့်အဝနားလည်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်တော်ကို ထပ်မံလိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်လာမည် (နှိုင်းယှဉ် ၂၁:၁၈-၁၉)။ ပေတရု၏ ကျော်ကြားသော အလိုလိုဖြစ်တတ်သည့်သဘောအတိုင်း၊ စောင့်ဆိုင်းရန် မလိုဘဲ၊ လိုအပ်ပါက ယေရှုအတွက် အသေခံမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ် ၃၈ တွင် ယေရှု၏မေးခွန်းသည် ပေတရု၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုကို စုံစမ်းသည်။ ၎င်းကို “တကယ်လား?” ဟူသော ဟာသဆန်ဆန် ဖတ်ရှုရမည်။ ထိုညနေ့တွင်ပင် သူ့သခင်ကို ဝန်ခံရန် အခွင့်ရှိသောအခါ ပေတရုသည် သုံးကြိမ်ငြင်းပယ်မည်ကို ကိုယ်တော်သိတော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၈:၁၇၊ ၂၅-၂၇)။ ကြက်တစ်ခါတွန်ခြင်းသည် ယေရှု၏ဟောကြားချက်ကို ပေတရုအား သတိတရစေမည်။

13:36–38. Peter’s Denial Foretold. Jesus’s prophecy of the denial of Peter appears in all four Gospels, with minor differences (cf. Matt. 26:33–35; Mark 14:29–31; Luke 22:31–34). Peter’s question of where Jesus was going (John 13:36) clearly picks up on v. 33. The enigmatic answer of Jesus anticipates the next question of Peter (v. 37). It also suggests that Peter would fully understand His departure only later, when he would be ready again to follow Him (cf. 21:18–19). In keeping with his well-known spontaneity, Peter stated his unwillingness to wait and that, if necessary, he would even die for Jesus. The question of Jesus in v. 38 probes Peter’s self-assured enthusiasm. It must be read as an ironic “Really?” He knew that later that same night, when given the opportunity to confess His Lord, Peter would three times deny Him (cf. 18:17, 25–27). A rooster crowing would remind Peter of Jesus’s prophecy.

 

အခန်းကြီး - ၁၄

၁၄:၁–၁၇:၂၆

 နှုတ်ဆက်စကားတော်

14:1–17:26

FAREWELL DISCOURSE

ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ ယေရှုသည် အသေခံခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်တော်ကြွလာခြင်းအတွက် တပည့်များကို ပြင်ဆင်စေရန် ရည်ရွယ်၍ ရှည်လျားသော နှုတ်ဆက်စကားတော်ကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ပထမပိုင်း၊ ဒုတိယပိုင်း၊ တတိယပိုင်း ဟူ၍ အစိတ်အပိုင်းများ ပါဝင်ပြီး၊ ဆုတောင်းချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။

After discussing love and loyalty, Jesus presented a lengthy Farewell Discourse that has several components referred to here as the first, second, and third parts, and it is closed by a prayer. This was meant to prepare the disciples for His death and the coming of the Spirit.

 

၁၄:၁–၃၁ နှုတ်ဆက်စကား၏ ပထမပိုင်း နှုတ်ဆက်စကား၏ ပထမပိုင်းကို ယေရှုသည် အထက်ထပ်ခန်းမ၌ တပည့်တော်များနှင့်အတူ ရှိနေစဉ် စတင်ဟောကြားခဲ့သည်။ ဤပိုင်း၌ မိမိ၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း၊ ခမည်းတော်ထံသို့ လမ်းကြောင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၏ အရေးကြီးပုံနှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော် ဆုကျေးဇူးတော်အကြောင်း ဆွေးနွေးထားသည်။

14:1–31

The First Part of the Farewell Discourse

The first part of the Farewell Discourse began while Jesus was still in the Upper Room with His disciples. In this part, He discussed His Second Coming, the way to the Father, the importance of faith, and the gift of the Holy Spirit.

 

၁၄:၁–၃။ ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း။ ဤပိုင်း၌ ယေရှု၏ အဓိက စိုးရိမ်ခဲ့သည်မှာ မကြာမီ ခွဲခွာရတော့မည့်အကြောင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ မကြာမီ ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ဆိုးရွားသော ဖြစ်ရပ်များပင် ဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များ၏ နှလုံးသားမပျက်စီးစေရန်၊ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်သလို ငါကိုလည်း ယုံကြည်ကြလော့ဟု စတင်၍ နှစ်သိမ့်ခဲ့သည် (၁၄:၁)။ မိမိ ပြန်လာပြီး သူတို့ကို မိမိနှင့်အတူ ရှိစေမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ ငါ့ခမည်းတော်၏ နေရာတော်၌ နေစရာအိမ်များစွာ ရှိ၏ (၁၄:၂)။ ဤဂရိစကား monai ကို အချို့က “နန်းတို့”ဟု ဘာသာပြန်ကြသော်လည်း ထိုသို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အိမ်ကြီးဟူသော အဓိပ္ပာယ်မှာ ဂရိလည်းကောင်း၊ လက်တင်လည်းကောင်း မရှိချေ။ ခမည်းတော်၏ နေရာတော်ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဗိမာန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုနေရာ၌ ယေရှု သူတို့အတွက် နေစရာနေရာကို ပြင်ဆင်ပေးမည်ဟု ကတိပြုသည်။ ဤကတိသည် ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း၌ ပြည့်စုံစေမည်ဖြစ်သည်။

14:1–3. Second Coming of Jesus. The major concern of Jesus in this part of the discourse was His soon departure, that is, the tragic events that lay just ahead of Him. He began by assuring the disciples that He would come back to take them to be with Him. The verb “believe” (pisteuō—“to have faith or trust in”), used twice in v. 1, can be read in Greek as an imperative or an indicative. Since in John there can be no faith in God apart from faith in Jesus (cf. 5:23, 43, 46–47; 6:40; 8:42, 47), it is possible to take both forms as imperatives. In this case, Jesus urged the disciples not to lose faith and hope in facing His soon departure (death) because there are many monai in His Father’s house (14:2). This Greek word is sometimes translated as “mansions,” which comes from the Latin mansio (which was used in this passage in the Latin Bible), whose meaning is almost equivalent to monē: “dwelling place.” The notion of a large, impressive house attached to the English “mansion” cannot be derived from the Greek or the Latin. The “Father’s house” is most probably a reference to the heavenly sanctuary (1 Kin. 8:43; Pss. 11:4; 102:19; Mic. 1:2–3; cf. Ex. 25:9, 40; Heb. 9:23–24; Rev. 11:19; 15:5), where He would prepare a place for them.

 

အကယ်၍ ခမည်းတော်၏အိမ်တော်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဗိမာန်သည်လည်း ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူတို့၏ ထာဝရအမြဲနေရာဖြစ်သည် (ဆာ ၂၃:၆၊ ၂၇:၄၊ ဗျာ ၂၁:၃၊ ယော ၁၇:၂၄ နှိုင်းယှဉ်) ဆိုလျှင်၊ ယေရှု၏ ကောင်းကင်တွင် ဆုတောင်းပေးနေသည့်အမှုတော်ကို ယောဟန် ၁၄:၂-၃ တွင် ရည်ညွှန်းထားသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့မြင်နိုင်သည် (ရော ၈:၃၃၊ ၁တိ ၂:၅၊ ဟေဗြဲ ၄:၁၄-၁၆၊ ၇:၂၅၊ ၈:၁-၂၊ ၉:၂၄၊ ၁ယော ၂:၁)။ ဤသည်က ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရှိခြင်းကို အဓိကထား မိန့်တော်မူခဲ့သည်ကို ညွှန်ပြသည် (ယော ၁၄:၆၊ ဟေဗြဲ ၁၀:၁၉-၂၁ နှိုင်းယှဉ်)။ ဤကတိတော်သည် ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူချိန်၌ ပြည့်စုံလိမ့်မည် (ယော ၂၁:၂၂ နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုအချိန်၌ ကယ်တင်ခြင်းသည် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယေရှုနှင့် အမြဲတမ်း ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရလိမ့်မည် (၁သက် ၄:၁၃-၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။

If the Father’s house is the heavenly sanctuary, which is also the eternal dwelling place of the redeemed (Pss. 23:6; 27:4; Rev. 21:3; cf. John 17:24), we may also detect a reference to the intercessory ministry of Jesus in heaven in 14:2–3 (Rom. 8:33; 1 Tim. 2:5; Heb. 4:14–16; 7:25; 8:1–2; 9:24; 1 John 2:1). This would indicate that Jesus’s primary emphasis was on access to the Father (John 14:6; cf. Heb. 10:19–21). This promise will find its ultimate fulfillment at the Second Coming of Jesus (cf. John 21:22), when salvation will be brought to completion and we will be permanently reunited with Jesus (cf. 1 Thess. 4:13–17).

 

၁၄:၄-၁၁။ ခမည်းတော်ထံသို့ လမ်းခရီး။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို သူသွားမည့်နေရာကို သင်တို့သိပြီး၊ ထိုသို့သွားရောက်ရန် လမ်းကိုလည်း သိပြီဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤအရာက တပည့်တော်များထံမှ မေးခွန်းများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ပထမဆုံး သောမတ်က (ယော ၁၄:၅)၊ နောက်တစ်ယောက် ဖိလိပ္ပုက (အပိုဒ် ၈)၊ နောက်ဆုံး ယာကုပ်သားယုဒ (အပိုဒ် ၂၂၊ လု ၆:၁၆ ကြည့်) တို့က မေးမြန်းကြသည်။ သောမတ်၏မေးခွန်းက ယောဟန်ခရစ်ဝင်၏ ဆဋ္ဌမ “ငါသည် ... ဖြစ်၏” မိန့်ခွန်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (ယော ၁၄:၆၊ ၆:၃၅၊ ၈:၁၂၊ ၁၀:၇၊ ၁၁၊ ၁၁:၂၅၊ ၁၅:၁ နှိုင်းယှဉ်၊ “ငါသည် ... ဖြစ်၏” မိန့်ခွန်းများ စာမျက်နှာ ၁၄၃၀ ကြည့်)။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံ ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်းသည် သူသည် လမ်းခရီးဖြစ်သောကြောင့်ဟု သိတော်မူသည်။ “လမ်းခရီး” ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုခြင်းအားဖြင့် သူသည် သမ္မာတရားလည်းဖြစ်၍၊ အသက်တာလည်းဖြစ်သည်ဟု တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်နှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်သောကြောင့် ခမည်းတော်အကြောင်း သမ္မာတရားဖြစ်သည် (၁၄:၉-၁၀၊ ၁၀:၃၀၊ ၃၈၊ ၁၇:၂၁ နှိုင်းယှဉ်)။ ခမည်းတော်သည် ကမ္ဘာကို ပေးလိုတော်မူသော အသက်တာ၏ ထုတ်ဖော်ပြသမှုလည်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်အား ကိုယ်တိုင်တွင် အသက်ရှင်စေတော်မူသည် (၅:၂၆၊ ၁၀:၁၇-၁၈၊ ၁၁:၂၅)။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုသည် သမ္မာတရားနှင့် အသက်တာဖြစ်သောကြောင့်သာ ခမည်းတော်ထံသို့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းခရီးဖြစ်နိုင်သည်။

14:4–11. The Way to the Father. Jesus told the disciples that they knew where He was going as well as the way there. This triggered a series of questions, first by Thomas (John 14:5), then by Philip (v. 8), and finally by Judas son of James (v. 22; see Luke 6:16). Thomas’s question prompted the sixth “I am” saying of John’s Gospel (John 14:6; cf. 6:35; 8:12; 10:7, 11; 11:25; 15:1; see “The ‘I Am’ Sayings,” p. 1430). Jesus knew that we can approach the Father because He is the Way. By claiming to be “the way” He was also claiming to be the Truth and the Life—the truth about the Father because He is one with the Father (14:9–10; cf. 10:30, 38; 17:21). He is also the expression of the life that the Father is willing to give to the world because the Father granted Him to have life in Himself (5:26; 10:17–18; 11:25). That is, it is only because Jesus is the Truth and the Life that He can be the Way—the only Way—to the Father.

 

၁၄:၇ တွင် အခြေအနေဆိုင်ရာ စကားပုံသဏ္ဌာန်က တပည့်တော်များသည် ယေရှုအထဲ၌ ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်ကို လုံးဝထင်ရှားစေတော်မူပြီးဖြစ်သည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြဟု ဆိုလိုသည် (၁:၁၈)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ခမည်းတော်ကို မသိကြသေးပေ။ ဖိလိပ္ပု၏မေးခွန်း (၁၄:၈) က ဤအချက်ကို ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးသည် ယေရှုသည် ခမည်းတော်ကို ထင်ရှားစေသူဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို မြင်ခြင်းသည် ခမည်းတော်ကို မြင်ခြင်းဖြစ်သည်ကို သိရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပေ (၁၂:၄၅ နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော် (သားတော်) နှင့် ခမည်းတော်တို့ကြား နီးကပ်စွာဆက်နွယ်မှုရှိသည်ဟု အလေးပေးမိန့်တော်မူသည်။ ထိုဆက်နွယ်မှုကို ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များ (အဆုံးအမများ) နှင့် အမှုတော်များ (နိမိတ်လက္ခဏာများ) နှစ်မျိုးလုံးတွင် ထုတ်ဖော်သည်။ စကားတော်များတွင် ကိုယ်တိုင်မှ ဘာမျှမမိန့်ဆိုသောကြောင့် (၃:၃၄၊ ၇:၁၇၊ ၈:၂၈၊ ၃၈၊ ၁၄:၂၄၊ ၁၇:၈)၊ အမှုတော်များတွင်မူ ခမည်းတော်၏အလိုတော်နှင့် လုံးဝကိုက်ညီစွာ ပြုတော်မူသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၄:၃၄၊ ၅:၁၉-၂၀၊ ၁၀:၂၅၊ ၃၂၊ ၃၇၊ ၁၂:၄၉၊ ၁၄:၁၀)။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်နှင့် သားတော်တို့ အချင်းချင်း အတူနေခြင်းကို ၁၄:၁၁ တွင် ထပ်မံမိန့်တော်မူပြီး၊ ထိုအမှင်္ဂလာကို ယုံကြည်ကြရန် တပည့်တော်များကို တိုက်တွန်းတော်မူသည်။ ယေရှု၏ နိမိတ်လက္ခဏာများသည်လည်း ဤနီးကပ်သောဆက်နွယ်မှုကို ထင်ရှားစေသည် (၅:၃၆၊ ၁၀:၃၇-၃၈ နှိုင်းယှဉ်)။

The conditional construction in 14:7 implies that the disciples had not been able to understand that in Jesus the Father had made Himself fully known (1:18). Consequently, they did not yet know the Father. The question of Philip (14:8) only reinforces this point. By now all of them should have known that Jesus is the revealer of the Father and that to see Him is to see the Father, but that did not seem to be the case (cf. 12:45). Jesus insisted that there is a close relationship between Himself (the Son) and the Father, and it was expressed in both His words (teaching) and works (miracles): in His words, because He did not say anything on His own (3:34; 7:17; 8:28, 38; 14:24; 17:8), and in His works because everything He did was in full accord with the Father’s will (4:34; 5:19–20; 10:25, 32, 37; 12:49; 14:10). Jesus spoke of the mutual indwelling of Father and Son again in 14:11, accompanied by a call to the disciples to believe it. The miracles of Jesus also revealed this intimate relationship (cf. 5:36; 10:37–38).

 

၁၄:၁၂-၁၄။ ယုံကြည်ခြင်း၏အကျိုး။ ၁၄:၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော ယုံကြည်ခြင်းအပြင်၊ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအကြောင်းကိုလည်း မိန့်တော်မူသည်။ ဤယုံကြည်ခြင်းက သူတို့အား ပိုမိုကြီးမားသောအမှုများ ပြုစွဲနိုင်စေမည် (အပိုဒ် ၁၂)၊ သူတို့၏ဆုတောင်းချက်များကို နားထောင်ပေးမည်ဟု အာမခံချက်ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၃-၁၄)။ “ပိုမိုကြီးမားသော” အမှုများတွင် နိမိတ်လက္ခဏာများ ပါဝင်သော်လည်း၊ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ ရွေးနုတ်တော်မူသည့်အမှုအားလုံးကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆရမည်။ ဤပိုမိုကြီးမားသောအမှုများသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ရွေးနုတ်ခြင်းကို ကြေညာရာတွင် အသင်းတော်၏ အောင်မြင်မှုများဖြစ်ပြီး၊ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံ ပြန်သွားတော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တော်၏အမှုများထက် ပိုမိုကြီးမားလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေရခြင်းနှင့် ထိုနောက် ဝိညာဉ်တော်သွန်းလောင်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်အား ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ သွားရောက်ရန် ခွန်အားပေးမည်ဖြစ်သည် (၇:၃၉၊ ၁၄:၁၇၊ ၂၀:၂၁-၂၂၊ တမန် ၂:၃၂-၃၄ နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များ၏ ဆုတောင်းချက်များကို ဖြေကြားပေးမည်ဟူသော ကတိတော်ကို နှုတ်ဆက်စကားတော်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ထပ်ကာထပ်ကာ မိန့်တော်မူသည် (ယော ၁၅:၇၊ ၁၆၊ ၁၆:၂၃၊ ၂၄၊ ၂၆)။ ဆုတောင်းခြင်း၏တန်ခိုးသည် အကန့်အသတ်မရှိ၊ အပိုဒ် ၁၃ တွင် “ဘာမဆို” ဟူသော စကားလုံးက အထက်အပိုဒ်ရှိ “ပိုမိုကြီးမားသော” အမှုများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ယေရှု၏နာမတော်အားဖြင့် တောင်းလျှောက်ခြင်းသည် မှော်ဆန်သော ပုံသေနည်းမဟုတ်၊ ယေရှုအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အလယ်အမတ်အဖြစ် အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည် (၅:၂၇၊ ၁၇:၂ နှိုင်းယှဉ်)။

14:12–14. Result of Faith. In addition to the more creedal faith mentioned in 14:11, Jesus also spoke of faith in Him. This faith would enable them to do even greater things (v. 12), and they were assured that their prayers would be heard (vv. 13–14). The “greater” things include miracles, but it must be taken more broadly as a reference to all God’s redemptive acts for humanity. These greater works are the accomplishments of the church in announcing redemption through Christ, which would exceed the works of Jesus because He was returning to the Father. This is probably an allusion to His glorification and the subsequent outpouring of the Spirit, which would enable the church to fulfill its worldwide mission (cf. 7:39; 14:17; 20:21–22; Acts 2:32–34). The promise that Jesus would answer the prayers of the disciples is repeated several times in the Farewell Discourse (John 15:7, 16; 16:23, 24, 26). The power of prayer is unlimited, as shown by the use of “whatever” (14:13), which refers to the “greater” things of the previous verse. Asking in Jesus’s name is not a magic formula but an expression of faith in Jesus and the recognition of His work as our mediator (cf. 5:27; 17:2).

 

၁၄:၁၅-၁၇။ ဝိညာဉ်တော် ကြွလာခြင်း။ ဤအပိုင်းအသစ်သည် “ချစ်ခြင်း” နှင့် “စောင့်ထိန်းခြင်း” ဟူသော စကားလုံးများကို ရုတ်တရက် အလေးပေးထားသည်။ “ချစ်ခြင်း” ဟူသော ကြိယာသည် ၁၄:၁၅၊ ၂၁၊ ၂၃၊ ၂၄ တို့တွင် ရှစ်ကြိမ်ပါဝင်သည်။ လက်ရှိအခြေအနေတွင် ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းဆိုသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ အဆုံးအမများနှင့် ညွှန်ကြားချက်များကို ရည်ညွှန်းသည် (အပိုဒ် ၂၃-၂၄၊ ၅:၂၄၊ ၈:၄၇၊ ၁၂:၄၇၊ ၁၅:၁၀-၁၁ နှိုင်းယှဉ်)။ ဂရိလက်ရေးမူများတွင် ၁၄:၁၅ ရှိ ပညတ်တော်စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ကြိယာပုံစံသည် အနန္တဝိဘတ် “စောင့်ထိန်းရန်” (tēreō)၊ အနာဂတ်ကာလ “စောင့်ထိန်းကြလိမ့်မည်” (tērēsete)၊ အမိန့်ပုံစံ “စောင့်ထိန်းရမည်” (tērēsate)၊ သို့မဟုတ် သက်ဆိုင်ရာပုံစံ “စောင့်ထိန်းကြလိမ့်မည်” (tērēsēte) ဟူ၍ ကွဲလွဲနေသည်။ အနာဂတ်ကာလပုံစံသည် စာသားအထောက်အထားအကောင်းဆုံးရှိပြီး၊ “ငါ့ကို ချစ်လျှင်” ဟူသော အခြေအနေဆိုင်ရာ စာပိုဒ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ အပိုဒ် ၁၆ အစတွင် “နှင့်” (kai) ဟူသော ဆက်စပ်မှုက နောက်လာမည့် ကတိတော်သည် တပည့်တော်များသည် ယေရှုအပေါ် ကတိကဝတ်ကို အလေးအနက်ထား၍၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်ကို ချစ်၍ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းမှသာ တကယ်ဖြစ်လာမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။

14:15–17. Coming of the Spirit. This new section starts rather abruptly with an emphasis on the words “love” and “keep.” The verb “to love” appears eight times among 14:15, 21, 23, and 24. In the present context, the keeping of the commandments refers to His teachings and instructions (vv. 23–24; cf. 5:24; 8:47; 12:47; 15:10–11). The Greek manuscripts are divided as to whether the form of the verb in 14:15 regarding commandment keeping is an infinitive, “to keep” (tēreō), future, “will keep” (tērēsete), imperative, “you must keep” (tērēsate), or subjunctive, “you would keep” (tērēsēte). The future tense has the strongest textual support and fits well the conditional clause “if you love Me.” The conjunction “and” (kai) at the beginning of v. 16 makes it clear that the promise that follows would become a reality only if the disciples would take seriously their commitment to Jesus, that is, if they would love Him and keep His commandments.

 

ကတိတော် (အပိုဒ် ၁၆-၁၇) သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ တကယ်တော့ ဤသည်မှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ပါရကလေတို့ (paraklētos) ဟူ၍ ခေါ်ဆိုထားသော ငါးခုမြောက် အပိုဒ်များထဲမှ ပထမဆုံးဖြစ်သည်။ ဤစကားကို “ကူညီသူ”၊ “တရားလွှတ်တော်”၊ “နှစ်သိမ့်သူ”၊ သို့မဟုတ် “အကြံပေးသူ” ဟူ၍ အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုကြသည် (အောက်တွင် “ပါရကလေတို့၏ အဓိပ္ပာယ်” ကြည့်)။ ထို့ပြင် ဝိညာဉ်တော်ကို သမ္မာတရားဝိညာဉ်တော် (pneuma tēs alētheias) ဟူ၍လည်း ခေါ်သည် (၁၄:၂၅-၂၆၊ ၁၅:၂၆-၂၇၊ ၁၆:၇-၁၁၊ ၁၃-၁၅ နှိုင်းယှဉ်)။ ဤကဲ့သို့သော အပိုဒ်မျိုးသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင်သာ တွေ့ရပြီး၊ ကျမ်းစာတစ်ခုလုံးတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ဓမ္မသတ်ကို အရေးအကြီးဆုံးသော အပိုဒ်များထဲတွင် ပါဝင်သည် (ယောဟန်ခရစ်ဝင် နိဒါန်း ကြည့်)။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံ ကိုယ်တော်ထွက်သွားတော်မူခြင်းကို မိန့်တော်မူသည် (၁၄:၁၂)။ ဤနေရာတွင် “နောက်ထပ်” (allos) ပါရကလေတို့ တစ်ပါး ကြွလာမည်ဟု၊ တပည့်တော်များနှင့် အတူ အမြဲတမ်းရှိနေမည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ဤသည်က ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် ပါရကလေတို့ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ထိုအမည်ကို ယေရှုအား တစ်ကြိမ်မျှ မသုံးခဲ့ပေ (၁ယော ၂:၁ နှိုင်းယှဉ်)။ allos ဟူသော နာမဝိသေသနသည် ဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် မဟုတ်ကြောင်သာ ဆိုလိုပြီး၊ အခြားအရာမျှ မဆိုလိုပေ။ အကြောင်းမူကား၊ ၎င်းသည် ဂဏန်းအရ ကွဲပြားခြင်းကိုသာ ညွှန်ပြသည် (ဥပမာ၊ “နောက်ထပ်ဥပမာတစ်ခု” မဿဲ ၁၃:၂၄၊ ၃၁၊ ၃၃၊ ၂၁:၃၃)။

The promise (vv. 16–17) refers to the Holy Spirit. In fact, this is the first of a series of five passages where the Holy Spirit is called the paraklētos—translated variously as “Helper,” “Advocate,” “Comforter,” or “Counselor” (see below, “The Meaning of Paraklētos”)—and pneuma tēs alētheias—“Spirit of truth” (cf. 14:25–26; 15:26–27; 16:7–11, 13–15). Such passages are unique to John and are among the most important ones in the entire NT for a theology of the Holy Spirit (see John: Introduction). Jesus spoke of His departure to the Father (14:12). He said here that “another” (allos) paraklētos would take His place and be with the disciples forever (v. 16). This suggests that He Himself had been a paraklētos to them, though the term is never applied to Jesus in this Gospel (cf. 1 John 2:1). As for allos, contrary to popular interpretation, this adjective does not say anything about the Holy Spirit other than He is not Jesus Himself, as it only implies numerical distinction (e.g., “another parable,” Matt. 13:24, 31, 33; 21:33).

 

၁၄:၁၈-၂၄။ ယေရှု ထင်ရှားပြသခြင်း။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များထံ ပြန်လာမည်ဟူသော ကြေညာချက် (ယော ၁၄:၁၈-၂၀) ကို ဝိညာဉ်တော် ကြွလာခြင်းဟု၊ ယေရှု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဟု၊ နှင့် ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြသည်။ ဤအခန်းတွင်ပင် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသော်လည်း (အပိုဒ် ၃)၊ ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ပေ။ ယေရှု ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် သူတို့ထံ ပြန်လာခြင်းကို ဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းကို အပိုဒ် ၁၉-၂၀ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးမကြာမီ ခမည်းတော်ထံ ကြွသွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကို မိဘမဲ့အဖြစ် ထားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်တော် ကြွလာခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆရန် ပိုကောင်းပေမည်။ ထိုဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ယေရှုသည် ကမ္ဘာအဆုံးတိုင်အောင် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၇)။

14:18–24. Manifestation of Jesus. Jesus’s announcement of His return to the disciples (John 14:18–20) has been interpreted as a promise of the coming of the Spirit, as a reference to the resurrection of Jesus, and as a reference to the Second Coming of Jesus. Though explicitly mentioned in the same chapter (v. 3), the reference may not be to the Second Coming. It is possible that Jesus was referring to His return to them after His resurrection. This is mentioned in vv. 19–20. But the fact that soon after His resurrection Jesus would go to the Father suggests that He would leave them orphans. It is perhaps better to find here a reference to both the resurrection and the coming of the Spirit, through whom Jesus would remain with them to the end (vv. 15–17).

ပါရကလေတို့၏ အဓိပ္ပာယ် ပါရကလေတို့ (paraklētos) ၏ တိကျသော အဓိပ္ပာယ်သည် “တရားလွှတ်တော်”၊ “အကြံပေးသူ”၊ သို့မဟုတ် “ကူညီသူ” ဟူ၍ အလွန်အငြင်းပွားဖွယ်ရှိသည်။ ပထမအချက်တွင် ပါရကလေအို (parakaleō) “တစ်ဖက်သို့ ခေါ်သည်” ဟူသော ကြိယာနှင့် ဆက်စပ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်တွင် ပါရကလေးစိး (paraklēsis) “အားပေးခြင်း/နှစ်သိမ့်ခြင်း” ဟူသော နာမ်နှင့် ဆက်စပ်သည်။ တတိယရွေးချယ်မှုက အထက်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ ပြဿနာမှာ “တရားလွှတ်တော်” သို့မဟုတ် “အကြံပေးသူ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခုစလုံးသည် ပါရကလေတို့အပိုဒ်များတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အား သတ်မှတ်ထားသော အခန်းကဏ္ဍနှင့် မကိုက်ညီပေ။ “ကူညီသူ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သည် တိကျမှုမရှိသော်လည်း အသုံးဝင်နိုင်သည်။ နောက်ထပ်ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုမှာ အာရံမေယ ပါရကလိတာ (peraqlita) နှင့် ဆက်စပ်ရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဂရိစကားကို အာရံမေယသို့ အသံလွှဲထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဂျူးစာပေများတွင် တစ်ခါတစ်ရံ သင်ကြားခြင်းအဓိပ္ပာယ်နှင့် သုံးသည်။ ဤကိစ္စတွင် ပါရကလေတို့သည် “ဆရာ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ယောဟန်က ပါရကလေတို့အကြောင်း မိန့်ဆိုထားသည်များနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ကိုက်ညီသည် (၁၄:၂၆၊ ၁၅:၂၆၊ ၁၆:၇-၈၊ ၁၃-၁၄)။ သို့သော် ဝိညာဉ်တော်သည် ဆရာထက် ပိုမိုကြီးမားသောကြောင့်၊ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် သင်ကြားပေးပြီး ပြောဆိုပေးသူဟူသော အဓိပ္ပာယ်များကို ဖော်ပြသည့် “ကူညီသူ” ဟူသော အမည်ကို ဆက်လက်ထားရှိရန် ပိုကောင်းပေမည်။ တစ်ခုရှင်းလင်းသည်မှာ ဤအမည်သည် ဝိညာဉ်တော်သည် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ The Meaning of Paraklētos

The exact meaning of paraklētos, whether “advocate,” “counselor,” or “helper,” is highly debated. In the first case, it would be related to the verb parakaleō (“call to one’s side”), and in the second, to the noun paraklēsis (“encouragement/comfort”). The third option tries to combine the previous ones. The problem is that neither “advocate” nor “counselor” fits the role ascribed to the Holy Spirit in the Paraclete passages (John 14:15–17, 25–26; 15:26–27; 16:7–11, 13–15). “Helper” lacks precision, though it can be useful. Another possibility is to relate paraklētos to the Aramaic peraqlita—itself a transliteration of the Greek term—which is sometimes used in Jewish literature with notions of instruction. In this case, paraklētos would mean “instructor,” and this corresponds very closely to what John says about the Paraclete (14:26; 15:26; 16:7–8, 13–14). But since the Spirit is more than an instructor, it would be better to retain “helper” as expressing the ideas of One who instructs and speaks for humanity. One thing is clear, the title indicates that the Spirit is a person.

 

အပိုဒ် ၁၉-၂၀ သည် ယေရှု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အဓိကရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ “ခဏတာ” သို့မဟုတ် “မကြာမီ” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုလေ့ရှိသော စကားသည် ချဉ်းကပ်နေသော လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ရည်ညွှန်းသည် (၇:၃၃၊ ၁၂:၃၅၊ ၁၃:၃၃ နှိုင်းယှဉ်)။ “ငါအသက်ရှင်သောကြောင့်” ဟူသည်မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ယေရှု၏အသက်တာကို ရည်ညွှန်းသည် (၁၄:၁၉)။ ယေရှု၏ မကြာမီ အသေခံခြင်းကြောင့် ကမ္ဘာသည် ကိုယ်တော်ကို ထပ်မမြင်ရကြောင်း၊ သို့သော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် တပည့်တော်များသည် ကိုယ်တော်ကို ထပ်မံမြင်ရလိမ့်မည်။ ထို့နောက် “ထိုနေ့” တွင် (အပိုဒ် ၂၀) သားတော်နှင့် ခမည်းတော်ကြား ရှိသော နီးကပ်သောဆက်နွယ်မှုကို နောက်ဆုံးနားလည်ကြလိမ့်မည်။ ထိုဆက်နွယ်မှုသည် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏နောက်လိုက်များနှင့် ရှိလိုသော နီးကပ်သောဆက်နွယ်မှု၏ ပုံသက်သေ ဖြစ်သည် (၁၅:၁-၇၊ ၁၀-၁၁၊ ၁၇:၂၁၊ ၂၃)။

Verses 19–20 are most probably dealing with the resurrection of Jesus. What is often translated as “a little while” or “before long” points to the approaching crucifixion (cf. 7:33; 12:35; 13:33), whereas “because I live” points to the resurrected life of Jesus (14:19). It is because of Jesus’s imminent death that the world would no longer see Him, but through the resurrection, the disciples would see Him again. Then, on “that day” (v. 20), they would finally understand the intimate relationship that exists between the Son and the Father, which in turn functions as a model for the intimate relationship that Jesus wishes to have with His followers (15:1–7, 10–11; 17:21, 23).

 

ယာကုပ်သားယုဒ၏ မေးခွန်း (၁၄:၂၂) သည် သောမတ် (အပိုဒ် ၅) နှင့် ဖိလိပ္ပု (အပိုဒ် ၈) ၏ မေးခွန်းများကဲ့သို့ ဆွေးနွေးမှုကို ရှေ့ဆက်စေသည်။ သူသည် ကမ္ဘာနှင့် တပည့်တော်များကြား ယေရှုပြုလုပ်ထားသော ခွဲခြားမှုကို စိတ်ဝင်စားသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကို ချစ်၍ ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များကို စောင့်ထိန်းသူများသာ ခမည်းတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ဆက်ဆံရေးရှိမည့်အကြောင်း ရှင်းလင်းတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်နှင့် ခမည်းတော်သည် ထိုသူတို့ထံ ကြွလာပြီး နေအိမ်ပြုလုပ်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဤအတွေ့အကြုံသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ကိုယ်တော်၏ ထင်ရှားပြသမှုများထက် များစွာကျော်လွန်၍၊ ယုံကြည်သူများ၏ နှလုံးထဲတွင် အမြဲတမ်း အတူနေခြင်းကို ပါဝင်သည်။

The question of Judas, son of James (14:22), like those of Thomas (v. 5) and Philip (v. 8), helped to advance the discussion. He was intrigued by the distinction Jesus made between the world and the disciples (v. 19). Jesus clarified that only those who love Him and keep His words will have full fellowship with the Father, saying that Jesus and the Father will come to them to make their home with them (v. 23). This experience goes way beyond His post-resurrection appearances to include the permanent indwelling in the hearts of believers.

 

၁၄:၂၅-၃၁။ ယေရှု၏ နောက်ဆုံးစကား။ အပိုဒ် ၂၅ က ယေရှုသည် အထက်မိန့်ဆိုခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းနေသည်ဟု ညွှန်ပြသည် (၁၅:၁၁၊ ၁၆:၁၊ ၄၊ ၆၊ ၂၅၊ ၃၃ နှိုင်းယှဉ်)။ နောက်လာသော စကားများသည် နှုတ်ဆက်စကားတော်၏ ပထမအပိုင်းကို အဆုံးသတ်စေသည်။ ဤစကားများကို သူတို့နှင့် အတူရှိနေစဉ် မိန့်ဆိုခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် မကြာမီ ဖြစ်ပွားတော့မည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို တပည့်တော်များ အာရုံစိုက်စေလိုတော်မူသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏နေရာတွင် ရှိနေပြီး၊ ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုခဲ့သမျှကို သူတို့ မမေ့စေရန် ပြုစေမည်။ ဤသည်မှာ ဒုတိယမြောက် ပါရကလေတို့အပိုဒ် ဖြစ်သည် (၁၄:၁၆-၁၇၊ ၁၅:၂၆-၂၇၊ ၁၆:၇-၁၁၊ ၁၃-၁၅ နှိုင်းယှဉ်)။ ဤအပိုဒ်က ပါရကလေတို့သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြစ်ပြီး၊ ခမည်းတော်သည် ယေရှု၏နာမ၌ စေလွှတ်တော်မူမည်ဖြစ်ကာ၊ ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သမျှကို တပည့်တော်များ သတိရနေစေမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဆိုသည် (၁၄:၂၆)။ ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ အဆုံးအမများနှင့် ပတ်သက်၍ တပည့်တော်များ နားမလည်နိုင်သေးသော အရာများရှိပြီး၊ ဝိညာဉ်တော်သည် ထိုအရာများကို ရှင်းလင်းပေးမည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းကိုယ်တိုင်တွင် ခရစ်တော်၏ မြင့်မြတ်သော သွန်သင်ချက်ပါဝင်ပြီး၊ ၎င်းသည် တမန်တော်အသင်းတော်အတွင်း ဝိညာဉ်တော်၏ သင်ကြားပေးမှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။

14:25–31. Jesus’s Final Remarks. Verse 25 suggests that Jesus was referring back to His previous statements (cf. 15:11; 16:1, 4, 6, 25, 33). The words that follow bring the first part of the Farewell Discourse to an end. By saying that such words were spoken while He still was with them, Jesus wanted to call the disciples’ attention to the dreadful event that was just about to occur. The Spirit, however, would occupy His place and keep them mindful of everything He said. This is the second of the so-called “Paraclete passages” (cf. 14:16–17; 15:26–27; 16:7–11, 13–15). This passage clearly says that the Paraclete is the Holy Spirit, whom the Father would send in the name of Jesus to remind the disciples of everything Jesus told them (14:26). There were issues related to Jesus and His teachings that the disciples had not yet been able to understand, and the Spirit would clarify them. The Gospel of John itself contains a high Christology that is the result of the teaching role of the Spirit within the apostolic church.

 

ဤနောက်ဆုံးစကားများတွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို နှုတ်ဆက်တော်မူပြီး၊ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဆုတောင်းပေးရုံမျှမက တကယ်ပေးသနားတော်မူသည်။ ကမ္ဘာပေးနိုင်သမျှ ထက်ကျော်လွန်သော ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးသနားတော်မူသည်။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်းသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ အောင်မြင်ခြင်းအား အခြေခံထားသည် (အပိုဒ် ၂၇၊ ၁၆:၃၃ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ဤငြိမ်သက်ခြင်းသည် ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် ဆိုင်သော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည် (ရော ၅:၁၊ ကောလ ၁:၁၉-၂၀ နှိုင်းယှဉ်)။ ကိုယ်တော်ကို ချစ်လျှင် ဆိုသော အခြေအနေဆိုင်ရာ စာပိုဒ် (ယော ၁၄:၂၈) သည် တကယ်တော့ ယေရှု ထွက်သွားခြင်းကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ချစ်ခြင်းကို ထုတ်ဖော်ရန် တပည့်တော်များကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား သေခြင်းသည် ကိုယ်တော်ကို ကြာရှည်မထိန်းသိမ်းနိုင်ပေ (၁၆:၂၂ နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှု၏ “ငါ့ခမည်းတော်သည် ငါ့ထက် ကြီးမြတ်တော်မူ၏” ဟူသော မိန့်တော်မူချက် (၁၄:၂၈) သည် ကိုယ်တော်၏ မူလသဘာဝ သို့မဟုတ် ဘုရားအသွင်အတွင်း အဆင့်အတန်းကွဲပြားမှုကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ပေ (၁၀:၃၀-၃၃ နှိုင်းယှဉ်)။ ၎င်းသည် ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းမစရှင်၏ အဓိက ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း (၅:၁၉-၂၀၊ ၃၀၊ ၇:၁၆-၁၈၊ ၂၈-၂၉၊ ၈:၂၈၊ ၄၂၊ ၁၂:၄၉-၅၀၊ ၁၄:၂၄) ကို ထင်ရှားစေရုံသာ ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ရှက်ကြောက်ဖွယ်နှင့် ဘေးဒုက္ခကို ဘုန်းတန်ခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တော်မူသည် (၁၂:၂၄-၂၈၊ ၁၃:၃၁-၃၂ နှိုင်းယှဉ်)။

In these final remarks, Jesus also bid the disciples farewell, wishing them peace and in fact granting it to them. He granted them the peace surpassing everything the world could offer, grounded on the assurance of His victory on the cross (v. 27; cf. 16:33). This peace, then, had redemptive connotations (cf. Rom. 5:1; Col. 1:19–20). The conditional clause about loving Him (John 14:28) is in fact an invitation to the disciples to express their love by rejoicing at the departure of Jesus, probably because death would not hold Him for too long (cf. 16:22). Jesus’s statement about His Father being greater than Him (14:28) does not refer to His essential being or to a supposed hierarchy within the Godhead (cf. 10:30–33). It is simply highlighting the fact that the Father, as the supreme author of His saving mission (5:19–20, 30; 7:16–18, 28–29; 8:28, 42; 12:49–50; 14:24), was more than able to bring glory out of the shame and tragedy of the cross (cf. 12:24–28; 13:31–32).

 

ယောဟန် ၁၄:၃၀-၃၁ သည် ပထမစကားပိုင်းကို အဆုံးသတ်သည်။ စာတန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရည်ညွှန်းခြင်းသည် (၁၂:၃၁ နှိုင်းယှဉ်) သူသည် ကိုယ်တိုင်လာမည်၊ ယုဒ၏လုပ်ရပ်များအားဖြင့် လာမည်ဟူသော သတိပေးချက်ဖြစ်သည် (၁၃:၂၇)။ ယုဒသည် သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ပြီးမြောက်တော့မည် (၁၈:၂-၅ နှိုင်းယှဉ်)။ စာတန်သည် ငါ့တွင် ဘာမျှမရှိ ဟူသော စကားကို အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ “ငါ့တွင် ဘာမျှမရှိ”၊ “ငါ့အပေါ် တောင်းဆိုခွင့်မရှိ”၊ “ငါ့အပေါ် တန်ခိုးမရှိ”၊ သို့မဟုတ် “ငါ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် စီမေတိခေါ် အဓိပ္ပာယ်တူစကားကို သုံးပြီး၊ စာတန်သည် ကိုယ်တော်အပေါ် တရားဝင် တောင်းဆိုခွင့် သို့မဟုတ် အပြစ်တင်ခွင့် မရှိကြောင်း တည်ထောင်တော်မူသည် (၁၄:၃၀)။ အချို့က ကိုယ်တော်၏အသေခံခြင်းကို အပြစ်ရှိကြောင်း သက်သေဟု မြင်နိုင်သော်လည်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ အပြစ်ကင်းခြင်းကို သက်သေပြမည်။ ယေရှုသည် ခမည်းတော် အမိန့်တော်ရှိသည့်အတိုင်း တရားရုံးသို့ မကြောက်တက် သွားတော်မူသည်။ ထိုနေရာတွင် ခမည်းတော်အတွက် ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခြင်းကို လူအများ မြင်တွေ့စေမည်။ ထို့နောက် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထလော့၊ ငါတို့ ဤနေရာမှ ထွက်ကြလော့ ဟု မိန့်တော်မူသည် (၁၄:၃၁)။

John 14:30–31 concludes the first discourse. The unmistakable reference to Satan (cf. 12:31) was a warning that he was coming personally and in the actions of Judas (13:27). Judas was just about to finalize the betrayal (cf. 18:2–5). By saying that Satan en emoi ouk echei ouden—variously translated as “has nothing in Me,” “has no claim on Me,” “has no power over me” or “has no hold over me”—Jesus was actually using a Semitic idiom to establish the fact that Satan has no legal claim or charge against Him (14:30). His death could be seen by some as evidence of guilt, but the resurrection would prove His innocence. Jesus was not afraid to go to the courtroom, so to speak, as the Father commanded Him, for there He would publicly demonstrate His love for the Father. He then confidently told them to rise up and depart (14:31).

 

အခန်းကြီး - ၁၅

၁၅:၁–၁၆:၄က

နောက်ဆုံးညစာစားပွဲဟောပြောချက်၏ ဒုတိယအပိုင်း

အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယေရှုနှင့် တပည့်တို့သည် ယေရုရှလင်မြို့ အရှေ့ဘက်၊ ကိဒြုန်ချိုင့်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ဥယျာဉ်တစ်ခုသို့ လျှောက်သွားကြသည် (။ ထိုဥယျာဉ်ကား ဂေတ်ရှေမာနေဥယျာဉ်ဖြစ်သည် (၁၈:၁၊ မာ ၁၄:၃၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။ လမ်းတွင် မြို့ထဲ၌ တစ်နေရာရာတွင် ရပ်တန့်ခဲ့ကြပုံရသည်။ အများအားဖြင့် ဗိမာန်တော်ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုနေရာ၌ ယေရှုသည် အခန်း ၁၅–၁၆ ပါ နောက်ဆုံးညစာစားပွဲဟောပြောချက်ကို ဆက်လက်ဟောပြောခဲ့ပြီး၊ အခန်း ၁၇ တွင် တပည့်တို့အတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။ ဤဟောပြောချက်၏ ဒုတိယအပိုင်း၌ ယေရှုသည် တပည့်တို့အား သူနှင့်ဆက်ဆံရေး၊ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆက်ဆံရေး၊ လောကီယဉ်ကျေးမှုနှင့် ဆက်ဆံရေးတို့ကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

15:1–16:4a

The Second Part of the Farewell Discourse

When they left the upper room, Jesus and the disciples walked to a garden on the east side of Jerusalem, right across the Kidron Valley (18:1; the garden of Gethsemane; e.g., Mark 14:32). On the way there, they apparently stopped somewhere in the city, probably the temple, where Jesus continued His Farewell Discourse (John 15–16) and prayed for the disciples (chap. 17). In the second part of the Farewell Discourse, Jesus instructed the disciples concerning their relationship with Him, with one another, and with the world.

 

၁၅:၁–၈ စစ်မှန်သော စပျစ်နွယ်ပင် ဤအပိုင်းသည် ၁၀:၁–၆ နှင့် ဆင်တူသော ဥပမာတစ်ခုဖြင့် စတင်သည်။ “ငါသည် စစ်မှန်သော စပျစ်နွယ်ပင်ဖြစ်၏” (၁၅:၁) ဆိုသည်မှာ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏ ဥပမာဆန်ဆန် “ငါသည် … ဖြစ်၏” ဟူသော နှုတ်ကပတ်တော် နောက်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်သည် (၇ ခုမြောက်) (၆:၃၅၊ ၈:၁၂၊ ၁၀:၇၊ ၁၁၊ ၁၁:၂၅၊ ၁၄:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် စပျစ်နွယ်ပင်သည် ဣသရေလလူမျိုး၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (ဆာ ၈၀:၈–၁၆၊ ဟေရှာ ၅:၁–၇၊ ယေရမိ ၂:၂၁၊ ယေဇကျေလ ၁၅:၁–၈၊ ဟောရှေ ၁၀:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဤဟောပြောချက်တွင် ယေရှုသည် ထိုသင်္ကေတကို ကိုယ်တော်တိုင်အပေပၚသို့ အသုံးချခဲ့သည်။ ခမည်းတော်သည် စပျစ်ဥယျာဉ်မှူးဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် ယောဟန်ကျမ်းတွင် ခမည်းတော်၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်တွင် အခန်းကဏ္ဍကို ကိုက်ညီသည် (၆:၃၇၊ ၄၄–၄၅၊ ၁၇:၆–၈၊ ၁၈:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ခမည်းတော်သည် အကိုင်းအခက်များ (တပည့်တို့ကို ရည်ညွှန်းသည်) ၏ အသက်ရှင်မှုကို ကြည့်ရှုတော်မူပြီး၊ အသီးမသီးသော အကိုင်းများကို ဖယ်ရှားတော်မူသည် (airō)၊ အသီးသီးသော အကိုင်းများကို ပိုမိုအသီးများများသီးစေရန် ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းတော်မူသည် (kathairō) (၁၅:၂–၅)။ ဤနှစ်ခုသော ဂရိစကားလုံးများကြား တမင်တမင်သုံးထားသော အဓိပ္ပာယ်ဆော့ကစားမှု ရှိပုံရသည်။ အသီးဆိုသည်မှာ အတိအကျ မသတ်မှတ်ထားသော်လည်လည်း အခန်း ၁၆ အရ ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို သစ္စာရှိရှိ လိုက်နာခြင်းကို ရည်ညွှန်းပုံရသည် (၅:၂၄၊ ၈:၄၇၊ ၁၂:၄၇၊ ၁၄:၂၃–၂၄ ကိုကြည့်ပါ)။

15:1–8. True Vine. This part of the discourse opens with another illustration somewhat similar to that of 10:1–6. “I am the true vine” (15:1) is the seventh and last metaphorical “I am” saying of Jesus in John (cf. 6:35; 8:12; 10:7, 11; 11:25; 14:6; see “The ‘I Am’ Sayings,” p. 1430). In the OT, the vine is a recurrent symbol for Israel (cf. Ps. 80:8–16; Is. 5:1–7; Jer. 2:21; Ezek. 15:1–8; Hos. 10:1), but in the second discourse Jesus applied it to Himself. The Father represents the vinedresser. This fits the Johannine presentation of the role of the Father in Jesus’s redemptive mission (cf. John 6:37, 44–45; 17:6–8; 18:9). The Father looks over the vitality of the branches, which stands for the disciples, taking away (airō) the unfruitful ones and pruning (kathairō) the others so that they may be more productive (15:2–5). There seems to be an intentional play on the two Greek verbs, which do not often have those meanings. The fruit is not defined, but in light of v. 10, it may refer to the faithful commitment to Jesus and His words (cf. 5:24; 8:47; 12:47; 14:23–24).

 

အခန်း ၂ ပါ စကားသည် ခြိမ်းခြောက်မှုလို ထင်ရသော်လည်း ယေရှုသည် တပည့်တို့သည် အချေါ့မှား “သန့်ရှင်း” (katharos) ပြီးသားဖြစ်သည်ဟု ချက်ချင်း ထပ်မံပြောခဲ့သည် (အခန်း ၃)။ ဤစကားလုံးသည် ၁၃:၁၀ တွင်လည်း သုံးထားသော်လည်း အကြောင်းအရာချင်း မသက်ဆိုင်ပါ။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ဟောခဲ့သော နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် ခုတ်ထွင်းရှင်းလင်းခြင်းကို ပြီးစီးခဲ့ပြီဟု ရှင်းပြသည်။ ဤသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ ခက်ခဲသော သွန်သင်ချက်များကို တပည့်တို့၏ အပြုသဘောဆောင်သော တုံ့ပြန်မှုကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (၆:၆၀၊ ၆၆–၆၉၊ ၁၂:၄၆–၄၈ ကိုကြည့်ပါ)။ သန့်ရှင်းခြင်းသည် အသီးသီးရန် တစ်ခုံးတည်း လုံလောက်သော အခြေအနေ မဟုတ်ပါ။ ဖယ်ရှားခံရခြင်း မရှိသော အကိုင်းများသာ အသီးဆက်လက်သီးနိုင်သည်ဟု သတိပေးခဲ့သည် (အခန်း ၄)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၌ တည်နေကြရန်၊ ကိုယ်တော်လည်း သူတို့၌ တည်နေသည်ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အခန်း ၄)။ ဤသည်မှာ ၁၄:၂၀–၂၁၊ ၂၃ တွင် ဖော်ပြထားသော အပြန်အလှန် နေထိုင်ခြင်းကို နားလည်ရန် အထောက်အကူပြုသည်။ အကိုင်းများ၏ အင်အားသည် စပျစ်နွယ်ပင်နှင့် အသက်ရှင်သော ချိတ်ဆက်မှုပေါ်တွင် မူတည်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အကိုင်းတစ်ခုတည်းသည် ကိုယ်တိုင် အသီးမသီးနိုင်ပါ (၁၅:၄–၅)။ ဤဥပမာသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ အချက်နှစ်ချက်ကို ကောင်းစွာ ဖော်ပြသည်– စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ဘဝသည် ယေရှုနှင့် နီးကပ်ပြီး မပြတ်သော ဆက်ဆံရေးရှိမှသာ ရှိနိုင်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းသည် လူ့အားထုတ်မှု၏ သဘာဝရလဒ် မဟုတ်ပါ (၆:၄၄၊ ၆၅၊ ရော ၁၀:၁၇၊ ၁၂:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်သူများသည် ယေရှု၌ ယုံကြည်ရန်နှင့် တည်နေရန် ရွေးချယ်ရမည် (၅:၄၀ ကိုကြည့်ပါ)၊ မှတော့ ဖြတ်ခံရလိမ့်မည် (၁၅:၆)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင် စပျစ်ဥယျာဉ်မှူးသည် သူတို့၏ ကိုယ်ယ်တိုင်ရွေးချယ်မှုကို လိုက်လျောတော်မူမည် (၃:၁၉၊ ၈:၂၄ ကိုကြည့်ပါ)။

The statement in 15:2 sounds like a threat, but Jesus immediately added that the disciples were already “clean” (katharos; v. 3). This is the same word used in 13:10, but the contexts are not related. Jesus explained that the pruning process had been done by the word He had spoken, probably referring to the positive response of the disciples to the challenging nature of His teachings (cf. 6:60, 66–69; 12:46–48). But being clean is not the only requirement for bearing fruit. The disciples were reminded that only the branches that are not taken away can remain productive (15:4). Jesus’s call to abide or remain in Him as He does in them (v. 4) in this context is conducive for understanding the mutual indwelling mentioned in 14:20–21, 23. It also makes clear that the strength of the branches depends on their vital union with the vine. Simply put, no branch can bear fruit of itself (15:4–5). This is an apt illustration of two spiritual concepts: the real Christian life exists only when there is an intimate, unbroken relationship with Jesus, and faith and obedience are not the natural results of human effort (6:44, 65; cf. Rom. 10:17; 12:3). Believers must choose to believe and to remain in Jesus (cf. John 5:40) or they will be cut off (15:6), that is, the divine Vinedresser will let them follow the course of their own choosing (cf. 3:19; 8:24).

 

အခန်း ၇ ပါ ကတိသည် ၁၄:၁၃ နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တပည့်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်နှင့် ဆက်စပ်၍ နားလည်ရမည်။ ယေရှု၌ တည်နေခြင်းသည် အသင်းတော်အနေဖြင့် ခမည်းတော်၏ အချုပ်အခြာအာအုပ်ချုပ်မှုအစီအစဉ်အရ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို လောက၌ ဆက်လက်လုပ်ပြုနိုင်ရန် လိုအပ်သော အခြေအနေဖြစ်သည် (၁၃:၂၀၊ ၁၇:၁၈၊ ၂၀:၂၁)။ ဤသို့ဖြစ်သောအခါ ခမည်းတော်သည် ဘုန်းထင်ရှားရသည် (၁၅:၈)၊ သားတော်၏ အမှုတော်တွင်လည်း ဘုန်းထင်ရှားတော်မူသည် (၁၃:၃၁–၃၂)။ ထိုအခါ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသွားသည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ တပည့်များဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည် (၁၅:၈၊ ၈:၃၁၊ ၁၃:၃၅ ကိုကြည့်ပါ)။

The promise in 15:7 parallels that of 14:13, which suggests that it should be understood in the context of the mission of the disciples. Abiding in Jesus is also a necessary condition for the church to continue the mission of Jesus in the world in obedience to the Father’s sovereign plan (13:20; 17:18; 20:21). When this happens, the Father is glorified (15:8), as He is glorified in the mission of the Son (cf. 13:31–32). Then the goal of discipleship is fulfilled, or, as Jesus indicates, it is demonstrated that they are His disciples (15:8; cf. 8:31; 13:35).

 

၁၅:၉–၁၇ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ချစ်ကြလော့ ဤနေရာ၌ ယေရှုသည် ဥပမာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ အခန်း ၈ နှင့် ၁၃:၃၅ ၏ ဆက်စပ်မှုကြောင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်းသို့ ချောချောမွေ့မွေ့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အခန်း ၄ ပါ အပြန်အလှန် နေထိုင်ခြင်း၏ သဘောကို ရှင်းပြသည်။ ယေရှုရည်ရွယ်ထားသော ဆက်ဆံရေးသည် ခမည်းတော်နှင့် သားတော်ကြား ရှိသော ဆက်ဆံရေးကို ပုံစံယူထားသည် (အခန်း ၉–၁၀၊ ၃:၃၅၊ ၅:၂၀၊ ၁၀:၁၇၊ ၁၆:၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ကိုယ်ပိုင်ကတိကဝတ်ဖြင့် ထင်ရှားသည်။ ယေရှု၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းမှသာ ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌ တည်နေနိုင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ထိုပညတ်တော်များသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ထင်ရှားစေသော ယေရှု၏ ညွှန်ကြားချက်နှင့် သွန်သင်ချက်များကို ရည်ညွှန်းသည် (၁၅:၁၀၊ ၅:၂၄၊ ၈:၄၇၊ ၁၂:၄၇၊ ၁၄:၂၃–၂၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှုတောင်းဆိုသော ကတိကဝတ်သည် ကိုယ်တော်ခမည်းတော်အပေါ် ထားရှိသော ကတိကဝတ်နှင့် မတိမ်း (၃:၃၄၊ ၇:၁၇၊ ၁၂:၅၀၊ ၁၇:၈)။ တစ်ဝက်တစ်ချက် နှလုံးခွဲထားခြင်းသည် ခမည်းတော်ကို မနှစ်သက်ပါ (မဿဲ ၆:၂၄ ကိုကြည့်ပါ)။

15:9–17. Love One Another. At this point Jesus abandoned the illustration. The correspondence between 15:8 and 13:35 facilitates the transition to the subject of love, which in turn explains the character of the mutual indwelling of 15:4. The relationship Jesus had in mind is based on love and is modeled after the relationship that exists between the Father and the Son (vv. 9–10; cf. 3:35; 5:20; 10:17; 16:27). Genuine love, however, expresses itself in terms of a personal commitment. We remain in the love of Jesus only if we keep His commandments, which in John’s Gospel primarily corresponds to the instructions and teachings of Jesus as an expression of the will of God for us (15:10; cf. 5:24; 8:47; 12:47; 14:23–24). The commitment Jesus demands is not different from His commitment to the Father (3:34; 7:17; 12:50; 17:8). Either it is complete or it has no value. A divided heart does not please the Father (cf. Matt. 6:24).

 

ယေရှုသည် ယခုပြောခဲ့သော စကားများ၏ အကျိုးဆက်ကို မိတ်ဆက်ခဲ့သည် (၁၅:၁၁၊ ၁၄:၂၅၊ ၁၆:၁၊ ၄၊ ၆၊ ၂၅၊ ၃၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ယေရှုအပေါ် တပည့်တို့၏ အကန့်အသတ်မရှိ ကတိကဝတ်ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ပြီးဆုံးပြီးနောက် ခံစားရမည့် ပျော်ရွှင်ခြင်း– ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်ခြင်းကို ခံစားနိုင်စေရန်ဖြစ်သည် (၁၄:၂၈၊ ၁၆:၂၀–၂၂၊ ၃၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ပညတ်တစ်ပါးတည်း (၁၅:၁၂) သည် တပည့်တို့၏ အချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ယေရှုပြောဖူးသမျှတွင် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည် (၁၃:၃၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ ချျစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခံစားခြင်းအားဖြင့် တပည့်တို့သည် အချင်းချင်း ချစ်ရှင်းပုံကို ပုံစံယူနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ကွင်းဆက်ကို ပြည့်စုံစေသည်– ခမည်းတော်သည် သားတော်ကို ချစ်တော်မူသည် (၁၅:၉၊ ၃:၃၅၊ ၁၀:၁၇)၊ သားတော်သည် တပည့်တို့ကို ချစ်သည် (၁၅:၉၊ ၁၃:၁၊ ၁၄:၂၁၊ ၁၅:၁၃)၊ တပည့်တို့သည် အချင်းချင်း ချစ်ကြသည် (၁၃:၃၄–၃၅၊ ၁၅:၁၇)။ ပထမအဆက် (ခမည်းတော်၏ သားတော်အပေါ် ချစ်ခြင်း) သည် ဘုရားသခင်၏ အတွင်းစိတ်အကြောင်းဖြစ်ပြီး တပည့်တို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ဒုတိယအဆက် (ယေရှု၏ သူတို့အပေါ် ချစ်ခြင်း) သည် တတိယအဆက် (သူတို့ အချင်းချင်း ချစ်ခြင်း) ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ ထိုချစ်ခြင်းကို အထူးထူး အပြားပြား ဖော်ပြထားသည် (၁၅:၁၃)။ မိတ်ဆွေအတွက် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်း၏ အကောင်းဆုံး ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်– တပည့်တို့သည် ယေရှု၏ မိတ်ဆွေများဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် အသက်ကို စွန့်တော်မူမည် (ရောမ ၅:၇–၈ ကိုကြည့်ပါ)။

Jesus then introduced the logical implications of the words just stated (John 15:11; cf. 14:25; 16:1, 4, 6, 25, 33). This refers to the disciples’ unrestricted commitment to Jesus that allowed them to experience the joy that Christ Himself would feel after finishing His mission—the joy of the resurrection (cf. 14:28; 16:20–22, 33). The singular commandment (15:12) identifies that which certainly was the most important thing Jesus ever told the disciples concerning their mutual relationship (cf. 13:34). By experiencing the love of Jesus, the disciples would have a template to know how to love one another. This completed the chain: the Father loving the Son (15:9; cf. 3:35; 10:17); the Son loving the disciples (15:9; cf. 13:1; 14:21; 15:13); and the disciples loving each other (cf. 13:34, 35; 15:17). The first link of the chain (the Father’s love for the Son) was about the inner being of God that the disciples could access. But the second link (Jesus’s love for them), which determined the third link (their love for each other), is expressed in a most sublime way (15:13). That a person would die for a friend (v. 13) is an unparalleled description of genuine friendship—the disciples were the friends of Jesus, and He was ready to gives His life for them (cf. Rom. 5:7–8).

 

ဂျူးဆရာတစ်ဦးထံ တပည့်ဖြစ်လိုသူများက ကိုယ်တိုင်လာရောက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် တပည့်တို့သည် ယေရှု၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို အပြုသဘောဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည် (၁၅:၁၆၊ ၁:၄၃၊ ၁၀:၄၊ ၁၄–၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ လှုပ်ရှားမှုသည် လူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို အမြဲ ဦးစားပေးသည် (၆:၃၇၊ ၄၄–၄၅၊ ၁၆:၈)၊ သို့သော် ထိုတုံ့ပြန်မှုသည် အဆိုးဘက်လည်း ဖြစ်နိုင်သည် (၃:၁၉–၂၀၊ ၅:၄၀၊ ၈:၂၄)။ “သွားပြီး အသီးသီးကြလော့” ဟု ခန့်အပ်ခြင်းခံရခြင်းသည် တပည့်ဖြစ်ခြင်းသည် လောကီယဉ်ကျေးမှုသို့ ထွက်သွား၍ ယုံကြည်ခြင်းဘဝနှင့် ဘုရားသခင်ကို ဘုန်းထင်ရှားစေရန် အမှုတော်ပါဝင်ကြောင်း ဆိုလိုသည် (၁၅:၈၊ ၁၇:၁၈၊ ၂၀:၂၁)။ ခရစ်ယာန် အမှုတော်အကြောင်းအရာတွင် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်အားဖြင့် တောင်းလျှင် ခမည်းတော်သည် ပေးတော်မူမည် (၁၄:၁၂–၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။ အခန်း ၁၇ သည် ယခုပြောခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို နိဂုံးချုပ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးနအတွက်လည်းကောင်း၊ လောက၌ အမှုတော်ပြီးမြောက်ရန်အတွက်လည်းကောင်း မရှိမဖြစ် ပါဝင်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။

It was not the disciples themselves who decided to follow Jesus, as was customary when someone wished to be taught by a Jewish rabbi. They just responded favorably to the call of Jesus (John 15:16; cf. 1:43; 10:4, 14–16). Divine activity always precedes human response (cf. 6:37, 44–45; 16:8), though this response can unfortunately be negative (cf. 3:19–20; 5:40; 8:24). That the disciples were appointed to “go and bear fruit” (15:16) means that discipleship involves a life of faith that goes out to reach the world. Every disciple is called to bear fruit and to glorify God for the benefit of the world (cf. 15:8; 17:18; 20:21). It is in the context of Christian mission that Jesus says that the Father will give us whatever we ask in His name (see commentary on John 14:12–14). John 15:17 is a concluding summary of what Jesus had just said. Love is the essential ingredient in our relationship and in the fulfillment of our mission in the world.

 

၁၅:၁၈–၂၇ လောက၏ မုန်းတီးခြင်းကို ခံကြရလိမ့်မည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ မုန်းတီးခြင်းဖြစ်ပြီး အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရန် လောကသို့ ထွက်သွားသောအခါ တပည့်တို့ ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာဖြစ်သည်။ ယခင်က တပည့်တို့နှင့် ယေရှု၏ ဆက်ဆံရေးကို ခမည်းတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၅:၁၀၊ ၃:၃၅၊ ၅:၂၀၊ ၁၀:၁၇၊ ၁၆:၂၇)။ ယခုမှစ၍ လောက၌ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံသည် ယေရှု၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ဆင်တူမည်– ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ရန်ငြိုးထားခြင်းကို ခံရမည် (၇:၇၊ ၁၆:၂၀၊ ၃၃၊ ၁၇:၁၁၊ ၁၄–၁၆၊ ၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ကျေးကျွန်များသည် သခင်ထက် ပိုကြီးသည် မဟုတ်၍ သခင်ခံရသမျှကို ကျေးကျွန်များလည်း ခံရမည် (၁၅:၂၀၊ မဿဲ ၁၀:၂၂–၂၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအပိုင်းသည် ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ရှင်းရှင်းရည်ညွှန်းသည်။ ယောဟန်၏ မူလစာဖတ်ပရိသတ်အတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်။ သူတို့သည် ဘာသာရေးမခံမရပ်နိုင်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရပုံရသည်။ အခန်း ၂၁ သည် လောက၏ အဆိုးဘက်တုံ့ပြန်မှုကို ပြန်ရည်ညွှန်းသည် (အခန်း ၁၈–၁၉)။ တပည့်တို့သည် ယေရှုခံရသည်နှင့် အတူတူပင် ညှဉ်းဆဲခြင်းခံရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့၏ သတင်းစကား၏ ဘုရားသခင်မူလအစကို လောကက ငြင်းပယ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (၅:၃၇–၃၈၊ ၇:၂၈–၂၉၊ ၈:၁၉၊ ၄၂)။ ထိုငြင်းပယ်ခြင်းသည် ရန်ငြိုးထားခြင်းသို့ ဦးတည်သည်။ ခရစ်တော်၏ သတင်းစကားသည် အလင်းလင်းရှင်းရှင်းဖြစ်၍ ငြင်းပယ်ခြင်းသည် လူ၏ အပြစ်ကို ပို၍ တိုးစေသည်။ အလိုအလျောက် ငြင်းပယ်သောကြောင့် အပြစ်အတွက် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပါ (၁၅:၂၂၊ ၈:၂၁၊ ၉:၄၁)။ မယုံကြည်ခြင်းအပြစ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုကို တုံ့ပြန်ပုံသည် ဘုရားသခင်ကို တုံ့ပြန်ပုံနှင့် တူညီသည် (၁၅:၂၃၊ ၁၂:၄၄၊ ၁၃:၂၀၊ ၁၆:၃)။ မယုံကြည်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိမှုကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ ဤအကြံအစည်သည် အခန်း ၂၄–၂၅ အထိ ဆက်လက်ဖြစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်း ကိုးကားချက် (ဆာ ၃၅:၁၉၊ ၆၉:၄၊ ၁၀၉:၃) အရ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ဘယ်သူမျှ ဂုဏ်ယူစရာ မရှိပါ (၆:၃၇၊ ၄၄–၄၅)။ သို့သော် မယုံကြည်ခြင်းအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ တာဝန်ရှိသည်။

15:18–27. Hated by the World. To some extent the opposite of love is hate, and this is what the disciples would face as they went out to the world to fulfill their mission. So far, the disciples’ relationship with Jesus had been explained in terms of His relationship with the Father (15:10; cf. 3:35; 5:20; 10:17; 16:27), but at this time they were told that their experience in the world would be similar to that of Jesus; they would face rebuff and hostility (cf. 7:7; 16:20, 33; 17:11, 14–16, 18). As servants, the disciples should not expect to avoid what even their Master could not (15:20). The context explicitly refers to persecution (see Matt. 10:22–25). The reference to suffering may have been meaningful to John’s original audience, whose members were probably facing religious intolerance (see John: Introduction). John 15:21 refers back to the negative reaction of the world (vv. 18–19). The disciples would suffer for the same reasons Jesus did, that is, because of the refusal of the world to recognize the divine origin of their message (cf. 5:37–38; 7:28–29; 8:19, 42)—a refusal that would lead to hostility. Christ’s message is so clear that its rejection increases a person’s guilt. Since its rejection is willful, there is no excuse for their sin (15:22), the sin of unbelief (cf. 8:21; 9:41). Our reaction to Jesus is equivalent to our reaction to God (15:23; cf. 12:44; 13:20; 16:3), a reality that highlights the absurdity of unbelief. This idea continues through 15:24–25. According to the OT quotation in v. 25 (Ps. 35:19; cf. Pss. 69:4; 109:3), no one can take credit for believing (John 6:37, 44–45), but we are responsible for not believing.

 

ဤအပိုင်းကို ပါရာကလေတိုး (အားပေးဆုံးမသူ၊ ကူညီသူ) အကြောင်း တတိယအကြိမ် ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (၁၅:၂၆–၂၇၊ ၁၄:၁၆–၁၇၊ ၂၅–၂၆၊ ၁၆:၇–၁၁၊ ၁၃–၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ရန်ငြိုးနှင့် ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ကူညီရန် ကတိပေးထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဆုံးမသူကို နောက်တစ်ကြိမ် “သမ္မာတရား၏ ဝိညာဉ်တော်” ဟု ခေါ်သည် (၁၄:၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဝိညာဉ်တော်သည် ခမည်းတော်ထံမှ ထွက်လာသည်ဟု ဆိုခြင်းသည် ခမည်းတော်ထံမှ စေလွှတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၁၅:၂၆၊ ၁၄:၂၆)။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်ကို ယေရှု၏ အမှုတော်နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိစေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ယေရှုအကြောင်း သက်သေခံမည်။ တပည့်တို့အား ယုံကြည်ခြင်းကို ကာကွယ်ပြောဆိုရန်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာရန် လှုံ့ဆော်ပေးမည်။ “သက်သေ ခံသည်” (martyreō) ဟူသော စကားသည် တရားရုံးတွင် ဥပဒေအရ သက်သေခံခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် တပည့်တို့သည်လည်း ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ယုံကြည်လာသော အရာများကို ကိုယ်ပိုင်သက်သေခံချက် ပေးနိုင်ကြမည်။

The section closes with another reference to the paraklētos (15:26–27)—the third one in the Farewell Discourse (cf. 14:16–17, 25–26; 16:7–11, 13–15). In the face of hostility and persecution, the disciples were promised the Holy Spirit to assist them. The divine Instructor is once again described as the Spirit of truth (cf. 14:17). The reference to the Spirit proceeding or going out from the Father means that He would be sent “from the Father” (15:26; cf. 14:26). This places the mission of the Spirit in continuity with that of Jesus. He would testify of Jesus by inspiring the disciples to defend their faith and carry out the proclamation of the gospel. The use of the verb “to testify” (martyreō) implies legal testimony as in a court of law. The disciples, however, would also be able to offer their personal testimony of the things they had seen and come to believe during the ministry of Jesus among them.

အခန်းကြီး - ၁၆

၁၆:၁–၄က ညှဉ်းဆဲခြင်းအကြောင်း ထပ်မံရှင်းပြခြင်း ဤအပိုဒ်ငယ်သည် တပည့်တို့နှင့် လောက၏ ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးသည်။ ယခင်က ညှဉ်းဆဲခြင်းခံရရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ပြောခဲ့ပြီး (၁၅:၁၉–၂၁) ယခုမှစ၍ ထိုညှဉ်းဆဲခြင်း၏ သဘောကို ပိုမိုရှင်းပြသည်။ ဤသို့ ကြိုဟောပြောခြင်းသည် တပည့်တို့ မတုန်လှုပ်၊ မလဲွှင့်အောင် (skandalizō၊ ၁၆:၁၊ ၆:၆၁၊ မာ ၁၄:၂၇–၃၁ ကိုကြည့်ပါ) ဟန့်တားရန်ဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်သောကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းသည် ထူးဆန်းပုံရသော်လည်း ရန်သူရှိသည် (၁၂:၃၁၊ ၁၄:၃၀)။ ယေရှုသည် မမှန်ကန်သော မျှော်လင့်ချက် မထားစေလိုပါ။ ရန်သူသည် အမှန်တရားမှာ အနိုင်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း (၁၆:၁၁) ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူချိန်မှသာ နောက်ဆုံးလွတ်မြောက်ခြင်းရှိမည် (၁၄:၁–၃)။ ယောဟန်သည် အသင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခြင်းကို အထူးရည်ညွှန်းပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ သူရေးစဉ်က ဂျူးခရစ်ယာန်အချို့ ထိုအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

16:1–4a. More on Persecution. This paragraph resumes the discussion on the relationship between the disciples and the world. Previously the disciples were told why they would face persecution (15:19–21), but at this time Jesus gave them more information as to the nature of that persecution. Informing them about this would prevent the disciples from stumbling or falling away (skandalizō—16:1; cf. 6:61; Mark 14:27–31). It may seem strange to suffer because we believe in Jesus Christ. But there is an enemy (John 12:31; 14:30), and Jesus does not want us to have false expectations. Even if the enemy has already been judged (cf. 16:11), it is only at the Second Coming that we will be finally liberated from his oppressive influence (14:1–3). John specifically refers to excommunication, probably because of the situation in which some Jewish Christians found themselves at the time John wrote his Gospel (see John: Introduction).

 

အချိန်ရောက်လာလိမ့်မည် (၁၆:၂) ဟု ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ ဖြစ်မှာ ဧကန်ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အသက်နှင့်ပင် စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မည်။ ထိုရာဇဝတ်မှုကို ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သည်ဟု ထင်မှတ်၍ ကျူးလွန်ကြမည်။ သခင်ယေရှု နာမတော်ဖြင့် အများကြီး သွေးများ ယိုခဲ့ရပြီး သမိုင်းတွင် ခရစ်ယာန်ဟု ထင်မှတ်သူများပင် ထိုရာဇဝတ်မှုကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ ထိုညှဉ်းဆဲခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို မသိကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၁၅:၂၁၊ ၅:၃၇–၃၈၊ ၈:၁၉၊ ၄၂၊ ၁၆:၂၇)။ ယေရှုသည် တပည့်တို့၌ ယုံကြည်မှုနှင့် တည်ကြည်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုသည် (၁၆:၄)။ ထိုအချိန်ရောက်လာသောအခါ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို အောက်မေ့ကြလိမ့်မည်– ဧကန်စွာပဲ ပါရာကလေတိုး၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် (၁၄:၂၆) ဖြစ်သမျှ အရာအားလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအပြင်ဘက်တွင် မရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကြလိမ့်မည်။

Jesus said the time was coming (16:2), emphasizing the certainty of the statement, when the disciples would even be put to death. This crime would be committed as a supposed service to God. Much blood has been spilled in the name of the Lord. Unfortunately, so-called Christians themselves have throughout history been guilty of such a crime. The reason for such persecutions, as in 15:21, has been ignorance of God’s revelation through Christ (cf. 5:37–38; 8:19, 42; 16:27). Jesus sought to inspire confidence and serenity in the disciples (16:4). When such times would come, they would remember His words—certainly under the guidance of the paraklētos (cf. 14:26)—and recognize that nothing happens outside His control.

 

အခန်းကြီး - ၁၇

၁၇:၁–၂၆ ယေရှု၏ ဆုတောင်းချက် (အတ္ထုပ္ပတ္တိဆုတောင်းချက်)

17:1–26

Jesus’s Intercessory Prayer

၁၇:၁–၅ သားတော်၏ ဘုန်းအသရေတော်ခံရခြင်း ယေရှုသည် ခမည်းတော်အား ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ စတင်၍ ဆုတောင်းတော်မူ၏။ ယေရှု၏ ဘုန်းအသရေတော်ခံရခြင်း၏ ပထမအဆင့်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူခြင်းဖြစ်သောကြောင့် (ယော ၁၂:၁၆၊ ၂၃–၂၈၊ ၁၃:၃၁–၃၂၊ ကိုး၇:၃၉) ခမည်းတော်၏ အစီအစဉ်တော်သည် မိမိ၌လည်းကောင်း၊ မိမိအားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ပြည့်စုံစေတော်မူပါစေဟု ဆုတောင်းတော်မူ၏။ ယေရှုသည် အစအဦးကပင် မိမိ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်တော်ကို အပြည့်အဝ သိရှိတော်မူ၏ (ကိုး၃:၁၆–၁၇၊ ၁၀:၁၁၊ ၁၅၊ ၁၂:၄၇၊ ၁၅:၁၃)။ ယခုအခါ “နာရီ” ရောက်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် ခမည်းတော်အား မိမိအား ဘုန်းထင်ရှားစေတော်မူပါစေဟု တောင်းလျှောက်၍ မိမိလည်း ခမည်းတော်အား ဘုန်းထင်ရှားစေမည်အကြောင်း ဆုတောင်းတော်မူ၏ (၁၇:၁)။ ဘုန်းထင်ရှားစေခြင်းငှာ တောင်းလျှောက်ခြင်းသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတစ်ဆင့် ခမည်းတော်ထံသို့ ပြန်သွားရန် အလိုတော်ရှိကြောင်း ပြသခြင်းဖြစ်၏။ အခြားသူများအတွက် အသက်ကို စွန့်လှူခြင်းအားဖြင့် ဘုန်းအသရေတော်ရရှိခြင်းဖြစ်၏။ သားတော်အား လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတစ်ဆင့် ချီးမြှောက်ခြင်းသည် ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန် ခမည်းတော်၏ အစီအစဉ်တော်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သောကြောင့် ခမည်းတော်အား ဘုန်းထင်ရှားစေသည် (၃:၁၆–၁၇)။

The three parts of the Farewell Discourse are followed by the so-called Intercessory Prayer offered by Jesus for the disciples, the longest and most sublime of His recorded prayers. This prayer caps off the Farewell Discourse.

17:1–5. Glorification of the Son. Jesus started His intercessory or priestly prayer with a reference to the Father’s work of salvation. Since the first step toward the glorification of Jesus would be His death on the cross (John 12:16, 23–28; 13:31–32; cf. 7:39), He prayed that the Father’s plan would be fully accomplished in and through Him. From the very beginning Jesus was fully conscious of the main purpose of His mission (cf. 3:16–17; 10:11, 15; 12:47; 15:13). Now the hour had come, and He prayed to the Father to glorify Him, that He might also glorify the Father (17:1). Jesus’s request to be glorified expressed His total willingness to return to the Father via the cross. This was the glory through surrendering His life for others. But the exaltation of the Son through the cross also brought glory to the Father because His death was part of the plan of the Father for the salvation of the world (3:16–17).

 

ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံမှ လူခပ်သိမ်း (စာသားအတိုင်း “လူမျိုး”) အားလုံးအပေါ် အခွင့်အာဏာကို ခံရ၍ ခမည်းတော်ပေးသနားတော်မူသမျှအပေါင်းတို့အား ထာဝရအသက်ကို ပေးနိုင်တော်မူ၏ (၁၇:၂)။ ဆိုလိုသည်မှာ လူသားအားလုံး၏ နောက်ဆုံးကံမ္တရားကို ယေရှုထံ အပ်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုအချက်သည် ကယ်တင်ခြင်း၌ ဘုရားသခင်၏ အစပထမဦးစွာ လှုပ်ရှားတော်မူခြင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်း၌ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသော အကြောင်းအရာဖြစ်၏ (၆:၃၇၊ ၄၄–၄၅၊ ၁၀:၂၇–၂၉၊ ၁၇:၆–၈၊ ၁၈:၉၊ ကိုး၁၆:၉)။ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကမ်းလှမ်းမှုကို တုံ့ပြန်ရန် တာဝန်ရှိသည် (၁၇:၃၊ ကိုး၃:၁၉–၂၀၊ ၅:၄၀၊ ၈:၂၄၊ ၁၂:၄၆)။ ထာဝရအသက်သည် တစ်ပါးတည်းသော အမှန်တကယ်ရှိတော်မူသော ဘုရားသခင်နှင့် ခရစ်တော်ယေရှုကို ခမည်းတော်စေလွှတ်တော်မူသူအဖြစ် ဝန်ခံခြင်းဖြင့်သာ ခံစားရရှိနိုင်၏ (ကိုး၅:၄၃–၄၄)။ ထိုအသိသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ဆက်ဆံရေး၊ ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေးမှတစ်ဆင့် ရရှိသည် (ကိုး ဟေရှာ ၁:၃၊ ယေရမိ ၃၁:၃၄၊ ဟောရှေ ၆:၂–၃)။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ကို သိတော်မူသည်နှင့်အညီ (ယော ၁၀:၁၄–၁၅၊ ၁၄:၁၀၊ ၂၀၊ ၁၇:၂၁) ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုနည်းတူ သိရန် အလိုတော်ရှိ၏ (၁၄:၂၀–၂၁၊ ၁၅:၄–၉)။ ယေရှုသည် ယုံကြည်ခြင်းဟူသော ရိုးရှင်းသောအမှုထက် ကယ်တင်ခြင်းအတွေ့အကြုံကို အလေးပေးတော်မူ၏။ ယုံကြည်ခြင်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ မနက်ရောင်ယုံခြင်း၊ ခေတ္တယာယီသာဖြစ်တတ်၏ (၂:၂၃–၂၅၊ ၈:၃၀–၃၁၊ ၁၂:၁၁၊ ကိုး၁၂:၃၇)။

Jesus received from the Father authority over all people (lit. “flesh”; 17:2a) in the sense that He might give eternal life to all those the Father had given Him (v. 2b). That is to say, the eternal destiny of all humankind had been committed to Jesus. That final clause of the verse highlights the divine initiative in salvation, a recurrent theme in John’s Gospel (6:37, 44–45; 10:27–29; 17:6–8; 18:9; cf. 16:9). In the final analysis, every person is responsible for his or her response to God’s offer of salvation, as the next section clarifies (17:3; cf. 3:19–20; 5:40; 8:24; 12:46). Salvation or eternal life is experienced only when the Father is acknowledged as the only true God and Jesus Christ as the One sent by Him (cf. 5:43–44). This practical knowledge is obtained by means of a personal, intimate relationship with God (cf. Is. 1:3; Jer. 31:34; Hos. 6:2–3). This is the way Jesus knows the Father (John 10:14–15; 14:10, 20; 17:21) and how He wants us to know Him (14:20–21; 15:4–9). What Jesus was emphasizing at this time included the experience of salvation itself, going way beyond the simple act of believing. Believing can sometimes be superficial and transitory (2:23–25; 8:30–31; 12:11; cf. 12:37).

 

ယေရှုသည် အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ပြန်လှည့်၍ အရေးတကြီးတောင်းလျှောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းပြချက်ကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ ခမည်းတော်ပေးအပ်တော်မူသော အမှုကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်၍ ခမည်းတော်အား ဘုန်းထင်ရှားစေပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ ခံစားခဲ့သော ဘုန်းအသရေနှင့်အတူ ဘုန်းထင်ရှားစေတော်မူပါစေဟု တောင်းလျှောက်တော်မူ၏ (၁၇:၄–၅)။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ ရှိတော်မူခြင်းကို အတည်ပြုခြင်းဖြစ်၏ (ကိုး၁:၁–၃၊ ၁၅၊ ၈:၅၈၊ ၁၆:၂၈၊ ၁၇:၂၄)။ ယေရှုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် မကောင်းသောအင်အားစုများနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာ၌ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်ဘုန်းအသရေသာမက ခမည်းတော်၏ ဘုန်းအသရေပါ အန္တရာယ်ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏ အောင်မြင်ခြင်းကို အာမခံချက်အဖြစ် ချီးကျူးကြသည် (၁၆:၃၃၊ ကိုး၁၇:၁၁)။ ဤသည်မှာ ခမည်းတော်၏ အောင်မြင်ခြင်းလည်းဖြစ်၏။

Jesus returned to the main topic and provided the grounds for His urgent request: He asked to be glorified with the same glory He had before creation because He had glorified the Father by completing the mission the Father assigned Him (17:4–5). This is certainly an affirmation of the preexistence of Jesus (cf. 1:1–3, 15; 8:58; 16:28; 17:24), but it is much more. In the conflict Jesus faced on earth against evil powers, what was at stake was not only His own glory in heaven but also that of the Father. Consequently, the victory of Jesus is acclaimed as a source of assurance (16:33; cf. 17:11). It represents the victory of the Father as well.

 

၁၇:၆–၁၀ ကမ္ဘာမှ ပေးသနားခြင်းခံရသူများ ဆုတောင်းချက်၏ အဓိကအပိုင်းသည် တပည့်တော်များနှင့် စပ်လျဉ်း၏။ ယေရှု၏ မြေကြီးပေါ်အမှုတော်၏ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ခမည်းတော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ထင်ရှားစေခြင်းဖြစ်၏ (၁၄:၉)။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်များသည် ခမည်းတော်အကြောင်းကို ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်အကြောင်းနှင့် တူညီစွာ ထင်ရှားစေ၏ (၅:၁၉–၂၀၊ ၁၀:၂၅၊ ၃၇–၃၈၊ ၁၄:၁၀–၁၁)။ ထိုထင်ရှားမှုသည် တပည့်တော်များတင်မက အခြားသူများအတွက်ပါ ရရှိနိုင်၏။ သို့ရာတွင် တပည့်တော်များသည် ထိုအမှန်တရားကို လက်ခံသူများဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်မြွက်စကားကို လက်ခံကြသည် (၁၄:၁၅၊ ၂၁၊ ၁၅:၁၀၊ ၁၇:၆)။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံမှ လာသည်ဟု ယုံကြည်ဝန်ခံကြ၏ (၁၆:၃၀၊ ၁၇:၈)။ ယခု ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဖြစ်ကြောင်း သိကြပြီဟု ထပ်လောင်းဖြည့်စွက်တော်မူ၏ (၁၇:၇)။ သားတော်၏ နှုတ်မြွက်စကားအဖြစ် လက်ခံကြသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် တပည့်တော်များအတွက် ခမည်းတော်ရှေ့၌ ဆုတောင်းပေးတော်မူ၏။

17:6–10. Given from the World. The main part of the prayer deals with the disciples. The most important aspect of the earthly mission of Jesus was the revelation of the character of the Father (14:9). His works revealed as much about the Father as about Himself (5:19–20; 10:25, 37–38; 14:10–11). Such revelation was available not only to the disciples, but they were among the ones who responded favorably to it. They accepted the divine message or word (14:15, 21; 15:10; 17:6). The disciples believed and confessed that Jesus came from the Father (16:30; 17:8), and now Jesus added that they also knew that His work was from God (17:7). They had also embraced His words as the words of the Son of God (see commentary on John 6:66–71). Therefore, Jesus interceded for them before the Father.

 

ကမ္ဘာအတွက် ဆုတောင်းမထားဟု မိန့်တော်မူခြင်းသည် ကမ္ဘာကို ဂရုမစိုက်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်။ ထိုအချိန်၌ ခမည်းတော်က ကမ္ဘာမှ ရွေးချယ်ပေးသနားတော်မူသူများအပေါ် စိတ်နှလုံးထဲ၌ အနက်ဆုံး တွေးတောနေခြင်းဖြစ်၏ (ကိုး အပိုဒ်၆)။ တကယ်တော့ ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ခြင်းသည် တပည့်(၁၂)ပါး၏ အမှုတော်၌ ပါဝင်၏ (အပိုဒ်၂၃)။ သူတို့၏ သက်သေခံချက်အားဖြင့် ယုံကြည်လာသူများအတွက်လည်း ဆုတောင်းပေးတော်မူမည် (အပိုဒ်၂၀–၂၆)။ တပည့်တော်များကို ခမည်းတော်က ပေးသနားတော်မူသည်ဟု ဆိုခြင်းသည် (အပိုဒ်၆၊ ၉၊ ကိုး ၆:၄၄–၄၅) ဘုရားသခင်၏ လွှမ်းမိုးမှုမရှိလျှင် ယေရှုကို ယုံကြည်လာနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ဆိုလို၏ (၁၆:၉၊ ကိုး ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃၊ ၁သက်သာလောနိတ် ၄:၈)။ ခမည်းတော်နှင့် သားတော်သည် တစ်ဆူတည်းဖြစ်၍ အရာအားလုံးကို အတူပိုင်ဆိုင်သောကြောင့် တပည့်တော်များကို မိမိပိုင်ဆိုင်သူများဟု ယေရှုမိန့်ဆိုနိုင်၏ (၁၇:၉–၁၀)။ တပည့်တော်များ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ပြောဆိုရင်း ဘုန်းအသရေအကြောင်းသို့ ပြန်လှည့်တော်မူ၏ (ကိုး အပိုဒ်၁–၆)။ လူသားတစ်ဦးသည် ယေရှုထံ လှည့်လာတိုင်း ယေရှုသည် ဘုန်းထင်ရှားခြင်းခံရ၏။

By saying that He was not praying for the world (17:9), Jesus was not saying that He had no concern for the world—just that at that moment His deepest thoughts were with those whom the Father had given Him from the world (cf. v. 6). In fact, the salvation of the world was envisaged in the mission of the Twelve (v. 23), and Jesus would also pray for those who would believe through their testimony (vv. 20–26). The idea that it was the Father who gave Jesus the disciples (vv. 6, 9; cf. 6:44–45) implies that it is only through divine influence that people can come to believe in Jesus (16:9; cf. Phil. 2:13; 1 Thess. 4:8). And since the Father and the Son are one and have everything in common, Jesus could speak of the disciples as His own (John 17:9–10). As He was talking about the belief of the disciples, Jesus returned to the thought of glory (cf. vv. 1–6). It is not that the disciples would reveal the glory of Jesus just as He revealed the glory of the Father during His mission (cf. 13:31–32). The thought is rather that the effectiveness of Jesus’s ministry was made manifest in the fact that the disciples believed in Him. Whenever a human being turns to Jesus, He is glorified.

 

၁၇:၁၁–၁၉ တပည့်တော်များ၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ အပိုဒ် ၁၁ မှစ၍ ယေရှုသည် တပည့်တော်များ၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာအတွက် ဆုတောင်းတော်မူ၏။ မကြာမီ ခမည်းတော်ထံ ပြန်သွားတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တော်မရှိတော့သည့် အခြေအနေမှ ဆုတောင်းတော်မူ၏။ တပည့်တော်များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးပါစေဟု ဆုတောင်းပြီး အထူးတောင်းဆိုချက် လေးမျိုးရှိ၏။ ပထမအချက်၊ တပည့်တော်များ တစ်နည်းတစ်ဖုံ စည်းစည်းလုံးလုံး ဖြစ်ကြပါစေဟု (အပိုဒ်၁၁၊ ကိုး အပိုဒ်၂၁) ခမည်းတော်နှင့် ကိုယ်တော် တစ်ဆူတည်းဖြစ်သည့်နှယ် (၁၀:၃၀)။ ထိုစည်းစည်းလုံးလုံးဖြစ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့်သာ ရရှိနိုင်၏။ ယုဒမှအပ ခမည်းတော်၏ နာမတော်၌ ကိုယ်တော်က စောင့်ရှောက်ထားတော်မူ၏ (၁၇:၁၂၊ ကိုး ၁၃:၂၁–၃၀)။ ဒုတိယအချက်၊ ကိုယ်တော်၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံကြပါစေဟု (၁၇:၁၃) ခမည်းတော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌ တည်နေခြင်းနှင့် နှုတ်မြွက်စကားကို နာခံခြင်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာ၏ (ကိုး ၁၅:၁၁၊ ၁၆:၂၀–၂၄)။ တတိယအချက်၊ “မကောင်းသောသူ” မှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးပါစေဟု (၁၇:၁၅)။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မကောင်းသောအင်အားစုများကို ရည်ညွှန်း၏။ တပည့်တော်များအပေါ် ရန်လိုမှုအဖြစ် ထင်ရှား၏ (ကိုး ၁၅:၁၈)။ တပည့်တော်များကို ကမ္ဘာမှ ဖယ်ထုတ်ပါစေဟု မတောင်းဆိုခဲ့။ အကြောင်းမှာ သူတို့တွင် ပြီးစီးရမည့် အမှုတော်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်၏ (ကိုး ၁၇:၁၈၊ ၁၃:၂၀၊ ၂၀:၂၁)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်သော်လည်း (၁၇:၁၄၊ ၁၆) ကမ္ဘာမှ ခွဲထွက်နေရန် မဟုတ်။ ကမ္ဘာသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သာသနာပြုနယ်ပယ်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်၏။

17:11–19. Well-Being of the Disciples. Starting from v. 11, Jesus prayed for the well-being of the disciples. Since He was soon to return to the Father, Jesus spoke from the perspective of His absence. He prayed for the protection of the disciples and made four special requests. First, that the disciples might be one (v. 11; cf. v. 21), just as He and the Father are one (10:30). Such a unity is by itself a divine gift and can be attained only by God’s grace. Up to this point Jesus had kept them safe in the name of the Father, except for Judas, the one headed for destruction (17:12; cf. 13:21–30). Second, He prayed that they would be filled with His joy (17:13), which was possible by remaining in the Father’s love and by obeying His words (cf. 15:11; 16:20–24). Third, Jesus’s request was that they might be protected from “the evil one” (17:15). The reference is to the active forces of evil in the world, which was expressed in hostility toward the disciples (cf. 15:18). Jesus did not ask that the disciples be taken out of the world because they had a mission to fulfill (cf. 17:18; cf. 13:20; 20:21). This is a reminder that though we are not of the world (17:14, 16), we are not to be detached from it, because the world is our mission field.

 

နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက်မှာ တပည့်တော်များ အမှန်တရားအားဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ကြပါစေဟူ၏ (အပိုဒ်၁၇)။ သန့်ရှင်းခြင်းဆိုသည်မှာ သန့်ရှင်းသောနယ်ပယ်သို့ ဆောင်ကြဉ်းခြင်း၊ သန့်ရှင်းသော အသုံးခံရန် သီးသန့်ထားခြင်းဖြစ်၏။ ခမည်းတော်၏ နှုတ်မြွက်စကားကို အသက်တာတွင် အမြဲအသုံးချခြင်းအားဖြင့် ဤသန့်ရှင်းခြင်း ပြည့်စုံ၏။ ခမည်းတော်၏ နှုတ်မြွက်စကားသည် အမှန်တရားဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာ၌ ရှိနေသော်လည်း ကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်ခြင်း၏ တင်းမာမှုဖြစ်၏။ ယေရှုမိန့်ဆိုသော သန့်ရှင်းခြင်းသည် သာသနာပြုရည်ရွယ်ချက်ရှိ၏။ တပည့်တော်များကို ကမ္ဘာသို့ စေလွှတ်ရန်အတွက် သန့်ရှင်းစေခြင်းဖြစ်၏ (အပိုဒ်၁၈၊ ကိုး ၁၃:၂၀၊ ၂၀:၂၁)။ ယေရှုကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်များအတွက် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းစေတော်မူ၏ (၁၇:၁၉)။ ဤသည်တွင် ယဇ်ပူဇော်သကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်ရှိ၏။ အကြောင်းမှာ သူတို့အတွက် အသေခံရန် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းစေခြင်းဖြစ်၏ (ကိုး ၆:၅၁၊ ၁၀:၁၁၊ ၁၅၊ ၁၁:၅၀၊ ၅၁–၅၂၊ ၁၅:၁၃)။ ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းခြင်းကြောင့် တပည့်တော်များသည် ကမ္ဘာတွင် ကယ်တင်ရေးသာသနာပြုရန် သန့်ရှင်းခြင်းခံရ၏။

The last request of Jesus was that the disciples might be sanctified by the truth (v. 17). To be sanctified means to be brought into the realm of the sacred, to be dedicated to holy use. This sanctification was to be realized through the constant application of the Father’s word to the life of the disciples because His word is truth. Here is the real tension between being in the world and not belonging in the world. The sanctification Jesus talked about had a mission purpose: the disciples were to be sanctified in order to be sent into the world (v. 18; cf. 13:20; 20:21). Jesus Himself was determined to sanctify Himself for the sake of the disciples (17:19). This carries a sacrificial connotation because He sanctified Himself for the task of dying for them (cf. 6:51; 10:11, 15; 11:50, 51–52; 15:13). It was His sanctification that made it possible for the disciples to be sanctified for their saving mission in the world.

 

၁၇:၂၀–၂၆ အနာဂတ်ယုံကြည်သူများ ယေရှုသည် အနာဂတ်မျိုးဆက်ယုံကြည်သူများအတွက် ဆုတောင်းတော်မူ၏။ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့နောက်လာမည့်သူများအတွက် ဆုတောင်းတော်မူခြင်းဖြစ်၏။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားချိန်တွင် တမန်တော်များ၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းသည် ထူးကဲသော အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်၏ (ကိုး ရောမ ၁၅:၁၉၊ ကောလောသီ ၁:၆)။ သို့ရာတွင် အသင်းတော်သည် အတွင်းအပြင်မှ စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေ၍ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နေ၏။ ယေရှု၏ အဓိကစိုးရိမ်မှုမှာ ယုံကြည်သူများ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုဖြစ်၏။ ယေရှုနှင့် ခမည်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှု၌ အခြေခံ၏ (၁၀:၃၀၊ ၃၈၊ ၁၄:၁၀၊ ၂၀)။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ (၁၅:၁၂–၁၃၊ ၁၇:၂၆) နှင့်အတူ စည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် ယုံကြည်သူများ၏ အသက်တာတွင် မရှိမဖြစ်ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ ယေရှု၏ သာသနာပြုမှု၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေနိုင်သော တန်ခိုးကို ကမ္ဘာအား သက်သေပြသောကြောင့်ဖြစ်၏ (၁၇:၂၁၊ ကိုး အပိုဒ်၂၃)။ ထိုစည်းလုံးညီညွတ်မှုရရှိရန် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေကို ယုံကြည်သူများအား ပေးသနားတော်မူ၏ (အပိုဒ်၂၂)။ ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ ဘုန်းအသရေ (အပိုဒ်၅၊ ကိုး အပိုဒ်၂၄) ကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်။ ခမည်းတော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို သူတို့ဘဝ၌ ထင်ဟပ်စေခြင်းဖြစ်၏။ ယေရှုသည် မြေကြီးပေါ်အမှုတော်တွင် ခမည်းတော်နှင့် တစ်ဆူတည်းဖြစ်ခြင်းကြောင့် ထိုဘုန်းအသရေကို ထင်ရှားစေ၏ (၁:၁၄၊ ၂:၁၁၊ ၁၁:၄၊ ၄၀၊ ၁၄:၉၊ ၁၀:၃၀)။ ယုံကြည်သူများ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးခြင်း သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ကိုယ်တိုင် မဟုတ်။ ယေရှုနှင့် ခမည်းတော်နှင့် ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်ကို နားလည်သိမြင်ခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်၏ (၁၄:၂၀–၂၁၊ ၂၃၊ ၁၅:၄–၇)။ ထိုစည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် ကမ္ဘာအား သက်သေပြ၏။ ခမည်းတော်သည် သားတော်ကို ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန် စေလွှတ်တော်မူကြောင်း သက်သေဖြစ်၏ (၁၇:၂၃)။

17:20–26. Future Believers. Jesus directed His attention to the future generations of believers; He was praying for us as well as for those who will come after us. By the time John wrote this Gospel, the apostolic missionary activity had already achieved remarkable success (cf. Rom. 15:19; Col. 1:6). This happened in spite of the fact that the church was facing challenges from both inside and outside, threatening the faith and the unity of the church (see John: Introduction). In this prayer, Jesus’s dominant concern was for the unity of His followers, grounded in the unity of Jesus with the Father (John 10:30, 38; 14:10, 20). The point is that, together with love (15:12–13; 17:26), unity is essential in the life of believers because it demonstrates the reconciling power of the mission of Jesus in the world (17:21; cf. v. 23). To achieve this unity, Jesus had given His followers His own glory (v. 22). Of course, Jesus referred not to His preexistent glory (v. 5; cf. v. 24) but to the glory of the character of the Father as a reflection in their own lives. Jesus displayed this glory in every aspect of His earthly ministry (1:14; 2:11; 11:4, 40; 14:9) because of His oneness with the Father (10:30). The unity of believers is neither self-generated nor an end in itself. It is the result of our inner apprehension of God’s character through an intimate association with Jesus and the Father (14:20–21, 23; 15:4–7). This unity testifies to the world; it is the evidence the Father presents to the world to demonstrate that He sent His Son to save the world (17:23).

 

ဆုတောင်းချက်နိဂုံးချိန်တွင် ယုံကြည်သူများ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ အမြဲတစေရှိ၍ ဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ ဘုန်းအသရေကို မြင်နိုင်ကြပါစေဟု အလိုတော်ရှိကြောင်း ဖော်ပြတော်မူ၏ (အပိုဒ်၂၄၊ ကိုး အပိုဒ်၅)။ ဤသည်မှာ ၁၄:၁–၃ ၌ ကတိတော်ကို ထပ်တလဲလဲ ပြန်လည်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်၏။ ခမည်းတော်သည် ယေရှုကို ချစ်တော်မူကြောင်း (၁၇:၂၄) နှင့် တပည့်တော်များသည် ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံမှ လာသည်ကို အမှန်သိကြောင်း (အပိုဒ်၂၅၊ ကိုး ၆:၆၈–၆၉၊ ၁၆:၂၇) အခြေခံ၍ တောင်းဆိုတော်မူ၏။ ကမ္ဘာသည် ကိုယ်တော်၏ ထင်ရှားမှုကို လက်မခံသော်လည်း (ကိုး ၁:၁၀၊ ၈:၅၅၊ ၁၆:၃) တပည့်တော်များ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် သူတို့တွင် သင်ယူရမည့်အရာများ အများအပြားရှိသေး၏။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်အားဖြင့် ဆက်လက်သင်ကြားပေးတော်မူမည် (၁၄:၂၆၊ ၁၅:၂၆၊ ၁၆:၁၂–၁၄) ခမည်းတော်သည် ယေရှုကို ချစ်တော်မူသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် သူတို့နှလုံး၌ ရှိစေရန်အတွက်ဖြစ်၏ (၁၇:၂၆၊ ကိုး ၁၃:၃၄၊ ၁၅:၉–၁၀၊ ၁၂)။

As Jesus moved to the end of the prayer, He expressed the desire that His followers might be with Him forever and see His preexisting glory (v. 24; cf. v. 5). This echoed the promise in 14:1–3. This request was based on the conviction that the Father loved Jesus (17:24) and that the disciples truly knew that Jesus had come from the Father (v. 25; cf. 6:68–69; 16:27). Despite the fact that the world did not accept His revelation (cf. 1:10; 8:55; 16:3), Jesus was pleased with the response of the disciples, though they still had much more to learn. He would continue to instruct them through the work of the Spirit (14:26; 15:26; 16:12–14) in order that the love with which the Father had loved Jesus would be in their hearts (17:26; cf. 13:34; 15:9–10, 12).

 

အခန်းကြီး - ၁၈

၁၈:၁–၂၀:၃၁ ယေရှု၏ အမှုတော်ဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခဇာတ်လမ်း

18:1–20:31

THE PASSION NARRATIVE

ယေရှုကို ဖမ်းဆီးခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်ခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့သည် ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်တွင် ဆုနောပတိခရစ်ဝင်ကျမ်း သုံးခုနှင့် အဓိကအားဖြင့် ကိုက်ညီသော်လည်း အလေးပေးချက်အချို့ ကွဲပြားခြင်းနှင့် ပစ္စည်းအသစ်အချို့ (၁၉:၃၅၊ ၂၀:၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၂၁:၂၄) ပါဝင်သည်။

The arrest, execution, and resurrection of Jesus represent the climax of the story. John’s account coheres with the Synoptic Gospels, although some differences in emphasis are found as well as some new material (19:35; 20:2; cf. 21:24).

 

၁၈:၁–၁၉:၁၆က ယေရှုကို ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် တရားစစ်ဆေးခြင်း

ယေရှုကို ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် တရားစစ်ဆေးခြင်းသည် ဥယျာဉ်တစ်ခုတွင် စတင်ခဲ့ပြီး (ဆုနောပတိခရစ်ဝင်များတွင် အလားတူ) ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းကြီး ပိလတ်အိမ်တော် (ပရေတောရီယံ) တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ပိလတ်သည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်ရန် အပ်နှံခဲ့သည်။

18:1–19:16a

Jesus’s Arrest and Trials

The events of Jesus’s arrest and trial started in a garden, similarly as recorded in the Synoptics, and ended in the Roman Praetorium, where Pilate handed Him over to be crucified.

 

၁၈:၁–၁၁။ သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခြင်း။ ယောဟန်သည် ယေရှုသည် နှုတ်ဆက်စကား (အခန်း ၁၅–၁၇) ပြီးဆုံးပြီးနောက် တပည့်တော်များအတွက် ဆုတောင်းပြီးချိန်တွင် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မဖော်ပြထားပါ။ ထိုအချိန်တွင် အခန်းကြီးထဲတွင် မရှိခဲ့ပုံရသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၄:၃၁)။ ညနက်သောကြောင့် (နှိုင်းယှဉ် ၁၃:၃၀၊ ၁၈:၃) ဗိမာန်တော်ဧရိယာအတွင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဆုတောင်းပြီးသောအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ ထွက်သွားပြီး ကိဒြုန်ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်ကာ သံလွင်တောင်ဘက်ခြမ်းရှိ ဥယျာဉ်တစ်ခုသို့ သွားခဲ့သည် (ဂေတ္တေ၊ ယောဟန်တွင် အမည်မဖော်ပြထားပါ)။ ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များသည် ထိုဥယျာဉ်သို့ မကြာခပ်ခါခါ သွားလေ့ရှိသည်ဟု ယောဟန်က ဆိုသည် (လုကာ ၂၂:၃၉ နှင့်လည်း ကိုက်ညီသည်)။ ထို့ကြောင့် သစ္စာဖောက်သော ယုဒသည် ထိုနေရာကို “သိသည်” (၁၈:၂)။

18:1–11. Betrayal and Arrest. John does not tell us where Jesus was when He finished the Farewell Discourse and prayed for the disciples (chaps. 15–17). Apparently, He was not in the upper room (cf. 14:31). Since it was late at night (cf. 13:30; 18:3), the suggestion that it was in the temple area does not seem altogether impossible. At any rate, when the prayer was over, Jesus went out with His disciples to a garden (Gethsemane) on the other side of the Kidron Valley, which separated the old city of Jerusalem from the Mount of Olives. The garden is not named by John, but he says that Jesus and the disciples frequently went there (see also Luke 22:39). This explains why Judas, who betrayed Him, also “knew the place” (John 18:2).

 

အပိုဒ် ၃ တွင် ဖော်ပြထားသော စစ်သည်တပ်ဖွဲ့သည် အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်း သုံးခုတွင် ရှိသော သစ္စာဖောက်ဇာတ်လမ်း (မဿဲ ၂၆:၁၄–၁၆၊ မာကု ၁၄:၁၀–၁၁၊ လုကာ ၂၂:၃–၆) ကို အခြေခံထားသည်။ ယေရှုမေးသော “မည်သူကို ရှာနေသနည်း” ဟူသော မေးခွန်း (၁၈:၄) သည် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားကြောင်း ပြသသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၀:၁၅၊ ၁၇–၁၈၊ ၁၃:၁–၃၊ ၂၇)။ စစ်သည်များ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ကိုယ်တော်သည် တစ်ခါတည်း “ငါပင်ဖြစ်သည်” (ဟေဗြဲဘာသာ၌ “အာမင်နှစ်ခါထပ်” သို့မဟုတ် “ငါပင်ဖြစ်၍ ငါပင်ဖြစ်သည်”) ဟု မိန့်တော်မူသည် (၁၈:၅)။ ဤသည်မှာ ကိုယ်တော်သည် ကြီးမြတ်သော “ငါပင်ဖြစ်သည်” (ထာဝရဘုရား) ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၈:၂၄၊ ၂၈၊ ၁၃:၁၉)။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းတန်ခိုးသည် ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်သည်များကို မြေပေါ်သို့ လဲကျစေခဲ့သည် (၁၈:၆၊ နှိုင်းယှဉ် ယေဇကျေလ ၁:၂၈၊ ၄၄:၄၊ ဒံယေလ ၂:၄၆၊ ၈:၁၈၊ တမန်တော် ၉:၄၊ ၂၆:၁၄၊ ဗျာဒိတ် ၁:၁၇၊ ၂၂:၈)။ စစ်သည်များသည် ဤလူသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ပုံရသည် (၁၈:၅၊ ၇)။ သို့သော် ထိုအတွေ့အကြုံက သူတို့အပေါ် မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်ခဲ့သည်ကို မဖော်ပြထားပါ။ကိုယ်တော်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်နှင့်အညီ (၃:၁၄၊ ၁၀:၁၁၊ ၁၅၊ ၁၅:၁၃) ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင် လက်နက်ချခဲ့သည်။ သို့သော် တပည့်တော်များ၏ ဘေးကင်းရေးကို အရင်စီစဉ်ပြီးမှသာ လက်နက်ချခဲ့သည် (၁၈:၈၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၇:၁၂–၁၆)။ တပည့်တစ်ပါးသည် ယဇ်ပုရောဟိတမင်း၏ ကျွန်ကို ဓားဖြင့်ခုတ်ခဲ့ခြင်းကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင် ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၂၆:၅၁–၅၄၊ မာကု ၁၄:၄၇၊ လုကာ ၂၂:၅၀–၅၁)။ သို့သော် ပါဝင်ပတ်သက်သူ နှစ်ဦး၏ အမည်များ—ရှိမုန်ပေတရုနှင့် မာလခု—ကို ယောဟန်တွင်သာ ဖော်ပြထားသည် (၁၈:၁၀၊ နှိုင်းယှဉ် အပိုဒ် ၂၆)။

 

The detachment of guards mentioned in v. 3 presupposes the betrayal story told in all three other Gospels (Matt. 26:14–16; Mark 14:10–11; Luke 22:3–6). The question Jesus asked about who they were looking for (John 18:4) highlights the fact that He was in full control of the entire situation (cf. 10:15, 17–18; 13:1–3, 27). In response to the answer of the guards He said, literally, “I am” (18:5). He identified Himself as the great I Am (cf. 8:24, 28; 13:19), and His divinity seems to have manifested itself with power, causing the soldiers to fall to the ground (18:6; cf. Ezek. 1:28; 44:4; Dan. 2:46; 8:18; Acts 9:4; 26:14; Rev. 1:17; 22:8). The guards probably realized that this was not an ordinary man (John 18:5, 7), but we are not told how this experience impacted them. In keeping with the main purpose of His mission (3:14; 10:11, 15; 15:13), Jesus surrendered Himself to them, but not without first securing the safety of His followers (18:8; cf. 17:12–16). The attack of one of the disciples on the servant of the high priest is mentioned in all four Gospels (Matt. 26:51–54; Mark 14:47; Luke 22:50–51), but only John gives the names of the two persons involved, Simon Peter and Malchus (John 18:10; cf. v. 26).

 

ယေရှုမူလား သောက်ရမည့် “ခွက်” ကို ရည်ညွှန်းခြင်း (အပိုဒ် ၁၁) သည် ဖမ်းဆီးခြင်းဇာတ်လမ်းကို ပိတ်သိမ်းပြီး ဂေတ္တေမာန်ဥယျာဉ်တွင် ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခအခိုက်အတန့်ကို အခြေခံထားသည် (မဿဲ ၂၆:၃၆–၄၆၊ မာကု ၁၄:၃၂–၄၂၊ လုကာ ၂၂:၃၉–၄၆)။ ဤခွက်သည် သေခြင်းကို ဥပစာအဖြစ် သုံးထားပြီး ဆိုးယုတ်သူများ သောက်ရမည့် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသခွက်ကိုလည်း သတိတရစေသည် (ဆာလံ ၇၅:၈၊ ဟေရှာယ ၅၁:၁၇၊ ၂၂၊ ယေရမိ ၂၅:၁၅–၁၇၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၄:၁၀၊ ၁၆:၁၉)။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထိုခွက်ကို သောက်ပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးဒေါသခွက်ကို သောက်ပေးသောကြောင့်သာ ကိုယ်တော်ကို လက်ခံသူများသည် ကိုယ်တော်ပေးသော အသက်ရှင်သောရေကို အလကားနှင့် ပြည့်စုံစွာ သောက်သုံးခွင့်ရှိကြခြင်းဖြစ်သည် (၄:၁၀–၁၄၊ နှိုင်းယှဉ် ဟေရှာယ ၅၅:၁)။

The reference to the “cup” Jesus must drink (v. 11) closes the arrest narrative and at the same time presupposes the agony of Jesus in Gethsemane (cf. Matt. 26:36–46; Mark 14:32–42; Luke 22:39–46). The cup, which is used here as a metaphor for death, also brings to mind the cup of God’s wrath that evildoers will have to drink (cf. Ps. 75:8; Is. 51:17, 22; Jer. 25:15–17; Hab. 2:16; Rev. 14:10; 16:19). It is this cup that Jesus would drink for us. It is exactly because He would drink from the cup of God’s final wrath against sin that those who accept Him can freely and abundantly drink from the living water that He has to offer (John 4:10–14; cf. Is. 55:1).

ကိုယ်တော်အသေခံခြင်းနှစ် ကိုယ်တော်အသေခံခြင်းကြောင့် ရရှိသော ကယ်တင်ခြင်းသည် အသေခံခြင်းနှစ်ကို သိရန်မလိုအပ်ပါ။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်သည် မသိနိုင်သော သို့မဟုတ် အရေးမကြီးသော နှစ်တစ်နှစ်ဖြစ်သွားသည်မဟုတ်ပါ။ အသေခံခြင်းနှစ်သည် သီးခြားရပ်တည်နေသော နှစ်တစ်နှစ်မဟုတ်သောကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်ကို ရွှေ့လျှင် အခြားသော ကောင်းစွာတည်ထောင်ပြီးသော အချက်အလက်များကိုပါ ထိခိုက်စေပါသည်။ အသေခံခြင်းသည် ဒံယေလ ၉ တွင်ဖော်ပြထားသော ခုနစ်ဆယ်ပတ်ပရောဖက်ပြုချက်နှင့် ဒံယေလ ၈ တွင်ဖော်ပြထားသော နှစ်ထောင်သုံးရာရက်ပရောဖက်ပြုချက်တို့နှင့် ခွဲမရအောင် ချည်နှောင်ထားသည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်နှစ်ခု၏ အဆုံးသတ်နှစ်များမှာ ခရစ်နှစ် ၁၇၉၈ နှင့် ၁၈၄၄ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနှစ်များကို ဒံယေလ ၁၂:၁၁-၁၂ တွင်လည်းကောင်း၊ ထိုနှစ်များနှင့်ဆက်စပ်သော သမိုင်းဖြစ်ရပ်များတွင်လည်းကောင်း အတည်ပြုထားသည်။ ဤနှစ်နှစ်ခု (ထို့ကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်ပါ) သည် ခရစ်မတိုင်နှစ် ၄၅၇ (အတ်တဇတ်တီ ပထမမင်း၏ နှစ်ခုတိုင်တော့ခြင်း နှစ်ခုတိုင်တော့ခြင်း သတ္တမနှစ်၊ ဧဇရ ၇:၁၁-၂၆၊ နေဟမိ ၂:၄-၁၀၊ “အတ်တဇတ်တီ ပထမမင်း၏ အမိန့်တော်သည် ဒံယေလ ၉:၂၅ ၏ ပြည့်စုံခြင်း” စာမျက်နှာ ၅၈၄ ကိုကြည့်ပါ) နှင့် ခရစ်နှစ် ၅၀၈ (ဘုရားကျောင်းနှင့်နိုင်ငံတော်ပေါင်းစည်းခြင်း စာမျက်နှာ ၁၀၃၃ ကိုကြည့်ပါ) တို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ The Year of the Crucifixion

The salvation offered as a result of the crucifixion is not dependent on knowing the year of the crucifixion. This, of course, does not make the year unknowable or unimportant. Because the year of the crucifixion is not a stand-alone date, moving the date of the crucifixion affects other well-established data points. The crucifixion is inexorably tied to the seventy-weeks prophecy of Daniel 9 and to the 2,300-day prophecy of Daniel 8, the ends of which (1798 and 1844) are confirmed in both Daniel 12:11–12 and in the historical events associated with them. These two dates (and thus the crucifixion) are tied to 457 B.C. (the seventh year of the reign of Artaxerxes I; Ezra 7:11–26; Neh. 2:4–10, see “The Decree of Artaxerxes I as Fulfillment of Daniel 9:25,” p. 584) and to A.D. 508 (see “The Union of Church and State,” p. 1033).   အသေခံခြင်းအချိန်ကာလသည် သခင်ဘုရားမွေးစားညစာနှင့် ပသခါပွဲတော်တို့နှင့် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆက်စပ်နေသည် (ယောဟန် ၁၃:၁-၂၊ ၁၈:၂၈၊ မဿဲ ၂၆:၁၇၊ မာကု ၁၄:၁၂၊ လုကာ ၂၂:၇-၈၊ အသေခံခြင်းနှစ် စာမျက်နှာ ၁၄၆၀ တွင် ပိုမိုဖော်ပြထားသည်)။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်အရ ပသခါပွဲတော်သည် ယေရှုအသေခံခံရသော သောကြာနေ့ညနေတွင် စတင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်ကို သတ်မှတ်ရန် တစ်နည်းမှာ ကောင်းကင်တွင် နက္ခတ္တဗေဒအချက်အလက်များကို အသုံးပြု၍ ပသခါပွဲတော်သည် သောကြာနေ့ညနေတွင် စတင်ခဲ့သည့်နှစ်ကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည် (သို့သော် ဤနည်းတွင် အခက်အခဲအချို့ရှိသည်)။ အခြားနည်းတစ်ခုမှာ ယေရှု၏ နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှစ်ကို သတ်မှတ်၍ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်စတင်သည့်နှစ်ကို တွက်ချက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ အမှုတော်သည် သုံးနှစ်ခွဲကြာခဲ့သည်မှာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်ကို ဂရုတစိုက်လေ့လာခြင်းဖြင့် လူအများအပြားက အသိအမှတ်ပြုထားသည့်အချက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်းမှ ရိုးရှင်းစွာ တွက်ချက်ခြင်းဖြင့်လည်း အသေခံခြင်းနှစ်ကို ရရှိနိုင်သည်။ The timing of the crucifixion was associated in some way with the Lord’s Supper and the feast of Passover (John 13:1–2; 18:28; Matt. 26:17; Mark 14:12; Luke 22:7–8; for more, see “The Year of the Crucifixion,” p. 1460). According to John’s Gospel, the feast of Passover began on the Friday evening on which Jesus was crucified. Thus, one proposal for dating the year of the crucifixion is to identify the year that Passover began on a Friday night using astronomical data (although there are some difficulties in doing this). Another proposal for dating the crucifixion is to establish the beginning year of Jesus’s ministry by dating the year of His baptism. Jesus had a ministry that lasted about three and a half years, a fact widely recognized through careful analysis of all four Gospels; thus, simple calculations from His baptism should also provide the year of the crucifixion.   ပထမနည်းနှင့်ပတ်သက်၍ နက္ခတ္တဗေဒအချက်အလက်များကို အသုံးပြု၍ အသေခံခြင်းနှစ်ကို သတ်မှတ်ရန်ကြိုးစားခြင်းတွင် ပြဿနာများစွာရှိသည်။ အထင်ရှားဆုံးမှာ ယနေ့ခေတ်နည်းပညာဖြင့် လဆန်းကို အလွန်တိကျစွာ သိရှိနိုင်ပြီး အဆင့်မြင့်သင်္ချာဖြင့် လဆန်းပေါ်ထွက်မည့်အချိန်ကို တွက်ချက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အတိတ်ကာလသို့ ပြန်တွက်၍ လတိုင်း၏ လဆန်းကို သိရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ပထမရာစုနှစ်က ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ လမင်းပါးပါးလေး၏ ပထမဆုံးအလင်းတန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်စွမ်းနှင့် နေနှင့်လ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပေါင်းစပ်၍ နွေဦးညီမျှချိန်နောက်ပိုင်း လဆန်းကို တိကျစွာသိရှိနိုင်စွမ်းသည် ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ မြင့်မားခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ တိကျသောတွက်ချက်မှုများနှင့် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ခန့် ကွာခြားနိုင်သည့် လိုက်လျောညီထွေရှိမှု လိုအပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နွေဦးရာသီမရောက်သေးကြောင်း အရိပ်အမြွက်များရှိပါက (ဥပမာ- မုယောစပါးမမှည့်သေး၊ ဆောင်းမိုးရွာသွန်းမှု မရပ်သေး၊ လမ်းများမခြောက်သွေ့သေး၊ ချိုးငယ်များ အသိုက်မထွက်သေး စသည်) အမတ်များအဖွဲ့သည် စုဝေးပြီး ဆယ်သုံးလမြောက်လ (အာဒါ ၂) ကို ထည့်သွင်းကြေညာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အသေခံခြင်းနှစ်တွင် ဤအပိုလတစ်လ ထည့်သွင်းခဲ့ပါက ယနေ့ခေတ် နက္ခတ္တဗေဒတွက်ချက်မှုများနှင့် ဆက်စပ်မှုပျက်ပြားသွားနိုင်သည်။ ခရစ်နှစ် ၃၀ သို့မဟုတ် ၃၃ ကို အသေခံခြင်းနှစ်ဟု ယူဆကြသူများသည် ခရစ်နှစ် ၂၆ မှ ၃၆ အတွင်း (ပုန္တဲပိလတ်အုပ်ချုပ်ခဲ့သောနှစ်များ) ပသခါပွဲသည် သောကြာနေ့တွင်ကျရောက်ခဲ့သည့်နှစ်များကို ယနေ့ခေတ်သိပ္ပံနည်းကျ တိကျစွာတွက်ချက်နိုင်မှုကိုသာ အဓိကအခြေခံထားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုနှစ်များအတွင်း ယေရှုသည် ပသခါပွဲနေ့ (နိသန် ၁၅) တွင် အသေခံခံရသည်ဟူသော ယူဆချက်ဖြင့် သောကြာနေ့တွင်ကျရောက်ခဲ့သည့်နှစ်များမှာ ထိုနှစ်နှစ်ခုသာရှိသည်။ ဤနည်းပညာဆိုင်ရာ “သေချာမှု” သည် ထိုခေတ်က ဂျူးပွဲတော်ပြက္ခဒိန်တွင် ရှိခဲ့သော လက်တွေ့အခြေအနေများကို ခွင့်မပြုနိုင်ပါ။ Regarding the first proposal, there are a number of problems with attempting to identify the year of the crucifixion using astronomical data. The most obvious is that we are able today with our technology to finely tune the identification of the new moon and to calculate its appearance using advanced mathematics. Then, using this data, we can identify every new moon in every month going back in time forever anywhere on the globe. However, it is certain that the skill of the first-century priests in detecting the first faint glow of the crescent moon in conjunction with the movements of the sun (since the new moon is invisible) after the vernal equinox was not as highly accurate, resulting in a necessary flexibility of a day or even two from our rigid calculations. Further, if there were certain indications that spring had not yet arrived (such as the ripening of barley, cessation of the winter rains, the drying of the roads, and young pigeons fledging), the council would meet and declare a thirteenth month (Adar 2). Thus, if one of these extra months might have occurred in the year of the crucifixion, it would throw off the correlation with our modern astronomical calculations. Those who hold to an A.D. 30 or A.D. 33 year for the crucifixion do so based almost solely on modern science’s ability to identify the exact day of the week that Passover should have fallen between A.D. 26 and 36 (the years Pontius Pilate served as governor), which results in Passover being on Friday only in those two years during that span under the assumption that Jesus was crucified on Passover (Nisan 15). This technical “certainty” does not allow for the practical realities that existed in Jewish festal calendars at that time.   ဒုတိယနည်းနှင့်ပတ်သက်၍ လုကာ ၃:၁-၂ တွင် ယေရှုနှစ်ခြင်းခံခဲ့သည့်နှစ်ကို တွက်ချက်ရန် အရေးကြီးသောအချက်အလက်များ ပေးထားသည်။ အထင်ရှားဆုံးအချက်မှာ နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည် တိဘေရဲဧကာ၏ အုပ်ချုပ်ခြင်းနှစ် ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တိဘေရဲ၏ ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက်နှစ်သည် မည်သည့်နှစ်ဖြစ်သည်ကို အချေအတင်ရှိသည်။ ဩဂုတ်တုဧကားသည် ဖျားနာနေစဉ် ဂျာမနီမှပြန်လာသော တိဘေရဲကို ခရစ်နှစ် ၁၂ တွင် ပူးတွဲဧကရာဇ် (co-princeps) အဖြစ် အခမ်းအနားတစ်ခုဖြင့် ကြေညာခဲ့သည်။ ဩဂုတ်တုဧကားသည် ခရစ်နှစ် ၁၄ တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး တိဘေရဲ၏ တစ်ဦးတည်းအုပ်ချုပ်ခြင်း စတင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဆယ့်ငါးနှစ်ကို ပူးတွဲဧကရာဇ်အဖြစ် ကြေညာခံရသည့်နှစ်မှ စတင်ရေတွက်ပါက ယေရှုသည် ခရစ်နှစ် ၂၇ တွင် နှစ်ခြင်းခံခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်ဦးတည်းအုပ်ချုပ်ခြင်းမှ စတင်ရေတွက်ပါက ခရစ်နှစ် ၂၈ သို့မဟုတ် ၂၉ (မည်သို့ရေတွက်သည်ပေါ်မူတည်၍) တွင် နှစ်ခြင်းခံခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းနှစ်ခုစလုံးဖြင့် တိဘေရဲ၏ ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက်နှစ်ကို သတ်မှတ်ခြင်းသည် ခရစ်နှစ် ၃၀ ကို အသေခံခြင်းနှစ်အဖြစ် ဖယ်ရှားပစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှု၏ အမှုတော်သည် ဧကန်စင်စစ် သုံးနှစ်ခွဲကြာခဲ့ပါက ခရစ်နှစ် ၃၀ သို့ ရောက်ရှိနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပါ။ ခရစ်နှစ် ၂၇ သို့မဟုတ် ၂၈ ကို နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှစ်အဖြစ် ယူဆခြင်းသည်လည်း အလားတူအကြောင်းပြင်းချင်းဖြင့် ခရစ်နှစ် ၃၃ ကို အသေခံခြင်းနှစ်အဖြစ် ဖယ်ရှားပစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်နှစ် ၃၃ ကို အသေခံခြင်းနှစ်ဟု ဆိုကြသူများသည် နှစ်ခြင်းခံခြင်းကို ခရစ်နှစ် ၂၉ တွင်ဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုကြရသည်။ ခရစ်နှစ် ၂၇ နှင့် ၂၉ အကြား ရွေးချယ်ရာတွင် ဒံယေလ ၉ ၏ သမိုင်းဝင်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများက ထိုကျမ်းပိုဒ်သည် ခရစ်နှစ် ၂၇ ဆောင်းဦးရာသီတွင် မယ်ရှိယ၏ အမှုတော်စတင်ခြင်း (အမှုတော်ကို နှစ်ခြင်းခံခြင်းတွင် တရားဝင်စတင်ခြင်း) ကို အတိအကျတည်ထောင်ပေးသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ သုံးနှစ်ခွဲအမှုတော်သည် ခရစ်နှစ် ၃၁ တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ Regarding the second proposal, Luke 3:1–2, provides crucial data that may be used to calculate the year that Jesus was baptized. The most prominent data point is that the baptism took place in the fifteenth year of the reign of Tiberius Caesar. There is some debate regarding when Tiberius’s fifteenth year was. Because Augustus Caesar was sick, Tiberius was declared co-princeps (emperor) in a ceremony in A.D. 12, when he returned from Germania. Augustus died in A.D. 14, which began Tiberius’s solo reign. If the fifteen years are counted from when he was declared co-princeps, then Jesus was baptized in A.D. 27. If the fifteen years are counted from his solo reign, then Jesus was baptized in A.D. 28 or 29 (depending on how one counts). Either of these methods of identifying Tiberius’s year fifteen eliminates the A.D. 30 date of the crucifixion, for if Jesus did indeed have a ministry of three and a half years, there is no way to arrive at A.D. 30. The A.D. 27 or 28 date of the baptism also, for the same reason, eliminates the A.D. 33 date for the crucifixion. This is why those who maintain an A.D. 33 date for the crucifixion also maintain an A.D. 29 date for the baptism. On the choice between A.D. 27 or 29, historicist interpreters of Daniel 9 find that passage definitive in establishing the fall of A.D. 27 as the beginning of the Messiah’s ministry, which began formally at His baptism. Thus His three and a half years of ministry ended at the cross in A.D. 31.

 

၁၈:၁၂–၁၄။ အာနာ၏ စစ်ဆေးခြင်း။ ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ယေရှုကို အာနာ (ယဇ်ပုရောဟိတမင်းခံဖာယ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ) ထံသို့ အရင်ဆုံး ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည် (၁၈:၁၃)။ ဤစစ်ဆေးခြင်းကို ယောဟန်တွင်သာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး အာနာ၏ ဆက်လက်သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် တရားမဲ့ပုံစံဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့ပုံရသည်။

18:12–14. Interrogation by Annas. After His arrest, Jesus had a preliminary hearing before Annas, the father-in-law of Caiaphas, who was the high priest (John 18:13). This hearing, which is recorded only in John, seems to have had an informal character—perhaps only in deference to Annas’s continuing influence.

 

၁၈:၁၅–၁၈။ ပေတရု၏ ပထမဆုံး ငြင်းပယ်ခြင်း။ ဇာတ်လမ်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ ခဏရပ်တန့်ပြီး ပေတရု၏ ပထမဆုံး ငြင်းပယ်ခြင်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယအကြိမ် ငြင်းပယ်ခြင်းတို့ကို ၁၈:၂၅–၂၇ တွင် ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ အမည်မဖော်ထားသော ပေတရု၏ အဖော်သည် ချစ်လှစွာသော တပည့်ဖြစ်ပြီး ယောဟန်ခရစ်ဝင်ရေးသူ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နိုင်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၂၀:၂–၄၊ ၈)။ ထိုတပည့်သည် ယဇ်ပုရောဟိတမင်းကို “သိသည်” (၁၈:၁၅) ဖြစ်သောကြောင့် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ဤအချက်သည် ထိုတပည့်ကို ဇေဗေဒဲ၏သား ယောဟန်ဟု ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် မတားဆီးပါ။ ဂလီလဲဒေသ ငါးမျှားသမား ရိုးရိုးတစ်ဦးသည် (မာကု ၁:၁၉–၂၀) ယေရုရှလင်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ပုံကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ရှင်းပြနိုင်သည်။ အချို့မိန်းမအို၏ မေးခွန်းသည် ပေတရုကို ယေရှု၏ တပည့်ဟု ဖော်ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (၁၈:၁၇)။ ထို့ကြောင့် ပေတရု၏ ပထမဆုံး ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

18:15–18. Peter’s First Denial. The narrative is skillfully interrupted to insert the story of Peter’s first denial of Jesus. His second and third denials follow in John 18:25–27. The unnamed companion of Peter was probably the Beloved Disciple (cf. 20:2–4, 8), that is, the fourth Evangelist himself. The fact that this disciple was known to the high priest (18:15) and consequently was allowed to enter the courtyard does not preclude his identification with John the son of Zebedee. There are certainly many ways in which a simple Galilean fisherman (cf. Mark 1:19–20) could have become acquainted with the high priest in Jerusalem. The question of the maid, aiming at identifying Peter as a disciple of Jesus (John 18:17), provides the context for the first denial. Perhaps Peter’s impulsive, crude answer may have reflected only his desire to have access to the courtyard. Unfortunately, it was a denial that paved the way for other denials.

 

၁၈:၁၉–၂၄။ အာနာထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း။ ဇာတ်လမ်းသည် အာနာထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတမင်းသည် ယေရှု၏ တပည့်များနှင့် အဆုံးအမများအကြောင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ တရားဝင် စစ်ဆေးခြင်းမဟုတ်သော်လည်း ညအချိန် တရားစစ်ဆေးခြင်းသည် ဂျူးဓလေ့အရ တရားမဲ့ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စွပ်စွဲခံရသူသည် ကိုယ်တိုင် အပြစ်ဝန်ခံစေရန် မမျှော်လင့်ရပါ။ သက်သေများ၏ ထွက်ဆိုချက်ကို အရင်အတည်ပြုပြီးမှသာ အမှုတည်ဆောက်ရမည်။ ယေရှုသည် ထိုအချက်ကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ တပည့်တော်များကို ကာကွယ်ရန် သူတို့အကြောင်း လုံးဝမပြောပါ။ ယင်းအစား ကိုယ်တိုင်ကို အာရုံစိုက်စေပြီး ကိုယ်တော်၏ အဆုံးအမများကို သက်သေထွက်ဆိုနိုင်သူ မျက်မြင်သက်သေများကို ရှာရန် မခက်ခဲကြောင်း အာနာကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လျှို့ဝှက်သော သို့မဟုတ် ပုန်ကန်သော လှုပ်ရှားမှု၏ ခေါင်းဆောင်မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ အားလုံးကို လူအများရှေ့တွင် ဟောပြောခဲ့သည် (၁၈:၂၀–၂၁)။ ကိုယ်တော်၏ အဖြေတွင် တရားစီရင်ရန် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက ဥပဒေနှင့်အညီ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ယေရှု၏ အကြောင်းပြချက်သည် အာနာနှင့် အခြားသူများကို ရှက်ရွံ့စေခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် တပ်သားတစ်ဦးသည် ယေရှုကို လက်ဖြင့် ရိုက်ပုတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ကိုယ်တော်သည် ရိုက်ပုတ်သော တပ်သားကို ကိုယ်တော်မှားကြောင်း သက်သေပြရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် တရားစီရင်မှု၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထပ်မံစိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ အာနာသည် ယေရှုကို ခံဖာယထံ (ဆန်ဟေဒြိန်အစည်းအဝေး) သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (လုကာ ၂၂:၆၆–၇၁ နှင့် ကိုက်ညီ)။ ယောဟန်သည် ထိုအသေးစိတ်ကို မဖော်ပြထားပါ။

18:19–24. Back to Annas. The narrative then returns to the hearing before Annas. The high priest questioned Jesus about His followers and His teachings. Even if the interrogation was not an official hearing, the procedure was illegitimate because among the Jews a trial was not to be held at night. Besides, the accused were not expected to incriminate themselves. In other words, no case was to be established until the evidence of the witnesses had been stated and confirmed. And this is exactly the point Jesus tried to make. Determined to protect His followers, He made no reference to them. Instead, He brought attention to Himself while pointing out to Annas that it should not have been difficult to find eyewitnesses to confirm the nature and content of His teaching. He could not be identified as the leader of an underground or seditious movement because everything He had said He said in public (vv. 20–21). Implied in His answer is the idea that if Annas wanted to proceed with the trial, he should do it in accordance with the law (v. 23). Jesus’s argument probably embarrassed the high priest as well as others who were there because one of the guards struck Jesus with his hand (v. 22). By inviting the guard who struck Him to show evidence that He had done wrong, Jesus was again calling into question the integrity of the legal procedure. Annas decided to send Jesus on to Caiaphas; that is to say, to the Sanhedrin, which was presided over by Caiaphas (cf. Luke 22:66–71)—the details of which John does not recount.

 

၁၈:၂၅–၂၇။ ပေတရု၏ နောက်ဆုံးနှစ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခြင်း။ အာရုံသည် ပေတရုထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်။ ညအချိန် အေးသောကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတမင်း၏ အစေအပါးများနှင့် အရာရှိများသည် ခြံဝင်းအလယ်တွင် မီးမွှေးကျွန်းမီးထွန်းပြီး နွေးထွေးနေကြသည် (၁၈:၁၈)။ ပေတရုသည် ယေရှု၏ ရန်သူများအကြား နွေးထွေးနေခဲ့သည်။ ယေရှုသတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း (၁၃:၃၆–၃၈) ထိုနေရာသည် သူနေသင့်သော နောက်ဆုံးနေရာဖြစ်သည်။ ရလဒ်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ နှစ်ကြိမ်မေးမြန်းခြင်းခံရသောအခါ (ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်သလား၊ ဥယျာဉ်တွင် အတူရှိခဲ့သလား) ပေတရုသည် ပြင်းထန်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ ယေရှုဟောကိန်းထုတ်တော်မူသည့်အတိုင်း ကြက်တွန်သံ မြည်လာခဲ့သည် (၁၈:၂၇၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၃:၃၈)။ ယောဟန်သည် ဤအတွေ့အကြုံသည် ပေတရုအပေါ် မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်ခဲ့သည်ကို မဖော်ပြထားပါ (နှိုင်းယှဉ် ၂၁:၁၅–၁၇)။

18:25–27. Peter’s Final Two Denials. The attention shifts back to Peter. The Evangelist had already said that it was a cold night and that the servants of the high priest together with a number of officers made a charcoal fire in the courtyard to warm themselves (John 18:18). Peter was warming up among the enemies of Jesus (v. 18). This was the last place he should have been, especially after Jesus’s warning (13:36–38). The result was almost inevitable. When he was questioned two more times, asked if he was a disciple of Jesus or whether he had been with Him in the garden, his denials were very emphatic. And then, as Jesus predicted, the rooster crowed (18:27; cf. 13:38). John does not say anything about the effect of this experience on Peter (cf. 21:15–17).

 

၁၈:၂၈–၄၀။ ပိလတ်ထံ စစ်ဆေးခြင်း။ ဆန်ဟေဒြိန်မှ ယေရှုကို ဂျူဒဲပြည်နယ် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပုန္တီယုပိလတ် (ဘီ၊ စီ၊ ၂၆–၃၆) ၏ တရားဝင်နေအိမ် ပရေတောရီယံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ပိလတ်ရှေ့တွင် ရောမတရားစစ်ဆေးခြင်းကို ယောဟန်တွင် အသေးစိတ်ဆုံးနှင့် အထူးဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ပညာရှင်များသတိပြုမိသည့်အတိုင်း ပိလတ်ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အပြင်နှင့် အတွင်း အလှည့်ကျ ပုံစံဖြင့် အခန်းခုနစ်ခန်း ခွဲဖော်ပြထားသည်။ အပြင် (၁၈:၂၉–၃၂)၊ အတွင်း (၁၈:၃၃–၃၈က)၊ အပြင် (၁၈:၃၈ခ–၄၀)၊ အတွင်း (၁၉:၁–၃)၊ အပြင် (၁၉:၄–၇)၊ အတွင်း (၁၉:၈–၁၁)၊ အပြင် (၁၉:၁၂–၁၅)။ ဤအပိုင်းတွင် ပထမသုံးခန်းကို ဖော်ပြထားသည်။

18:28–40. Interrogation by Pilate. From the Sanhedrin, Jesus was taken to the Praetorium, the official residence of Pontius Pilate, the Roman governor of Judea (A.D. 26–36). John’s account of the Roman trial is by far the most detailed and dramatic in the Gospels. As has been noticed by scholars, he narrates the proceedings before Pilate in seven units with an alternating pattern of outside and inside scenes: outside (18:29–32); inside (18:33–38a); outside (18:38b–40); inside (19:1–3); outside (19:4–7); inside (19:8–11); and outside (19:12–15). This section covers the first three scenes.

 

အစောပိုင်းနံနက်ဖြစ်သည်။ ဂျူးဓလေ့အရ တပါးအမျိုးသားအိမ်များကို ညစ်ညမ်းသည်ဟု ယူဆသည်။ ထိုအိမ်ထဲဝင်ပါက အသန့်ရှိခြင်း ပျက်ပြားပြီး ရက်ပေါင်းခုနစ်ပတ်လုံး ဗိမာန်တော်ထဲ ဝင်ခွင့်မရတော့ပါ။ ပသခါပွဲကို ကျင်းပနိုင်ရန် ဂျူးအာဏာပိုင်များသည် ပိလတ်နှင့်တွေ့ရန် အတွင်းသို့ မဝင်ဘဲ အပြင်တွင် စောင့်နေခဲ့ကြသည် (၁၈:၂၈)။ (ညစာသန့်ရှင်းရေး၊ ပသခါပွဲနှင့် ယေရှုလက်ဝါးကပ်တိုင်ဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ စာမျက်နှာ ၁၄၆၀ ကို ကြည့်ပါ။)

It was early in the morning. According to rabbinic tradition, the homes of Gentiles were considered unclean. By entering such homes, a Jew would become ceremonially impure—a spiritual defilement that would last seven days and prevent them from entering the temple. In order for the Jewish authorities to celebrate the Passover, they did not go inside to see Pilate (18:28) but waited for him outside. (On the relationship of the Lord’s Supper, the Passover, and the crucifixion of Jesus, see “The Year of the Crucifixion,” p. 1460.)

 

ရောမဥပဒေအရ ပိလတ်သည် ပထမဆုံး စွပ်စွဲချက်များကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂျူးပြည်တွင်း အချင်းချင်းအငြင်းပွားမှုဟု ယူဆပြီး ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်းမရှိခဲ့ပါ (နှိုင်းယှဉ် တမန်တော် ၁၈:၁၂–၁၆)။ ဂျူးများက လူသတ်ရန် ဥပဒေအရ အခွင့်မရှိကြောင်း ပြန်ဖြေသောအခါမှသာ ပိလတ်သည် ပို၍စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (၁၈:၃၁)။ ဂျူးများသည် လူသတ်မှုကို လိုလားသော်လည်း သေဒဏ်ချမှတ်ခွင့်သည် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းသာ တရားဝင်ခွင့်ပြုနိုင်သည်။ ယောဟန်၏ ရှုထောင့်အရ ယေရှုသည် “ချီးမြှောက်ခြင်း” ခံရမည်ဆိုပါက (၃:၁၄၊ ၈:၂၈၊ ၁၂:၃၂၊ ၃၄) ရောမထံသို့ အပ်နှံခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

As required by Roman law, Pilate asked first for the charges, and as soon as he was informed, he showed no interest in getting involved in what he considered to be an internal Jewish dispute (cf. Acts 18:12–16). It was only after the Jews responded by pointing out that they did not have the legal right to execute people (John 18:31) that Pilate concluded that the situation deserved a closer look. The Jews wanted an execution, but capital punishment was a criminal charge that only the Roman governor could legally authorize. From John’s perspective, if Jesus was to be “lifted up” (3:14; 8:28; 12:32, 34), He would have to be handed over to the Romans.

 

ယေရှုကို ပရေတောရီယံအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ပြီး ပိလတ်သည် စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သည်။ “ဂျူးလူမျိုး၏ ဘုရင်ဖြစ်သလော” ဟု မေးခဲ့သည် (၁၈:၃၃၊ နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၂၇:၁၁၊ မာကု ၁၅:၂၊ လုကာ ၂၃:၃)။ ဤသည်မှာ စွပ်စွဲချက်များကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၈:၃၄–၃၅)။ အောင်ပွဲခံစဉ် ယေရှုကို “ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရင်” ဟု သူတို့က ချီးကျူးခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်က ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုခဲ့ပါ (၁၂:၁၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၄၉)။ ထိုအချက်ကို အသုံးချ၍ ရောမအင်ပါယာအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုရှိသည်ဟု ပိလတ်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် စွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံသည် “ဤလောကမှ မဟုတ်” ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည် (၁၈:၃၆)။ နိုင်ငံရေးအာဏာရယူရန် ကြိုးစားခြင်းမဟုတ်၊ ရောမကို ပုန်ကန်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပိလတ်ကို အာမခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Having taken Jesus inside the Praetorium, Pilate started examining Him, asking if He was the King of the Jews (18:33; cf. Matt. 27:11; Mark 15:2; Luke 23:3), which indicates what the charges were (cf. John 18:34–35). In His triumphal entry, Jesus was acclaimed the King of Israel, and He did not oppose it (12:13; cf. 1:49). This was conveniently used to persuade the Roman governor that Jesus represented a potential threat to the Roman Empire. Jesus did not deny the charges but clarified that His kingdom was “not of this world” (18:36). He was assuring Pilate that He was not seeking political rule and that consequently He was not leading an insurrection against the Romans.

အန္နာနှင့် ကယပ္ပ ရောမအုပ်ချုပ်ရေးအောက်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရာထူးသည် နိုင်ငံရေးရာထူးတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။ အန္နာကို အေဒီ ၆ ခုနှစ်တွင် ဆီးရီးယားပြည်နယ်ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ကွီရိနိဉက ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး အေဒီ ၁၅ ခုနှစ်တွင် ပလတ်ကို ယုဒယပြည်တွင် အစားထိုးမည့်သူ ဗာလေရီယဉ်ဂရာတုက ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနောက်နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အန္နာသည် သြဇာကြီးမားစွာ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ကို ရာထူးမှဖယ်ရှားခြင်းကို ယုဒလူမျိုးများက မတရားသဖြင့် ယူဆကြပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရာထူးကို တစ်သက်တာရာထူးဟု ယူဆကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏သားငါးဦးနှင့် သမက်ဖြစ်သူ ကယပ္ပ တို့သည်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရာထူးကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ကယပ္ပကမူ အေဒီ ၁၈ မှ ၃၆ ခုနှစ်အထိ ရာထူးကိုင်ဆောင်ခဲ့သည်။ Annas and Caiaphas

Under Roman occupation, the high priesthood became a political office. Annas was appointed high priest in A.D. 6 by Quirinius, the Roman governor of Syria, and deposed in A.D. 15 by Valerius Gratus, Pilate’s predecessor in Judea. For many years thereafter, however, Annas continued to exert significant influence, not only because his deposition was considered arbitrary among the Jews, who thought of the high priesthood as a life office, but also because five of his sons and Caiaphas, his son-in-law, became high priests at one point or another. Caiaphas held the office from A.D. 18 to 36.

 

ယေရှုရည်ရွယ်တော်မူသော အချက်မှာ ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်သည် ရောမကိုယ်စားပြုသော ဤလောကနိုင်ငံမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ရေးနိုင်ငံတော်ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဤလောကသို့ ကိုယ်တော်နှင့်ကိုယ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းသာသနာနှင့်ဆိုင်သော သမ္မာတရားကို သက်သေခံရန် ကြွလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၃:၁၆-၁၇၊ ၁၂:၄၇၊ ၄:၄၂၊ ၆:၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သမ္မာတရားဘက်၌ရပ်တည်သူတိုင်း ကိုယ်တော်၏အသံကို နားထောင်ကြသည်ဟု ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူခဲ့သည် (၁၈:၃၇)။ ဤစကားသည် ပလတ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စွပ်စွဲခံရသူက ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းကို တရားစီရင်နေသည်ဟု ခံစားရစေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပလတ်သည် သမ္မာတရားဘက်၌ ရပ်တည်ရန် စိန်ခေါ်ခြင်းခံရသော်လည်း ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးလိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ “သမ္မာတရားဟူသည် အဘယ်နည်း” ဟူသော သူ၏မေးခွန်း (၁၈:၃၈) သည် သမ္မာတရားကို သိလိုသောစိတ်မှန်လည်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဖိအားများလွန်းနေပြီး ယေရှုအတွက် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် စကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယေရှုထုတ်ဖော်ပေးသော သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်နှင့်တူသည်။ ထို့နောက် ယေရှုကို သေဒဏ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

The point Jesus was trying to make was that His kingdom is not like the kingdoms of the world, represented by Rome, but that it is spiritual. He had come into the world to bear witness to the truth—the truth about Himself and His saving mission (cf. 3:16–17; 12:47; cf. 4:42; 6:33)—and He said that everyone of (i.e., on the side of) the truth listens to His voice (18:37). This probably impacted Pilate because the accused was placing the Roman governor on trial. Pilate was challenged to stand by the truth, but he was not willing to pursue that subject any further. His question, “What is truth?” (v. 38), may have been a sincere desire to come to know the truth, but the pressure was too high, and he did not have time for Jesus. He ended the conversation, thus distancing himself from the implicit challenge posed by Jesus. But in fact he had made a choice against the truth as revealed in Jesus and this led him later on to sentence Jesus to death.

 

အဖြေကို စောင့်မနေဘဲ (၁၄:၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပလတ်သည် အပြင်သို့ထွက်သွားပြီး လူထုအား ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။ သူသည် ယေရှုသည် မည်သည့်အပြစ်မျှ မရှိကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် နိုင်ငံရေးအနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် လှုပ်ရှားမှုမျိုးတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ “ယုဒဘုရင်” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် (၁၈:၃၉) လူထုကို ယေရှုဘက်၌ လှည့်စားရန်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားကို စိတ်အေးချမ်းစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သို့သော် အစီအစဉ်မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ယုဒလူမျိုးများက ယေရှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းပယ်ပြီး ရောမကို ဆန့်ကျင်သော ခုခံရေးလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော ရာဇဝတ်သား ဗာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (၁၈:၄၀၊ မဿဲ ၂၇:၁၆၊ မာကု ၁၅:၇၊ လုကာ ၂၃:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Without waiting for the answer (cf. 14:6), Pilate went outside to the people and proposed releasing Jesus. He was convinced that Jesus was not guilty of anything, much less of suspicious political activities. By referring to the king of the Jews (18:39), he sought to influence the crowd in favor of Jesus and to appease his own conscience. But the plan failed. The Jews emphatically refused Jesus and asked instead for the release of Barabbas, a criminal who had probably been a member of the resistance movement against the Romans (v. 40; cf. Matt. 27:16; Mark 15:7; Luke 23:19).

 

အခန်းကြီး - ၁၉

၁၉:၁-၁၁။ ပလတ်အရှုံးပေးသည်။ ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ပထမအကြိမ်ကြိုးစားမှု မအောင်မြင်သောကြောင့် (ယော ၁၈:၃၉-၄၀) ပလတ်သည် နည်းလမ်းတစ်ခုထပ်မံကြိုးစားခဲ့သည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် စွပ်စွဲခံရသူ၏ အရှက်ကွဲမှုကို မြင်ပြီးနောက် သေဒဏ်ကို ဆက်လက်တောင်းဆိုမည်မဟုတ်ဟု မျှော်လင့်ကာ (၁၉:၄၊ လုကာ ၂၃:၁၆၊ ၂၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ယေရှုကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်၍ စစ်သားများလက်တွင် အလစ်အငေါ့ခံရအောင် လုပ်ခဲ့သည်။ ထိုရိုက်နှက်မှုသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုဖြစ်သည်။ ခဲအသေးများနှင့်/သို့မဟုတ် သိုးအရိုးများ၊ ဖန်အပိုင်းအစများ ထည့်ထားသော သားရေကြိုးများပါသော ခဲချွန်ဖြင့် ရိုက်ပုတ်သည်။ ရောမလူမျိုးများသည် ဤရိုက်နှက်မှုကို အဆင့်သုံးမျိုး ခွဲခြားထားသည်။ ပေါ့ပါးဆုံးမှ ပြင်းထန်ဆုံးအထိ ဖြစ်သည့် ဖုသ္တိဂတို၊ ဖလာဂဲလာတို၊ ဗာဗေရာတို ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ယေရှုအပေါ် မည်သည့်အမျိုးအစားကို သုံးခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း ယုဒလူမျိုးများကို နှစ်သိမ့်ရန်သာ ရည်ရွယ်သည်ဖြစ်ရာ ဖုသ္တိဂတို ဖြစ်နိုင်သည်။ ဖလာဂဲလာတို သည် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး ဗာဗေရာတို သည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ခံရသူများ အဝတ်အစားမပါဘဲ တိုင်တွင်ချည်နှောင်ထားစဉ် မကြာခဏ သေဆုံးတတ်သည်။

19:1–11. Pilate Capitulates. Since the first attempt of Pilate to release Jesus failed (John 18:39–40), he tried another tack. Hoping that the Jews would be satisfied with the humiliation of the accused and would not pursue the death penalty (19:4; cf. Luke 23:16, 22), he had Jesus severely beaten, abused, and mocked by his soldiers. Such beating was a brutal torture. It was inflicted with a whip (flagrum) of several leather thongs loaded with small lead balls and/or sheep bones and often had broken glass. The Romans knew three types of such beatings: from least to most severe, the fustigatio, the flagellatio, and the verberatio. We are not informed which one was applied to Jesus, but it was probably the fustigatio, as it seems to have been intended only to appease the Jews. The flagellatio was much more severe, but not as severe as the verberatio, which was so violent that not infrequently the (naked) victims died while still bound to the post.

 

ရိုက်နှက်ပြီးနောက် စစ်သားများသည် ပြက်ယယ်ပြုခြင်းကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ဘုရင်ဟု ကိုယ်တိုင်ဆိုသည်ဟု စွပ်စွဲခံရသဖြင့် ခရမ်းရောင်တော်ဝင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်စေ၍ ဆူးပင်နှင့်ပြုလုပ်ထားသော သရဖူကို ဆောင်းစေ၍ နှုတ်ဆက်ကြသည် (ယော ၁၉:၃)။ ဤအရှက်ကွဲဖွယ် တော်ဝင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယေရှုကို လူထုရှေ့သို့ ဆောင်ယူလာသောအခါ ပလတ်က “ဟေ့ လူတော်” (ဂရိ- အိဒိုဟော အန္ဓရိုးပေါသ်၊ လက်တင်- ဧက်ခဲဟိုမို) ဟု ကျော်ကြားသော စကားကို ပြောခဲ့သည် (၁၉:၅)။ ဤစကားကို ဂန္ဓဝင်စာပေများတွင် “ကဲ ခများသောသူ” ဟူသော လှောင်ပြောင်သံဖြင့် သုံးလေ့ရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင် ရိုးရိုး ပြက်ယယ်ပြုသံဖြစ်နိုင်သည်။ “လူ” ဟူသော စကားလုံးသည် စွပ်စွဲခံရသော “ဘုရင်” ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၉:၁၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် အပြစ်ကင်းကြောင်း ထပ်မံအခိုင်အမာဆိုသော်လည်း (ယော ၁၉:၄) ပလတ်သည် ဤပြဇာတ်ဆန်ဆန် အရှက်ကွဲစေသော ပြက်ယယ်ပြုမှုကို မရှက်မကြောက် လုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ဗိမာန်တော်အစောင့်များသည် ယေရှုအပေါ် သနားကြင်နာမှု လုံးဝမရှိဘဲ လက်ဝါးတီးကြပ်ကာ လက်ဝါးတီးကြသည် (၁၉:၆)။

After the beating, the soldiers indulged themselves in mockery. Jesus was accused of claiming to be king, so they arrayed Him in royal purple, placed on His head a crown of thorns, and saluted Him (John 19:3). When Jesus was brought before the crowd, dressed in this shameful apparel of royalty, Pilate pronounced his famous words, idou ho anthrōpos (v. 5; Lat. Ecce homo)—“Behold the Man” or “Here is the Man!” There are some usages of this phrase in classical literature in what appears to be a condescending tone like, “Look, the poor fellow.” But in the present setting it could simply have been an expression of mockery with the term “man” standing for alleged king (cf. 1 Sam. 9:17). Even though insisting on the innocence of Jesus (John 19:4), Pilate did not hesitate to submit Him to this theatrical, humiliating mockery. But the priests and the temple guards were not moved at all by any feeling of sympathy toward Jesus and vociferously called for crucifixion (John 19:6).

 

ပလတ်သည် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများမှ ကိုယ်ကို ခွာထုတ်လိုကာ လူထုကို “သင်တို့ဘာသာ ယူသွားပြီး လက်ဝါးတီးကပ်ကြလော့” ဟု ပြောခဲ့သည် (၁၉:၆)။ သူ၏စကားသံသည် လှောင်ပြောင်သံဖြစ်ပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ ယုဒလူမျိုးများသည် သေဒဏ်ချမှတ်ပိုင်ခွင့်မရှိကြောင်း သူသိသည်။ ရှိခဲ့လျှင်လည်း လက်ဝါးတီးကပ်မည့်အစား ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်သတ်ကြမည်သာ ဖြစ်သည် (ယော ၁၈:၂၈-၄၀ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ)။ ယုဒလူမျိုးများက “ကျွန်ုပ်တို့တရားအရ ထိုသူသည် ကိုယ်ကိုဘုရားသခင်၏သားတော်ဟု ဆိုသောကြောင့် သေထိုက်သည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (၁၉:၇)။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ပြဿနာဖြစ်သည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် နိုင်ငံရေးပုန်ကန်မှုစွပ်စွဲချက်ကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ခြင်းမဟုတ် (၁၉:၁၂ ကိုကြည့်ပါ) သို့သော် သူတို့အတွက် အမှန်တကယ်ပို၍ဆိုးရွားသော ဘုရားသခင်ကို စကားနှင့်ညစ်ညူးခြင်းအပြစ်ကို ထပ်မံစွပ်စွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၅:၁၈၊ ၈:၅၈-၅၉၊ ၁၀:၃၀-၃၁၊ ၃၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပလတ်သည် အစပိုင်းမှပင် ဤသည်မှာ ယုဒလူမျိုးများ၏ ပြည်တွင်းရေးပြဿနာသာဖြစ်ကြောင်း မှန်ကန်စွာသိမြင်ခဲ့သည် (၁၈:၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။

Pilate tried to distance himself from what was happening and told the crowd to take Him themselves and crucify Him (v. 6). The tone of his words seems to have been sarcastic, for he knew very well that the Jews could not enforce the death penalty, but even if they could, they would probably stone Jesus rather than crucify Him (see commentary on John 18:28–40). The Jews answered that Jesus was condemned by their law because He had declared Himself to be “the Son of God” (19:7). This was the real issue. The Jews were not entirely abandoning the charge of political insurrection (cf. v. 12) but were raising the additional charge of blasphemy, which for them was in fact much more serious (cf. 5:18; 8:58–59; 10:30–31, 33). Pilate was right from the very beginning: this was an internal Jewish affair (cf. 18:31).

 

ပလတ်သည် ယေရှုကို အထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွင်းပြီး အချက်အလက်ထပ်မံရှာဖွေခဲ့သည်။ ယေရှုဘယ်မှလာသနည်းဟူသော သူ၏မေးခွန်း (၁၉:၉) သည် ယေရှု၏ဓမ္မသစ်ခရီးတော်တွင် အရေးအကြီးဆုံးနှင့် အထိခိုက်ဆုံးအကြောင်းအရာကို ထိစပ်နေသည် (၆:၃၈-၃၉၊ ၄၁-၄၂၊ ၄၆-၅၁၊ ၅၇-၅၈၊ ၇:၂၇-၂၉၊ ၈:၁၄၊ ၂၃-၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ပလတ်၏အာဏာသည် ရောမဧကရာဇ်ကိုယ်စားပြုသည်ဖြစ်စေ ကောင်းကင်ဘုံခမည်းတော်ထံမှ ပေးအပ်ခြင်းခံရသည်ပင်ဖြစ်သည် (ရောမ ၁၃:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှုက ပလတ်၏အခွင့်အာဏာနှင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏အခွင့်အာဏာ အရင်းအမြစ်ကို ကွဲပြားခြားနားစွာ ရှင်းပြတော်မူသည်။ ပလတ်သည် ယုံကြည်စွဲချက်အရ သူ့အား အပ်နှံထားသော အာဏာကို လက်ရှိအချိန်တွင် ကျင့်သုံးနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ပလတ်ပြုတော့မည့်အမှုကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပြုသော်လည်း သူ၏အပြစ်သည် ကိုယ်တော်ကို လူလက်သို့ အပ်နှံသူ၏အပြစ်ထက် မကြီးကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည်။ ထိုသူမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ယော ၁၉:၁၁၊ ၉:၄၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Pilate took Jesus back inside to gather more information from Him. His question about the origin of Jesus (19:9) touched on that which is perhaps the most important and sensitive issue in the ministry of Jesus (e.g., 6:38–39, 41–42, 46–51, 57–58; 7:27–29; 8:14, 23–27). Pilate’s authority, even if he represented the power of the Roman Empire, was granted to him from the heavenly Father (cf. Rom. 13:1). Jesus’s response to Pilate’s statement contrasted the source for their authority: the Jewish authorities versus Jesus, Himself. Pilate was at this time only exercising an authority that was legitimately entrusted to him. Though Jesus did not excuse what he was about to do, He clarified that Pilate’s sin was not as great as that of the one who had handed Him over to him; probably meaning the high priest (John 19:11; cf. 9:41).

 

၁၉:၁၂-၁၆က။ ကယသရိယာမရှိ။ ပလတ်သည် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း စျေးနှုန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလွန်းသည်။ တရားမျှတမှုထက် နိုင်ငံရေးရှင်သန်ရေးက သူ့အတွက် ပို၍အရေးကြီးသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြောက်ရွံ့ရန် အကြောင်းပြချက်လည်း ရှိခဲ့သည် (၁၉:၁၂)။ ဧကရာဇ်တိဗေရီယဉ်သည် ရာထူးကို ခြိမ်းခြောက်သူများနှင့် သစ္စာမဲ့မှုဟု သံသယရှိသူများကို ရက်စက်စွာ ဆက်ဆံတတ်သည်ဟု နာမည်ကြီးသည်။ ခြိမ်းခြောက်မှုသည် အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပလတ်အရှုံးပေးခဲ့သည်။ သောကြာနေ့ နေ့လယ်အချိန် (ဆဋ္ဌမ နာရီ) ပသခါပြင်ဆင်ရေးနေ့တွင် (၁၉:၁၄) ပလတ်သည် အုပ်ချုပ်ရေးမင်း၏နေအိမ်ရှေ့ဝင်ပေါက်ရှိ တရားစီရင်ရာထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ယေရှုအပေါ် သေဒဏ်ချမှတ်ခဲ့သည်။ ယေရှုကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာပြီး “သင်တို့၏ဘုရင်ကို ကြည့်လော့” ဟု ပြောခဲ့သည် (၁၉:၁၄)။ သူ၏စကားသံသည် လှောင်ပြောင်သံဖြစ်သည်။ ရောမအောက်တွင် နှိမ့်ချခံရပြီး စွန့်ပစ်ခံရသော ဤဒဏ်ရာရသူသာလျှင် သူတို့မျှော်လင့်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ယုဒလူမျိုးများက ယေရှုကို လက်ဝါးတီးကပ်ရန် တောင်းဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပလတ်က နောက်ထပ်လှောင်ပြောင်သည့်မေးခွန်းတစ်ခု ထုတ်ခဲ့သည်။ “ငါသည် သင်တို့၏ဘုရင်ကို လက်ဝါးတီးကပ်ရမည်လော” ဟု မေးခဲ့သည် (၁၉:၁၅)။ အဖြေမှာ “ကယသရိယာမှလွဲ၍ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ဘုရင်မရှိ” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဣသရေလ၏အမှန်တကယ်ဘုရင်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး လက်ဝါးတီးကပ်ရန် ဦးတည်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ရန်နှင့် ကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် အားနည်းသော ပလတ်သည် ယေရှုကို လက်ဝါးတီးကပ်ရန် အပ်နှံခဲ့သည်။

19:12–16a. No King but Caesar. Pilate tried to set Jesus free, but the price was too high. Political survival was much more important to him than his commitment to justice. Of course, he had reason to fear the threat of the Jewish leaders (v. 12). Emperor Tiberius was notorious for dealing ruthlessly with those who threatened his position and subordinates suspected of misconduct and disloyalty. The threat worked, and Pilate gave in. At noon (the sixth hour) on Friday (Preparation Day; v. 14), Pilate sat down on the judgment seat, normally located in the forecourt of the governor’s residence, to pass the death sentence against Jesus. He brought Jesus out and told them to look at their king (v. 14). The tone was cynical as he mocked the Jews while displaying before them their king. Under subjection to Rome, this wounded and abandoned prisoner was the only king they could expect to have. Even as the Jews insisted that Jesus be crucified, Pilate pulled out another ironic question, asking if he should crucify their king (v. 15). The answer was, “We have no king but Caesar.” The true King of Israel was left out of the picture; in fact He was heading to the cross. In order to please them and to protect himself, the weak Pilate handed Jesus over to be executed.

 

၁၉:၁၆ခ-၄၂ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း

ယောဟန်၏ ယေရှုလက်ဝါးတီးကပ်ခံရခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းအကြောင်း မှတ်တမ်းသည် အလွန်ဆိုးရွားသောခံစားမှုမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရေးသားထားသည်။ သင်္ဂနိုင်းကျမ်းသုံးစောင်တွင် မပါသော အသေးစိတ်အချက်အလက်များလည်း ပါဝင်သည်။

19:16b–42

Crucifixion and Burial

John’s account of Jesus’s crucifixion and burial is somber, but not as intense as that of the Synoptics. It also includes several details not recorded there.

 

၁၉:၁၆ခ-၂၇။ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်း။ ပလတ်သည် ယေရှုကို လက်ဝါးတီးကပ်ရန် အပ်နှံခဲ့ပြီး ရောမစစ်သားများက ကိုယ်တော်ကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယေရှုသည် ဒုတိယအကြိမ် ရိုက်နှက်ခြင်းခံရပြီးဖြစ်သည်။ ဤအကြိမ်တွင် အလွန်ရက်စက်သော ဗာဗေရာတို ရိုက်နှက်မှုဖြစ်သည် (၁၉:၁-၁၁ အပိုဒ်ကိုကြည့်ပါ)။ ယောဟန်က ယေရှုသည် လက်ဝါးတီးတိုင်ကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းခဲ့သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သင်္ဂနိုင်းကျမ်းများက ကီရေနမြို့သား ရှိမုန်က တစ်ချိန်ချိန်တွင် ကူညီခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြထားသည် (မာကု ၁၅:၂၁)။ ယုဒဓလေ့အရ ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်သတ်ခြင်းကို တပ်စခန်း သို့မဟုတ် မြို့ပြင်တွင် ပြုလုပ်ရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၂၄:၁ရာ ၂၃၊ တရားဟောရာကျမ်း ၂၂:၂၁၊ တမန်တော် ၇:၅၈ ကိုကြည့်ပါ)။ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်းနှင့်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ယော ၁၉:၂၀၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှုလက်ဝါးတီးကပ်ခံရသောနေရာကို အာရံမေယဘာသာဖြင့် ဂေါလဂေါသာ (ခေါင်းခွံနေရာ၊ လက်တင်- ကလဝါရီ) ဟုခေါ်သည်။ ယောဟန်၏ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြချက်မှာ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများကဲ့သို့ တိုတိုနှင့် ဘက်မလိုက်ဘဲ ရေးသားထားသည်။ လူထုက ခံစားရသောခံစားမှုကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းများက အလေးပေးမဖော်ပြထားပေ။ သူတို့အတွက် အရေးကြီးသောအချက်မှာ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသေခံတော်မူခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးက ယေရှုကို လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဘယ်ညာနှစ်ဖက်တွင် လက်ဝါးတီးကပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ယော ၁၉:၁၈၊ မဿဲ ၂၇:၃၈၊ မာကု ၁၅:၂၇၊ လုကာ ၂၃:၃၃)။

19:16b–27. The Crucifixion. Pilate handed Jesus over to be crucified, and the Roman soldiers took charge of Him. At this point, He must have been beaten a second time. It was the brutal verberatio that was used on such occasions (see commentary on John 19:1–11). John says that Jesus carried the cross Himself, though the Synoptic Gospels clarify that at some point He was helped by Simon of Cyrene (Mark 15:21). Jewish practice required that stoning should take place outside the camp or city (cf. Lev. 24:14, 23; Deut. 22:21; Acts 7:58), and the same certainly applied to crucifixion (John 19:20; cf. Heb. 13:12). The Aramaic name of the place where Jesus was crucified was Golgotha, which means “skull” (Lat. calvariae). John’s description of the crucifixion, as well as that of the other Gospels, is short and objective. Contrary to popular piety, none of the Evangelists lays emphasis on the sufferings of Jesus. What really matters for them is that He was dying for us. The four Gospels indicate that Jesus was crucified with two others, one on each side (John 19:18; Matt. 27:38; Mark 15:27; Luke 23:33).

 

လက်ဝါးတီးတိုင်ပေါ်တွင် ယေရှုကို မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် လက်ဝါးတီးကပ်ရသနည်းဟူသော စာတန်းတစ်ခု တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲထားသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် စာသားအတိအကျ အနည်းငယ်ကွဲလွဲမှုရှိသော်လည်း အဓိကအပိုင်းမှာ “ယုဒဘုရင်” ဟူ၍ဖြစ်သည် (ယော ၁၉:၁၉၊ မဿဲ ၂၇:၃၇၊ မာကု ၁၅:၂၆၊ လုကာ ၂၃:၃၈)။ ယောဟန်နှင့် မဿဲတို့က ယေရှုဟု အမည်ပါစေခဲ့ပြီး ယောဟန်သာလျှင် ယေရှုမည်သည့်နေရာမှလာသည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် ယောဟန်သာလျှင် စာတန်းကို ဘာသာစကားသုံးမျိုးဖြင့် ရေးထားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများစွာ ဖတ်ရှုခဲ့ရသည်ဟု ထည့်သွင်းရေးသားထားသည်။ ရောမဓလေ့အရ လက်ဝါးတီးကပ်ရာနေရာကို လမ်းမကြီးဘေးတွင် ထားတတ်ပြီး အခြားသူများကို သတိပေးရန်ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်အများစုက ယနေ့ သန့်ရှင်းသောသင်္ချိုင်းဘုရားကျောင်းအတွင်း ရှိသော လက်ဝါးတီးကပ်ရာနေရာသည် မှန်ကန်ကြောင်း သဘောတူကြပြီး ယေရှုခေတ်က မြို့ရိုးပြင်ဘက်၊ ဥယျာဉ်တံခါးအနီးတွင် ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

An inscription was attached to the cross indicating the reason for which Jesus was being crucified. There are some differences among the Gospels in the exact wording of the inscription, which demonstrate different emphases of the full inscription (“This is Jesus of Nazareth, the King of the Jews”). All four Evangelists agree on the main part of it: “The King of the Jews” (John 19:19; Matt. 27:37; Mark 15:26; Luke 23:38). John and Matthew both name Jesus, but only John records the portion of the inscription that describes where He was from. In this John further personalizes the Messiah. Also, only John adds that the inscription was written in three languages and that it was read by many passersby. It was the Roman custom to locate crucifixions along main roads in order to serve as a warning for others. Most archaeologists have agreed that the traditional site of the crucifixion, which is now within the Church of the Holy Sepulcher, is accurate and that in Jesus’s time it was located outside the city wall, near the Garden Gate (see “Archaeology and the Bible,” p. 91).

 

ယေရှုလက်ဝါးတီးကပ်ခံရစဉ် စစ်သားများသည် ကိုယ်တော်၏အပြင်ဝတ်ရုံကို လေးစိတ်ခွဲကာ စစ်သားတစ်ဦးစီတစ်စိတ်စီ ယူခဲ့ကြသည်။ ရောမဓလေ့အရ ယေရှုကို အဝတ်အစားမပါဘဲ လက်ဝါးတီးကပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အင်္ကျီအတွင်းခံကိုမူ အပေါ်မှအောက်အထိ ချုပ်လုပ်ထားသော အပြားတစ်ချပ်တည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ထိုအထဲတွင် အလှည့်ကျ ကံစမ်းခဲ့ကြသည် (ယော ၁၉:၂၃)။ ယောဟန်က ဤသည်မှာ ပညတ္တိကျမ်းဟောင်း ဟောကိန်းထုတ်ချက် ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (ဆာလံ ၂၂:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ စစ်သားလေးဦးအပြင် လက်ဝါးတီးတိုင်အောက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးလေးဦးလည်း ရှိခဲ့သည်။ ယေရှု၏မိခင် မာရိ (ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အမည်မဖော်ပြထား၊ ယော ၂:၁-၅၊ ၁၂၊ ၆:၄၂ ကိုကြည့်ပါ)၊ ယေရှု၏မိခင်၏ညီငယ် (ဇေဗေဒဲ၏သားများ၏မိခင် ဆာလောမေဖြစ်နိုင်သည်၊ မဿဲ ၂၇:၅၆၊ မာကု ၁၅:၄၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ကလောပအမည်ရှိသူ၏ဇနီး မာရိ (လုကာ ၂၄:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)၊ မာဂဒလမာရိ တို့ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးတီးတိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲလှည့်ခံနေစဉ် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏မိခင်အတွက် စီစဉ်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ သူမသည် ယောက်ျားသေပြီးဖြစ်ကာ ဝင်ငွေနည်းပါးပြီး ယေရှုကို အားကိုးနေရသူဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိခင်ကို ညီအစ်ကိုများထံမပေးဘဲ ချစ်ခင်သောတပည့်ထံ အပ်နှံခဲ့ခြင်းမှာ ညီအစ်ကိုများ မယုံကြည်သေးသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ယော ၇:၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ကိုယ်ခန္ဓာနာကျင်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ဆင်းရဲမှုကြီးစွာကြားတွင် မိခင်ကို ဂရုစိုက်ပေးခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် သားသမီးတာဝန်ကျေပွန်မှု၏ ပြီးပြည့်စုံသောနမူနာကို ပြသတော်မူခဲ့သည်။

As Jesus was being crucified, the soldiers divided His outer garment into four pieces, one for each soldier—a possible indication that, following the Roman practice, Jesus may have been crucified naked. They also cast lots over His tunic, which was seamlessly woven in one piece from top to bottom (John 19:23). John identifies this as a specific fulfillment of prophecy (cf. Ps. 22:18). In addition to the four soldiers, among the bystanders was a group of four women standing beside the cross: the mother of Jesus (Mary), who is not named in this Gospel (cf. John 2:1–5, 12; 6:42); the sister of His mother, who may be the same woman as the mother of the sons of Zebedee, who was named Salome (cf. Matt. 27:56; Mark 15:40); Mary, the wife of Cleopas (cf. Luke 24:18); and Mary Magdalene. While hanging on the cross, Jesus made provision for His mother, who almost certainly was widowed with little or no personal income and dependent on Him. The fact that He entrusted her to the disciple whom He loved (John 19:26), and not to one of His brothers, is probably because of His brothers’ unbelief (cf. 7:5; see “The Brothers of Jesus,” p. 1252). By caring for His mother amid all His physical pain and mental anguish, Jesus provided “the perfect example of … filial love [which] shines forth with undimmed luster from the mist of ages” (DA 752).

 

၁၉:၂၈-၃၀။ ယေရှု၏အသေခံခြင်း။ ဤလောကသို့ ကြွလာရန် အကြောင်းရင်းအားလုံး ပြည့်စုံပြီးဖြစ်ကြောင်း သိတော်မူသဖြင့် ယေရှုသည် “ငါအလွန်ငတ်မွတ်ပြီ” ဟု မိန့်တော်မူသည် (ယော ၁၉:၂၈)။ ယောဟန်က ဤသည်မှာလည်း ပညတ္တိကျမ်းဟောင်း ဟောကိန်းထုတ်ချက် ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည် (ဆာလံ ၆၉:၂၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ကိုယ်တော်အား ပေးသော ချဉ်စူးသောစပျစ်ရည်သည် စျေးပေါသော စပျစ်ရည်ဖြစ်သည် (ယော ၁၉:၂၉)။ ဤသည်မှာ လက်ဝါးတီးကပ်ရာလမ်းတွင် ကိုယ်တော်ငြင်းပယ်ခဲ့သော မြုံးနှင့်ရောထားသော စပျစ်ရည်နှင့် ကွဲပြားသည် (မာကု ၁၅:၂၃)။ နောက်တစ်မျိုးသည် အာနိသင်လျော့ကျစေရန်ဟု ယူဆသော်လည်း ချဉ်စူးသောစပျစ်ရည်သည် ရေမြုပ်နှင့် ဟိုက်ဆော့ခက်ကို သုံးထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခံရသူကို ရေဓာတ်ဖြည့်ပေးကာ နာကျင်မှုကို ပိုမိုကြာရှည်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည် (လုကာ ၂၃:၃၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ရေမြုပ်ကို ကိုယ်တော်၏နှုတ်ခမ်းသို့ တိုက်ကျွေးသောအခါ “ပြီးပြီ” ဟု ကိုယ်တော်ဟစ်ကြွေးတော်မူသည် (ယော ၁၉:၃၀)။ ထို့နောက် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ အသက်ထွက်ကွယ်လွန်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏သာသနာတော်ကို ဘုန်းအသရေနှင့် ပြီးဆုံးစေပြီး ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပြည့်စုံစေတော်မူသည် (၁၂:၂၇-၂၈၊ ၁၃:၃၁-၃၂၊ ၁၇:၁၊ ၄)။

19:28–30. Death of Jesus. Knowing that everything that brought Him to this earth had already been accomplished, Jesus said that He was thirsty (John 19:28). Again, John related this as the fulfillment of prophecy (cf. Ps. 69:21). The sour wine vinegar that was given to Him (John 19:29) is a reference to cheap wine. This was different from the wine with myrrh that was offered to Jesus on the way to the cross and that He refused to drink (Mark 15:23). While the latter was believed to have sedative effects, sour wine vinegar—as the presence of the sponge and the hyssop branch suggests—seems to have been intended to hydrate the victim in order to extend the time the person had to suffer on the cross (cf. Luke 23:36). When the sponge was lifted to Jesus’s lips, He exclaimed, “It is finished” (John 19:30). Then, bowing His head, He died, crowning His mission with glory and bringing His redemptive work to its expected end (12:27–28; 13:31–32; 17:1, 4).

 

၁၉:၃၁-၃၇။ ဘေးနှစ်ဖက်ကို လှံဖြင့်ထိုးခြင်း။ လက်ဝါးတီးကပ်ခြင်းသည် လက်သည်းမှို သို့မဟုတ် ကြိုးဖြင့်ချည်ကာ လက်ဝါးတီးတိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲလှည့်ထားပြီး သေဆုံးသည်အထိ ချိတ်ဆွဲထားသော နှေးကွေးပြစွယ်ပြီး နာကျင်ဖွယ်ကောင်းသော ကွပ်မျက်နည်းဖြစ်သည်။ ဤသို့ ရက်နှင့်ချီ၍ ကြာနိုင်သည်။ သို့သော် ယုဒဓလေ့အရ ကွပ်မျက်ခံရသူ၏အလောင်းကို တစ်ညလုံး ချိတ်ဆွဲမထားရဘဲ သေသောနေ့တွင်ပင် သင်္ဂြိုဟ်ရသည် (တရားဟောရာကျမ်း ၂၁:၂၃)။ ယေရှုအသေခံသောနေ့သည် သောကြာနေ့ဖြစ်ပြီး နက်ဖြန်နေ့သည် ပသခါအခါပွဲ၏ ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ပလတ်ထံ လက်ဝါးတီးကပ်ခံရသူများ၏ ခြေထောက်ကို ကျိုးပစ်ကာ သေဆုံးမှုကို အမြန်ဆုံးဖြစ်စေပြီး အလောင်းများကို ချခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (ယော ၁၉:၃၁)။ ယေရှုသည် သေပြီးဖြစ်သောကြောင့် ရောမစစ်သားတစ်ဦးက လှံဖြင့် ကိုယ်တော်၏ဘေးနှစ်ဖက်ကို ထိုးခဲ့ရာ သွေးနှင့်ရေတို့ ထွက်လာခဲ့သည် (၁၉:၃၄)။ ဆေးပညာရှင်များက ထိုရေသည် နှလုံးအိတ်အတွင်းရှိ အရည်နှင့် သွေးရောနှောထွက်လာခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

19:31–37. Piercing of His Side. Crucifixion was a slow, painful execution in which the person was nailed (or tied) to a large wooden cross and left to hang until dead. This could take several days. According to Jewish law, however, the body of an executed criminal should not remain hanging overnight (Deut. 21:23), that is, it should be buried on the day of death. The day Jesus died was Friday, and the following day was the Sabbath of the Passover week. The Jewish leaders asked Pilate to have the legs of those crucified broken to hasten death so that the bodies could be taken down (John 19:31). Since Jesus was already dead, a Roman soldier used a spear to pierce the side of Jesus, and blood and water flowed from it (v. 34). Medical experts have suggested that the water would have been the fluid from the pericardial sac that would have come out mingled with blood.

 

လက်ဝါးတီးတိုင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများသည် ချစ်လှစ်သောတပည့်၏စိတ်နှလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့သည် (၁၉:၃၅၊ ၁ ယောဟန် ၅:၆-၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ရေနှင့်သွေး တို့သည် ယောဟန်၏စာများတွင် ခရစ်တော်၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်တို့၏ အရေးကြီးသော သင်္ကေတများဖြစ်သည် (ယော ၄:၁၀-၁၄၊ ၇:၃၇-၃၉၊ ဗျာဒိတ် ၇:၁၇၊ ၂၂:၁၊ ၁ ယောဟန် ၁:၇၊ ဗျာဒိတ် ၁:၅၊ ၅:၉၊ ၇:၁၄၊ ၁၂:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းဖြင့် သူသည် မျက်မြင်သက်သေဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာဆိုကာ စာဖတ်သူများ ယုံကြည်ခြင်းရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (ယော ၂၀:၃၁၊ ၂၁:၂၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏အသေခံခြင်းအသေးစိတ်များသည် ပညတ္တိကျမ်းဟောင်း ပရောဖက်များက ဟောကြားခဲ့သည်ဟု ပြသရန် ယောဟန်၏စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့်အညီ နောက်ထပ်ဟောကိန်းနှစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။ ကိုယ်တော်၏အရိုးတစ်ချောင်းမျှ မကျိုးရ၊ ထိုးဖောက်ခံရမည် ဟူ၍ဖြစ်သည် (၁၉:၃၆-၃၇၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၂:၄၆၊ တောလည်ရာကျမ်း ၉:၁၂၊ ဆာလံ ၃၄:၂၀၊ ဇာခရိ ၁၂:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။

This description of what happened at the cross had an impact on the mind of the Beloved Disciple (v. 35; cf. 1 John 5:6–9)—water (John 4:10–14; 7:37–39; Rev. 7:17; 22:1) and blood (1 John 1:7; Rev. 1:5; 5:9; 7:14; 12:11) are important symbols of the sacrifice of Christ and the work of the Holy Spirit in John’s writings. By recording this incident, he was explicitly claiming eyewitness credibility in order to elicit faith on the part of the readers (cf. John 20:31; 21:24). In keeping with his interest in showing how several details of the death of Jesus had been foretold by the prophets (cf. 19:24, 28), John introduces two more of these: that none of His bones was broken (v. 36; cf. Ex. 12:46; Num. 9:12; Ps. 34:20) and that He was pierced (John 19:37; cf. Zech. 12:10).

 

၁၉:၃၈-၄၂။ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း။ ယေရှု၏သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းတွင် ဆန်ဟေဒရင်အဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးဖြစ်သော အာရိမသဲမြို့သား ယောသပ်နှင့် နိကောဒေမုတို့ ပါဝင်လာခဲ့သည် (ယော ၃:၁၊ ၇:၅၀-၅၂၊ မာကု ၁၅:၄၃ ကိုကြည့်ပါ)။ အာရိမသဲမြို့သား ယောသပ် (နိကောဒေမုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်) သည် ယော ၁၂:၄၂-၄၃ တွင် ဖော်ပြထားသော ယုဒခေါင်းဆောင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယေရှုကို ယုံကြည်သော်လည်း ဂုဏ်သရေနှင့် ဘာသာရေးအခွင့်အရေးများ ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ ယုံကြည်ခြင်းကို လျှို့ဝှက်ထားသူဖြစ်သည် (ယော ၉:၂၂၊ ၃၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ဆန်ဟေဒရင်အဖွဲ့ဝင်များအနေဖြင့် ယေရှုကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ယေရှုလက်ဝါးတီးကပ်ခံရသောအခါ ယောသပ်သည် ရှေ့ထွက်လာပြီး ယုံကြည်သူအမှန်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေခဲ့သည် (၁၉:၃၈)။ တပည့်များသည် ဆရာကို သင်္ဂြိုဟ်ပေးလေ့ရှိသောကြောင့် ယောသပ်သည် ဩဇာသုံးကာ ယေရှု၏အလောင်းကို တောင်းခံခဲ့ပြီး နိကောဒေမုက မုရန်နှင့် ကျောက်ဖရုံစပ်ထားသော ဆေးနံ့သာမျိုး ပေါင် ၇၂ (ကီလိုဂရမ် ၃၃) ခန့် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ရေရှည်ပိတ်ထားသော လင်ပြနာရှည်များဖြင့် ဆေးနံ့သာမျိုးနှင့်အတူ ထုပ်ပိုးပြီး ယေရှု၏အလောင်းကို အရင်ကမသုံးရသေးသော သင်္ချိုင်းတစ်ခုတွင် ထားရှိခဲ့သည် (၁၉:၄၁)။ ထိုသင်္ချိုင်းသည် လက်ဝါးတီးကပ်ရာနေရာအနီး ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ မကြာမီ တူးထားသော သင်္ချိုင်းဖြစ်သည်။ သောကြာနေ့ နေဝင်ခါနီးဖြစ်သောကြောင့် (မာကု ၁၅:၄၂ ကိုကြည့်ပါ) ဥပုသ်နေ့မတိုင်မီ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ရသည်။

19:38–42. Burial. Jesus’s burial brought to the stage two silent disciples, so to speak: Joseph of Arimathea and Nicodemus, both members of the Sanhedrin (cf. John 3:1; 7:50–52; Mark 15:43). Joseph of Arimathea (and perhaps also Nicodemus) was one of those alluded to in John 12:42–43, that is, Jewish leaders who believed in Jesus but who kept their faith secret for fear of compromising their reputation and religious privileges (cf. John 9:22, 35). In addition, as members of the Sanhedrin, they were attempting to be more helpful to Jesus. When Jesus was crucified, Joseph stepped forward and revealed his true identity as a believer (19:38). It was common for disciples to organize the burial of their master, so Joseph of Arimathea used his influence to ask for Jesus’s body, while Nicodemus brought along about seventy-two pounds (33 kg) of a mixture of myrrh and aloes. Wrapped with spices in long sheets of linen cloth, the body of Jesus was laid in a tomb never used before (v. 41) that had recently been hewn in a garden near the place where He was crucified. Since it was late Friday afternoon (cf. Mark 15:42), it was necessary to get the burial done before sunset, when the Sabbath would begin.

 

အခန်းကြီး - ၂၀

၂၀:၁–၂၉ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော သခင်

၂၀:၁–၂ တနင်္ဂနွေနေ့ နံနက်စောစောပိုင်း၊ မနက်မိုးမလင်းမီ မာရိမာဂဒလိန်သည် ယေရှု၏အလောင်းကို နံ့သာမွှေးကြိုင်ရန် သင်္ချိုင်းသို့ လာရောက်ခဲ့သည်။ သင်္ချိုင်းတံခါးကို ပိတ်ထားသော ကျောက်ဆောင်ကြီးကို ဖယ်ရှားထားပြီးဖြစ်သည်ကို တွေ့သောအခါ သူမက ယေရှု၏အလောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါ်ဆောင်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

20:1–29

The Resurrected Lord

Concluding the passion narrative, chapter 20 records the resurrection of Jesus and His appearances to both Mary Magdalene and the disciples.

 

၂၀:၃–၁၀ ထိုအခါ ပေတရုနှင့် ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော် (ဧဝံဂေလိဆရာကိုယ်တိုင်ဖြစ်နိုင်သည်) တို့သည် သင်္ချိုင်းသို့ ပြေးသွားကြသည်။ ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော်က အရင်ဆုံး ရောက်သော်လည်း အထဲသို့ မဝင်ဘဲ ငုံ့ကြည့်ရုံမျှသာ ကြည့်ခဲ့သည်။ ပေတရုကမူ သင်္ချိုင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ယေရှု၏အလောင်းကို ထည့်ထားသော ပိုက်ဆန်အိတ်နှင့် ခေါင်းကို ပတ်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို တွေ့သည်။ ထို့နောက် ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော်လည်း ဝင်သွားပြီး မြင်သောအခါ သူသည် ယုံကြည်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူမည်ကို ကျမ်းစာတွင် ဟောကြားထားသည်ကို သူတို့သည် ထိုအချိန်အထိ နားမလည်ကြသေးပေ။

20:1–10. The Empty Tomb. Very early on Sunday morning, before it was light, Mary Magdalene headed to the tomb to anoint Jesus’s body. When the Synoptics state that the sun had already risen (Mark 16:2), they were actually referring to the time when she arrived at the tomb site. The use of the plural form “we” (John 20:2) suggests that a few other women who had also witnessed the crucifixion were with her (Mark 16:1; cf. John 19:25). Realizing that the stone that sealed the tomb’s entrance had already been removed, she concluded that the body of Jesus had been taken away (cf. Matt. 27:62–66; 28:11–15).

 

၁။ ပေတရုနှင့် ချစ်မြတ်နိုးရသောတပည့်တော် (ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်မှာ ဧဝံဂေလိတရားဟောသူ ကိုယ်တိုင်ပင်၊ ယောဟန်-နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ) တို့ပါဝင်သော နောက်ပိုင်းဇာတ်လမ်းသည် ယေရှု၏ ထမြောက်တော်မူခြင်း၏ သမိုင်းဆိုင်ရာယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို အလေးပေးဖော်ပြရန် ရည်ရွယ်ပါသည်။၂။ သူတို့သည် ဗလာဖြစ်နေသော သင်္ချိုင်းဂူ၊ ပိတ်ချောအဝတ်စများနှင့် ယေရှု၏ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော ပိတ်စအနာသတ်ပဝါတို့ကို မြင်သောအခါ၊ ယေရှုထမြောက်တော်မူပြီဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (ယောဟန် ၂၀:၈)။၃။ မည်သူကမျှ ယေရှု၏အလောင်းကို ခေါင်းအုံးပိတ်စနှင့် ပိတ်ချောအဝတ်စများကို ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ယူဆောင်သွားခဲ့မည်မဟုတ်ပါ။၄။ ယောက်ျားနှစ်ဦးရှိခြင်းအချက်သည် ဇာတ်လမ်းအား ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို ဖြစ်စေသည်၊ အကြောင်းမှာ ယုဒဥပဒေအရ အနည်းဆုံး သက်သေနှစ်ဦးလိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၇:၆၊ ၁၉:၁၅)။၅။ မိန်းမ၏ သက်သေခံချက်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် တရားရုံးတွင် လက်ခံလေ့မရှိပါ။၆။ “ကျမ်းစာ” (ယောဟန် ၂၀:၉) ဟူသော ကိုးကားချက်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ထမြောက်ခြင်းကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ထားကြောင်း ဖော်ပြပါသည်။၇။ သီးခြားကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုကို မဖော်ပြထားသော်လည်း (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၄ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)၊ ယောဟန်သည် ဆာလံ ၁၆:၁၀၊ ဟေရှာယ ၅၃:၁၀-၁၂၊ ဟောရှေ ၆:၂ နှင့် ယောန ၁:၁၇ (မာတေ ၁၂:၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) တို့ကို စိတ်ထဲရှိနေခဲ့ပေလိမ့်မည်။

The story that follows involving Peter and the Beloved Disciple (probably the Evangelist himself; see John: Introduction) is intended to highlight the historical reliability of the resurrection of Jesus. When they saw the empty tomb, the linen strips of cloth, and the cloth handkerchief that had covered Jesus’s head, they finally understood and believed that Jesus had resurrected (John 20:8). No one would have taken the corpse of Jesus leaving behind the head cloth and linen strips. The fact that there were two men renders credibility to the story, as under Jewish law at least two witnesses were required to establish the evidence (Deut. 17:6; 19:15). A woman’s testimony usually was not accepted in court. The reference to “Scripture” (John 20:9) indicates that the resurrection was foretold in the OT. Though no specific passage is given (see also 1 Cor. 15:4), John could have had in mind Psalm 16:10; Isaiah 53:10–12; Hosea 6:2, and Jonah 1:17 (cf. Matt. 12:40).

 

20:11–18. မာရိထံ ပေါ်ထွန်းခြင်း။ ပေတရုနှင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော တပည့်တော်အား သင်္ချိုင်းတွင်းလွတ်နေသည်ကို ပြောပြပြီးနောက်၊ မာရိမာဂဒလေနသည် သင်္ချိုင်းသို့ ပြန်လာ၍ အပြင်၌ ငိုကြွေးနေသည် (ယောဟန် ၂၀:၁၁)။ သူမသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ယခုတိုင် မသိရသေး (အကြောင်းမူကား အခန်းငယ် ၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ သူမသည် သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ ကိုင်းကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အဖြူရောင်ဝတ်ထားသော ကောင်းကင်တမန်နှစ်ပါးကို မြင်လိုက်သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ သူတို့က သူမအား “အဘယ်ကြောင့် ငိုနေသနည်း” ဟု မေးကြသည်။ သူမသည် အတိတ်ကို၊ လွတ်နေသော သင်္ချိုင်းကိုသာ ကြည့်နေပြီး၊ အနာဂတ်သည် သူမ၏နောက်၌ ရှိနေသည်ကို မသိခဲ့ချေ။ သူမ၏မျှော်လင့်ချက်သည် အသက်ရှင်နေပြီးပြီ။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ယေရှုသည် သူမ၏နောက်၌ ရပ်နေသောအခါ၊ သူမသည် ချက်ချင်း မမှတ်မိခဲ့ချေ။ အခြားသော ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ပေါ်ထွန်းတော်မူချက်များတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ခဲ့သည် (ယောဟန် ၂၁:၄၊ လုကာ ၂၄:၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုယေရှုသည် အရင်ကပင် ထိုယေရှုပင် ဖြစ်တော်မူသည်။ မြင်နိုင်ပြီး ထိနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိတော်မူဆဲဖြစ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၂၇၊ လုကာ ၂၄:၃၉၊ ၁ကော ၁၅:၅–၈)။ လက်ဝါးလက်မောင်းတွင် လက်ဝါးဖောက်ရာ အမာရွတ်များကို ဆက်လက်ထားတော်မူသည် (ယောဟန် ၂၀:၂၀၊ ၂၇)။ ပြဿနာမှာ မာရိသည် အသေကောင်ကို ရှာနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို မရှာခဲ့ခြင်းကြောင့် ယေရှုကို ဥယျာဉ်မှူးဟု အမှားယွင်းမြင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုအား လေးစားဖွယ် သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုသော စိတ်ကြောင့်၊ သူမ၏ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မျက်ရည်များက ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သခင်ယေရှုကို မြင်နိုင်စွမ်းကို ဖုံးကွယ်သွားစေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် သူမ၏နာမည်ကို ခေါ်တော်မူမှသာ (အခန်းငယ် ၁၆) ဤလူသည် ယေရှုပင်ဖြစ်ကြောင်း သူမသိလိုက်သည်။ ယေရှုသည် သူမ၏နာမည်ကို ခေါ်တော်မူသော အသံထဲတွင် စာရေးမှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းမရှိသော အထူးအသံထွက် သို့မဟုတ် အသံတိုးတိမ်မှု ပါနိုင်သည်။ အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ သိုးများသည် သိုးထိန်းသခင်၏အသံကို သိကြသည်ဟူသော သတင်းစကားကို ထိရောက်စွာ သရုပ်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၀:၃–၄ ကိုကြည့်ပါ)။

20:11–18. Appearance to Mary. After telling Peter and the Beloved Disciple of the empty tomb, Mary Magdalene returned to the tomb and stood outside crying (John 20:11). She still did not know about the resurrection (cf. v. 13). As she bent down to look inside the tomb, she saw “two angels in white” (v. 12), who asked her why she was crying. She was looking at the past, to an empty tomb, not knowing that the future was behind her—her hope was alive. When the resurrected Jesus stood behind her, she did not immediately recognize Him, as was also the case in other of His post-resurrection appearances (cf. John 21:4; Luke 24:16). He was the same Jesus, with a body that could still be seen and touched (John 20:27; Luke 24:39; 1 Cor. 15:5–8) and bearing the marks of crucifixion (John 20:20, 27). The problem seems to be that Mary was looking for a dead body, not a living person, and consequently she confused Jesus with the gardener. Anxious to give Jesus a decent burial, she let her sorrows and tears obscure her vision of the risen Lord. It was only after Jesus called her by her own name (v. 16) that she realized this man was Jesus—there might have been something special in the way Jesus pronounced her name that the written record is not able to preserve for us, such as the tone of His voice. At any rate, this is a stirring illustration of the fact that the sheep know the voice of their Shepherd (cf. 10:3–4).

 

ယောဟန် ၂၀:၁၇ ၏ ဂရိစကားသည် မာရိသည် ယေရှုကို ဖက်ရန်ကြိုးစားနေသည် သို့မဟုတ် ဖက်ပြီးပြီဟု နားလည်နိုင်သည်။ သူမ၏လုပ်ရပ်တွင် အပြစ်ဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ချေ (မဿဲ ၂၈:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏စကားသည် အရေးတွင်သာ အရေးတကြီး ခံစားချက်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မာရိ၏ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုက ခမည်းတော်ထံ ချက်ချင်းတက်တော်မူရန် အဟန့်အတားမဖြစ်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတက်တော်မူခြင်းသည် နှစ်ဆယ်ရက်ကြာပြီးနောက် လူအများ မြင်တွေ့ရသော တက်တော်မူခြင်း (တမန် ၁:၁–၁၁) နှင့် မတူဘဲ၊ ယာယီဖြစ်ပြီး သီးသန့်ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့ တက်တော်မူရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းကို ယောဟန်မှ မဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ယေရှု၏ လောက၌ရှိသော အမှုတော်ကို ပြီးဆုံးစေခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁၂:၂၇–၂၈၊ ၁၇:၄–၅၊ ၁၉:၃၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ခမည်းတော်ကို “ငါ၏ခမည်းတော်၊ သင်တို့၏ခမည်းတော်” ဟု ခေါ်ဆိုတော်မူခြင်းအားဖြင့်၊ “ကျွန်ုပ်တို့၏ခမည်းတော်” ဟု မခေါ်ဘဲ၊ ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူသော သားတော်အဖြစ်နှင့် ယုံကြည်သူများ၏ သားတော်အဖြစ်ကြား အရေးကြီးသော ကွဲပြားမှုကို တမင်ထားတော်မူခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်နှင့် သဘောတရားတူညီသော သားတော်ဖြစ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၅:၁၇–၁၈၊ ၁၀:၂၉–၃၃)။ ယုံကြည်သူများမူကား သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်အားဖြင့် ထိုအဆင့်အတန်းကို ခံစားရရှိကြသည် (ယောဟန် ၁:၁၂–၁၃၊ ၃:၃–၇၊ ၁ယောဟန် ၃:၁–၂၊ ၁၀၊ ၅:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ကယ်တင်ရှင်ကို ပထမဆုံး မြင်ရသူသည် ပေတရု သို့မဟုတ် ယောဟန်ပင် မဟုတ်ဘဲ၊ မာရိမာဂဒလေန ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ထူးခြားသည်။ ယခု သူမအား ဤအရေးကြီးသော သတင်းစကားကို တပည့်တော်များထံ ပိုင်သွားရန် ခန့်အပ်တော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် တပည့်တော်များကို ယေရှု၏ “ညီအစ်ကိုများ” ဟု ခေါ်ဆိုထားသည် (ယောဟန် ၂၀:၁၇၊ မဿဲ ၁၂:၄၉–၅၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်သောအခါ ပထမဦးစွာ သူတို့သည် “တပည့်တော်များ” ဖြစ်ကြသည် (ယောဟန် ၂:၂၊ ၁၁)။ လောကီမှ ခွဲခွာသောအခါ “မိတ်ဆွေများ” ဖြစ်ကြသည် (ယောဟန် ၁၅:၁၃–၁၅၊ ယောဟန် ၆:၆၆–၆၉၊ ၁၇:၆၊ ၁၆–၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် “ညီအစ်ကိုများ” ဖြစ်လာကြသည် (ယောဟန် ၂၀:၁၇)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ အကျိုးရှိဆုံး သွန်သင်ချက်တစ်ခုမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင်၏ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြီးဆုံး အစ်ကိုတော်ကြီး ဖြစ်လာတော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၂၉၊ ဟေဗြဲ ၂:၁၁–၁၂၊ ၁၇)။

The Greek behind John 20:17 may be taken to mean that Mary was either trying to embrace Jesus or, more probably, had already done so. There was nothing wrong or sinful in her action (cf. Matt. 28:9). Jesus’s words suggest nothing more than a sense of urgency, in that He did not want Mary’s homage to detain Him from His immediate ascent to the Father. This might have been a temporary, private ascension different from the public one that occurred forty days later (Acts 1:1–11). The purpose of such an ascension is not given by John, but it might have been related to the completion of Jesus’s earthly ministry (cf. John 12:27–28; 17:4–5; 19:30). By referring to His Father and their Father, rather than “our Father,” Jesus was perhaps intentionally establishing an important difference between His divine Sonship and that of the believers. He is Son in the sense of possessing the same nature as the Father (5:17–18; 10:29–33), while believers can enjoy such status through the operation of the Holy Spirit (1:12–13; 3:3–7; cf. 1 John 3:1–2, 10; 5:2). It is noteworthy that the first person to see the risen Savior was Mary Magdalene—not Peter or even John—and now she was appointed to share this important message with the disciples, who are here referred to as the brothers of Jesus (John 20:17; cf. Matt. 12:49–50). First, on believing, they were “disciples” (John 2:2, 11); then, by separating themselves from the world, they were “friends” (15:13–15; cf. 6:66–69; 17:6, 16–17); and, lastly, after the resurrection they were brothers (20:17). One of the most inspiring teachings of the NT is that through His death on the cross, Jesus constituted us members of the family of God and He became our eldest Brother (Rom. 8:29; Heb. 2:11–12, 17).

 

20:19–23. တပည့်တော်များထံ ပေါ်ထွန်းခြင်း။ တနင်္ဂနွေနေ့ ညနေ (ပထမဆုံး အီစတာနေ့) တွင် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့တွင် စုဝေးနေသော တပည့်တော်များထံ ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်။ ဖြစ်စွာအားဖြင့် ကပ်တိုင်မတိုင်မီ ကြာသပတေးညက အထက်လွှာအခန်း ဖြစ်နိုင်သည် (မာကု ၁၄:၁၅–၁၆ ကိုကြည့်ပါ) အကြောင်းမူကား အဇုမပွဲတော်သည် ဆက်လက် ကျင်းပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တံခါးများကို ဂျူးများကို ကြောက်သောကြောင့် သော့ခတ်ထားသည်မှာ ယေရှု၏ အံ့ဖွယ်ဝင်ရောက်တော်မူခြင်းကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ “သင်တို့အပေါ်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း ရှိပါစေ” (ယောဟန် ၂၀:၁၉) ဟု ဂျူးလူမျိုးများ ပုံမှန်နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်သည် (၁ရာမု ၂၅:၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအခါတွင် တပည့်တော်များ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားရန် အထူးရည်ရွယ်ထားနိုင်သော်လည်း၊ ယေရှုယူဆောင်လာသော ကယ်တင်ခြင်းလက်ဆောင်ကို အမှန်ပင် အလေးပေးထားသည် (ယောဟန် ၁၄:၂၅–၃၁ ဆိုင်ရာ မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။ ယောဟန်တွင် ယေရှုသည် လက်နှင့်နံဘေးကို ပြတော်မူရခြင်း အကြောင်းအရင်းကို မဖော်ပြထားသော်လည်း (လုကာ ၂၄:၃၆–၄၃ ကိုကြည့်ပါ)၊ သောမတ်အကြောင်းကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် ရည်ရွယ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၂၄–၂၉)။

20:19–23. Appearance to the Disciples. Sunday evening (the first Easter), Jesus showed Himself to the disciples, who were gathered somewhere in Jerusalem—probably the same upper room of Thursday night (cf. Mark 14:15–16) because the Feast of Unleavened Bread was still in progress. That the doors were locked for fear of the Jews highlights Jesus’s miraculous entrance. “Peace be with you” (John 20:19) is a common Jewish greeting (cf. 1 Sam. 25:6). On this occasion, it may have been particularly intended to dispel the fear of the disciples, but it certainly underscored the saving gift Jesus was bringing to them (see commentary on John 14:25–31). Though no reason is given in John for Jesus showing His hands and side (but see Luke 24:36–43); this is intended to prepare the reader for the story of Thomas (John 20:24–29).

 

ယောဟန်၏ တပည့်တော်များအား အမှုတော်ပေးခြင်းဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်သည် အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများနှင့် အပြိုင်တူဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၈:၁၈–၂၀၊ လုကာ ၂၄:၄၆–၄၉)။ သို့သော် ဝိညာဉ်တော်ကို မှုတ်သွင်းပေးတော်မူခြင်း (ယောဟန် ၂၀:၂၂) ကိုသာ ထူးခြားစွာ ထည့်သွင်းထားသည်။ ဤသည်မှာ ပင်တေကုတ္တနေ့တွင် ဝိညာဉ်တော် အမှန်တကယ်ကြွလာခြင်းကို ကြိုတင်ပုံဖော်ထားသော ပုံဆောင်အမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၇:၃၉၊ ၁၆:၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအဖြစ်အပျက်မှ ဝိညာဉ်တော်၏ သဘောတရားကို ဆွဲထုတ်အသုံးမပြုသင့်ချေ။ ယောဟန် ၂၀:၂၃ တွင်မူ ဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်သည် အချို့အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ကြောင်း ကြေညာနိုင်ပြီး၊ အချို့မူ မခွင့်လွှတ်ကြောင်း ကြေညာနိုင်စေသည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အရေးဖြစ်သော အပြစ်ကို အမှန်တကယ် ခွင့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မခွင့်လွှတ်ခြင်း မဟုတ်ချေ (မာကု ၂:၇၊ ၁ယောဟန် ၁:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဂရိဘာသာတွင် “ခွင့်လွှတ်ခြင်း” (apheōntai) နှင့် “ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း” (kekratēntai) ဟူသော ကြိယာနှစ်ခုစလုံးသည် ပြီးပြည့်စုံသော ကာလ (perfect tense) ဖြစ်ပြီး၊ အသင်းတော်၏ ကြေညာချက်မတိုင်မီ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်က ရှေ့ဆုံးမှ ရှိနေပြီဟု ဖော်ပြသည်။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်ပြုပေးခဲ့သော အရာကို ကြေညာသည်သာ ဖြစ်သည်။

John’s account of the commissioning of the disciples parallels that of the Synoptics (Matt. 28:18–20; Luke 24:46–49), except for the breathing of the Spirit on them (John 20:22), probably a dramatized parable in anticipation of the actual coming of the Spirit at Pentecost (cf. 7:39; 16:7). No argument on the nature of the Spirit should be derived from such an episode. As for John 20:23, the gift of the Spirit would enable the church to declare forgiveness of some sins but not of other sins. This is not about actually forgiving or withholding forgiveness, as this is a divine prerogative (Mark 2:7; cf. 1 John 1:9). In Greek both verbs apheōntai (“forgiven”) and kekratēntai (“held,” or in this context, “not forgiven” or “retained”) are in the perfect tense, which seems to indicate that the divine actions actually precede the statement of the church. The church proclaims what God has done for us.

 

20:24–29. သောမတ်ထံ ပေါ်ထွန်းခြင်း။ ပထမဆုံး တပည့်တော်များထံ ပေါ်ထွန်းတော်မူချိန်တွင် သောမတ်မပါဝင်ခဲ့ချေ (ယောဟန် ၂၀:၂၄)။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကြားသိရသောအခါ၊ သူသည် ယုံကြည်ရန် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထားကို တောင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၅)။ သူ၏ ချက်ချင်းမယုံကြည်လိုခြင်းသည် ယေရှု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ နောက်ထပ် အထောက်အထားတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင်၊ ယေရှုသည် သောမတ်ပါဝင်သော တပည့်တော်များထံ ထပ်မံပေါ်ထွန်းတော်မူပြီး၊ အထောက်အထားကို ပေးတော်မူသဖြင့် သောမတ်သည် “ငါ၏သခင်၊ ငါ၏ဘုရားသခင်” ဟု ကြွင်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၈)။ ဤသည်မှာ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် အမှန်တကယ် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် အတိအကျ၊ ယုံမှားသံသယ ကင်းစင်စွာ ဝန်ခံကြေညာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမှ ယောဟန်သည် မိမိ၏ခရစ်ဝင်ကျမ်းကို နိဂုံးချုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမတိုင်မီ ယေရှုပြောတော်မူသော အဖိုးတန်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ “မြင်ရခြင်းမရှိဘဲ ယုံကြည်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏” (အခန်းငယ် ၂၉)။ ဤမင်္ဂလာတော်သည် အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်၍ ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးချင်းစီထံ ရောက်ရှိလာသည်။ ယေရှု၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှိနေခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအတွက် မလိုအပ်ချေ။ အကြောင်းမူကား ခရစ်ဝင်သတင်းစကားကိုယ်တိုင်က ပြောဆိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရေးသားထားသော နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူ့ဇာတိခံ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် အတူတူပင် ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ယောဟန်သည် ဆက်လက်၍ ထိုအကြောင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃၀–၃၁)။

20:24–29. Appearance to Thomas. In this first appearance to the disciples, Thomas was not present (John 20:24). When told about what happened, he required physical evidence before he could believe (v. 25). His initial reluctance provides additional (circumstantial) evidence for the resurrection of Jesus. About a week later, when Jesus appeared again to the disciples, including Thomas this time, the evidence was provided, and he was moved to declare, “My Lord and my God!” (v. 28). This is the climax of the Gospel. For the first time Jesus is acknowledged and proclaimed with unmatched clarity and conviction to be who He really is: Lord and God. Now John was ready to bring his Gospel to a close. But before doing so, he recorded one of the most precious remarks made by Jesus: “Blessed are those who have not seen and yet have believed” (v. 29). The blessing travels through time and reaches each one of us. The physical presence of Jesus is not incumbent for faith because the gospel story itself speaks. The written word can elicit the same faith as the incarnate Word, as John moves on to say (vv. 30–31).

 

20:30–31 ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်

 ခရစ်ဝင်ဇာတ်လမ်းကို ပြီးဆုံးပြီးနောက်၊ ယောဟန်သည် မိမိခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် လုံလောက်မှုကို အလေးပေးထားသည်။ ယောဟန်၏ အဓိကစိုးရိမ်မှုမှာ ယေရှု၏ဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည်ပြောပြရုံသာမက၊ ထိုဇာတ်လမ်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆွဲထုတ်ဖော်ပြရန် ဖြစ်သည်။ အသင်းသားများသည် ယေရှုကို မြင်တွေ့ခွင့် မရှိသူများအတွက်၊ ယေရှု၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ထိတွေ့တော်မူခြင်းနှင့် တန်ခိုးတူညီသည်ဟူသော အချက်သည် အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှု၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မရှိခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အတားအဆီး မဟုတ်ချေ (ယောဟန် ၂၀:၂၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်သည် ယုံကြည်ခြင်းကို အားဖြည့်ရန် ရေးသားခဲ့သည်။ ပိုမိုတိကျစွာဆိုရလျှင် ဆက်လက်ယုံကြည်နေရန် (ယုံကြည်နေဆဲ ကာလကို ဖော်ပြသော ပစ္စုပ္ပန်ကာလ pisteuēte) ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အဆုံးစွန်သော ရည်မှန်းချက်မှာ ထို့ထက်ကျော်လွန်သည်။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကြွေးကြော်တော်မူသည့်အတိုင်း ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သူတို့သည် ထာဝရအသက်ကို ရရှိကြရန် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၃:၁၆၊ ၃၆၊ ၅:၂၄–၂၅၊ ၆:၄၀၊ ၄၇၊ ၁၀:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။

20:30–31

Purpose of the Gospel

Having finished the gospel story, John stated the purpose for the writing of his Gospel and underscored its sufficiency for faith. John’s main concern was not about retelling the story of Jesus but about drawing out its significance. The Evangelist was fully aware of the fact that the ministry of Jesus was extremely rich and that He did many other signs, but he selected only seven (see “The Seven Signs in the Fourth Gospel,” p. 1417), most of which Jesus performed through His spoken word and not by His touch, as often recorded in the Synoptics. For those to whom he wrote, those who did not have the privilege of seeing Jesus, this might have been particularly meaningful: Jesus’s word is as powerful as His touch, which means that His physical absence is not an obstacle for faith (cf. 20:29). And so John wrote in the service of faith—more precisely, to strengthen faith, as the present tense (pisteuēte) indicates: “that you may [continue to] believe” (v. 31). His ultimate goal, however, went far beyond this. He wrote in order for men and women to enjoy eternal life—the divine gift for those who believe that Jesus is what He claimed to be (cf. 3:16, 36; 5:24–25; 6:40, 47; 10:10).

 

အခန်းကြီး - ၂၁

၂၁:၁–၂၅ နိဂုံးအပိုဒ်

21:1–25

THE EPILOGUE

ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းကို နိဂုံးချုပ်ရန်အတွက် ယောဟန်သည် အသင်းတော်နှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စအချို့ကို ကိုင်တွယ်ထားသည့် နိဂုံးအပိုဒ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စမှာ ဂလိလပင်လယ်ကမ်းစပ်၌ ငါးမျှားခြင်းနှင့်ဆက်စပ်၍ ပေတရု၏ ပြန်လည်ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော်၏ မကြာမီသေဆုံးတော့မည့်အကြောင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤအပိုဒ်သည် နောက်ဆက်တွဲတစ်ခုလိုပင် ထင်ရသော်လည်း နောက်ဆုံးအဆုံးစွန်းနှစ်ပိုဒ် (ပိုဒ် ၂၄-၂၅) ၏ အချို့အပိုင်းကိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော်လည်း ဤအပိုဒ်တစ်ခုလုံးသည် ယောဟန်ကိုယ်တိုင်၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာမရှိချေ။

To close his Gospel, John added an epilogue dealing with some church-related issues: the reinstatement of Peter, set in a fishing context by the Sea of Galilee, and the impending death of the Beloved Disciple. Though it looks more like an appendix, there is no question that this section is the work of John himself, with the possible exception of a portion of the last two verses (vv. 24–25).

 

၂၁:၁–၁၄။ ငါးဖမ်းခြင်း။ ဤသည်မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော ယေရှုသည် တပည့်တော်များထံ တတိယအကြိမ်မြောက် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခြင်းဖြစ်ပြီး (ပိုဒ် ၁၄) ဂလိလပင်လယ် (တစ်နည်း တိဘေရီယပင်လယ်၊ ပိုဒ် ၁) ကမ်းစပ်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ တပည့်တော်ခုနစ်ဦးသာ အမည်ဖော်ပြထားပြီး သူတို့သည် ဂလိလဒေသ ပြန်ရောက်နေကြသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပသခါပွဲတစ်ပတ်လုံး ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာသည် (၁၃:၁၊ ၁၈:၂၈၊ ၃၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်မတွေ့မီ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော အလုပ်ဟောင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤအပိုဒ်၏ ပထမအပိုင်းသည် ပေတရု၏ ပြန်လည်နေရာထိုင်ခင်းကို ဆိုလိုသည်။ အံ့ဖွယ်ငါးဖမ်းခြင်းဇာတ်လမ်းသည် အရေးကြီးသော်လည်း ယေရှုနှင့် ပေတရု၏ စကားပြောဆိုခြင်းအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

21:1–14. Catching Fish. This is the third account of the appearance of the resurrected Jesus to the disciples (v. 14), and it took place by the Sea of Galilee (also known as the Sea of Tiberias; v. 1). That the disciples—only seven are mentioned—were back in Galilee indicates that the Passover week was over (cf. 13:1; 18:28, 39). They returned to the profession they had before they met Jesus. The first part of this section deals with the restoration of Peter. The story of the miraculous fishing, despite its significance, only provides the occasion for Jesus’s dialogue with Peter.

 

ဤဇာတ်လမ်းကို အသေးစိတ်ကျဲဖြန့်၍ ရေးထားပုံသည် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်။ လှေညာဘက်သို့ ပိုက်ချရန် ယေရှု၏ အမိန့်တော် (၂၁:၆)၊ ပေတရုသည် အဝတ်မပါဘဲ (ဂရိစာသားတွင် “ဗလာ” ဟု ဆိုထားပြီး အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “အပေါ်ဝတ်ရုံမပါဘဲ” ဟု ဆိုသည်) ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းခဲ့သည်ဟူသော မှတ်ချက် (ပိုဒ် ၇)၊ လှေနှင့် ကမ်းခြေအကွာအဝေး (ပိုဒ် ၈)၊ မီးဖုတ်ထားသော မီးဖိုနှင့် မုန့် (ပိုဒ် ၉)၊ ငါးအရေအတွက်အတိအကျ (၁၅၃ ကောင်)၊ ပိုက်မကွဲခဲ့ဟူသော အချက် (ပိုဒ် ၁၁) စသည်တို့ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အသေးစိတ်များစွာ ရေးထားရသနည်း။ တစ်ဖက်တွင် ဤအသေးစိတ်များသည် မျက်မြင်သက်သေတစ်ဦး၏ အထောက်အထားများဖြစ်ပြီး ဧဝံဂေလိဆရာသည် ထိုခုနစ်ဦးသော တပည့်တော်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ တကယ်တော့ ဤအဖြစ်အပျက်သည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဧဝံဂေလိဆရာ၏ မျက်မြင်သက်သေဖြစ်မှု (ပိုဒ် ၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော် (ပိုဒ် ၂၀) နှင့် ဇေဗေဒဲ၏သားတို့ (ပိုဒ် ၂) ကို တစ်ပြိုင်နက် ပေါင်းစပ်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော ဇာတ်လမ်းဖြစ်သည်။ ဇေဗေဒဲ၏သားတို့မှာ ကျန်ကျမ်းပိုဒ်များတွင် ယောဟန်နှင့် ယာကုပ်ဟု ဖော်ပြထားသည် (မာကု ၁:၁၉၊ ၃:၁၇၊ ၁၀:၃၅)။ နောက်တစ်ဖက်တွင် ဤအသေးစိတ်တစ်ခုချင်းစီတွင် သင်္ကေတဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေလိုသော သွေးဆောင်မှုကို အမှန်တကယ် တွန်းလှန်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအသေးစိတ်များသည် သင်္ကေတဖြစ်သည်ဟူသော ညွှန်ပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသလို စိတ်ကူးယဉ်ဖြစ်သည်ဟူလည်း မဆိုနိုင်ချေ။ သို့သော် တစ်ခုကိုမူ အလေးပေးရမည်မှာ ဤအံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်သည် တပည့်တော်များ၏ ယေရှု၏ အမိန့်တော်ကို သစ္စာရှိရှိ နာခံခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းသည် ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်ဖြစ်သော်လည်း ငါတို့နာခံသောအခါ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့၌လည်းကောင်း၊ ငါတို့မှတစ်ဆင့်လည်းကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အနေအထားသို့ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိသွားစေခြင်းဖြစ်သည်။

The richness of details with which the story is told is impressive: Jesus’s command to toss the net over “the right side of the boat” (21:6); the remark (in the Greek) that Peter was naked (some translations hold that “naked” here means “without his outer garment”) before he jumped into the sea (v. 7); the distance the boat was from the land (v. 8); the charcoal fire and the bread (v. 9); the exact number of fish; and the information that the net was not torn (v. 11). Why so many details? On the one hand, they are evidence of a firsthand witness, which implies that the Evangelist was one of the seven disciples. In fact, this is the only episode in John’s Gospel that combines in the same narrative the eyewitness character of the author (cf. v. 24), the Beloved Disciple (v. 20), and the sons of Zebedee (v. 2), who are elsewhere in the NT identified as John and James (Mark 1:19; 3:17; 10:35). On the other hand, we should by all means resist any temptation to find a symbolic meaning in each one of the details. There is nothing to suggest that they are symbolic, much less fictitious. One thing, however, should be emphasized: the miracle happened as a result of the faithful obedience of the disciples to the command of Jesus. Salvation is by grace, but when we obey, we put ourselves in a position where God can operate in and through us.

 

၂၁:၁၅–၁၉။ ပေတရု၏ ပြန်လည်နေရာထိုင်ခင်း။ မနက်စာစားပြီးနောက် ယေရှုသည် ပေတရုကို ပြန်လည်နေရာထိုင်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ပေတရု၏ ယေရှုကို ချစ်ကြောင်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အတည်ပြုပြောဆိုခြင်းသည် ယေရှုဖမ်းဆီးခံရသည့်ညက သူသုံးကြိမ်ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသည် (ယောဟန် ၁၈:၁၅-၁၈၊ ၂၅-၂၇)။ ယေရှုသည် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ငြင်းပယ်ခြင်းသည် လူအများရှေ့တွင် ဖြစ်ခဲ့သည်ဖြစ်၍ အမှုတာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် လူအများရှေ့တွင် ပြန်လည်ခန့်အပ်ခြင်းလိုအပ်ခဲ့သည် (ဥပမာ၊ တမန်တော် ၁:၁၅၊ ၂:၁၄၊ ၃၇၊ ၃:၁၊ ၁၂)။ယေရှုသည် ပေတရု၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စစ်ဆေးရာတွင် နှစ်မျိုးသော စကားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့သည်ဟု မကြာခဏ ထောက်ပြလေ့ရှိသည်။ ပထမနှင့် ဒုတိယမေးခွန်းတွင် (၂၁:၁၅-၁၆) ယေရှုသည် “အဂါပေအို” (agapaō) ကို သုံးခဲ့ပြီး ဤစကားလုံးသည် ပေတရု၏ သုံးကြိမ်စလုံးအဖြေတွင် သုံးသော “ဖိလေအို” (phileō) ထက် ပိုမြင့်မြတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ တတိယမေးခွန်းတွင် ယေရှုသည် “ဖိလေအို” ကိုသုံး၍ ပေတရုတွင် အနိမ့်ဆုံးချစ်ခြင်းမျိုးပင် ရှိမရှိ သံသယဝင်သည့်နှယ် မေးခဲ့သည်ဟုဆိုကာ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် တပည့်တော်ဝမ်းနည်းရသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤစကားပြောဆိုမှုသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ပေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ သိမ်မွေ့သော ခွဲခြားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်ဟု ယူဆရန် အလွန်သံသယရှိစရာဖြစ်သည်။ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနှစ်ခုသော ကြိယာနှစ်ခုကို အပြန်အလှန်အသုံးပြုထားသည်။ ခမည်းတော်၏ သားတော်ကို ချစ်ခြင်း (၃:၃၅၊ ၅:၂၀)၊ ယေရှု၏ လာဇရု (၁၁:၅၊ ၃၆) နှင့် ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော် (၂၀:၂၊ ၂၁:၇) ကို ချစ်ခြင်းကို ဖော်ပြရာတွင် နှစ်မျိုးစလုံးကို သုံးထားသည်။ ထို့ပြင် ကျမ်းချက်တွင် ပေတရုသည် အတူတူပင်သော အဓိကမေးခွန်းကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မေးသောကြောင့် ဝမ်းနည်းရခြင်းဖြစ်သည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။

21:15–19. Restoration of Peter. After breakfast, Jesus proceeded to restore Peter. Peter’s threefold affirmation of love for Jesus corresponds to his threefold denial the night Jesus was arrested (John 18:15–18, 25–27). Although Jesus had already forgiven him, the public nature of the denial demanded a public reinstatement to service (e.g., Acts 1:15; 2:14, 37; 3:1, 12). It is frequently pointed out that Jesus used two different words when probing Peter’s love. In the first and second questions (John 21:15–16), He used agapaō, which is said to represent a higher type of love than phileō, the word used by Peter in each of his three replies. In His third question, Jesus used phileō (v. 17), as if doubting whether Peter felt even the lesser form of love for Him, and this has been taken to be the reason why the disciple was grieved. Despite giving an appealing interpretation to the dialogue, however, it is highly doubtful whether such subtle distinction can be maintained. In this Gospel, the two verbs are used interchangeably. Both are used to describe the Father’s love for the Son (3:35; 5:20) and the love of Jesus for both Lazarus (11:5, 36) and the Beloved Disciple (20:2; 21:7). In addition, the text clearly says that Peter was grieved because Jesus asked the same basic question three times.

 

၂၁:၁၅ တွင် “သိုးသငယ်” ဟူ၍သုံးပြီး ၂၁:၁၆-၁၇ တွင် “သိုး” ဟူ၍ ပြောင်းလဲသုံးထားခြင်းကို အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု မယူဆသင့်ပေ။ ယေရှုသည် တစ်ဦးချင်းသိုးသငယ်များသာမက သိုးနွားတစ်အုပ်လုံးကိုပင် ပေတရုအား အပ်နှံသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ချေ။ ဤနှစ်မျိုးသော စကားလုံးသည် ယေရှုခရစ်၏ တစ်အုပ်တည်းသော သိုးစုကို ဖော်ပြရန် ကွဲပြားခြားနားသော နည်းလမ်းနှစ်ခုသာဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းချက်သည် ပေတရု၏ ပြန်လည်နေရာထိုင်ခြင်းနှင့် အမှုတာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ပြန်လည်ခန့်အပ်ခြင်းကိုသာ ဆိုလိုပြီး အသင်းတော်၌ ထူးခြားသော အာဏာရှင်အဖြစ် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသိုးထိန်းများအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ရမည့် အကြီးဆုံးသိုးထိန်းအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း မဟုတ်ချေ (၁ပေ ၅:၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူသည် ယေရှု၏ သိုးစုကို ထိန်းကျောင်းရန် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တာဝန်ပေးခြင်းခံရခြင်းဖြစ်ပြီး ဤသို့ပင် တပည့်တော်အားလုံးနှင့် ဘုရားသခင်ရွေးချယ်တော်မူသော ခေါင်းဆောင်အားလုံးကို တာဝန်ပေးထားသည်။

There is no reason to think that any special significance should be attached to the change from lambs in 21:15 to sheep in vv. 16–17, as if Jesus entrusted to Peter not only His individual lambs but also the whole flock. It is more likely that the two words are simply different ways of designating the same thing—the one flock of Jesus Christ. It is also important to recognize that this passage deals with Peter’s restoration and reinstatement to service, not to some kind of elevation to primacy in the church. He was not being invested here with a distinctive authority as the earthly vicar of Jesus or being appointed as the chief shepherd who should rule over all other shepherds (cf. 1 Pet. 5:4). He was simply being commissioned to take care of Jesus’s flock, as were all of the disciples and as are all of those God has chosen to lead His people.

 

ယေရှုသည် ပေတရုကို ထိခိုက်နိုင်သည့် စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်မံထည့်ပြောခဲ့သည်။ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည့်ညက ပေတရုက သူ့အတွက် အသက်ပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည် (ယောဟန် ၁၃:၃၇)။ ယခုမူ ယေရှုက ထိုသို့ဖြစ်လာမည့်ပုံစံကို ပြောပြတော်မူသည်။ ယေရှုသုံးစွဲသော နက်နဲသောဘာသာစကားသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ထင်ရသော်လည်း ရှေးကမ္ဘာတွင် “လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ခြင်း” (၂၁:၁၈) ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချခြင်းဟု ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်ယာန်ဓလေ့အရ ပေတရုသည် နီရိုဧအောက်တွင် ရောမမြို့၌ ခရစ်နှစ် ၆၇ ခန့်တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချခံရပြီး ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသည့်အချိန်မတိုင်မီ နှစ်အတန်ကြာတွင် ဖြစ်သည်။

Jesus added a thought that probably struck Peter. The night he denied Jesus, Peter said he would give his life for Him (John 13:37), and here Jesus told him how this would happen. The enigmatic language Jesus used seems rather general, but in the ancient world the expression “stretch out your hands” (21:18) was widely taken as a reference to crucifixion. And according to Christian tradition, Peter was crucified in Rome under Nero around the year A.D. 67 several years before the writing of this Gospel.

 

၂၁:၂၀–၂၃။ ယောဟန်၏ မကြာမီသေဆုံးခြင်း။ ချစ်ခင်ရသော တပည့်တော်ကို ဤအခန်းထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီး ယေရှုပြောသော စကားကြောင့် ညီအစ်ကိုတို့အကြား ထိုတပည့်တော်သည် ယေရှုပြန်ကြွလာသည်အထိ မသေရဘူးဟူသော ကောလဟာလ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည် (ပိုဒ် ၂၂-၂၃)။ ယောဟန်သည် ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ရေးသောအချိန်တွင် တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသော တမန်တော်ဖြစ်ပြီး ယေရှုနှင့် ထိုမျိုးဆက်သောယုံကြည်သူများကြားရှိ နောက်ဆုံးသော အသက်ရှင်အဆက်အသွယ်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ယေရှုဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်ချက်ထားနိုင်သကဲ့သို့ သူသေဆုံးခြင်းသည် အသင်းတော်ကို နက်ရှိုင်းသော အကျပ်အတည်းထဲ နှစ်မြုပ်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်သူများကို သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်ခွာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်စေရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း (၁၄:၁-၃) ကို ယောဟန်၏အသက်တာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအတိအကျ ကာလတစ်ခုခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်း မပြုသင့်ချေ။ ငါတို့၏ မျှော်လင့်ချက်သည် ကတိပေးတော်မူသော ထိုသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်းပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ တည်ရှိရမည် (ဟေဗြဲ ၁၀:၃၇၊ ဗျာဒိတ် ၂၂:၂၀၊ ဟဗကုက် ၂:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

21:20–23. John’s Imminent Death. The introduction of the Beloved Disciple into the scene and the way Jesus referred to him generated among the brethren the rumor that this disciple would not die before the return of Jesus (vv. 22–23). By the time John wrote his Gospel, the rumor might have become even more serious, for he was the only apostle still alive, the last living link between Jesus and that generation of believers. It is as if hope in the Second Coming could be maintained only as long as John lived, whereas his death could sink the church into a deep crisis. It was, therefore, necessary to prepare the believers for the reality of his own eventual departure. The Second Advent of Jesus (14:1–3) should not be tied to John’s life—or, for that matter, to any other definite period of time. Our hope has to be based entirely on the faithfulness of the One who made the promise (Heb. 10:37; Rev. 22:20; cf. Hab. 2:3).

 

၂၁:၂၄–၂၅။ နိဂုံးစကား။ ယောဟန် ၂၁:၂၄ တွင် ဖော်ပြထားသော စကားကို အဓိကအားဖြင့် ပိုဒ် ၂၀-၂၃ ၏ အခြေအနေတွင် ဖတ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထို့ထက်ကျယ်ပြန့်စွာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ အတည်ပြုချက်လည်း ဖြစ်သည် (ပိုဒ် ၂၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပိုဒ် ၂၄ တွင် “ငါတို့” ဟူသော ပထမလူပုဂ္ဂိုလ် အများကိန်း၏ အမှတ်အသားသည် အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိဆရာကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကိုရည်ညွှန်းခြင်းဟု ယူဆခြင်းသည် အနည်းဆုံး ကျေနပ်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဤအရာများကို သက်သေခံပြီး ရေးသားခဲ့သော တပည့်တော်နှင့် သူ၏သက်သေခံချက်သည် မှန်ကန်ကြောင်း သိရှိသူများကြား ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပိုကောင်းသော အခြားရွေးချယ်မှုမှာ ဧဖက်မြို့၌ ယောဟန်ကို ကောင်းစွာသိရှိပြီး သူ၏သက်သေခံချက်ကို ထိုခေတ်ယုံကြည်သူများနှင့် နောင်လာနောက်သား မျိုးဆက်များအတွက် အတည်ပြုပေးနိုင်သည့် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များအုပ်စုကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏ အံ့သြဖွယ်ခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ယေရှုနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိခဲ့သူ၊ အမှန်တကယ် “ယေရှုချစ်တော်မူသော” တပည့်တော် (၁၃:၂၃၊ ၂၀:၂၊ ၂၁:၇၊ ၂၀) ၏ မျက်မြင်သက်သေ၏ အသီးအပွင့်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ယုံကြည်ထိုက်မှုကို အစကတည်းက အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။

21:24–25. Concluding Words. The statement in John 21:24 should be read primarily in the context of vv. 20–23, but by extension it also represents a validation of the entire Gospel (cf. v. 25). The identity of the “we” in v. 24 has been a subject of debate. The idea that the first-person plural is a self-reference to the Evangelist himself seems the least satisfactory solution, as there is a clear distinction between the disciple who testified and wrote these things and those who knew that his testimony was true. A better alternative is to think about a group of church leaders, probably at Ephesus, who knew John well enough to confirm his testimony to the believers of their own time, as well as to those of future generations. John’s astonishing Gospel is the product of an eyewitness, someone very close to Jesus—in fact, the disciple “whom Jesus loved” (13:23; 20:2; 21:7, 20)—and his trustworthiness was recognized from the very beginning.

 

ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ယေရှုပြုတော်မူခဲ့သမျှနှင့် သွန်သင်တော်မူခဲ့သမျှထဲမှ ရွေးထုတ်ထားသော အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် သတိပေးထားသည်။ ယေရှု၏ ကြီးမြတ်ခြင်းကို စာအုပ်တစ်အုပ်၊ စာအုပ်လေးအုပ်ဖြင့်ပင် ကန့်သတ်၍ မရနိုင်ချေ။ အားလုံးကို ရေးမည်ဆိုပါက ဤကမ္ဘာကြီးသည် ထိုစာအုပ်များကို မဆံ့နိုင်ဟု ဆိုထားသည် (၂၁:၂၅)။ ယေရှု၏ လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ပတ်သက်၍မူ ဤသည်မှာ ပြောမနည်းသော စကားဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အောင်မြင်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍မူ မည်သည့်အမှန်တရားထက်မဆို ပိုမိုမှန်ကန်သည်။ ယေရှုသည် ဤလောကကို ကယ်တင်ရန် (၃:၁၇၊ ၄:၄၂၊ ၅:၃၄၊ ၁၀:၉၊ ၁၂:၄၇) နှင့် ခမည်းတော်၏ ဘုန်းတော်ကို ဖော်ပြရန် (၁၂:၂၈၊ ၄၅၊ ၁၄:၉၊ ၁၃၊ ၁၆:၁၄၊ ၁၇:၄) လာခဲ့သည်။ ဤနှစ်ခုစလုံးကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်တွင် ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး ထိုလက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ဘုရားသခင်၏ မကောင်းမှုအင်အားစုများကို နောက်ဆုံးအနိုင်ရရှိရာတွင် ကိရိယာဖြစ်လာခဲ့သည် (၁၂:၃၁၊ ၁၆:၁၁၊ ၁၉:၃၀) နှင့် ဖန်ဆင်းခံရသူနှင့် ဖန်ဆင်းရှင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ဖန် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းစေခဲ့သည် (၁၄:၃၊ ၁၇:၂၄)။ အမှန်မှာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးနှင့် ထာဝရကာလတစ်ခုလုံးပင် ယေရှုသည် လူဇာတိခံ၍ ငါတို့ထံတွင် နေထိုင်တော်မူစဉ် ပြီးမြောက်ခဲ့သော အရာတို့၏ အဓိပ္ပာယ်အပြည့်အစုံကို မှတ်တမ်းတင်ရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ချေ။ ယေရှု၏ အမှုတော်နှင့် အလုပ်တော်၏ တန်ခိုးသည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ ရှိတော်မူစဉ်ကအတိုင်း ယနေ့တွင်လည်း အစွမ်းထက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ရေးအင်အားစုများကို သူအမြဲအနိုင်ရခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သူ၏ ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် ပြန်လာခြင်းတွင် ထိုအောင်ပွဲ၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းအတွက် ငါတို့၏ မျှော်လင့်ချက်သည် သေချာပြီး မယိမ်းယိုင်နိုင်ကြောင်း အာမခံချက်ပေးထားသည်။

The Gospel closes with a reminder that its content is no more than a short selection of what Jesus did and taught. The greatness of Jesus cannot be limited to one single book, not even to four. If everything had been written, the world would not even be able to hold all the books that would have been produced (21:25). This is hyperbole, of course, as far as Jesus’s physical life is concerned, but in relation to His spiritual accomplishments, no truth could be more accurate. Jesus came to save the world (3:17; 4:42; 5:34; 10:9; 12:47) and to reveal the Father’s glory (12:28, 45; 14:9, 13; 16:14; 17:4). Both of these were accomplished at the cross, which became the instrument through which God’s final victory over the forces of evil was secured (12:31; 16:11; 19:30) and creature and Creator were finally brought together again (14:3; 17:24). In fact, the entire universe and the whole eternity would not be large enough to record the full significance of Jesus’s accomplishments when He was made flesh and lived among us. The power of the ministry and work of Jesus is today as effective as it was when He was with the disciples. His constant victory over spiritual powers and His resurrection from the dead assure us that our hope for the consummation of that victory at His glorious return is certain and unmovable.