အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
အခန်းကြီး - ၇
အခန်းကြီး - ၈
အခန်းကြီး - ၉
အခန်းကြီး - ၁၀
အခန်းကြီး - ၁၁
အခန်းကြီး - ၁၂
အခန်းကြီး - ၁၃
အခန်းကြီး - ၁၄
အခန်းကြီး - ၁၅
အခန်းကြီး - ၁၆
အခန်းကြီး - ၁၇
အခန်းကြီး - ၁၈
အခန်းကြီး - ၁၉
အခန်းကြီး - ၂၀
အခန်းကြီး - ၂၁
အခန်းကြီး - ၂၂
အခန်းကြီး - ၂၃
အခန်းကြီး - ၂၄
လုကာ
LUKE
နိဒါန်း
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့်
စာရေးသူ။ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အစောဆုံး မိတ္တူသည် ဒုတိယရာစုနှောင်းပိုင်းမှ
စတင်တွေ့ရှိရသည်။ စာရေးသူသည် ကျမ်းစာအတွင်း၌ မိမိနာမည်ကို ဖော်ပြထားခြင်း
မရှိသော်လည်း၊ ကျမ်းစာအား ကူးယူခဲ့ကြသော စာရေးဆရာများက ကျမ်းစာအဆုံး၌
(ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်များတွင် မပါဝင်သော နောက်ဆက်တွဲစာတမ်းဖြင့်) “လုကာအရ
ခရစ်ဝင်ကျမ်း” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤခေါင်းစဉ် သို့မဟုတ် ထိုနှင့်ဆင်တူသော
အမည်မျိုးကို လက်ရှိတွေ့ရှိထားသမျှ မိတ္တူအားလုံးတွင် ပါရှိသည်။
Title and Authorship.
The earliest copy of this Gospel dates to the end of the second century.
Although the author does not identify himself by name within the book itself,
the scribes who copied the book describe it (in a postscript at the end of the
book, not appearing in modern translations) as the “Gospel according to Luke.”
This title or a similar variation of it is present in all known copies.
လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းသည်
အခြားသော ကျမ်းဇယားပါ ခရစ်ဝင်ကျမ်းများကဲ့သို့ပင် နည်းပညာအရ
စာရေးသူအမည်မဖော်ပြထားသော ကျမ်းစာဖြစ်သည်။ သို့သော် ခရစ်ယာန်ဓလေ့အရ တညီတညွတ်တည်း
လက်ခံထားသည်မှာ စာရေးသူမှာ ပါဝလု၏ ခရီးဖော်ဖြစ်သူ လုကာပင် ဖြစ်သည်။
ဤသတ်မှတ်ချက်ကို တမန်တော်ဝတ္ထုကျမ်းတွင် ဤနှစ်ခုစလုံးသည် စာရေးသူတစ်ဦးတည်းမှ
ဆင်းသက်လာကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်းဖြင့် ထောက်ခံထားသည် (တမန် ၁:၁ ကိုကြည့်ပါ)။
တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ပါဝင်သော “ကျွန်ုပ်တို့” ဟူသော အပိုဒ်များ (တမန် ၁၆:၁၀-၁၇၊
၂၀:၅-၂၁:၁၈၊ ၂၇:၁-၂၈:၁၆) ကလည်း စာရေးသူသည် ပါဝလု၏ ခရီးဖော်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း
ညွှန်ပြသည်။ ပါဝလုက လုကာကို သူ၏အဖော်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည့် နေရာများ (ကောလောသီ ၄:၁၄၊
၂တီမောသေ ၄:၁၁၊ ဖိလေမုန် ၂၄) နှင့် ခရစ်တော်၏ ကုသခြင်းအသေးစိတ်ကို
စိတ်ဝင်စားမှုတို့ကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လျှင် ကောလောသီ ၄:၁၄ တွင် ပါဝလုက ဖော်ပြထားသော
ဆရာဝန်လုကာပင် ဤကျမ်းစာကို ရေးသားခဲ့သူ ဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုံးနိုင်သည်။ သို့သော်
အဖွင့်အပိုဒ်များတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း သူသည် ယေရှုကို လူချင်းမတွေ့ဖူးဘဲ
မျက်မြင်သက်သေများ၏ ပြောပြချက်များကို အားကိုးခဲ့ရသည်။ ပထမဆုံး ယေရှုခံယူသူများ၊
ဖြစ်နိုင်ရင် ယေရှု၏ မိခင်နှင့် ညီအစ်ကိုများကိုပါ (တမန် ၁:၁၄ ကိုကြည့်) ဆေသာရိယ၌
ပါဝလုထောင်ချခံထားစဉ် (တမန် ၂၄:၂၆-၂၇၊ ၂၇:၁) တွေ့ဆုံမေးမြန်းခဲ့သည့် အချိန်ကာလသည်
ယေရှု၏ ဘဝနှင့် အဆုံးအမများကို စစ်မှန်ပြီး ယုံကြည်လောက်သော မှတ်တမ်းတင်နိုင်ရန်
ကူညီပေးခဲ့သည်။ လုကာ၏ စာပေအရည်အချင်းမြင့်မားမှုနှင့် ပါဝလုနှင့် နောက်ပိုင်းဆက်ဆံရေးတို့က
ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းအား တမန်တော်ဆိုင်ရာ မူလဇစ်မြစ်ရှိသည်ဟု အသိအမှတ်ပြုခံရပြီး
ကျမ်းစတင်း အသစ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခံရခြင်း၏ အကြောင်းတစ်စိတ်တစ်ဒေသဖြစ်ခဲ့သည်။
The Gospel of Luke, like the other canonical Gospels, is
technically anonymous. The unanimous consensus of Christian tradition, however,
identifies the author as Luke, the traveling companion of Paul. This
attribution finds support in the book of Acts, which identifies both works as
coming from the same author (see Acts 1:1). The presence of several “we”
passages in Acts also suggests the author was one of Paul’s traveling
companions (Acts 16:10–17; 20:5–21:18; 27:1–28:16). Taken together with Paul’s
references to Luke (Col. 4:14; 2 Tim. 4:11; Philem. 24) as one of his frequent
companions and the author’s interest in the details of Christ’s healings, we
may conclude that Luke, the doctor whom Paul names in Colossians 4:14, was the
author of the Gospel that bears his name. Nevertheless, as he indicates in the
opening verses, he was not acquainted with Jesus in person but relied on the
accounts of eyewitnesses for his information. The time he spent interviewing
the earliest followers of Jesus, including perhaps His mother and His brothers
(cf. Acts 1:14), perhaps during the time Paul was imprisoned in Caesarea (cf.
Acts 24:26–27; 27:1), enabled Luke to provide an authentic and reliable account
of the life and teachings of Jesus. No doubt Luke’s considerable literary
capacity and his later connection with Paul further contributed to the
recognition of the Gospel’s apostolic origin and its inclusion in the NT canon.
လုကာသည်
ဧဝံဂေလိတောင်းမျိုးနွယ်ဖြစ်ကြောင်း အချက်နှစ်ချက်က ညွှန်ပြသည်။ သူ၏
ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဧဝံဂေလိဆိုင်ရာ ကိစ္စများအပေါ် အထူးထိန်းသိမ်းမှုရှိပြီး၊ ပါဝလုက
လုကာကို အခြားသော ယုဒအလုပ်ဖော်များနှင့် ခွဲခြားဖော်ပြထားသည် (ကောလောသီ ၄:၁၁-၁၄
ကိုကြည့်ပါ)။ ဂရိဘာသာစကားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်မှုသည်လည်း
ထိုသက်သေဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ဂရိဘာသာပြန် ဆေ့ပတုဂျင့် (LXX) ကို
ကောင်းစွာသိရှိနားလည်မှု၊ သူ၏ နှစ်ခုသော ကျမ်းစာများတွင် ထည့်သွင်းကိုးကားထားသော
ကိုးကားချက်များစွာနှင့် အရိပ်အမြွက်များက အချို့အတွက် လုကာသည် ယုဒဘာသာသို့
အရင်လူဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်နိုင်သည် (ယုဒဘာသာဝင်အဖြစ် သို့မဟုတ် ဗိမာန်တော်တွင်
မကြာခါတက်ရောက်လေ့ရှိသော ဧဝံဂေလိဘုရားကိုးကွယ်သူတစ်ဦးအဖြစ်) ဟု ယူဆစေသည်။
Two facts suggest that Luke was a Gentile: his Gospel shows
special sensitivity to Gentile-related concerns, and Paul lists Luke separately
from other fellow Jewish workers (see Col. 4:11–14). Evidence of this can be
seen in his excellent command of Greek. His familiarity with the Greek
translation of the OT known as the Septuagint (LXX), evidenced from the
numerous quotations and allusions to it throughout his two works, has suggested
to some that Luke may first have been a convert to Judaism, either as a proselyte
or as one of the Gentile God-fearers who frequently attended synagogue.
ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်ကာလ။
ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသူများသည် မိမိတို့နာမည်၊ ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်နှင့် နေရာကို
ဖော်ပြထားခြင်းမရှိသောကြောင့် ခေတ်သစ်ပညာရှင်များသည် ကျမ်းစာတစ်ခုစီကို
ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးရပြီး အခြားသော ပိုမိုတိကျစွာ သိရှိနိုင်သော ဖြစ်ရပ်များနှင့်
ဆက်စပ်နိုင်သည့် သဲလွန်စများကို ရှာဖွေရသည်။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းနှင့်ပတ်သက်၍
ခေတ်သစ်ပညာရှင်အများစုသည် ဤကျမ်းစာကို အေဒီ ၆၀ အစောပိုင်း သို့မဟုတ်
အနည်းငယ်နောက်ကျသော ၇၀ ခုနှစ်များတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။
ဤနှစ်မျိုးသောရက်စွဲအတွက် အဓိကအားကိုးခဲ့သော သက်သေနှစ်ခုမှာ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းနှင့်
အဆက်အစပ်ရှိသော တမန်တော်ဝတ္ထု (တမန် ၁:၁၊ လုကာ ၁:၁-၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့်
မဿဲ၊ မာကု ခရစ်ဝင်ကျမ်းနှင့် မျှဝေထားသော စာပေဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။
အချို့သော ဝေဖန်ရေးပညာရှင်များက ဒုတိယရာစုတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ငြင်းဆိုကြသော်လည်း
ထိုအမြင်များသည် ပရောဖက်ပြုချက်သည် မဖြစ်နိုင်ဟူသော ယူဆချက်နှင့် လုကာ၏
ဓမ္မသိက္ခာသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သမိုင်း၏ နောက်ပိုင်းကာလကို ထင်ဟပ်နေသည်ဟူသော
အချက်များပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမြင်မျိုးကို အမှန်တကယ်
သက်သေထူထောင်နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ခန့်မှန်းချက်သာဖြစ်သောကြောင့် အသေးစိတ်ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန်
မလိုအပ်ပေ။
Date. Since the
Gospel writers do not identify themselves or the date and place of their
writing, modern scholars have to carefully exam each Gospel, looking for
possible clues that might connect the time of writing with other events that
can be more firmly determined, or at least suggest a more general time frame.
In the case of the Gospel of the Luke, most modern scholars have relied on two
pieces of evidence that have led to the conclusion that this Gospel was written
sometime in either the early to mid-60s or perhaps a decade or so later in the
70s. The evidence relied on for these two dates is the connection of this
Gospel with its companion volume, the book of Acts (Acts 1:1; cf. Luke 1:1–4),
and also the strong literary relationship it shares with Matthew and Mark, the
two other Synoptic Gospels (regarding literary features, see Luke:
Introduction). Some critical scholars have argued for a much later date in the
second century. Their views, however, are often based on the assumptions that
predictive prophecy is impossible and that the theology of Luke reflects a
later time period in church history. These views do not merit extensive
consideration because they are based more on speculation than on actual
evidence.
အေဒီ ၆၀ အစောပိုင်း
သို့မဟုတ် အလယ်ပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟူသော သက်သေမှာ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းနှင့်
အဆက်အစပ်ရှိသော တမန်တော်ဝတ္ထုကျမ်းပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ တမန်တော်ဝတ္ထုသည်
ခရစ်ဝင်ကျမ်းအဆုံးမှ ဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားပြီး (လုကာ ၂၄:၄၆-၅၃
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါဝလု အသေခံရခြင်းမတိုင်မီ အဆုံးသတ်ထားသည် (တမန် ၂၈:၃၀-၃၁)။
ထို့ကြောင့် အချို့က ဤနှစ်အုပ်လုံးကို ပါဝလုအသေမခံမီ ပြီးစီးခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။
တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် အေဒီ ၇၀ ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို
လုံးဝမဖော်ပြထားခြင်းကလည်း ထိုခေတ်မတိုင်မီ ရေးသားခဲ့သည်ဟူသော အထောက်အထားဖြစ်သည်။
Evidence for a date in the early to mid-60s is generally
based on the connection of the Gospel with the author’s companion book of Acts,
which serves as its sequel (Acts 1:1; cf. Luke 1:1–4). Since Acts takes up the
story where the Gospel ends (cf. Luke 24:46–53) and concludes before Paul’s
martyrdom (Acts 28:30–31), some conclude this indicates that both volumes were
completed before Paul’s death. The lack of any reference to the destruction of
Jerusalem in A.D. 70 in Acts also supports the impression that it was written
prior to that date.
အချို့ပညာရှင်များ
လုကာကျမ်းကို နောက်ကျသည်ဟု ယူဆရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းမှာ လုကာ ၁:၁ တွင် သူကိုယ်တိုင်
အခြားသော “များစွာသော” ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသူများကို တိုငပင်ခဲ့သည်ဟု ဝန်ခံထားခြင်းပင်
ဖြစ်သည်။ ထိုအခြားကျမ်းများတွင် မဿဲနှင့် မာကုတို့ အမှန်ပါဝင်သည်။ အမှန်မှာ မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်းသည်
လုကာ၏ အရေးကြီးအရင်းအမြစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယေရှု၏ အမှုတော်ကို မျက်မြင်မဟုတ်သူ
လုကာသည် မာကုကျမ်း၏ အကြောင်းအရာနီးပါး ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကို စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ
တူညီအောင် ကူးယူသုံးစွဲထားသည်။ ထို့ကြောင့် လုကာသည် မာကုကျမ်းပြီးစီးပြီးမှ
ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မာကုကျမ်းကို အေဒီ ၆၀ အလယ်ပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု
အများစုယူဆကြသည် (အချို့က ပိုစောသည်ဟုလည်း ငြင်းဆိုကြသည်၊ မာကု၏
နိဒါန်းကိုကြည့်ပါ)။
The main reason that other scholars date Luke later is his
acknowledgment of having consulted “many” other Gospel writers (Luke 1:1) in
the process of writing his own. These “other” Gospels most certainly include
Matthew and Mark. In fact, Mark’s Gospel appears to have been a significant
source for Luke, who was not an eyewitness of the ministry of Jesus, since
nearly 40 percent of Mark appears in his Gospel—and often word for word. This
strongly suggests that Luke was written sometime after the completion of Mark’s
Gospel, which was most likely written in the mid-60s, though some argue for an
earlier date (see Mark: Introduction).
တမန်တော်ဝတ္ထုသည်
အေဒီ ၇၀ မတိုင်မီ အဆုံးသတ်ထားသော်လည်း လုကာနှင့် တမန်တော်ဝတ္ထုကို
ထိုအချိန်မတိုင်မီ ရေးသားခဲ့ရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ပေတရုနှင့်
ပါဝလု၏ ဇာတ်လမ်းများပါဝင်သော်လည်း အဓိကအာရုံမှာ ဧဝံဂေလိတရားသည် ယုဒနှင့်
ဧဝံဂေလိလူမျိုးများထံ မြေထဲပင်လယ်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (တမန်
၁:၇-၈)။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုသည် ရောမမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာခြင်းဖြစ်သည် (တမန်
၂၈:၂၈)။ အကယ်၍ ဇာတ်လမ်းကို ပါဝလုအသေခံရခြင်းနှင့် ယေရုရှလင်ပျက်စီးခြင်းဖြင့်
အဆုံးသတ်ခဲ့လျှင် ကျမ်းစာ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက် ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်
တမန်တော်ဝတ္ထုရှိ ဖြစ်ရပ်များသည် အေဒီ ၆၂ ခန့်တွင် အဆုံးသတ်သော်လည်း
ကျမ်းစာနှစ်အုပ်လုံးကို ထိုအချိန်တွင် ရေးသားခဲ့ရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ ထို့ပြင် လုကာ၏
ရောမအုပ်ချုပ်ရေးကို အပြုသဘောဆောင်သော အမြင်ဖြင့် ဖော်ပြထားမှုက သူ၏
နှစ်အုပ်တွဲလက်ရာကို ဒေါမီရှင်ဧကရာဇ် အုပ်စိုးစဉ် (အေဒီ ၈၁-၉၆) ခရစ်ယာန်များအပေါ်
ပြင်းထန်စွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု မစတင်မီ ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။
အချို့အတွက် ဤသည်မှာ လုကာ၏ နှစ်အုပ်တွဲလက်ရာကို ၇၀ ခုနှစ်များတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု
ယူဆစေသည်။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်ကို စောစီးသည်ဖြစ်စေ၊
အနည်းငယ်နောက်ကျသည်ဖြစ်စေ မည်သည့်သက်သေကမျှ လုံးဝအတိအကျ
သက်သေပြနိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် အလွန်အယူအဆတင်းမာခြင်း မပြုသင့်ဘဲ အေဒီ ၆၀
နောက်ပိုင်းမှ ၈၀ မတိုင်မီ ကာလတွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျယ်ပြန့်စွာ
ယူဆထားသင့်သည်။
While Acts does end before A.D. 70, it does not necessarily
mean that the Gospel of Luke and Acts were composed before that time. While
Acts includes stories of Peter and Paul, the primary concern of Acts is the
spread of the gospel to Jews and Gentiles across the Mediterranean world (Acts
1:7–8). In fact, that is the climax of the story—Paul’s proclamation of the
gospel in Rome (Acts 28:28). If the story had ended with the death of Paul and
the fall of Jerusalem, the focus of the book would have changed. So although
the events in Acts end around the year A.D. 62, this does not require that
either Luke or Acts was written at that time. At the same time, the largely
positive aspect reflected in Luke’s account of Roman rule suggests that his
two-volume work was most likely written before the wider outbreak of
persecution against Christians that appears to have begun during the reign of
Domitian (A.D. 81–96). To some this suggests that Luke’s two-volume work was
composed sometime in the 70s. Since the evidence for either the early or
slightly later date of the Gospel of Luke cannot be demonstrated
incontrovertibly, it is probably best not to be overly dogmatic about the
matter and to allow for the possibility of a broader time period for when it
was written, which would be sometime after A.D. 60 but before A.D. 80.
နောက်ခံအကြောင်းအရာ။
လုကာက ယုံကြည်သူများထဲတွင် ပြည့်စုံခဲ့သမျှကို “များစွာသော” သူများက
ဇာတ်ကြောင်းရေးသားခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သတင်းပို့ထားသည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ
ယေရှုသည် စတင်ပြုတော်မူခဲ့သော အမှုနှင့် အဆုံးအမများကို စနစ်တကျ
ရေးမှတ်ထားရန်ဖြစ်ပြီး (လုကာ ၁:၁၊ ၃၊ တမန် ၁:၁) သူတို့ သင်ယူခဲ့သမျှ၏ သေချာမှုကို
သိနိုင်စေရန် ဖြစ်သည် (လုကာ ၁:၄)။ အခြားသူများ ရေးသားထားသော
ခရစ်ဝင်ဇာတ်လမ်းများကို သိရှိထားသော်လည်း သူ၏ သတင်းအချက်အလက်များမှာ
မျက်မြင်သက်သေများနှင့် အမှုတော်ဆောင်များထံမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂)။
ထို့ပြင် အစအဦးမှစ၍ အရာအားလုံးကို ဂရုတစိုက် စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး နားလည်ခဲ့သည်ဟု
ဆိုသည် (အပိုဒ် ၃)။ ရောမမြို့၌ ယောဟန်မာကု၊ ပါဝလု (ကောလောသီ ၄:၁၀၊ ၁၄) နှင့်
ဖြစ်နိုင်လျှင် ပေတရု (၁ပေ ၅:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) တို့နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့စဉ်
ကာလက ယုံကြည်လောက်သော အရင်းအမြစ်မျိုးစုံမှ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းကို အခြေခံနိုင်ခဲ့သည်။
Backgrounds. Luke
informs his readers that “many” had already written a narrative account of what
had been fulfilled among the believers. He states that his purpose is to
compose an account of all that Jesus had begun to do and teach (Luke 1:1, 3;
Acts 1:1) in order that they would “know the certainty” of what they had been
taught (Luke 1:4). Although familiar with the Gospel story penned by others,
Luke’s own information stemmed from eyewitnesses and ministers/servants (v. 2),
which refers to those who were specifically entrusted with conveying accurate
information regarding the ministry and teachings of Jesus (see commentary on
Luke 1:1–4). He also claims to have carefully investigated and understood
everything from the beginning (v. 3). In addition, his time in Rome with John
Mark, Paul (Col. 4:10, 14), and, perhaps, Peter (cf. 1 Pet. 5:13) would have
afforded him ample opportunity to base this Gospel narrative on a variety of
reliable sources.
လုကာ၏
အစောပိုင်းအခန်းကြီးများတွင် ယေရှုမွေးဖွားခဲ့သည့် ယုဒလောက၊ ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့်
ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို မိတ်ဆက်ပေးထားပြီး ဣသရေလ၏ ကယ်တင်ခြင်းမျှော်လင့်ချက်ကို
ထိန်းသိမ်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ လုကာခရစ်ဝင်တစ်လျှောက် ဆေ့ပတုဂျင့် (LXX) ၏ ဝေါဟာရများ၊
ဖော်ပြပုံများနှင့် ဆက်စပ်မှုများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြောင်း ပေါ်လွင်သည်။
သမိုင်းဆိုင်ရာ တိကျမှုကို စိတ်ဝင်စားပြီး မင်းများအုပ်ချုပ်ခဲ့သည့်နှစ်များ၊
ယုဒပြက္ခဒိန်အတိုင်း အရေးကြီးဖြစ်ရပ်များကို ရက်စွဲထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ
၃:၁-၂၊ ၂၂:၁၊ တမန် ၂:၁)။ ခေတ်ကာလ၏ စာပေဓလေ့အတိုင်း ဂရိ-ရောမကမ္ဘာကြီးကို ကောင်းစွာ
သိရှိနားလည်ထားကြောင်းလည်း ထင်ရှားသည်။
The early chapters of Luke introduce the reader to the
Jewish world in which Jesus was born, with its ceremonies and sacrifices, and
sensitively describe Israel’s hope of salvation. Throughout the Gospel, Luke
shows himself to be thoroughly familiar with the Septuagint, including its
terminology, manner of expression, and interconnections. He also manifests some
interest in historical veracity, dating key events in accordance with the
reigns of kings and the Jewish religious calendar (Luke 3:1–2; 22:1; Acts 2:1).
Luke also manifests a keen awareness of the larger Greco-Roman world in
accordance with the literary conventions of the time.
ဓမ္မသိက္ခာနှင့်
ရည်ရွယ်ချက်။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထုပါဝင်သည့် ပိုကြီးမားသော
ဇာတ်ကြောင်းစီမံကိန်း၏ ပထမအပိုင်းဖြစ်ပြီး ယေရှုကို ဖော်ပြပုံတွင် ထူးခြားသည်။
တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ယေရှု၏ အမှုတော်သည် အစောပိုင်းအသင်းတော်၏ အသက်ရှင်မှုနှင့်
လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာမှုမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆက်လက်သက်ရောက်နေကြောင်း
ပြသထားသည်။ ယေရှု၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သတင်းစကားသည် လုကာ၏ ဓမ္မသိက္ခာတွင်
အဓိကနေရာယူထားသည်။
Theology and Purpose.
The Gospel of Luke, as the first part of a larger narrative project that
includes Acts, is unique in its portrayal of Jesus. The author, in the book of
Acts, shows the work of Jesus continuing to make an impact in the world through
the life and rapidly expanding footprint of the early church. The person and
message of Jesus dominate the theology of Luke.
၁. ပရောဖက်ပြုချက်
ပြည့်စုံခြင်း။ လုကာသည် ယုံကြည်ခြင်းတည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို အစမှပင်
ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (၁:၄)။ သူရေးသားခဲ့သည့် ကာလသည် ပရောဖက်ပြုချက်များ
ပြည့်စုံလာသည့် ကာလဖြစ်ပြီး ယောဟန်ခရစ်ဝင်၏ ဖခင် ဇာခရိကို ကောင်းကင်တမန်များက
ကြေညာခဲ့သည် (၁:၈-၃၈)။ ယောဟန်သည် ထာဝရဘုရားကို လမ်းပြင်ဆောင်ရွက်ပေးရမည် (အပိုဒ်
၇၆၊ မာလခိ ၃:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် အမှောင်ထု၌နေသူများနှင့်
သေမင်း၏အရိပ်အောက်ရှိသူများကို လင်းစေရန် ကောင်းကင်မှ “အရုဏ်ဦး” အဖြစ် လာရောက်မည်
(လုကာ ၁:၇၈-၇၉၊ ဟေရှာယ ၉:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ရှိမောင်သည် ထိုကလေးငယ်ကို
ကတိတော်ခရစ်တော်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (လုကာ ၂:၂၅-၃၂)၊ ပရောဖက်မ အန်နာလည်း
ထိုနည်းတူပင် (အပိုဒ် ၃၆-၃၈)။ ယေရှုသည် ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝတော်မူသူအဖြစ်
(၄:၁၈၊ ဟေရှာယ ၆၀:၁-၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဟေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်သည် သူ၏
တရားဟောခြင်းနှင့် ကုသခြင်းအမှုတော်အားဖြင့် ပြည့်စုံလာပြီဟု ကြေညာတော်မူခဲ့သည်
(လုကာ ၄:၂၁)။ သူ့အပေါ် ရေးထားသမျှ အားလုံးသည် “ပြည့်စုံရမည်” ဟု
အတည်ပြုတော်မူခဲ့သည် (၂၄:၄၄၊ ၂၂:၃၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကတိတော်နှင့်
ပြည့်စုံခြင်းကို ဆက်စပ်ဖော်ပြခြင်းသည် နှစ်ခုကို ပေါင်းစည်းထားသော
မျှော်လင့်ချက်ကို အလေးပေးသည်။
1. Prophetic
Fulfillment. As already mentioned, Luke makes his faith-building purpose
very clear from the outset (1:4). The time of which he writes is a time of prophetic fulfillment, announced by
angelic visitants to Zacharias (also Zechariah), the father of John the
Baptist, and to Mary, the mother of Jesus (1:8–38). John was to precede the
Lord and prepare the way for Him (v. 76; cf. Mal. 3:1), and Jesus—the anatolē (“dawn,” “sunrise,” or
“dayspring”) from heaven—would come to enlighten those who are in darkness and
the shadow of death (Luke 1:78–79; cf. Is. 9:2). Simeon recognized the child as
the promised Christ (Luke 2:25–32), as did the prophetess Anna (vv. 36–38).
Jesus, as the Spirit-anointed One (4:18; cf. Is. 60:1–2), announced that
Isaiah’s prophecy was being fulfilled by His ministry of preaching and healing
(Luke 4:21), and He affirmed that everything written about Him “must be
fulfilled” (24:44; cf. 22:37). The correlation between promise and fulfillment
places the emphasis on the hope that unifies the two.
၂. ကယ်တင်ခြင်းနှင့်
ကုသခြင်း။ ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသော အကြောင်းအရာမှာ
ကယ်တင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မာရိသည် “ဘုရားသခင် ငါ့ကယ်တင်ရှင်” ဟု ဝမ်းမြောက်ခဲ့ပြီး
ဇာခရိက ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလကို ရန်သူများထံမှ ကယ်တင်ရန် “ကယ်တင်ခြင်း၏ ဦးချွန်” ကို
ထမြောက်စေတော်မူပြီဟု ကြေညာခဲ့သည် (လုကာ ၁:၄၇၊ ၆၉၊ ၇၁)။ လုကာက ဟေရှာယ၏ ကတိတော်ကို
ကိုးကားဖော်ပြသည်မှာ လူအပေါင်းတို့ (စာသားအတိုင်း “လူမျိုးတကာနှင့်”) ဘုရားသခင်၏
ကယ်တင်ခြင်းကို မြင်ရလိမ့်မည် (၃:၆၊ ဟေရှာယ ၄၀:၅၊ LXX နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများကို လုကာတွင် မဿဲ၊ မာကုတို့ထက် နီးပါး နှစ်ဆခန့်
မကြာခါး တွေ့ရသည်။
2. Salvation and
Healing. Connected to prophetic fulfillment is the theme of salvation. Mary rejoiced in “God my
Savior,” and Zacharias announced that God “has raised up a horn of salvation”
to save Israel from its enemies (Luke 1:47, 69, 71) and to provide the
knowledge of salvation for His people through the forgiveness of their sins (v.
77). Luke quotes the promise in Isaiah that all people (lit. “all flesh”) will
see salvation from God (3:6; cf. Is. 40:5, LXX). Salvation terminology is found
in Luke almost twice as often as in either Matthew or Mark.
ယေရှု၏
ကုသခြင်းအမှုတော်၊ အထူးသဖြင့် ဧဝံဂေလိများအပေါ် ထင်ရှားသည်။ ယေရှုက နာမန်ကို
ကုသခြင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည်မှာ သူပြုမည့်အမှုပုံစံဖြစ်သည် (လုကာ ၄:၂၇)။
နောက်ပိုင်းတွင် ဆယ်ယောက်သော နာမျိုးကို ကုသတော်မူရာ တစ်ယောက်မှာ ရှမာရီလူဖြစ်သည်
(၁၇:၁၁-၁၉)။ ဗိုလ်ထောက်တစ်ဦး၏ ကျွန်ကို ကုသပေးတော်မူပြီး သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို
အထူးဖော်ပြတော်မူသည် (၇:၉၊ ၁၇:၁၉)။ လုကာသည် ကုသခံရသူများကို သူတို့၏
ရောဂါအမည်ဖြင့် အများအားဖြင့် မသတ်မှတ်ဘဲ လူအဖြစ် အထူးစိတ်ဝင်စားသည် (ဥပမာ ၅:၁၈၊
၂၄၊ ၁၇:၁၂)။ ရောဂါနှင့် သေခြင်း၏ မိသားစုအပေါ် သက်ရောက်မှုကို နားလည်စေရန်
အသေးစိတ်ထည့်သွင်းထားသည်။ နိန်မြို့မှ သေလွန်ခဲ့သော ယောက်ျားငယ်သည် မုဆိုးမ၏
တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည် (၇:၁၂)။ နတ်ဆိုးစွဲခံရသော ယောက်ျားငယ်သည် ဖခင်၏
တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည် (၉:၃၈)။ သေလွန်ခဲ့သော သမီးငယ်သည် ယာအိရု၏ တစ်ဦးတည်းသော
သမီးဖြစ်ပြီး အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်သာရှိသေး၍ (၈:၄၂)။ လေးခုသော ခရစ်ဝင်ကျမ်းစလုံးတွင်
တပည့်တစ်ဦးက ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ကျွန်၏ နားရွက်ကို လှီးဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသော်လည်း
လုကာတွင်သာ ယေရှုက ထိုလူကို နားရွက်မရှိဘဲ ထားမထားခဲ့ကြောင်း သိရသည် (၂၂:၅၁)။
မွေးဖွားခြင်းနှင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် ဝိညာဉ်တော်နှင့်
ပြည့်ဝတော်မူသူ၊ ဝိညာဉ်တော်ဦးဆောင်တော်မူသူ၊ တရားဟောရန်နှင့် ကုသရန်
ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ခွန်အားရတော်မူသူ ဖြစ်တော်မူသည် (၁:၃၅၊ ၄:၁၊ ၁၄၊ ၁၈-၁၉)။
တရားဟောခြင်းနှင့် ကုသခြင်းကြားတွင် ပဋိပက္ခမရှိပါ။ ယေရှုသည်
နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် ကုသတော်မူသည် (၄:၃၉၊ ၁၈:၄၂) သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်
ကုသတော်မူသည် (၅:၁၇၊ ၆:၁၉၊ ၈:၄၆)။
The healing ministry of Jesus, especially to non-Jews, is
also prominent as part of His work of salvation. Jesus mentions Naaman’s
cleansing from leprosy (Luke 4:27) as typical of the work He will do. Later, He
heals ten lepers (17:11–19), one of whom was a Samaritan, and a centurion’s
slave (7:1–10), and He especially noted their faith (7:9; 17:19). Luke shows
particular interest in those whom Jesus heals as people and avoids most of the time labeling them in terms of
their disease, for example, as a “paralytic” or a “leper” (e.g., 5:18, 24;
17:12). He also adds details for understanding the impact of illness and death
on families: the dead boy from Nain was a widow’s only son (7:12); the
demon-possessed boy was his father’s only child (9:38); the dead girl was
Jairus’s only daughter, just twelve years old (8:42). All four Gospels describe
a disciple slicing off the ear of the high priest’s servant, but only in Luke
do we learn that Jesus was unwilling to leave the man earless (22:51). By
virtue of His birth and baptism, Jesus is Spirit-filled, Spirit-led, and
Spirit-empowered to heal as well as to preach (1:35; 4:1, 14, 18–19). There is
no apparent conflict between preaching and healing since Jesus heals by the
power of the word (4:39; 18:42) but also by the power of the Spirit (5:17;
6:19; 8:46).
၃. ခရစ်တော်နှင့်
စာတန်တို့ကြား ကောင်းကင်နှင့် ငရဲပဋိပက္ခ။ ဤအကြောင်းအရာကို လုကာတွင် ထင်ရှားစွာ
မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။ ယေရှုသည် စာတန်လဲခြင်းကို မြင်တော်မူခဲ့သည် (၁၀:၁၈)။
နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်း (တပည့်များလည်း ခံစားခဲ့ရသည်၊ ၉:၆၊ ၁၀:၉၊ ၁၇၊ ၁၉)
သည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ဝင်ရောက်လာခြင်းနှင့် စာတန်၏ နိုင်ငံတော်နှင့်
တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၁၁:၁၈၊ ၂၀)။ ဤအကြောင်းအရာသည် လုကာ (၁၃:၁၆၊ ၂၂:၃၊
၃၁) နှင့် တမန်တော်ဝတ္ထု (၅:၃၊ ၉၊ ၁၃:၈-၁၀၊ ၂၆:၁၈) တွင် ထင်ရှားသည်။ နိုင်ငံတော်၏
ရှိနေခြင်းကို ယေရှုသည် ညစ်ညမ်းသော နတ်ဆိုးများ၏ ဖိနှိပ်မှုမှ လူများကို
ကုသပေးခြင်းအားဖြင့် ပြသတော်မူသည် (လုကာ ၆:၁၈၊ ၇:၂၁၊ ၈:၂၊ ၉:၄၂၊ ၁၃:၁၁-၁၄၊ တမန်
၅:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ စာတန်၏ အာဏာအောက်ရှိ လူအားလုံးကို ကုသခြင်းသည် (တမန်
၁၀:၃၈) ယေရှုယူဆောင်လာသော နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်းတွင် ပါဝင်ခွင့်ရစေပြီး ထိုကယ်တင်ခြင်းကို
သူပြန်လာချိန်တွင် ပြည့်စုံစွာ ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အထိ အသင်းတော်သည်
ထမြောက်တော်မူပြီးသော ထာဝရဘုရားကို သက်သေခံပြီး သူပြန်လာရောက်မည့်
ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်ကို ကြေညာသည်။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်သည်
ပဌမအကြိမ် ခရစ်တော်လာရောက်ခြင်းတွင် ပြည့်စုံခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်နှင့်
ကောင်းကင်နှင့် ငရဲပဋိပက္ခ အဆုံးသတ်စေမည့် ကောင်းကင်ပြန်လညေ့ညီအစ်ကိုဆုံစည်းမှုကို
မျှော်လင့်နေသော မျှော်လင့်ချက်ကြားတွင် ရှိနေသည်။
3. The Cosmic Conflict
between Christ and Satan. This topic is vividly highlighted in Luke. Jesus
saw Satan’s “fall” (10:18). His authority over and expulsion of demons (also
experienced by the disciples; 9:6; 10:9, 17, 19) signifies the intrusion of
God’s kingdom and its clash with Satan’s kingdom (11:18, 20). This theme
permeates both Luke (13:16; 22:3, 31) and Acts (5:3, 9; 13:8–10; 26:18). The
presence of the kingdom is seen in how Jesus heals people from the oppressive
effects of unclean and evil “spirits” (Luke 6:18; 7:21; 8:2; 9:42; 13:11–14;
cf. Acts 5:16). It is the healing of all who were under the tyranny of the
devil (Acts 10:38) that enables people to share in the eschatological salvation
that Jesus brings and that they will experience in fullness at His return.
Meanwhile the church witnesses to the ascension of the risen Lord and proclaims
the blessed hope of His return. Therefore the church exists between a hope that
was realized in the first coming of the Messiah and a hope that anticipates a cosmic
reunion that will bring the cosmic conflict to an end.
၄. ယေရှုနှင့်
ဗိမာန်တော်။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ နေရာတော်ဖြစ်သော
ဗိမာန်တော်၌ စတင်ပြီး အဆုံးသတ်သည် (၁:၈၊ ၂၄:၅၃)။ ယေရှု၏ ပထမဆုံး အမှုတော်များသည်
ဗိမာန်တော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး နတ်ဆိုး၏ နောက်ဆုံးသွေးဆောင်မှုလည်း ထိုနေရာတွင်
ဖြစ်သည် (၂:၄၆၊ ၄:၉)။ ဂက်ဇမန်ဥယျာဉ်၌ ယေရှုက ဗိမာန်တော်တွင် နေ့တိုင်း
ရှိနေခဲ့သည်ဟု ရည်ညွှန်းတော်မူသည် (၂၂:၅၃)။ သို့သော် ဗိမာန်တော်၏ နေ့ရက်များ
ရေတွက်ပြီးစီးလုနီးပြီဟု အောလိဝ်တောင်ပေါ်တွင် ဟောကြားချက်နှင့်
ခရစ်တော်အသေခံချိန် ဗိမာန်တော် မျက်နှာဖုံးနှစ်ခွဲခြင်းက ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်
(၂၁:၅-၆၊ ၂၀၊ ၂၃:၄၅)။ ယေရှုကောင်းကင်သို့ မတက်မီ ဗိမာန်တော်မှ အာရုံပြောင်းလာပြီး
သူ၏ လူများသည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိစေကာမူ “အထက်အရပ်မှ တန်ခိုးတော်” နှင့်အတူ
ဧဝံဂေလိတရားကို ဆက်လက်ပြန့်ပွားစေရန် ကတိပေးတော်မူသည် (၂၄:၄၉)။
4. Jesus and the
Temple. The Gospel of Luke begins and ends in the temple, as the locus of God’s presence on earth (1:8; 24:53).
Jesus’s first actions, which anticipate His future ministry, take place there,
as does the devil’s final temptation (2:46; 4:9). In Gethsemane, Jesus refers
to His being in the temple daily (22:53). Nevertheless, its days are numbered,
as the Olivet Discourse and the rending of the temple veil at Christ’s death
make clear (21:5–6, 20; 23:45). Focus begins to shift away from the temple as
Jesus ascends to heaven and promises that “power from on high” will be with His
people, wherever they are, to carry forward the gospel mission (24:49).
စာပေအင်္ဂါရပ်များ။
လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် မဿဲနှင့် မာကုတို့နှင့် ဆက်စပ်မှု ရှုပ်ထွေးသည်။ ဤသုံးခုကို
“အတူတကွကြည့်ရှုနိုင်သော” ခရစ်ဝင်ကျမ်းများ (Synoptic Gospels) ဟု ခေါ်ဆိုပြီး
ယေရှု၏ အသက်တာကို ဆင်တူစွာ တင်ပြထားကာ အဓိကအားဖြင့် ဂလိလဲဒေသ အမှုတော်ကို
အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းကမူ ယေရှု၏ ယေရုရှလင်နှင့်
ယုဒပြည်အမှုတော်ကို အစောပိုင်းနှင့် ကျယ်ပြန့စွာ သက်သေခံထားသည်။ Synoptic ခရစ်ဝင်ကျမ်းများသည်
ယေရှု၏ အသက်တာ၏ အလယ်အလတ်ပုံစံကို လိုက်နာထားပြီး မာကုတွင် အတိုဆုံးဖြစ်သည်။
မဿဲနှင့် လုကာတို့သည် ယေရှု၏ မွေးဖွားခြင်းမှ စတင်ပြီး မာကုထက် ယေရှု၏
အဆုံးအမများကို ပိုမိုအာရုံစိုက်ထားသော်လည်း နည်းလမ်းမှာ ကွဲပြားသည်။ မဿဲတွင်
ယေရှု၏ ရှည်လျားသော တရားဟောချက်များ ပါဝင်ပြီး ယောဟန်နှင့် ဆင်တူသည်။ လုကာတွင်မူ
အဆုံးအမများ တိုတိုနှင့် မဿဲအရ မျှော်လင့်ထားသည့်နေရာတွင် မဟုတ်ဘဲ ပါဝင်သည်။
Literary Features.
The relationship of Luke’s Gospel to that of Matthew and Mark is complex. These
three Gospels are referred to as the “Synoptic” (viewed together) Gospels
because they present Jesus’s life in a similar way and concentrate primarily on
His Galilean ministry. The Gospel of John, on the other hand, witnesses to
Jesus’s early and extensive ministry in Jerusalem and Judea before He shifted
His attention to Galilee. The Synoptic Gospels follow the same general outline
of Jesus’s life, which is most compactly presented in Mark. Both Matthew and
Luke begin with Jesus’s birth and devote more attention than Mark to the
teachings of Jesus, but they do this in different ways. While Matthew is
characterized by lengthy discourses of Jesus, analogous in some respects to
what we find in John, the teaching blocks in Luke tend to be shorter and are
not always where we might expect to find them based on Matthew.
ဤကွဲပြားမှုများသည်
မဿဲနှင့် လုကာသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သီးခြားရေးသားခဲ့ပြီး မတူညီသော
အရင်းအမြစ်များကို အားကိုးခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် အချို့အပိုင်းများတွင်
စကားလုံးတစ်လုံးချင်း တူညီမှုရှိပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် စာဖြင့်ရေးထားသော
ဘုံအရင်းအမြစ်တစ်ခု ရှိခဲ့သည် သို့မဟုတ် ယေရှု၏ အဆုံးအမများကို ပါးစပ်လက်ဆင့်ကမ်း
အလွန်တိကျစွာ မှတ်မိခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ တောင်ပေါ်တရားဟောချက် (မဿဲ ၅-၇) ကို
လုကာတွင် တိုတိုဖြစ်နေပြီး (လုကာ ၆:၂၀-၄၉) အချို့အဆုံးအမများကို အခြားနေရာများတွင်
ထည့်သွင်းထားသည်။ လုကာရှိ ဥပမာအချို့သည် မဿဲရှိ ဥပမာများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း
မတူညီသည်များလည်း ရှိသောကြောင့် မတူညီသော အခါအခွင်များတွင် ပြောခဲ့သည့်
ဇာတ်လမ်းများဟု ယူဆနိုင်သည် (ဥပမာ လုကာ ၁၉:၁၁-၂၇ နှင့် မဿဲ ၂၅:၁၄-၃၀
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လုကာက အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများကို အားကိုးခဲ့သည်ဟု
ဝန်ခံထားသော်လည်း ဤနေရာတွင် မည်သည့်ခရစ်ဝင်ကျမ်းက ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ
ရေးသားခဲ့သည်ဆိုသော သီအိုရီပေါ် အခြေခံ၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း မပြုဘဲ
အပြိုင်အဆိုင် အပိုဒ်များကို နှိုင်းယှဉ်ရုံသာ ပြုလုပ်မည် ဖြစ်သည်။
Such differences are important because they suggest that
Matthew and Luke probably wrote independently of each other and drew from some
different sources of information. Other parts of these two Gospels, though,
agree almost verbatim, which suggests some influence, or that there was a
common written source or very careful memorization of oral transmission of at
least some sayings of Jesus. However, even the Sermon on the Mount (Matt. 5–7)
appears more briefly in Luke (Luke 6:20–49), with some of those teachings being
found in other settings. Some parables in Luke are similar to parables in
Matthew and yet still different enough to consider them as different stories
told on different occasions (see, for example, Luke 19:11–27; cf. Matt.
25:14–30). While Luke acknowledges he relied on earlier Gospel accounts, the
general approach taken here will be to compare parallel accounts without basing
our interpretation on any particular theory about whether this Gospel was
written first, second, or third.
လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းသည်
ယေရှု၏ အသက်တာ၏ အဓိကအဆင့်တိုင်းကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး ရှေးခေတ် အတ္ထုပ္ပတ္တိများ၏
ဓလေ့နှင့် ပိုမိုကိုက်ညီသည်။ လုကာတွင် ထူးခြားသည်မှာ ယေရှု၏ ငယ်ဘဝ (၂:၂၁-၄၀) နှင့်
လူငယ်ဘဝ (၂:၄၁-၅၂)၊ အသေခံရ၍ ၆ လအလိုက ရှမာရီယနှင့် ပေရိယဒေသ အမှုတော် (၉:၅၁-၁၉:၁၀)၊
ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူခြင်းကို အသေးစိတ်ဖော်ပြခြင်း (၂၄:၅၀-၅၁၊ တမန် ၁:၉-၁၁
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) တို့ဖြစ်သည်။ တဆယ့်နှစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ခြင်းအပြင်
နောက်လာမည့်နေရာများတွင် အမှုတော်အတွက် လမ်းပြင်ဆောင်ရွက်ရန် ရှေ့ဦးစွာ လူ
ခုနှစ်ဆယ်ကို စေလွှတ်ခဲ့သည်ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၀:၁၊ ၁၇)။
The Gospel of Luke covers every major phase of Jesus’s life
and in that sense adheres more closely to conventions for ancient biographies.
Unique to Luke is a description of events in Jesus’s early childhood (2:21–40)
and youth (2:41–52), His extensive ministry in Samaria and Perea during the six
months prior to His death (9:51–19:10), and a detailed description of His
ascension to heaven (24:50–51; cf. Acts 1:9–11). In addition to the sending out
of the Twelve, Luke also mentions Jesus sending a group of seventy to prepare
the ground for His ministry in the other places He was about to visit (Luke
10:1, 17).
အခန်းကြီး - ၁
လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်း
COMMENTARY
၁:၁–၄ နိဒါန်မုတ်ဆို
1:1–4 PROLOGUE
အချိန်အခါ၌
ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ဤနိဒါန်ကို ရေးသားထားသည်။ တမန်တော်ဝင်ကျမ်း အခန်း ၁:၁–၃
နှင့် ဆင်တူပုံနှင့် ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ရည်ညွှန်းထားပုံ၊ ထို့ပြင် ဤနှစ်အုပ်လုံး၏
ဇာတ်လမ်းသံသရာက ချောမွေ့စွာ ဆက်စပ်နေပုံတို့က လုကာသည် ယေရှုဘဝနှင့်
ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ဘဝကို နှစ်ပိုင်းတည်းဟူသော သမိုင်းတစ်အုပ်အဖြစ် ရေးသားခဲ့ကြောင်း
ဖော်ပြသည်။
The prologue (1:1–4) conforms to literary conventions of the
time; its similarity to the prologue to the book of Acts (Acts 1:1–3), which
explicitly refers to this Gospel (Acts 1:1), together with the fact that the
storyline of the two narratives seamlessly fit together, suggests that Luke
conceived these books as a two-part history: the life of Jesus and the life of
the church.
လုကာသည် “အများကြီး”
တို့သည် ယေရှုဘဝနှင့်ဆိုင်သော ဖြစ်ရပ်များကို သမိုင်းဆန်ဆန် စာအုပ်ရေးရန်
ကြိုးစားခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ သူ၏ အဓိကရည်ညွှန်းချက်မှာ ယေရှု၏
အမှုတော်စတင်ချိန်မှစ၍ မျက်မြင်သက်သေများပင် ဖြစ်သည် (လုကာ ၁:၂)။
အခြားနည်းအားဖြင့် သူသည် ဤစာအုပ်ကို ယုံကြည်စိတ်ချရသော အရင်းအမြစ်များပေါ်တွင်
အခြေခံထားပြီး၊ ထိုသူများသည် ဖော်ပြပါရမည့် ဖြစ်ရပ်များကို “မြင်ဖူး၍ ကြားဖူး”
သူများပင် ဖြစ်သည် (လုကာ ၇:၂၂; တမန်တော်
၄:၂၀; ၂၂:၁၅
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤမျက်မြင်သက်သေများသည် ယေရှု၏ ဘဝနှင့် အဆုံးအမများကို
ကိုယ်တိုင်သိရှိသူများဖြစ်ရုံမျှမက နှုတ်ကပတ်တော်၏ ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်များ၊
ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာသူများလည်း ဖြစ်သည် (လုကာ ၉:၆; တမန်တော် ၆:၄; ၂၆:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လုကာသည်
သူတို့အလယ်၌ ပြည့်စုံခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များကို ရည်ညွှန်းသည် (လုကာ ၁:၁)။ ဤသည်မှာ
ယေရှုခရစ်ကြွလာခြင်းဖြင့် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံခြင်းကို
ဆိုလိုသည်။ နိဒါန်းအခန်းများတွင်ပင် ဤပြည့်စုံခြင်းကို အာရုံစိုက်ထားပြီး၊
လုကာဧဝံဂေလိတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး တမန်တော်စာအုပ်တွင်လည်း
ဆက်လက်တွေ့မြင်ရသည်။
Although Luke suggests that “many” had undertaken to produce
a historical narrative of the events connected with the life of Jesus, his
primary reference is clearly to the eyewitnesses of His ministry from its
outset (Luke 1:2). In other words, he based this work on trustworthy sources
who had “seen and heard” the events being described (cf. Luke 7:22; Acts 4:20;
22:15; see Luke: Backgrounds). These eyewitnesses, in addition to having a
personal acquaintance with the life and teachings of Jesus, are also described
as ministers or servants of the word, those who proclaim the gospel message
(cf. Luke 9:6; Acts 6:4; 26:16). Luke identifies his focus as the events that
were fulfilled among them (Luke 1:1), which refers to the fulfillment of OT
prophecies with the coming of Jesus Christ. Already in the introductory
chapters, this focus on fulfillment can be seen, an emphasis visible throughout
Luke’s Gospel that continues also in the book of Acts.
မျက်မြင်သက်သေများသည်
ဤအဖြစ်အပျက်များကို “အများကြီး” စုဆောင်းသူများထံ လွှဲအပ်ပေးခဲ့သည်ဟူသော
အာမခံချက်သည် အသုံးပြုထားသော အရင်းအမြစ်များ၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို
အလေးပေးဖော်ပြပြီး၊ လုကာသည် ဤ “စနစ်တကျ အစီအစဉ်ရှိသော မှတ်တမ်း” (အပိုဒ် ၃) ကို
ရေးသားရာတွင် နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုပုံစံကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
ကတေးဇက်စ် (kathexēs) ဟူသော
ဂရိစကားလုံးကို ကျမ်းစာအသစ်တွင် လုကာ၏ စာအုပ်များတွင်သာ တွေ့ရပြီး၊
နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုဧဝံဂေလိကို နေရာအမျိုးမျိုးတွင် ကြေညာခြင်းနှင့်
အလျင်နှင့်နောက်၌ ဆက်စပ်နေသော ယုတ္တိဗေဒဆိုင်ရာ အစဉ်လိုက်ကို ညွှန်ပြရန် သုံးသည်
(၈:၁; တမန်တော်
၃:၂၄; ၁၁:၄;
၁၈:၂၃)။ လုကာသည်
သူရေးသားသမျှ အရာအားလုံးကို ပါရေကိုလူသီကိုတီ (parēkolouthēkoti) ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်
“အနီးကပ်လိုက်စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်”၊ “ဂရုတစိုက် စုံစမ်းခဲ့သည်” သို့မဟုတ်
“ပြည့်စုံစွာ (ပြီးပြည့်စုံသော) နားလည်ခဲ့သည်” ဟု ဆိုကာ အနောသင် (anōthen) ဟူ၍ “အစမှ”
(စစ်မှန်ရင်း “အထက်မှ” သို့မဟုတ် “ထပ်မံ”) ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သူ၏ မှတ်တမ်း၏
ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို ထပ်မံထောက်ခံသည်။ အကြောင်းအရာအရ ပါရေကိုလူသီကိုတီ ဆိုသည်မှာ
သူရေးမည့်အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရှုစုံစမ်းခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
ဤဧဝံဂေလိနှင့် တမန်တော်စာအုပ်ကို သော့ဖိလုတ် (Theophilus) ထံ ရည်စူးထားခြင်းက (တမန်တော် ၁:၁
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သူယခင်က သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသော သော့ဖိလုတ်ကို ရည်ညွှန်းပြီး
ဤစာအုပ်နှစ်အုပ်၏ နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်မှုကို ပြသသည်။ လုကာဧဝံဂေလိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို
အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ယုံကြည်ခြင်း၏ ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့်
ပတ်သက်၍ “သေချာမှု” ရရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။
The assurance that eyewitnesses delivered or handed these
accounts down to the “many” who collected them emphasizes the reliable nature
of the sources used and that Luke employs a research model of inspired writing
in setting forth this “orderly account” (v. 3). The Greek word kathexēs, found in the NT only in Luke’s
writings, is used later to signal a logical order or connection (not
necessarily a chronological one) between Jesus’s proclamation of the gospel in
various places with what precedes and follows it (8:1; Acts 3:24; 11:4; 18:23).
Luke further supports the reliability of his account of events by claiming to
have parēkolouthēkoti—“closely
followed,” “carefully investigated,” or “had thorough (perfect)
understanding”—from anōthen—“the
beginning” (lit. from “above” or “again”). In view of the context, parēkolouthēkoti refers to his having
observed or investigated everything about which he writes. Addressing this
Gospel and Acts to Theophilus (cf. Acts 1:1), whom Luke had previously
instructed, underscores the close connection between these two books. The
purpose of Luke’s Gospel is made very clear: having “certainty” regarding the
solid basis on which his (and our) faith rests.
၁:၅–၉:၅၀
ယေရှု၏
အစောပိုင်းဘဝနှင့် အမှုတော် လုကာ ၁:၅–၉:၅၀ တွင် ယေရှု၏
မွေးဖွားခြင်းနှင့် ငယ်ရွယ်စဉ် ဘဝ (၁:၅–၂:၅၂)၊ ယောဟန်နှစ်ခြင်းပေးသူ၏ အမှုတော်
(၃:၁–၂၀) နှင့် ယေရှု၏ အမှုတော်စတင်ခြင်း (၃:၂၁–၄:၁၃) ကို အာရုံစိုက်ထားသည်။
မဿဲနှင့် မာကုကဲ့သို့ပင် ဤဧဝံဂေလိသည် ဂါလိလဲဒေသ၌ ယေရှု၏ အမှုတော် (၄:၁၄–၉:၅၀) ဖြင့်
စတင်သည်။ ထိုအမှုတော်သည် ယုဒပြည်၌ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ ပြီးမှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်
(ယောဟန် ၁:၁၉–၅:၄၇ တွင် ဖော်ပြထားသည်)။
1:5–9:50
THE EARLY LIFE AND
MINISTRY OF JESUS
Luke 1:5–9:50 focuses on Jesus’s birth and early life
(1:5–2:52), the ministry of John the Baptist (3:1–20), and the beginning of
Jesus’s ministry (3:21–4:13). Like Matthew and Mark, this Gospel begins with
Jesus’s ministry in Galilee (4:14–9:50), which began more than a year after His
ministry in Judea (described in John 1:19–5:47).
၁:၅–၂:၅၂
ယေရှု၏ အစောပိုင်းဘဝ
ဧဝံဂေလိလေးစောင်အနက်
လုကာသည် အတ္ထုပ္ပတ္တိဆန်ဆန် ရေးသားထားခြင်း အများဆုံးဖြစ်ပြီး ရှေးယေရှု၏ ဘဝဇာတ် (bios)
ကို ကိုယ်စားပြုသည်။
မဿဲသည် ကြယ်ကိုလိုက်၍ ဘက်သလင်မြို့၌ အိမ်တစ်အိမ်သို့ မဂ္ဂဇင်များ လာရောက်ခြင်းကို
(မဿဲ ၂:၁၁) နှင့် ယောသပ်နှင့် မာရိတို့ ကလေးငယ်ကို အီဂျစ်သို့ အလျင်အမြန်
ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို (မဿဲ ၂:၁၃–၁၄) ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာကမူ ယောဟန်နှင့်
ယေရှု၏ အံ့ဖွယ်မွေးဖွားခြင်းကို ကြေညာခြင်း (လုကာ ၁:၅–၃၈; မဿဲ ၁:၁၈–၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊
ယေရှုကို အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့် မာရိ၏ ပထမဆုံးသားအတွက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း (လုကာ
၂:၂၁–၄၀) နှင့် အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ်တွင် ပသခါပွဲအတွက် ယေရူးရှလင်သို့ သွားရောက်ခြင်း
(အပိုဒ် ၄၁–၅၂) စသည့် ယခင်နှင့် နောက်ပိုင်းဖြစ်ရပ်များကို ဖော်ပြသည်။
ဤအစောပိုင်းဇာတ်လမ်းများသည် ယေရှု၏ မိခင် မာရိထံမှ သို့မဟုတ် အခြားနီးစပ်သော
မိသားစုဝင်များထံမှ (တမန်တော် ၁:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အဆုံးစွန်အားဖြင့်
ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
1:5–2:52
Jesus’s Early Life
Of all four Gospels, Luke is the most biographical and
represents an ancient bios or life of
Jesus. In contrast to Matthew, which describes the visit of the magi following
the star to a house in Bethlehem (Matt. 2:11) and Joseph and Mary’s hasty
departure with the child for Egypt (Matt. 2:13–14), Luke describes events
earlier and later, including announcements of the miraculous births of John and
Jesus (Luke 1:5–38; cf. Matt. 1:18–21), the circumcision of Jesus and the
offering for Him as Mary’s firstborn son (Luke 2:21–40), and the Passover visit
to Jerusalem when Jesus was twelve years old (vv. 41–52). These early vignettes
may ultimately have derived from Mary, the mother of Jesus (see Luke:
Introduction) or other close family members (cf. Acts 1:14).
၁:၅–၂၅။
ယောဟန်နှစ်ခြင်းပေးသူ မွေးဖွားခြင်းကို ကြေညာခြင်း။ ပထမနှစ်ခန်းဖြစ်ရပ်များသည်
ဟေရုဒ်မင်း ခေတ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘီစီ ၄ ခုနှစ်တွင်
ဟေရုဒ်မင်းကြီး ကွယ်လွန်ခြင်းမတိုင်မီ ကာလပင် ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အစဉ်အဆက် ၂၄ စု
ရှိခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင် ၂၄:၇–၁၈)။ ထိုစုတစ်စုလျှင် တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ်
တမလွန်တော်၌ အမှုတော်ဆောင်ရသည်။ “ယဇ်ပုရောဟိတ်ဓလေ့အတိုင်း” (လုကာ ၁:၉) အရ
ယဇ်ပုရောဟိတ်တိုင်းကို သူတာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည့် အချိန်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။
ထိုတာဝန်တစ်ခုမှာ နံနက်ယဇ်မပူဇော်မီနှင့် ညနေယဇ်ပူဇော်ပြီးနောက်
နေ့စဉ်ဆုတောင်းချိန်နှစ်ချိန်တွင် သန့်ရှင်းရာဌာန၌ နံ့သာမီးရှို့၍ ဆုတောင်းခြင်း
ဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ဗျာဒိတ် ၅:၈; ၈:၃
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ “ဓလေ့” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကားလုံး (ethos နှင့် ဗလ်ကိုဂနိတ် eiōtha)
သည် ဓလေ့ထုံးတမ်း
သို့မဟုတ် ခိုင်မြဲသော အလေ့အကျင့်များကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၂:၄၂; တမန်တော် ၆:၁၄;
၁၅:၁; ၂၁:၂၁; ၂၆:၃; ၂၈:၁၇ ကြည့်ပါ)။
နောက်ပိုင်း ယုဒဓလေ့အရ ယဇ်ပုရောဟိတ်တာဝန်အမျိုးမျိုးကို အချိန်ဇယားချရန်
နှိုက်နှိုက်ချွန်ချွန် ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (တမန်တော် ၁:၂၆
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လုကာ ၂:၉ နှင့် ကိုက်ညီသည်။
1:5–25. Announcement
of the Birth of John the Baptist. The events of the first two chapters took
place in the time of Herod (v. 5), that is, sometime prior to King Herod the
Great’s death in 4 B.C. There were twenty-four courses of priests (1 Chr.
24:7–18), and twice a year priests from each course ministered in the temple.
“According to the custom of the priesthood” (Luke 1:9), each priest was
assigned a time to fulfill his duties, one of which was to pray while burning
incense in the holy place at the two set times for daily prayer (cf. Rev. 5:8;
8:3): before the morning sacrifice and after the evening sacrifice. The Greek
word translated “custom” (ethos and
its verbal cognate eiōtha) refers to
traditions or settled practices (Luke 2:42; Acts 6:14; 15:1; 21:21; 26:3;
28:17; see commentary on Luke 2:21–40; 4:14–30). Later Jewish tradition, in
agreement with Luke 2:9, indicates that lots were cast to assign the various
priestly duties (cf. Acts 1:26).
သန့်ရှင်းရာဌာန၌
ယဇ်ပုရောဟိတ်က ဆုတောင်းခဲ့သော အထူးဆုတောင်းမှာ ဣသရေလ၏ အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့်
မယ်ရှိယကြွလာခြင်းအတွက် တောင်းလျှောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဦးရေ
များပြားလှခြင်း (ခန့်မှန်း ၁၈,၀၀၀)
ကြောင့် တမလွန်တော်၌ အမှုထမ်းဆောင်ရသော ဤအခွင့်အရေးသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦး၏
တစ်သက်တာလုံး တစ်ကြိမ်သာ ရရှိနိုင်သည်။ ယေရူးရှလင်တွင် တမလွန်တော်တာဝန်
မထမ်းဆောင်ရချိန်၌ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် သူတို့နေထိုင်ရာ ရွာတွင် လူများကို
ပညတ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ သင်ကြားပေးသည် (မာလခိ ၂:၇)။ တမလွန်တော်ခန်းမများတွင်
ကိုးကွယ်သူများသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ ဆုတောင်းချက်နှင့်အတူ
ကိုယ်ပိုင်ဆုတောင်းချက်များကို ပူးတွဲဆုတောင်းကြသည်။ အချို့မှာ ပို၍ထင်ရှားစွာ
ဆုတောင်းကြသည် (မဿဲ ၆:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဧဝံဂေလိရေးသားသူများအနက် လုကာသည်
ဆုတောင်းခြင်းကို အထူးအလေးပေးဖော်ပြပြီး ယေရှု၏ အမှုတော်တွင် အဓိကအချိန်များတွင် မှတ်သားထားသည်
(လုကာ ၃:၂၁; ၆:၁၂;
၉:၁၈၊ ၂၈–၂၉; ၂၂:၃၂) နှင့်
သူ့နောက်လိုက်များအတွက် အရေးကြီးကြောင်း အလေးပေးသည် (လုကာ ၁၈:၁; ၂၂:၄၀၊ ၄၆; တမန်တော် ၁:၁၄)။
The special prayers offered up by the priest in the holy
place included petitions for the pardon of Israel’s sin and for the coming of
the Messiah. Due to the large number of priests (estimated at 18,000), this
privilege of serving in the temple may have come just once in a priest’s
lifetime. When not fulfilling temple duties in Jerusalem, priests instructed
the people of their village about the law (Mal. 2:7). Those worshiping in the
temple courts offered up their individual prayers with those of the priest,
some apparently more prominently than others (cf. Matt. 6:5). Among the Gospel
writers, Luke gives prayer the most prominence, noting it at key points in the
ministry of Jesus (Luke 3:21; 6:12; 9:18, 28–29; 22:32) and emphasizing its
vital importance for those who follow Him (Luke 18:1; 22:40, 46; Acts 1:14).
ဇာခရိနှင့်
ဧလိဇဘက်တို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်သောကြောင့်
ဘုရားသခင်၏ ဧန်တိုလိုင်စ် နှင့် ဒိကိုင်မာဆင်—“ပညတ်တော်များ” နှင့်
“တရားဓမ္မများ”၊ “စီရင်ချက်များ” သို့မဟုတ် “ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရား လိုအပ်ချက်များ”
(လုကာ ၁:၆)—ကို စိတ်ရင်းမှန်၍ လိုက်နာကျင့်သုံးခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ အကျင့်ပညတ်နှင့်
တမလွန်တော်နှင့်ဆိုင်သော ထုံးတမ်းစဉ်လာများပင် ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၄:၃–၈;
ဟေဗြဲ ၉:၁၊ ၁၀ ရှိ
“တရားဓမ္မများ” [dikaiōmata] ကို
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ပညတ်ကို လုံးလုံးလျားလျား သစ္စာရှိစွာ
နေထိုင်ခြင်းက ဤအထူးကလေးငယ်၏ မိဘအဖြစ် ထမ်းဆောင်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီစေခဲ့သည်။
အလားတူပင် ယောဟန်၏ အရက်ဖျော်ဖျက်သောက်ခြင်းမှ ကင်းရှင်းသော ဘဝနေထိုင်မှု (လုကာ
၁:၁၅) သည် တစ်သက်တာလုံး နာဇီရ်လူမျိုး ကတိကဝတ်ကို ဆိုလိုပြီး (ကမ္ဘာ ၆:၂–၄
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ရှေ့ရောက်လာမည့် အလုပ်အတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်စေမည် ဖြစ်သည်။
ဣသရေလလူများစွာကို ထာဝရဘုရားထံ ပြန်လှည့်စေရန် (လုကာ ၁:၁၆) ပင်ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏
ရှေ့တော်သွား အဖြစ် (အပိုဒ် ၁၇၊ ၇၆; ၇:၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ယောဟန်၏ အလုပ်သည် ဣသရေလလူများကို
ဘုရားသခင်ထံ စုစည်းပေးရန် ယေရှုပြုမည့်အမှုကို ထင်ဟပ်စေသည် (၁၁:၂၃; ၁၃:၃၄; ဟေရှာယ ၄၉:၅
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Since Zacharias and Elizabeth were of priestly lineage, they
were careful to keep God’s entolais
and dikaiōmasin—“commands” and
“ordinances,” “decrees,” or “righteous requirements” (Luke 1:6)—that is, the
moral law and the ceremonial requirements pertaining to the temple (cf. the
reference to “ordinances” [dikaiōmata]
in Ex. 24:3–8; Heb. 9:1, 10). Their living in total faithfulness to God’s
revealed will qualified them for their important task as parents of this
special child. Similarly, the abstinent lifestyle of John (Luke 1:15), implying
a lifelong Nazirite vow (cf. Num. 6:2–4), would help fit him for the work that
lay ahead: to help many Israelites turn back to the Lord their God (Luke 1:16).
As the forerunner of Jesus (vv. 17, 76; cf. 7:27), John’s work mirrored the
work that Jesus would do in gathering the people of Israel back to God (11:23;
13:34; cf. Is. 49:5).
ဇာခရိနှင့်
ဇနီးတို့သည် သားသမီးရရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ မျှော်လင့်ဆုတောင်းခဲ့ကြမည် မလွဲမသွေ
ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ထိုဆုတောင်းပြည့်ဝရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဟု ထင်ရချိန်တွင်
ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး လာရောက်၍ သူတို့၏ ဆုတောင်းချက် ကြားနေပြီဟု အာမခံချက်ပေးသည်
(လုကာ ၁:၁၃)။ ဤနေရာတွင် ဆုတောင်းဟု သုံးသော စကားလုံး (deēsis) သည် လိုအပ်ချက်ကို
ဖြည့်ဆည်းရန် အရေးတကြီး တောင်းလျှောက်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဟု
ယုံကြည်သမျှကို ဘယ်တော့မှ ဆုတောင်းရန် မစွန့်လှယ်သင့်ပါ။ သို့သော် သူ၏ အဖြေကို
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်ခံရန် အသင့်ရှိရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုတောင်းချက်များကို
နှောင့်နှေးစေခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်ခံ့စေရန် အခွင့်အရေးများ
ဖြစ်နိုင်သည်။ ဇာခရိနှင့် ဧလိဇဘက်တို့ကို ကျေးဇူးပြုခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည်
ဣသရေလတစ်ခုလုံးအတွက် တမလွန်တော်၌ ဆုတောင်းခဲ့သော ဆုတောင်းချက်များကိုလည်း
ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။ သူတို့၏ သားသည် ထာဝရဘုရားအတွက် လမ်းပြင်ဆွဲပေးမည် (ဟေရှာယ ၄၀:၃)
နှင့် လူများကို သူ့ထံတွေ့ဆုံရန် ပြင်ဆင်ပေးမည် ဖြစ်သည် (လုကာ ၁:၁၇)။ ဤနေရာတွင်
ကောင်းကင်တမန်သည် “ဧလိယ” ပြန်လာမည်ဟူသော ဓမ္မဟောင်း ကတိတော်ကို ရည်ညွှန်းသည်
(မာလခိ ၄:၅–၆ ကြည့်ပါ; မဿဲ
၁၇:၁၀–၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယောဟန်၏ ပြင်းထန်သော တရားဟောခြင်း၊ အပြစ်ကို
ဆူပူသြဝါဒပေးခြင်း (လုကာ ၃:၇–၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သည် သူ့ရှေ့မှ ဧလိယပြုခဲ့သော
အလုပ်နှင့် ဆင်တူသည် (၁ ဘုရင် ၁၇–၂၁)။ ယောဟန်၏ အမှုတော်တွင် မိသားစုများကို
ခိုင်ခံ့စေခြင်းလည်း ပါဝင်သည်။ ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းအတွက် လူများကို
ပြင်ဆင်ရန် ကာလဆုံးခေတ် ကျန်ကြွင်းသောသူများမှ ယောဟန်နှစ်ခြင်းပေးသူနှင့် ဆင်တူသော
အလုပ်ကို ပြုရမည် (မာလခိ ၄:၅–၆; ဗျာဒိတ်
၁၂:၁၇)။
No doubt Zacharias and his wife had long hoped and prayed
for a child, and now, when its fulfillment seemed impossible, God sent an angel
with the assurance that their prayer had been heard (Luke 1:13). The word used
for prayer here (deēsis) indicates an
urgent request to meet a need. We should never give up praying for what we
believe to be God’s will, and yet we also should be willing to accept His
answer, whatever that might be. Perceived delays in answering our prayers can
be faith-strengthening opportunities. In being gracious to Zacharias and
Elizabeth, God was also answering the prayers offered up in the temple for
Israel as a whole. Their son was to make the way ready for the Lord (Is. 40:3)
and to prepare a people to meet Him (Luke 1:17). The angel here alluded to the
OT promise that “Elijah” would return (see Mal. 4:5–6; cf. Matt. 17:10–13).
John’s fervent preaching, including his reproof of sin (cf. Luke 3:7–9), would
be similar to the work that Elijah had done before him (1 Kin. 17–21). John’s
ministry would also include strengthening families. A work similar to that of
John the Baptist is to be done by the end-time remnant to prepare people for
Christ’s Second Coming (Mal. 4:5–6; Rev. 12:17).
ဤအလုပ်အတွက်
ယောဟန်ကို အဆင်သင့်ဖြစ်စေရန် သူသည် မိခင်ဝမ်းထဲ၌ပင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြင့်
ပြည့်ဝလိမ့်မည် (လုကာ ၁:၁၅)။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြင့် နှစ်ခြင်းပေးမည့်သူ၏ ရှေ့တော်သွားအဖြစ် ယောဟန်၏
ထူးခြားသော အလုပ်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည် (၃:၁၆)။ အထူးပြင်ဆင်မှု လိုအပ်ပြီး
အရက်မသောက်ခြင်းသည် ထိုပြင်ဆင်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည် (၁:၁၅; ကမ္ဘာ ၆:၁–၂၁
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဝမ်းထဲ၌ပင် ယောဟန်အပေါ် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏
ဩဇာသက်ရောက်မှုသည် မွေးဖွားမှီတင်း စောစောပိုင်းမှပင် ဝိညာဉ်ရေးရာ ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကို
စတင်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်သည် လူတိုင်းကို တစ်ဦးချင်း
သိရှိပြီး ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အစီအစဉ်သည် မွေးဖွားမှီကပင် စတင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသော
အခြားကျမ်းချက်များကို ပဲ့တင်ထပ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၂၅:၂၃; ဆာလံ ၁၃၉:၁၃၊ ၁၆; ဟေရှာယ ၄၉:၁; ယေရမိ ၁:၅; လုကာ ၁:၃၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
မိဘများအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ သားသမီးများကို “အစောဆုံးအချိန်မှစ၍”
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ပုံဖော်ပေးရန် ဆုတောင်းသင့်ပြီး
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ဩဇာက အားဖြည့်ပေးပါစေဟု
ဆုတောင်းသင့်သည်။
To fit John for this work, he would be filled with the Holy
Spirit while still in his mother’s womb (Luke 1:15). The Holy Spirit was
essential for John’s unique work as forerunner of the One who would baptize
with the Holy Spirit (3:16). A special preparation was required, and abstinence
from alcohol was part of this preparation (1:15; cf. Num. 6:1–21). The Holy
Spirit’s influence on John in the womb suggests that nurturing spiritually as
well as physically can begin even before birth. It also echoes other passages
that indicate that God knows each person individually and that His plan for us
began even before we were born (Gen. 25:23; Ps. 139:13, 16; Is. 49:1; Jer. 1:5;
cf. Luke 1:31). As parents, we should pray for the Holy Spirit to mold our
children “even from their earliest moments” (AH 274) and pray that our
influence on them will reinforce the work of the Spirit in them.
ဂါဘြေလသည် မယ်ရှိယ
သို့မဟုတ် အမွေခံခံရမည့်သူ ကြွလာမည့်အချိန်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်ကို ဒံယေလအား
ရှင်းပြခဲ့သူ (ဒံယေလ ၉:၂၁၊ ၂၅) ဖြစ်ပြီး၊ ထိုပရောဖက်ပြုချက် မကြာမီ
ပြည့်စုံတော့မည်ကို ဇာခရိအား ကြေညာရန် စေလွှတ်ခံရသော ကောင်းကင်တမန်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိတရားကို ပထမဆုံး ကြေညာသူလည်း ဖြစ်သည်။ ဇာခရိသည်
ကောင်းကင်တမန်ကို မြင်၍ ကြောက်ရွံ့ခြင်း (လုကာ ၁:၁၂; ၁:၃၀; ၂:၉; မဿဲ ၂၈:၂–၄; မာကု ၁၆:၅–၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သည်
နားလည်နိုင်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်တမန်၏ ကြေညာချက်သည် သူ၏
ဆုတောင်းချက်အဖြေဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသင့်သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ နာမည်ကိုယ်တိုင်က
“ဘုရားသခင် အောက်မေ့တော်မူသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဧဗရာဟံနှင့် စာရာတို့
အရွယ်ကြီးရင့်စဉ် သားရရှိအောင် ဘုရားသခင် ပြုစွမ်းနိုင်ခဲ့ပုံကို (ကမ္ဘာဦး ၂၁:၁–၂
ကြည့်ပါ) သူ သိရှိပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မေးခွန်းသည် ဘုရားသခင် ထပ်မံပြုနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခြင်း
ချို့တဲ့မှုကို ပြသသည် (ရောမ ၄:၁၉–၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ မာရိ၏
မေးခွန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ မာရိ၏ မေးခွန်းသည် အပျိုစစ်မှ ကလေးရခြင်းသည်
လူ့အားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည် (လုကာ ၁:၃၄–၃၅; မဿဲ ၁:၂၀–၂၃
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇာခရိကို ဆွံ့အ ဖြစ်စေခြင်းသည် သားရရှိမည့်
ကတိတော်အံ့ဖွယ်နှင့် ထိုသားပြုရမည့် အလုပ်ကို အာရုံစိုက်စေသည်။ ဧလိဇဘက်သည်
ကိုယ်ဝန်ရှိပြီးနောက် ငါးလတာ လျှို့ဝှက်နေထိုင်ခြင်းသည် ဤကလေးနှင့်ပတ်သက်၍
ကောင်းကင်တမန်ပေးသော ညွှန်ကြားချက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး သူ၏ သားသည် ကြာရှည်စွာ
တောတွင်းတွင် နေရမည်ကို ကြိုတင်ထင်ဟပ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄၊ ၈၀; မဿဲ ၃:၁; ၁၁:၇
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Gabriel, who explained to Daniel the prophecy regarding the
time when the Messiah or Anointed One would come (Dan. 9:21, 25), was the angel
sent to Zacharias to announce the prophecy’s imminent fulfillment and was thus
the first to proclaim the good news. Zacharias, who was understandably afraid
on seeing the angel (Luke 1:12; cf. 1:30; 2:9; Matt. 28:2–4; Mark 16:5–8),
should have recognized the angel’s announcement as an answer to his prayers
because his very name means “God Remembers.” Certainly he was aware of how God
had enabled Abraham and Sarah to have a son in their old age (see Gen. 21:1–2).
His question indicated a lack of faith (cf. Rom. 4:19–21) that God could do it
again. This stands in contrast to Mary, whose question showed a recognition
that a virgin giving birth would be humanly impossible (Luke 1:34–35; cf. Matt.
1:20–23). Making Zacharias mute (Luke 1:20) drew attention to the promised
miracle of their having a son and the work he was to do. The seclusion of
Elizabeth for five months after conception may have been in response to the
instruction given by the angel about this child and may have anticipated her
son’s lengthy seclusion in desert places (vv. 24, 80; cf. Matt. 3:1; 11:7).
၁:၂၆–၃၈။ ယေရှု
မွေးဖွားခြင်းကို ကြေညာခြင်း။ ဧဝံဂေလိလေးစောင်အားလုံးသည် ယောဟန်နှင့် ယေရှု၏
အမှုတော်များ အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသော်လည်း၊ လုကာ၏ ဇာတ်ကြောင်းတွင်သာ
သူတို့၏ ဝမ်းတွင်းမှ စတင်၍ အပြိုင်ဖြစ်မှုကို ပြသထားပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး၏
မွေးဖွားခြင်းသည် ကိုယ်စီအံ့ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တမန် ဂါဘြေလသည် မာရိအား
မယ်ရှိယ၏ မိခင်အဖြစ် အထူးအခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည်။ သူ၏ လာရောက်ခြင်းသည်
လွန်ခဲ့သော ခြောက်ရာနှစ်ခန့်က ဒံယေလအား ကြေညာခဲ့သော ပရောဖက်ပြုချက် (ဒံယေလ ၉:၂၁၊
၂၅–၂၆) ကို ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ပေးသည်။
1:26–38. Announcement
of the Birth of Jesus. While all four Gospels emphasize the parallel
ministries of John and Jesus, only Luke’s narration shows this parallel
beginning with their conception in the womb, both of which are miraculous in
their own way. The angel Gabriel announced to Mary her special role as mother
of the Messiah. His visit connected the prophecy he announced to Daniel some
six hundred years earlier (Dan. 9:21, 25–26) with its fulfillment.
နာဇရက်သည်
ဂါလိလဲတောင်ကုန်းဒေသရှိ ရွာငယ်တစ်ရွာဖြစ်ပြီး ဂါလိလဲပင်လယ်အနောက်ဘက် မိုင် ၁၅
(ကီလိုမီတာ ၂၄) ခန့်တွင် တည်ရှိသည်။ ကေသာရိယ မာရိတီမာတွင် တွေ့ရှိခဲ့သော
ဟေဗြဲစာသားတစ်ခုတွင် တမလွန်တော် ပျက်စီးပြီးနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်အစဉ် ၂၄ စုနှင့်
သူတို့နေထိုင်ရာ မြို့များကို ဖော်ပြထားပြီး နာဇရက်ကို အစဉ် ၁၈ ဖြစ်သော ဟပိဇက်စ်
(၁ ရာဇဝင် ၂၄:၁၅) နှင့် ဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ ထိုမြို့၏ တည်ရှိမှုကို စာပေဆိုင်ရာ
သီးခြားအတည်ပြုချက် ဖြစ်သည်။ တူးဖော်တွေ့ရှိချက်များအရ ယေရှုခေတ်က အခန်းနှစ်ခန်းပါ
ရိုးရှင်းသော အိမ်တစ်လုံးနှင့် ထိုရွာသည် ပညတ်တော်ကို လိုက်နာသော ယုဒလူများ
နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ယေရှုမိသားစုနှင့်
တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း အနည်းဆုံး သူတို့၏ အိမ်သဏ္ဍာန်ကို
သရုပ်ဖော်ပြသည်။
Nazareth was a small village in the hill country of Galilee,
some fifteen miles (24 km) west of the Sea of Galilee. A Hebrew inscription
found at Caesarea Maritima lists the twenty-four priestly courses with the
towns where they resided following the destruction of the temple in A.D. 70.
Nazareth is identified with the eighteenth course, Happizzez (1 Chr. 24:15),
thus providing independent literary confirmation of the town’s existence.
Excavations have revealed a modest two-room house dating to the time of Jesus
and evidence that the village was home to observant Jews. Although there is no
way to link it to the family of Jesus, it at least illustrates what their home
would have been like.
လုကာသည် မာရိသည်
အပျိုစစ်ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည် (လုကာ ၁:၂၇; အပိုဒ် ၃၄; မဿဲ ၁:၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုခေတ်က
ယုဒအမျိုးသမီးငယ်များ လက်ထပ်ကတိကဝတ်ပြုလေ့ရှိသော ဆယ်ကျော်သက် အစောပိုင်းအရွယ်တွင်
ရှိမည် ဖြစ်သည်။ ဣသရေလတွင် စေ့စပ်ခြင်းသည် အိမ်ထောင်နှင့် တူညီစွာ
ချည်နှောင်ထားပြီး ဖြိုခွဲရန် ကွာရှင်းရန် လိုအပ်သည် (မဿဲ ၁:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ထို့ကြောင့် စေ့စပ်ပြီးနောက် အိမ်ထောင်မပြုမီ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခြင်းသည် ယောသပ်အတွက်
ဆက်ဆံရေးဖြတ်ရန် ပိုခက်ခဲစေသော်လည်း ကလေးသည် သူတို့၏ သဘာဝသားမဟုတ်ကြောင်း
မှားယွင်းမှု မဖြစ်စေရန် အာမခံချက် ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ခရစ်၏ မွေးဖွားမှု၏
သံသယဖြစ်ဖွယ် အခြေအနေများကို နောက်ပိုင်းတွင် ဆဲဆိုခြင်း (ယောဟန် ၈:၄၁) နှင့်
ရဗ္ဗိစာပေများတွင်လည်း ထင်ဟပ်နေခြင်းသည် ကျမ်းစာရှိ အပျိုမှ မွေးဖွားခြင်း
အဆိုနှင့် ကိုက်ညီသည်။
Luke emphasizes that Mary was a virgin (Luke 1:27; cf. v.
34; Matt. 1:23), probably in her early teens, which was when Jewish girls at
that time would normally have been betrothed, that is, pledged to be married.
Engagement in Israel was as binding as marriage, requiring a divorce to break
it off (cf. Matt. 1:19). Thus, the timing of Jesus’s conception, after the
betrothal but before marriage, made it more difficult for Joseph to sever the
relationship and yet ensured that the child could not be mistaken as their
natural-born son. In fact, later aspersions at the questionable circumstances
of Christ’s birth (John 8:41), which may also be reflected in rabbinic
literature, are consistent with the biblical claim of a virgin birth.
ဂါဘြေလ၏
နှုတ်ဆက်စကားနှင့် မာရိကို “ကျေးဇူးတော်ခံရသူ” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် စစ်မှန်ရင်း
“ကျေးဇူးတော် (သို့မဟုတ် မျက်နှာသာ) ခံရသူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤစကားကြောင့် သူ
အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်သဖြင့် ဘုရားသခင့်ရှေ့တော်၌ ကျေးဇူးတော် (စစ်မှန်ရင်း
“ကျေးဇူးတော်”) တွေ့ခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြသည် (လုကာ ၁:၃၀; ကမ္ဘာဦး ၆:၈; ထွက်မြောက်ရာ ၃၃:၁၇
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤစကားစုကို မာရိသည် တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးတော်ခံရကြောင်း
ထောက်ခံရန် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ရောမကက်သလစ်၏ အညစ်အကြေးကင်းသော ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်း
အယူဝါဒကို ထောက်ခံသည်။ ဤအယူဝါဒအရ မာရိသည် မူလအပြစ်မရှိဘဲ မွေးဖွားခဲ့ပြီး
ပျက်စီးယိုယွင်းသော သဘာဝမရှိသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ မိခင်ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်
ဘုရားသခင်၏ မိခင်အဖြစ် မာရိသည် ကျေးဇူးတော်ကို ခွဲဝေပေးနိုင်ပြီး ကက်သလစ်များ
အသုံးပြုသော အာဗေမာရီယာ (လက်တင်ဘာသာ “မင်္ဂလာရှိသော မာရိ”) ဆုတောင်း၏
ရည်ရွယ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် မာရိကြောင့် ဘုရားမဟုတ်ပါ။ မာရိသည်
ဘုရားသားတော်ကို မွေးဖွားရန် ရွေးချယ်ခံရသဖြင့် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရှိခဲ့သည်။
ယေရှုသည် ကိုယ်ဝန်မဆောင်မီကပင် ဘုရားဖြစ်ခဲ့သည်။ မာရိပင်လျှင် ခရစ်တော်မှတစ်ဆင့်
ခမည်းတော်ထံ လာရမည် (ယောဟန် ၁၄:၆)၊ သူမပင် ကယ်တင်ရှင်တစ်ပါး လိုအပ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်
(လုကာ ၁:၄၆–၄၇)။ အကြောင်းမှာ လူအားလုံး အပြစ်ပြုခဲ့ကြ၍ ဖြစ်သည် (ရောမ ၃:၂၃)၊
မာရိပင်လျှင် ပါဝင်သည်။ မာရိသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ဣသရေလ၏ နောက်ကျသော ရွာငယ်တွင်
နေထိုင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ကောင်းကင်တမန်၏ နှုတ်ဆက်စကားကို အလွန်အမင်း
အံ့ဩပွင့်ပန်းခြင်းသည် နားလည်နိုင်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ သတင်းစကားသည် ပို၍ပင်
ရှုပ်ထွေးစေသည်။ အပျိုဖြစ်နေသော်လည်း သားယောက်ျားရှိလိမ့်မည်ဟု ဆိုကာ သူ့နာမည်ကို
ယေရှု—ဂရိဘာသာဖြင့် ယေဟောရှုအ၊ အဓိပ္ပာယ် “ထာဝရဘုရားသည် ကယ်တင်တော်မူသည်” ဟု
မှည့်ရမည် (လုကာ ၁:၃၁; ၁:၄၇၊
၇၇; ၂:၁၁;
မဿဲ ၁:၂၁
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Gabriel’s greeting and reference to Mary as “favored”
literally means “she on whom grace (or favor) has been bestowed.” In view of
her being greatly troubled at these words, he explained that she had found
favor (lit. “grace”) before God (Luke 1:30; cf. Gen. 6:8; Ex. 33:17). This
phrase has been used to support the concept that Mary was granted grace
throughout her entire life, allowing for the Roman Catholic doctrine of the
Immaculate Conception. This doctrine states that Mary was born without original
sin and thus without a corrupt nature, allowing her to be the mother of God.
Mary, then, as mother of God, could dispense grace, and thus the purpose of the
Ave Maria (Latin for “Hail Mary”) prayer used by Catholics. However, Jesus was
not God because of Mary. Mary was blessed by being chosen to birth the Son of
God. Jesus was divine before He was conceived. Even Mary needed to come to the
Father through Christ (John 14:6), and even she recognized that she needed a
Savior (Luke 1:46–47) because all have sinned (Rom. 3:23), even Mary.
Considering that Mary was young and living in a relatively insignificant
village in the backwaters of Israel, her deep bewilderment at the angelic
greeting is understandable. Even more perplexing was the message that followed:
despite being a virgin, she was going to have a son and was to name Him
Jesus—the Greek equivalent of yehoshuaʿ,
meaning “the Lord will save” (Luke 1:31; cf. 1:47, 77; 2:11; Matt. 1:21).
မာရိအား ကလေးမည်သို့
ရရှိနိုင်မည်နည်းဟု ဖြေကြားရာတွင် ဂါဘြေလက သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် သူမကို
“အုပ်မိုး” လိမ့်မည်ဟု ရှင်းပြပြီး ဘုရားသခင် သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ထင်ရှားစေသော
နည်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၅၊ LXX; ယောဟန် ၁:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
အလားတူပင် ဘုရားအဆင်ပြောင်းခြင်း၌ ဘုရားသခင်၏ တိမ်တိုက်သည် ယေရှုအပေါ်
သက်ဆင်းလိမ့်မည် (လုကာ ၉:၃၄)။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်ခြင်း၏
ဘုန်းအသရေရှိ နက်နဲသောအရာအားဖြင့် ဝမ်းထဲက ကလေးသည် သဘာဝအတိုင်း သန့်ရှင်းပြီး
ဘုရားသားတော်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံရမည် (၁:၄၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအရေးကြီးသော
ဘွဲ့အမည်သည် ဧဝံဂေလိလေးစောင်အားလုံးတွင် ရှိသည်။ ဒါဝိဒ်၏ သားမြေးအဖြစ် ထာဝရဓမ္မ
နိုင်ငံတော်ကို ခံရမည် (၁:၃၃; ဒံယေလ
၇:၁၄၊ ၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် သို့မဟုတ်
အုပ်စိုးမှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာသည် ယေရှု၏ ဧဝံဂေလိကြေညာခြင်းကို ထူးခြားစေပြီး
(လုကာ ၄:၄၃; ဟေရှာယ
၅၂:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ယုဒမျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်စုံခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။
In answering Mary as to how it would be possible for her to
have a child, Gabriel explains that this would be the work of the Holy Spirit,
who would “overshadow” her, alluding to the way in which God manifested Himself
in the sanctuary (Ex. 40:35, LXX; cf. John 1:14). In a similar way, the divine
cloud would later descend on Jesus at the transfiguration (Luke 9:34). Thus,
through the glorious mystery of the incarnation, the child in her womb would be
by nature holy (cf. 1:49) and called the Son of God. This important title
occurs in all four Gospels. As a descendant of David, He would receive an
eternal kingdom (1:33; cf. Dan. 7:14, 27). The theme of God’s kingdom or reign
characterized Jesus’s gospel proclamation (Luke 4:43; cf. Is. 52:7) and pointed
to the fulfillment of Jewish expectations.
လူမျိုးရေးအေဂျင်စီ
လူသားအေဂျင်စီ မရှိလျှင်ပင် မာရိသည် သားယောက်ျားတစ်ပါးကို ရရှိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
လုကာ ၁:၃၇ ကို ရှေမ (rhēma) ဟူသော
စကားလုံးကြောင့် ဘာသာပြန်ဆိုပုံများ ကွဲပြားလျက်ရှိသည်။ ဤစကားလုံးသည် “စကား”
သို့မဟုတ် “အရာ၊ ကိစ္စ၊ ဖြစ်ရပ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထို့ကြောင့်
ဘာသာပြန်ချက်အချို့တွင် ဘုရားသခင်ထံမှ ထွက်သော မည်သည့်စကားမျှ
ပျက်ပြားနိုင်သည်မဟုတ်ဟု ဆိုထားပြီး၊ အချို့ဘာသာပြန်ချက်များတွင်မူ
ပိုမိုမှန်ကန်စွာ ဘုရားသခင်အတွက် မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ သို့မဟုတ် အခြေအနေ မရှိဟု
ဘာသာပြန်ဆိုထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၈:၁၄ ကို ထင်ဟပ်စေသည်)။ ဤသတင်းစကားသည် ဘုရားသခင်၏
ဖန်ဆင်းခြင်းတန်ခိုးအားဖြင့်သာ လူသားတို့ကို ကယ်တင်နိုင်၍ သူ၏ပုံသဏ္ဌာန်သို့
ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးနိုင်သည့် ဧဝံဂေလိတရားကို ပုံဖော်ထားသည်။ မာရိသည်
ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို နာခံစွာ လက်ခံခဲ့သည် (လုကာ ၁:၃၈)။
ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းကြောင့် သူမသည် သိသာထင်ရှားသော အသရေဖျက်ခံရခြင်း
(ပြင်းထန်စွာဆိုးရွားနိုင်သည်၊ ယောဟန် ၈:၃–၅ ကိုကြည့်ပါ) ခံရနိုင်သော်လည်း
ထိုအရာကို ခါကြည်လျက် သူမ၏အနာဂတ်ကို ဘုရားသခင်၏လက်တော်ထဲသို့ နှိမ့်ချစွာ
အပ်နှံခဲ့သည်။ ဇာခရိ၏ သံသယဖြစ်ဖွယ်တုံ့ပြန်မှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ နိမိတ်လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာ
မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ ဘုရားသခင်၏ “ဤသို့ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟူသော နှုတ်ကပတ်တော်သည် သူမအတွက်
လုံလောက်ခဲ့သည်။
Without human agency, Mary would have a son. Luke 1:37 has
been translated in different ways because of the word rhēma. This word can mean “word” or “thing, matter, event.”
Accordingly, some translations convey the idea that it is impossible for any
word (rhēma) from God to fail, while
others, more correctly, render it so as to indicate that there is no matter or
situation (rhēma) that is impossible
for God (echoing Gen. 18:14). This news is illustrative of the gospel, whereby
God’s creative power alone is able to save human beings and restore them into
His image. Mary’s obedient submission to God’s will (Luke 1:38), despite the
obvious stigma (and perhaps worse, cf. John 8:3–5) she would suffer as a
result, contrasts with the doubting response of Zacharias. No sign was needed.
God’s word that this would be was enough for her and she humbly surrendered her
future into His hands.
၁:၃၉–၅၆။ ဧလိဇဘက်ထံ
သွားရောက်ခြင်းနှင့် မာရိ၏သီချင်း။ မာရိရောက်ရှိလာသောအခါ ဧလိဇဘက်၏ဝမ်းတွင်းရှိ
ကလေးသည် ခုန်ပျံလှုပ်ရှားသွားသည်။ ထိုခုန်ခြင်းသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို
ဖော်ပြသည် (၆:၂၃)။ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းအမှုအရာအတွင်
လူသားတို့၏ အဓိကတုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ၁:၁၄၊ ဆာလလံ ၉:၁၄၊ ၁၃:၅၊ ၁၄:၇၊ ယောဟန်
၈:၅၆၊ တမန်တော် ၁၆:၃၄)။ ဧလိဇဘက်သည် မာရိအား သုံးခါတိုင်တိုင် ကောင်းချီးပေးခဲ့သည်
(လုကာ ၁:၄၂–၄၅)။ ကောင်းချီးပေးခြင်းများသည် ကောင်းကင်တမန်မှ မာရိကို
ရွေးချယ်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ ကောင်းချီးပေးခြင်းစီးရီးသည် မာရိသည်
ကိုယ်တိုင်ယုံကြည်ခဲ့သောကြောင့် သူမအား ပြောကြားခဲ့သမျှ ပြည့်စုံလိမ့်မည်ဟူသော
အလေးအနက်ထား ကြေညာချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်း၄၅)။ လူ့အားဖြင့် မဖြစ်နိုင်သော
အခြေအနေများထဲတွင် မာရိသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘုရားသခင်သည်
သူမကို ဂရုစိုက်မည်ဟူသော ယုံကြည်မှုဖြင့် အနားယူခဲ့သည်။
1:39–56. Visit to
Elizabeth and the Song of Mary. On Mary’s arrival, the baby in Elizabeth’s
womb leaped, a word that expresses great joy (6:23). The word for rejoicing is
most frequently the human response to God’s work of salvation (e.g., 1:14; Pss.
9:14; 13:5; 14:7; John 8:56; Acts 16:34). Elizabeth then pronounced a threefold
blessing on Mary (Luke 1:42–45), recognizing God’s gracious choosing of Mary
also referred to by the angel. The series of blessings culminates with the
emphatic declaration that connects her having believed with the fulfillment of
the things spoken to her (v. 45). Out of her humanly impossible circumstances,
Mary grasped the divine promise and rested in the assurance that God would take
care of her.
မာရိ၏ သီချင်း
(မဂ္ဂနိဖိကတ်ဟုလည်း ခေါ်သည်) သည် ရှမွေလမွေးဖွားချိန်တွင် ဟန္နာ၏ သီချင်းနှင့်
ဆင်တူသည် (၁ ဓမ္မရာဇနည်း ၂:၁–၁၀)။ ထိုသီချင်းသည် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို
အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည်။ မာရိသည် ဘုရားသခင်ကို သခင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ်၊
တန်ခိုးရှင်နှင့် သန့်ရှင်းတော်မူသူအဖြစ် ချီးမွမ်းခြင်း၊ ဂုဏ်ကျက်သရေပေးခြင်း၊
ခမ်းနားစေခြင်း (ဂရိစကား megalynō မှ)
ပြုခဲ့သည်။ မာန်တက်သူများကို နှိမ့်ချခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခံရသူများကို
ချီးမြှောက်ခြင်း (မာရိသည် သူမကိုယ်သူမ နောက်ဆုံးအမျိုးအစားတွင် ထည့်သွင်းသည်) သည်
ကျမ်းစာတွင် မကြာခဏတွေ့ရသော အကြောင်းအရာဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ သုတ္တံ ၁၁:၂၊ ၂၉:၂၃၊ ယာကုပ်
၄:၅၊ ၁ ပေ ၅:၅)။ မာရိ၏ သီချင်းသည် သူမ၏ ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံ၏
အဓိကအချက်ဖြစ်သော်လည်း သမိုင်းတစ်လျှောက် ဘေးဒုက္ခခံရသူ၊ ဖိနှိပ်ခံရသူ၊
အကူအညီမဲ့သူများနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ထိုသူများသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးရှင်သော
မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းစကားတော်ကို ခံစားခဲ့ကြသည်။ သူမသည် ဘုရားသခင်၏
လူမျိုးတို့နှင့် ဆက်ဆံပုံကို အတိတ်ကာလမှ သိရှိခြင်း၊ ကိုယ်နှိမ့်ချမှု
ခံစားချက်နှင့် ကမ္ဘာကယ်တင်ရှင်ကို မွေးဖွားရခြင်း၏ အခွင့်အရေးကြောင့်
အကန့်အသတ်မရှိသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့မှ သီဆိုခဲ့သည်။ “ဝိညာဉ်” နှင့် “ဝိညာဉ်တော်”
(လုကာ ၁:၄၆–၄၇) ဟူသော စကားလုံးများသည် လူ၏ ခွဲခြားနိုင်သော အစိတ်အပိုင်းများကို
မဆိုလိုဘဲ သူမ၏ ချီးမွမ်းခြင်းထွက်ပေါ်လာရာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကဗျာဆန်စွာ
ရည်ညွှန်းသည်။
The Song of Mary (also known as the Magnificat) resembles
Hannah’s song at the birth of Samuel (1 Sam. 2:1–10). It focuses completely on
what God had done. Mary magnified, glorified, or exalted (from the Greek megalynō) God as Lord and Savior, mighty
and holy. His humbling of the proud and exalting the lowly (Mary identifying
herself with the latter) is a frequent theme in Scripture (e.g., Prov. 11:2;
29:23; James 4:5; 1 Pet. 5:5). Mary’s song is at its core a song of her unique
experience and yet one that resonates with the marginalized, the oppressed, and
the helpless throughout history who have experienced God’s powerful word of
hope and salvation. She sang from a knowledge of God’s dealings with His people
in the past, a sense of her unworthiness, and unbounded joy at the privilege of
bearing the Savior of the world. The “soul” and “spirit” (Luke 1:46–47)
poetically refer not to separable aspects of a person but to her whole being
from which her praise arose.
ထိုသီချင်းသည်
မယ်ရှိယ၏ ကြွလာခြင်းအားဖြင့် သမိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုကို
အသိအမှတ်ပြုသည့်ပုံပေါက်သည်။ “မျိုးဆက်အားလုံး” (အပိုဒ် ၄၈) နှင့်
“မျိုးဆက်မျိုးဆက်” (အပိုဒ် ၅၀) စသည့် စကားစုများကို သုံးထားသည်။ ဘုရားသခင်သည်
ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တော်မူခဲ့သည်။ မာန်တက်သူများကို ဖြိုခွဲတော်မူသည်၊
တန်ခိုးရှင်များကို လှဲချတော်မူသည်၊ နှိမ့်ချခံရသူများကို ချီးမြှောက်တော်မူသည်၊
ငတ်မွတ်သူများကို ပြည့်ဝစေတော်မူသည်၊ ချမ်းသာသူများကို လက်ဗလာဖြင့်
ပို့လိုက်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၅၁–၅၃)။ ဤအနေအထားပြောင်းပြန်လှန်ခြင်းအားဖြင့်
ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလအမျိုးကို ကူညီတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၄)။ ဤစကားစုသည်
နှိပ်စက်ခံရ၍ နယ်ပြောင်ခံရသည့် ဣသရေလနှင့်ပတ်သက်သော ဟေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို
သတိတရစေသည် (ဟေရှာ ၄၁:၈–၉၊ ၄၂:၁၉၊ ၄၃:၁၀၊ ၄၄:၁၊ ၂၁၊ ၄၅:၄၊ ယေရမိ ၄၆:၂၇–၂၈
နှို့ယှဉ်ပါ) နှင့် ကတိထားတော်မူသော လွတ်မြောက်ခြင်းကို သတိရစေသည်။
The song seems to recognize the historic shift taking place
through the advent of the Messiah by employing phrases like “all generations”
(v. 48) and “from generation to generation” (v. 50). God had intervened. He had
scattered the proud, toppled the mighty, lifted up or exalted the lowly, filled
the hungry, and sent the rich away empty (vv. 51–53). Through this reversal of
fortunes, God had helped His servant Israel (v. 54), a phrase that recalls
Isaiah’s prophecies regarding Israel in exile (Is. 41:8–9; 42:19; 43:10; 44:1,
21; 45:4; cf. Jer. 46:27–28) and their promised deliverance.
၁:၅၇–၈၀။
ယောဟန်ခရစ်ဝင်မွေးဖွားခြင်းနှင့် ဇာခရိ၏ ပရောဖက်ပြုချက်။ ဧလိသာဘက်နှင့်
သုံးလအတူနေပြီးနောက်၊ ယောဟန်မွေးဖွားချိန်ရောက်သောအခါ မာရိသည် အိမ်ပြန်သွားသည်
(အပိုဒ် ၅၆–၅၇)။ ကတိထားတော်မူသော သားဦးရဖွားခြင်းသည် ဧလိသာဘက်အား ပြသသော
ကြီးမားသော ကရုဏာတော်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် (အပိုဒ် ၅၈)။
ထို့ပြင် ဘုရားသခင်သည် သာရာ၏ မီးမဖွားနိုင်ခြင်းကို ဖယ်ရှားပေးသောအခါ
ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ရယ်မောခြင်းကို သတိတရစေသည် (ကမ္ဘာဦး ၂၁:၆၊ ကမ္ဘာဦး ၁၂:၂၊
၁၅:၁–၆၊ ၁၇:၁၉၊ ၁၈:၁၀၊ ၁၄ နှို့ယှဉ်ပါ)။ ဤနောက်ဆုံး အံ့ဖွယ်မွေးဖွားခြင်းသည်
ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်၏ အဆင့်သစ်စတင်ခဲ့ပြီဟု ညွှန်ပြသည်။
ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်အတိုင်း (လေဝိ ၁၂:၃၊ ကမ္ဘာဦး ၁၇:၁၀–၁၄ နှို့ယှဉ်ပါ)
အဋ္ဌမနေ့တွင် ယောက်ျားလေးကို အရေဖျားလှီးသည် (လုကာ ၁:၅၉)။ အရေဖျားလှီးခြင်းသည်
ဣသရေလအသင်းတော်၏ ပဋိညာဉ်အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဤဓလေ့သည်
အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် အဋ္ဌမနေ့သည် ဥပုသ်နေ့နှင့် ကျရောက်သည့်တိုင်
ပြုလုပ်ခဲ့သည် (ယောဟန် ၇:၂၂–၂၃)။ ၎င်းကို သခင်ဘုရားကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏
နှလုံးသားကတိကဝတ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ကိုယ်စားပြုရန် ပေးခဲ့သည် (တရားဟော
၁၀:၁၆၊ ၃၀:၆၊ ရောမ ၂:၂၉ နှို့ယှဉ်ပါ) နှင့် ဇာတိခံယူခြင်း သို့မဟုတ်
ကိုယ်ပိုင်အမှုကို ကယ်တင်ခြင်းအကျိုးရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းမပြုဘဲ ထားခဲ့သည်
(ဖိလိပ္ပိ ၃:၃)။
1:57–80. Birth of
John the Baptist and the Prophecy of Zacharias. After remaining with
Elizabeth three months and when the time had come for John’s birth, Mary
returned home (vv. 56–57). The birth of the promised son (cf. v. 14) led to
rejoicing at the great mercy shown to Elizabeth (v. 58) and reminds readers of
the joy and laughter at the Lord’s removing the barrenness of Sarah (Gen. 21:6;
cf. Gen. 12:2; 15:1–6; 17:19; 18:10, 14). This latest miraculous birth suggests
that a new stage in God’s plan of salvation had begun. In accordance with OT
law (Lev. 12:3; cf. Gen. 17:10–14), the boy was circumcised on the eighth day
(Luke 1:59). Circumcision signified membership in the covenant community of
Israel. So important was this ritual that it was even administered when the
eighth day fell on the Sabbath (John 7:22–23). It was given to symbolize a
deeper heart-commitment of love to the Lord (Deut. 10:16; 30:6; cf. Rom. 2:29)
and placing “no confidence in the flesh” as having any saving merit (Phil.
3:3), whether in terms of one’s ancestry or one’s works.
ဒုတိယအံ့ဖွယ်အမှု၊
ဇာခရိစကားပြောနိုင်လာပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏
ကံကြမ္မာစီမံခြင်းသည် ဤကလေးအတွက် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍကို စီစဉ်ထားကြောင်း
အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။ လူအားလုံးကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသင့်လာသည် (လုကာ ၁:၆၄–၆၅)။
ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကို ဤမျှပွင့်လင်းစွာ ပြသတော်မူသောအခါ ပုံမှန်ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်
(ဥပမာ၊ လုကာ ၅:၂၆၊ ၇:၁၆)။ လုကာက ဤဖြစ်ရပ်များသည် ယုဒတောင်တန်းဒေသတစ်ဝိုက်တွင်
ပြောဆိုခံရသည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြသည်။ ထိုဒေသသည် ယေရုရှလင်မြို့တောင်ဘက်တွင်ရှိပြီး
ဗက်လင်နှင့် ဟေဗြုန် (အာဘရာဟံနှင့် သာရာ၏ သင်္ချိုင်းနေရာ) ပါဝင်သည်။
ဗိမာန်တော်နှင့် နီးကပ်သောကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတမိသားစုများ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ရန်
အဆင်ပြေသည်။ ဤအရာများကို ကြားသိသူအားလုံးသည် ယောဟန်၏ ဘဝရလဒ်မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်းဟု
စဉ်းစားတွေးတောကြသည် (အပိုဒ် ၆၆)။ ဇာခရိ၏ ပရောဖက်ပြုချက်သည် ထိုမေးခွန်းကို ဖြေဆိုသည်
(အပိုဒ် ၆၇ နှို့ယှဉ်ပါ)။
A second miracle, Zacharias being enabled to speak and
praise God, drew attention to the significant role divine providence had
planned for this child, and fear came on all (Luke 1:64–65)—as is typical when
God’s power is so openly manifested (e.g., Luke 5:26; 7:16). Luke adds that
these events were talked about throughout the hill country of Judea, referring
to the area south of Jerusalem, including Bethlehem and Hebron (the burial
place of Abraham and Sarah). Its proximity to the temple made it convenient for
priestly families to locate there. All who heard about these things pondered
what the outcome of John’s life would be (v. 66)—a question that the prophecy
of Zacharias answers (cf. v. 67).
မာရိ၏
သီချင်းကဲ့သို့ပင် ဤပရောဖက်ပြုချက် (ခေါ် ဗေနေဒိက္ခုတ်) သည် ကယ်တင်ခြင်းသမိုင်း၌
ရှင်းလင်းသော ပြောင်းလဲမှုကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးတို့ကို
လာရောက်ကူညီတော်မူပြီ (episkeptomai) (အပိုဒ် ၆၈)။ ဤဂရိစကားလုံးကို လူမျိုးတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏
အံ့ဖွယ်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းအတွက် ဤနေရာတွင် သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ ကမ္ဘာဦး ၂၁:၁၊
၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၄:၃၁၊ တမန်တော် ၁၅:၁၄) နှင့် ဤဧဝံဂေလိတွင် နှစ်ကြိမ်
ယေရှု၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုနှင့် ဆက်စပ်၍ သုံးထားသည် (လုကာ ၁:၇၈၊ ၇:၁၆)။
ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို သုံးပိုင်းဖြင့် မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။ ဘုရားသခင်၏
ကတိတော်များ ပြည့်စုံခြင်းကို ကြေညာသည် (၁:၆၈–၇၅)၊ ထိုကတိတော်များ ပြည့်စုံရာတွင်
ကလေးယောဟန်၏ အခန်းကဏ္ဍကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုသည် (အပိုဒ် ၇၆–၇၉)၊ မယ်ရှိယ၏
ကြွလာခြင်းနှင့် သူ၏ အမှုတော်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အပိုဒ် ၇၈ခ–၇၉)။
Like the Song of Mary, this prophecy (sometimes called the
Benedictus) recognizes a clear shift in salvation history. God had visited, or
come to help (episkeptomai), His
people (v. 68). This Greek word is used here for God’s miraculous intervention
on behalf of His people (e.g., Gen. 21:1; 50:24–25; Ex. 4:31; Acts 15:14) and
twice later in this Gospel in connection with the saving work of Jesus (Luke
1:78; 7:16). The work of salvation is highlighted in three parts: the
fulfillment of God’s promises is announced (1:68–75), followed by a direct
address to the infant John regarding the role he would have in fulfillment of
those promises (vv. 76–79), culminating with the coming of the Messiah and His
work (vv. 78b–79).
ယောဟန်သည် သခင်ဘုရား၏
လမ်းကို ပြင်ဆင်မည် (အပိုဒ် ၇၆၊ ဟေရှာ ၄၀:၃၊ မာလခိ ၃:၁) ဖြစ်ပြီး
အပြစ်လွှတ်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အား “ကယ်တင်ခြင်း၏ အသိပညာ” ကို
ပေးမည် (လုကာ ၁:၇၇)။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းစာနှစ်ခုကြားတွင် ဆက်စပ်အဆက်အသွယ်အဖြစ်
လုပ်ဆောင်မည်။ မယ်ရှိယ anatolē—“နံနက်မိုးသောက်”၊
“အရုဏ်တက်ခြင်း” သို့မဟုတ် “နေထွက်ခြင်း” (အပိုဒ် ၇၈)—သည် ကျော်ကြားသော
နှိုင်းယှဉ်ချက်ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၂၄:၁၇၊ ဆာလံ ၇၁:၇၊ မာလခိ ၄:၂)။ အလင်းနှင့်
သမ္မာတရားကို ယူဆောင်လာခြင်းကို အလေးပေးသည်။ ထိုစကားလုံးသည် မယ်ရှိယခေါင်းစဉ်
“အနှံ” (ဇာခရိ ၃:၈၊ ၆:၁၂) ကိုလည်း ဘာသာပြန်ဆိုပြီး အထက်ကပေါ်မှ (ဆိုလိုသည်မှာ
ကောင်းကင်ဘုံမှ) ဒါဝိဒ်၏ သားမြေးဖြစ်သူကို ညွှန်ပြသည်။ အလားတူပင်
ယောဟန်ဧဝံဂေလိတွင် ယောဟန်ခရစ်ဝင်၏ အမှုနှင့် ယေရှုကို “အလင်း” အဖြစ် ဆက်စပ်ထားသည်
(ယောဟန် ၁:၆–၉)။ အမှောင်ထဲတွင် ရှိသူများအပေါ် အလင်းကို လင်းစေခြင်းသည်
မယ်ရှိယနှင့်ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်များကို သတိတရစေသည် (ဟေရှာ ၉:၂၊ ၄၂:၇၊ မဿဲ
၄:၁၅–၁၆ နှို့ယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏ ဉာဏ်ပညာကို လမ်းညွှန်ခွင့်ပြုခြင်း
(လုကာ ၁:၇၉၊ ဆာလံ ၉၀:၁၇၊ ၁၁၉:၁၃၃) သည် ငြိမ်သက်ခြင်းလမ်းသို့ ပို့ဆောင်သည် (လုကာ
၁:၇၉၊ သုတ္တံ ၃:၁၇၊ ဟေရှာ ၅၉:၈၊ သို့သော် ဆာလံ ၇၈:၈၊ ရောမ ၃:၁၇ နှို့ယှဉ်ပါ)။
John would prepare the way of the Lord (v. 76; Is. 40:3;
Mal. 3:1) and give “knowledge of salvation” to God’s people through the
forgiveness of their sins (Luke 1:77), thus acting as a connecting link between
the testaments. The messianic anatolē—“dayspring,”
“dawning,” or “sunrise” (v. 78)—is a well-known metaphor (Num. 24:17; Ps. 71:7;
Mal. 4:2) that emphasizes the bringing of light and truth. The word also
translates the messianic title “the Branch” (Zech. 3:8; 6:12), pointing to a
descendant of David from on high (i.e., from heaven). Similarly, the Gospel of
John connects the work of John the Baptist with Jesus as “the Light” (John
1:6–9). Shining light on those in darkness recalls prophecies related to the
Messiah (Is. 9:2; 42:7; cf. Matt. 4:15–16). Allowing God and His wisdom to
guide us (Luke 1:79; Pss. 90:17; 119:133) places us in the way or path of peace
(Luke 1:79; Prov. 3:17; Is. 59:8; but cf. Ps. 78:8; Rom. 3:17).
လုကာသည် ယောဟန်၏
ငယ်ဘဝကို အတိုချုံးဖော်ပြထားပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြီးထွားမှုနှင့်
တောရအရပ်များတွင် တစ်ဦးတည်း ကြီးပြင်းလာပုံကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်
(ဗဟုဝချပုံစံဖြင့် ကုမရန်ကဲ့သို့ တစ်နေရာတည်းကို ဖယ်ထုတ်သည်)။ ယောဟန်သည်
သမားရိုးကျ ပညာသင်ကြားခြင်းမခံခဲ့ဘဲ ရိုးရှင်းသော တောဘဝနှင့်
စဉ်းစားတွေးတောချိန်ဖြင့် ဣသရေလအမျိုးတွင် သူ၏ အများပြည်သူဝန်ကြီးအမှုကို စတင်ရန်
ပြင်ဆင်ခဲ့သည် (လုကာ ၁:၈၀)။ လုကာသည် အခြားသုံးပါးသော ဧဝံဂေလိများကဲ့သို့ ယောဟန်၏
အံ့သြဖွယ် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ကြေညာချက်ကို ဦးစွာအာရုံစိုက်ပြီး ယေရှု၏
ဝန်ကြီးအမှုစတင်ခြင်းအတွက် အဆင့်သစ်ကို ဖန်တီးခဲ့သည် (၃:၁–၂၀)။
Luke concludes this section with a brief indication of
John’s early life, highlighting especially his spiritual growth and his
solitary upbringing in wilderness areas (the plural excluding the possibility
of a single location such as Qumran). John was not educated in the conventional
way but prepared by his simple desert lifestyle and time of reflection for the
eventual initiation of his public ministry in Israel (Luke 1:80). Luke, like
the other three Gospels, focuses first on John’s startling appearance and
proclamation that set the stage for the beginning of Jesus’s ministry (3:1–20).
အခန်းကြီး - ၂
၂:၁–၂၀။
ယေရှုမွေးဖွားခြင်း။ လုကာသည် ယေရှု၏ မွေးဖွားခြင်းကို ဧမရာတ် ဩဂုတ္တုမင်း၏
အုပ်စိုးစံရာကာလတွင် ရက်စွဲထားသည် (အပိုဒ် ၁၊ ဘီစီ ၂၇ မှ အေဒီ ၁၄)။
ယောဟန်မွေးဖွားပြီး ခြောက်လခန့်အကြာနှင့် ဟေရုဒ်မင်းကြီး သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီ
(ဘီစီ ၄ နွေဦးရာသီ) တွင် ဖြစ်သည် (၁:၅)။ ဤသီးခြားလူဦးရေစာရင်းကို ကွိရိနိ
ဆီးရီးယာအုပ်ချုပ်ရေးမှူးအပြီး မှတ်တမ်းမရှိသော်လည်း ထိုအစောပိုင်းကာလ၏
အချက်အလက်များမှာ လုံလောက်စွာ မရှိပါ။ ဩဂုတ္တုမင်းသည် အင်ပါယာ၏ အုပ်ချုပ်ရေးကို
ပြန်လည်စီစဉ်ခဲ့ပြီး အင်ပါယာတစ်ဝှမ်း အခွန်အကောက်အတွက် အကဲဖြတ်မှုပြုခဲ့သည်ကို
သိရှိရသည်။ ထို့ကြောင့် ဆီးရီးယားနှင့် ယုဒပြည်တွင် လူဦးရေစာရင်းကောက်ယူခြင်းကို
ထိုအချိန်တွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကွိရိနိသည် ဤဒေသတွင်
စစ်ရေးခေါင်းဆောင်မှုကို ကိုင်စွဲထားပြီး ဤမတည်ငြိမ်သော အင်ပါယာနယ်မြေတွင်
ဤကဲ့သို့သော လူဦးရေစာရင်းကို အုပ်ချုပ်ရန် အထူးသင့်လျော်သူဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့
လုပ်ငန်းသည် နောက်ပိုင်းလူဦးရေစာရင်းကဲ့သို့ ဂျူးများ၏ ပြင်းထန်သော ခုခံမှုနှင့်
ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်ကို သိရှိရသည် (တမန်တော် ၅:၃၇)။
2:1–20. The Birth of
Jesus. Luke dates the birth of Jesus to the reign of Caesar Augustus (v. 1;
27 B.C. to A.D. 14), placing it about six months after the birth of John (1:26,
36) and prior to Herod the Great’s death in 4 B.C. (1:5). While no record
exists of this specific census (2:2) while Quirinius was governor of Syria, we
do not have as much information as we would like of this early period. We do
know that Augustus reorganized the administration of the empire and had an
empire-wide tax assessment made. So a census in the Roman province of Syria and
Judea might have been carried out at that time. Quirinius, who exercised
military leadership over this area, was particularly well suited to administer
such a census in this volatile region of the empire, inasmuch as an undertaking
of this kind was liable to meet with stiff Jewish resistance, as we know
occurred during a later census (Acts 5:37).
ထို့ကြောင့်
ယောသပ်သည် မာရိနှင့်အတူ သူ၏ ဇာတိမြို့ ဗက်လင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည် (မိုင် ၇၀ ခန့်
[၁၁၃ ကီလိုမီတာ] အကွာအဝေး၊ အနည်းဆုံး လေးငါးရက်လိုအပ်သည်)။ ရောမအခွန်စနစ်သည်
ဒေသန္တရဖြစ်သောကြောင့် အခွန်စာရင်းတွင် မှတ်ပုံတင်ရန်ဖြစ်ပြီး သူသည် ဒါဝိဒ်၏
သားမြေးဖြစ်သည် (လုကာ ၂:၄၊ ၁ ဓမ္မရာဇနည်း ၁၇:၁၂ နှို့ယှဉ်ပါ)။ ရလဒ်အနေဖြင့်
ယေရှုသည် မှန်ကန်သောနေရာ (မိက္ခာ ၅:၂) နှင့် မှန်ကန်သော မျိုးရိုးအဆက်ဆက် (ဥပမာ၊
ဟေရှာ ၉:၆–၇၊ ယေရမိ ၂၃:၅–၆) တွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး ဣသရေလ၏
ဒါဝိဒ်မင်းဆက်နှင့်ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်များကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ လုကာသည်
မာရိကို ယောသပ်၏ မင်္ဂလာဆောင်ဖော်အဖြစ် ဆက်လက်ရည်ညွှန်းထားဆဲဖြစ်သည် (လုကာ ၂:၅)။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လက်ထပ်ပြီးစီးခြင်းမရှိသေးကြောင်း ညွှန်ပြပြီး
မာရိကိုယ်ဝန်ရှိနေသော်လည်း လိင်ဆက်ဆံခြင်းမပြုရသေးကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူတို့
တကယ်လက်ထပ်ချိန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့်
မင်္ဂလာဆောင်ဖော်မိန်းကလေးသည် မင်္ဂလာပွဲမတိုင်မီ မိဘများနှင့်အတူ နေထိုင်ရသည်။
So Joseph returned with Mary to his home city of Bethlehem
(about a seventy-mile [113 km] journey requiring at least four or five days) to
be registered on the tax rolls there because Roman taxation was administered
locally and he was a descendant of David (Luke 2:4; cf. 1 Sam. 17:12). As a
result, Jesus would be born in the right place (Mic. 5:2) and through the right
line (e.g., Is. 9:6–7; Jer. 23:5–6) to fulfill the prophecies relative to
Israel’s future Davidic king. Luke still refers to Mary as Joseph’s betrothed
(Luke 2:5), indicating that they were not yet married, and despite the fact
that Mary was pregnant, they had not yet had sexual relations. When they were
actually married is not clear. Normally, a betrothed girl would continue to
live with her parents until the wedding.
ဗက်လင်တွင်ရှိစဉ်
မာရိသည် သားဦးကို မွေးဖွားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။ ထိုသားဦးသည် သားဦးအားလုံး၏
အခွင့်အရေးများကို ခံစားရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၃:၂၊ တရားဟော ၂၁:၁၅–၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။
၎င်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် တင်းမာမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည့်
အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၇:၂–၅)။ ဓမ္မဟောင်းကာလတွင်ပင် “သားဦး”
ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားကျော်ကြားမှုကို တိုးချဲ့အဓိပ္ပာယ်ရှိလာခဲ့သည်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သားဦးမဟုတ်သူများသည် သားဦးအစစ်ထက် အဆင့်အတန်းတူသို့မဟုတ်
ပိုမိုမြင့်မားသည်ကို ခံစားခဲ့ကြသည် (ဥပမာ၊ ယာကုပ်၊ ယောသပ်၊ ဒါဝိဒ်)။ ထို့ပြင်
ဒါဝိဒ်မင်းဆက်မယ်ရှိယနှင့် ဆက်စပ်၍လည်း သုံးသည် (ဆာလံ ၈၉:၂၇၊ ဇာခရိ ၁၂:၁၀
နှို့ယှဉ်ပါ)။ ကျမ်းသစ်စာရေးဆရာများသည် ဤတိုးချဲ့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ယေရှုကို
အဒံသစ်အဖြစ် (ကောလောသဲ ၁:၁၅၊ ဟေဗြဲ ၁:၆) နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ညီအစ်ကိုများအကြား
ထင်ရှားသူ (လုကာ ၈:၂၁) နှင့် အသင်းတော်အတွင်း (ရောမ ၈:၂၉၊ ဟေဗြဲ ၂:၁၁ နှို့ယှဉ်ပါ)
အပြင် ထူးခြားသော ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် (ကောလောသဲ ၁:၁၈၊ ဗျာဒိတ် ၁:၅)
အသုံးပြုကြသည်။
While in Bethlehem, Mary gave birth to her firstborn Son (v.
7), and He received all the privileges of the firstborn (see Ex. 13:2; Deut.
21:15–17), which may explain some of the tensions he later had with His
brothers (John 7:2–5). Already in OT times, the term “firstborn” came to have
the extended meaning of preeminence. This is understandable in view of
prominent figures who, though not physically the firstborn son, received a
status similar to or even greater than the true firstborn (e.g., Jacob, Joseph,
and David). The term also appears in connection with the coming Davidic king
(Ps. 89:27; cf. Zech. 12:10). It is in this extended sense of preeminence that
other NT writers use “firstborn” to describe Jesus’s role as the new Adam (Col.
1:15; Heb. 1:6) and as the leading figure among His spiritual siblings (Luke
8:21) and within the church (Rom. 8:29; cf. Heb. 2:11), as well as to describe
the uniqueness of His resurrection (Col. 1:18; Rev. 1:5).
လုကာ ၂:၇ အရ မာရိသည်
ကလေးငယ်ကို အထည်ဖြင့် ထည့်ထားပြီး တိရစ္ဆာန်စာကျွေးရာ ကျောက်အိုးထဲတွင်
လှဲချခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ katalyma တွင်
နေရာမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤကတ်တလမ်မာကို တစ်ခါတစ်ရံ “တည်းခိုရိပ်သာ” သို့မဟုတ်
“နေရာထိုင်ခင်း” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ ကတ်တလမ်မာသည် ဧည့်ခန်းကို ပို၍သုံးလေ့ရှိသည်။
“တည်းခိုရိပ်သာ” အတွက် ဂရိစကားမှာ pandocheion ဖြစ်ပြီး လုကာ ၁၀:၃၄ တွင်သာ တွေ့ရသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် ဧည့်ခန်းမရရှိဘဲ နောက်ဆုံး အိမ်၏ တိရစ္ဆာန်နေရာတွင်
တိရစ္ဆာန်များနှင့်အတူ နေခဲ့ရသည်။ ဗက်လင်တွင် ရှေးဟောင်းသုတေသန တူးဖော်မှုများအရ
လယ်သမားအိမ်များသည် လိုဏ်ဂူများအဖြစ် စတင်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ
ထိုဂူများကို မိသားစုတိရစ္ဆာန်များ ထားရန် သုံးပြီး ဂူအထက်တွင် အိမ်ကို
ဆောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ယေရှုကို ဂူတွင် မွေးဖွားခဲ့သည်ဟု အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အချို့
အခိုင်အမာပြောဆိုရခြင်း အကြောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယေရှုသည်
“အသက်၏မုန့်” (ယောဟန် ၆:၃၅) ဖြစ်တော်မူပြီး ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် “မုန့်အိမ်” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရသည့် ဗက်လင်တွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး စားနပ်ရိက္ခာပေးရာ ကျောက်အိုးထဲတွင်
လှဲချခဲ့သည်။
According to Luke 2:7, Mary wrapped the newborn baby in
cloth (cf. Ezek. 16:4) and set Him in a manger (a stone feeding trough for
animals) because there was no room available for them in the katalyma—sometimes translated as “inn”
or “lodging place.” Katalyma more
commonly refers to a lodging-room and even to a “guest room.” The Greek term
for “inn” is pandocheion, used only
in Luke 10:34. In any case, the couple could not find a guest room and finally
settled for a place in the animal quarters of a house, in the company of
animals. Archeological excavations in Bethlehem indicate that many peasant
homes began as caves. Over time these caves were used to house the family’s
animals, while a home was built over the cave itself. This may explain why some
early Christians claimed Jesus was born in a cave. Whatever the case, Jesus,
“the bread of life” (John 6:35), was born in Bethlehem, which in Hebrew means
“house of bread,” and laid in a manger, a place from which food was supplied.
သိုးထိန်းများသည်
ဣသရေလအတွင်း အထင်အရှားရှုတ်ချခံရပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံခံရသော လူတန်းစားဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းဂျူးစာပေများတွင် လောင်းကစားသမားများနှင့် အခွန်ကောက်သူများနှင့်
အတူတူစာရင်းသွင်းထားသည်။ သို့သော် ကျမ်းစာပုံရိပ်သည် ယေဘုယျအားဖြင့်
အပြုသဘောဆောင်သည် (ဥပမာ၊ ၁ ဓမ္မရာဇနည်း ၁၆:၁၁–၁၃)၊ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့ကို
ဂရုစိုက်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဆာလံ ၂၃၊ ယေဇကျေလ ၃၄:၁၁–၁၆၊ လုကာ ၁၅:၄–၇၊ ယောဟန်
၁၀:၁၁–၁၆ နှို့ယှဉ်ပါ)။ အလားတူပင် ခရစ်တော်ကလေး မွေးဖွားခြင်းကို
ကောင်းကင်တမန်များက ကြေညာခဲ့သော သိုးထိန်းများကို အပြုသဘောဖြင့် တင်ပြထားသည်။
အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ကတိထားတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာကို ယုံကြည်ခဲ့ပြီး
သိုးအုပ်များကို ထားခဲ့ကာ ကလေးငယ်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထို့ပြင်
သူတို့မြင်ခဲ့ရသမျှနှင့် ကြားခဲ့ရသမျှကို အခြားသူများအား ပြန်လည်ကြေညာခဲ့သည် (လုကာ
၂:၁၅–၁၇)။
The shepherds belonged to a despised and marginalized class
within Israel, listed in later Jewish writings alongside gamblers and tax
collectors. The biblical picture of the occupation, however, is generally quite
positive (e.g., 1 Sam. 16:11–13), even symbolizing God’s care for His people
(Ps. 23; Ezek. 34:11–16; Luke 15:4–7; cf. John 10:11–16). Similarly, those to
whom the angels announced the birth of the Christ child are positively
presented because they believed the promised sign, left their flocks in order
to find the baby, and made known to others what they had seen and heard (Luke
2:15–17).
ယေရှု၏
မွေးဖွားချိန်အတိအကျကို မသိရသော်လည်း လုကာသည် ဟေရုဒ်သေဆုံးမှု ဘီစီ ၄
နွေဦးရာသီမတိုင်မီ ထားသည်။ အခွန်နှင့်ဆက်စပ်သော လူဦးရေစာရင်းကို
ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ဇွန်လလွန်ချိန်တွင် စီစဉ်ဖွယ်ရှိပြီး ညအချိန်တွင်
သိုးထိန်းများ လယ်ကွင်းပြင်တွင် နေထိုင်နေဆဲဖြစ်ခြင်းက ဘီစီ ၅ ခန့် အောက်တိုဘာလအထိ
ပူနွေးသောလများကို ညွှန်ပြသည် (မဿဲ ၂:၁၆ နှို့ယှဉ်ပါ)။
The exact time of Jesus’s birth is unknown, though Luke
places it prior to Herod’s death in the spring of 4 B.C. A census connected
with taxation would likely have been scheduled sometime after June, when the
harvest would be complete, and the shepherds remaining out in the fields at
night (v. 8) suggest the warmer months up through October of about 5 B.C. (cf.
Matt. 2:16).
ဤကျမ်းချွန်တွင်
သခင်ဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်ဟု မည်သူဖြစ်သည်ကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ဒံယေလအား
သတင်းစကားယူဆောင်ခဲ့ပြီး ဇာခရိအား ယောဟန်မွေးဖွားခြင်း၏ သတင်းကောင်းကို
ယူဆောင်ခဲ့သော ဂါဘြိယေလကောင်းကင်တမန်ပင် သိုးထိန်းများအား ခရစ်တော်မွေးဖွားခြင်း၏
သတင်းကောင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်ဟု ယူဆရန် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည် (၁:၁၁၊ ၁၉၊
ဗျာဒိတ် ၁၄:၆၊ ၇ နှို့ယှဉ်ပါ)။ ဟေရှာယသည် ဣသရေလ နှိပ်စက်ခံရာမှ
ပြန်လာခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သတင်းကောင်းကြေညာခြင်းကို ဖော်ပြသည် (ဟေရှာ ၄၀:၉၊ ၅၂:၇၊
၆၀:၆၊ ၆၁:၁)။ လုကာသည် ယေရှု၏ အဓိကအခြေခံအဖြစ် ဤစာအုပ်ကို တင်ပြသည် (လုကာ ၄:၁၈–၂၁)။
ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိတွင် euangelizomai ကို လုကာတွngတွင်
ဆယ်ကြိမ်တွေ့ရပြီး တစ်ကြိမ်သာ အခြားတွင်တွေ့ရသည် (မဿဲ ၁၁:၅၊ လုကာ ၇:၂၂ နှင့်
အပြိုင်ဖြစ်သည်)။ ကောင်းကင်တမန်သည် ယေရှုကို အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော
စကားလုံးသုံးခွန်းဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်အဖြစ်ဖြင့် ဣသရေလ၏
လွတ်မြောက်ခြင်းမျှော်လင့်ချက်ကို ပြည့်စုံစေမည်။ သို့သော် အတိအကျမသိရသေးပါ။
ဇာခရိသည် ဣသရေလကို ရန်သူများမှ ကယ်တင်ခြင်းကို မြင်ယောင်ခဲ့သည် (၁:၇၁၊ အပိုဒ် ၆၉၊
၇၄ နှို့ယှဉ်ပါ)။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်သည်လည်း ကယ်တင်ခြင်းကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ
မျှော်လင့်ခဲ့သည် (၃:၁၇၊ ၇:၂၀ နှို့ယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ယေရှုသည် ဆုံးရှုံးသူများကို
ရှာဖွေခြင်းအားဖြင့် တစ်ဦးချင်းအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို လက်လှမ်းမီစေမည် (၁၉:၉–၁၀)။
ခရစ်တော်အဖြစ် (ဟေဗြဲ၊ မရှိယခ်၊ “မယ်ရှိယ”) သည် နှစ်ခြင်းခံချိန်တွင်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဘိသိက်ခံရခြင်းဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၀:၃၈)။
လူကြိုက်များသော ဒါဝိဒ်မျှော်လင့်ချက်များကို မဖြည့်ဆည်းဘဲ ဆင်းရဲသားများအား
ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရန်နှင့် အကျဉ်းသားများအတွက် aphesis ကို ကြေညာရန်ဖြစ်သည် (လုကာ ၄:၁၈)။
ဤစကားလုံးကို များသောအားဖြင့် “လွတ်မြောက်ခြင်း” သို့မဟုတ် “လွတ်လပ်ခြင်း” ဟု
ဘာသာပြန်သော်လည်း ကျမ်းသစ်တွင် အပြစ်လွှတ်ခြင်းအတွက် ပုံမှန်သုံးသော
စကားလုံးဖြစ်သည် (၁:၇၇၊ ၃:၃၊ ၂၄:၄၇၊ တမန်တော် ၂:၃၈ စသည်တို့တွင်
အသုံးပြုပြီးဖြစ်သည်)။ ယေရှုကယ်တင်သော စစ်မှန်သောရန်သူမှာ အပြစ်နှင့်
ထိုမှဖြစ်ပေါ်လာသော သေခြင်းဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရားအဖြစ် (လုကာ ၂:၁၁၊ ဂရိ kyrios၊
ဓမ္မဟောင်းဂရိဘာသာပြန်တွင် ဟေဗြဲအမည် ယေဟောဝါအတွက် မကြာခဏသုံးသည်) ယေရှုသည်
ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း ပုံဖော်သည် (ဆာလံ ၂:၂ နှို့ယှဉ်ပါ)။ ယေရှု၏
အမှုတော်သည် မျှော်လင့်ထားသော ဒါဝိဒ်မင်းထက် ကျော်လွန်မည် (လုကာ ၂၀:၄၁–၄၄)။
Though this passage does not tell us who the angel of the
Lord (Luke 2:9) was, it is reasonable to conclude that the same angel, Gabriel,
who had brought messages to Daniel and good tidings/news (euangelizomai) of John’s birth (1:11, 19) to Zacharias, also
brought the good tidings/news (2:10; same verb) of Christ’s birth to the
shepherds (cf. Rev. 14:6, 7). Isaiah describes a proclamation of good news in
the context of Israel’s return from exile (Is. 40:9; 52:7; 60:6; 61:1), a book
that Luke presents as forming the foundation of Jesus’s teaching and healing
ministry (Luke 4:18–21). So it is not surprising that ten of the eleven
occurrences of euangelizomai in the
Gospels are in Luke (the other occurrence, in Matt. 11:5, parallels Luke 7:22).
The angel used three words full of meaning to describe Jesus. As Savior, He
would fulfill Israel’s hopes of deliverance, but what exactly this means is
left unexplained. Zacharias envisioned Israel being saved from their enemies
(1:71; cf. vv. 69, 74), and John the Baptist likewise anticipated salvation in
a more universal sense (3:17; cf. 7:20), but Jesus would bring salvation within
the reach of each individual by seeking the lost (19:9–10). As Christ (Heb., mashiakh, “Messiah”), Jesus was anointed
by the Holy Spirit at His baptism (Acts 10:38), not to fulfill popular Davidic
hopes but to proclaim the good news (gospel) to the poor and to proclaim aphesis for the captives (Luke 4:18).
This word is usually translated as “liberty” or “freedom,” but it is also the
usual NT word for forgiveness (used already in 1:77 and 3:3; also in 24:47;
Acts 2:38; etc.). The real enemy from which Jesus saves is sin and the death
that results from it. As Lord (Luke 2:11; Greek kyrios, often used in the Greek translation of the OT for the
Hebrew name Yahweh), Jesus embodies who God is (cf. Ps. 2:2). Jesus’s work
would exceed that of the expected and the coming David (Luke 20:41–44).
ယေရှု၏
ဝန်ကြီးအမှုကာလတွင် ဂျူးများသည် သူ၏ မယ်ရှိယအရည်အချင်းကို သက်သေပြရန်
နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၁:၁၆)။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် နိမိတ်လက္ခဏာကို
ပေးပြီးဖြစ်သည် (ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော သင်္ကေတကို ညွှန်ပြသည်)။ အထည်မျှသာ
ထည့်ထားသော ကလေးငယ်ကို ကျောက်အိုးထဲတွင် လှဲချထားခြင်းဖြစ်သည် (၂:၁၂)။ လုကာသည်
ဆက်စပ်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြသော်လည်း စာဖတ်သူများသည် အထည်များနှင့် ယူဆရသော
ကျောက်အိုးတွင် ယေရှု၏ ယဇ်ပွဲခံသေဆုံးခြင်းနှင့် ကျောက်ဂူတွင် သင်္ဂြိုဟ်ရန်
အထည်ထည့်ခြင်းကို နှိုင်းယှဉ်တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်
ဣသရေလခေါင်းဆောင်များပင် သူတို့နေထိုင်ခဲ့သော ကာလ၏ အရေးပါမှုကို အများစုမသိရှိကြပါ
(မဿဲ ၁၆:၁–၃)။ ကောင်းကင်တမန်၏ ကြေညာချက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်တမန်များစွာ
ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည် (လုကာ ၂:၁၅ နှို့ယှဉ်ပါ)။
During Jesus’s ministry, the Jews asked Him to give them a
sign to prove His messianic credentials (Luke 11:16), but God had already given
them a sign (which suggests a deeper symbolism): the placement of a baby
wrapped only in strips of cloth, lying in a manger (2:12). Although Luke does
not make the connection explicit, readers have long discerned in the cloth
strips and presumed stone bed overtones of Jesus’s sacrificial death and
wrapping for burial in a stone tomb. Unfortunately, even Israel’s leaders were
largely unaware of the significance of the times in which they lived (Matt.
16:1–3). After the angel’s announcement, a multitude of angels appeared (cf.
Luke 2:15).
ကောင်းကင်တမန်များကို
«plēthos» ဟုခေါ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ «အပေါင်းအဖော်»၊ «ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင်»
သို့မဟုတ် «စစ်တပ်» ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၃၊
ဆာလံ ၁၄၈:၂၊ ဧဖက် ၆:၁၂ နှင့် ကိုးကားပါ)။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို
ချီးမွမ်းရင်း လူသားတို့အတွက် «ငြိမ်သက်ခြင်း»
ကို ကြေညာခဲ့ကြသည်။
အမှန်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ စတင်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့လာသော စစ်ပွဲ
(ဗျာဒိတ် ၁၂:၇-၉) သည် ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ သတင်းစကောင်း (ရောမ ၅:၁)
အားဖြင့်၊ ကားတိုင်ပေါ်တွင် ပြုတော်မူမည့် အစားထိုးရွေးနုတ်ခြင်းကံ (ယောဟန်
၁၂:၃၁-၃၂) အားဖြင့်၊ «ငြိမ်သက်ခြင်း၏
မင်းသား» (ဟေရှာယ
၉:၆) အားဖြင့် အဆုံးအဖြတ်အနိုင်ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။ ပဌမအကြိမ် ကြွလာခြင်းတွင်
ဤကောင်းကင်တမန်ကြေညာချက်သည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်း၊
ဘုန်းထင်ရှားစေခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်နှင့့် အလားတူပင်၊ ဒုတိယအကြိမ်
ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်လည်း ဤနည်းအတိုင်း စတင်ထားသည် (ဗျာဒိတ် ၁၄:၇)။
လုကာ ၂:၁၄ ၏ နောက်ဆုံးစကားစုသည် ဤငြိမ်သက်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြခြင်း
ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ «လူတို့အပေါ်
ကျေးဇူးပြုတော်မူခြင်း» ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ် အခြားလက်ရေးစာမူများတွင်မူ «ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် သက်ရောက်သော သူတို့အပေါ်တွင်သာ
ငြိမ်သက်ခြင်း ရှိစေသတည်း» ဟု
ကန့်သတ်ထားသည်။ ပထမအချက်က ခရစ်တော်သည် လူတိုင်းကို ကရွေးနုတ်ရန် ကြွလာသည်ဟု
အလေးပေးသည် (၁ တိမောသေ ၂:၄၊ တိတု ၂:၁၁ နှင့် ကိုးကားပါ)။ ဒုတိယအချက်ကမူ
ဤကယ်တင်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင်လက်ခံသူများသာလျှင် စစ်မှန်သော ငြိမ်သက်ခြင်းကို
ရရှိနိုင်သည်ဟု အလေးပေးသည် (လုကာ ၁၀:၅-၆၊ ဟေရှာယ ၅၇:၁၉-၂၁၊ ယောဟန် ၁၄:၂၇ နှင့်
ကိုးကားပါ)။ နှစ်မျိုးစလုံးသည် မှန်ကန်သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်မျိုးမျိုးကိုသာ
ရွေးချယ်ရန် မလိုအပ်ပေ။
The angels are called a plēthos—“company,”
“host,” or “army” (v. 13; cf. Ps. 148:2; Eph. 6:12)—and yet in their praise to
God they announced “peace.” In fact, the war that began in heaven and then
spread to the earth (Rev. 12:7–9) was about to be decisively won through a
message of peace with God (Rom. 5:1) by means of the substitutionary atonement
to be made on the cross (John 12:31–32) by the “Prince of Peace” (Is. 9:6).
Just as this angelic announcement at the First Advent began with praising and
giving glory to God (Luke 2:14), in Revelation, a similar proclamation just
prior to the Second Advent begins this same way (Rev. 14:7). The last phrase of
Luke 2:14 either elaborates on what this message of peace means—“goodwill
toward men”—or, as in other manuscripts, it limits peace to “those on whom his
[God] favor rests.” The first emphasizes that Christ came to save all (cf. 1
Tim. 2:4; Titus 2:11), while the second emphasizes that peace can really come
only to those who accept this salvation as their own (Luke 10:5–6; cf. Is.
57:19–21; John 14:27). Both are true, and perhaps it is not necessary to choose
between them.
It is important to ponder whether we are any more ready
today for Jesus to come than Israel was then. Certainly the shepherds were, as
their response makes manifest (Luke 2:15–18, 20). They not only went to see but
went quickly (v. 16). They not only made known what they saw but spread the
news abroad, making it widely known. More than just sharing their experience,
the shepherds relayed the message spoken to them about the Child (v. 17) as
Savior, Christ, and Lord. The reaction of the people to the witness of the
shepherds in v. 18—ethaumasan (from thaumazō, “to wonder,” “to be amazed,”
“to marvel”)—anticipated strikingly similar reactions of the people to the
things that Jesus said and did (see, e.g., 4:22; 9:43; 20:26).
ယနေ့ခေတ်တွင်
ယေရှုခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာရန် ငါတို့သည် ထိုအချိန်က ဣသရေလလူမျိုးထက်
ပိုမိုအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလောဟု ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် အရေးကြီးသည်။ သို့ရာတွင်
သိုးထိန်းများကား ဧကန်အမှန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုက
ထင်ရှားစွာ သက်သေခံထားသည် (လုကာ ၂:၁၅-၁၈၊ ၂၀)။ သူတို့သည် ကြည့်ရှုရန်သာ မသွားကြဘဲ
အလျင်အမြန် သွားကြသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ သူတို့သည် မြင်တွေ့ရသမျှကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်
ဟောပြောကြရုံသာမက ကလေးအတွက် သူတို့အား ပြောကြားခဲ့သော သတင်းစကားကိုပါ
ဖြန့်ချိခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုကလေးသည် ကယ်တင်ရှင်၊ ခရစ်တော်၊
သခင်ဘုရား ဖြစ်သည်ဟူသော သတင်းစကားကို ဖြန့်ချိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သိုးထိန်းများ၏
သက်သေခံချက်ကို လူများ၏ တုံ့ပြန်မှု—«ethaumasan» (thaumazō မှဆင်းသက်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ «အံ့ဩသည်»၊ «အ့ံအားသင့်သည်»၊ «တအံ့တသြဖြစ်သည်»)
သည် နောင်အခါ
ယေရှုပြောဆိုတော်မူသမျှ၊ ပြုတော်မူသမျှကို လူများ တုံ့ပြန်ပုံနှင့် အလလွန်ဆင်တူသည်
(ဥပမာ၊ လုကာ ၄:၂၂၊ ၉:၄၃၊ ၂၀:၂၆ ကို ကြည့်ပါ)။
Luke describes Mary’s reaction somewhat
differently—understandable in view of her knowing how special this child was.
She synetērei (from syntēreō)—“kept” or “treasured up”—all
these things and pondered them in her heart (2:19). This Greek word appears
only three times in the NT. Here it refers to preserving information in the
mind for careful analysis. Mary seems to have been gathering up as much true
and reliable information about her Child as possible, perhaps mentally
comparing these things with messianic passages in the OT in order to understand
the nature of the work Jesus would do. Luke likely wrote his note about Mary to
encourage readers similarly to ponder the meaning of these things (cf. 1:66;
2:51; 3:15). In sharp contrast to Mary’s quiet musings, the shepherds were
openly glorifying and praising God for all that they had been privileged to
witness (2:20).
၂:၂၁–၄၀။ ယေရှုကို
ဗိမာန်တော်၌ ဆက်ကပ်ခြင်း။ လုကာသည် ယေရှုကို အချိန်တင်သော် နှလုံးဖြတ်ခြင်း၊
နာမတပ်ခြင်း၊ ဆက်ကပ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ အနာဂတ်အမှုတော်ကို
ပရောဖက်ပြုချက်အားဖြင့် ဟောကြားခဲ့သည်မှာ လုကာ ၁:၅၇–၈၀ တွင် ယောဟန်ကို
အချိန်တင်သော် နှလုံးဖြတ်ခြင်းနှင့် နာမတပ်ခြင်း၊ ထို့အတူ ပရောဖက်ပြုချက်နှင့်
ကိုက်ညီသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယောဟန်နှင့် ယေရှုတို့၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အချင်းချင်း
ဖြည့်စွမ်းသည့်ပုံစံအတိုင်း (သူတို့၏ အမှုတော်များလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်လိမ့်မည်၊
လုကာ ၃:၁၆) ငယ်ဘဝကာလ အတွေ့အကြုံများလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရှိမုန်
(၂:၂၅) နှင့် အန္နာက လူအများအား ဟောပြောခဲ့သူများ (၂:၃၈) တို့၏ စောင့်ဆိုင်းမှုကို
နှစ်ကြိမ်ဖော်ပြထားရာ ယေရှုက ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယပြည့်စုံခြင်း၏ ထူးခြားမှုကို
အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ နဝမ်နေ့တွင် နှလုံးဖြတ်ခြင်း (“နဝမ်နေ့” ဟု ဆိုလိုသည်) ၏
အရေးကြီးမှုနှင့် ဂါဘြိယေလ်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ပေးသော “ယေရှု” ဟူသော နာမတော်၏
အဓိပ္ပာယ်ကို အသီးသီး ၁:၅၉ နှင့် ၁:၃၁ တွင် ကြည့်ပါ။
2:21–40. The
Presentation of Jesus in the Temple. Luke’s description of the
circumcising, naming, and dedicating of Jesus, as well as the prophetic
forecast of His future ministry, corresponds to the circumcising and naming of
John and a similar prophetic forecast in Luke 1:57–80. In other words, just as
the birth of John and Jesus were complementary (as would be their respective
ministries; Luke 3:16), so also were their early childhood experiences. In
addition, however, there are two mentions of expectant waiting—by Simeon (2:25)
and by those to whom Anna spoke (2:38)—highlighting the uniqueness of the
messianic fulfillment ushered in by Jesus. Regarding the significance of
circumcision after eight days (equivalent to “the eighth day”) and the meaning
of the name “Jesus,” given in obedience to Gabriel’s command, see respectively
1:59 and 1:31.
လုကာသည် ယောသပ်နှင့်
မာရီတို့က ကလေးမွေးဖွားခြင်းနှင့် ဆိုင်သော မောရှေ၏ ပညတ်တို့ကို ပြည့်စုံစွာ
လိုက်နာကျင့်သုံးခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားရာ ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ
သစ္စာရှိမှုကို မှတ်သားဖွယ် ပြသရုံသာမက ယေရှု၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ
ကြီးပြင်းလာပုံကိုလည်း ပြသသည်။ သက်ဆိုင်ရာ ဓမ္မဟောင်းပညတ်များကို ကိုင်တွယ်ရာတွင်
ပထမဆုံး မောရှေ၏ ပညတ်ကို ဤနေရာ၌သာ ဖော်ပြပြီး (လုကာ ၂:၂၂)၊ “ပညတ်၏ ဓလေ့” ဟူ၍
တစ်ကြိမ်သာ ထည့်သွင်းဖော်ပြပြီး (၂:၂၇) နောက်ပိုင်းတွင်မူ လုကာသည် အမြဲတမ်း
“ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်” ဟု ခေါ်ဆိုသည် (အခန်း ၂၃–၂၄၊ ၃၉)။ ဤ “ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်” ဟူသော
အသုံးအနှုန်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် များစွာတွေ့ရသည် (ဥပမာ၊ ထွက် ၁၃:၉၊ ၁ရာဇဝင်
၁၆:၄၀၊ ၂ရာဇဝင် ၁၇:၉၊ ဆာလံ ၁:၂၊ ယေရမိ ၈:၈၊ အာမုတ် ၂:၄)။ သို့သော် ပထမဆုံး မောရှေ၏
ပညတ်ဟု ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် (လုကာ ၂:၂၂) ဤပညတ်များသည် မောရှေက ရေးမှတ်ပြီး
သေတ္တာဘုရားရှေ့၌ ထားခဲ့သော ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်များဖြစ်ကြောင်း
(တရားဟော ၃၁:၂၄–၂၆)၊ ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ဖြင့် ရေးထိုးပြီး သေတ္တာတော်အတွင်း၌
ထည့်ထားသော ဆယ်ပညတ်တို့၏ အကျင့်သီလပညတ်နှင့် လုံးဝ ဆက်စပ်ခြင်း မရှိကြောင်း လုကာက
ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (တရားဟော ၁၀:၁–၂)။ ဤကျမ်းပိုဒ်မှလွဲ၍ လုကာရော အခြားသော
ဓမ္မသစ်ကျမ်းရေးသူများပါ “ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်” ဟူ၍ ဘယ်နေရာတွင်မျှ ထပ်မံ
ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။ ရှင်ပြေါလုက နှစ်ကြိမ် “ခရစ်တော်၏ ပညတ်” ဟု ဖော်ပြထားသည်
(ဂလာတိ ၆:၂၊ ကိုရင်သု ၉:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သို့သော် ထိုနှစ်ကြိမ်စလုံးတွင်
အကျင့်သီလပညတ်ကိုသာ ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။
Luke refers to the fulfillment by Joseph and Mary of the
various requirements of the law of Moses in connection with childbirth,
demonstrating not only the couple’s religious devotion but also the character
of Jesus’s religious upbringing. In dealing with the relevant OT stipulations,
however, except for this initial reference to the law of Moses and one mention
of “the custom of the law” (2:27), Luke consistently refers to “the [L]aw of
the Lord” (vv. 23–24, 39). This latter expression is fairly common in the OT
(e.g., Ex. 13:9; 1 Chr. 16:40; 2 Chr. 17:9; Ps. 1:2; Jer. 8:8; Amos 2:4). But
by referring first to Moses’s law (Luke 2:22), Luke makes clear that these
stipulations were all part of the ceremonial requirements written down by Moses
and placed beside the ark (Deut. 31:24–26) and that they were not in any way
connected with the moral law of the Ten Commandments, which were written by the
finger of God and placed inside the ark (Deut. 10:1–2). Apart from this
passage, neither Luke nor any other NT writer ever refers to “the law of the
Lord.” Paul twice mentions “the law of Christ” (Gal. 6:2; cf. 1 Cor. 9:21), but
in both cases his reference is clearly to the moral law.
ဤနေရာ၌ ပါဝင်သော
ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်များမှာ – ကလေးကို နှလုံးဖြတ်ခြင်း (ထိုအခါ
နာမတပ်ပြီး ဣသရေလလူမျိုးအဖြစ် စာရင်းသွင်းခြင်း၊ လုကာ ၂:၂၁)၊ ပထမဦးဆုံး
ယောက်ျားကလေးကို ငွေငါးရှေကလ်ဖြင့် ရွေးနုတ်ခြင်း (အခန်း ၂၂–၂၃၊ ထွက် ၁၃:၂၊ တောလည်
၁၈:၁၅–၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ သားယောက်ျားမွေးပြီး လေးဆယ်ရက်မြောက်တွင် မိခင်၏
သန့်ရှင်းရေးအတွက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း (အခန်း ၂၄၊ လေဝိ ၁၂:၁–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)
တို့ ဖြစ်သည်။ လေဝိပညတ်တွင် မိခင်၏ သန့်ရှင်းရေးကိုသာ ဖော်ပြထားသောကြောင့် လုကာ၏
ဂရိစာသားတွင် “သူတို့၏ သန့်ရှင်းရေး” ဟု ဖော်ပြထားခြင်းသည် မရှင်းလင်းဘဲ
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤဗလံစကားကို အကောင်းဆုံး
နားလည်ပုံမှာ မိခင်ကို သန့်ရှင်းစေရန်နှင့် ကလေးယေရှုကို ထာဝရဘုရားအား ဆက်ကပ်ရန်
ယူဆောင်လာခြင်း ဟူသော လုပ်ရပ်နှစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ကလေးကို သန့်ရှင်းစေရန် မဟုတ်ပါ။ နောက်တစ်မျိုးမှာ မာရီနှင့် ယောသပ်တို့ကို
ရည်ညွှန်းပြီး ယောသပ်လည်း အရေမစင်ကြောင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ပညတ်အရ
သိုးသငယ်တစ်ကောင်နှင့် လင်းကွင်းတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ချိုးငှက်တစ်ကောင်ကို
ပူဇော်ရမည်။ သို့သော် သိုးသငယ်သည် ဈေးကြီးသောကြောင့် ယောသပ်နှင့် မာရီတို့ကဲ့သို့
ဆင်းရဲသော မိသားစုများက ချိုးငှက်တစ်ကောင်ကို အစားထိုး ပူဇော်ခွင့်ရှိသည်။
The ceremonial requirements involved here are circumcision,
when the child would be named and enrolled as a member of the nation Israel
(Luke 2:21); the redemption of the firstborn male with the requisite five
shekels (vv. 22–23; cf. Ex. 13:2; Num. 18:15–16); and the offering for the
mother’s purification forty days after the birth of a son (Luke 2:24; cf. Lev.
12:1–8). Since the Levitical law mentions only the mother’s purification,
Luke’s reference to (in the Greek) “their purification” remains unclear and has
resulted in different interpretations. Perhaps the best way to understand the
plural pronoun is to suggest that it refers to the mother, who was to be
purified and who at the same time brought baby Jesus to present Him to the
Lord, not to purify Him; the plural points to two different actions. The other
possibility is that the reference is to Mary and Joseph, suggesting that
somehow he was also unclean. According to the law, a lamb should be offered
along with either a turtledove or a pigeon. However, since a lamb was a
relatively expensive offering, a poor family, as Joseph and Mary apparently
were, could offer a second bird instead.
ယောသပ်နှင့်
မာရီတို့က ပညတ်၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပြည့်စုံစွာ လိုက်နာပြီးနောက်
ဗိမာန်တော်သို့ ယေရှုကို ယူဆောင်လာစဉ် ရှိမုန်သည် ဝိညာဉ်တော်၏
စီမံခန့်ခွဲမှုအားဖြင့် ထိုအချိန်အခါ၌ပင် ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည် (၂:၂၇)။
ရှိမုန်ကို စံပြဣသရေလလူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ တရားမျှတသူ၊ ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူ
(အခန်း ၂၅) ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ နာခံသူ ဟု ဆိုလိုသည် (၁:၆ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို မျှော်လင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသူ
ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၆၊ ၂၃:၅၁၊ မာကု ၁၅:၄၃၊ လုကာ ၂:၃၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ရှိမုန်နှင့် အန္နာတို့သည် ဣသရေလအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းကို
စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ “နှစ်သိမ့်ခြင်း” ဟူသော စကားလုံး
(ပါရကလေးဆစ်၊ လုကာ ၂:၂၅) သည် ဘုရားသခင်က မိမိလူတို့အား ကယ်တင်ခြင်းကို
ယူဆောင်လာခြင်းကို ဖော်ပြသည် (ဟေရှာယ ၄၀:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနာမ်စွဲပုံစံ
(ပါရကလေးတော့စ်) ကို ယောဟန်က သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အတွက် ဘွဲ့အမည်အဖြစ် သုံးသည်။
နှစ်သိမ့်သူ သို့မဟုတ် တရားလျှောက်ထားသူ ဟု ဆိုသည် (ယောဟန် ၁၄:၁၆၊ ၂၆၊ ၁၅:၂၆၊
၁၆:၇၊ ၁ယောဟန် ၂:၁)။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က ရှိမုန်အား ထာဝရဘုရား၏ ခရစ်တော်
(ဘိသိက်ခံရသူ) ကို မမြင်မီ မသေရကြောင်း ဗျာဒိတ်ပေးခဲ့သည် (လုကာ ၂:၂၆၊ ၁ဓမ္မဝင်
၁၆:၆၊ ၂၄:၆၊ ၁၀၊ ၂၆:၉၊ ၁၁၊ ၂ဓမ္မဝင် ၁:၁၄၊ ၁၆၊ ၁၉ တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
The timing of Simeon’s coming to the temple when Jesus’s
parents brought Him to the temple was a divine appointment arranged by the
Spirit (2:27). Simeon is described as an ideal Israelite: just/righteous and
devout (v. 25), meaning that he feared and obeyed God (cf. 1:6). He was
waiting, in the sense of expectantly waiting, for the coming kingdom of God
(Luke 12:36; 23:51; Mark 15:43; cf. Luke 2:38). Both Simeon and Anna eagerly
waited for God’s intervention on Israel’s behalf. The word “consolation” or “comfort”
(paraklēsis; Luke 2:25) describes
God’s bringing salvation to His people (cf. Is. 40:1). The concrete noun form (paraklētos) is used by John as a title
for the Holy Spirit, the “Comforter” or “Advocate” (John 14:16, 26; 15:26;
16:7; 1 John 2:1). The Holy Spirit brought the revelation to Simeon that he
would not die before seeing the Lord’s Christ (or “Anointed”), an expression
used for the king of Israel (Luke 2:26; 1 Sam. 16:6; 24:6, 10; 26:9, 11; 2 Sam.
1:14, 16; 19).
ပညတ်၏
တောင်းဆိုချက်များကို ပြည့်စုံစွာ လိုက်နာပြီးနောက် ယောသပ်နှင့် မာရီတို့သည်
ရှိမုန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ရှိမုန်က ကလေးယေရှုကို လက်ထဲသို့ ခါးခံယူခဲ့သည် (လုကာ
၂:၂၈)။ “ခါးခံယူသည်” (ဒက်ခိုမိုင်) ဟူသော စကားသည် အဓိကအားဖြင့် “လက်ခံရရှိသည်” ဟု
ဆိုလိုသည်။ ရှိမုန်သည် တစ်သက်လုံး စောင့်ဆိုင်းခဲ့သမျှကို ဤမျှဖြင့်
လက်ခံရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပထမဆုံး စကားသည် ဂရိဘာသာတွင် အလေးပေးထားသည်။ နွန်
(“ယခု”) ဟူ၍ ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၉)။ “ယခု” – ထိုအချိန်၌ – အန္နာလည်း
စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ကတိထားတော်မူသော ရွေးနုတ်ခြင်းသည် ယေရှုအထဲတွင်
ပြည့်စုံခဲ့ပြီ။ ဤနေရာတွင် ကယ်တင်ခြင်းသည် စိတ်ကူးယဉ်အယူအဆ မဟုတ်ပါ။
ယေရှုပုဂ္ဂိုလ်ထဲတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှိမုန်သည် ကလေးယေရှုကို
မြင်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ လုကာက ရှိမုန်၏
အသက်အရွယ်ကို အတိအကျ မဖော်ပြထားသော်လည်း ထိုအချိန်၌ သေရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဟူသော
ခံစားချက်နှင့် အိုမင်းနေပြီဖြစ်သော အန္နာနှင့် တွေ့ဆုံမှု အချို့ရှိရာ
ရှိမုန်လည်း အလွန်အိုမင်းနေပြီ ဟု ယူဆနိုင်သည်။ သူဆိုခဲ့သော ကောင်းချီးပေးချက်သည်
ဟေရှာယ၏ ကျေးကွက်သီချင်းများမှ ဆွဲထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၄၂:၆၊ ၄၉:၆၊ ၅၁:၄)။
အလင်းသည် တပါးအမျိုးသားများအား ဗျာဒိတ်ပေးရန် ဖြစ်သည် (လုကာ ၂:၃၂)။ ဤသည်မှာ
ဣသရေလလူမျိုးက ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် သီလအကြံအစည်တို့၏ အလင်းကို လောကီသို့
မျှဝေရမည့် အခန်းကဏ္ဍ ဖြစ်သည် (မိက္ခာ ၄:၁–၂၊ ဇာခရိ ၈:၂၂–၂၃) သို့သော် များစွာသော
အခါတွင် သူတို့က ထိုအလင်းကို သူတို့အတွက်သာ သိမ်းထားခဲ့ကြသည်။
Having fulfilled the law’s requirements, Joseph and Mary
were met by Simeon, who took the baby Jesus in his arms (Luke 2:28). The word
“took” (dechomai) essentially means
“received,” suggesting that Simeon here received what he had been waiting for
his whole life. The first word on his lips (in the Greek) was emphatic: nyn (“now”) (v. 29). “Now”—at that
time—the promised redemption, which Anna, too, had been waiting for, was
fulfilled in Jesus. Salvation here was not an abstract concept. It arrived in
the person of Jesus. Simeon, in
seeing the baby Jesus, had seen salvation with his own eyes. While Luke does
not make clear exactly how old Simeon was, the fact that he at that time felt
ready to die and the parallels existing between him and the aged Anna suggest
that Simeon also was very old. The blessing he pronounced was drawn from the
Servant Songs of Isaiah (Is. 42:6; 49:6; 51:4). The light was bringing
revelation to the Gentiles (Luke 2:32). This was the role Israel was to
have—sharing the light of God’s law and character with the world (Mic. 4:1–2;
Zech. 8:22–23); but too often they kept it to themselves.
ပရောဖက်ပြုချက်အရ
ထာဝရဘုရား၏ ကျေးကွက်အဖြစ် ယေရှုသည် ဤရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ အာဗြဟံ၏
သားမြေးများအားဖြင့် လူမျိုးတကာသည် ကောင်းချီးခံရကြမည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၃၊ လုကာ
၁:၅၄–၅၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ လူအားလုံးကို ဆွဲဆောင်မည့် ဘုန်းတန်ခိုး ဖြစ်သည်
(ဟေရှာယ ၆၀:၁–၃၊ ၆၂:၁–၂၊ ယောဟန် ၁၂:၃၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောဟန်ဆိုသည်အတိုင်း
လူတိုင်းအား အလင်းပေးသော စစ်မှန်သော အလင်းတော် ဖြစ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁:၉)။
ရှိမုန်က ကလေးကို လက်ထဲ ခါးခံယူလျက် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းပြီး ဤစကားများ
ပြောပြီးနောက် ကလေးသာမက မိသားစုတစ်စုလုံးကို ကောင်းချီးပေးခဲ့သည် (လုကာ ၂:၂၈၊ ၃၄)။
နောင်တွင် မိဘများက ကလေးများကို ယူဆောင်လာပြီး ယေရှုထံတွင် ကောင်းချီးပေးရန်
တောင်းခံကြသည် (မာကု ၁၀:၁၃–၁၆)။ ဤကျမ်းချက်များအရ မိဘများသည် ယနေ့တိုင်
သားသမီးများကို ထာဝရဘုရားထံ ယူဆောင်လာပြီး ကောင်းချီးပေးရန် တောင်းခံကြသည်။ သားသမီးများကို
လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း (သုတ္တံ ၂၂:၆) သည် မိသားစုတစ်စုလုံး၏
ဆုတောင်းမှုဖြင့် အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။
Jesus, as the prophesied Servant of the Lord, fulfilled this
purpose as the seed of Abraham in which all the nations would be blessed (Gen.
12:3; cf. Luke 1:54–55), as the glory that would attract all people (Is.
60:1–3; 62:1–2; cf. John 12:32). As John puts it, He is the true Light who
gives light to everyone (John 1:9). As Simeon took the Child in his arms, he
blessed or praised God, and after speaking these words, he blessed not only the
Child but the whole family (Luke 2:28, 34). Parents would later bring children
to Jesus for blessing (Mark 10:13–16). Based on these passages of Scripture,
parents continue to bring their children before the Lord, asking Him to bless
them. Training children in the way they should go (Prov. 22:6) requires the
prayerful attention of the entire family.
ရှိမုန်က ယေရှု၏
အမှုတော်ကို ခမ်းနားစွာ မြင်တွေ့ခွင့်ပေးခဲ့သော်လည်း မာရီ၏ သားသည်
“ဣသရေလအများတို့၏ ပြိုလဲခြင်းနှင့် ထခြင်း” ကို ဖြစ်စေမည် ဟူသော မှောင်မိုက်သော
သတိပေးချက်လည်း ရှိခဲ့သည် (လုကာ ၂:၃၄)။ ရှိမုန်က ဓမ္မဟောင်းတွင် ရိုးနှင်းသော
ဥပစာကို သုံးခဲ့သည် (ဆာလံ ၂၀:၇–၈၊ ၃၆:၁၂၊ ၁၄၀:၁၀၊ အာမုတ် ၈:၁၄)။ “ပြိုလဲခြင်း”
အတွက် ဂရိစကားလုံးသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤနေရာမှလွဲ၍ တစ်ကြိမ်သာ ထပ်မံတွေ့ရသည်။
တောင်ပေါ်တရားဟောရာတွင် ခရစ်တော်က မိမိအဆုံးအမများကို နာခံခြင်း မရှိသူတို့၏
“အိမ်” သည် ပြိုလဲခြင်း ကြီးစွာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သတိပေးခဲ့သည် (မဿဲ ၇:၂၇)။ ရှိမုန်က
အခြားသူများ ထထခြင်းကို ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် များစွာ သုံးသော “ထခြင်း” (အနာစတက်ဆစ်)
ဟူသော စကားဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။
Despite the glorious glimpse given by Simeon of the work
that Jesus would do, a dark warning also was given to Mary, that her Child
would result in the fall and rise “of many in Israel” (Luke 2:34). While Simeon
employed a familiar OT metaphor (Pss. 20:7–8; 36:12; 140:10; Amos 8:14), the
Greek word used for “fall” appears only once more in the NT. In the Sermon on
the Mount, Christ warned all who do not obey His teaching that the “fall” of
their “house” would be great (Matt. 7:27). Simeon said others would rise to
take their place, employing the word commonly used in the NT for the
resurrection (anastasis).
အနည်းငယ် ကွဲပြားသော
ဥပစာတစ်ခုကို ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ပိုမို မကြာခဏ တွေ့ရသည်။ ကျောက်ဆူး (ယေရှုကို
ကိုယ်စားပြုသည်) ပေါ်သို့ လဲပြီး ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိခြင်း သို့မဟုတ် ကျောက်ဆူးက
လဲပြီး အသက်ကို ချေမှုန်းခြင်း (လုကာ ၂၀:၉–၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ၊ ရောမ ၉:၃၂–၃၃၊
၁ပေ ၂:၆–၈)။ “နိမိတ်လက္ခဏာ” ဟူသည်လည်း ဤဖြစ်စဉ်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဟေရှာယနှင့်
သူ၏ သားများသည် နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် မော့ပက်တိမ် – သင်္ကေတများ သို့မဟုတ်
အံ့ဖွယ်များ ဖြစ်ခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၈:၁၈)။ ဤနိမိတ်လက္ခဏာကို ဆန့်ကျင်စကား ပြောကြမည်
ဖြစ်ရာ မာရီအတွက် နာကျင်စရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယေရှုကို လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့်
အတွင်းစိတ်ကို ထိုးဖောက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ လူများ၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ
အကြံအစည်များ ထင်ရှားလာမည် (လုကာ ၂:၃၅၊ ဟေဗြဲ ၄:၁၂–၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ မာရီ၏
စိတ်နှလုံးပါ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
A slightly different metaphor, but with a similar contrast,
is more frequent in the NT: falling on the “stone” (a symbol of Jesus) and
finding salvation before the stone falls and crushes out one’s life (see
commentary on Luke 20:9–19; cf. Rom. 9:32–33; 1 Pet. 2:6–8). The “sign” may
also allude to this phenomenon, prefigured by Isaiah and his children, who were
signs and mopetim—“symbols” or
“wonders” (Is. 8:18). The fact that this sign would be spoken against would be
painful for Mary. As a result of peoples’ response to Jesus, like the piercing
of a sword to the inmost being, the thoughts of many hearts would be revealed
(Luke 2:35; cf. Heb. 4:12–13), including those of Mary herself.
အန္နာကို
အာရှဲမျိုးနွယ်မှ ပရောဖက်မ ဟု ဖော်ပြထားရာ ဘွဲ့တော်ကာလ နောက်ပိုင်းတွင်
ယုဒမျိုးနွယ်နှင့် ဗင်္ယာမိန်မျိုးနွယ်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ ဣသရေလတွင်
အခြားမျိုးနွယ်များလည်း ကိုယ်စားပြုမှု ရှိခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။ သမ္မာကျမ်းတွင်
ပရောဖက်မများအဖြစ် မှတ်သားခံရသူများမှာ မိရိယံ၊ ဒေဗောရ၊ ဟုလ္ဒါနှင့် ဖိလိပ္ဖု၏
သမီးလေးဦး စသည်တို့ ဖြစ်သည် (ထွက် ၁၅:၂၀၊ တရားသူကြီး ၄:၄၊ ၂ရာဇဝင် ၂၂:၁၄၊ တမန်
၂၁:၉)။ အန္နာ၏ အသက်ရွယ်ကို ရှစ်ဆယ့်လေးနှစ်ဟု ဆိုသည်မှာ သူမ၏ အသက်ကို ဆိုလိုသည်လော
သို့မဟုတ် မုဆိုးမဖြစ်နေသည့် ကာလကို ဆိုလိုသည်လော (ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ၏ အသက်သည်
တစ်ရာ့ကျော်လိမ့်မည်) ဆိုသည်ကို မရှင်းလင်းပါ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အန္နာသည်
အလွန်အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှိမုန်သည် ဗိမာန်တော်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သော်လည်း (လုကာ
၂:၂၇) အန္နာကား ဗိမာန်တော်မှ ထွက်ခွာခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ညဉ့်နှင့် နေ့အခါ
ဗိမာန်တော်မှ မထွက်ခွာဘဲ ဘုရားသခင်ကို အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည် ဟူသော ဂရိစကားစုသည်
ထိုအချက်ကို အတည်ပြုသည်။
Anna is identified as a prophetess from the tribe of Asher
(part of the Northern Kingdom), showing that after the exilic period more than
just the tribes of Judah and Benjamin were represented in Israel. A number of
women are identified in Scripture as prophetesses, including Miriam, Deborah,
Huldah, and Philip’s four daughters (Ex. 15:20; Judg. 4:4; 2 Kin. 22:14; Acts
21:9). It is unclear whether eighty-four years refers to Anna’s age or to the
length of her widowhood (which would make her more than one hundred years old).
In either case, Anna was very old. It seems as if she never left the temple.
While Simeon came into the temple (Luke 2:27), Anna was already there. Her not
departing from the temple and her serving God throughout the night and throughout
the day (as the Greek phrase indicates) makes the same point.
သူမ၏
အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်း (အခန်း ၃၇) သည် ရွေးနုတ်ခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ
မယ်ရှိယ၏ လာရောက်ခြင်းကို မည်မျှ အလေးအနက်ထား စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို ဖော်ပြသည်
(အခန်း ၃၈)။ ခရစ်ယာန်ဘာသာတွင် အစာရှောင်ခြင်းသည် ပထမရာစုနှစ် နောက်ပိုင်းမှသာ
များစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ တမန်တော်အမှုတော်ကာလတွင် ဆုတောင်းခြင်းနှင့်
အစာရှောင်ခြင်းကို နှစ်ကြိမ်သာ ဖော်ပြထားရာ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များ
ခန့်အပ်ရာတွင်သာ ဖြစ်သည် (တမန် ၁၃:၂ – ဗာနဗနှင့် ရှောလု၊ တမန် ၁၄:၂၃ –
လူကြီးများ)။ အန္နာသည် ဣသရေလ၏ ထူးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်ကို တောင့်တစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်
(ဟေဗြဲ ၃:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ခမည်းတော်ထံမှ စေလွှတ်ခြင်းခံရသူ (ယောဟန် ၅:၃၆၊
၈:၄၂၊ ၂၀:၂၁ စသည်)။
Her fastings and prayers (v. 37) are an indication of the
seriousness with which she looked for redemption, that is, the coming of the
Messiah (v. 38). Fasting in Christianity became much more common after the
first century. Both NT references to prayer and fasting in the apostolic church
are in connection with the appointment of church leadership (Acts 13:2,
Barnabas and Paul; Acts 14:23, elders). Anna was longing and waiting for the leader of Israel par excellence (cf.
Heb. 3:1), sent from the Father (e.g., John 5:36; 8:42; 20:21).
ဤအခန်းကို လုကာက
ယေရှုသည် ခန္ဓာကိုယ်၊ ဉာဏ်နှင့် ဝိညာဉ်အားဖြင့် ကြီးထွားလာပုံကို မှတ်သားချက်ဖြင့်
နိဂုံးချုပ်သည် (လုကာ ၂:၄၀၊ အခန်း ၅၂၊ ၁ဓမ္မဝင် ၂:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ကလေးငယ်အဖြစ် ဤလောကသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းအားဖြင့် လူသားတို့၏ ဘဝအဆင့်ဆင့်တိုင်းတွင်
အတူခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ အချို့မူရင်းစာမူများတွင် “ဝိညာဉ်အားဖြင့် သန်မာလာသည်” ဟူသော
စကားကို ချန်လှပ်ထားသည်။ ယေရှုသည် ယောသပ်ကဲ့သို့ တူးဖော်လုပ်ငန်း
လုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့် (မာကု ၆:၃၊ မဿဲ ၁၃:၅၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကိုယ်လက်အင်အား
သန်မာခဲ့မှာ ဧကန်ဖြစ်သည်။ ထိုလုပ်ငန်းသည် သစ်သားသာမက ကျောက်တုံးများဖြင့်လည်း
ဆောက်လုပ်ရသည်။
Luke concludes this section (and the next one) with a note
regarding how Jesus grew physically, mentally, and spiritually (Luke 2:40; cf.
v. 52; 1 Sam. 2:26). His entrance into the world as a baby enabled Him to
identify with humanity at each stage of His life. Some manuscripts omit the
words “in spirit” after “strong.” No doubt Jesus grew to be rather muscular
since, like Joseph, he worked as a carpenter (Mark 6:3; cf. Matt. 13:55), a
trade that included building with stone as well as wood.
၂:၄၁–၅၂။ ယေရှု၏
ငယ်ဘဝ။ ဤယေရှု၏ ငယ်ဘဝဇာတ်လမ်းသည် တရားဝင်ခွင့်ပြုထားသော ဧဝံဂေလိတကျမ်းများတွင်
တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယရာစုနှစ် အလယ်ပိုင်းမှ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသော အတုအယောင်
ဧဝံဂေလိများက ယေရှုကို အံ့ဖွယ်စွမ်းအား ရှိသော ကလေးပျိုတော် အဖြစ်
ပုံဖော်ခဲ့သော်လည်း လုကာ၏ ဖော်ပြချက်သည် တရားဝင် ဧဝံဂေလိများတွင် ဖော်ပြထားသော
ယေရှုနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ပထမရာစုနှစ် ယုဒဘာသာဘဝ၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို
ထင်ဟပ်စေပြီး ဤအသက်အရွယ်တွင်ပင် ယေရှုတွင် ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ် အနည်းငယ်
ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ကလေးငယ် (၂:၁၆) မှ ကလေး (အခန်း ၄၀)၊ လုလင် (အခန်း ၄၃) နှင့်
နောက်ဆုံး “ယေရှု” (အခန်း ၅၂) အထိ ကြီးထွားလာပုံကို လုကာက ခြေရာခံ ဖော်ပြထားသည်။
ယေရှု၏ မိသားစုသည် ပသခါပွဲကို နှစ်စဉ် တက်ရောက်ကြောင်း သိရသည်။
ယုဒအမျိုးသားများသည် ထောက်ပံ့ရေးမဲ့ပွဲ၊ ပင်တေကုတ္တီနှင့် တဲတော်ပွဲ ဟူသော အဓိက
ပွဲတော်သုံးပွဲကို တက်ရောက်ရန် လိုအပ်သော်လည်း (ထွက် ၂၃:၁၄–၁၇၊ ၃၄:၂၂–၂၃၊ တရားဟော
၁၆:၁၆–၁၇) ပသခါပွဲတွင်မူ မိသားစုတစ်စုလုံး တက်ရောက်ခဲ့သည်။ ဖခင်များသည် သားများအား
တောရတ်ကို သင်ကြားပေးရန် တာဝန်ရှိရာ အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်တွင် ယေရှုကို ထိုနည်းတူ
သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
2:41–52. The Boyhood
of Jesus. Unique among the canonical Gospels is this story from Jesus’s
boyhood. Unlike the many apocryphal gospels that began to arise in the
mid-second century, picturing Him as a precocious boy wonder with magical
powers, Luke’s account fits well within the overall canonical depiction of
Jesus and His life. It reflects the historical realities of first-century
Jewish life and attributes a certain amount of theological depth to Jesus at
this young age. It also gives concrete expression to the statements that Luke
makes about Jesus’s early life, tracing His development from baby (2:16) to
child (v. 40) to boy (v. 43), and, finally, to just “Jesus” (v. 52). We learn
that His family attended the Passover every year. While only males were
expected to attend the three major Jewish festivals of Unleavened Bread,
Pentecost, and Tabernacles (Ex. 23:14–17; 34:22–23; Deut. 16:16–17), in the
case of Passover the entire family attended. Fathers were expected to teach the
Torah to their sons, and so at age twelve, Jesus was instructed accordingly.
ပသခါပွဲကို
ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ထောက်ပံ့ရေးမဲ့ပွဲဟုလည်း ခေါ်သည် (လုကာ ၂၂:၁၊ လေဝိ ၂၃:၄–၈ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဟုတ်တိယံ ရက်ခုနစ်ရက် ကြာသည်။ ပထမနေ့နှင့် နောက်ဆုံးနေ့သည်
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အနားယူရသော ဥပုသ်နေ့များ ဖြစ်သည် (ထွက် ၁၂:၁၅–၁၆၊ လေဝိ ၂၃:၇–၈)။
ယေရှု၏ မိသားစုသည် ပွဲတော်တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြက်ခဲ့ရာ ပွဲတော် ပြီးဆုံးပြီးမှ
(စစ်မှန်စွာ ရက်များ ပြည့်စုံပြီးမှ) ယောသပ်နှင့် မာရီတို့
ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ သားသည် ယေရုရှလင်မြို့တွင် ကျန်နေခဲ့မှန်း
မသိကြပါ။ တစ်ရက်လမ်းခရီး သွားပြီးမှ ညအိပ်ချိန်တွင် ယေရှု ပျောက်နေမှန်း သိရှိပြီး
ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ စကားပုံစံအရ ပြန်လှည့်၍ ရှာဖွေရာတွင် လူအုပ်တိုင်းကို
မေးမြန်းခဲ့သည်။ “သုံးရက်မြောက်သော နေ့၌” (အခန်း ၄၆) ဆိုသည်မှာ ယေရုရှလင်မှ
ဝေးရာသို့ နှစ်ရက်ခရီး၊ ပြန်လှည့်လာရာ သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း
ဖြစ်သည်။
The celebration of the Passover, also called in the NT the
Feast of Unleavened Bread (Luke 22:1; cf. Lev. 23:4–8), covered a full seven
days. The first and last days of the feast were sabbaths of partial rest (Ex.
12:15–16; Lev. 23:7–8). Jesus’s family observed the entire period of this feast
because it was after the feast was finished—literally the days were fulfilled
(Luke 2:43)—that Joseph and Mary left, unaware that their boy had stayed
behind. Only after traveling a day’s journey, when they stopped for the night,
did they discover Jesus’s absence and begin to search for Him. The tense
implies that they looked for Him all along the return journey, asking every
group they met. “After three days” (v. 46) is inclusive reckoning, referring
not to their time searching Jerusalem but to the two days it took to journey
away from Jerusalem and back again, finding Him on the third day.
ယေရှုသည်
ဗိမာန်တော်အတွင်း လေးစားခံရသော ဘာသာရေးဆရာများကို နားထောင်ခြင်းနှင့်
မေးခွန်းမေးခြင်း အခွင့်အရေးကို ရယူခဲ့သည် (အခန်း ၄၆)။ လုကာက မည်သည့်
အကြောင်းအရာကို သင်ကြားနေသည်ကို အတိအကျ မဖော်ပြထားသော်လည်း ပသခါပွဲ၏
အဓိပ္ပာယ်နှင့် မယ်ရှိယ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများ (ဟေရှာယ ၅၃) နှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။
မေးခွန်းများ စုံစမ်းမေးမြန်းပုံသည် နောင်တွင် ယေရှု၏ သင်ကြားပုံအလေ့အထကို
ကြိုတင်ညွှန်ပြသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၅:၂၂–၂၃၊ ၅:၃၄၊ ၆:၉) မိဘများ၏ မေးခွန်းကို
မေးခွန်းနှစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည် (၂:၄၉)။ “ခမည်းတော်၏ အိမ်၌ ရှိရမည်” သို့မဟုတ်
“ခမည်းတော်၏ အမှုတော်များကို ဆောင်ရွက်ရမည်” (စစ်မှန်စွာ “ခမည်းတော်၏
အရာများထဲတွင် ရှိရမည်”၊ အခန်း ၄၉) ဟူသည်မှာ နောင်အမှုတော်၏ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ
မလွှဲမရှောင် လိုအပ်ချက် (ဒေး) ကို ဖော်ပြသည် (၄:၄၃၊ ၁၉:၅) အထူးသဖြင့်
ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်းနှင့် အသေခံခြင်း (၉:၂၂၊ ၁၃:၃၃၊ ၁၇:၂၅၊ ၂၂:၃၇၊ ၂၄:၇၊ ၂၆၊ ၄၄၊
တမန် ၁၇:၃)။ ဘုရားသခင်ကို ခမည်းတော်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ယောသပ်နှင့် မာရီတို့အား
နူးညံ့စွာ ဆုံးမခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် သာမန်သားတစ်ဦး မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်၏
သားတော် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုမြင့်မြတ်သော ဆက်ဆံရေးကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမည်။
သို့သော် လူ့မိဘအောက်တွင် နမူနာပြသော သားတစ်ဦးအဖြစ် နာဇရက်သို့ အတူပြန်လာပြီး
မိဘများအား နာခံခဲ့သည်။ မိဘအား နာခံခြင်းသည် သမ္မာကျမ်းဆိုင်ရာ အရေးကြီးသော အယူအဆ
ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၆:၁–၃၊ ရောမ ၁၃:၁၊ ဧဖက် ၅:၂၄၊ ၁ပေ ၂:၁၃–၁၅ စသည်) ယေရှုက ဤနေရာ၌
နမူနာပြသခဲ့သည်။ သူ၏ လူငယ်ဘဝနှင့် အရွယ်ရောက်အစောပိုင်းကာလကို အနှစ်ချုပ်ရာတွင်
လုကာက ယေရှုသည် ကြီးထွားတိုးတက်လာသည်၊ အရည်အသွေးအားလုံးတွင် စွမ်းရည်များ
တိုးပွားလာသည် ဟု ဖော်ပြသည် (လုကာ ၂:၄၀ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ ထိုသို့ဖြင့် ယေရှုသည်
လူသားတိုင်းအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော နမူနာကို ချပြခဲ့သည်။
Jesus appears to have taken the opportunity to listen to and
ask questions of the revered religious teachers in the temple (v. 46), the
heart of the Jewish capital. Although Luke does not inform us as to the exact
nature of the teaching Jesus was listening to, it may have been connected to
the meaning of the Passover celebration that had just concluded and the
predicted sufferings of the Messiah (Is. 53). The Socratic-like asking of
questions foreshadowed the method Jesus often used in His later teaching (e.g.,
Luke 5:22–23; 5:34; 6:9) as well as in His two-question reply to His parents’
query (2:49). That He “must be” or “had to be” in His Father’s house, or
attending to the things of His Father (lit. “had to be in the things of My
Father,” v. 49) describes the divine necessity (dei) of His later ministry (4:43; 19:5) and, more particularly, of
His sufferings and death (9:22; 13:33; 17:25; 22:37; 24:7, 26, 44; Acts 17:3).
The reference to God as His Father was a subtle reproof to Joseph and Mary.
Jesus was no ordinary son; He was also the Son of God, and they were to
consider this higher allegiance. Nevertheless, as a model son of human
parentage, He returned with them to Nazareth and was subject to, or obedient
to, them. Submission to parents is an important biblical concept (Eph. 6:1–3;
see, e.g., Rom. 13:1; Eph. 5:24; 1 Pet. 2:13–15) here modeled by Jesus. Summing
up His youth and early adult years, Luke indicates that Jesus grew or
increased, He enhanced His capacities in every way (see Luke 2:40). In so doing,
Jesus set a perfect example for every human being.
အခန်းကြီး - ၃
၃:၁–၄:၁၃ ယောဟန်၏ဓမ္မအမှုပြီးဆုံးချိန်တွင်
ယေရှု၏ဓမ္မအမှုစတင်ခြင်း
လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်း၏
အကြောင်းအရာဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုလုံးကို တိကျစွာ ခွဲခြားရန်မှာ ခက်ခဲသည်။
ပညာရှင်များကြားတွင်လည်း သဘောတူညီမှုမရှိပေ။ ကျမ်းစာအထောက်အထားများ၊
စာပေပုံစံနှင့် အကြောင်းအရာများအရ အခန်း ၁ နှင့် ၂ ကို
ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်းခေတ်၏ နိဒါန်းအဖြစ် ယူဆသင့်ပေသည်။ အဓိကဇာတ်လမ်းမှာ
အခန်း ၃ မှစ၍ ယောဟန်၏ဓမ္မအမှုပြီးဆုံးပြီး ယေရှု၏ဓမ္မအမှုစတင်သည့်နေရာမှ စတင်သည်ဟု
ယူဆနိုင်သည်။
3:1–4:13
John’s Ministry
Concludes As Jesus’s Ministry Opens
Any outline of Luke’s Gospel is necessarily tentative as
there is no consensus on its organization. It seems best on the basis of
textual markers, style, and content to consider the first two chapters as
introducing the era of prophetic fulfillment and that the main body of the
narrative begins with chapter three, in which John’s ministry concludes and
Jesus’s ministry begins.
၃:၁–၆။ တရားရှိရင်ဆရာ
ယောဟန်၏ဓမ္မအမှု။ လုကာက တရားရှိရင်ဆရာ ယောဟန်၏ဓမ္မအမှုစတင်ချိန်ကို တိဗေရအင်ပါရေတာ
အုပ်ချုပ်သည့် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်မြောက်နှစ် (အခန်းငယ် ၁) တွင် ဖော်ပြထားသည်။
ရက်နှင့်နှစ်ရေတွက်နည်းအမျိုးမျိုးအရ ခရစ်နှစ် ၂၇ ခုနှစ်ဖြစ်နိုင်သည်။
ဟေရုဒ်မင်းကြီး ဘီစီ ၄ တွင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဧမ်ပါရာတာ အောကတ်စတွီယန်က
ဟေရုဒ်၏ဆန္ဒအတိုင်း သူ၏သားသုံးယောက်ကို ခွဲ၍အုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ အာခဲလတ်ကို
ယုဒပြည်နှင့်ရှမာရိ၊ ဟေရုဒ်အန်တိပတ်ကို ဂလိလိနှင့်ပေရာ (မြောက်ဘက်နှင့်အရှေ့ဘက်)၊
ဖိလိပ်ကို ဣတုရနှင့်တြကိုနိတ် (အဝေးဆုံးမြောက်ဘက်) တို့ကို အုပ်ချုပ်စေခဲ့သည်။
“တေတြာခ်” ဆိုသည်မှာ တစ်ဖြစ်လေးပိုင်းအုပ်ချုပ်သူကို ဆိုလိုသော်လည်း ဤနေရာတွင်
ဟေရုဒ်မင်းကြီးအုပ်ချုပ်ခဲ့သော နယ်မြေများကို ခွဲ၍အုပ်ချုပ်သူများကို
ရည်ညွှန်းသည်။
3:1–6. The Ministry
of John the Baptist. Luke places the beginning of John the Baptist’s
ministry in the fifteenth year of the reign of Tiberius Caesar (v. 1), which,
taking into account the possible methods of reckoning, allows a date of A.D.
27. On the death of Herod the Great in 4 B.C., Caesar Augustus, in accordance
with Herod’s will, placed three of Herod’s sons over the territory he had
ruled: Archelaus over Judea and Samaria; Herod Antipas over Galilee and Perea
to the north and east; and Philip over Iturea and Trachonitis in the far north.
Although “tetrarch” technically refers to the ruler over a fourth of a region,
it here refers to the rulers appointed over areas formerly ruled by Herod the
Great.
အာခဲလတ်၏
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောအုပ်ချုပ်မှုကြောင့် ယုဒလူမျိုးများ
မငြိမ်မသက်ဖြစ်လာသောကြောင့် ရောမအင်ပါယာက ယုဒပြည်ကို တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်ရန်
ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး ပုန်တိယုပိလတ်ကဲ့သို့ အုပ်ချုပ်ရေးမင်းများခန့်အပ်ခဲ့သည်။
ပုန်တိယုပိလတ်သည် ခရစ်နှစ် ၂၆ မှ ၃၆ အထိ ယုဒပြည်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။
အာနပြည်နှင့် ကာယပြည်ကို ယဇ်ပုရောဟိတမင်းကြီးများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၂)။
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတမင်းကြီးတစ်ယောက်သာရှိရမည်ဟု ပြဌာန်းထားသော်လည်း
(လုကာ ၂၂:၅၄–၆၂ မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အာနပြည်၏မိသားစုသည်
အလွန်အင်အားကြီးမားပြီး သားငါးယောက်နှင့် ယောက်ဖ ကာယပြည်မှတစ်ဆင့်
မင်းဆက်ဆက်ခံသည့် ယဇ်ပုရောဟိတမင်းကြီးများ ထွန်းကားခဲ့ကြောင်း၊ အာနပြည်သည်
ခရစ်နှစ် ၄၀ ခန့်အထိ ယေရုရှလင်မြို့တွင် အဓိကပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ရှိနေခဲ့ကြောင်း
ထင်ဟပ်စေသည်။ ရောမအင်ပါယာ ခိုင်မြဲစွာအုပ်ချုပ်နေသည့် ဤသမိုင်းအခြေအနေတွင်
နှစ်ပေါင်းများစွာ ပရောဖက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးနောက်
ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်တော်—ပရောဖက်ပြုချက်လက်ဆောင် (၁:၆၇၊ ၇၆) ကိုယ်တိုင်
ပရောဖက်ပြုချက်ဖြင့် ကြေညာခဲ့သည့်အတိုင်း—တရားရှိရင်ဆရာ ယောဟန်ထံ
ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ဓမ္မအမှုကို “တောအရပ်” တွင်ဟု ဖော်ပြခြင်းသည် ဟေရှာယ ၄၀:၃–၅
၏ ပရောဖက်ပြုချက်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။
Due to Jewish unrest caused by the violent rule of
Archelaus, Rome brought Judea under its direct rule through the appointment of
governors such as Pontius Pilate, who served as prefect over Judea from A.D. 26
to 36. Annas and Caiaphas are mentioned as high priests (v. 2), though the OT
provided for only one high priest at a time (see commentary on Luke 22:54–62).
Luke’s account reflects the reality that the family of Annas was very powerful,
providing a dynastic succession of high priests through his five sons and
son-in-law, Caiaphas, and that Annas remained a key figure in Jerusalem until
his death (ca. A.D. 40). It is in this historical situation, with Rome firmly
in control, that the word of God—that is, the prophetic gift, itself announced
by prophecy (1:67, 76)—came to John the Baptist after centuries of prophetic
silence. Locating his ministry “in the wilderness” connects his ministry to the
prophecy of Isaiah 40:3–5.
ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးသည်
ယောဟန်သည် ဤပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေသူဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံထားသည် (မဿဲ ၃:၃၊
မာကု ၁:၃၊ လုကာ ၃:၄–၆၊ ယောဟန် ၁:၂၃)။ ယောဟန်၏ဓမ္မအမှု၏ အဓိကအချက်မှာ
နောင်တရသူများကို ဗတ္တိဇံပေးခြင်းဖြစ်သည် (တမန်တော် ၂:၃၈
နှိုင်းယှဉ်ပါ)—ထို့ကြောင့် သူ့ကို “ဗတ္တိဇံဆရာ” သို့မဟုတ် “နှစ်ခြင်းပေးသူ”
ဟုခေါ်သည် (မဿဲ ၃:၁၊ မာကု ၆:၁၄)။ သို့သော် သူ၏ဓမ္မအမှုနေရာကို ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်
တောအရပ်တွင်ဟု ဖော်ပြခြင်းသည် ထိုအချိန်က ဣသရေလလူမျိုးသည် တစ်မျိုးသားအနေဖြင့်
နှိပ်စက်ခံရဆဲ (ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရဆဲ) အခြေအနေတွင်ရှိနေကြောင်း၊ ဣသရေလလူမျိုးအတွက်
ကတိတော်များ ပြည့်စုံရန် ယော်ဒန်မြစ်ကို အသစ်ဖြတ်ကျော်ရန်—ဝိညာဉ်ရေးရာအရ
အတွင်းစိတ်ပြောင်းလဲခြင်း—လိုအပ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဟေရှာယသည် ဗာဗုလုန်မှ
ပြန်လာခြင်းကို ပရောဖက်ပြုခဲ့သော်လည်း ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်များ၏
ပိုမြင့်သောမျှော်လင့်ချက်မှာ ဣသရေလလူမျိုးတို့ ဘုရားသခင်ထံ ဝိညာဉ်ရေးရာအရ
ပြန်လှည့်လာပြီး သူ၏သန့်ရှင်းသောလူမျိုးဖြစ်လာရန် (ဟေရှာယ ၁၀:၂၀–၂၁၊ ယေရမိ ၂၃:၅–၈)
နှင့် လူအပေါင်းတို့ ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် (လုကာ ၃:၆၊ ၂:၃၂
နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဖြစ်သည်။
All four Gospels witness to John’s fulfillment of this
prophecy (Matt. 3:3; Mark 1:3; Luke 3:4–6; John 1:23). Clearly, the most
significant aspect of John’s ministry was the baptism of those who were
repentant (cf. Acts 2:38)—thus his title “the Baptist,” which can also mean
“the Immerser” (Matt. 3:1; Mark 6:14). But identifying the location of his work
in the wilderness on the other side of the Jordan (John 1:28) hints at Israel’s
condition at that time of being, in a sense, still in exile and their need of a
new Jordan crossing, even an inner, spiritual “crossing,” for the promises
relative to the nation to be fulfilled. Although Isaiah had prophesied a return
from Babylon, the larger OT prophetic expectation was of Israel’s spiritual
return to the Lord to be His holy people (e.g., Is. 10:20–21; Jer. 23:5–8),
with the larger purpose that all people would recognize God’s saving work (Luke
3:6; see also 2:32).
၃:၇–၂၀။
တရားရှိရင်ဆရာ ယောဟန်၏ တရားဟောချက်။ ယောဟန်၏ ကြေညာချက်သည် လူများကို ဝိညာဉ်ရေးရာ
အိပ်မောကျနေမှုမှ နိုးကြားစေရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် အံ့သြဖွယ်တရားတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း
အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “ဝမ်းမြောက်စရာသတင်းကောင်း” ဟုခေါ်သည် (အခန်းငယ် ၁၈)။
သူတို့ကို “မြွေဟောက်မိသားစု” ဟုခေါ်ခြင်းဖြင့် (အခန်းငယ် ၇) သူတို့၏
အဆိပ်သင့်သောလွှမ်းမိုးမှုသည် အာဗြဟံ၏သားမြေးမဟုတ်ဘဲ
မြွေဟောက်၏သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည် (ဟေရှာယ ၅၉:၄–၅၊ မဿဲ ၂၃:၃၃–၃၅၊
ယောဟန် ၈:၃၉–၄၀၊ ၄၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ စကားလုံးမျှသာမက အပြုအမူများသာလျှင် အရေးကြီးသည်။
သစ်ပင်၏ “အသီးအနှံ” ကဲ့သို့သော အပြုအမူများ (လုကာ ၃:၈) ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်ကို
လူသားအတွက် သင်္ကေတအဖြစ်သုံးခြင်းသည် ဖြောင့်မတ်သူများ (ဆာလံ ၁:၃၊ ၅၂:၈၊ ၉၂:၁၂၊
ဟေရှာယ ၆၁:၃၊ ယေရမိ ၁၇:၈) နှင့် ဆိုးယုတ်သူများ (ဟေရှာယ ၁:၃၀၊ ၂:၁၂–၁၃)
နှစ်မျိုးလုံးအတွက် အသုံးများသည်။ ထို့ကြောင့် လူတစ်ဦး၏စရိုက်ကို သူထုတ်လုပ်သော
“အသီးအနှံ” ဖြင့် သိနိုင်သည်။ ယေရှုသည်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အလားတူစကားဖြင့်
အလားတူအချက်ကို ထောက်ပြခဲ့သည် (မဿဲ ၁၂:၃၃–၃၅)။ ယောဟန်က ကောင်းသောအသီးမသီးသော
သစ်ပင်များကို မီးထဲပစ်ချမည်ဟု သတိပေးခဲ့သည်။ ဆိုးယုတ်သူများ၏ နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၅:၇၊ ဟေရှာယ ၅:၂၄)။
3:7–20. The Message
of John the Baptist. Although John’s proclamation was a startling one,
seemingly designed to wake people out of their spiritual lethargy, it is
referred to in some translations as preaching the “good news” (v. 18). By
calling them a “brood of vipers” (v. 7), John made clear that their poisonous
influence proved their lineage from the serpent rather than from Abraham (cf.
Is. 59:4–5; Matt. 23:33–35; John 8:39–40, 44). It is not words that matter but works, like the “fruits” (Luke 3:8) of a
tree. The use of a tree as a symbol for people is common both for the righteous
(e.g., Pss. 1:3; 52:8; 92:12; Is. 61:3; Jer. 17:8) and the wicked (e.g., Is.
1:30; 2:12–13). Thus, the character of a person is seen by the “fruit” he or
she produces. Jesus would later use the same expression to make the same point
(Matt. 12:33–35). John warned that trees not bearing good fruit would be thrown
into the fire, referring to the final destruction of the wicked (Ex. 15:7; Is.
5:24).
လူမျိုးအသီးသီးမှ
လူများသည် ယောဟန်၏တရားကို ကြားပြီး နောင်တရခြင်း၏ စစ်မှန်မှုကို
မည်သို့ပြရမည်နည်းဟု မေးခဲ့ကြသည်။ ယောဟန်က တောင်ပေါ်တရားဟောချက်တွင်
ယေရှုကိုယ်တိုင် ညွှန်ကြားခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသော အဖြေများပေးခဲ့သည် (မဿဲ ၅)။
မယ်ရှိယကိုမျှော်လင့်ခြင်းကြောင့် လူများက ယောဟန်သည် ခရစ်တော်ဖြစ်နိုင်သလားဟု
တွေးတောခဲ့ကြသည်။ ယောဟန်က မိမိထက်သာလွန်သော တစ်ပါးကို ညွှန်ပြပြီး ထိုသူသည်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် မီးဖြင့် ဗတ္တိဇံပေးမည်ဟု ဆိုသည် (လုကာ ၃:၁၆၊ ၂၄:၄၉၊
တမန်တော် ၁:၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မီးဟူသောစကားသည် အလျင်ဖော်ပြခဲ့သော သစ်ပင်များကို
မီးထဲပစ်ချခြင်း (လုကာ ၃:၉) နှင့် နောက်ဆက်တွဲ အသားမဲ့ခွံများကို မီးလောင်စေခြင်း
(အခန်းငယ် ၁၇) တို့ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၏ မီးကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ပြီး ပင်တေကုတ္တနေ့မဟုတ်ပေ။ များစွာသောသူတို့က ငရဲမီးသည်
အဆုံးမဲ့ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း ဤနေရာတွင် “မငြှိမ်းနိုင်သောမီး” ဟုခေါ်သည်။
ဆိုးယုတ်သူကို အမြစ်နှင့်အလက်ပါ လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်သည်အထိ ဆက်လက်လောင်ကျွမ်းစေရန်
ဆိုလိုသည် (မာလခိ ၄:၁၊ မဿဲ ၁၀:၂၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Different classes of people responded to John’s message and
asked what they should do to show the genuineness of their repentance. John
answered in ways that anticipated Jesus’s own prescriptions in the Sermon on
the Mount (Matt. 5). Since messianic expectations led people to wonder whether
John might be the Christ, he pointed them to One of greater strength who would
baptize with the Holy Spirit and fire (Luke 3:16; cf. 24:49; Acts 1:5). The
reference to fire, judging from the previous mention of trees being cast into
the fire (Luke 3:9) and the succeeding reference to chaff being burned up (v.
17), suggests again that the fiery final judgment is in view, not Pentecost.
Many think that hellfire will be unending, but here it is called
“unquenchable”: to continue until effecting the wicked one’s complete
destruction, leaving neither root nor branch (Mal. 4:1; cf. Matt. 10:28).
ယောဟန်သည်
ဟေရုဒ်အန်တိပတ်နှင့် ဟေရုဒိယ၏အိမ်ထောင်ရေးကို ရှုတ်ချခဲ့သည် (လုကာ ၃:၁၉၊ မဿဲ
၁၄:၃–၄၊ မာကု ၆:၁၇–၁၈)။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်ထောင်ချခံရသည်။ ဟေရုဒိယသည်
ဟေရုဒ်အန်တိပတ်၏ တူဝမ်းကွဲညီ ဟေရုဒ်ဖိလိပ် (လုကာ ၃:၁ ရှိ ဖိလိပ်မဟုတ်၊
ဟေရုဒ်မင်းကြီးနှင့် မာရီယမ်နှစ်ယောက်မြောက်၏သား) ၏ဇနီးဖြစ်ခဲ့သည်။
ဓမ္မဟောင်းပညတ်ကို ဆန့်ကျင်၍ (ဝတ်ပြုရာ ၁၈:၁၆၊ ၂၀:၂၁) ဟေရုဒ်အန်တိပတ်က ဟေရုဒိယကို
သူ့ယောက်ျားမှ ကွာရှင်းစေပြီး သူနှင့်လက်ထပ်ရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။
အခြားသုတေသနခရစ်ဝင်ကျမ်းများအရ ယောဟန်သည် ဟေရုဒိယ၏ လှည့်ကွက်ဖြင့်
လည်ပင်းဖြတ်ခံရသည် (မဿဲ ၁၄:၆–၁၂၊ မာကု ၆:၁၉–၂၉)။
John had condemned the union of Herod Antipas with Herodias
(Luke 3:19; Matt. 14:3–4; Mark 6:17–18), which led to John’s imprisonment.
Herodias had been married to Herod Antipas’s half-brother Herod Philip (not the
Philip of Luke 3:1 but the son of Herod the Great and Mariamne II). Contrary to
OT law (Lev. 18:16; 20:21), Herod persuaded Herodias to divorce her husband in
order to unite with him. The other Synoptic Gospels indicate that John was
beheaded through Herodias’s conniving (Matt. 14:6–12; Mark 6:19–29).
၃:၂၁–၂၂။ ယေရှု၏
ဗတ္တိဇံခံခြင်း။ လုကာက ယေရှု၏ ဗတ္တိဇံခံခြင်းကို အတိုတို ဖော်ပြထားပြီး (မဿဲ
၃:၁၃–၁၇၊ မာကု ၁:၉–၁၁၊ ယောဟန် ၁:၂၉–၃၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ) ယေရှုဆုတောင်းခြင်း၏
ရလဒ်များကို ပို၍အလေးပေးဖော်ပြသည်။ (၁) ကောင်းကင်ဖွင့်လှစ်ခြင်း (မဿဲ ၃:၁၆၊ မာကု
၁:၁၀ တွင်လည်းရှိသည်)၊ ဘုရားသခင်နှင့်လူသားတို့ ဆက်ဆံရေးပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းကို
ဆိုလိုသည် (ယောဟန် ၁:၅၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ (၂) သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်
ချိုးငှက်နှယ်ဆင်းသက်လာခြင်း၊ ယောဟန်၏မျှော်လင့်ချက်ပြည့်စုံခြင်း (ယောဟန် ၁:၃၃၊
လုကာ ၃:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ (၃) ကောင်းကင်မှ အသံထွက်ပြီး
ယေရှု၏အမှန်တကယ်အထောက်အထားကို အတည်ပြုခြင်း။ ဝိညာဉ်တော်သည်
ချိုးငှက်နှယ်ဆင်းသက်လာသည်ဟု ဖော်ပြခြင်းသည် ဖန်ဆင်းခြင်းအခါ
ဝိညာဉ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို သတိတရစေသည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂)။ ကောင်းကင်မှ ဘုရားသခင်၏အသံသည်
ယေရှုကို “ငါ့ချစ်သားတော်”၊ “ငါနှစ်သက်တော်မူသော” ဟုခေါ်ဆိုခဲ့သည် (လုကာ ၃:၂၂)။
ဤသည်မှာ ဒါဝိဒ်သားတော်ကတိ (ဆာလံ ၂:၇–၉) နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော ကျွန်တော် (ဟေရှာယ
၄၂:၁) တို့ကို ဆက်စပ်စေပြီး အာဗြဟံအား တစ်ဦးတည်းသောသားကို မီးရှို့ယဇ်အဖြစ်
ပူဇော်ရန် ဘုရားသခင်၏အမိန့်ကို ပါ သတိတရစေသည် (ကမ္ဘာဦး ၂၂:၂)။ နောက်အပိုဒ်တွင် ယေရှုအသက်အနီးစပ်ဆုံး
သုံးဆယ်ဟု ဖော်ပြခြင်းသည် အခန်းစတွင် ယေရှု၏ဗတ္တိဇံခံခြင်းကို ခရစ်နှစ် ၂၇
ခုနှစ်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ရက်သွေဖန်တီးချက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။
3:21–22. The Baptism
of Jesus. Luke gives the briefest of mentions to the baptism of Jesus (cf.
Matt. 3:13–17; Mark 1:9–11; John 1:29–34), giving more emphasis to the results
of His prayer: (1) the opening of heaven (also in Matt. 3:16; Mark 1:10),
referring to the reestablishment of communion between God and human beings (cf.
John 1:51); (2) the descent of the Holy Spirit on Him in fulfillment of John’s
expectation (John 1:33; cf. Luke 3:16); and (3) the heavenly voice confirming
Jesus’s identity. That the Holy Spirit appeared like a dove (Matt. 3:16; Mark
1:10; John 1:32) recalls the role of the Spirit at Creation (Gen. 1:2). The
voice of God from heaven, who addressed Jesus as His Son with whom He was “well
pleased” (Luke 3:22), paradoxically associates Jesus with both the promises of
the coming Davidic Son (Ps. 2:7–9) and the Suffering Servant (Is. 42:1),
echoing also the divine command to Abraham to offer His only son as a burnt
offering (Gen. 22:2). The reference in the next section to Jesus being approximately
thirty years old fits well our dating of Jesus’s baptism at the beginning of
the chapter to A.D. 27.
၃:၂၃–၃၈။
ယေရှု၏ဘွဲ့တူမျိုးရိုး။ မဿဲကဲ့သို့ပင် လုကာက ယေရှု၏ဘွဲ့တူမျိုးရိုးကို အာဗြဟံနှင့်
ဒါဝိဒ်မင်းကြီးမှတစ်ဆင့် ခြေရာခံသည်။ ထို့ကြောင့် ဤမျိုးရိုးနှစ်ခုတွင် အာဗြဟံမှ
ဒါဝိဒ်အထိ မျိုးဆက်ဆယ့်လေးဆက်သည် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်အာဗြဟံနှင့်
ဒါဝိဒ်တို့အား ပေးထားသော ပဋိညာဉ်ကတိများ ပြည့်စုံခြင်းကို အတည်ပြုသည် (ကမ္ဘာဦး
၁၂:၁–၃၊ ၂ ဓမ္မဝင် ၇:၁၂–၁၃၊ လုကာ ၁:၅၄–၅၅၊ ၆၉–၇၃ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော်
လုကာ၏မျိုးရိုးစာရင်းသည် များစွာကွဲပြားသည်။ (၁) ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏အစတွင်မဟုတ်ဘဲ
ယေရှု၏ဓမ္မအမှုမစတင်မီ ချက်ချင်းနေရာချထားခြင်း၊ (၂) ဂရိ-ရောမစံနှုန်းအတိုင်း
ရှေ့မှနောက်သို့မဟုတ်ဘဲ နောက်မှရှေ့သို့ ပြန်တွက်ခြင်း၊ (၃) အာဗြဟံတွင်ရပ်မည့်အစား
အာဒံအထိ ဆက်လက်ခြေရာခံခြင်း၊ (၄) အာဒံ (နှင့် ယေရှုပါ) ကို “ဘုရားသခင်၏သား”
ဟုသတ်မှတ်ခြင်း၊ (၅) ယေရှုကို ယောသပ်၏သားဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြခြင်း၊ (၆) ဒါဝိဒ်မှ
ယေရှုအထိ မျိုးဆက်လေးဆယ့်သုံးဆက် ဖော်ပြပြီး မဿဲတွင်
မျိုးဆက်နှစ်ဆယ့်ရှစ်ဆက်သာရှိခြင်း၊ (၇) မဿဲကဲ့သို့ တိကျသောဂဏန်းဖွဲ့စည်းပုံ
မသုံးခြင်း (မဿဲ ၁:၁၇)၊ (၈) ယေရှု၏ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်ကို ရှောလမုန်မဟုတ်ဘဲ
နာသန်မှတစ်ဆင့် မင်းမဟုတ်သောလိုင်းဖြင့် ဖော်ပြခြင်း။
3:23–38. The
Genealogy of Jesus. Like Matthew, Luke traces Jesus’s ancestry through
Abraham and King David so that these fourteen generations in the two
genealogies are identical and serve to confirm the fulfillment of the
covenantal promises God made to them (Gen. 12:1–3; 2 Sam. 7:12–13; cf. Luke
1:54–55, 69–73). However, the genealogy given in Luke also differs
significantly: (1) its placement immediately before the beginning of Jesus’s
ministry rather than at the outset of the Gospel itself; (2) moving backward
(in line with Greco-Roman conventions) rather than forward; (3) tracing Jesus’s
lineage all the way back to Adam rather than to Abraham; (4) designating Adam
(and, by implication, Jesus also) as “the son of God”; (5) indicating that
Jesus was thought to be Joseph’s son; (6) listing forty-three generations from
David to Jesus, compared with twenty-eight in Matthew; (7) not using any
explicit numerical structure for the genealogy as Matthew does (Matt. 1:17);
and (8) giving a non-kingly Davidic line for Jesus’s ancestry—through Nathan
rather than Solomon.
နောက်ဆုံးကွဲပြားချက်က
ထင်ရှားသောကွဲလွဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မဿဲက ယောသပ်၏ဖခင်ကို ယာကုပ်ဟုဆိုသော်လည်း
(မဿဲ ၁:၁၆) လုကာက ဟေလိဟုဆိုသည် (လုကာ ၃:၂၃)။ ဤကွဲလွဲမှုကို ရှင်းပြရန်
အယူအဆများစွာရှိသည်။ အများစုက မဿဲက ယောသပ်၏တကယ့်သွေးရင်းမျိုးရိုးကို ပေးထားသည်ဟု
ယူဆကြသည်။ အစောပိုင်းအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခုက လုကာ၏မျိုးရိုးစာရင်းသည်
မာရီယမှတစ်ဆင့် ယေရှု၏မျိုးရိုးဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ထပ်အဆိုတစ်ခုက မာရီယသည်
ဟေလိ၏တစ်ဦးတည်းသောသားသမီးဖြစ်ပြီး ယောသပ်သည် မာရီယနှင့်လက်ထပ်သောအခါ ဟေလိ၏ဥပဒေအရ
သားနှင့်ဆက်ခံသူဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို ထောက်ခံသည်မှာ
မွေးဖွားခြင်းဇာတ်လမ်းတွင် မာရီယကို အလေးပေးဖော်ပြခြင်းနှင့်
မျိုးရိုးစာရင်း၏အစတွင် ယေရှုသည် ယောသပ်၏သားဟု ထင်မှတ်ခံရသည်ဟူသော လုကာ၏
သတိပေးချက်ပုံစံ (လုကာ ၄:၂၂၊ ယောဟန် ၈:၄၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဖြစ်သည်။ သို့သော်
ဤနေရာတွင် ရှင်းလင်းစွာမဖော်ပြထားပေ။ ယောသပ်သည် မာရီယကို တရားဝင်ဇနီးအဖြစ်
လက်ခံခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် အာဗြဟံ၏သားအဖြစ် တရားဝင်မှတ်ပုံတင်ခံရသည် (မဿဲ ၁:၂၀
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဗိမာန်တော်ပျက်စီးသည့် ခရစ်နှစ် ၇၀ အထိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များက
မျိုးရိုးစာရင်းများကို သေချာစွာထိန်းသိမ်းခဲ့ကြောင်း ကျမ်းပြင်ပသမိုင်းအချက်အလက်များသည်
လုကာ၏ပုံစံနှင့် ကိုက်ညီသည် (လုကာ ၂:၂၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
This last difference leads to an apparent contradiction:
Matthew identified Jacob as Joseph’s father (Matt. 1:16), but Luke identified
Heli as Joseph’s father (Luke 3:23). Various suggestions have been offered to
explain this difference, generally assuming that Matthew gives Joseph’s actual
bloodline. One early interpretation understands the genealogy in Luke as giving
Jesus’s ancestry through Mary. Another suggestion is that Mary was the only
child of Heli and when Joseph married her he was adopted as the legal son and
heir of Heli. In support of this possibility is the focus on Mary in the birth
narrative and Luke’s implicit caveat at the beginning of the genealogy that
Jesus was only supposed or thought to be son of Joseph (cf. Luke 4:22; John
8:41), though this is not clearly stated in the passage. Joseph’s agreement to
take Mary as his lawful wife would have enabled Jesus to be officially
registered as a son of Abraham (cf. Matt. 1:20). Extrabiblical historical
sources attesting that extensive genealogies were kept by the priests up until
the temple’s destruction in A.D. 70 fit well with the picture we find in Luke
(cf. Luke 2:21).
လုကာ၏
ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် မျိုးရိုးစာရင်းနေရာချထားပုံသည် အရေးကြီးသော
ဓမ္မသိကြားချက်များစွာကို ပိုမိုအားဖြည့်ပေးသည်။ အာဗြဟံတွင်ရပ်မည့်အစား အာဒံအထိ
ခြေရာခံခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ယုဒမယ်ရှိယသာမက ကမ္ဘာလုံးအတွက် ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း
(၂:၃၀–၃၂၊ ယောဟန် ၄:၄၂ နှင့် ၂၅–၂၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ) ထင်ရှားစေသည်။
လုကာ၏မျိုးရိုးစာရင်းသည် ပိုမိုဝေးသွားပြီး အာဒံ၏မျိုးရိုးကို ဘုရားသခင်အထိ
ဆက်သွယ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏မျိုးရိုးကို ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်စေသည်
(မဿဲ ၁:၁ ရှိ “ဂေနေဆိ” ဆိုသည်မှာ “မျိုးရိုး” သို့မဟုတ် “မွေးဖွားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်)။
အာဒံသည် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း ဖန်ဆင်းခံရသောကြောင့် “ဘုရားသခင်၏သား”
ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၆–၂၇)။ လုကာ၏ မျိုးရိုးစာရင်းကို
စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခံရခြင်းဇာတ်လမ်းနှင့် ယေရှု၏ဓမ္မအမှုစတင်ခြင်းမတိုင်မီ
ချက်ချင်းနေရာချထားခြင်းသည် စာဖတ်သူများကို အရေးကြီးအချက်များကို သတိတရစေသည်။ (၁)
ယေရှုသည် အထူးနည်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁:၃၅၊ ၃:၂၂
နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ နောက်ဆက်တွဲ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းများသည် ဤအချက်ကို ဗဟိုပြုသည်
(၄:၃၊ ၉)။ (၂) အာဒံသည် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း မူလသားတော်ဖြစ်သော်လည်း အပြစ်ဖြင့်
စာတန်လက်သို့ အာဏာလွှဲအပ်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ထိုအာဏာကို ပြန်လည်ရယူရန် လာခဲ့သည်
(၄:၅–၆၊ ရောမ ၅:၁၂–၂၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ (၃) ဝိညာဉ်တော်နှစ်ခြင်းခံရသော
ဒါဝိဒ်မျိုးဆက် (လုကာ ၁:၃၂–၃၃၊ ၆၉၊ ၄:၁၈) အနေဖြင့် ဣသရေလ၏ ကျရှုံးမှုကို
ရွေးနုတ်ရန် လာခဲ့သည် (၁:၅၄၊ ဟေရှာယ ၄၂:၁၊ ၁၉၊ ၅၃:၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် ဤမျိုးရိုးစာရင်းသည် မွေးဖွားခြင်းဇာတ်လမ်းများတွင်
မိတ်ဆက်ထားသော အရေးကြီးအချက်များကို စုစည်းပြီး နောက်လာမည့်အရာများအတွက်
ပြင်ဆင်ပေးသည်။
A number of important theological themes are reinforced
through Luke’s organization and placement of the genealogy. By tracing Jesus’s
ancestry all the way back to Adam, rather than stopping at Abraham, the point
is underscored that Jesus is not just a Jewish messiah (1:55, 71) but the
Savior of the world (2:30–32; cf. John 4:42; cf. 25–26). Luke’s genealogy goes
even further, tracing Adam’s lineage back to God, thus connecting the genealogy
of Jesus with Creation (cf. the use of genesis,
“birth” or “genealogy” in Matt. 1:1). Adam was “the son of God” in the sense
that he was made in God’s image (Gen. 1:26–27). Luke’s placement of the
genealogy immediately before the temptation narrative and the beginning of
Jesus’s ministry reminds readers of several important things: (1) Jesus is
God’s Son in a special sense (cf. Luke 1:35; 3:22), a fact on which the ensuing
temptations would center (4:3, 9); (2) He had come to win back the dominion
that Adam, as the prototypical son of God, delivered to Satan through transgression
(4:5–6; cf. Rom. 5:12–21); and, (3) as the Spirit-anointed descendent of David
(Luke 1:32–33, 69; 4:18), Jesus had come to redeem Israel’s failure (1:54; cf.
Is. 42:1, 19; 53:5). In short, the genealogy draws together many of the
important themes introduced in the birth narratives to prepare for what
follows.
အခန်းကြီး - ၄
၄:၁–၁၃။ တောအရပ်တွင်
ယေရှုစုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခံရခြင်း။ ဤအပိုဒ်၏အစတွင် လုကာက ယေရှုသည်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝနေသည်ဟု ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၁)။ ဤသည်မှာ
ယောဟန်၏ လာမည့်သူကို ရည်ညွှန်းချက် (၃:၁၆)၊ ယေရှု၏ဗတ္တိဇံခံချိန်တွင်
ဝိညာဉ်တော်ဆင်းသက်ခြင်း (၃:၂၂) နှင့် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို
ခံနိုင်ရည်ရှိစေသော အင်အားရင်းမြစ်ကို သတိတရစေသည်။ ယေရှုသည်
ဝိညာဉ်တော်ဦးဆောင်ခြင်းဖြင့် တောအရပ်သို့သွားရုံမျှမက ရက်လေးဆယ်လုံးလုံး
ဝိညာဉ်တော်၏ ဦးဆောင်ခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းကို ခံယူခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ
ယောဟန်တရားရှိရင်ဆရာကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသည် (၁:၈၀၊ ၃:၂)။ နေရာမှာ
တိကျစွာမသိရသော်လည်း ယေရဇိဟိုနှင့် ယေရုရှလင်ကြား လူမနေသော တောအရပ်ဖြစ်နိုင်သည်။
နတ်ဆိုးသခင်သည် ကိုယ်တိုင်လာရောက်စုံစမ်းခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်။ ယောဘကျမ်းတွင်
ကောင်းကင်တရားရုံးတွင်သာ ပေါ်ထွက်ဖူးသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် စာတန်သည်
မိမိ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို ယုံကြည်မှုမထားဘဲ ကိုယ်တိုင်လာခဲ့သည်။
4:1–13. The
Temptation of Jesus in the Wilderness. Luke mentions at the outset of this
section that Jesus was full of the Holy Spirit (v. 1), a description that
reminds readers of John’s reference to the coming One (3:16) and the descent of
the Holy Spirit at Jesus’s baptism (3:22) as well as the source of His strength
to resist temptation. Not only was Jesus led by the Spirit into the wilderness,
but the entire forty-day period was also one during which the Spirit led and
instructed Jesus, similar to the training given to John the Baptist (1:80;
3:2). The location, though not precisely known, was probably the barren desert
area between Jericho and Jerusalem. It is unusual for the devil to make a
personal appearance on earth. In Job he appears only in the heavenly courts,
but for this confrontation Satan refused to entrust the task to any of his
underlings.
ယေရှုသည်
ဣသရေလလူမျိုးတို့ တောအရပ်တွင် နှစ်လေးဆယ်လုံး လှည့်လည်စဉ် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော
စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းမျိုးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူသည်
ဓမ္မဟောင်းကျမ်း တရားဟောရာ အခန်းများမှ ဘုရားသခင်ဣသရေလအား ပေးထားသော
ပညတ်တော်များဖြင့် ဖြေဆိုခဲ့သည် (လုကာ ၄:၄၊ ၈၊ ၁၀–၁၁၊ တရားဟောရာ ၆:၁၃၊ ၁၆၊ ၈:၃
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကိုးကားခြင်းဖြင့် ယေရှုသည်
တောအရပ်တွင် ပျက်စီးခဲ့သော မျိုးဆက်နှင့်မတူဘဲ ဤကဏ္ဍတိုင်းတွင်
ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို မိမိအလိုတော်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ သူသည် နတ်ဆိုးနှင့်
ငြင်းခုံခြင်းလည်း မပြုခဲ့ပေ (ယုဒ ၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းများသည် အစာရှောင်ရက်လေးဆယ်ပြီးနောက် အစာလိုအပ်ချိန်တွင်
ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဂရိစကားလုံး “စုံစမ်းသည်” ကို “စမ်းသပ်သည်” ဟုလည်း
ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းသည် စမ်းသပ်ခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်သော်လည်း
ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ယူဆောင်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ လူ့စိတ်နှလုံး၏ဆန္ဒများနှင့်
လိုက်ဖက်ညီခြင်းကြောင့် အားကောင်းခြင်းဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၁:၁၃–၁၄)။
Jesus faced similar temptations in the wilderness as Israel
had during their forty years of wilderness wandering, but He was victorious by
replying with the commands of God to Israel found in Deuteronomy (Luke 4:4, 8,
10–11; cf. Deut. 6:13, 16; 8:3). By quoting the word of God, Jesus showed that,
unlike the generation that perished in the wilderness, He accepted God’s will
as His own in each of these spheres. He also refused to enter into a debate
with the devil (cf. Jude 9). The temptations came at the end of the forty days
of fasting, when Jesus was in need of food. The Greek word translated “tempt”
can also mean “test.” Temptation is a kind of test, but it is not one that God
brings. Its power comes from its alignment with the desires of the human heart
(James 1:13–14).
လုကာနှင့်
မဿဲနှစ်ဦးစလုံးက စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းသုံးမျိုးကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း
(လုကာ ၄:၁–၁၃၊ မဿဲ ၄:၁–၁၁) နောက်ဆုံးနှစ်ခု၏အစဉ်မှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သည်။ လုကာတွင်
ပထမ- ကျောက်ကို မုန့်ဖြစ်စေရန် (အစာရေး)၊ ဒုတိယ- ကမ္ဘာ့အာဏာနှင့်ဘုန်းတန်ခိုး
(မတော်မတရားကိုးကွယ်ခြင်း)၊ တတိယ- ကောင်းကင်တမန်များ၏ကာကွယ်မှု
(မာန်မာနဖောနဖောနဖြစ်ခြင်း) ဖြစ်သည်။ ဤအစဉ်ဖြင့်
ပထမနှင့်နောက်ဆုံးစုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းတို့သည် “သားတော်ဖြစ်လျှင် …” ဟူသော
ယေရှု၏သားတော်ဖြစ်ခြင်းကို ဗဟိုပြုပြီး အလယ်စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းသည်
ကြီးမားသောစစ်ပွဲ၏အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးသခင်သည် အာဒံမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာ့အာဏာကို
စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းဖြင့် လုယူခဲ့သည် (လုကာ ၃:၃၈)။ စာတန်သည် သူပြသသော
ကမ္ဘာ့ဘုန်းတန်ခိုးအားလုံးသည် မိမိပိုင်ဆိုင်ပြီး မိမိဆန္ဒရှိသူအား ပေးနိုင်သည်ဟု
အလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆)။ ယေရှုသည် ဒုတိယအာဒံအဖြစ် (ရောမ ၅:၁၂–၁၈)
အာဒံ၏ကျရှုံးမှုကို ရွေးနုတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့အလယ်တွင်
အမျိုးမျိုးစုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းခံရသော်လည်း အပြစ်မရှိခဲ့ပေ (ဟေဗြဲ ၄:၁၅)။
သူသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ရရှိနိုင်သောနည်းဖြင့်ပင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို အားကိုးခြင်းဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၁၉:၁၁)။ ထို့ပြင်
နောက်ဆုံးစုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းကို ယေရုရှလင်တွင် နေရာချထားခြင်းသည် လုကာ၏
ယေရုရှလင်နှင့် ဗိမာန်တော်ကို ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းထွက်ပေါ်ရာနေရာနှင့်
ကယ်တင်ခြင်းအတွက် စကြဝဠာစစ်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာအဖြစ် အလေးပေးဖော်ပြခြင်းနှင့်
ကိုက်ညီသည် (လုကာ ၂:၂၁–၃၈၊ ၄၁–၅၀၊ ၉:၅၁၊ ၂၄:၄၉၊ ၅၀–၅၂ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Although both Luke and Matthew record the same three
temptations (cf. Luke 4:1–13; Matt. 4:1–11), the order of the last two is the
reverse of that found in Matthew. Luke records: food (stones to bread), power
and possessions (false worship), angelic protection (presumption). With this
order, the first and last temptations revolved around the crucial issue of
Jesus’s Sonship (“If You are the Son
of God …”) while the middle temptation involved the crux of the whole Great
Controversy. The devil had taken world dominion away from Adam (Luke 3:38)
through temptation. Satan underscored this point with the claim that all that
he showed Christ was his own possession and that therefore it was now his
prerogative to give worldly power and glory (or honor) to whomever he wished
(v. 6). Jesus, as the second Adam (Rom. 5:12–18), redeemed Adam’s failure. He
was tempted in various ways as we are but did not sin (Heb. 4:15), and He
overcame them in the same way available to us: through reliance on the word of
God (Ps. 119:11). In addition, placing the final temptation in Jerusalem also
aligns with Luke’s focus on Jerusalem and its temple as the place where God’s
salvation issued forth and where the cosmic battle would be waged for the
salvation of God’s people (cf. Luke 2:21–38, 41–50; 9:51; 24:49, 50–52).
ပထမစုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း—ကျောက်ခဲများကို
မုန့်ဖြစ်စေရန် (၄:၃)—သည် ယေရှုသည် မိမိလိုအပ်ချက်များအတွက် ဘုရားသခင်ကို
အားကိုးမည်လော သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်တိုင်အားကိုးမည်လော စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်သည်
(အခန်းငယ် ၄)။ တောအရပ်အတွေ့အကြုံအတွင်း ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် သူတို့နှလုံးသားထဲတွင်
အဘယ်ရှိသည်ကို ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းမည်လော
ဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ခံရသည် (တရားဟောရာ ၈:၂)။ မာနာနှင့် တောအရပ်လမ်းပြခြင်းသည်
ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို အားကိုးရန် သင်ကြားပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်
(တရားဟောရာ ၈:၃၊ ဧဖက် ၆:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
The first temptation—to command stones to become bread
(4:3)—tested whether Jesus would trust God or rely on Himself for His needs (v.
4). During their wilderness experience, Israel was regularly tested on this
point in order, as Moses indicates, to reveal what was in their hearts and
whether they would maintain their loyalty to God by keeping His commandments
(Deut. 8:2). Their being fed with manna and being led through the wilderness
was meant to teach reliance on God and His word (Deut. 8:3; cf. Eph. 6:17).
ဒုတိယစုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း—စာတန်ကိုးကွယ်ခြင်းဖြင့်
ကမ္ဘာ့ဘုန်းတန်ခိုးများရယူရန်—သည် ယေရှုသည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ပြန်လည်ရယူရန်
လာခဲ့သော အာဏာကို ချက်ချင်းရရှိနိုင်သည်ဟု ကတိပေးသည့်ပုံစံဖြစ်သည်။ သို့သော်
နတ်ဆိုး၏ကတိများသည် အချည်းနှီးဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် စာတန်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ခဲ့လျှင်
ဤကမ္ဘာမြေကို တရားမျှတသောအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် စာတန်၏တောင်းဆိုချက်ကို အမှန်တကယ်
အသိအမှတ်ပြုရာရောက်သည်။ ထိုအချိန်အထိ စာတန်၏ဤကမ္ဘာ့အာဏာတောင်းဆိုချက်ကို
ဘုရားသခင်က တရားဝင်အသိအမှတ်မပြုခဲ့ပေ။ သူ့ကို “ဤလောကီမင်းသား” (ယောဟန် ၁၂:၃၁၊
၁၄:၃၀၊ ၁၆:၁၁၊ ဒံယေလ ၉:၂၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် “ဤခေတ်ကာလ၏ဘုရား” (၂ ကောရိန္သု
၄:၄၊ ၂ သက်သာလောနိတ် ၂:၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဟုခေါ်သည်။ ယေရှုသည်
စာတန်၏တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်ပြီး ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ကိုးကွယ်ရန်
တရားဟောရာ ၆:၁၃ ကို ကိုးကားဖြေဆိုခဲ့သည် (လုကာ ၁၀:၂၀ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
The second temptation—to worship Satan in return for the
glories of the world—seemed to be promising that Jesus could instantly have the
authority He had come to earth to regain for humanity. But the devil’s promises
are always empty. Had Jesus bowed down to the devil, He would in reality have
been acknowledging his claim to be the rightful ruler of this planet. Up until
this point, Satan’s claim to this dominion has not been divinely recognized. He
is called the prince of this world
(John 12:31; 14:30; 16:11; cf. Dan. 9:26) and the god of this age (2 Cor. 4:4; cf. 2 Thess. 2:4). Jesus resisted the
temptation, refusing to recognize Satan’s claim and rejecting the worship of
anyone or anything besides God Himself (quoting Deut. 6:13; cf. Luke 10:20).
တတိယအကြိမ်နှင့်
နောက်ဆုံးသော သွေးဆောင်မှုတွင်၊ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ထိပ်မှ ကိုယ်တော်တိုင်ကိုယ်ကျ
ခုန်ချရန် သွေးဆောင်ခံရသည့်အခါ၊ စာတန်သည် ယေရှုအား ဘုရားသခင်ကို
ယုံကြည်အားကိုးမှုအပေါ် မာန်ထောင်လွှားသောအပြစ် (ဘုရားကို စမ်းသပ်ခြင်း)
ကျူးလွန်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် သမ္မာကျမ်းစာမှ
ထင်ရှားသော အကြောင်းပြချက်ကိုပင် ရှာဖွေတင်ပြခဲ့ဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဧဒင်ဥယျာဉ်၌
ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရွေးချယ်ကောက်နုတ်၍
ကိုးကားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စာတန်သည် အဓိကစကားစုဖြစ်သော “သင်၏လမ်းခရီးအားလုံး၌” (ဆာလံ
၉၁:၁၁) ကို ချန်ထားခဲ့ခြင်းအားဖြင့်၊ ကောင်းကင်တမန်များသည် ဘုရားသခင်၏လူများကို
ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မည်ဟူသော ကတိတော်ကို ခန္ဓာကိုယ်ဆိုင်ရာ
ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းသို့သာ ရည်ရွယ်သည်ဟု ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ယေရှုသည်
သမ္မာကျမ်းစာကို လှည့်စားအသုံးပြုထားခြင်းကို ချက်ချင်းမြင်တွေ့တော်မူပြီး၊
မလိုအပ်ဘဲသော်လည်းကောင်း၊ အချိန်မတန်မီ သော်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏အသက်ကို
အန္တရာယ်ထဲ ထည့်သွင်းခြင်းသည် မာန်ထောင်လွှားခြင်းဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူတော်မူသည်
(ယောဟန် ၇:၁–၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အကယ်၍ စာတန်က ယေရှုကို ဗိမာန်တော်ထိပ်မှ
တွန်းချခဲ့မည်ဆိုပါက၊ ကောင်းကင်တမန်များသည် ကယ်တင်ရှင်ကို ကယ်တင်ကြမည်သာဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် ထိုသို့ဖြစ်လျှင် စာတန်၏ရည်ရွယ်ချက် မပြည့်ဝနိုင်ခဲ့ပေ။
အပြစ်ကျူးလွန်ရန် လူ၏အလိုဆန္ဒကိုယ်တိုယ်ကျ သဘောတူညီမှသာ
အပြစ်အောင်မြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
In the third and final temptation, in which Jesus was
encouraged to throw Himself down from the temple, Satan urged Jesus to commit
the sin of presumption—even finding apparent scriptural justification for such
an act; but as in Eden, God’s word was quoted selectively. Satan, by leaving
out the key phrase “in all your ways” (Ps. 91:11), made the promise that angels
would keep or guard His people to refer only to physical protection. Jesus saw through this deceptive use of
Scripture, recognizing that it would have been presumptuous to put His life in
danger unnecessarily or prematurely (cf. John 7:1–9). Had Satan thrown Jesus
down from the temple, angels likely would have rescued the Savior. But that
would not have accomplished Satan’s purpose. One’s will must consent to sin in
order to be overcome.
ယေရှုသည် ဤစစ်ပွဲတွင်
အောင်ပွဲခံတော်မူသော်လည်း၊ ၎င်းသည် ပွဲဦးပြိုင်ပွဲသာဖြစ်သည်။ စာတန်သည်
ယေရှုအလွန်အားနည်းနေချိန်တွင် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း
စာတန်သည် အခွင့်အရေးတစ်ခုထပ်မံရလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမည်သာဖြစ်သည် (လုကာ
၁၀:၁၃)။ ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များကို အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် အနိုင်ယူရန်
စာတန်၏ကြိုးပမ်းမှုများသည် ဇာတ်လမ်းတွင် နောက်ထပ်အကြိမ်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်
(၈:၁၂; ၁၁:၁၈;
၁၃:၁၆; ၂၂:၃၊ ၃၁; နှင့် ၁၀:၁၈ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Although Jesus won this battle, it was just the opening
contest. The devil met Jesus when He was at His weakest point. Nevertheless,
Satan would await another opportune time (Luke 10:13). His efforts to defeat
Jesus and His followers through other means figures in the narrative several
more times (8:12; 11:18; 13:16; 22:3, 31; cf. 10:18).
၄:၁၄–၉:၅၀
ယေရှု၏ ဂလိလဲဒေသ၌
အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်းနှင့် တကျိပ်နှစ်ပါးကို ပြင်ဆင်ခြင်း သုံးပါးတူ
ဧဝံဂေလိတန်အားလုံးသည် အစပိုင်းတွင် ယေရှု၏ ဂလိလဲဒေသအမှုတော်ကို အာရုံစိုက်ထားသည်။
ထိုဒေသတွင် လူများက ယေရှုကို ယေဘုယျအားဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ လက်ခံခဲ့ကြပြီး
ယေရှုနှင့် တကျိပ်နှစ်ပါးအများစုသည်လည်း အခြေစိုက်ရာဒေသဖြစ်သည်။
ယောဟန်ဧဝံဂေလိတန်တွင် ထိုအချိန်က ဖြစ်ရပ်အချို့ (ဥပမာ၊ လူငါးထောင်ကို
ကျွေးမွေးခြင်း၊ ယော၊ ၆:၁–၁၄) ပါဝင်သော်လည်း၊ သူ၏အစောပိုင်းအခန်းများတွင်
ယောဟန်ခရစ်ယာန်နှစ်ခြင်းဆရာအား ဖမ်းဆီးခြင်းမတိုင်မီ ယေရှုသည် ယုဒပြည်တွင်
ပထမနှစ်ခန့်နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဂလိလဲဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်
(မ၊ ၄:၁၂)။
4:14–9:50
Jesus’s Galilean
Ministry and Preparation of the Twelve
All three Synoptic Gospels focus initially on Jesus’s
ministry in Galilee, where the people’s reception of Jesus was generally more
positive and where Jesus and most of the Twelve had been based. While the
Gospel of John includes some events during this time (e.g., the feeding of the
five thousand; John 6:1–14), its early chapters feature the first year or so
that Jesus spent in Judea before John the Baptist’s arrest and Jesus’s
subsequent shift to Galilee (Matt. 4:12).
၄:၁၄–၃၀။
ယေရှု၏အမှုတော်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်။ နှစ်ခြင်းခံချိန်၌
ဝိညာဉ်တော်ဖြည့်ဆည်းခြင်းခံရပြီးနောက် (၃:၂၂)၊ တောအရပ်၌
ဝိညာဉ်တော်ဦးဆောင်သောအချိန်ကို ကုန်ဆုံးပြီးနောက် (၄:၁) ယေရှုသည်
“ဝိညာဉ်တော်၏တန်ခိုးဖြင့်” ဂလိလဲဒေသသို့ ပြန်လာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို
သိခြင်းသည် အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်သောအရည်အချင်းဖြစ်သော်လည်း
လုံလောက်သောအရည်အချင်းမဟုတ်ပေ။ ယေရှုပင်လျှင် ဝိညာဉ်တော်က သူ၏သွန်သင်ချက်ကို
အကျိုးသက်ရောက်စေခဲ့သဖြင့် လူတိုင်းက ချီးမွမ်းခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၅)။ မဿဲနှင့်အညီ
လုကာသည် ယေရှု၏အံ့ဖွယ်ကုသခြင်းများကို ဖော်ပြမှီမီ သူ၏သွန်သင်ချက်ကို
အရင်အာရုံစိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူကြီးပြင်းလာခဲ့သော နာဇရက်မြို့၌ သူခံရသော
ပယ်ရှားခြင်းအတွက် နောက်ခံဖြစ်လာသည် (နှိုင်းယှဉ် ၂:၃၉၊ ၅၁)။ သူ၏ “ဓလေ့ထုံးစံ”
အတိုင်း ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်တွင် ဥပုသ်နေ့၌ တက်ရောက်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ဤနေရာ၌
“ဓလေ့ထုံးစံ” ဟူသောစကားလုံး (eiōtha) သည် တည်မြဲသောအလေ့အကျင့်ကို ဆိုလိုသည် (နှိုင်းယှဉ် တမန်တော်
၁၇:၂)။ ဘီစီ ၅၈၆ ခုနှစ်တွင် ဗာဗုလုန်များက ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက်
တရားဇရပ်များသည် ပွဲတော်ကိုးကွယ်ရာနှင့် ဘာသာရေးသင်ကြားရာစခန်းများအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ပုံမှန်ဥပုသ်နေ့ပွဲတော်တွင် ဟေဗြဲကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုပြီး လူထံသို့
နားလည်နိုင်စေရန် အာရမေယဘာသာသို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပေးသည် (နေဟမိ ၈:၈ ကိုကြည့်ပါ)။
ဧည့်ဆရာတစ်ဦးကို တရားဇရပ်ခေါင်းဆောင်က ကျမ်းစာဖတ်ရှုပြီး အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန်
ဖိတ်ခေါ်လေ့ရှိသည် (နှိုင်းယှဉ် တမန်တော် ၁၃:၁၅)။ ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့ပွဲတော်ကို
ပုံမှန်တက်ရောက်သည့်ပုံစံသည် ယနေ့တိုင် ထိုပွဲတော်၏အရေးကြီးမှုကို ညွှန်ပြသည်
(ဟေဗြဲ ၁၀:၂၅)။
4:14–30. Foundations
for Jesus’s Ministry. After His Spirit infilling at His baptism (3:22),
followed by the Spirit-led time in the wilderness (4:1), Jesus returned to
Galilee “in the power of the Spirit” (v. 14). A knowledge of God’s word is a
necessary but not a sufficient qualification for ministry. Even for Jesus, the
Spirit made His teaching effectual so that He was acclaimed by everyone (v.
15). Like Matthew, Luke focuses first on Jesus’s teaching before describing His
miraculous healings. This sets the stage for His rejection in Nazareth, where
He had grown up (cf. 2:39, 51), by those seeking miraculous proof of His
claims. As was His “custom,” Jesus attended the synagogue on the Sabbath day
(v. 16). The word used here for “custom” (eiōtha)
refers to a settled practice (cf. Acts 17:2). After the destruction of the
temple by the Babylonians in 586 B.C., synagogues arose as centers of worship
and religious instruction. A typical Sabbath service included reading the
Hebrew Scriptures, followed by an interpretative translation into Aramaic so
that the common people could understand the reading (see Neh. 8:8). A visiting
teacher would often be invited by the leader of the synagogue to read and
interpret the Scriptures (cf. Acts 13:15). Jesus’s example of regularly
attending Sabbath worship services indicates their continued importance today
(Heb. 10:25).
ဤအခါတွင်
ပရောဖက်ပိုင်းမှ ရွေးချယ်ဖတ်ရှုသည်မှာ ဟေရှာယမှဖြစ်သည်။ ယုဒမင်္ဂလာနှစ်
(အကြွေးအားလုံးချေးငြိမ်းခြင်း၊ ကျွန်အားလုံးလွတ်မြောက်ခြင်း၊
မြေယာအားလုံးမူလပိုင်ရှင်ထံပြန်ပေးခြင်း၊ ဝတ်ပြု ၂၅ ကိုကြည့်ပါ) သည်
ဝိညာဉ်တော်နှင့်ဘိသိက်ခံရမည့် မယ်ရှိယကိုညွှန်ပြသည်ဟု လူအများက နားလည်ခဲ့ကြသည်
(ဒံယေလ ၉:၂၄–၂၅ ကိုအခြေခံ၍)။ အမှန်မှာ ဘီစီ ၄၅၇ ခုနှစ်မှ ယုဒမင်္ဂလာနှစ်
ဆယ်ကြိမ်သည် ဒံယေလ ၉ ၏နောက်ဆုံးအပတ်ခုနစ်ပတ်နှစ်တွင်
ယေရှု၏အမှုတော်စတင်ချိန်ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်သည် ယုဒမင်္ဂလာနှစ်ဖြစ်သည်ဟု
ကျမ်းစာပညာရှင်အချို့က ထင်မြင်ပါက၊ ယေရှုသည် သူ၏အမှုတော်မှတစ်ဆင့်
ဤပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။ ကုသခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊
အပြစ်၏ကျွန်ခံရာမှ လွတ်မြောက်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားသည် ယေရှု၏အမှုတော်တစ်လျှောက်
ပိုမိုရှင်းလင်းလာမည်ဖြစ်သည်။
On this occasion, the chosen reading in the Prophets was
from Isaiah. It was widely understood (based on the reference in Dan. 9:24–25)
that the year of Jubilee (when all debts were forgiven, all slaves were
released, and all property reverted to its original owners; see Lev. 25) points
to the coming of the Messiah, who would be anointed by the Spirit. In fact, ten
Jubilees from 457 B.C., when the messianic prophecy of Daniel 9 began, ends
with the prophecy’s final climactic week of years, when the ministry of Jesus
began (see Dan. 9). If this was a year of Jubilee, as some Bible scholars
think, then Jesus announced the fulfillment of this prophecy through His
ministry in terms of the Jubilee. The spiritual impact of a gospel of healing,
forgiveness, and release to those held in bondage to sin would become clearer
through the course of Jesus’s ministry.
အရေးကြီးသည်မှာ
ယေရှုသည် ဟေရှာယကို ယုဒမင်္ဂလာနှစ်၊ “ဘုရားသခင်၏ လက်ခံဖွယ်နှစ်” (dektos) ကိုးကားဖြင့်
ရပ်တန့်ခဲ့ပြီး “ကံပြစ်ဒဏ်ပေးရာနေ့” ကို မဖတ်ခဲ့ပေ (ဟေရှာယ ၆၁:၂)။
ယုဒလူမျိုးများသည် မယ်ရှိယသည် ရန်သူများကို တရားစီရင်၍ ဖျက်ဆီးကာ ဣသရေလကို
ကယ်တင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း ယေရှုသည် ပျောက်ဆုံးနေသူများကို
ကယ်တင်ရန်လာခဲ့သည်၊ တရားစီရင်ရန်မဟုတ်ပေ (လု၊ ၁၉:၁၀; ယော၊ ၃:၁၇)။ ယေရှုသည်
ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် သူတို့နားထောင်နေချိန်၌ ပြည့်စုံပြီ ဟု ကြေညာသောအခါ (လု၊
၄:၁၇–၂၁)၊ သူတို့မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အလွန်ကွဲပြားသော မယ်ရှိယမျိုးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု
သူတို့သိလိုက်ကြပြီး သဘောထားပြောင်းလဲသွားသည်။ ပရောဖက်ဆန်သောဉာဏ်အလင်းဖြင့်
ယေရှုသည် သူတို့အတွေးကို သိရှိခဲ့ပြီး ကျော်ကြားသောစကားပုံဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်-
“ဆရာဝန်၊ ကိုယ်ကိုကိုယ်ကုသလော့” (အပိုဒ် ၂၃)။ သူတို့သဘောထားမှာ ယေရှုသည်
အခြားသူများကို ကုသရန် (သို့မဟုတ် သွန်သင်ရန်) မတိုင်မီ
ကိုယ်တိုင်ကုသခံရမည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။ နောက်ကျစွာ၊ ဘုရားသခင်၏လက်ခံဖွယ်နှစ်ကို
ကြေညာရန်လာသောသူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်လူများထံမှ လက်ခံခြင်းမရခဲ့ပေ (dektos; အပိုဒ် ၂၄)
(နှိုင်းယှဉ် ယော၊ ၁:၁၁–၁၂)။ သူတို့သည် ကပေရနောင်မြို့၌ ယေရှုပြုခဲ့သည်ဟု ကြားခဲ့သော
အံ့ဖွယ်အမှုမျိုးကို နာဇရက်တွင် ပြုလုပ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
Significantly, Jesus concluded His reading of Isaiah with
the reference to the Jubilee, the dektos—“acceptable”
or “favorable” year of the Lord—leaving unread the reference to “the day of
vengeance” (Is. 61:2). The Jewish people were expecting the Messiah to save
Israel by judging and destroying their enemies, but Jesus came to save the
lost, not to judge them (Luke 19:10; John 3:17). When Jesus announced that this
prophecy was being fulfilled in their hearing (Luke 4:17–21), they realized
that He would be a very different kind of Messiah than what they had hoped for,
and their attitude changed dramatically. With prophetic insight, Jesus
recognized their thoughts, expressed in the form of a well-known proverb:
“Physician, heal yourself!” (v. 23). Their attitude was that before Jesus
presumed to heal (or teach) others, He needed Himself to be well. Ironically,
He who had come to proclaim the acceptable (dektos)
year of the Lord was Himself not accepted (dektos;
v. 24) by His own people (cf. John 1:11–12). They were looking for Him to prove
Himself by doing in Nazareth the kind of miraculous works that they had heard
He did in Capernaum (not yet described by Luke).
သို့ရာတွင် ယေရှုသည်
အံ့ဖွယ်နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် လု၊ ၁၁:၁၆၊ ၂၉;
ယော၊ ၄:၄၈)။
ဣလှယားကို ဇာရဖတ်မုဆိုးမထံသို့၊ ဧလိရှေကို နာမန်ဆီးရီးယားထံသို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်ဟု
ဣသရေလသမိုင်းကို ကိုးကားခဲ့သည် (လု၊ ၄:၂၆–၂၇)။ ဇာရဖတ်မုဆိုးမသည်
ဘုရားသခင်၏ပရောဖက်လိုအပ်ချက်ကို ကိုယ်လိုအပ်ချက်ထက် ဦးစားပေးယုံကြည်သဖြင့်
အစာအံ့ဖွယ်ဖြည့်တင်းခြင်းခံရသည် (၁ရာ၊ ၁၇:၈–၁၆)။ နာမန်သည်လည်း ပရောဖက်စကားကို
ယုံကြည်နာခံ၍ ယော်ဒန်မြစ်၌ ခုနစ်ကြိမ်နှစ်ခြင်းခံပြီး နာမူနာကင်းစင်သွားသည် (၂ရာ၊
၅:၁–၄)။ ဣလှယားနှင့်ဧလိရှေကိုးကားခြင်းသည် ယေရှုလမ်းကြောင်းပြင်ဆင်ခဲ့သော
ဣလှယားအသစ်ဖြစ်သည့် ယောဟန်ခရစ်ယာန်နှစ်ခြင်းဆရာနှင့်၊ အံ့ဖွယ်အမှုများ
ဧလိရှေနှင့်ဆုံးသော ယေရှုကို ညွှန်ပြပေမည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ ဣသရေလသည်
ဘုရားသခင်၏တမန်တော်များကို ပယ်ရှားခဲ့သည့်သမိုင်းရှိပြီး နာဇရက်လူများသည်
ထိုအယူမဲ့မှုပုံစံကို လိုက်နေကြသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏အဓိကအချက်မှာ
ဘုရားသခင်၏လူမျိုးပင်လျှင် သူ့ကိုပယ်ရှားပါက အခြားသူများ၊ မုဆိုးမများနှင့်
နာမူနာရှိသူများကဲ့သို့ တပါးအမျိုးသားများပင် လက်ခံကြမည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။
But Jesus refused their demand for miraculous proof (cf.
Luke 11:16, 29; John 4:48), citing Israel’s own history, in which Elijah was
sent to help a widow of Zarephath and Elisha healed Naaman the Syrian (Luke
4:26–27). As a result of the widow’s faith in meeting the needs of God’s
prophet ahead of her own, a miraculous supply of food sustained both her and
her son (1 Kin. 17:8–16). Similarly, Naaman was miraculously cured of his
leprosy after trusting and obeying the prophet’s word by immersing himself seven
times in the Jordan (2 Kin. 5:1–4). This reference to Elijah and Elisha may
also hint at the work done by John the Baptist as the new Elijah, who had
prepared the way for Jesus, whose miracles most resembled those of Elisha.
Sadly, Israel had a history of rejecting God’s messengers, and the people of
Nazareth were following that pattern of unbelief. But the underlying point
being made by Jesus was that even if God’s own people reject Him, others would
receive Him, including Gentile outcasts such as widows and lepers.
သမ္မာတရားသည် မကြာခဏ
ဆန့်ကျင်မှုကို လှုံ့ဆော်တတ်သည်။ နာဇရက်ယုဒ်လူများသည် ယေရှုသည် သူတို့ကို အာရှူရ်က
ဖျက်ဆီးခဲ့သော မြောက်ပိုင်းဣသရေလလူဆိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေသည်ဟု
နားလည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ပြင်းထန်သောတုံ့ပြန်မှု—ယေရှုကို ချောက်ကမ်းပါးမှ
ပစ်ချရန်ကြိုးစားခြင်း (လု၊ ၄:၂၉)—သည် မဟုတ်မတရားပရောဖက်အတွက် ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်ရန်
ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ပေမည်။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်နှင့်
မကိုက်ညီသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ (ကြည့် တရားဟော ၁၃:၁–၅; ဟေရှာယ ၈:၂၀)
သူတို့၏ကြိုတင်စိတ်ကူးများနှင့် မကိုက်ညီသောကြောင့် ပယ်ရှားခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ပြင်းထန်တုံ့ပြန်မှုသည် တတိယမြောက်သွေးဆောင်မှု၏ ထပ်ကာထပ်ကျဖြစ်သည် (လု၊
၄:၉–၁၂)။ ယေရှုသည် တစ်ဖန် အန္တရာယ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်
လူအုပ်ကြီးထဲမှ တည်ကြည်စွာ အံ့ဖွယ်လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။
Truth has often incited opposition. Jews in Nazareth
recognized that Jesus was comparing them to the wicked Israelites of the
Northern Kingdom, whom Assyria wiped out of existence. Their violent
reaction—attempting to throw Him off a cliff (Luke 4:29)—may have been the
intended prelude to stoning, which was to be the fate of the false prophet.
However, they rejected Him not on the basis of His disagreement with the word
of God (see Deut. 13:1–5; Is. 8:20) but because His teaching did not conform to
their preconceived ideas. Their violent reaction amounts to a reprise of the
third temptation (Luke 4:9–12). Again Jesus resisted the danger, this time by a
calm and apparently miraculous escape right through the crowd.
၄:၃၁–၃၇။
မစင်ကြယ်သောနဂါးကို နှင်ထုတ်ခြင်း။ ယေရှုသည် နာဇရက်တောင်တန်းမှ ဂလိလဲပင်လယ်
အနောက်မြောက်ဘက်ကမ်းခြေရှိ ကပေရနောင်မြို့သို့ ဆင်းသွားသည်။ ဤမြို့သည်
ပေတရုနေထိုင်ရာဖြစ်ပြီး (မာ၊ ၁:၂၉) ဒမာသက်မှ မြေထဲပင်လယ်အထိ ရောမလမ်းမကြီးပေါ်တွင်
မဟာဗျူဟာကျသော ယုဒဗဟိုမြို့ဖြစ်သည်။ လေးရာစုခန့်က တည်ဆောက်ခဲ့သော
ထုံးကျောက်ကြီးမားသော တရားဇရပ်ကို ယခင်ပြိုတွင်
ပထမရာစုတရားဇရပ်အပျက်အစီးများပေါ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ အချို့က တစ်ဥပုသ်နေ့သာဟု
ထင်သော်လည်း (မာ၊ ၁:၂၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) လုကာသည် ယေရှု၏ဓလေ့အတိုင်း
ဥပုသ်နေ့တရားဇရပ်တက်ရောက်သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်မြို့ဟု လူသိများသော
ကပေရနောင်တွင် ဥပုသ်နေ့များစွာ သွန်သင်ခဲ့သည်ဟု မြင်ရန် မခက်ခဲပေ (မ၊ ၉:၁)။
4:31–37. Casting Out
an Unclean Demon. Jesus descended from the hill country of Nazareth to
Capernaum, located on the northwestern shore of the Sea of Galilee. This city,
where Peter lived (Mark 1:29), was a major Jewish center strategically situated
on an important Roman highway stretching from Damascus to the Mediterranean. A
very large limestone synagogue dating to the fourth century was built on top of
earlier ruins, including those of this first-century synagogue where Jesus
taught on the Sabbaths (Luke 4:31). Some think that the meaning is only one
Sabbath, based on the parallel in Mark 1:21. On the other hand, Luke has
already indicated that it was Jesus’s practice to attend the Sabbath synagogue
service, so it is not difficult to imagine Him teaching over the course of
several Sabbaths in the city known as His own (Matt. 9:1).
သုံးပါးတူဧဝံဂေလိတန်အားလုံးတွင်
ယေရှု၏သွန်သင်ချက်သည် လိုက်ပါသောအခွင့်အာဏာဖြင့် ထူးခြားသည် (လု၊ ၄:၃၂; မ၊ ၇:၂၉; မာ၊ ၁:၂၂)။
ပညာရှင်များသည် မေးခွန်းများစွာကို ငြင်းခုံကြပြီး ရဗ္ဗိစာပေများအရ
ကွာခြားသောအဖြေများပေးကြသည်။ ယေရှုကမူ အခွင့်အာဏာရှိစွာ ကြေညာခဲ့သည်။ လုကာအရ
ခရစ်တော်၏စကားနှင့် အဖြေများသာမက သူ၏နှုတ်ကပတ်တော်သည်ပင် အခွင့်အာဏာရှိသည် (လု၊
၄:၃၂၊ ၃၅–၃၆)။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော် (နှင့် ခရစ်တော်၏နှုတ်ကပတ်) သည်
လူ့နှုတ်ကပတ်တိုင်းနှင့် ကွဲပြားသော ကိုယ်ပိုင်အတည်ပြုနိုင်သောအရည်အသွေးရှိသည်။
As all three Synoptic Gospels indicate, Jesus’s teaching was
distinguished by the authority that accompanied it (Luke 4:32; Matt. 7:29; Mark
1:22). The scribes, or teachers of the law, debated a host of questions and,
judging from the rabbinic writings, gave conflicting answers on such matters as
the lawful terms of divorce (Matt. 19:3) and which commandment ranked first
(Mark 12:28). Jesus, by contrast, made authoritative pronouncements on these
(Matt. 19:4–9; Mark 12:28–31) and many other matters (see, e.g., Luke 20:20–40;
Matt. 5:33–48). But as Luke points out, it was not just Christ’s manner of
speaking and answering questions but His words that possessed authority (Luke
4:32, 35–36). The word of God (and of Christ) has a distinctive,
self-authenticating quality that sets it apart from every merely human word or
opinion.
သူ၏နှုတ်ကပတ်တော်သည်
ဘဝများကို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် နဂါးများကို “နှုတ်ကပတ်တစ်ခွန်းဖြင့်”
နှင်ထုတ်ခဲ့သည် (မ၊ ၈:၁၆)။ မစင်ကြယ်သောနဂါးသည် သဘာဝအရ ဆိုးယုတ်ရုံသာမက လူကို
မစင်ကြယ်ရာနေရာများသို့ ဦးဆောင်ကာ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ယေရှုနားထောင်ခြင်းကို
ဟန့်တားသည်။ ခရစ်တော်ကို “ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသူ” ဟုခေါ်သော်လည်း နဂါးဩဇာဖြင့်
ထိုသမ္မာတရားသည် မဟုတ်မတရားပရောဖက်ပြုချက်ဟု လူများထင်စေမည်ဖြစ်ရာ ယေရှုက
တိတ်ဆိတ်နေရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (လု၊ ၄:၃၅; နှိုင်းယှဉ် အပိုဒ် ၄၁; တမန်တော် ၁၆:၁၆–၁၈)။
သန့်ရှင်းသူ၏တန်ခိုးရှင်နှုတ်ကပတ်နှင့် ရင်ဆိုင်သောအခါ မစင်ကြယ်သောနဂါးများသည်
သားကောင်ထံမှ ထွက်သွားပြီး ထပ်မသတင်းပေးနိုင်တော့ပေ (အပိုဒ် ၃၅)။
His word also has the power to transform lives, vividly
illustrated by Christ’s casting out demonic spirits “with a word” (Matt. 8:16).
The impure, demonic spirit was unclean not only because it was inherently evil
(Luke 7:21) but also because it led its host into impure places and activities
(e.g., 8:27–29; 11:24–26) in order to hinder the host from worshiping God and
listening to Jesus. Even the truth, when spoken by demonic influence, as here
in calling Jesus “the Holy One of God” (4:34), would lead people to conclude
that it was a false prophecy (cf. Jer. 14:14; Zech. 13:2–3; 1 John 4:1; Rev.
16:13–14), which is why Jesus commanded them to be quiet (Luke 4:35; cf. v. 41;
Acts 16:16–18). When confronted by the Holy One’s powerful word (cf. Luke 4:36)
to leave their victim, the unclean spirits or demons came out and could do no
further harm (v. 35).
၄:၃၈–၄၄။
လူများကုသပြီး သတင်းစကားဖြန့်ခြင်း။ မစင်ကြယ်သောနဂါးများနှင်ထုတ်ပြီးနောက်
ယေရှုသည် တရားဇရပ်မှထွက်၍ ရှိမုန်အိမ်သို့ သွားသည်။ ယေရှုက ပေတရုဟု အမည်မပေးမီ
(၆:၁၄; နှိုင်းယှဉ်
ယော၊ ၁:၄၂) လုကာက မူလအမည်ရှိမုန်ဟု ခေါ်သည်။ ထို့နောက် အများစုတွင် ပေတရုဟုသာ
ခေါ်သည်။ သူနှင့်ညီ အန္ဒြေသည် ဗက်ဇေဒမှဖြစ်သော်လည်း (ယော၊ ၁:၄၄) ဤအချိန်တွင်
ကပေရနောင်သို့ ပြောင်းလာနေပြီဖြစ်သည်။ ကပေရနောင်တရားဇရပ်မှ
ပင်လယ်ဘက်အနည်းငယ်အကွာတွင် ပထမရာစုအိမ်တစ်လုံးကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ပြီး
ယေရှုသေပြီးနောက်နှစ်များတွင် ခရစ်ယာန်စုဝေးရာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပေတရုအိမ်ဟု
မှတ်မိထားသည့်အထောက်အထားများတွင် အာရမေယ၊ ဆီးရီးယား၊ ဂရိ၊ လက်တင်စာဖြင့်
ခရစ်ယာန်ရေးသားချက် တစ်ရာကျော်ပါဝင်သည်။
4:38–44. Healing
People and Spreading the Message. After expelling the unclean demons, Jesus
left the synagogue and went to Simon’s home. Prior to Jesus’s giving him the
new name of “Peter” (6:14; cf. John 1:42), Luke refers to the disciple by his
original name of Simon. Thereafter, he is almost always called “Peter.” While
he along with his brother Andrew are said to be from Bethsaida (John 1:44), it
appears that by this time Peter had relocated to nearby Capernaum. Excavations
just a short distance toward the sea from the Capernaum synagogue have
uncovered the remains of a first-century house that appears to have been used
in the years after Jesus’s death for Christian gatherings. Further evidence
that this was remembered as the house of Peter (where Jesus stayed while in
Capernaum, Matt. 8:14–16) includes more than one hundred Christian graffiti in
Aramaic, Syriac, Greek, and Latin (regarding Peter’s house, see in “Archaeology
and the Bible,” p. 90).
ဤအခါတွင် ပေတရုနှင့်
အခြားတပည့်အချို့က ဖျားနာနေသော ပေတရု၏ယောက္ခမအား ကူညီရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
လုကာသည် ဆေးပညာနောက်ခံရှိသဖြင့် “အဖျားကြီး” ဟု ဖော်ပြခဲ့ပြီး
အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည် (လု၊ ၄:၃၈)။ ဥပုသ်နေ့မပြီးမီ တောင်းဆိုရခြင်းမှာ
ထိုအကြောင်းကြောင့်ဖြစ်ပေမည်။ ယေရှုသည် ဖျားနာခြင်းကို “ဆူပူသြခဲ့သည်” ဟု
ဆိုသည်မှာ သူ၏နှုတ်ကပတ်၏တန်ခိုးကို ပြသည်။ နဂါးများကို ဆူပူ၍ တိတ်ဆိတ်စေ၍
နှင်ထုတ်သော အလားတူနှုတ်ကပတ်ဖြင့် ဖျားနာခြင်းကို ကုသခဲ့သည်။ လုကာသည်
နဂါးဆိုးစီးမှုခံရသူများကို ကုသခြင်းဟု ဖော်ပြနိုင်သော်လည်း ဖျားနာခြင်းကို နဂါးစီးမှုဟု
မယူဆပေ။ ဖျားနာခြင်းဆူပူခံရပြီးနားကတည်းက ချက်ချင်းပျောက်ကင်းသွားပြီး
ပေတရု၏ယောက္ခမသည် ထ၍ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာ ဧည့်ခံတော့သည်။ ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်းသည်
ရှေးဣသရေလနှင့် ခရစ်ယာန်အစတွင် အရေးကြီးသော်လည်း ကုသခံရသည့်ကျေးဇူးကြောင့်လည်း
ချက်ချင်းဝတ်ပြုတော့သည်။ “ဝတ်ပြု” (diakoneō) ဟူသောစကားကို
ခရစ်တော်ပုံသက်သေအမှုတော်ဆောင်နှင့် သူ့ကိုလိုက်သောယုံကြည်သူများ၏အမှုအတွက်
အသစ်ကျမ်းတစ်လျှောက် သုံးသည်။
On this occasion, Peter with several other disciples, who
remain unmentioned until Luke narrates their call (Luke 5:1–11; cf. Mark 1:29),
requested Jesus’s help for Peter’s mother-in-law, who lay sick with a fever.
Luke, with his medical background, expressed his concern by indicating that it
was in fact a “high fever” (Luke 4:38) and thus potentially life-threatening.
Perhaps this realization encouraged their making the request even before the
Sabbath ended. That Jesus “rebuked” the fever shows the power of Jesus’s word.
The same word used to rebuke, silence, and cast out demons (4:35, 41) was able
to heal those afflicted by illness. While Luke could describe those oppressed
by unclean or evil spirits as being healed (e.g., 6:18; 7:21; 8:2; 9:42), he
does not attribute sickness to demonic possession. As soon as the fever was
rebuked, it went away and Peter’s mother-in-law got up and began to serve them.
Hospitality was an important concept in ancient Israel and nascent
Christianity, but gratitude for being healed also led the hostess to
immediately begin serving Jesus and His disciples. The word “served” (diakoneō) is used throughout the NT in
reference to the work done by Jesus as the model Servant and by believers who
followed His example (e.g., Luke 12:37; John 12:26; Rom. 15:25; 1 Tim. 3:10;
Heb. 6:10).
ယေရှု၏အမှုအကြောင်း
သတင်းလျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သဖြင့် နေဝင်ချိန်တွင် လူများသည် ဖျားနာသူများကို
ယူဆောင်လာကြသည် (လု၊ ၄:၄၀)။ ယေရှုသည် လူတိုင်းကို ကုသခဲ့သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ
ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိ။ ယေရှု၏ရောဂါကုသခြင်းသည် အပြစ်မှကုသခြင်းကို ပုံဖော်သည် (လု၊
၅:၃၁)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းကို
ကပေရနောင်တွင်သာ ကန့်သတ်၍မရပေ (၄:၄၃)။ သူ၏နှုတ်ကပတ်တော်သည်
အခြားမြို့ရွာများသို့လည်း “ဟောပြောရမည်” (၄:၁၄၊ ၃၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ဤသည်မှာ
ဘုရားသခင်၏အမိန့်တော်ဖြစ်သည် (dei)။
ယခင်က ကောင်းကင်တမန်သည် ယေရှုယူဆောင်လာမည့် ထာဝရနိုင်ငံတော်ကို ကိုးကားခဲ့သော်လည်း
(၁:၃၃; နှိုင်းယှဉ်
ဒံယေလ ၇:၁၃–၁၄၊ ၂၇) နဂါးများက ယေရှုကို “ဘုရားသခင်၏သားတော်” နှင့်
(အချို့လက်ရေးမူများတွင်) “ခရစ်တော်” ဟု ခေါ်ဆိုမှုသည် မယ်ရှိယအမှတ်အသားကို
အလျင်အမြန်ကြေညာခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် သူ၏တပည့်များပင်လျှင်
မယ်ရှိယဟူသောအဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုသိရှိလာစေရန် အချိန်ပိုလိုအပ်သေးသည် (နှိုင်းယှဉ်
၉:၁၈–၂၂)။
Word spread quickly about Jesus’s work so that even as the
sun was setting, people began bringing the sick to Jesus (Luke 4:40),
apparently to be first in line for healing after the Sabbath. Jesus healed
every one of them. No one was turned away. Jesus’s miraculous healing of
disease was illustrative of His healing people from sin (Luke 5:31). For that
reason, Jesus’s preaching of the good news of God’s kingdom could not be
confined to Capernaum (4:43). His word “must” spread to other towns and cities
also (cf. vv. 14, 37), a divine imperative indicated by the Greek word dei (see commentary on Luke 17:20–37).
Previously in Luke the angel spoke in prophetic reference to the eternal
kingdom that Jesus would usher in (1:33; cf. Dan. 7:13–14, 27), but the demonic
reference to Jesus as “the Son of God” and (according to some manuscripts) “the
Christ” or “Messiah” (Luke 4:41) amounted to a premature announcement of His
messianic identity. Jesus needed more time to redefine for people, even for His
own disciples, what that meant before His work as Messiah could be understood
(cf. 9:18–22).
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁–၁၁။
ပထမတပည့်များခေါ်ယူခြင်း။ သုံးပါးတူဧဝံဂေလိတန်များတွင် မထင်ရှားသော်လည်း
ယောဟန်ဧဝံဂေလိနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက တပည့်များသည် ယေရှုကို
တစ်နှစ်ကျော်လိုက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ငါးဖမ်းအလုပ်ကို လုံးဝမစွန့်ခဲ့ကြသေးပေ။
လုကာသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်တွင် “ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်” (logon tou
theou; အပိုဒ် ၁)
၏ဗဟိုချက်ကို ထပ်မံအလေးပေးသည်။ ဂေနေဇရက်ကန်သည် ဂလိလဲပင်လယ်၏
ပထဝီဝင်အမည်ပိုမှန်သော်လည်း အခြားဧဝံဂေလိသုံးခုတွင် ဂလိလဲပင်လယ်ဟု သုံးသည်။
လူအုပ်ကြီးသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်နားထောင်ရန် ဖိအားပေးနေချိန်တွင် တပည့်များမှာ
တစ်ညလုံးငါးမဖမ်းရဘဲ ပိုက်ဆေးနေကြသည် (အပိုဒ် ၂)။ ညအချိန်တွင် အသုံးပြုသော
ပိုက်ကြီးများသည် ရေလယ်အတွက်ဖြစ်ပြီး နေ့အချိန်ရေတိမ်ပိုင်းတွင် အသုံးပြုသော
ပိုက်ပတ်လည်များထက် ငါးပိုများစွာဖမ်းနိုင်သည်။
5:1–11. Call of the
First Disciples. Although not readily obvious from the Synoptic accounts,
comparison with the Gospel of John reveals that the disciples had followed
Jesus for over a year at this point but apparently had not completely severed
themselves from their work as fishermen. Again Luke emphasizes the centrality
of “the word of God” (logon tou theou;
v. 1) in the teaching of Jesus rather than scribal opinion or Pharisaic
debates. The Lake of Gennesaret was the geographically more precise name for
the Sea of Galilee, but the latter seems to have been more common, as it is
used by the other three Gospels. Interestingly, the crowd pressed around Jesus
to hear His teaching while the disciples seem to have been more interested in
fishing as they had spent all night on the lake and were now busy washing their
nets (v. 2). The nets used for deep-sea fishing during the night were long,
supported by floats, and able to take in much more fish than the round casting
nets used for day fishing in shallow water.
ယေရှုသည်
ရှိမုန်ပိုင်လှေပေါ်တက်၍ ကမ်းမှအနည်းငယ်ထွက်၍ လူများကို လှေမှသွန်သင်ရန်
တောင်းဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃)။ ကပေရနောင်နှင့် တပ်ဂါကြားတောင်ဘက်ကမ်းခြေတစ်နေရာသည်
လူအုပ်ကြီးကို လှေမှသွန်သင်ရန် အကောင်းဆုံးနေရာဖြစ်သည်။ သို့သော်
အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် နေ့စဉ်အခြေအနေကို မမေ့နိုင်သော
ဝိညာဉ်ရေးသင်ခန်းစာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူသည် ပေတရုကို ရေနက်သို့သွား၍
ငါးဖမ်းရန် ပိုက်ချရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံရှိငါးဖမ်းသမားများသိသည်မှာ
ညအချိန်သည် ပိုက်မပေါ်သောကြောင့် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် တစ်ညလုံးအလုပ်မအောင်မြင်မှုကို
ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း နာခံရန်သဘောတူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)။
ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များအနေဖြင့် နားမလည်သောအရာကို လုပ်ရန်တောင်းဆိုခံရတတ်ပြီး
ထိုအခါမှသာ ယုံကြည်ခြင်းထင်ရှားသည် (နှိုင်းယှဉ် ၂ကော၊ ၅:၇)။ ပေတရုသည် ယေရှု၏ rhēma
“နှုတ်ကပတ်” ကြောင့်
နာခံမည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သုံးသောစကားသည် အပိုဒ် ၁ နှင့်ကွဲပြားသော်လည်း
ယေရှု၏စကားကို နားထောင်၍ နာခံခြင်း၏အရေးကြီးမှုကို ထပ်မံအလေးပေးသည်။
Jesus brought the disciples back into the picture by getting
into the boat belonging to Simon and asking him to anchor it just offshore so
that he could teach the people from the boat (v. 3). One location along the
shore to the south between Capernaum and Tabgha would have made an ideal
amphitheater for teaching such a large crowd from a boat in order to avoid
people pressing closer and closer. The main purpose, however, may have been
what followed. As Jesus did so often, He used an everyday situation to convey a
memorable spiritual lesson. He asked Peter to head for the deep part of the
lake and let down the nets for a catch. Experienced fishermen know that night
is best for catching fish because the nets are far less visible than during the
day. Peter expressed the frustration of the group at laboring all night and
catching nothing but agreed to obey anyway (v. 5). Often, as followers of
Christ, we may be asked to do something that we do not understand, and only in
such situations is faith really expressed (cf. 2 Cor. 5:7). Peter mentioned
that he would obey because it was Jesus’s rhēma—“word.”
Though the term used here is different from that in Luke 5:1, the same theme of
the importance of Jesus’s speaking is emphasized, focusing this time on hearing
and obeying it.
ခရစ်တော်၏အမိန့်နာခံခြင်းကြောင့်
တပည့်များသည် အမှုတော်နှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို မခွဲရတော့ဘဲ
ယာယီလိုအပ်ချက်များ ပေါများစွာဖြည့်ဆည်းခံရမည်ကို သင်ယူခဲ့ကြသည်။
ငါးအံ့ဖွယ်ဖမ်းဆီးရခြင်းသည် ကိုယ်ပိုင်ကျွမ်းကျင်မှုကို
အားကိုးခြင်း၏အဓိပ္ပာယ်မရှိမှုကို ထင်ရှားစေပြီး “လောကီအရာ” ဟုထင်ရသည်များတွင်ပင်
ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့် ကောင်းချီးကို ရှာမှီးရမည်ကို သင်ပြသည်။ “ရှိမုန်ပေတရု”
(အပိုဒ် ၈) ဟူသောအမည်သစ်သည် အရေးကြီးပြောင်းလဲမှုကို ညွှန်ပြပြီး
တမန်တော်ကျမ်းတွင် ရှောလုမှ ပေါလုသို့ ပြောင်းလဲမှုနှင့်ဆင်တူသည် (တမန်တော် ၁၃:၉)။
ပေတရု၏အပြစ်ရှိကြောင်းဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်တွင်
ဟေရှာယ၏တုံ့ပြန်မှုနှင့်ဆင်တူသည် (ဟေရှာယ ၆:၁–၈)။ ဟေရှာယကဲ့သို့ပင် ပေတရုသည်
ယေရှု၏အမှုတော်တွင် အသုံးဝင်ရန် ပြင်ဆင်ခံရပြီး ယေရှုကို “သခင်” ဟုခေါ်ဆိုခဲ့သည်
(လု၊ ၅:၈)။ ယေရှုက အခြားအလုပ်အကိုင်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ လူများကို
“အသက်ရှင်စွာဖမ်းဆီးရန်” (zōgrōn) ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။
ဤစကားသည် ငါးဖမ်းခြင်းအတွက် သုံးသည့်စကားနှင့်မတူပါ။ စစ်ပွဲတွင် လူများကို
အသက်ရှင်စွာဖမ်းဆီးခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဧဝံဂေလိဟောပြောခြင်းသည်
စာတန်နှင့်မဟာမိတ်များကို ဆန့်ကျင်၍ စစ်ဆင်ရောင်ပြီး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်အတွက်
လူများကို ဖမ်းဆီးခြင်းဖြစ်သည်။ ဤပထမဖိတ်ခေါ်မှုသည် ပေတရုကိုသာ ဦးတည်သော်လည်း
အခြားတပည့်များကိုလည်း ခေါ်တော်မူခဲ့ပြီး အရာအားလုံးစွန့်၍ သူ့နောက်လိုက်ကြသည်
(လု၊ ၅:၁၁)။
As a result of obeying Christ’s command, the disciples
learned that they did not need to divide their time between ministry and
gainful employment; their temporal needs would be abundantly supplied. The
miraculous catch of fish underscored to the disciples the foolishness of
relying on their own expertise, that even in seemingly “secular” matters, God’s
will and blessing was to be sought and secured in order to be truly successful.
The reference to Simon Peter (v. 8), introducing the disciple’s new name, signals
an important change similar to the shift in Acts from Saul to Paul (Acts 13:9).
Peter’s confession of his sinfulness was similar to Isaiah’s reaction when
confronted with the divine presence (Is. 6:1–8). Like Isaiah, Peter was also
prepared for usefulness in the work for Jesus, whom he now called “Lord” (Luke
5:8) and who called him to leave behind all other employment. From that time
forward, he would be zōgrōn
(participle of zōgreō); this is not
the same word used in the passage for catching fish, although it could rarely
express that thought. It is the word (as is seen in its LXX usage) for
“capturing people alive” in military conquest. Preaching the gospel is like
waging warfare against the satanic forces and those allied to them and
“capturing” them for the kingdom of God. While this initial invitation was
addressed specifically to Peter, Jesus called the other disciples also (cf.
Mark 1:16–20), and they left everything and followed Him (Luke 5:11).
၅:၁၂–၁၆။ ယေရှုသည်
ကိုယ်လူလှဲရောဂါသည်ကို ကုသတော်မူသည်။ (စာသားအတိုင်း) “မြို့တစ်မြို့၌” (အပိုဒ် ၁၂) ဟူသော
နေရာသတ်မှတ်ချက်သည် ခရစ်တော်၏ ကပေါနတ်မြို့မှလွဲ၍ အခြားမြို့များ၌လည်း တရားဟောရန်
ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည် (၄:၄၃)။ အပြည့်အဝ ကိုယ်လူလှဲရောဂါ
ကူးစက်ခံထားရသော လူတစ်ဦးသည် ယေရှုထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည် (၅:၁၂)။
ယခင်ကုသခြင်းအဖြစ်အပျက်ကဲ့သို့ပင်၊ ဤနေရာ၌လည်း အထူးပြင်းထန်သော
ရောဂါအခြေအနေတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ဟန်ဆန်ရောဂါ (Hansen’s disease) ဖြစ်စေ၊ အခြားအရေပြားရောဂါ
တစ်မျိုးမျိုးဖြစ်စေ (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၃–၁၄)၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ ချွတ်ချယ်ခံရပြီး
လူများကို မထိတွေ့မိစေရန်၊ ထို့ကြောင့် ဓမ္မသစ်အရ ညစ်ညူးမှုမဖြစ်စေရန်
“ညစ်ညူး၍လော့၊ ညစ်ညူး၍လော့” ဟု အော်ဟစ်ရသည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၃:၄၅)။
ထိုကိုယ်လူလှဲရောဂါသည်သည် လူနေထူထပ်ရာနေရာသို့ ဝင်ခွင့်မရှိသောကြောင့် မြို့အစွန်၌
ယေရှုထံ ချဉ်းကပ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ယေရှုအား ကုသပေးရန် ဆုတောင်းပေးပါဟု
တောင်းဆိုခြင်းမပြုခဲ့ချေ။ ယေရှုသည် သူ့ကို ကုသရုံသာမက
သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေနိုင်သည်ကို အသိအမှတ်ပြုထားပြီး၊ တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းမှာ
ယေရှုသည် ထိုသို့ပြုလိုသလား ဆိုသည်သာဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းရေးစည်းမျဉ်းများကို
ကျော်လွှားရန် တွေးခေါ်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ ယေရှုသည် သူ့အား ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့
သွားရောက်ပြသရန်နှင့် သူခံစားခဲ့ရသမျှကို “သက်သေခံချက်” အဖြစ် ဆက်ကပ်ရန်
မှာထားတော်မူသည် (လုကာ ၅:၁၄၊ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၄:၁–၃၂ ကိုကြည့်ပါ)။
5:12–16. Jesus
Cleanses a Leper. The setting in (lit.) “one of the cities” (v. 12)
continues Christ’s purpose of preaching in other cities besides Capernaum
(4:43). He was approached by a man completely infected with leprosy (5:12). As
in the previous healing episode, the problem was a particularly severe
condition. Whether Hansen’s disease or some other skin disease is indicated
here (Lev. 13–14), exclusion from society was required and the leper had to cry
“Unclean! Unclean!” (Lev. 13:45) to warn people against touching him and thus
becoming ceremonially defiled. The man apparently approached Jesus on the
outskirts of the city since he was prohibited from entering populated areas. He
did not ask Jesus to pray for His healing—he recognized that Jesus could
cleanse/heal him; the only question was whether He would. There was no thought
of bypassing the priestly requirements for cleansing since Jesus commanded him
to present himself “to the priest” “as a testimony” for what he had experienced
(Luke 5:14; see Lev. 14:1–32).
လုကာသည် ယေရှုသည်
ထိုလူကို ရောဂါမှ အမှန်တကယ် ကုသတော်မူကြောင်း အတည်ပြုဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည်
သူ့ကို လက်တော်ဖြင့် ထိတော်မူပြီး သန့်ရှင်းပြီဟု ကြေညာတော်မူသည်နှင့် တပြိုင်နက်
ကိုယ်လူလှဲရောဂါသည် ချက်ချင်းပျောက်ကင်းသွားသည် (လုကာ ၅:၁၃)။ ဤနေရာ၌လည်း ယေရှု၏
နှုတ်မြွက်စကားတော်၏ တန်ခိုးအာနုဘော်ကို အလေးပေးထားသော်လည်း၊ ယေရှု၏
လက်တော်ထိမှုသည်လည်း အရေးကြီးသည်။ ယေရှုသည် ညစ်ညူးခြင်းမခံရ၊ ထိုလူသားမှာ
သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ ကိုယ်လူလှဲရောဂါသည် အပြစ်အတွက်
ဘုရားသခင်ထောင့်ချသည့် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ တောလည်ရာကျမ်း ၁၂:၁၀၊ ၂
ဓမ္မရာဇဝင် ၅:၂၇၊ ၂ ရာဇဝင်ကျမ်း ၂၆:၂၀)။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်လူလှဲရောဂါကို
သန့်ရှင်းစေခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ လူတို့ကို အပြစ်မှ သန့်ရှင်းစေနိုင်သော တန်ခိုးကို
သင့်လျော်စွာ သရုပ်ဖော်ခြင်းဖြစ်သည်။
Luke confirms that Jesus actually healed the man of the
disease by indicating that immediately after Jesus touched him and pronounced
him healed, the leprosy left him (Luke 5:13). Again the emphasis falls on the
power of Jesus’s word to heal, but here also His touch was significant. Rather
than Jesus being defiled, the man was cleansed. Leprosy was one way God
punished sin in the OT (e.g., Num. 12:10; 2 Kin. 5:27; 2 Chr. 26:20), so its
cleansing represented an appropriate illustration of Christ’s power to cleanse
people from sin.
ထိုလူ၏
ကုသခြင်းခံရမှုသည် ပိုမိုကြီးမားသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆောင်ရွက်သည်။ ခရစ်တော်၏
အမှုတော်၏ သဘောသဘာဝကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များအား သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုသည်
ထိုလူအား “မည်သူ့ကိုမျှ မပြောနှင့်” ဟု မှာထားတော်မူရခြင်း
အကြောင်းတစ်ရပ်ဖြစ်နိုင်သည် (လုကာ ၅:၁၄)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယေရှု၏ အမှုတော်ကို
ကြိုတင်ထားနိုင်သော ဘက်လိုက်မှုများ မပါဝင်ဘဲ၊ တရားမျှတသော
ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ရန်အတွက်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယေရှု၏ အံ့ဖွယ်အမှုများအကြောင်း
သတင်းကောင်းသည် ဆက်လက်ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ယေရှုသည် လူအုပ်ကြီး၏ ဖိအားနှင့်
အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ဖိစီးမှုများမှ
ပုံမှန်နုတ်ဆောင်တော်မူပြီး၊ ဆုတောင်းရန် ဧည့်သည်မဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့
ခွာတော်မူတတ်သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ထိုနည်းဖြင့် အမှုတော်ကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရန်
လိုအပ်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးအင်အားကို ခံယူတော်မူသည်။
The man’s healing also served a larger purpose: it was a
testimony to the priests about the nature of Christ’s work. This may be one
reason why Jesus commanded the man not to tell anyone (Luke 5:14)—to ensure a
fair verdict uninfluenced by any possible prejudice the priests might have had
toward Jesus’s work. Although the good news about Jesus’s wonders continued to
spread (v. 15), Jesus regularly withdrew from the press of the crowds and the
stress of ministering in order to find a solitary place to pray (v. 16). Thus
He received the physical and spiritual strength needed to continue His work.
၅:၁၇-၂၆ တစ်နေ့တွင်
ယေရှုသည် သွန်သင်တော်မူစဉ်၊ ဖာရိရှဲတို့နှင့် တရားဓမ္မဆရာတို့သည် ထိုင်နေ၏။
သူတို့သည် ဂါလိလဲရွာရွာတို့မှ၊ ယုဒပြည်မှ၊ ယေရုရှလင်မြို့မှ လာကြ၏။ ထိုအခါ
သခင်ယေရှု၌ အနာပျောက်ကင်းစေခြင်းငှာ အစွမ်းတော်ရှိ၏။ ထိုအခါ လူအချို့တို့သည်
အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသော လေဖြတ်နေသူကို သယ်ဆောင်လာ၍ ယေရှု၏ရှေ့တော်၌
ထားအံ့သောငှာ ကြံ၏။ လူများပြားသောကြောင့် အိမ်ထဲသို့ မဝင်နိုင်သဖြင့်၊
အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်၍ အုတ်ခွဲဖွင့်ပြီး၊ လူအလယ်၊ ယေရှု၏ရှေ့တော်၌
အိပ်ရာနှင့်တကွ ချထား၏။ ယေရှုသည် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို မြင်တော်မူပြီး၊ «သူငယ်၊
နင်၏အပြစ်များကို လွှတ်ပြီ» ဟု
မိန့်တော်မူ၏။ တရားဓမ္မဆရာတို့နှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် စိတ်ထဲ၌ ဤသို့တွေးမိကြ၏။ «ဘုရားသခင်ကို
ကျိန်ဆဲသောစကား ပြောသောဤသူသည် အဘယ်သူနည်း။ ဘုရားသခင်မှတပါး အပြစ်ကို
အဘယ်သူလွှတ်၍ရအံ့နည်း။» ယေရှုသည်
သူတို့၏အကြံအစည်ကို သိတော်မူပြီး၊ «သင်တို့သည်
စိတ်ထဲ၌ အဘယ်ကို တွေးနေကြသနည်း။ အပြစ်များကို လွှတ်ပြီဟု ဆိုရခြင်းနှင့်၊ ထ၍လော့၊
လမ်းလျှောက်လော့ဟု ဆိုရခြင်း၊ အဘယ်ဟာ လွယ်သနည်း။ သို့ရာတွင် လူသားသည်
ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ အပြစ်လွှတ်ခွင့်အာဏာရှိသည်ကို သင်တို့သိစေခြင်းငှာ၊» ဟု မိန့်တော်မူပြီး
လေဖြတ်နေသောသူကို၊ «ငါဆိုသည်ကား၊
ထ၍ နင့်အိပ်ရာကို ယူပြီး အိမ်သို့သွားလော့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ချက်ချင်း ထိုသူသည်
လူတို့ရှေ့၌ ထ၍ အိပ်ရာကို ယူပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက် အိမ်သို့ ပြန်သွား၏။
လူအပေါင်းတို့သည် အံ့ဩ၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်
ပြည့်စုံလျက်၊ «ယနေ့
အံ့ဖွယ်အမှုတို့ကို ငါတို့မြင်ရ၏» ဟု
ဆိုကြ၏။
5:17–26. Jesus Heals
a Paralyzed Man. This episode begins a series of five controversies with
the Pharisees (5:17, 30, 33; 6:2, 7). Although Luke does not say where the
healing of this paralyzed man occurred, Mark 2:1 tells us it was in Capernaum.
Obviously members of the religious establishment had begun to consider Jesus a
serious threat because Pharisees and teachers of the law (or “scribes,” Luke
5:21) from as far away as Jerusalem (v. 17) were present. The scribes in
general, and the sect of the Pharisees in particular, prided themselves on
their knowledge of the Scriptures and the oral traditions or rulings on how the
law should be kept, including Sabbath observance and the handling and eating of
food in a state of purity (cf. Mark 7:1–5). These legal elaborations continued
to accumulate until they were eventually written down and codified in the
Mishnah, the Talmud, and other rabbinic writings. Jesus opposed human
interpretations being prioritized over Scripture, making it void (Matt.
15:3–6). Consequently, the more significant aspects of the law (justice, mercy,
and faith) were being neglected (Matt. 23:23), as this story vividly
illustrates.
ယေရှုသည်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝတော်မူ၏ (လု ၃:၁၆၊ ၂၁-၂၂)။ ထို့ကြောင့်
ထာဝရဘုရားအထံတော်၌ အာနုဘော်ရှိသဖြင့် နာမကျန်းသူများကို အနာကြောင်းတော်မူနိုင်၏
(၅:၁၇၊ ငါး ၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ လုကာရေးသားချက်များတွင် “ဝိညာဉ်တော်” နှင့်
“တန်ခိုး” ဟူသော စကားလုံးနှစ်ခုကို ခွဲမရနိုင်အောင် ဆက်စပ်ဖော်ပြထား၏။
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ခံယူခြင်းသည် ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်ရန် တန်ခိုးကို
ခံယူခြင်းပင် ဖြစ်၏ (၁:၃၅၊ ၄:၁၄၊ ၂၄:၄၉၊ တမန်တော် ၁:၈၊ ၁၀:၃၈)။ လူများသည်
ယေရှုသွန်သင်နေတော်မူသော အိမ်ထဲသို့ လူပြည့်ကျပ်နေကြ၏။ ကပေါနောမ်မြို့ရှိ
ပုံမှန်အိမ်သည် လူအနည်းငယ်သာ လျှော့တွက်လျှင် ငါးဆယ်ခန့်သာ လက်ခံနိုင်သော
တစ်ထပ်တည်း အိမ်ဖြစ်ပြီး အမိုးပြားပြားဖြင့် ဒုတိယထပ်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်၏။
အပြင်ဘက်မှ အမိုးပေါ်သို့ လှေကားတစ်ခု သို့မဟုတ် လှေကားထစ်ဖြင့် လွယ်ကူစွာ
တက်နိုင်၏။ လက်မဲ့သူ၏ သူငယ်ချင်းများ (သူ့အကြံပေးချက်အတိုင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏) သည်
သူ့ကို ဆွဲတင်၍ အမိုးကို တူးဖော်ကာ (မာ ၂:၄) ရွှံ့ခဲများ သို့မဟုတ် အုတ်ကြွပ်များ
(ဂရိစကားတွင် နှစ်မျိုးလုံးကို ဆိုလိုနိုင်၏) ဖယ်ရှားပြီး အလယ်ဗဟိုသို့ ချထားပေး၏
(လု ၅:၁၉)။ လုကာသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ဇာခရိကို ဘုရားသခင်၏လက်တော်ထဲသို့
မိမိအနာဂတ်ကို အပ်နှံခဲ့သော ရိုးရှင်းသော ယုံကြည်ခြင်းရှိသူ မာရိနှင့် ယခင်က
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဖြစ်၏ (၁:၂၀၊ ၄၅)။ ယခု ယေရှုက ထိုသူများ၏
ယုံကြည်ခြင်းကို အတည်ပြု၍ (၅:၂၀) လက်မဲ့သူအား သူအလိုအပ်ဆုံးသော အရာ ဖြစ်သော
အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ပေးသနား၏။ သုံးပါးသော ဗျာဒိတ်ကျမ်းအားလုံးတွင်
ခန္ဓာကိုယ်ဆိုင်ရာ ပြဿနာအဖြစ် ဖော်ပြထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ထားသည့်တိုင် ယေရှုသည်
လက်မဲ့သူ၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော လိုအပ်ချက်ကို သိရှိတော်မူသလို
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကိုလည်း သိတော်မူ၏။
Jesus, filled with the Holy Spirit (Luke 3:16, 21–22), had
“the power of the Lord” to heal (5:17; cf. v. 24). In Luke’s writings, “Spirit”
and “power” are inseparable; to receive the Holy Spirit is to receive power for
ministry (1:35; 4:14; 24:49; Acts 1:8; 10:38). People crowded into the house
where Jesus was teaching. A typical house in Capernaum was a single dwelling
that could accommodate no more than about fifty people, with a flat roof for
use as a second level. A stairway or ladder provided easy access to the roof
from the outside. These friends of the paralyzed man, perhaps at his
suggestion, carried him up and dug through the roof (Mark 2:4) by removing clay
pieces or tiles (the Greek word can mean either) and lowered him into the
middle of the assembly (Luke 5:19). Luke has already contrasted the unbelieving
Zacharias with the simple faith of Mary, who entrusted her future into God’s
hands (1:20, 45). Now Jesus affirmed “their faith” (5:20) by granting the man
what he needed most—the forgiveness of sins. While unexpected from what all
three Synoptic Gospels describe as a physical problem, Jesus recognized the
deeper need of the paralytic, just as He knew the thoughts of the religious
onlookers.
ဘုရားသခင်ကို
နှုတ်ဖျားမှပြောဆိုခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာကို လုယူ၍ အပြစ်လွှတ်နိုင်သည်ဟု
ကြွေးကြော်ခြင်းဟူသော စွဲချက်ကို ပယ်ရှင်းရန် ယေရှုသည် အဆိုပြုချက်တစ်ခု
မေးတော်မူ၏။ လူကို အပြစ်လွှတ်ပြီးဟု ကြေညာရန်လောက် လမ်းလျှောက်နိုင်စေရန်
ပြုလုပ်ပေးရန်လောက် မည်သည်က ပိုလွယ်ကူသနည်း။ လူ့အမြင်အားဖြင့် အပြစ်လွှတ်ပြီးဟု
ပြောရုံမျှသာ လွယ်ကူ၏။ သို့ရာတွင် လူသားဖြစ်တော်မူသော မိမိတွင်
အပြစ်လွှတ်ပိုင်ခွင့် ရှိကြောင်းကို သက်သေပြရန် ယေရှုသည် ပိုမို ခက်ခဲသော အရာကို
ပြုလုပ်တော်မူ၏။ လက်မဲ့သူ၏ အင်္ဂါများကို အသက်ပြန်သွင်းတော်မူ၏ (ငါး ၂၄)။ “လူသား”
ဟူသော အမည်ကို ယေရှုတစ်ပါးတည်းသာ မိမိကိုယ်ကို ခေါ်ဝေါ်တော်မူ၏ (တမန်တော် ၇:၅၆
မှအပ)။ ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ
စွဲချက်တင်ရန် ရှင်းလင်းသော အချက်အလက်ရှာနေသူများကို စိတ်ပျက်စေလောက်အောင်
မရေရာမှုရှိ၏ (ယော ၁၂:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အနာကြောင်းခံရသူနှင့်
လူထုတစ်ရပ်လုံးသည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ပင်
လုပ်ဆောင်နေကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကြ၏။
To refute the unspoken charge of speaking blasphemies (in
this case usurping divine prerogatives by claiming the power to forgive sins),
Jesus posed a rhetorical question: Is it easier to pronounce the man forgiven
or to enable him to walk? From a human perspective, the easier of the two
options was to tell a person that his or her sins are forgiven. But in order to
demonstrate that as the Son of Man, He had the right “to forgive sins,” Jesus
did the harder thing—restoring life to the limbs of the paralytic (v. 24). The
title “Son of Man” is almost always found only on the lips of Jesus (except
Acts 7:56), apparently as a self-designation, but ambiguous enough to frustrate
the religious leaders who were seeking a clear basis for charges against Him
(cf. John 12:34). Both the man who was healed and the common people praised and
glorified God, recognizing that it was divine power at work.
၅:၂၇-၃၂။ လေဝိ၏
ခေါ်တော်မူခြင်း ထို့နောက် ယေရှုသည် ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်နေသော
အခွန်ခံတစ်ဦးကို တွေ့တော်မူ၏။ ထိုသူ၏ နာမည်မှာ လေဝိ ဖြစ်၏။ မဿဲကျမ်းနှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက ထိုသူသည် မဿဲဟုလည်း ခေါ်ဝေါ်ခံရ၏ (မ ၉:၉၊ ၁၀:၃)။ လူတစ်ဦးတွင်
နာမည်နှစ်ခု ရှိခြင်းသည် ထူးခြားသည် မဟုတ် (တမန်တော် ၁၂:၂၅၊ ၁၃:၉)၊
ဂျူးနာမည်နှစ်ခုပင် ရှိတတ်၏ (တမန်တော် ၁:၂၃၊ ၄:၃၆)။ ရောမတို့အတွက် အခွန်ကောက်သော
ဂျူးလူမျိုးများကို လူမျိုးဖြစ်သူများကို ဖိနှိပ်သူများ၏ ပူးပေါင်းသူများသာမက
အခြား “အပြစ်ရှိသူ” ဟူ၍ ခေါ်ဆိုခံရသူများနှင့်အတူ မျိုးနွယ်စွန့်သူများအဖြစ်
ယူဆကြ၏ (လု ၅:၃၀)။ သို့ရာတွင် ယေရှုက သူ့ကို “ငါ့နောက်လိုက်” ဟု ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏
(ငါး ၂၇)။ လေဝိ မဿဲသည် ဒုတိယအကြိမ် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မလိုအပ်ချေ။ အမြတ်အစွန်းများသော
အလုပ်၊ ရောမနှင့် ရပ်တည်ချက်၊ လောကီလုံခြုံမှုအားလုံးကို စွန့်ပစ်ကာ မသေချာသော
အနာဂတ်ဖြင့် ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်လာ၏။ ထိုခေတ်က လူမှုနိုင်ငံရေးအမြင်အရ ဂျူးဆရာတစ်ဦး၏
အတွင်းစည်းအဝေးထဲသို့ အခွန်ခံကို လက်ခံခြင်းသည် မယဉ်ကျေးဟု ယူဆ၏။ သို့ရာတွင်
ချစ်ခြင်းသည် ချစ်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟု ယေရှုက ဖာရိရှဲ ရှိမုန်အား နောက်မှ
သတိပေးတော်မူမည် (၇:၄၇)။ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လေဝိသည် ယေရှုအား ဂုဏ်ပြုသော
ဧည့်ခံပွဲကြီး ပြုလုပ်ပေး၏ (၅:၂၉)။ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အခွန်ခံများကိုလည်း
ဖိတ်ကြားခဲ့သဖြင့် သူတို့လည်း ယေရှုနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ကြ၏။
ယေရှုနောက်လိုက်ခြင်းသည် စစ်မှန်သော သစ်ပင်သည် အသီးသီးသလို တပည့်များကို
ဖန်တီးပေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။
5:27–32. The Call of
Levi. Next Jesus saw a tax collector named Levi collecting customs on goods
in transit. Judging from the parallel account in the Gospel of Matthew, the man
was also called Matthew (see Matt. 9:9; 10:3). It was not uncommon for
individuals to have two names (Acts 12:25; 13:9), even two Jewish names (Acts
1:23; 4:36). Jews who collected taxes for the Romans were considered not just
accomplices in the oppression of their fellow countrymen but hopelessly
apostate along with other so-called “sinners” (Luke 5:30). Yet Jesus invited
him to follow Him (v. 27). Levi Matthew did not need a second invitation. He
left everything behind, including his lucrative job, his status with Rome, and
his earthly security for an uncertain future as a disciple of Jesus. According
to the sociopolitical wisdom of the time, the welcoming of a tax collector into
a Jewish teacher’s inner circle was unthinkable. But love begets love, as Jesus
would remind Simon the Pharisee a little later (7:47). In gratitude, Levi held
a grand banquet in Jesus’s honor (5:29), inviting his fellow tax collectors so
that they too could meet Jesus. To follow Jesus in discipleship means to make
disciples in the same way that a genuine tree produces fruit.
ဖာရိရှဲများသည်
တပါးအမျိုးသားများနှင့် စားသောက်ခြင်းကို ညစ်ညမ်းမှုဟု ယူဆ၍ ဘာသာရေးအရ သံသယရှိသူ
ဂျူးများနှင့်ပင် စားသောက်ခြင်းကို တားမြစ်ခဲ့ကြ၏ (တမန်တော် ၁၀:၂၈)။ သူတို့က
တပည့်များအား အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ အပေါင်းအသင်း ပြုသည်နည်းဟု မေးမြန်း၏။ အကယ်၍
မှန်ကန်စွာ မသင်ကြားရပါက ဆရာက အပြစ်ရှိသည်ဟု ယူဆ၏။ ထို့ကြောင့် ယေရှုက သူတို့အစား
ဖြေကြား၏။ မိမိသည် အနာကြောင်းခံရန် လိုအပ်ကြောင်း သိရှိသူများ၊ နောင်တရရန်
လိုအပ်ကြောင်း သိသူများ ဖြစ်သော အပြစ်ရှိသူများကို ခေါ်ရန်အတွက် လာတော်မူ၏။
လေဝိသည် ခေါ်တော်မူခြင်းကို လက်ခံရင်း နောင်တရခဲ့၏။ ဂရိစကားတွင်
နောင်တရခြင်းဆိုသည်မှာ စိတ်နှလုံးကို ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်ပြီး ယခင်ဘဝကို စွန့်ပစ်ကာ
ယေရှုနောက်လိုက်ခြင်းဖြင့် သက်သေပြ၏။
The Pharisees, who taught that Jews should not eat with
Gentiles or even with religiously questionable Jews for fear of defilement
(Acts 10:28), asked the disciples why they kept such company. If they were not
being correctly taught, their teacher was obviously to blame. So Jesus answered
for them. He had come to call those who recognized their need for healing,
these were sinners who knew their need of repentance. Levi, in answering the
call, repented—changed his mind and heart (as the Greek word indicates)—which
was evidenced by leaving his former life behind and following Jesus.
၅:၃၃-၃၉။
အစာရှောင်ခြင်းနှင့် စပျစ်ရည်သစ် အစာရှောင်ခြင်းသည်
ကမ္ဘာ့ဘာသာရေးကြီးများအားလုံးတွင် vဲလ်တန်ဖိုးထားကြပြီး
ဣသရေလလူမျိုးတို့၌ ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှု လက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်၏ (မ ၆:၁၆-၁၈)။
ဖာရိရှဲများသည် တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ် အစာရှောင်ကြ၏ (လု ၁၈:၉-၁၄ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကို
ကြည့်)။ သို့ရာတွင် အံ့သြစရာမှာ ယေရှု၏ တပည့်များသည် ဣသရေလလူမျိုးအားလုံး
အစာရှောင်ရသော ပဋိပက္ခပွဲနေ့မှအပ (ဝတ် ၁၆:၂၉-၃၁၊ ဟေရှာ ၅၈:၃၊ တမန်တော် ၂၇:၉ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်) အစာမရှောင်ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု မေးမြန်းခြင်းကို ယေရှုက
မင်္ဂလာဆောင်ပွဲကို ဥပမာပေး၍ ဖြေကြား၏။ သတို့သားရှိနေစဉ် သတို့သား၏ အဖော်များသည်
အစာမရှောင်ရ (လု ၅:၃၄)။ ယေရှုနှင့် တပည့်များသည် နိုင်ငံတော်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို
ကြေညာနေ၏။ ၎င်းသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းရမည့် အချိန်သစ် ဖြစ်၏။ သတို့သားကို
ယူဆီးခံရမည်ဟု ပြောဆိုခြင်းဖြင့် (ငါး ၃၅) ယေရှုသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်က သူ့ကို
ရည်ညွှန်းသုံးစွဲခဲ့သော ပုံဥပမာကို လက်ခံ၍ မိမိ၏ မှောင်မိုက်သော အနာဂတ်ကို ညွှန်ပြ၏။
သူမရှိတော့သောအခါ တပည့်များ အစာရှောင်ကြမည်ဟု ဆို၏။ အသစ်ကျမ်းစာတွင်
အစာရှောင်ခြင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ ဖော်ပြထားသည်မှာ ဤအတိုင်း ဖြစ်၏ (၂ကော ၆:၅၊ ၁၁:၂၇)။
5:33–39. On Fasting
and New Wine. Fasting in various forms occupies a valued place in all the
major world religions and was a sign of religious devotion in Israel (Matt.
6:16–18). The Pharisees fasted twice a week (see commentary on Luke 18:9–14).
Surprisingly, however, the disciples of Jesus did not fast, except presumably
on the Day of Atonement, when all Israel was required to fast (Lev. 16:29–31;
cf. Is. 58:3; Acts 27:9). In answering why, Jesus compared His work to that of
a wedding celebration: the attendants of the bridegroom should not fast when
the bridegroom is with them (Luke 5:34). He and His disciples were proclaiming
the good news of the kingdom. It was a new time, a time not to mourn but to be
happy. In asserting that the bridegroom would be taken away (v. 35), Jesus
adopted similar imagery to that used of Him by John the Baptist (John 3:29) and
hinted at His own dark future. After He would be gone, His disciples would
fast. The occasional mention of fasting in the NT confirms this (2 Cor. 6:5;
11:27).
အဟောင်းနှင့်
အသစ်အကြောင်း ဥပမာနှစ်ခုမှာ အဝတ်ဟောင်းကို အသစ်ဖာထေးခြင်းနှင့် စပျစ်ရည်သစ်ကို
အဟောင်းအိတ်ထဲ ထည့်ခြင်း ဖြစ်၏။ နှစ်မျိုးလုံး မကောင်းကျိုးဖြစ်ထွန်း၏။
လုကာကျမ်းတွင် အသစ်ဖာထေးရန် အသစ်အဝတ်ကို ဆုတ်ဖြဲရသဖြင့် အသစ်လည်း ပျက်၊
အဟောင်းလည်း ပျက်၏။ ၎င်းသည် အလုံးစုံ လက်ခံရန် သို့မဟုတ် အလုံးစုံ ငြင်းပယ်ရန်
ရွေးချယ်ခွင့်ကို ဖော်ပြ၏။ “ငါ့တရားနှင့် အမှုတော်တစ်ခုလုံးကို လက်ခံပါ သို့မဟုတ်
ငြင်းပယ်ပါ” ဟု ဆိုလို၏။ ဤဥပမာသည် အဟောင်းကို ပိုကောင်းအောင် မဟုတ်ဘဲ
အသစ်ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်လိုခြင်းကို ဖော်ပြ၏။ “ပဋိညာဉ်သစ်” (လု ၂၂:၂၀) ကို
စပျစ်ရည်သစ်ဖြင့် ဖော်ပြရန် အဘယ်မှာ ပိုကောင်း ရှိအံ့နည်း။ လုကာကျမ်းတွင်သာ ယေရှုက
အဟောင်းစပျစ်ရည်သောက်ပြီးသူသည် အသစ်ကို မလိုချင်တော့ဟု ထပ်မံပြောဆိုထား၏။ ၎င်းသည်
ဖာရိရှဲနှင့် ကျမ်းတတ်များ ကိုင်စွဲထားသော ဂျူးဓလေ့ဟောင်းများကို ရည်ညွှန်း၍
ယေရှု၏ တရားကို ငြင်းပယ်ရန် စိတ်ပြုလုပ်ထားခြင်းကို ဆိုလို၏။
The parable about the new and the old present two images:
fixing an old garment with a new patch and putting new wine into old wineskins,
with neither having good results. In Luke’s account, the new patch is torn from
a new garment, spoiling both the new and the old. It seems to represent an all
or nothing choice. “Accept My whole message and ministry or reject it all.” The
parable shows an intention not merely to make the old better but to make it
new. What better way to describe the “new covenant” (Luke 22:20) than with new
wine—fresh, pure, and wholesome. Although this parable appears also in Matthew
9:14–27 and Mark 2:18–22, only here do we find that Jesus added that drinking
old or aged wine makes new wine seem unpalatable—apparently a reference to the
old Jewish traditions held by the Pharisees and scribes, predisposing them to
reject Jesus’s message.
အခန်းကြီး - ၆
၆:၁-၅။
ဂျုံနှဲခူးစားခြင်း လုကာသည် နောက်ထပ် နှစ်ခုသော ဥပုသ်နေ့ အငြင်းပွားမှုကို ဖော်ပြ၏
(၆:၁-၁၁)။ ဥပုသ်နေ့ကို မလိုအပ်တော့ဟူသော အရိပ်အမြွက် တစ်စုံတစ်ရာ မပေး။ ယင်းအစား
ယေရှုနှင့် တပည့်များ ဥပုသ်နေ့ကို မည်သို့ စောင့်ထိန်းသည်ကို နှစ်မျိုးလုံးတွင်
ကာကွယ်တော်မူ၏။ ပထမအဖြစ်အပျက်တွင် ဖာရိရှဲအချို့သည် တပည့်များ
လယ်ကွင်းထဲဖြတ်သွားစဉ် ဂျုံနှဲများ ခူးယူ၍ လက်ဖဝါးဖြင့် ကျည်ကာ စားသောက်နေသည်ကို
တွေ့မြင်ကြ၏ (၆:၁)။ မောရှေပညတ်တွင် ငတ်မွတ်ခြင်းကို ဖြေဖျောက်ရန် လယ်ကွင်းမှ
ဂျုံနှဲ ခူးယူခွင့်ရှိသော်လည်း (တရား ၂၃:၂၄-၂၅၊ ဝတ် ၁၉:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)
ဖာရိရှဲများက ထိုသို့ပြုခြင်းကို ဥပုသ်နေ့တွင် “ရိတ်သိမ်းခြင်း” ဟု ယူဆ၍
တားမြစ်ခဲ့၏ (လု ၆:၂)။ ယေရှုက တပည့်များကို ကာကွယ်၍ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ့လူများ
ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာ စားခွင့်ရှိသော တင်လှူသော မုန့်ကို စားခဲ့သည်ကို ဥပမာပေး၏ (ငါး
၃-၄)။ နှစ်ခုစလုံးသည် ခြွင်းချက်ဖြစ်၏။ ပထမအဖြစ်အပျက်၏ နောက်ကွယ်ရှိ အခြေခံမူမှာ
ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် လူ့လိုအပ်ချက်ကို ရွေးချယ်စေခြင်း မပြု၊
နှစ်ခုစလုံး မဆန့်ကျင်။ ဗိမာန်တော်၏ သန့်ရှင်းသော မုန့်ကို ငတ်မွတ်ခြင်းဖြေရန်
သုံးခွင့်ရှိလျှင် ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းခြင်းသည် တပည့်များ ဂျုံနှဲခူး၍
ငတ်မွတ်ခြင်းဖြေရန် အတားအဆီး မဖြစ်နိုင်။ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ သခင်ဖြစ်တော်မူသူ (ယော
၁:၃၊ ကော ၁:၁၆) ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့၏ သခင်ဖြစ်တော်မူ၍ (လု ၆:၅) မည်သို့
စောင့်ထိန်းရမည်ကို အကောင်းဆုံး သိတော်မူ၏။
6:1–5. Plucking and
Eating Grain. Luke next presents two controversies over proper Sabbath
observance (6:1–11). No hint is given here of the Sabbath being no longer
important. Rather, in both cases Jesus defended the manner in which He and His
disciples kept the Sabbath. In the first episode, some Pharisees observed the
disciples plucking heads of grain while making their way through a field on the
Sabbath. Luke adds the additional detail that they were rubbing them in order
to separate the husk from the kernels (6:1). Although the law of Moses provided
for gleaning to satisfy one’s hunger (Deut. 23:24, 25; cf. Lev. 19:10), the
Pharisees taught that such “harvesting” violated the Sabbath (Luke 6:2). Jesus,
in defense of His disciples, compared their actions to those of David and his
men, who ate the holy showbread that only priests were permitted to eat (vv.
3–4). Both were exceptional cases. The underlying principle of the first
episode is that God does not expect us to choose between holiness and human need;
they are not in conflict. If the holy bread of the temple could be used to
satisfy hunger, the holiness of the Sabbath was no barrier to the disciples
satisfying their hunger by plucking grain. Being the Lord of creation (John
1:3; Col. 1:16), Jesus is also Lord of the Sabbath (Luke 6:5) and best able to
define how it should be kept.
၆:၆-၁၁။ လက်ညှိုးသော
လူကို အနာကြောင်းခြင်း ဒုတိယ ဥပုသ်နေ့ အငြင်းပွားမှုတွင်
အလားတူ မူတစ်ခုပင်။ ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းခြင်းသည် လူ့ဆင်းရဲဒုက္ခ ဖြေပျောက်ခြင်းကို
အတားအဆီး မဖြစ်စေရ။ ဂျူးဓလေ့တွင် ဥပုသ်နေ့၌ အသက်ကယ်ခွင့်ရှိ၏။ သို့ရာတွင်
ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ယေရှုသည် နာတာရှည်ရောဂါများကို ဥပုသ်နေ့၌ အနာကြောင်းတော်မူ၏။
နက်ဖြန်ထိ စောင့်ပါက အသက်မဆုံးရှုံးနိုင် (လု ၁၃:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည်
ဥပုသ်နေ့ကို ပြန်လည်နာလန်ထူခြင်းနှင့် ဆက်စပ်တော်မူ၏။ အစပိုင်းတွင်
ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ခဲ့သလို ဖြစ်၏။ ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့၌ အနာကြောင်းသည်ဟု
နာမည်ကြီးလာပြီ ဖြစ်ရကား သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေ၏ (လု ၆:၇)။ ဂရိစကားတွင်
လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်၍ ထောင်ချောက်ဆင်ရန် သို့မဟုတ် ထိခိုက်အောင်
ပြုလိုခြင်းကို ဆိုလို၏ (လု ၁၄:၁၊ ၂၀:၂၀၊ တမန်တော် ၉:၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။
ယေရှု၏ ရန်သူများသည် တရားစွဲဆိုရန် အခွင့်အရေး ရှာနေ၏။
6:6–11. Healing a Man
With a Withered Hand. In this second Sabbath controversy, a similar
principle applies: the holiness of the Sabbath did not stand in the way of
Jesus relieving human suffering. There seems to have been a Jewish provision
for saving life on the Sabbath. Significantly, however, all four Gospels
consistently describe Jesus healing chronic conditions on the Sabbath; no life
would have been lost if He had waited until the next day (cf. Luke 13:14).
Jesus connected the Sabbath with restoration, just as in the beginning it was
connected with Creation. Already He had gained a reputation for healing on the
Sabbath (4:31–37; cf. John 5:1–9), and so He was watched (Luke 6:7). The Greek
word suggests a clandestine surveillance to entrap or to harm (cf. Luke 14:1;
20:20; Acts 9:24). Jesus’s enemies kept alert for an opportunity to bring legal
measures against Him.
ယခင်အဖြစ်အပျက်ကဲ့သို့ပင်
(လု ၆:၂၊ ၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) ဥပုသ်နေ့၌ မည်သည်ကို တရားနှင့်ညီအောင်
ပြုနိုင်သည်နည်းဟု အာရုံစိုက်ထား၏ (ငါး ၉)။ ယေရှုမေးတော်မူသော မေးခွန်းက
ရန်သူများကို သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသည်မှာ ကောင်းမှုပြုခြင်း လောက်
မကောင်းမှုပြုခြင်း၊ အသက်ကယ်ခြင်း လောက် အသက်ဖျက်ဆီးခြင်း ဟူ၍ ရွေးချယ်စေခဲ့၏။
လူအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေစဉ် တင်းမာမှု မြင့်တက်လာ၏ (ငါး ၁၀)။ ဖြေဆိုရန်
စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း ဖြေဆိုသူ မရှိ။ မေးခွန်းက ကောင်းမှုပြုနိုင်စွမ်းရှိလျှင်
မပြုဘဲ နေရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ကြောင်း ဆိုလို၏။ ကောင်းမှု မပြုခြင်းသည်
မကောင်းမှုပြုခြင်း ဖြစ်၏။ အသက်မကယ်ခြင်းသည် သတ်ခြင်း ဖြစ်၏ (သုတ္တံ ၃:၂၇၊ ယာကုပ်
၄:၁၇)။ ထို့ကြောင့် မာ ၃:၅ တွင် သူတို့၏ ခိုင်မာသော နှလုံးမာကြောမှုကြောင့် ယေရှု
စိတ်မသာမယာ ဖြစ်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် “အနာကြောင်းလော့” ဟု မပြောဘဲ လက်ကို
ဆန့်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ယေရှု၏ ရန်သူများ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း
စွဲချက်တင်ရန် အကြောင်းမရှိ။
As in the previous episode (cf. Luke 6:2, 4), attention is
given here to what is “lawful” to do on the Sabbath (v. 9). The way Jesus
framed the question, His opponents were given a stark choice as to what
comports with holiness: doing good or doing evil, saving life or destroying it?
Tension mounted as Jesus looked around at them all (v. 10), apparently waiting
for an answer, but none was forthcoming. The question implied that it is not
enough simply to avoid doing evil. Doing nothing when we could do good is also
wrong (Prov. 3:27; James 4:17). Failure to do good is to do evil; failure to
save life is to kill. Thus Mark 3:5 indicates that Jesus was disturbed by their
stubborn, hard hearts. Yet rather than saying “be healed,” He simply told the
man to stretch out his hand. While Jesus’s opponents were raging and furious,
there was no basis here for an accusation.
၆:၁၂-၁၆။
တဆယ့်နှစ်ပါး ရွေးချယ်တာဝန်ပေးခြင်း အမှုတော်ဆောင်နှစ်တစ်နှစ်ကျော်ပြီးနောက်
ယေရှုသည် လိုက်ပါသူ များစွာကို ရရှိခဲ့ပြီး သူတို့၏ အလားအလာနှင့် ကတိကဝတ်ကို
ကြည့်ရှုခဲ့၏။ ထိုသူများထဲမှ တဆယ့်နှစ်ဦးကို အထူးအမှုတော်အတွက် ရွေးချယ်မည်အပြင်
တစ်ညလုံး ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းတော်မူ၏။ အမှုတော်၏ အရေးကြီးသော အချိန်များတွင်
ယေရှု ဆုတောင်းတော်မူသည်ကို တွေ့ရ၏ (လု ၃:၂၁၊ ၅:၁၆၊ ၉:၁၈၊ ၂၈၊ ၁၁:၁၊ ၂၂:၄၁)။ ဤမျှ
အရေးကြီးသော တဆယ့်နှစ်ပါး ခန့်အပ်ခြင်းကိစ္စတွင် ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်၏။
ယေရှုကပင် သူတို့ကို ခမည်းတော်ပေးသနားသူများဟု ဖော်ပြ၏ (ယော ၁၇:၆၊ ၉၊ ၁၁-၁၂)။
ရှေးဣသရေလ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအတိုင်း အရေအတွက်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးချယ်ခဲ့၏။
ဧဝံဂေလိတရား ကြေညာခြင်းနှင့် အသင်းတော် ချဲ့ထွင်ခြင်းကို သူတို့အပေါ်တွင် မူတည်၏။
သူတို့ကို “တမန်တော်” ဟု ခေါ်ဝေါ်၏။ “စေလွှတ်ခြင်းခံရသူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး
ယေရှုသည် ခမည်းတော်ထံမှ စေလွှတ်ခြင်းခံရသော တမန်တော်ဖြစ်သလို (ယော ၂၀:၂၁၊ ဟေဗြ
၃:၁) တဆယ့်နှစ်ပါးကို အထူးအမှုတော်အတွက် ခွဲထားတော်မူ၏။ အသစ်ကျမ်းစာတွင်
တမန်တော်များ စာရင်းလေးခုကို နှိုင်းယှဉ်ပါက (မ ၁၀:၂-၄၊ မာ ၃:၁၆-၁၉၊ လု ၆:၁၃-၁၆၊
တမန်တော် ၁:၁၃) အတော်လေး တူညီ၏ (ယာကုပ်သားယုဒ ဟူသည်မှာ သာဒေး၏ နောက်နာမည်
ဖြစ်နိုင်၏)။ ရှိမုန်၊ ဖိလိပ္ဖု၊ အလဖဲသား ယာကုပ်တို့ကို အမြဲ ပထမ၊ ငါးနှင့်
တတိယမြောက် စာရင်းဝင်စေပြီး ကျန်သူများ အစဉ်ပြောင်းလဲ၏။ လုကာက ရှိမုန်ကို ပေတရုဟု
နာမည်ပေးတော်မူပြီး ထိုနောက် ထိုနာမည်ဖြင့်သာ ခေါ်ဝေါ်တော်မူ၏။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်
ယုဒ အိသကာရှုကို သစ္စာဖောက်ဟု ဖော်ပြ၏။ “အိသကာရှု” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်အတွက်
အဆိုများစွာ ရှိသော်လည်း ယုဒသည် ယုဒတောင်ပိုင်း ကေရိယုတ်မြို့မှ လူဖြစ်ဖွယ်
အလားအလာ များပြားသဖြင့် (ယော ၆:၇၁၊ ၁၃:၂၆) “ကေရိယုတ်လူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေမည်
(ယောရှု ၁၅:၂၅)။ ထိုသို့ဆိုပါက တဆယ့်နှစ်ပါးတွင် တစ်ဦးတည်းသော ယုဒတောင်ပိုင်းသား
ဖြစ်လိမ့်မည်။
6:12–16. Selection of
the Twelve Apostles. After more than a year of ministry, Jesus had
attracted many followers and had been able to observe their potential and the
extent of their commitment. Before selecting twelve of them for a special work,
Jesus prayed to God throughout the night. At crucial points in His ministry, we
see Jesus praying (Luke 3:21; 5:16; 9:18, 28; 11:1; 22:41). Such a crucial
decision as the appointment of these twelve required divine guidance. Jesus
even described them as those whom the Father had “given” Him (John 17:6, 9,
11–12). The number, based on the organization of ancient Israel, was
deliberate. They would be the leaders on whom the proclamation of the gospel
and the expansion of the church would depend. He called them “apostles,”
meaning “those sent out.” As Jesus was the Apostle sent from the Father (John
20:21; Heb. 3:1), so here the Twelve were set apart for a special ministry.
Comparing the four listings of the apostles in the NT (Matt. 10:2–4; Mark
3:16–19; Luke 6:13–16; Acts 1:13), we find them virtually identical (Judas the
son of James appears to be another name for Thaddeus). Except for Simon,
Philip, and James the son of Alphaeus, who are always listed first, fifth, and
ninth respectively, the order of names varies. Luke also indicates here that
Jesus gave Simon the name Peter and referred to him that way from then on.
Judas Iscariot, by contrast, is called a traitor. Though several suggestions
have been made for the meaning of “Iscariot,” it probably refers to the place
from which Judas came (cf. John 6:71; 13:26)—“man from Kerioth,” a town in
southern Judah (Josh. 15:25). If so, this would mean he was the only Judean
among the Twelve.
၆:၁၇-၄၉။
နိုင်ငံတော်အကြောင်း တရားဟောခြင်း။ ဤတရားဟောချက်၏ နေရာဒေသနှင့် အကြောင်းအရာတွင်
မဿဲ၏ ဆင်တူသည့် မှတ်တမ်း (မဿဲ ၄:၂၄–၇:၂၇ ကိုကြည့်ပါ) နှင့် ကွဲပြားချက်များစွာ
ရှိသောကြောင့် အချို့သူများက ဤသည်မှာ အကြိမ်နှစ်ကြိမ် ကွဲပြားခြားနားသော
အခါများဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ သို့ရာတွင် နှစ်ခုစလုံးတွင် ယေရှုသည် အထူးသဖြင့်
တပည့်တော်များကို ရည်မှတ်၍ ဟောကြားခဲ့သည်။ လုကာကမူ လူထုက ကြားနေရသည်ဟု
ထပ်လောင်းဖြည့်စွက်ထားသည် (လုကာ ၆:၁၇၊ ၂၀၊ ၇:၁၊ မဿဲ ၅:၁-၂)။ ထို့ပြင် အဆိုများလည်း
အလွန်ဆင်တူသည်။ သို့သော်လည်း ကွဲပြားချက်များမှာ ဤနှစ်ခုသော မှတ်တမ်းများသည်
တူညီသော စာရေးရင်းမြစ်တစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြလျက်ရှိသည်။
အကယ်၍ ဤနှစ်မျိုးသော အဆိုများသည် တူညီသော အဖြစ်အပျက်ကို
မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းဖြစ်ပါက တူညီသော တရားဟောချက်ကို မတူညီသော အမှတ်ရမှုနှင့်
ပြန်လည်ပြောပြမှုများအဖြစ် ရှင်းပြနိုင်သည်။ ထို့ပြင် မဿဲတွင် ဤတရားဟောချက်အတွင်း
ပါဝင်ထားသော အဆိုများကို လုကာက အခြားနေရာများတွင် ထားရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသောကြောင့်
ယေရှုသည် ဤအဆိုအချို့ကို အခြားအခါများတွင်လည်း ထပ်မံသင်ကြားခဲ့ဖူးသည်မှာ
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။
6:17–49. Sermon on
the Kingdom of God. Several differences in this sermon’s setting and
content compared with Matthew’s similar account (see Matt. 4:24–7:27) have led
some to conclude that these are two separate occasions. In both cases, however,
Jesus spoke especially to His disciples, though Luke adds that it was in the
hearing of the multitude (Luke 6:17, 20; 7:1; Matt. 5:1–2). Also, the sayings
are very similar. Nevertheless, the differences are such as to suggest that the
two accounts do not stem from a common written source. If the two versions are
reporting on the same event, they can be explained as different recollections
and retellings of the same sermon. In addition, Matthew includes sayings in the
sermon that Luke locates elsewhere, suggesting that Jesus probably repeated
some of these teachings on other occasions.
၆:၂၀-၂၆။
ဘုန်းကြီးခြင်းဆိုင်ရာ အဆိုများ။ မဿဲတွင် ရှစ်ခုရှိသော ဘုန်းကြီးခြင်းဆိုင်ရာ
အဆိုများအနက် လုကာတွင် လေးခုကိုသာ ထည့်သွင်းထားပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်
အန္တရာယ်ကျရောက်ခြင်း အဆိုလေးခုကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသည်။ ယေရှုသည် ဤအဆိုများကို
နားထောင်နေသူများကို တိုက်ရိုက်ရည်မှတ်၍ “သင်တို့သည် ဘုန်းကြီးကြသည်”
(ဆင်းရဲသောသူ၊ ဗိုက်ဆာသောသူ၊ ငိုကြွေးသောသူ၊ မုန်းတီးခံရသောသူ/ ချမ်းသာသောသူ၊
ဝသောသူ၊ ရယ်မောသောသူ၊ လူချီးမွမ်းသောသူ၊ အချက် ၂၁-၂၂) ဟု ဟောကြားခဲ့သည်။ ယေရှုသည်
ဤဘုန်းကြီးခြင်းများကို နားထောင်သူအချို့အား ဟောကြားပြီး အန္တရာယ်ကျရောက်ခြင်းများကို
အခြားသူများအား ဟောကြားသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သော်လည်း ယေရှုသည်
နားထောင်သူများအား ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ဘဝကို ဆန်းစစ်ပြီး မည်သည့်အုပ်စုနှင့်
သက်ဆိုင်သည်ကို စဉ်းစားစေရန် တမင်စိန်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည်
ကံကြမ္မာကို ပြောင်းပြန်လှန်ပေးသည့်နည်းဖြင့် ဆင်းရဲသောသူများသည် ယေရှုကို
တုံ့ပြန်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရရှိနိုင်သည်။
ရယ်မောရမည့်အချိန် ရောက်လာလိမ့်မည်။ လူများသည် ယေရှုနှင့်ဆက်နွယ်မှုကြောင့်
၎င်းတို့ကို မုန်းတီး၍ ခွဲထုတ်၍ စကားနှင့်ညှဉ်းဆဲ၍ အသရေဖျက်ခဲ့လျှင်လည်း “ထိုနေ့၌”
ဝမ်းမြောက်ခုန်ပေါက်ရန် ယေရှုက ကတိပြုခဲ့သည်။ အနာဂတ်ကာလကို ထပ်ခါတလဲလဲ
သုံးစွဲခြင်းက နှစ်ချက်ကို ညွှန်ပြသည်။ ဆုလာဘ်ကို အနာဂတ်တွင် ခံစားရမည်၊ သို့သော်
လက်ရှိတွင် ကောင်းကင်၌ ဆုလာဘ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်သည် (အချက် ၂၃)။ ယေရှုသည်
ချမ်းသာခြင်း၏ သွေးဆောင်မှု (လုကာ ၁၂:၁၃-၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့်
ချမ်းသာလိုခြင်း (၁တိ ၆:၉-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကို သတိပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ငွေကို တပြိုင်နက် မကျွေးမွေးနိုင်ပါ (လုကာ ၁၆:၁၃
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူများသည် လိုအပ်သမျှ အားလုံးရှိသောအခါ ဘုရားသခင်ကို
မလိုအပ်ဟု ခံစားတတ်သည် (တရားဟော ၆:၁၀-၁၂၊ ဗျာဒိတ် ၃:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
လိုအပ်ချက်မပြည့်စုံသူများကမူ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ
အော်ဟစ်တောင်းလျှောက်တတ်သည်။ လူများက လူချီးမွမ်းသော လူမှားယုံကြည်သူများကို
သတိပေးခြင်း (လုကာ ၆:၂၆) သည် ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်များ ညှဉ်းဆီးခံရမှုကို
ပြန်လည်သတိတရစေသည်။ ဥပမာ- ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုမှ ပြေးရသည်၊ ဇာခရိကို
ဗိမာန်တိုက်ခန်းထဲတွင် လူသတ်ခဲ့သည် (၂ရာ ၂၄:၂၀-၂၁)၊ ယေရမိကို ရွှံ့နွံထဲ
ပစ်ချခဲ့သည် (ယေရမိ ၃၈:၆၊ မဿဲ ၂၃:၃၅၊ ဟေဗြဲ ၁၁:၃၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
6:20–26. The
Beatitudes. Of the eight beatitudes given in Matthew, Luke includes four of
them, along with four contrasting woes, all of which Jesus addressed directly
to His hearers: “Blessed are you” (poor/rich, hungry/full, weeping/laughing,
hated/spoken well of; vv. 21–22). While we might picture Jesus speaking these
blessings to some of His listeners and the woes to others there present, it
could also be that Jesus deliberately challenged His hearers to evaluate their
own lives and consider to which group they belonged. God effected a reversal of
fortunes whereby the poor, by responding to Jesus, could actually lay claim to
the kingdom of God. The time would come when they would laugh. Even if people
would hate, ostracize, insult, or revile them because of their connection with
Him, Jesus promised rejoicing and leaping for joy “in that day.” His repeated
use of the future tense indicates two aspects: future reception of the reward,
yet present possession of the reward in heaven (v. 23). Jesus also warned (vv.
24–25) against the seductiveness of wealth (cf. Luke 12:13–21) and the desire
to be rich (cf. 1 Tim. 6:9–10)—we cannot serve God and money (cf. Luke 16:13).
It is often when people have everything they need that they are tempted to feel
no need for God (Deut. 6:10–12; Rev. 3:17), while those whose needs are not met
cry out to Him in faith for help. Jesus’s warning about the popularity of false
prophets (Luke 6:26) harkens back to the persecution of God’s messengers, like
David running from Saul, Zechariah murdered in the temple court (2 Chr.
24:20–21), and Jeremiah thrown into the mire (Jer. 38:6; cf. Matt. 23:35; Heb.
11:37).
၆:၂၇-၃၆။
ရန်သူတို့ကို ချစ်ကြလော့။ ယေရှု၏ တပည့်တော်စစ်များ၏ အမှတ်အသားမှာ ရန်သူများကို
ချစ်ရန် အမိန့်အပါအဝင် ယေရှု၏ ပညတ်တော်များကို နာခံခြင်းဖြစ်သည် (အချက် ၂၇)။
အချစ်ခံခွင့်မရှိသောသူများကို မည်သို့ချစ်နိုင်မည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ကို
အခြားသူများ ပြုမူလိုသည့်နည်းတူ အခြားသူများကို ပြုမူပေးခြင်း ရွှေနိယာမကို
အသုံးချခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည် (အချက် ၃၁)။ ချစ်ခြင်းသည် ခံစားမှုမဟုတ်ဘဲ
ပြုမူဆောင်ရွက်ရန် နိယာမတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မုန်းတီးမှုကို ကောင်းမှုဖြင့်
တုံ့ပြန်ခြင်း၊ ကျိန်ဆဲမှုကို ကောင်းချီးပေးခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲသူများအတွက်
ဆုတောင်းပေးခြင်း၊ တောင်းဆိုသည်ထက် ပိုမိုပေးခြင်း၊ ပြန်မမျှော်လင့်ဘဲ
ချေးငှားခြင်း စသည်တို့ ပါဝင်သည် (အချက် ၃၃-၃၅)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပျက်စီးတတ်သော
ပစ္စည်းများတွင် မဟုတ်ဘဲ လူများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမည်။ သားသဖများ
မိဘများနှင့် တူသည့်နည်းတူ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများသည်
ကျေးဇူးမသိသူများနှင့် နိုင်ငံတော်၏ ကောင်းချီးများကို
ထိုက်တန်ခြင်းမရှိသူများကိုပင် ကြင်နာတတ်သော ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာကို ပေးသနားတော်မူသော
မိမိတို့ ကောင်းကင်ခမည်းတော်နှင့် တူလိုစိတ်ရှိရမည် (လုကာ ၁၈:၁၃-၁၄
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
6:27–36. Love Your
Enemies. The sign of true disciples of Jesus is their obedience to His
commands, including His command to love their enemies (v. 27). How can we love
those who deserve it the least? By applying the Golden Rule of acting toward
others as we would wish them to act toward us (v. 31). Love is not a feeling
but a principle of action. It includes doing good in response to hate, blessing
instead of cursing, praying for those who mistreat us, giving more than people
ask of us, and lending expecting nothing in return (vv. 33–35). We are to
invest not in perishable things but in people. Just as children are like their
parents, children of the Most High should desire to be like their heavenly
Father, who is kind even to those who are ungrateful and merciful to those who
do not deserve the blessings of His kingdom but are given them anyway (cf. Luke
18:13–14).
၆:၃၇-၄၂။
တရားမစီရင်ကြလင့်။ ဤစကားများသည် နောက်ဆက်တွဲ ကျမ်းချက်များကို များသောအားဖြင့်
လျစ်လျူရှုထားသောကြောင့် တရားဟောချက်တစ်ခုလုံးတွင် အများဆုံး နားလည်မှုလွဲခဲ့သည့်
စကားများဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဥပဒေနှင့် စည်းမျဉ်းကို ဆန့်ကျင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ (မဿဲ
၅:၂၅-၂၆) အခြားသူများကို အလုံးစုံမမြင်ရသေးခင် အလျင်စလို နိဂုံးချုပ်ခြင်းကို
ဆန့်ကျင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကို၏ မျက်စိထဲမှ သစ်ကြွေးကလေးကို ဖယ်ရှားရန်
မကြိုးစားမီ ကိုယ်မျက်စိထဲမှ သစ်သားတိုင်ကြီးကို အရင်ဖယ်ရှားသင့်သည် (လုကာ
၆:၄၁-၄၂)။ တရားစီရင်ခြင်း၊ အပြစ်တင်ခြင်းအစား ခွင့်လွှတ်သင့်သည်။ ထိုသို့ပြုလျှင်
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရမည် (အချက် ၃၇)။ ပေးကမ်းခြင်းတွင်
ခံယူရသည်။ အခြားသူများကို ရက်ရောစွာ ပြုမူသူများကို ရက်ရောစွာ ဆက်ဆံမည် (သုတ္တံ
၁၁:၂၅)။ တရားမစီရင်ရန်၊ အပြစ်မတင်ရန် ပစ္စုပ္ပန်ကာလ အမိန့်ပုံစံသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါသာ
မဟုတ်ဘဲ အမြဲတရား မစီရင်ခြင်း၊ အပြစ်မတင်ခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို
ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံအဖြစ် ရည်ညွှန်းသည်။ အခြားသူများကို ကောင်းချီးပေးသည့်နည်းတူ
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပိုမိုများပြားစွာ ခံစားရမည်။ ဆန်ကို ဖိချ၊ လှုပ်ခါ၍
ပြည့်လျှံလျက် ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လောင်းချသည့်နှယ် ဖြစ်သည် (လုကာ ၆:၃၈)။
အခြားသူများကို အကဲဖြတ်ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ သုံးသော အတိုင်းအတာသည် အခြားသူများက
ကျွန်ုပ်တို့ကို တိုင်းတာရန် စံနှုန်းဖြစ်လာမည်။
6:37–42. Do Not Judge.
These words are some of the most misunderstood in the entire sermon because the
verses that follow are often ignored. Jesus spoke not against law and order
(Matt. 5:25–26) but against jumping to conclusions about others when we do not
see the whole picture. Rather than trying to remove the speck in my brother’s
eye, I should first remove the plank in my own eye (Luke 6:41–42). Rather than
judging and condemning, we should forgive and then we will be forgiven (v. 37).
In giving, we receive. Those who are generous to others will be treated with
generosity (Prov. 11:25). The present tense of the command to refrain from
judgment indicates that it refers to not just a single instance but to an
established practice of not judging or condemning, to forgiving as a way of
life. As we bless others, we receive more—far more, like grain pressed down,
shaken, and running over (Luke 6:38). The measure we use in evaluating others
will be the standard by which others measure us.
မြင်ရခြင်းနှင့်
မမြင်ရခြင်းကို အလေးပေးထားမှုကို ဤနေရာတွင် မျက်ကန်းက မျက်ကန်းကို လမ်းပြရန်
ဖြစ်နိုင်ပါသလော့ ဟူသော ဆိုရိုးစကားနှင့် ဆက်စပ်ထားသည် (အချက် ၃၉၊ မဿဲ ၁၅:၁၄ တွင်
ဖာရိရှအမတ်များကို ရည်ညွှန်းထားသည် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မျက်စိထဲတွင်
ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ခြင်းသည် မည်သည့်ခေါင်းဆောင်အတွက်မဆို
မရှိမဖြစ်အရည်အသွေးဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်ရေးရာ ခေါင်းဆောင်အတွက်မူ ပို၍ပင်
အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ အန္တရာယ်မှာ ပို၍ကြီးမားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူများကို
လမ်းမှားသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းသည် နတ်ဆိုး၏ အမှုဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ တပည့်တော်များက
အမှန်တရားကို တင်ပြခြင်းဖြင့် ထိုအမှုကို တွန်းလှန်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်း ခံရသည်။
ထို့ကြောင့် တပည့်တော်တိုင်းသည် ဆရာနှင့်လုံးဝတူရန် အပြည့်အဝ
လေ့ကျင့်သင်ကြားခံရမည်။
The emphasis on what we see and do not see is linked in this
passage to a proverb about whether the blind can lead the blind (v. 39; cf.
Matt. 15:14, where it refers to the Pharisees). Obviously clear vision is an
essential quality for any leader but particularly a spiritual leader because
the stakes are so much higher. Leading people astray is the devil’s work, which
Jesus’s disciples are called to counteract by presenting the truth. That is why
every disciple must be completely trained to be like his or her teacher.
၆:၄၃-၄၅။ သစ်ပင်ကို
အသီးအားဖြင့် သိရသည်။ အသီးထွက်သည်က ရင်းမြစ်၏ အရည်အသွေးကို ဖော်ပြသည် (ယာကုပ်
၃:၁၁-၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်ကဲ့သို့ပင် (လုကာ ၃:၇-၂၀
မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) လူများကို အသီးသီးသော သစ်ပင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် “အသီး” ဖြစ်သော ကိုယ်ကျင့်တရားကို သူတို့ပြောသည်မျှ သို့မဟုတ်
ပုံပင်မျှဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ အမှုအရာများဖြင့် သိရှိနိုင်သည် (သုတ္တံ ၂၀:၁၁၊
၁ယောဟန် ၃:၁၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကောင်းသောအသီးတွင် ရန်သူကို ချစ်ခြင်း၊
ပြန်လည်မမျှော်လင့်ဘဲ ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်း၊ အခြားသူများကို ကျွန်ုပ်တို့
ဆက်ဆံလိုသည့်နည်းတူ ဆက်ဆံခြင်း စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ ဤသဘောထားများသည် လူတစ်ဦး၏
နှလုံးသားအတွင်း၊ အတွင်းစိတ်ခံစားချက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်များမှ ပေါက်ဖွားလာပြီး
စစ်မှန်သော တပည့်တော်၏ အမှတ်အသားများဖြစ်သည် (လုကာ ၆:၄၅၊ မဿဲ ၁၂:၃၅၊ ၁၃:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
6:43–45. A Tree Is
Known by Its Fruit. The produce reveals the quality of its source (cf.
James 3:11–12). Jesus, like John the Baptist (see commentary on Luke 3:7–20),
likened people to fruitbearing trees so that the “fruit,” their character, is
revealed not by what they say or appear to be but by their actions (cf. Prov.
20:11; 1 John 3:18). Good fruit includes loving one’s enemies, being generous
without expecting anything in return, and treating others as we wish to be
treated. These attitudes springing from the a person’s heart—the inner thoughts
and motives—are the marks of a true disciple (Luke 6:45; cf. Matt. 12:35;
13:44).
၆:၄၆-၄၉။
ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ကြလော့။ မဿဲနှင့် လုကာနှစ်ခုစလုံးတွင်
ဤတရားဟောချက်ကို ယေရှုမိန့်တော်မူသည်ကို ပြုကြလော့ ဟူသော တိုက်တွန်းချက်ဖြင့်
အဆုံးသတ်ထားသည် (မဿဲ ၇:၂၁-၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုကို “သခင်” ဟု
ဝန်ခံခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်က စစ်မှန်သော တပည့်တော်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြခြင်း မဟုတ်ပါ
(လုကာ ၆:၄၆)။ စစ်မှန်သော တပည့်တော်ဖြစ်ခြင်းကို အိမ်တစ်လုံး တည်ဆောက်ခြင်းနှင့်
နှိုင်းယှဉ်ထားသည် (အချက် ၄၈)။ အခြေတည်ရန် ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင်
နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တူးရခြင်းသည် ယေရှုနှင့် ရေယဉ်ရေယံ သိကျွမ်းမှုနှင့် သူ၏ အဆုံးအမများကို
မျက်ကပ်မျက်ကန် သိရှိခြင်းထက် ပိုမိုလိုအပ်သည်။ ယေရှု၏ အဆုံးအမများကို
လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်မှသာ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောအခါ ဖြစ်ပေါ်လာမည့်
ခက်ခဲမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေမည်။ ရေလှိုင်းလုံးများ တိုက်ရိုက်ရောက်သော
အိမ်ပင်လျှင် ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားသောကြောင့်
မလှုပ်ရှားနိုင်ပါ။ ကျောက်ဆောင်သည် ဟေဗြဲကျမ်းဂန်တွင် ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုသော
သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်သည် (ဥပမာ- တရားဟော ၃၂:၄၊ ၁၅၊ ၁၈၊ ၃၀၊ ဆာလံ ၁၈:၂၊ ၃၁၊ ၄၆၊ ဟေရှာယ
၄၄:၈)။ ဤနေရာတွင် ယေရှုသည် ထိုသင်္ကေတကို ကိုယ်တော်နှင့်ဆိုင်ရာ အသုံးပြုထားသည်
(မဿဲ ၁၆:၁၈၊ ၁ကော ၁၀:၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်သည်
ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ခရစ်တော်အပေါ် စစ်မှန်သော သစ္စာရှိခြင်းကို
ကိုယ်တော်၏ အဆုံးအမများကို လက်ခံ၍ နေ့စဉ်ဘဝတွင် လိုက်နာခြင်းဖြင့် ဖော်ပြသည်။
6:46–49. Build on the
Rock. In both Matthew and Luke this sermon concludes with an appeal to do
what Jesus says (cf. Matt. 7:21–27). Confession of Jesus as Lord is not by
itself indicative of a true disciple (Luke 6:46). True discipleship is likened
to building a house (v. 48). Digging deep in order to place its foundation on
the rock requires more than a mere casual acquaintance with Jesus and a surface
knowledge of His teachings. Only putting them into practice will enable a
person to endure the difficulties that will ensue when deciding to follow
Jesus. Even the house against which the water crashes will not be shaken
because it is strongly built on the rock. The rock is a well-known symbol of
God in the Hebrew Bible (e.g., Deut. 32:4, 15, 18, 30; Ps. 18:2, 31, 46; Is.
44:8), and here Jesus uses the symbolism in relation to Himself (cf. Matt.
16:18; 1 Cor. 10:4), thus showing that He is God. True faithfulness to Christ
is expressed by embracing and living out His teachings.
အခန်းကြီး - ၇
၇:၁–၁၀။ ယေရှုသည်
ရောမတပ်သားမှူး၏ကျွန်ကို ပျောက်ကကင်းစေတော်မူခြင်း။ ထိုတပ်သားမှူးကို သူရဲကောင်း
တစ်ရာခန့်အုပ်ချုပ်သူဖြစ်သောကြောင့် ထိုသို့ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယုဒလူမျိုးတို့သည်
တပါးအမျိုးသားတို့နှင့် ထိတွေ့ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်တတ်သည်ကို သိသောကြောင့် သူသည်
ယေရှုအား ကူညီပေးပါရန် ယုဒအမျိုးသား ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များကို ခွဲ၍စေလွှတ်ခဲ့သည်
(အပိုဒ် ၆-၇)။ “ယုဒလူမျိုးးအကြီးအကဲများ” (အပိုဒ် ၃) ဆိုသည်မှာ အသိုင်းအဝိုင်းတွင်
အသက်ကြီးပြီး လေးစားခံရသော ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သည် (ဥပမာ ၂၀:၁; တမန် ၄:၅,၈; ထွက် ၄:၂၉
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအချက်က ကပေနောင်မြို့၌ ယုဒလူမျိုးများကြားတွင်
ဤတပ်သားမှူးသည် လေးစားခံရသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည်
သူတို့အတွက် တရားဇရပ်တစ်ခုံ ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု ၇:၅)။ ဤသူသည်
နှလုံးသားကောင်းသူဖြစ်ကြောင်း သူ၏ကျွန်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး ဂရုစိုက်ပေးခြင်း၊
ယုဒလူမျိုးများကို ချစ်ခြင်းကြောင့် ထင်ရှားသည်။ ရောမလူမျိုးတို့က
ယုဒလူမျိုးတို့ကို များသောအားဖြင့် မထီမဲ့မြင်ပြုတတ်သော်လည်း ဤသူ၌
ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပေ။
7:1–10. Jesus Heals a
Centurion’s Servant. The centurion is so identified because he commanded
approximately one hundred soldiers. Being aware of Jewish scruples regarding
contact with Gentiles, he sent separate Jewish delegations to implore Jesus’s
help (vv. 6–7). The “elders of the Jews” (v. 3) were the older, respected
leaders of the community (e.g., 20:1; Acts 4:5, 8; cf. Ex. 4:29), indicating
that this centurion was widely respected among the Jews in Capernaum, not so
surprising in view of his having built them a synagogue (Luke 7:5). That this
man had a kind heart is indicated not only by the care toward his servant, whom
he held in high esteem, but also by his love for the Jewish nation, surprising
because Jews were typically derided by Romans.
ယုဒခေါင်းဆောင်များက
သူ့ကို သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ရက်ရောခြင်းကြောင့် “axios” ဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ “ထိုက်တန်သူ”
သို့မဟုတ် “ခံထိုက်သူ” ဟု ချီးကျူးကြသော်လည်း၊ တပ်သားမှူးကိုယ်တိုင်ကမူ
ဆန့်ကျင်ဘက်အမှန်တရားကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်သည် hikanos မဟုတ်ပါ” ဟု ဆိုသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ “လုံလောက်သူ၊ အရည်အချင်းရှိသူ၊ ထင်ရှားသူ” မဟုတ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
အပိုဒ် ၄ တွင်သုံးထားသော စကားလုံးနှင့် မတူသော်လည်း ယေရှုသည် သူ၏အိမ်ထဲသို့
ဝင်တော်မူရန် မိမိကိုယ်ကို အရေးမကြီးသူဟု ခံစားရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူ၏အနီးသို့
ယေရှုရောက်လာသောအခါ ဒုတိယအကြိမ် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဖြစ်သော မိတ်ဆွေများမှတစ်ဆင့်
သူ၏နှိမ့်ချသောတောင်းပန်ချက်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူ၏ဘဝနှင့် သူ၏လူများ၏ဘဝသည် အာဏာကို
လေးစားခြင်းနှင့် အမိန့်ပေးစနစ်ပေါ်တွင် မူတည်နေသူဖြစ်သော်လည်း၊ ယေရှုသည်
နတ်ဆိုးများကို ထွက်သွားစေရန်အမိန့်ပေးခြင်း၊ ရောဂါပျောက်ကင်းစေခြင်းတွင်
ပြသတော်မူသော အာဏာအကြောင်း သတင်းများကြောင့် အလွန်အထင်ကြီးခဲ့သည် (၄:၃၆; ၆:၁၉)။ ယေရှုသည်
ထိုသူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို ချီးမွမ်းတော်မူခဲ့သည်။ ယခင်က လူများသည် ပျောက်ကင်းရန်
ယေရှုကို ထိလိုကြသော်လည်း၊ ဤတပ်သားမှူးအတွက်မူ ယေရှု၏နှုတ်မိန့်တော်သည် အကွာအဝေးမှပင်
လုံလောက်သည် (မာ ၇:၂၉; ယော
၄:၅၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပျောက်ကင်းခြင်းသည် ယေရှု ထိုသူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို
ချီးမွမ်းတော်မူခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်ဟု ထင်ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်
ယေရှုပျောက်ကင်းစေတော်မူသောအခါ လူများက အံ့ဩကြသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ယေရှုသည်
ထိုသူ၏ယုံကြည်ခြင်း၏ ရှားပါးမှုကြောင့် အံ့ဩတော်မူခဲ့သည်။ ဣသရေလအတွင်း၌ မတွေ့ရဘဲ
တပါးအမျိုးသားများတွင် တွေ့ရှိရသည်။ ယေရှုအံ့ဩတော်မူသည့် နောက်တစ်ခုတည်းသော
မှတ်တမ်းမှာ နာဇရက်မြို့၌ လူများ၏မယုံကြည်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့်
ထိုမြို့၌ အံ့ဖွယ်အမှုများစွာ မပြုနိုင်ခဲ့ပေ (မာ ၆:၅-၆)။
While the Jewish leaders exalted the man as axios—“worthy” or “deserving”—because of
his love and generosity (v. 4), the centurion had the opposite confession: “I
am not hikanos”—“sufficient,” “able,”
“considerable”—not the same word that is used in v. 4, but conveying the idea
that he was not significant enough for Jesus to come into his home. His humble
request is relayed by friends who form a second delegation to approach Jesus as
He nears the house. The centurion, whose life and those of his men depended on
respect for authority and the chain of command, was clearly impressed by
reports of the authority that Jesus exercised when commanding demons to leave
and healing disease (4:36; 6:19). Jesus praised the man’s faith. Earlier,
people had come to Jesus and desired
to touch Him in order to be healed,
but for the centurion, Jesus’s word
is enough—even from a distance (cf. Mark 7:29; John 4:50). The healing
apparently resulted from Jesus’s commendation of the man’s faith. And normally
when Jesus healed, it was the people who were awestruck, but here Jesus was the
one impressed with and amazed at the rarity of such faith, found not in Israel
but among the Gentiles. The only other recorded instance of Jesus marveling—at
the people’s unbelief (see commentary on Luke 4:14–30)—was at Nazareth, which
is suggested as the reason He could not do many miracles there (Mark 6:5–6).
၇:၁၁–၁၇။ ယေင်မြို့မှ
မုဆိုးမတစ်ဦး၏သားကို ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်စေတော်မူခြင်း။ အကွာအဝေးမှ
ပျောက်ကင်းစေခြင်းကို ချက်ချင်းပင် သေလူကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်းဟူသော
ပိုမိုကြီ်မားသောအံ့ဖွယ်အမှုက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ကပေနောင်မှ နေင်မြို့သို့
တစ်နေ့ခရီးအကွာ (နာဇရက်မှ အရှေ့တောင်ဘက် ၆ မိုင် သို့မဟုတ် ၁၀ ကီလိုမီတာ)
ခရီးနှင်လာပြီး၊ ယေရှုသည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ လူအများအပြားနှင့်အတူ မြို့ထဲသို့
ဝင်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ မြို့မှထွက်လာသော ဈာပနအဖွဲ့ကြီးတစ်ဖွဲ့သည်
မုဆိုးမတစ်ဦး၏ တစ်ဦးတည်းသောသားကို ဈာပနလှည်းပေါ်တင်၍ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည် (အပိုဒ်
၁၂)။ ခမည်းမရှိသူ၊ တပါးအမျိုးသား၊ မုဆိုးမများကဲ့သို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်
အားနည်းသူများကို ဘုရားသခင်က အထူးခြားစွာ ဂရုစိုက်တော်မူသည် (တရား ၂၇:၁၉)။
ဤမိန်းမသည် တစ်ဦးတည်းသောသားကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် ထောက်ပံ့မှုမဲ့သွားခဲ့သည်။
7:11–17. Jesus Raises
the Widow of Nain’s Son. Jesus’s healing from a distance was immediately
overshadowed by an even greater miracle: raising the dead. Traveling the day’s
journey from Capernaum to Nain, located six miles (10 km) southeast of
Nazareth, Jesus entered the village with a large crowd in addition to His
disciples (v. 11). Coming out of the city was a large funeral procession,
carrying on a bier a widow’s only son (v. 12). Special concern is shown by God
toward society’s most vulnerable members—the fatherless, foreign residents, and
widows (Deut. 27:19). The fact that this woman had lost her only means of
support made her situation especially dire.
ယေရှုနှင့်အတူ
ပျော်ရွှင်နေသော လူအုပ်ကြီးတစ်ဖွဲ့နှင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေသော
ဈာပနအဖွဲ့ကြီးတို့သည် မြို့တံခါးအနီး၌ ဆုံတွေ့ကြသည်။ ဤနေရာသည်
အရေးကြီးသောကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ရာနေရာဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြီးနှစ်ဖွဲ့လုံး
ရှိနေသောကြောင့် ယေရှုပြုတော်မူမည့်အမှုအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှု အများဆုံးဖြစ်သည်။
ယေရှုသည် ဈာပနအဖွဲ့ရှေ့ဆုံးရှိ မုဆိုးမအား မိန့်တော်မူသည်မှာ “မငိုပါနှင့်”
ဟူ၍ဖြစ်သည်။ အသံထုတ်ပုံပေါ်မူတည်၍ ဤစကားသည် အေးစက်ပြီး ခက်ထန်သလို ထင်ရသော်လည်း၊
ယေရှုသည် သူမအပေါ် နှလုံးသားနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သနားတော်မူသည်ဟု ဖော်ပြထားသောကြောင့်
(လု ၇:၁၃) နူးညံ့ညင်သာစွာ၊ ယုံကြည်ခြင်းကို နှိုးဆွပေးမည့် သနားကြင်နာမှုနှင့်
မျျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ အံ့ဩစရာမှာ ယေရှုသည်
လူငယ်၏အလောင်းတင်ထားသော ဈာပနလှည်းကို ထိတော်မူပြီး ဈာပနအဖွဲ့ကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် ထိုသို့ထိခြင်းသည် လူတစ်ဦးကို တစ်ပတ်လုံး ဓမ္မသစ်အတိုင်း
မစင်ကြယ်စေသော်လည်း၊ ယေရှုသည် လူငယ်အား “ထလော့” ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသောအခါ
အားလုံးမေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုင်လိုက်ပြီး စကားပြောလာသည်မှာ
အသက်ရှင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင်ဖြစ်သည်။
The two streams of people, one joyful and happy to be with
Jesus, the other weeping and wailing with disconsolation, met near the gate of
the city. This location, where people generally congregated to conduct
important business, together with two very large crowds, guaranteed maximum
impact for what Jesus was about to do. His command, addressed only to the widow
(who would have been at the front of the procession), not the mourners, is more
accurately translated, “Stop weeping.” Depending on the tone of voice, such
words could sound cold and harsh. However, since Jesus is described as having
heartfelt compassion for her (Luke 7:13), no doubt they were spoken softly and
gently, with a tender sympathy and expectancy designed to inspire the widow
with faith. Just as astonishing, Jesus touched the stretcher on which the young
man’s body lay and brought the procession to a halt. Under normal
circumstances, such contact would render a person ceremonially unclean for a
week. But all that was forgotten once Jesus told the boy to rise up. He sat up
and began to speak, which was proof that he was very much alive.
ဤဖြစ်ရပ်အပေါ်
လူများ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ ဘုရားသခင်သည် “episkeptomai” ပြုတော်မူသည်ဟု ဝန်ခံကြခြင်းဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ စောင့်ရှောက်တော်မူသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤသည်မှာ
ဘုရားသခင်၏ဝင်ရောက်စွက်ကူညီတော်မူခြင်းကို ဖော်ပြရာတွင် ယုဒလူမျိုးတို့
ကျယ်စွာသုံးသော စကားဖြစ်သည် (ရုသ ၁:၆; ၁ရာ ၂:၂၁; လု
၁:၅၇-၈၀ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ လုကာက ဤအံ့ဖွယ်အမှု၏သတင်းသည် ယုဒပြည်တစ်ခွင်နှင့်
ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည် (လု ၇:၁၇)။
လုကာ၏စာအုပ်များတွင် “ယုဒပြည်” ဟူသောစကားကို တစ်ခုတည်းသုံးသောအခါ
သန့်ရှင်းရာပြည်တစ်ခွင်လုံးကို ဆိုလိုသည် (ဥပမာ လု ၂၃:၅; တမန် ၁၀:၃၇)။
In reacting to the event, the people acknowledged that God episkeptomai—literally “visited,” but
conveying the idea of “caring for.” This was a well-known Jewish way of
expressing God’s intervention (e.g., Ruth 1:6; 1 Sam. 2:21; see commentary on
Luke 1:57–80). Not surprisingly, Luke indicates that word of this miracle spread
far and wide, throughout Judea and all the surrounding areas (Luke 7:17). When
used by itself, in Luke’s writings Judea means the whole of the Holy Land
(e.g., Luke 23:5; Acts 10:37).
၇:၁၈–၃၅။
ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာနှင့် ယေရှု။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်အရ နေင်မြို့မှ မုဆိုးမ၏သားကို
ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်းသည် ယောဟန်၏တပည့်များက ယောဟန်အား သတင်းပို့ရာတွင်
ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ယုံမှားခြင်းကို ဖြေဖျောက်ရန် ကူညီခဲ့သည်။
ယေရှု၏ပျောက်ကင်းစေခြင်းအမှုကို ဧဝံဂေလိတန်းပြရန် လုကာက “charizomai” ဟူသော ဂရိစကားလုံးကို
သုံးထားသည်။ ဤစကားလုံးသည် နည်းအနည်းငယ်အကြာတွင် “ခွင့်လွှတ်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော charis
(“ကျေးဇူး”) နှင့်
အမြစ်တူသည် (အပိုဒ် ၄၂-၄၃)။ ဤစကားလုံးကို ကျမ်းစာသစ်ကျမ်းတွင် တခြားသောရေးသားသူမှာ
ပေါလုဖြစ်ပြီး သူက “အခမဲ့ပေးသည်” (ရော ၈:၃၂; ၁ကော ၂:၁၂; ဂလာ ၃:၁၈) နှင့် “ခွင့်လွှတ်သည်” (၂ကော
၂:၇,၁၀;
ဧဖ ၄:၃၂; ကော ၂:၁၃; ၃:၁၃) ဟူ၍
နှစ်မျိုးလုံးသုံးသည်။ ယောဟန်၏တပည့်များသည် သူတို့မြင်သမျှနှင့် ကြားသမျှကို
သက်သေခံခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏အမှုများသည် ဟေရှာယ၏ပရောဖက်ပြုချက်များကို ပြည့်စုံစေသည်
(ဟေရှာ ၂၆:၁၉; ၂၉:၁၈;
၃၅:၅်-၆; ၆၁:၁)။ ယေရှုက
သူ့ကြောင့် “skandalizō” မဖြစ်သူ၊
ဆိုလိုသည်မှာ ခံစားရခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ခြင်းမရှိသူအား
ကောင်းချီးပေးတော်မူူသည်ဟု ထပ်လောင်းမိန့်ဆိုခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဟေရှာယ (၈:၁၄-၁၅;
ယော ၆:၆၁
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ပြီး ယေရှုသည် မေရှိယဖြစ်ကြောင်း
ယောဟန်အား ယုံကြည်မှုပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။
7:18–35. John the
Baptist and Jesus. From Luke’s account, it appears that Jesus’s raising the
widow of Nain’s son from the dead was included among Christ’s acts that were
reported to John the Baptist by his disciples to help curb his doubt.
Apparently to show Jesus’s healing work as an illustration of the gospel, Luke
uses the Greek verb charizomai, from
the same root as charis (“grace”),
which is used a few verses later in the sense of “forgive” (vv. 42–43). The
only other NT writer to use this verb is Paul, who employs it both ways
(“graciously or freely give” in Rom. 8:32; 1 Cor. 2:12; Gal. 3:18; and
“forgive” in 2 Cor. 2:7, 10; Eph. 4:32; Col. 2:13; 3:13). John’s disciples
became witnesses of what they had seen and heard about Jesus, just as the
shepherds had been at His birth (Luke 2:20) and as the apostles, including
Paul, would be after His resurrection (Acts 4:20; 22:15). These disciples had
plenty to report in terms of Jesus’s work as a fulfillment of Isaiah’s
prophecies (Is. 26:19; 29:18; 35:5–6; 61:1). Jesus added a blessing on the one
who would not be skandalizō—“caused
to stumble” or “offended”—because of Him. This was another allusion to Isaiah
(Is. 8:14–15; cf. John 6:61) and thus reaffirmed John in the conviction that
Jesus was the Messiah.
ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာ၏အမှုတာဝန်အကြောင်း
ယေရှုမိန့်ဆိုသော တိုတောင်းသောတရားဟောချက်တွင် ယောဟန်သည် ထာဝရဘုရား၏လမ်းကို
ပြင်ဆင်ပေးသူဟူသော မာလခိ၏ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေကြောင်း
အလေးပေးမိန့်ဆိုခဲ့သည် (မာ ၃:၁; ဟေရှာ
၄၀:၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောဟန်သည် အံ့ဖွယ်အမှုများ မပြုခဲ့သော်လည်း (ယော
၁၀:၄၁)၊ ယေရှုက သူ့ကို ပရောဖက်များတွင် အကြီးဆုံးဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု ၇:၂၈)။
ထို့ပြင် ယောဟန်၏ဗတ္တိဇံကို ငြင်းပယ်သော ဖာရိရှဲများနှင့် ပညတ်တတ်သူများသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို
ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ အနိမ့်သောအဆင့်သား အခွန်ခံများကမူ လက်ခံခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၉)။
နောက်ဆုံးတွင် ယေရှုက ထိုခေတ်လူများကို ကလေးများကဲ့သို့ ဆင်ခြေပေးတတ်သည်ဟု
တရားစီရင်တော်မူသည်။ ယောဟန်သည် အပြုသဘောမဆောင်သောသတင်းကြောင့် ငြင်းပယ်ခံရပြီး
နတ်ဆိုးစွဲကပ်သည်ဟု စွပ်စွဲခံရသည် (အပိုဒ် ၃၃; ယော ၇:၂၀; ၈:၄၈; ၁၀:၂၀ တွင် ယေရှုကိုလည်း
ထိုသို့စွပ်စွဲခဲ့သည်)။ ယေရှုကိုမူ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အပြုသဘောအလွန်ကြီးသည်ဟု
စွပ်စွဲကြသည်။ ဆိုးသွမ်းသူများကို ကြိုဆိုပြီး အတူစားသောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု
၁၅:၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ယေရှုက “ပညာသည် သူ၏ကလေးများအားလုံးအားဖြင့်
သက်သေခံခြင်းခံရသည်” ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသည် (၇:၃၅)။ ခရစ်တော်၏ဒုတိယအကြိမ်လာခြင်းကို
စောင့်မျှော်နေသူများသည် မည်သည့်နေရာမှဖြစ်စေ real သတင်းစကားနှင့် နိမိတ်တရားများကို
ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရမည်။ လက်ရှိအမှန်တရားကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ခြင်းမပြုရ။
In His short discourse to His hearers about the mission of
John the Baptist, Jesus emphasized that John fulfilled the prophecy in Malachi
about preparing the way of the Lord, the Messiah (Mal. 3:1; cf. Is. 40:3).
Although John performed no miracles (John 10:41), Jesus counted him the
greatest of the prophets because he heralded the arrival of the kingdom of God
(Luke 7:28). In addition, Luke adds, the Pharisees and lawyers who refused to
be baptized by John rejected God’s will for their lives, while the lowly tax
collectors accepted it (v. 29). Finally, Jesus passed judgment on the people of
His generation, who behaved more like children, excusing themselves for
rejecting John because he did not have a more positive message and accusing him
of having a demon (v. 33; the same charge would also be leveled at Jesus; see
John 7:20; 8:48; 10:20). At the same time, they felt Jesus went to the opposite
extreme; His message was too positive, welcoming sinners and eating with them
(cf. Luke 15:2). But Jesus indicated that wisdom is recognized “by all her
children” (7:35; i.e., the truly wise). Those claiming to be waiting for the
Second Coming of Christ must be able to discern the true message and signs of
His imminent arrival from wherever it may come and not be lulled into
dismissively explaining away present truth.
၇:၃၆–၅၀။ အပြစ်ရှိသော
မိန်းမတစ်ယောက်သည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရ။ ဤဖြစ်ရပ်နှင့်
ယေရှုဖမ်းဆီးခံရမည့်အချိန်အနီးတွင် မိန်းမတစ်ယောက်က ယေရှု၏ခြေတော်ကို
နံ့သာမွှေးသောဆီလောင်းလျက် လိမ်းကျံခဲ့သည့်ဖြစ်ရပ်တို့သည်
ဆင်တူချက်များစွာရှိသောကြောင့် တူညီသောဖြစ်ရပ်တစ်ခုကိုပင် ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု
ယူဆရသည်။(၁)
ဧဝံဂေလိတရားလေးစောင်လုံးတွင် အိမ်တွင်းပွဲတစ်ပွဲ၌ မိန်းမတစ်ယောက်က ယေရှုအား
နံ့သာမွှေးသောဆီလောင်းလိမ်းခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ လုကာမှအပ ကျန်သုံးစောင်သည်
ဗေသနိမြို့၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။(၂) ဧဝံဂေလိတရားအားလုံးက ဧည့်သည်များ
စားပွဲဝိုင်းတွင် လှဲလျောင်းစားသောက်နေစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊
သုံးစောင်သော ဧဝံဂေလိတရား (ဆွနက်တစ်ခ်) တို့က ရှိမုန်ဆိုသူကို အိမ်ရှင်အဖြစ်
ဖော်ပြထားသည်။(၃)
ထိုသုံးစောင်သည်လည်း ဆီသည် ကျောက်ဖြူခွက်ထဲတွင်ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊
ယောဟန်မှာမူ ခွက်ကို မဖော်ပြထားချေ။(၄) မာကုနှင့် ယောဟန်က ထိုဆီကို နတ်ခါဒ်ဆီ (spikenard) ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊
လုကာမှအပ ကျန်ဧဝံဂေလိတရားများက အလွန်ဈေးကြီးသည်ဟု မှတ်သားထားသည်။(၅) လုကာနှင့်
ယောဟန်နှစ်စောင်လုံးက ယေရှု၏ခြေတော်ကို လိမ်းကျံခဲ့သည်ကို ဖော်ပြပြီး၊ မိန်းမသည်
ဆံပင်ဖြင့် ခြေတော်ကို သုတ်ခဲ့သည်ဟုလည်း ဆိုသည်။
7:36–50. A Sinful
Woman Forgiven. The many similarities between this account and that of a
woman anointing Jesus’s feet just prior to His arrest and crucifixion strongly
suggest that the same incident is being described: (1) All four Gospels place
it at a feast in a private home and say that a woman anointed Jesus with
fragrant oil, and all but Luke place it in Bethany. (2) They all agree that it
occurred while the guests were reclining at a table, and the Synoptic Gospels
mention Simon as the host. (3) These three also agree that the oil was in an
alabaster flask, while John does not mention the container. (4) Mark and John
identify the oil as spikenard, and all but Luke remark that it was very
expensive. (5) Both Luke and John mention the anointing of Jesus’s feet and
that the woman used her hair to wipe them.
ကျန်သုံးစောင်သော
ဧဝံဂေလိတရားတို့က ဤအမှုသည် ယေရှု၏ မကြာမီ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းအတွက် လိမ်းကျံခြင်း၏
သင်္ကေတဖြစ်သည်ဟု အလေးပေးဖော်ပြထားပြီး၊ နောက်ဆုံးပသခါပွဲမတိုင်မီ
ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် ယုဒ၏စကားကို
ယေရှုပြန်ကြားခဲ့ခြင်းကို အဓိကထားဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဆီသည်
အရည်အသွေးမြင့်မားပြီး ဈေးအလွန်ကြီးသည်၊ ရှိနေသူအချို့က ထိုဆီကို ရောင်းစားပြီး
ဆင်းရဲသားများကို ပေးသင့်သည်ဟု ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်၊ ယေရှုက မိန်းမအား သူ့အား
သင်္ဂြိုဟ်ရန် လိမ်းကျံခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကာကွယ်ပြောဆိုခဲ့သည်ဆိုသည့် အချက်များတွင်
သဘောတူညီမှုရှိသည်။သို့ရာတွင် လုကာကမူ ဤဖြစ်ရပ်ကို အစောပိုင်းတွင်
ထည့်သွင်းရေးသားထားပြီး၊ ရှိမုန်နှင့် ယေရှု၏ ဆက်ဆံရေးကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။
ထိုအရာသည် ချက်ချင်းနောက်တွင် ဧဝံဂေလိသတင်းကောင်းကို ကြေညာခြင်း (၈:၁) ကို
သရုပ်ဖော်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနည်းသည် လုကာ၏ ပုံမှန်ပုံစံနှင့် ကိုက်ညီသည်။
ဤဆက်စပ်မှုကို လုကာ ၁:၁–၄ တွင် ဖော်ပြထားသည့် ဧဝံဂေလိတရားကို
အချိန်ကာလအစဉ်အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ တရားဓမ္မဆိုင်ရာ အစဉ်လိုက်အတိုင်း
စီစဉ်ဖွဲ့ထားသည်ဆိုသော အချက်က ထောက်ခံပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဤမိန်းမကို မာရိ (ယောဟန်
၁၁:၁၊ ၂; ယောဟန်
၁၂:၁–၃ နှို့ဆက်စပ်ကြည့်) ဟု ခွဲခြားသိရှိသင့်သည်။
The other three Gospels, in stressing the symbolism of this
act as anointing Jesus for His upcoming burial, identify it as occurring just a
few days before the final Passover and focus on Jesus’s reply to Judas. Thus,
they agree in many other details, including the high quality and cost of the
oil, the indignant reaction of some present that it could have been sold and
the proceeds given to the poor, and Jesus’s defense of the woman in anointing
Him for His burial. Luke, on the other hand, seems to have placed this story
earlier in the narrative in order to focus on Jesus’s interaction with Simon,
which serves to illustrate the gospel proclamation mentioned immediately
afterward (8:1). This is consistent with Luke. This connection is supported by
Luke’s reference in that verse to his ordering of the Gospel in a logical
sequence, not necessarily a chronological one (see commentary on Luke 1:1–4).
The woman, then, should be identified as Mary (John 11:1, 2; cf. 12:1–3).
လုကာက သူမကို
“အပြစ်ရှိသော မိန်းမ” ဟု ခေါ်ဆိုပြီး၊ ရှိမုန်နှင့် တူညီသောမြို့မှ ဖြစ်သည်ဟု
ဆိုသည်။ ရှိမုန်သည် ဖာရိရှဲတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားများတွင် ဖာရိရှဲများသည်
ယေရှုအား ဆန့်ကျင်ကြပြီး၊ ယေရှုသည် သူတို့၏ ပါးစပ်အစဉ်အလာများကို မလိုက်နာသဖြင့်
(လုကာ ၅:၁၇–၂၆ မှတ်ချက်ကြည့်)၊ သူတို့၏ ပြင်ပသာလှပသော ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှုကို
လျှို့ဝှက်တတ်သော အကျင့်ပျက်ခြစားမှုဟု စွဲချက်တင်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၁:၃၉–၄၄; ၁၂:၁)။ထိုခေတ်က
စားသောက်ပုံမှာ ဧည့်သည်များသည် စားပွဲနိမ့်တစ်လုံးကို ဝိုင်းရံလျက်
ဘေးတိုက်လှဲလျောင်းစားသောက်ကြသဖြင့်၊ မာရိသည် ယေရှု၏နောက်တွင် ခြေတော်နားတွင်
ရပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၇:၃၈)။ ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာဖြစ်သည်။
သူမသည် ငိုကြွေးနေပြီး မျက်ရည်ဖြင့် ယေရှု၏ခြေတော်ကို ဆေးကြောခဲ့သည်။
လူမှုပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလွန်ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှုဖြစ်သော်လည်း ဆံပင်ကို ဖွဖြေချထားကာ
ခြေတော်ကို သုတ်လိုက်၊ နမ်းလိုက်၊ နံ့သာမွှေးဆီဖြင့် လိမ်းကျံလိုက်သည်။ မာကုနှင့်
ယောဟန်က ထိုဆီကို နတ်ခါဒ်ဆီ (မာကု ၁၄:၃; ယောဟန် ၁၂:၃) ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမြင့်သော
ဆီဖြစ်သဖြင့် အမြတ်ဆုံးနံ့သာဆီမျှသာ ထည့်ထားသော ကျောက်ဖြူခွက်တွင် သိုလှောင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ရှိမုန်သည်
ယေရှုသည် ဧပရေကတ်တစ်ဦးမှန်လျှင် ဤမိန်းမသည် အပြစ်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီး
သူမအား ထိတွေ့ခွင့်မပြုသင့်ဟု စိတ်ထဲတွင် ယေရှုအား သံသယဝင်လာသည် (လုကာ ၇:၃၉)။
ဖာရိရှဲသည် မာရိ၏အမှုကို လိင်ဆိုင်ရာအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် နားလည်မှားခဲ့ပြီး၊ ထို့နည်းတူ
ယေရှုအားလည်း အမှားဖြင့် အကဲဖြတ်ခဲ့သည်။ ယေရှုက ဥပမာတစ်ခုဖြင့် နူးညံ့စွာ
ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ အကြွေးရှင်နှစ်ယောက်အကြောင်း ဥပမာ (၇:၄၁–၄၂) ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် မိန်းမဘက်သို့ လှည့်လျက် ရှိမုန်အား ပြောသကဲ့သို့ ပြောဆိုခဲ့သည်။
ယေရှုသည် မိန်းမ၏အကျင့်သမာရ်ကို သိရုံသာမက ဖာရိရှဲ၏ စိတ်ထဲတွင် မပြောရသေးသော
အတွေးများကိုပါ ပရောဖက်ပြုတတ်သော ဉာဏ်အလင်းဖြင့် သိရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။
Luke calls her sinful and identifies her as being from the
same town as Simon, who was one of the Pharisees. In the Gospels generally, the
Pharisees opposed Jesus, who did not conform to their oral traditions (see
commentary on Luke 5:17–26) and labeled their outward piety hypocritical
(11:39–44; 12:1). The typical manner for eating meals had the guests reclining
on their sides around a low table, which explains how Mary stood at His feet
behind Him (7:38). It is an emotional scene. She was weeping and washing
Jesus’s feet with her tears. She let down her hair, which was scandalous in
such a social setting, wiped His feet, and kissed and anointed them with the
fragrant oil. Mark and John identify this oil as spikenard (Mark 14:3; John
12:3), which was precious and costly—fitting for storage in an alabaster flask
used only for the highest quality perfumes. Simon inwardly began to doubt
whether Jesus could really be a prophet because if He were, He surely would
have recognized that it was a sinful woman touching Him (Luke 7:39). The
Pharisee misinterpreted Mary’s actions as sexual, by which he then misjudged
Jesus, who gently corrected him by means of a parable about two debtors (vv.
41–42). Turning to the woman but really speaking to Simon, He revealed not only
that He understood the woman’s character but also that He had prophetic insight
into the Pharisee’s own unspoken thoughts.
ဤမိန်းမ၏အတွေ့အကြုံသည်
ရှိမုန်အား ခွင့်လွှတ်ခြင်းအကြောင်း ပြောင်ပြောင်တင်းတင်သင်ခန်းစာတစ်ခု
ဖြစ်စေရုံသာမက၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ခွင့်လွှတ်ခြင်းလိုအပ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် သူမအား အပြစ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခဲ့သူမှာ ရှိမုန်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နိုင်သည်။
ယေရှုက မိန်းမအား “သင်၏အပြစ်များသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံပြီ” ဟု
အတည်ပြုပြောဆိုသောအခါ၊ ရှိနေသူအချို့က “အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်တတ်သူ ဤသူသည်
မည်သူနည်း” ဟု တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မေးခွန်းထုတ်ကြသည် (၇:၄၉)။
ဤအရေးကြီးသောမေးခွန်းအတွက် အဖြေကို လုကာ၏စာဖတ်သူများအတွက် ဆက်လက်ဖော်ပြသွားမည်ဖြစ်သည်။
စာဖတ်သူများအနေဖြင့် ယေရှုမိန်းမအား မိန့်တော်မူခဲ့သည်ကို
ကိုယ်တိုင်စဉ်းစားသင့်သည်— “သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သင့်ကို ကယ်တင်ပြီ။” “ကယ်တင်”
ဟူသော စကားသည် “ပျောက်ကင်းစေ” ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ လုကာက နောက်ပိုင်းတွင်
ထိုနည်းဖြင့် သုံးစွဲထားသည် (ဥပမာ ၈:၃၆၊ ၄၈၊ ၅၀)။ သို့ရာတွင် ဤနေရာတွင်မူ
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်
နောက်အခန်းတွင် မာရိမာဂဒလမ်သည် နတ်ဆိုးခုနစ်ကောင်မှ ပျောက်ကင်းခြင်းခံရကြောင်း
(အခြားစကားလုံးသုံး၍) ဖော်ပြထားခြင်းအတွက် လမ်းခင်းပေးထားသည် (၈:၂)။ ဧဝံဂေလိတရားများတွင်
တိကျစွာမဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ဤမာရိနှစ်ယောက်သည် တူညီသောလူပင် ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။
ထို့ကြောင့် လုကာသည် ဤဖြစ်ရပ်ကို ဤနေရာတွင် ထည့ ထည့်သွင်းရခြင်း၏
နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
Rather than correct the misconceptions directly, Jesus first
told a parable of forgiveness. Although fifty denarii was no trivial sum, five
hundred denarii represented a laborer’s wages for about a year and five months.
Obviously the one freely forgiven the larger sum would love the creditor more.
The word “forgive” is from the root word for “grace” (see commentary on Luke
7:18–35). Both the woman and the host were in need of grace. Simon had not
extended Jesus even the most elemental courtesies—no water to wash His feet, no
kiss of welcome, no oil for anointing His head. Consequently, He understood
Mary’s actions as flowing out of gratitude for forgiveness she had already
experienced. She was not forgiven because she had abundant love; she was
forgiven with the result that she had abundant love. Jesus had already likened
His ministry of forgiveness to the year of Jubilee’s canceling of debt (see
commentary on Luke 4:14–30). This woman’s experience not only provided for
Simon a vivid lesson in forgiveness but also showed him he needed it too,
especially if he was responsible for leading her into sin. When Jesus affirmed
to the woman that her sins were forgiven, some asked among themselves, “Who is
this who even forgives sins?” (7:49). The answer to this crucial question will
continue to be unfolded for Luke’s readers, who may do well to ponder for
themselves what Jesus said to the woman: “Your faith has saved you.” The word
“save” can also mean “heal” and is used that way by Luke later (e.g., 8:36, 48,
50). But here it unambiguously refers to salvation through faith, paving the
way for the reference in the next section to Mary Magdalene’s having been
healed (using a different word) from seven demons (8:2). Although not explicit
in the Gospels, these two Marys were most probably the same person (cf. DA
568). This would provide another reason for Luke’s placing this story here.
အခန်းကြီး - ၈
၈:၁–၃။
ယေရှုခရီးတော်ဆောင်ရာ၌ အမျိုးသမီးများက ငွေကြေးထောက်ပံ့ကြ၏။ ဤကျမ်းချက်များဖြင့်
လုကာသည် အပြစ်လွှတ်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော ယခင်ဇာတ်လမ်း (လု၇:၃၆–၅၀ ကိုကြည့်ပါ)
ကိုသာမက နောက်လာမည့်ဥပမာပုံဆောင်ချက်များကိုပါ ယေရှုခရစ်သည်
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏ ဝမ်းမြောက်စရာသတင်းကောင်း (ဧဝံဂေလိတရား) ကို
ကြေညာတော်မူခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ပေးထားသည်။ တဆယ့်နှစ်ပါးသောတပည့်တော်များအပြင်၊
ယေရှုနှင့်အတူ ခရီးလှည့်လည်သော အမျိုးသမီးနောက်လိုက်အချို့လည်း ရှိခဲ့သည် (၈:၂)။
ထိုခေတ်က ယုဒလူမျိုးယဉ်ကျေးမှုတွင် အမျိုးသမီးများကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်းသည် လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိခဲ့သော်လည်း
(ယော ၄:၂၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ၊ လု ၁၀:၃၉၊ ၄၂၊ တမန် ၁:၁၄ ကိုကြည့်ပါ)၊ ဆရာများသည်
အမျိုးသမီးများထံမှ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကို တစ်ခါတစ်ရံ လက်ခံခဲ့ကြသည်။
8:1–3. Women Provide
Financially for Jesus’s Ministry. With these verses, Luke connects not only
the previous story dealing with forgiveness but also the parables that follow
to Jesus’s proclamation of the glad tidings, good news, or gospel of the
kingdom of God (see commentary on Luke 7:36–50). Besides the twelve apostles,
there were also some women followers who traveled with Jesus (8:2). Despite the
fact that it was unacceptable in the Jewish culture of the time to have women
disciples (see John 4:27; cf. Luke 10:39, 42; Acts 1:14), teachers did
sometimes receive financial support from women.
ယေရှုကားစင်ပေါ်တွင်
လက်ဝါးဆစ်ခံရချိန်နှင့် သင်္ချိုင်းတွင်းဗလာဖြစ်သွားချိန်၌ အမျိုးသမီးများ၏
အခန်းကဏ္ဍကို ဧဝံဂေလိလေးစောင်လုံးတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း၊
ဤအစောပိုင်းအဆင့်တွင် သူတို့ကို တပည့်အဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်းမှာ လုကာဧဝံဂေလိတွင်သာ
တစ်ခုတည်းတွေ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုသည် သူတို့အား ထိရောက်သော သက်သေခံများဖြစ်လာစေရန်
သွန်သင်ပို့ချရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသသည်။ ဤနေရာတွင် အမည်ဖော်ပြထားသော
အမျိုးသမီးသုံးဦးအနက် နှစ်ဦးသည် လုကာ ၂၄:၁–၁၀ တွင် ယေရရှု၏
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ပထမဆုံး သက်သေခံသူများထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို
ပထမဆုံး ကြေညာသူများထဲတွင်လည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ မဿလမာဂဒလေန နတ်ဆိုး
ခုနစ်ကောင်လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းက အဆိုးဆုံးအခြေအနေမျိုးပင်လျှင်
မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည်မဟုတ်ကြောင်း ပြသသည် (၁၁:၂၄–၂၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောဝန္န
(၈:၃) သည် ဟေရုဒ်၏ အိမ်ထောက်အမှု၏ ဇနီးဖြစ်သဖြင့် ယေရှု၏ ဧဝံဂေလိတရားသည်
ဆင်းရဲသားများသာမက အထက်တန်းလူနှင့်လည်း ရောက်ရှိခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။
The role of women at the crucifixion of Jesus and at the
empty tomb is recorded by all four Gospels, but reference to them as disciples
at this early stage is unique to Luke. This shows Jesus’s willingness to teach
them in order for them to be effective witnesses. Two of the three women named
here reappear in Luke among the first witnesses to Jesus’s resurrection and
would be among the first to proclaim His resurrection (Luke 24:1–10). Mary
Magdalene’s having been delivered from seven demons demonstrates that even
worst-case scenarios are not hopeless (cf. 11:24–26). The fact that Joanna
(8:3), Herod’s steward’s wife, provided support for Jesus shows that His gospel
message reached the elite as well as the poor.
၈:၄–၁၈။ နိုင်ငံတော်၏
ဥပမာပုံဆောင်ချက်များ။ မဿဲနှင့် မာကုဧဝံဂေလိအရ ဤနိုင်ငံတော်၏
ဥပမာပုံဆောင်ချက်များကို ဂလိလဲပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင် ဟောကြားခဲ့သည် (မဿဲ ၁၃:၁–၂၃၊ မာကု
၄:၁–၂၅)။ လုကာကမူ မြို့ရွာများစွာမှ လူအများအပြား ယေရှုကိုကြည့်ရှုရန် လာကြသည်ကို
အလေးပေးဖော်ပြသည်။
8:4–18. Parables of
the Kingdom. According to Matthew and Mark, these parables of the kingdom
were told beside the Sea of Galilee (Matt. 13:1–23; Mark 4:1–25). Luke
emphasizes the vast amount of people who came from many towns and cities to see
Jesus.
ယေရှုသည်
တမန်တော်ပုံဥပမာကို အလွန်အလေးအနက်ထား၍ နားထောင်လိုသူများ နားလည်ရန် အရေးတကြီး
တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်တော်မူသည်။ ဤတိုက်တွန်းချက်သည်
သုံးပါးတူဧဝံဂေလိအားလုံးတွင် တမန်တော်ပုံဥပမာ၏ နိဂုံးဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၃:၉၊ မာကု ၄:၉
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤဥပမာပုံဆောင်ချက်များကို နောက်လိုက်အများအပြားက
နားလည်နိုင်ရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း ဤအချက်က ဖော်ပြသည်။ ဤတိုက်တွန်းချက်ကို
အခြားနေရာများတွင်လည်း တွေ့ရပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ တဆယ့်နှစ်ပါးသောတပည့်တော်များကိုသာ
ပြောခဲ့သည် (မဿဲ ၁၃:၄၃၊ မာကု ၄:၂၃)၊ တစ်ခါတစ်ရံမူ ဤနေရာကဲ့သို့ လူအများကြီးကို
ပြောခဲ့သည် (လု ၁၄:၃၅၊ မဿဲ ၁၁:၁၅၊ မာကု ၇:၁၆၊ ဗျာ ၂:၇၊ ၁၁၊ ၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။
ဤတိုက်တွန်းချက်ဖြင့် ယေရှုသည် နားထောင်သူများကို သူ၏သွန်သင်ချက်များတွင် နက်နဲသော
ဝိညာဉ်ရေးရာ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည်။ သို့သော် ဤနိုင်ငံတော်၏
ဧဝံဂေလိတရားကို အမှန်တကယ် နားလည်ခြင်းသည် ဉာဏ်အလျောက် အမှန်တရားကို
လက်ခံရုံသက်သက်ထက် ကြီးမားသည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ နားထောင်ခြင်းဆိုသည်မှာ
နာခံခြင်းပါဝင်သည်ဟမြင်သည့် နားလည်မှုနှင့်အညီ၊ ယေရှုသည် နားထောင်သူများအား
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏ နိယာမများကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် နှလုံးသွင်းကတိသစ္စာပြုရန်လည်း
တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည် (ကိုးကား အပိုဒ် ၁၂)။ ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံတော်အကြောင်း
တရားဟောချက်ကို နားထောင်ခဲ့သူများသည် သူ၏သွန်သင်ချက်အပေါ် မိမိတို့၏
တုံ့ပြန်မှုကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် ယခု စိန်ခေါ်ခြင်းခံကြရသည်။
Jesus solemnly concluded the parable of the sower with an
urgent call for people to understand. This call concludes the parable of the
sower in all three Synoptic Gospels (cf. Matt. 13:9; Mark 4:9), suggesting that
these parables were meant to be understood by a larger circle of followers.
This call is found elsewhere too, sometimes being spoken just to the Twelve
(Matt. 13:43; Mark 4:23), while at other times, as here, extending to the
larger multitude (Luke 14:35; Matt. 11:15; Mark 7:16; cf. Rev. 2:7, 11, 17).
Through this call, Jesus invited His listeners to understand the deeper
spiritual meaning in His teachings. But truly understanding this gospel of the
kingdom involves more than a mere intellectual acceptance of the truth. In
harmony with the Hebrew understanding that hearing includes the idea of
obedience, Jesus was also calling for a personal heart commitment from His
listeners (cf. v. 12) to put the principles of God’s kingdom into practice.
Those who had heard Christ’s sermon on the kingdom of God were now challenged
to reflect on their own response to His teaching.
တပည့်တော်များအား
ပေးထားသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ၊ ဤပထမဆုံး ဥပမာပုံဆောင်ချက်က တူညီသော မျိုးစေ့
(ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကား၊ အပိုဒ် ၁၁) ကို ကြဲချသော်လည်း၊ မြေအမျိုးအစား
(ဆိုလိုသည်မှာ နှုတ်မြွက်စကားကို လက်ခံနိုင်စွမ်းနှင့် နားထောင်ခဲ့သည်ကို
လိုက်နာလုပ်ဆောင်လိုစိတ်) ပေါ်မူတည်၍ ရလဒ်များ ကွဲပြားနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။
ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များကို လက်ခံခြင်းကို ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားကို
လက်ခံခြင်းနှင့် တထပ်တည်းတူညီသည်။ ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင်
ရှိပြီးသား အမှန်တရားများကို ရှင်းလင်းဖွင့်ဆိုပြီး ပိုမိုကြီးကျယ်ခမ်းနားစေခြင်းဖြစ်သည်ဟု
ထင်မြင်ပါက အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ဤဥပမာတွင် အချို့သူများသည်
ယုံကြည်၍ ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် ငြင်းပယ်ကြသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ အချို့သည် ဧဝံဂေလိတရားကို
ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကြသော်လည်း၊ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းများ ရောက်လာသောအခါ၊
သူတို့ယုံကြည်ချက်နှင့်အညီ တုံ့ပြန်မည့်အစား ချော်လဲကျရှုံးကြသည် (အပိုဒ် ၁၃)။
တတိယအုပ်စုသည် သူတို့ယုံကြည်ချက်အတိုင်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ
လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ လောကီစိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊
ဘဝပျော်ရွှင်မှုများကို ကြီးထွားခွင့်ပြုထားသဖြင့်၊ ဆူးပင်များကဲ့သို့
ဝိညာဉ်ရေးဘဝကို နှိပ်စစ်ပြီး နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ကာ ရင့်ကျက်ခြင်းသို့
မရောက်ကြတော့ပေ (အပိုဒ် ၁၄)။ အခြားစကားဖြင့်ဆိုရလျှင် နိုင်ငံတော်၏ နိယာမများထက်
လောကီအရာများက သူတို့ဘဝကို ထိန်းချုပ်သည် (မဿဲ ၆:၃၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
According to the interpretation given to the disciples, this
first parable explains that sowing the same seed (the word of God; v. 11) may
have different outcomes depending on the condition of the soil (i.e., the
hearers’ receptivity to the word and their willingness to act on what they
hear). The acceptance of Jesus’s teachings is equated with acceptance of God’s
word—not too surprising if we consider them as an elaboration on and
magnification of truths already latent in the OT. Unfortunately, in the parable
some hearers refuse to believe and be saved (v. 12). Others joyfully accept the
gospel and “believe for a while,” but when tests and temptations come, rather
than responding in harmony with their belief, they fall away (v. 13). A third
group may act on their beliefs to some extent, but the cares, worries, riches,
and pleasures of life are left to grow and, like thorny weeds, strangle their
spiritual life and take over their hearts, and so they do not reach maturity
(v. 14). In other words, worldly considerations rather than the principles of
the kingdom control their life (cf. Matt. 6:33).
ကောင်းသောမြေသည်
ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ကောင်းမြတ်သော နှလုံးနှင့် ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားကို
နားထောင်သူများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သူတို့သည် ကတေချော (katechō) ဆိုသည်မှာ
“ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း၊ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်စွဲခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည် (လု ၈:၁၅၊
၁ကော ၁၁:၂၊ ၁၅:၂၊ ဟေဗြ ၁၀:၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားကို
ခိုင်ခံ့စွာ ယုံကြည်သူများသည် ထိုနှုတ်မြွက်စကားကို လိုက်နာကျင့်သုံးပြီး
အသီးသီးကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်၏ တရားဟောချက်တွင် ဖော်ပြထားသော နိုင်ငံတော်၏
ဂုဏ်သတ္တိများ (လု ၆:၂၀–၄၅၊ မဿဲ ၇:၂၀၊ ဂလာ ၅:၂၂–၂၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည်
သူတို့ဘဝတွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်လာသည်။ ဤမြေလေးမျိုးသည် ကွဲပြားသော
တုံ့ပြန်မှုများကို ကိုယ်စားပြုသော်လည်း၊ အချို့သည် သဘာဝအလျောက်
ပိုမိုလက်ခံနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်သည် နှလုံးသားတိုင်းသို့
သတင်းစကားကို ပို့ဆောင်ပေးသည်။ နှုတ်မြွက်စကားကို ယုံကြည်၍ ဝိညာဉ်တော်၏
အမှုတော်ကို ဆက်လက်ခွင့်ပြုခြင်းဖြင့် နားထောင်သူသည် ပြောင်းလဲခြင်းခံရနိုင်သည်
(ယော ၃:၅–၈)။ သို့သော် ဤဥပမာအတိုင်း၊ လူတို့၏ နှလုံးမြေသည်
အလွန်မာကျောသွားနိုင်သဖြင့် မမြင်နိုင်၊ မနားလည်နိုင်ကြတော့ပေ (လု ၈:၁၀၊ ယေဇကျေ ၁၂:၂
နှင့်နှိုင်းယ++ယှဉ်ပါ)။
The good ground or soil symbolizes those who listen to God’s
word with an honest and good heart and katechō—“keep,”
“hold on,” “retain” (Luke 8:15; cf. its use in 1 Cor. 11:2; 15:2; Heb. 10:23).
Those who firmly believe God’s word will also practice it and bear fruit, that
is, the kingdom qualities described in Christ’s sermon (Luke 6:20–45; cf. Matt.
7:20; Gal. 5:22–25) will be seen in their lives. Although these four types of
ground represent different responses, it is not as if some are naturally more
receptive than others. The Spirit of God brings the message home to each heart.
The hearer may be transformed by believing the word and allowing the Spirit’s
work to continue (John 3:5–8); however, as the parable indicates, the soil of
people’s hearts may become so hardened that they neither see nor understand
(Luke 8:10; cf. Ezek. 12:2).
ဓမ္မဟောင်းကိုးကားချက်
(ဟေရှာယ ၆:၉–၁၀) သည် ဟေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို နားထောင်ရန် ဇွတ်အတင်း
ငြင်းဆန်သူများအပေါ် သက်ရောက်မှုကို ဆိုလိုသည်။ နှုတ်မြွက်စကားကို နှလုံးသားထဲသို့
နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လက်ခံရန် စဉ်ဆက်မပြတ် ငြင်းဆန်သူများသည်
ရှေးယုဒလူမျိုးကဲ့သို့ စိတ်ရှည်စွာ ခံနိုင်ရည်မရှိကြတော့ပေ (လု ၈:၁၅ တွင်
ဖော်ပြထားသူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်)။ အသီးသီးသော ဘဝသည် လူတိုင်းမြင်နိုင်ရန်
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထားရှိရမည့် မီးခွက်နှင့်တူသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ လျှို့ဝှက်ထားသမျှ
အရာအားလုံသည် တရားစီရင်ချိန်တွင် ထင်ရှားလာမည် (အပိုဒ် ၁၇၊ ဒေသနာ ၁၂:၁၃–၁၄)။
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် နားထောင်ရုံသာမက မည်သို့နားထောင်သည်ကိုပါ ဂရုတစိုက်
အကဲဖြတ်ရမည်။ မှတ်သားဖွယ် နှုတ်မြွက်စကားကို လက်ခံပုံရသူများသည်ပင်လျှင် ထိုအရာကို
လုယူခံရတတ်သည် (လု ၈:၁၈)။
The OT quotation (from Is. 6:9–10) refers to the effect that
Isaiah’s prophetic proclamation would have on people who obstinately refuse to
listen. Those who persistently refuse to receive the word deeply into their
hearts and lives will, like ancient Israel, fail to patiently endure (unlike
those described in Luke 8:15). Such a fruit-bearing life is like a lamp that
should be displayed openly for all to see (v. 16), for everything concealed or
secret will be manifested in the judgment (v. 17; Eccl. 12:13–14). That is why
we must carefully evaluate not only what we listen to but how we listen;
otherwise, those who seem to have received the word may find even that taken
away (Luke 8:18).
၈:၁၉–၂၁။ ယေရှု၏
ဆွေမျိုးများ လာကြံ့။ တရားဟောချက်နှင့် ဤနိုင်ငံတော်၏ ဥပမာများကို နောက်ထပ်
သရုပ်ဖော်ရန်၊ လုကာသည် ယေရှု၏ မိခင်နှင့် ညီအစ်ကိုများ လူအများကြောင့်
မရောက်နိုင်ဘဲ လာခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ယေရှုသည် ငယ်ရွယ်စဉ်
ဗိမာန်တော်တွင် ပြောခဲ့သည်နှင့် မတိမ်းမယိမ်း (လု ၂:၄၉)၊
ဝိညာဉ်ရေးဆွေမျိုးပေါက်ဖော်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွေမျိုးထက် ဦးစားပေးတော်မူသည်။
သူ၏ စစ်မှန်သော မိသားစုမှာ ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားကို နားထောင်၍
လိုက်နာကျင့်သုံးသူများဖြစ်သည် (ဂရိဘာသာတွင် လက်ရှိအချိန်ကာလကို သုံးထားသည်)။
8:19–21. Jesus’s
Relatives Come to Him. As a further illustration of both the sermon and
these parables of the kingdom, Luke includes here the incident of Jesus’s
mother and brothers coming and being unable to see Him because of the crowd
(see “The Brothers of Jesus,” p. 1252). Not unlike His response in the temple
as a boy (Luke 2:49), Jesus prioritizes the spiritual relationship over the
physical. His true family are His followers, who, as the present tense in Greek
indicates, are hearing the word of God and doing it.
၈:၂၂–၂၅။ ယေရှု
မုန်တိုင်းကို ငြိမ်သက်စေတော်မူခြင်း။ မာကု ၄:၃၅ အရ ဤဖြစ်ရပ်သည် ညနေခင်းတွင်
ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဂလိလဲပင်လယ်တွင် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းများ ရုတ်တရက်
တိုက်ခတ်လေ့ရှိပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တောင်များမှ အေးသောလေများ ဆင်းသက်လာတတ်သဖြင့်
ရေလှိုင်းအမြင့် ခုနစ်ပေခန့် (၂ မီတာ) ထိ ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်
ဤအတွေ့အကြုံရှိသော ငါးဖမ်းသမားများ သေမင်းတရားကို ကြောက်ရွံ့ရခြင်းမှာ
နားလည်နိုင်သည်။ သင်္ဘောထဲသို့ ရေများ လျှံတက်နေသော်လည်း ယေရှုသည်
အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ခြင်းက အံ့သြစရာဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတစ်ဆယ့်သုံးယောက်ကို လိုက်ပါဆန့်ရန်
သင်္ဘောသည် အတော်လေး ကြီးမားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လုကာ၏ စကားလုံးများအရ လှေကားမဟုတ်ဘဲ
ရွက်လှေဖြစ်သည်ဟု အကြံပြုထားသည် (လု ၈:၂၃၊ ၂၆)။ တပည့်တော်များသည် “ဆရာ၊ ဆရာ” ဟု
နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ဤအမည်ကို လုကာဧဝံဂေလိတွင်သာ
တွေ့ရပြီး ယေရှု၏ အခွင့်အာဏာကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ထိုအခွင့်အာဏာကို လေနှင့်
လှိုင်းများကို ဆူးမတ်တော်မူရာ၌ အားလုံးငြိမ်သက်သွားခြင်းဖြင့် ထင်ရှားစွာ
ပြသတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ မုန်တိုင်းထက် ယေရှုအတွက် ပိုမိုစိုးရိမ်စရာမှာ
တပည့်တော်များ၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြစ်သည်။ “သင်တို့ယုံကြည်ခြင်းသည် အဘယ်မှာရှိသနည်း”
(အပိုဒ် ၂၅)။ သူတို့၏ သင်္ဘောသဖြစ်မှုထက် ယုံကြည်ခြင်းက အရေးကြီးသော အရာဖြစ်သည်။
သဘာဝကိုပင် နာခံသော ဤသူသည် မည်သူနည်းဟု အံ့သြစွာ မေးခွန်းထုတ်ရင်း၊ သူတို့သည်
လူ့အားနည်းချက်နှင့် နောက်စိန်ခေါ်မှုအတွက် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်လိုအပ်ကြောင်း
ဆင်ခြင်သင့်သည်။
8:22–25. Jesus Calms
the Storm. Mark 4:35 places this event in the evening, when such a violent
storm, not uncommon on the Sea of Galilee, is more likely. Cold winds
descending from the surrounding mountains can suddenly generate waves up to
seven feet (2 m) high, and so the fear of these experienced fishermen that they
might perish in the storm is understandable. The surprise is that Jesus could
remain asleep even though water was overwhelming the boat. Nevertheless, to
hold all thirteen men, the boat would have to have been fairly large and,
indeed, Luke’s wording suggests a sailboat rather than a rowboat (Luke 8:23,
26; regarding a first-century boat, see “Archaeology and the Bible,” p. 90).
Emphatically, the disciples cried out to Jesus twice, “Master, Master” (v. 24).
This title, found only in Luke, underscores Jesus’s authority, which is vividly
displayed in His rebuking of the wind and waves so that all was calm (v. 24).
More troubling to Jesus than the storm was His disciples’ terror. “Where is your
faith?” (v. 25). This, rather than their seamanship, was the vital ingredient.
As they asked in wonderment who Jesus is that even nature obeys Him, they also
may have profitably pondered their own human weakness and need of divine power
essential for their next challenge.
၈:၂၆–၃၉။ ဂဒရနှင့်
နတ်ဆိုးစွဲသူကို ကုသခြင်း။ ပင်လယ်မုန်တိုင်းကို ရင်ဆိုင်ပြီးနောက်၊ ယေရှုနှင့်
တပည့်တော်များ ကမ်းသို့ရောက်သောအခါ နတ်ဆိုးစွဲသူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရသည်။
သုံးပါးတူဧဝံဂေလိအားလုံးတွင် တည်နေရာကို တိကျစွာ မဖော်ပြထားပါ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊
ဤဖြစ်ရပ်များသည် ပင်လယ်အနီးတဝိုက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အလားအလာရှိဆုံးနှင့်
ထင်ရှားမှုနည်းသော တည်နေရာမှာ အစောပိုင်းမူကွဲများတွင် တွေ့ရသော ဂေရဂေသ (Gergesa)
ဖြစ်ပြီး၊
အရှေ့ဘက်ကမ်းစပ်သို့ တောင်များ စိုက်ကျရောက်ရှိသည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာလည်း
ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်လမ်တွင် ဖော်ပြထားသည့် ဂူသင်္ချိုင်းများအနီးတွင် လူနေထိုင်သည့်
အထောက်အထားများ ရှိသည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးစွဲသူ သင်္ချိုင်းဂူများတွင်
နေထိုင်သည်ဆိုသော ဖော်ပြချက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထိုနေရာသည် ထာဝရညစ်ညမ်းသော
နေရာဖြစ်သည်။
8:26–39. Healing of
the Demoniac of Gadara. Having faced the raging sea, Jesus and the
disciples, on reaching land, were now confronted by a raging demoniac. All
three Synoptic Gospels offer only an approximate location. In any case, the
events described happened in the vicinity of the lake (Matt. 8:28; Mark 5:1).
The most likely but less notable location, which appears in some early and
important manuscripts, Gergesa, is also the only point at which the hills
descend steeply to the eastern shore. Nearby the place commonly identified as
the location for this story are cavern tombs (the type used for burial) with
some evidence of occupation. This fits the description of the demoniac living
in the tombs, a place of perpetual ritual impurity.
ထိုလူသည်
အကြမ်းဖက်ပြီး အဝတ်မပါဘဲ၊ ယေရှု၏ ခြေတော်ရင်းတွင် ပြုတ်တက်ကျလျက်
နာခံသူတစ်ဦးလိုပင် ပြုမူသော်လည်း၊ နတ်ဆိုးအသံဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးများထံမှ
စစ်မှန်သော ဝန်ခံချက်သည် ယုံကြည်မှုပြဿနာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ကပေါနံဗိမာန်တိုက်တွင်
နတ်ဆိုးစကားထက်၊ ဤလူသည် ယေရှုကို ပိုမိုလေးစားမှုနှင့် နာခံမှုပြခဲ့သည် (လု ၈:၂၈၊
၄:၃၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူ၏ လေးစားဖွယ် ချဉ်းကပ်ပုံနှင့် ဦးညွတ်ဟန်ကို
တိတ်ဆိတ်သော ကယ်တင်ခြင်းတောင်းခံမှုအဖြစ် ခံယူ၍ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးကို ထွက်ခွာရန်
အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ သို့သော် နတ်ဆိုးက ခံယူခဲ့သည်။ မူလက လူတစ်ဦးတည်းသာ
နတ်ဆိုးစွဲသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း (၈:၂၈–၂၉)၊ နတ်ဆိုးများစွာ စွဲကပ်နေကြောင်း
ထင်ရှားလာသည်။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုး၏ အမည်ကို မေးတော်မူရာ “လေဂိယုန်”
(ရိုမတပ်မကြီးတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်၊ တပ်သား လေးထောင်မှ ခြောက်ထောင်အထိ
ပါဝင်သည်) ဟု ဖြေသည်။ ကျမ်းစာကို ဂရုတစိုက်ဖတ်ပါက နတ်ဆိုးများသည်
ကောင်းကင်တမန်များထဲမှ ကျရှုံးခဲ့သော တမန်များဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ နတ်ဆိုးများသည်
အဝီစိအောက်ဘုံသို့ အချိန်မတန်မီ မပို့ဆောင်ရန် ဝက်အုပ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးရန်
တောင်းပန်ကြသည် (ဝက်ဦးရေ နှစ်ထောင်ခန့်၊ မာကု ၅:၁၃)။ ယေရရှုသည် ခွင့်ပြုတော်မူပြီး
နတ်ဆိုးများကို ဝက်များထဲသို့ ဝင်စေတော်မူသည်။ ဝက်များသည် တောင်စောင်းမှ
ပြေးဆင်းပြီး ပင်လယ်ထဲ နစ်သေကြသည် (လု ၈:၃၃)။
The man, violent and wearing no clothes, acted like a
suppliant by falling at Jesus’s feet, but he spoke with a demonic voice (cf.
Luke 4:34, 41). As already observed, a true confession coming from demons poses
a serious credibility problem (see commentary on Luke 4:31–37). Compared with
the demonic speech in the Capernaum synagogue, this man showed more respect and
deference to Jesus as he begged Him to leave him alone (Luke 8:28; cf. 4:34).
Discerning the man’s respectful approach and gesture of obeisance as an
unspoken cry for help, Jesus commanded the spirit to come out, but surprisingly
it resisted Him. The reason may be that although the text initially suggests
that the man was possessed by only one demon (8:28–29), and Jesus commanded
only a single unclean spirit to come out (v. 29; cf. the singular form in Mark
5:8), he was possessed by many more. Jesus asked the demon its name (v. 30),
and it became evident that the man was possessed by an army of demons named
“Legion” (analogous to the largest Roman military unit consisting of four to
six thousand troops). A careful reading of Scripture reveals that demons, which
are also called unclean, impure, or evil spirits (Luke 4:33, 36; 6:18; 7:21;
8:2), are actually fallen angels (cf. Rev. 12:7–9; “ministering spirits” of
Heb. 1:14 refers to angels that have not fallen). The demons’ fear of torment
anticipates God’s future judgment and the fiery punishment prepared for the
devil and his angels (Matt. 25:41; Jude 6) in the abyss (Luke 8:31)—a term that
generally refers to the realm of the dead (Rom. 10:7; cf. Ps. 71:20). When used
in connection with the final judgment, it refers more specifically to the
corpse-covered earth that constitutes Satan’s prison during the Millennium
(Rev. 20:1; cf. Gen. 1:2; Jer. 4:23–26). Rather than being sent to this prison
prematurely (Matt. 8:29), the demons begged Jesus to send them into a herd of
swine (numbering about two thousand; Mark 5:13). In permitting them, this time
Jesus used a plural form of command—hypagete—“Go”
(Matt. 8:32). The demons left the man and entered the swine, which violently
rushed down the hill and drowned in the lake (Luke 8:33).
ဝက်ထိန်းသူများသည်
မြို့သူမြို့သားများအား ထိုလူ မည်သို့ ကယ်တင်ခြင်းရရှိသည် (တစ်ခါတစ်ရံ
“ပျောက်ကင်းသည်” ဟု ဘာသာပြန်သည်) ကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။ လုကာတွင် ရောဂါကုသခြင်းနှင့်
နတ်ဆိုးလွတ်ခြင်း ထပ်နေပြီး၊ ယေရှုလာရောက်ရသည့် ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို ညွှန်ပြသည်။
မြို့သူမြို့သားများ ကြောက်ရွံ့၍ ယေရှုထွက်ခွာရန် တောင်းဆိုရခြင်း၏ အကြောင်းကို
မဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ဝက်အုပ်ဆုံးရှုံးမှုကြီးမားခြင်းနှင့် လူ၏
စိတ်ပြန်ကောင်းလာခြင်းတွင် အထက်လွန်တန်ခိုးပေါ်ထွက်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
သူတို့၏ အယူသည်းမှုများ လှုံ့ဆော်ခံရပြီး နောက်ထပ် ဘေးဒုက္ခများ ရောက်လာမည်ဟု
စိုးရိမ်၍ ယေရှုကို ထွက်ခွာရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (၈:၃၇)။ ထိုလူသည် ယေရှုနှင့်အတူ
လိုက်ပါလိုသော်လည်း၊ အိမ်ပြန်၍ ဘုရားသခင်သည် သူ့အတွက် မည်မျှကြီးမားစွာ
ပြုတော်မူသည်ကို ကြေညာရန် အမိန့်ပေးခံရသည် (အပိုဒ် ၃၉)။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော
ရှားပါးသော ဂရိစကားလုံး (ဒီအေဂေအိုမိုင်) သည် အသေးစိတ် အပြည့်အစုံ ဖော်ပြခြင်းကို
ဆိုလိုပြီး၊ လုကာသည် မိမိ၏ ဘာသာရေးအတွေ့အကြုံကို မျှဝေရာတွင် သုံးသည်။ ထိုလူသည်
ဒေသတစ်ခုလုံးတွင် ထိုအကြောင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။
Those tending the pigs recounted to the townspeople how the
man had been esōthē—“saved”
(sometimes translated as “healed”; see commentary on Luke 7:36–50). There is
overlap in Luke between the healing of disease and the expelling of demons;
both point to the work of salvation that Jesus came to accomplish (cf. John
6:37). The reason for the fear that prompted the residents’ request that Jesus
leave is not given, but it likely was due to the enormous loss incurred through
the herd of swine being drowned as well as the clear and frightening
manifestation of supernatural power in the man’s restoration to his right mind.
Perhaps their superstitions had been aroused, causing them to worry that more
calamities might come, and so they asked Jesus to leave (Luke 8:37). Despite
the desire of the man to accompany Jesus and His disciples, he was told to
return home. His work was to stay there, where he would tell everyone how much
God had done for him (v. 39). The relatively rare Greek word translated “tell”
or “proclaim” means to describe in detail, to give a complete account, and it
is employed by Luke in reference to sharing one’s own religious experience
(Luke 9:10; Acts 9:27; 12:17; cf. the noun form in Luke 1:1). Here the man
shared it with people throughout the whole region.
၈:၄၀–၅၆။
သွေးစွန်းနေသော မိန်းမပျောက်ကင်းခြင်းနှင့် မိန်းကလေး အသက်ပြန်ရှင်ခြင်း။
ဤအခန်းတွင် အံ့ဖွယ်နှစ်ခုပါဝင်ပြီး တစ်ခုကို အခြားတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားသည်။
အဓိကဇာတ်လမ်းမှာ သမီးဖြစ်သူအတွက် ကယ်တင်ခြင်းလိုအပ်နေသော
ယုဒခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအကြောင်းဖြစ်သည်။ ထိုဇာတ်လမ်းထဲတွင် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်လုံး
(ယာအိရမီးသမီးအသက်ရှင်ခဲ့သည့်ကာလနှင့်အတူတူ) နာမကျန်းဖြစ်နေသော
မိန်းမတစ်ဦးအကြောင်း ထည့်သွင်းထားသည်။ ထိုမိန်းမတွင် သူ့အတွက်
ကြားဖျန်ပေးမည့်ဖခင်မရှိခဲ့ပေ။ ထိုသို့သောရောဂါဖြင့် လေဝိပညတ်အရ
အမြဲတမ်းညစ်ညူးပြီး အထီးကျန်နေရမည်ဖြစ်သည် (လေဝိ ၁၅:၂၅–၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော်
ထိုမိန်းမသည် ထိုပညတ်ကို မလိုက်နာဘဲ လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ဆရာဝန်များထံမှ
ကူညီမှုတစ်စုံတစ်ရာမရခဲ့ပေ။ သူမတွင်ရှိသော မျှော်လင့်ချက်နှင့်
အလွန်အမင်းစိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့သည် လူ့ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ချိုးဖောက်ရမည်ကို
ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် ပိုကြီးခဲ့သည်။ လုကာသည် ဆရာဝန်များက ထိုမိန်းမအား ပေးခဲ့သော
ဆိုးရွားသည့်ကုသမှုများကို မဖော်ပြထားပေ (မာကု ၅:၂၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
8:40–56. Hemorrhaging
Woman Healed and Girl Raised to Life. This section contains two miracle
stories, one contained inside the other. The main story is about a Jewish
official who needed help for his daughter. Inside of this story there is
another one about a woman who had been sick for twelve years (the same length
of time that Jairus’s daughter had been alive), but she had no father to
intervene for her. With such an illness, Levitical law relegated her to
perpetual uncleanness and seclusion (cf. Lev. 15:25–27), but she ignored this
command. She had received no help from physicians. Her hope, and her
desperation, was stronger than her fear of violating social norms. Luke does
not mention the more negative aspects of the treatment doctors gave the woman (cf.
Mark 5:26).
ထိုမိန်းမသည်
ယေရှု၏အဝတ်အစားနားရှိ နယ်နိမိတ်၊ အစွန်အဖျားကို တို့ထိရန် အောင်မြင်ခဲ့သည်။
ယင်းမှာ အပြင်ဝတ်ရုံမှ ချိတ်ဆွဲထားသော အရိုးသားများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ
၉:၂၀ တွင် ဗဟုဝုစ်ကို သုံးထားသည်။ တောလည်ရာ ၁၅:၃၈–၃၉၊ တရားဟော ၂၂:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။
ယင်းအရိုးသားများသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်များကို လိုက်နာရန် သတိပေးချက်အဖြစ်
ရှိခဲ့သည်။ ထိုအရိုးသားများကို တို့ထိခြင်းသည် ကျန်းမာလာရန်သာမက
ပုံမှန်တိုရတ်စောင့်ထိန်းသူဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလိုခြင်း၊ ဗိမာန်တော်သို့
လည်ပတ်နိုင်ရန်ဆန္ဒကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ “ငါ့ကိုမှ မထိဘူးလား” ဟု
မေးခွန်းထုတ်ခြင်းဖြင့် (လုကာ ၈:၄၅) ယေရှုသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထိခြင်းကို
ပတ်ဝန်းကျင်လူများ၏ ကျပန်းထိခြင်းနှင့် ခွဲခြားပြသခဲ့သည် (မာကု ၅:၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။
ကုသရန် တန်ခိုးထွက်သွားသည်ကို ခံစားမိသည် (လုကာ ၈:၄၆)။ အဝတ်အစားတွင်
မှော်ဆန်သောအရည်အသွေးရှိသည်ဟု ထင်မြင်မှုမဖြစ်စေရန် ယေရှုသည်
အမှန်တကယ်အကြောင်းရင်းကို သိရှိစေလိုခဲ့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပျောက်ကင်းရုံမျှမက
သက်သေခံတစ်ဦးလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယေရှုသည် သူမအား နှစ်နည်းဖြင့် အတည်ပြုခဲ့သည်။
ပထမအနေဖြင့် “သမီး” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် သူမကို ဝိညာဉ်ရေးမိသားစုဝင်အဖြစ် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
ဒုတိယအနေဖြင့် ပထမနှင့်အနီးကပ်ဆက်စပ်နေသည်မှာ သူမအား ကုသခဲ့သော
ယုံကြည်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု အတည်ပြုခဲ့သည်။ “သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည်
သင့်ကိုကယ်တင်ပြီ” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ယေရှု၏ ကုသခြင်းအမှုသည်
ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို ဥပစာပြခြင်းဖြစ်သည် (လုကာ ၇:၃၆–၅၀ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။
The woman succeeded in touching the border, or edge, of
Jesus’s clothing, referring to the tassels that hung from the outer garment
(Matt. 9:20 uses a plural form; cf. Num. 15:38–39; Deut. 22:12). These served
as a reminder to keep God’s commandments. Her touching them showed not only a
desire to be well but her desire to resume a normal, Torah-observant life,
including visits to the temple. In asking “Who touched Me?” (Luke 8:45), Jesus
differentiated this touch of faith from the random touches of the people around
Him (cf. Mark 5:28). He perceived power going out to heal (Luke 8:46), and lest
some magical quality be attributed to His clothing, Jesus was determined that
the real explanation be known. Not only was she instantly cured, she also
became a witness. Jesus affirmed her in two ways. First, in calling her
“daughter,” He included her as a member of His spiritual family. Second, and
closely connected to the first, He affirmed that it was her faith that healed
her. It can also be translated, “Your faith has saved you.” Jesus’s work of
healing is parabolic of His work of salvation (see commentary on Luke 7:36–50).
ယခင်ဇာတ်လမ်းများတွင်
ဖြစ်သလို (၈:၂၅၊ ၄၈ ကိုကြည့်ပါ) ယာအိရ၏သမီးဇာတ်လမ်းဆက်လက်ဖြစ်ပွားရာတွင်လည်း
ယုံကြည်ခြင်းသည် ယေရှုကူညီပြီး ကုသပေးနိုင်သောနည်းလမ်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၃:၅၈
ကိုကြည့်ပါ)။ သတင်းဆိုးသယ်လာသူ၏ စကားအပြီး ဆက်လက်ယုံကြည်နေရန် ယေရှုသည်
အားပေးခဲ့သည် (မာကု ၅:၃၆ တွင် လက်ရှိကာလကို သုံးထားသည်ကို ကြည့်ပါ)။
ဖခင်နှင့်မိခင်အပြင် ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သာ ယေရှုနှင့်အတူ
အိမ်ထဲဝင်ခွင့်ရပြီး မိန်းကလေးလဲလျောင်းရာနေရာသို့ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရသည် (လုကာ ၈:၅၁။
မာကု ၅:၃၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤတပည့်သုံးဦးကို အသွင်ပြောင်းခြင်းတောင်ပေါ်သို့
ထပ်မံရွေးချယ်ခံရမည် (လုကာ ၉:၂၈) နှင့် အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများအရ ဂေတေမန်ဥယျာဉ်တွင်
ဆုတောင်းရန် ယေရှုနှင့်အတူ နိုးကြားနေရန် ရွေးချယ်ခံရမည် (မဿဲ ၂၆:၃၇၊ မာကု ၁၄:၃၃။
ဂလာတိ ၂:၉ ကိုကြည့်ပါ)။
As in the previous stories (see 8:25, 48), so in the
continuing story of the daughter of Jairus, faith was the means by which Jesus
could help and heal (cf. Matt. 13:58). Jesus expressed encouragement to keep on
believing (as Mark 5:36 indicates by use of the present tense) following the
messenger’s discouraging tidings. Besides the father and mother, Jesus
permitted only Peter, James, and John to enter the house with Him and to
approach the place where the girl lay (Luke 8:51; cf. Mark 5:37). These three disciples
would be singled out again to accompany Jesus to the Mount of Transfiguration
(Luke 9:28) and, according to the other Synoptics, to watch and pray with Him
in Gethsemane (Matt. 26:37; Mark 14:33; cf. Gal. 2:9).
ယာအိရကဲ့သို့
ထင်ရှားသူတစ်ဦးအတွက် ငိုကြွေးသံကြီးနှင့် ဆူညံစွာ ငိုကြွေးနေသူများစွာ ရှိနိုင်သည်
(မာကု ၅:၃၉ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် မိန်းကလေးသည် သေသည်မဟုတ်၊
အိပ်ပျော်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယေရှုပြောသောအခါ သူတို့၏ ငိုကြွေးသံများသည်
ရယ်စရာလှောင်ပြောင်သံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သိသည်မှာ
မိန်းကလေးသေပြီးဖြစ်သည်ဟု သိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်း ၅၃–၅၄)။ လုကာသည်
မိန်းကလေး၏ မျှော်လင့်ချက်မရှိသလောက် အခြေအနေကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည်
လာဇရုနှင့်ပတ်သက်၍လည်း သေခြင်းကို အိပ်ခြင်းဟု နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည် (ယောဟန်
၁၁:၁၁–၁၄)။ သေခြင်းကို အိပ်ခြင်းဟု ဖော်ပြခြင်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင်
မကြာခဏတွေ့ရသည် (ဥပမာ၊ ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂:၁၀၊ ယေရမိ ၅၁:၅၇၊ ဒံယေလ ၁၂:၂) နှင့်
ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်လည်း ရှိသည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၂၇:၅၂၊ တမန်တော် ၇:၆၀၊ ၁၃:၃၆၊ ၁ ကောရိန္သု
၁၅:၂၀၊ ၂ ပေတရု ၃:၄)။ သဘာဝကို အုပ်စိုးနိုင်စွမ်းကို ပြသပြီးနောက် (လုကာ ၈:၂၂–၂၅)၊
နတ်ဆိုးများကို (အခန်း ၂၆–၃၇)၊ ရောဂါများကို (အခန်း ၄၃–၄၈) အုပ်စိုးနိုင်စွမ်းကို
ပြသပြီးနောက် ယေရှုသည် သေခြင်းကို အုပ်စိုးနိုင်စွမ်းကို ထပ်မံသက်သေပြခဲ့သည်။
မုဆိုးမ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် ဖခင်၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးကို ယေရှုသည်
လက်လှမ်းပြီး အသက်ပြန်ရှင်စေခဲ့သည်။ သေသူများကို အသက်ပြန်ရှင်စေသော
အဖြစ်အပျက်သုံးခုလုံးတွင် ယေရှုသည် လူများကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုပြီး ထခြင်းကို
အမိန့်ပေးခဲ့သည် (လုကာ ၇:၁၄၊ ၈:၅၄၊ ယောဟန် ၁၁:၄၃)။ ယင်းသည် သင်္ချိုင်းမှ
လူများကို ခေါ်ဆောင်မည့်နေ့ကို ကြိုတင်ပုံဖော်ခြင်းဖြစ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၈–၂၉၊ ၁
သက်သာလောနိတ် ၄:၁၆)။ မိန်းကလေး၏ “ဝိညာဉ်” (လုကာ ၈:၅၅) သည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့်
ခွဲထွက်နေသော သတိရှိသည့်အရာမဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင်သုံးထားသော စကားလုံးသည်
လူနှင့်တိရစ္ဆာန်များ၏ အသက်ရှူခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ကို ဆိုလိုသည် (ဥပမာ၊ လုကာ
၂၃:၄၆၊ ကမ္ဘာဦး ၆:၁၇၊ ၇:၁၅၊ ဆာလံ ၁၄၆:၄၊ ဒေသနာ ၃:၁၉–၂၀၊ တမန်တော် ၂၀:၉၊ ယာကုပ်
၂:၂၆ ကိုကြည့်ပါ)။ အမြဲတမ်း အခြားသူများ၏လိုအပ်ချက်ကို စဉ်းစားတတ်သော ယေရှုသည်
မိန်းကလေးအား စားစရာပေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မည်သူ့ကိုမျှ
မပြောရန် မိဘများကို အမိန့်ပေးခဲ့သည် (လုကာ ၈:၅၅–၅၆)။ ယင်းသည် ခက်ခဲပေမည်။
သို့သော် သတင်းပျံ့နှံ့သွားပါက ယေရှု၏အမှုကို ရှုပ်ထွေးစေပြီး အချိန်မတန်မီ
အဆုံးသတ်သွားစေနိုင်သည် (ယောဟန် ၁၁:၄၇–၅၃ ကိုကြည့်ပါ)။
For a prominent person like Jairus, there likely were many
mourners making a loud commotion (cf. Mark 5:39). But their moaning and weeping
suddenly became derisive laughter when Jesus told them to stop, that the girl
was not dead but asleep, because they knew she was dead (vv. 53–54). Luke
underscores the certainty of the girl’s seemingly hopeless condition. Jesus
likened death to sleep also in connection with Lazarus (John 11:11–14). Such a
description of death is frequent in the OT (e.g., 1 Kin. 2:10; Jer. 51:57; Dan.
12:2) and in the NT (e.g., Matt. 27:52; Acts 7:60; 13:36; 1 Cor. 15:20; 2 Pet.
3:4). Having demonstrated His power over nature (Luke 8:22–25), the demons (vv.
26–37), and disease (vv. 43–48), Jesus proved again His power over death. As
with the widow’s only son, here too with the father’s only daughter, Jesus
reached out and touched to make alive. In all three instances of raising the
dead, Jesus addressed the individuals directly and commanded them to arise
(Luke 7:14; 8:54; John 11:43), prefiguring the day of His calling people forth
from the grave (John 5:28–29; 1 Thess. 4:16). The “spirit” of the girl (Luke
8:55) was not an entity with consciousness separate from the body. The word
used here refers to the breath or life of animals as well as people (see, e.g.,
Luke 23:46; Gen. 6:17; 7:15; Ps. 146:4; Eccl. 3:19–20; Acts 20:9; James 2:26).
Always thinking of others’ needs, Jesus directed that the girl be given some
food and commanded her parents to tell no one what had happened (Luke 8:55–56).
This likely would have been difficult, but to spread the news could have
complicated and perhaps prematurely ended Jesus’s work (cf. John 11:47–53).
အခန်းကြီး - ၉
၉:၁–၆။ တပည့်၁၂ပါးကို
စေလွှတ်ခြင်း။ ယေရှုနောက်လိုက်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခံရပြီး (၅:၁–၁၁)၊ တမန်တော်များအဖြစ်
ခန့်အပ်ခံရပြီး (၆:၁၂–၁၆)၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏သဘောသဘာဝကို အကျယ်တဝင့်
သင်ကြားပို့ချခံရပြီး ယေရှု၏အမှုတော်တွင် တန်ခိုးနှင့် ရှိနေခင်းကို
သက်သေခံပြီးနောက် ယခုအခါ တပည့်၁၂ပါးတို့သည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို
ကြေညာရန်နှင့် နာမကျန်းသူများကို ကုသရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသည် (၉:၂)။
တမန်တော်များသည် ယေရှုသွားရောက်ခဲ့သော မြို့ရွာများသို့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ
နှစ်ယောက်စီ စုံတွဲဖြင့် ပြန်လည်သွားရောက်ရမည် (မာကု ၆:၇။ လုကာ ၆:၁၂–၁၆ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။
ထို့ပြင် ယေရှုသည် သူတို့အား “တန်ခိုးနှင့် အခွင့်အာဏာ” ပေးခဲ့သည် (၉:၁)
သည်တို့သည် ယေရှုပြုခဲ့သည့်နည်းတူ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သက်သာစေနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
မာကုတွင် တောင်ဝါးနှင့် ခြေနင်းဖိနပ်ကို ယူဆောင်ခွင့်ရှိသော်လည်း လုကာတွင်
တောင်ဝါးကို တားမြစ်ထားပြီး မဿဲတွင် နှစ်ခုစလုံးကို တားမြစ်ထားသည်။ အဓိကအချက်မှာ
တမန်တော်များသည် အဝေးကြီးခရီးအတွက် ပုံမှန်လိုအပ်မည့်အရာတစ်စုံတစ်ရာကို
မယူဆောင်ရဘဲ (တိုက်ခိုက်မှုမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်သော တောင်ဝါးပင် မယူရ)
အပိုအပြင်ဝတ်ရုံပင် မယူရ။ ယင်းအစား သူတို့ကို လက်ခံမည့်သူများထံမှ အိမ်ထဲသို့
ဧည့်သည်ဝတ် ပြုလုပ်ပေးမည့်သူများကို ရှာဖွေပြီး သူတို့၏လိုအပ်ချက်များကို
ပေးစွမ်းမည့်သူများထံတွင် နေထိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားကို
ဟောပြောခြင်းနှင့် ကုသခြင်းအတွက် အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်လာမည် (အခန်း ၆)။
အတူယုဒလူမျိုးအား ဧည့်သည်ဝတ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသောအရာဖြစ်သော်လည်း
အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက ထိုငြင်းပယ်ခံရသူများသည် ခြေဖဝါးမှ ဖုန်မှုန့်များကို
သန့်ရှင်းစွာ ခါထုတ်ရမည် (အခန်း ၅)။ ဤအမိန့်သည် ဣသရေလနိုင်ငံပြင်ပမှ
ခရီးထွက်ပြန်လာသော ဘုရားကိုးကွယ်သူယုဒများ၏ ဓလေ့ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့သည် သန့်ရှင်းသောနယ်မြေကို တပါးအမျိုးသားညစ်ညူးမှုဖြင့် မညစ်ညမ်းစေရန်
ခြေဖဝါးမှ ဖုန်မှုန့်ကို ခါထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှု၏စေလွှတ်သူများကို
ငြင်းပယ်သူများသည် မယုံကြည်သူ တပါးအမျိုးသားများနှင့်တူသည်ဟု
သဘောထားခံရမည်ဖြစ်ပြီး တရားစီရင်မည့်နေ့တွင် ဤငြင်းပယ်မှုအတွက်
အဖြေပေးရမည်ဖြစ်သည်။
9:1–6. The Mission
and Sending of the Twelve. Having been called to follow Jesus (5:1–11),
appointed as apostles (6:12–16), and instructed extensively as to the nature of
the kingdom of God, witnessing its power and presence in Jesus’s ministry, the
Twelve were now sent out to declare the kingdom of God and to heal the sick
(9:2). The apostles were to return to the towns and villages where Jesus had
been, not alone but in pairs (Mark 6:7; see commentary on Luke 6:12–16).
Furthermore, Jesus gave them “power and authority” (9:1) so that they could
relieve suffering as He had done. In Mark they were permitted to take a staff
and sandals, while in Luke the former is prohibited, and in Matthew both are.
The main point is that the apostles were to take nothing that ordinarily would
be needed on an extended journey, not even a staff (which could protect against
attack) or a spare outer garment. Instead, they were to seek out those who
would receive them into their houses and provide for their needs, thus providing
a base for preaching the gospel (the good news) and healing (v. 6) in that
locale. To refuse hospitality to a fellow Jew would have been most unusual, but
should that happen, those who experienced it were to solemnly shake off the
dust from their feet as a testimony (v. 5). This command alludes to the
practice of pious Jews, who, on their return from traveling outside Israel,
would shake the dust from their feet to avoid defiling the Holy Land with
Gentile uncleanness. In other words, those who would reject Jesus’s emissaries
would be treated like unbelieving Gentiles and have to answer for this
rejection on the day of judgment.
၉:၇–၉။ ဟေရုဒ်သည်
ယေရှုကိုတွေ့လိုသည်။ ယေရှုနှင့် တပည့်များ၏အမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ
ဂလိလဲပြည့်တွင် ဟေရုဒ်အန္တိပတ်ထံ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။ သို့သော် သူသည်
စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည် (အခန်း ၇)။ ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ ကွဲပြားခြားနားသော
သတင်းများကြောင့် မရေရာနေသည်။ အချို့အဆိုအရ ယောဟန်ခရစ်ဝန် သို့မဟုတ်
ရှေးကပရောဖက်တစ်ဦး အသက်ပြန်ရှင်လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့က ဧလိယပြန်လာသည်ဟု
ဆိုကြသည် (အခန်း ၈)။ လူများက ယေရှုကို မည်သူဟု ထင်ကြသည်ဟု တပည့်များကို မေးသောအခါ
ဆင်တူသော ပုဂ္ဂိုလ်များကို ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၁၈–၁၉)။ ဟေရုဒ်သည် ဤအရာကို
စဉ်းစားရင်း ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မကောင်းမှုမျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် ပါနေပုံရသည်
(အခန်း ၉။ မာကု ၆:၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ယောဟန်ကို လည်ပင်းဖြတ်ခဲ့သော်လည်း
သူ၏နယ်မြေတစ်ဝိုက်တွင် ယောဟန်နှင့်ဆင်တူသော အမှုများ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသည်။
ဟေရုဒ်သည် ယေရှုကို သတ်လိုသောကြောင့် တွေ့လိုခြင်းမဟုတ် (လုကာ ၁၃:၃၁ တွင်
ခြိမ်းခြောက်မှုရှိသော်လည်း၊ မဿဲ ၂:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် ယေရှုကို
မေးမြန်းလိုပြီး အံ့ဖွယ်တစ်ခုခုကို မြင်ချင်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (လုကာ ၂၃:၈–၉၊ မာကု
၆:၁၄)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအခါ ဇာတ်လမ်းသည် ဘေသါဒါသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုနေရာသည်
ဟေရုဒ်၏အုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေပြင်ပဖြစ်သည်။
9:7–9. Herod Seeks to
See Jesus. It seems that the excitement surrounding Jesus’s work and that
of His disciples reached Herod Antipas, tetrarch of Galilee. But he was
perplexed (v. 7) and confused by the conflicting reports about Jesus. According
to some, John the Baptist or one of the ancient prophets had been resurrected,
while others said Elijah had appeared (v. 8). A similar collage of figures were
mentioned when Jesus asked His disciples whom people said He was (vv. 18–19).
There seems to be a hint of fear and foreboding expressed by Herod as he
pondered the meaning of this (v. 9; cf. Mark 6:16). Despite his having had John
beheaded, a similar work to John’s was being done throughout his territory. It
is unlikely that Herod wanted to see Jesus because he wanted to kill him
(despite the threat in Luke 13:31; cf. Matt. 2:13); he was probably hoping to
question Him and maybe even see a miracle performed (Luke 23:8–9; Mark 6:14).
In any case, the setting now shifts to Bethsaida, outside of Herod’s jurisdiction.
၉:၁၀–၁၇။
လူငါးထောင်ကို ကျွေးမွေးခြင်း။ တပည့်များသည် သူတို့ပြုခဲ့သော အမှုအားလုံးကို
ယေရှုအား ပြောပြပြီးနောက် ယေရှုသည် သူတို့ကို ဘေသါဒါနားရှိ လူဆိတ်ညံရာနေရာသို့
ခေါ်ဆောင်သွားသည် (အခန်း ၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘေသါဒါသည် ပေတရု၊ အန္ဒြေ ညီအစ်ကိုနှင့်
ဖိလိပ္ဖု၏ မွေးရပ်မြို့ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၄၄၊ ၁၂:၂၁)။ ငါးဖမ်းရွာကိုယ်တိုင်သည်
လူဆိတ်ညံရာနေရာ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အိုင်ကိုမျှော်ကြည့်နိုင်သော
အနီးရှိတောင်ပေါ်တွင် စိမ်းလန်းသောနေရာ ဖြစ်နိုင်သည် (မာကု ၆:၃၉၊ ယောဟန် ၆:၁၀
ကိုကြည့်ပါ)။ ဤကျွေးမွေးခြင်းအံ့ဖွယ်ဖြစ်ပွားရာနေရာသည် ဘေသါဒါနားရှိသော်လည်း
ဘေသါဒါမြို့ထဲတွင် မဟုတ်ကြောင်း မာကု ၆:၄၅ တွင် ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည်
(ဤအံ့ဖွယ်နေရာနှင့်ပတ်သက်၍ ယောဟန် ၆:၁၆–၂၁ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။
လူအုပ်ကြီးသည် ယေရှုကိုတွေ့သောအခါ ယေရှုသည် သူတို့ကို လှည့်မပို့ပေ။ သူတို့ကို
နှုတ်ဆက်ဧည့်ခံခဲ့သည် (လုကာ ၉:၁၁)။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် လမ်းပျောက်နေသော
သိုးများနှင့်တူသောကြောင့်ဖြစ်သည် (မာကု ၆:၃၄။ တောလည်ရာ ၂၇:၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ မဿဲအရ
သူတို့တွင် နာမကျန်းသူများကို ကုသပေးခဲ့သည် (မဿဲ ၁၄:၁၄)။ မာကုအရ “အရာများစွာ”
သင်ကြားပေးခဲ့သည် (မာကု ၆:၃၄)။ လုကာတွင် နှစ်ခုစလုံးပါဝင်ပြီး
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်အကြောင်း သင်ကြားပေးခဲ့သည် (လုကာ ၉:၁၁။ ၄:၄၃၊ ၈:၁၊ ၉:၂
ကိုကြည့်ပါ)။ သင်ကြားခြင်းသည် နေဝင်ခါနီးအချိန်ထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် တပည့်များက စားစရာ၊ အိပ်ရာနေရာ ရှာဖွေရန် လူများကို လွှတ်ပေးရန်
အကြံပေးခဲ့သည် (၉:၁၂)။ ယင်းအစား ယေရှုသည် တပည့်များကို သူတို့ကို ကျွေးမွေးရန်
အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ မုန့်၅လုံး၊ ငါး၂ချောင်းသာ ရှိသဖြင့် မဖြစ်နိုင်သည့်အရာဖြစ်သည်။
ဈေးဝယ်ရန်ပင် မလုံလောက်ပေ။ အကြောင်းမှာ ယောက်ျား ၅၀၀၀ ခန့်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
မိန်းမနှင့် ကလေးများပါ ရေတွက်ပါက စုစုပေါင်း လူပြန်တမ်းနီးပါး ၁၅၀၀၀ ခန့်
ရှိနိုင်သည်။ သို့သော် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အံ့ဖွယ်ကျွေးမွေးခြင်းများ၏
ဥပမာများသည် ဤမျှလျင်သော အစားအစာဖြင့်ပင် ဘုရားသခင်သည် ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု
ညွှန်ပြခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၆၊ တောလည်ရာ ၁၁၊ ၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၄၂–၄၄)။ ယေရှု၏
ကောင်းကင်သို့ မျှော်ကြည့်ခြင်း (လုကာ ၉:၁၆) သည် အံ့ဖွယ်၏ တကယ့်အရင်းအမြစ်ကို
ဖော်ပြသည်။ တောတွင်း မာနာနှင့်အတူတူ အထက်ကမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။
9:10–17. Feeding the
Five Thousand. After the disciples told Jesus all about their work among
the people, He took them to a desolate place near Bethsaida (cf. v. 12), the
hometown of brothers Peter and Andrew as well as Philip (John 1:44; 12:21). The
fishing village itself would not have been a secluded place, so perhaps a
grassy place on a nearby hill overlooking the lake (cf. Mark 6:39; John 6:10)
would have fit the setting described here. Mark 6:45 adds (when this miracle
was finished) that Jesus sent His disciples “to Bethsaida,” supporting Luke’s
assertion that the place where this feeding miracle happened was near Bethsaida
but making it clear that it was not in the city of Bethsaida itself (for more
on the location of this miracle, see commentary on John 6:16–21). When the
crowds found Him, Jesus did not turn them away. He received and welcomed them
(Luke 9:11) because they were like wandering sheep (Mark 6:34; cf. Num. 27:17).
According to Matthew, He healed the sick among them (Matt. 14:14), and Mark
says that He taught them “many things” (Mark 6:34). Luke has both elements,
adding that Jesus taught them about the kingdom of God (Luke 9:11; cf. 4:43;
8:1; 9:2). The instruction continued until late in the day because finally the
disciples suggested that the people be dismissed to find food and lodging
(9:12). Instead, Jesus commanded the disciples to feed them, a seeming
impossibility with just five loaves of bread and two fish, even if they were to
buy food, because there were about five thousand men. Counting women and
children, the total group could easily have numbered nearly fifteen thousand
people. But OT precedents for miraculous feedings might have suggested that
even with such meager provisions God could provide (Ex. 16; Num. 11; 2 Kin.
4:42–44). Christ’s looking up to heaven (Luke 9:16) revealed the miracle’s real
source; as with the manna in the wilderness, it came from above.
လူများကို ငါးဆယ်စီ
အတန်းလိုက်ထိုင်စေခြင်းဖြင့် (အခန်း ၁၄) ယေရှုသည် တပည့်များအား အစာခွဲဝေရာတွင်
လွယ်ကူစေရုံမျှမက လူဦးရေစာရင်းကို ရေတွက်စေပြီး အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရန် ယေရှုကို
မှီခိုနေရကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော အစာများကို တပည့်တစ်ပါးစီ တစ်ခြင်းစီ၊
စုစုပေါင်း ၁၂ ခြင်းထဲ စုဆောင်းခြင်းဖြင့် (အခန်း ၁၇) ချွေတာရေးနှင့်
ဆက်လက်အမှုတော်ဆောင်ရန် အခွင့်အရေးကို အားပေးခဲ့သည်။
By commanding the people to sit in groups of fifty (v. 14),
Jesus facilitated not only the distribution of food by the disciples but also
their counting the total number of people and reminded them of their dependence
on Him in order to serve. Gathering up the leftovers in twelve baskets (v. 17),
one for each disciple, encouraged both economy and opportunity for further
service.
ခရစ်တော်၏
ကိုယ်တိုင်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းမှလွဲ၍ ဤအံ့ဖွယ်သည် ခရစ်ဝင်ကျမ်း ၄ ခုလုံးတွင်
မှတ်တမ်းတင်ထားသော တစ်ခုတည်းသော အံ့ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ယေရှုမည်သူဖြစ်သည်နှင့်
သူ၏အမှုတော်၏ သဘောသဘာဝကို နားလည်ရန် အရေးကြီးကြောင်း အလေးပေးသည်။ ယောဟန်အရ
ဤအံ့ဖွယ်ကြောင့် လူများသည် ယေရှုကို မောရှေနှင့်တူသော ပရောဖက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်
(ယောဟန် ၆:၁၄။ တရားဟော ၁၈:၁၅–၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ လုကာတွင် ဤကျွေးမွေးခြင်းအပြီး
မကြာမီ ယေရှု၏ အဆွေးအမျိုးကို တပည့်များနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည် (လုကာ ၉:၁၈–၂၁)။
Other than Christ’s own resurrection, this is the only
miracle that is recorded in all four Gospels, which underscores its importance
for understanding who Jesus was and the nature of His work. According to John,
the miracle led people to think of Him possibly as the prophet like Moses (John
6:14; cf. Deut. 18:15–18). In Luke, Jesus raised with the disciples the
question of His identity soon after the feeding (Luke 9:18–21).
၉:၁၈–၂၇။ ပေတရု၏
ဝန်ခံချက်နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်။ အရေးကြီးသောဖြစ်ရပ်များမတိုင်မီ မကြာခဏဖြစ်သလို
(၆:၁၂၊ ၁၁:၁၊ ၂၂:၄၁–၄၆။ ၃:၂၁၊ ၉:၂၉ ကိုကြည့်ပါ) ယေရှုသည် တစ်ယောက်တည်း
ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။ တပည့်များ ရောက်ရှိလာသောအခါ ယေရှုသည် သူ့အဆွေးအမျိုးကို
မေးခဲ့သည်။ လူများစွာက ယောဟန်ခရစ်ဝန်ဟု ထင်ကြသည် (၉:၇၊ မာကု ၈:၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။
ဧလိယသည် အံ့ဖွယ်ပရောဖက်ဖြစ်ပြီး ပြန်လာရန် မျှော်လင့်ခံရသူဖြစ်သောကြောင့်
နောက်ထပ်လူကြိုက်များသော အဆိုဖြစ်သည် (မာလခိ ၄:၅၊ မာကု ၉:၁၁)။ သို့သော် ယောဟန်
သို့မဟုတ် ရှေးကပရောဖက်များဟု ဖော်ပြခြင်းသည် သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို
လူများစွာ ယုံကြည်ကြောင်း ပြသသည်။ တပည့်များကို မေးသော နောက်မေးခွန်းသည်
သမ္မာကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ယေရှုမည်သူနည်း။ သင်တို့ကား ငါ့ကို
အဘယ်သို့ ထင်မှတ်ကြသေလော (မဿဲ ၂၇:၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။ လူတိုင်းနောက်ဆုံး အဖြေပေးရမည့်
မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် ပုံမှန်အတိုင်း အုပ်စုကို ကိုယ်စားပြုပြီး
ဖြေကြားခဲ့သည်။ ဣသရေလ၏ ရှိယ မဟုတ်ဘဲ “ဘုရားသခင်၏ ခရစ်တော်” ဟု ဖြေခဲ့သည် (လုကာ
၉:၂၀)။ ယေရှုသည် ယုဒလူမျိုးတစ်မျိုးတည်းသာ ကယ်တင်ရှင်မဟုတ်၊ “ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရှင်”
ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၄:၄၂။ ဆာလံ ၇၂:၈၊ ၁ တီမောသေ ၂:၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည်
လူတိုင်းကယ်တင်ခြင်းခံရန် အလိုရှိသည်။
9:18–27. Peter’s
Confession and the Cross. As often preceding significant events (6:12;
11:1; 22:41–46; cf. 3:21; 9:29), Jesus was praying in solitude. When His
disciples arrived, Jesus asked them about His identity. Many people thought He
was John the Baptist (cf. 9:7; Mark 8:28;). Elijah, a miracle-working prophet,
was expected to return (Mal. 4:5; Mark 9:11), making him the next most popular
suggestion. But the mention of John or one of the prophets from times long past
also shows a widespread belief in resurrection from the dead. The next question
to the disciples is the most important in all the Bible: Who is Jesus? Who do
you say that He is? (cf. Matt. 27:22). It is a question that all must
eventually answer. Peter, as usual, spoke for the group. Rather than the
Messiah of Israel, he answered that Jesus was “God’s Messiah” or “the Christ of
God” (Luke 9:20). Jesus is “the Savior of the world,” not just of the Jews
(John 4:42; cf. Ps. 72:8), because God desires all to be saved (1 Tim. 2:4).
သို့သော် ယေရှုသည်
မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရန် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် သတိပေးခဲ့သည် (လုကာ ၉:၂၁)။
ကုန်းကတ်ရောဂါသည် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ယာအိရ၏သမီး အသက်ပြန်ရှင်ခြင်းတွင်
ပြုခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (၅:၁၄၊ ၈:၅၆)။ ယေရှုသည် ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် အကြောင်းရင်းကို
ဖွင့်ဟခဲ့သည်။ နိုင်ငံရေးကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် (၄:၅–၈ ကိုကြည့်ပါ)
ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း ဆင်းရဲဒုက္ခခံရ၊ ငြင်းပယ်ခြင်းခံရမည် (၉:၂၂။ ၂:၄၉
ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ အသက်ကြီးသူများ၊ ယုဒခေါင်းဆောင်ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့်
ပညာရှိဆရာများဟု အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤသုံးဖွဲ့သည် ယေရှုသည်
သူတို့၏အာဏာကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ခြိမ်းခြောက်နေသောကြောင့်
ဆန်္ဟေဒြင်အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး စုစည်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည်
ယေရှုကို ရောမလူမျိုးထံ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားတိုင်ချမည်
(၉:၄၄၊ ၁၈:၃၂)။ သို့သော် သူ၏သေခြင်းနှင့် တတိယနေ့တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည်
ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့်အညီ ဖြစ်မည် (၁၈:၃၃၊ ၂၄:၇၊ ၄၆၊ တမန်တော် ၁၀:၄၀၊ ၁
ကောရိန္သု ၁၅:၄။ ဆာလံ ၂၂၊ ဟေရှာယ ၅၃၊ ဟောရှေ ၆:၁–၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤနည်းဖြင့်သာ
သူ၏ဘဝရည်ရွယ်ချက်ကို ကယ်တင်ခြင်းပေးရာတွင် ပြည့်စုံစေမည် (လုကာ ၂:၃၀၊ ၃၈။ ယောဟန်
၁၂:၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။
Yet Jesus ordered and warned them to not tell anyone (Luke
9:21), as with the leper’s cleansing and the raising of Jairus’s daughter
(5:14; 8:56). Jesus disclosed here for the first time why. Refusing the role of
a political savior (cf. 4:5–8), He was of divine necessity to suffer and be
rejected (9:22; see also 2:49). He mentioned three groups of leaders: the
elders, who were widely respected leaders in Israel; the chief or ruling
priests; and the scribes, or teachers of the law, who were experts in how it
should be kept. These three groups composing the Sanhedrin united against Jesus
because He constituted a serious threat to their authority. They would hand Him
over to the Romans to be crucified (9:44; 18:32), but His death and His
resurrection on the third day would be in accordance with prophecy (18:33;
24:7, 46; Acts 10:40; 1 Cor. 15:4; cf. Ps. 22; Is. 53; Hos. 6:1–2). Only thus
could the purpose of His life be fulfilled in bringing salvation (Luke 2:30,
38; cf. John 12:27).
ယေရှုသည်
သူနောက်လိုက်သူများအား ကိုယ်လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းရမည်ဟု ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်
(လုကာ ၉:၂၃)။ ဤကိုယ်ပိုင်လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် အကျိုးကုသိုလ်မဟုတ်၊
ယေရှု၏သေခြင်းအားဖြင့် ပေးအပ်သော ပယ်ရှင်းခြင်းကို လက်ခံခြင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော
ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၁:၁၈၊ ရောမ ၁၂:၁)။
နေ့စဉ်ပြုလုပ်ရမည့် ရွေးချယ်မှုလည်း ဖြစ်သည် (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။
ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ဘုရားသခင်အလိုတော်ရှိပါက ကိုယ်ကိုကိုယ် စွန့်လွှတ်ရန်
ဆန္ဒရှိခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် သေးငယ်သော စွန့်လွှတ်ခြင်းအားလုံးကို ပါဝင်စေသည်။
ကိုယ်တိုင်အတွက် နေထိုင်ပါက ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ရရှိသော်လည်း နောက်ဆုံး အဆုံးတွင်
ပျက်စီးခြင်း၊ ပျောက်ဆုံးခြင်းအတွက် မည်သည့်လျော်ကြေးနည်း (လုကာ ၉:၂၅)။
လူတိုင်းရွေးချယ်သော ကံကြမ္မာသည် ယေရှု ဘုန်းအသရေနှင့် ကြွလာသောအခါ ထင်ရှားလာမည်
(အခန်း ၂၆)။ သို့သော် အချို့သည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏ ဘုန်းအသရေကို
တစ်ချက်မြင်ရမည် ဖြစ်ပြီး သေခြင်းကို မမြည်းစမ်းမီ ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၇)။ ဤစကားကို
ခရစ်ဝင်ကျမ်းသုံးခုလုံးတွင် အသွင်ပြောင်းခြင်းဖြစ်ရပ်မတိုင်မီ ချထားပုံသည်
ထိုဖြစ်ရပ်သည် ဤစကား၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖတ်ရှုသူအား ညွှန်ပြသည်။
Jesus went on to state that those who follow Him must take
up their cross (Luke 9:23). This personal cross is not meritorious but rather
the only reasonable response to receiving the atonement provided by Jesus’s
death (Is. 1:18; Rom. 12:1). It is also a choice to be made daily (cf. 1 Cor.
15:31). Willingness to surrender our lives for Jesus if God wills includes
within itself all lesser sacrifices for the gospel. If we live for ourselves,
even gaining the whole world, what compensation is that for ultimately
forfeiting eternal life—being lost and destroyed in the end (Luke 9:25)? The
destiny chosen by each will be revealed at Jesus’s coming in glory (v. 26). Yet
some would not taste death before glimpsing that glory, that is, of the kingdom
of God (v. 27). The placement of this saying in all three Synoptic Gospels
immediately before the transfiguration points the reader to that event as its
fulfillment.
၉:၂၈–၃၆။
အသွင်ပြောင်းခြင်း။ အသွင်ပြောင်းခြင်းသည် အနှစ်သုတ်နှင့်အညီ ရှစ်ရက်ခန့်အကြာ၌
ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း (မာ၊ ၉:၂ ကိုကြည့်ပါ)၊
ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သော ယခင်စကားနှင့် နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေသဖြင့် လာမည့်နိုင်ငံတော်ကို
ကြိုတင်ပုံဖော်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဂေသရှေမာန်ဥယျာဉ်၌ သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခကို
မြင်တွေ့ရမည့်တပည့်များသာလျှင် (မာ၊ ၁၄:၃၃ ကိုကြည့်ပါ) သူနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့
တက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုတောင်ကို အစဉ်အလာအရ တာဘောတောင်ဟု ယူဆသော်လည်း တကယ့်နေရာမှာ
ဧကန်စင်စစ် မသိရပါ။ လုကာမှသာလျှင် ဆုတောင်းရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်ဟု ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်
(လု၊ ၉:၂၈)။ တပည့်များ အိပ်ငိုက်နေကြသဖြင့် ညအချိန်ဖြစ်နိုင်သည် (အခန်း ၃၂)။
သို့ရာတွင် ယေရှု၏မျက်နှာသည် အသွင်ပြောင်းလဲသွားပြီး နေကဲ့သို့ တောက်ပလာကာ (မ၊
၁၇:၂)၊ ဝတ်လုံသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြူဖွေးတောက်ပလာသည် (လု၊ ၉:၂၉၊ အခန်း ၄၃၊ ၂ပေ၊
၁:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအခါ တပည့်များ နိုးလာပြီး
ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့်ပြည့်စုံသော ဘုရင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင်
မောရှေနှင့် ဧလိယဟု ဖော်ပြထားသော လူနှစ်ယောက်ကိုလည်း တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည် (လု၊ ၉:၃၀)။
ဤလူနှစ်ယောက်သည် နိုင်ငံတော်၏လူများကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်မည့်သူများနှင့်
အသက်ရှင်လျက် ကောင်းကင်သို့ ပြောင်းယူခြင်းခံရမည့်သူများကို ကိုယ်စားပြုသည်။
ထို့ပြင် ယေရှု၏သေခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်သို့တက်ကြွခြင်းဖြင့်
ယေရုရှလင်မြို့၌ ပြည့်စုံစေမည့် သူ၏ထွက်ခွာခြင်း (ဂရိစကား၊ ဧက္ကသုတ်) ကို ပညတ်တရားနှင့်
ပရောဖက်များက သက်သေခံခြင်းကို ပုဂ္ဂိုလ်ရုပ်ဖြင့် ပြသသည် (၁၃:၃၃
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လုကာ၏စကားရွေးချယ်မှုသည် ခရစ်တော်၏ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို
ဓမ္မသစ်ကတိတော်များ၏ပြည့်စုံခြင်းသာမက၊ သူ၌ယုံကြည်သူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော
“ဣသရေလအသစ်” ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော “ဧက္ကသုတ်အသစ်” တစ်ခုအဖြစ်လည်း ပုံဖော်ထားသည်။
9:28–36. The
Transfiguration. Although the transfiguration is recorded to have occurred
about eight days later (using inclusive reckoning; cf. Mark 9:2), its close
connection with the previous statement of Jesus shows that it prefigured the
coming kingdom. Only those disciples who would witness His agony in Gethsemane
(cf. Mark 14:33) joined him on the mountain, traditionally thought to be Mount
Tabor, but the actual place is not known with certainty. Only Luke adds that He
went up on the mountain to pray (Luke 9:28). It may have been night since the
disciples fell into a deep sleep (v. 32). But with Jesus’s face now transformed
in appearance, shining “like the sun” (Matt. 17:2) and His robe white and
glistening like a flash of lightning, they awoke to behold the King in His
glory (Luke 9:29; cf. v. 43; 2 Pet. 1:16). They also saw two men, identified as
Moses and Elijah (Luke 9:30). These two, representing the kingdom’s citizens,
were standing for those who would be resurrected and translated respectively.
They also personified the witness of the Law and the Prophets to Christ’s
decease or departure (Gr., exodus)
that would be accomplished or fulfilled in Jerusalem (cf. 13:33) with His
death, resurrection, and ascension. Luke’s word choice depicts Christ’s work of
salvation not only as a fulfillment of OT hopes but as a kind of “new exodus,”
by which a “new Israel” composed of believers in Him was brought into
existence.
ဘုန်းအသရေနှင့်
ပြည့်နှက်နေသော ဤအံ့ဖွယ်အခိုက်အတန့်၌ ပျောက်ဆုံးနေသည့်ပုံစံဖြင့် ပေတရုက
တဲသုံးလုံးလုပ်ကြစို့ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။ မောရှေနှင့်ဧလိယတို့သည်
ကောင်းကင်မှလာသူများဖြစ်သဖြင့် ယေရှုနှင့်အတူတူပင် ဂုဏ်ပြုခံရထိုက်သည်ဟု
သူထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (ယော၊ ၁:၁၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့ရာတွင်
ထိုသူနှစ်ယောက်ကို ဝန်းရံထားသော ဘုန်းတန်ခိုးသည် ယေရှု၏မျက်နှာမှ ထွက်ပေါ်လာသော
ဘုရားသခင်၏ဘုန်းအသရေ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုသာဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် ဣသရေလ၏ဘုရင်အဖြစ်
ယေရှုကို တင်မြှောက်ရန် သူတို့လာခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပေမည်။ သို့ရာတွင် သရဖူမတိုင်မီ
လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် မဖြစ်မနေ ဦးစွာရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။
စိနတောင်ပေါ်၌ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း (ထွက်၊ ၁၉:၁၆၊ ၂၄:၁၆) နှင့်
တော၌တဲတော်၌ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း (ထွက်၊ ၃၃:၉–၁၀၊ ၄၀:၃၄–၃၈) ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်သို့
တောက်ပသောတိမ်တိုက်ဖြင့် ဆင်းသက်လာသည် (မ၊ ၁၇:၅၊ ဗျာ၊ ၁:၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူများက ထိုတိမ်တိုက်သည် လူခြောက်ယောက်လုံးကို
ဖုံးလွှမ်းခဲ့ပြီး တပည့်များ၏ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် တိမ်တိုက်ထဲသို့ သူတို့ကိုယ်တိုင်
ဝင်ရောက်ရခြင်းနှင့် ဆိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့ကမူ ထိုတိမ်တိုက်သည် ယေရှု၊
မောရှေနှင့် ဧလိယတို့ကိုသာ ဖုံးလွှမ်းခဲ့သဖြင့် တပည့်များ၏ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည်
ထိုသူသုံးဦးကို တိမ်တိုက်ဖုံးလွှမ်းသည်ကို ကြည့်နေရခြင်းနှင့် ဆိုင်သည်ဟု
ဆိုကြသည်။ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်မဆို ဖြစ်နိုင်သော်လည်း တပည့်များသည်
တိမ်တိုက်ထဲမှ ထွက်လာသော အသံကို ကြားခဲ့ရသဖြင့် သူတို့ တိမ်တိုက်ဖုံးလွှမ်းခြင်းမခံရဟု
ညွှန်ပြသည်။ ယေရှုနှစ်ခြင်းခံချိန်၌ ခမည်းတော်သည် သူ့ကို မိမိသားတော်ဟု
အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (လု၊ ၃:၂၂)။ ဤနေရာ၌ လက်ရေးမူများ ကွဲလွဲသည်။ အချို့က
ခမည်းတော်သည် ခရစ်တော်ကို “ရွေးချယ်တော်မူသောသူ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်ဟု ဖတ်ပြီး၊
အချို့က “ချစ်လှစွာသောသားတော်” ဟု ဖတ်သည် (၉:၃၅)။ အကောင်းဆုံးဖတ်ချက်မှာ
“ရွေးချယ်တော်မူသောသူ” ဖြစ်နိုင်သည်။ ဂရိစကား akouete (အခန်း ၃၅) သည် နားထောင်ရုံသာမက ဆက်လက်၍
နားထောင်ပြီး နာခံလိုစိတ်ကို တိုက်တွန်းသည် (တရားဟော၊ ၁၈:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Somewhat lost in this glorious, awe-inspiring moment, Peter
suggested that they make three tabernacles or shelters—he was apparently
thinking that Moses and Elijah, as heavenly beings, deserved the same honor
that Jesus did (cf. John 1:14). But the glory surrounding these two was merely
a reflection of the glory of God that shone from Jesus’s face. Perhaps Peter
thought they had come to install Jesus as king of Israel, but the cross would
necessarily come before the crown. As at Mount Sinai (Ex. 19:16; 24:16) and the
wilderness tabernacle (Ex. 33:9–10; 40:34–38), the presence of God now came
down in a bright cloud (Matt. 17:5; cf. Rev. 1:7). Some interpreters suggest
that the cloud covered all six persons, and that the disciples’ fear was
related to their own entering of the cloud. Others suggest that the cloud only
covered Jesus, Moses, and Elijah, and thus that the disciples’ fear was related
to their observing the cloud cover them. In either case a voice from the cloud
proclaimed a message to them. Both interpretations are possible, but the fact
that the disciples heard the voice speaking from the cloud seems to suggest
that they were not covered by it. At Jesus’s baptism, the Father acknowledged
Him as His Son (Luke 3:22). Here manuscripts differ. Some read that the Father
called Christ His “Chosen One,” and others, that He referred to Him as His
“beloved” (9:35). The best reading is probably “Chosen One.” The command in
Greek, akouete (v. 35), not only
means to hear but also urges an ongoing willingness to listen and obey (cf.
Deut. 18:15).
၉:၃၇–၄၃က။
နတ်ဆိုးစွဲသောယောက်ျားလေးကို ကုသခြင်း။ “နက်ဖြန်နေ့” ဟူသော လုကာ၏ဖော်ပြချက်အရ
ယေရှုနှင့် တပည့်သုံးဦးသည် တောင်ပေါ်၌ ကျန်ရစ်သောညတွင်းတစ်ည နေခဲ့ပြီး နံနက်၌
ဆင်းလာခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ နတ်ဆိုးစွဲခြင်းပြင်းထန်သောကိစ္စတစ်ခုကို တပည့်များထံ
ယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် နတ်ဆိုးကို နှင်ထုတ်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့သဖြင့်
(အခန်း ၄၀) လူအများအပြား သူတို့ပြန်လာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။
အကြောဆွဲခြင်း လက္ခဏာများ (မ၊ ၁၇:၁၅ ကိုကြည့်ပါ)—အော်ဟစ်ခြင်း၊
ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ဆွဲခြင်း၊ လဲကျခြင်း၊ ပါးစပ်မှအမြှုပ်ထွက်ခြင်း—တို့ကို
နတ်ဆိုး၏လုပ်ရပ်ဟု ဆိုသည် (လု၊ ၉:၃၉၊ ၄၂၊ ၄:၃၃ ကိုကြည့်ပါ)။
9:37–43a. Healing of
a Demon-Possessed Boy. Luke’s reference to “the next day” suggests that
Jesus and the three disciples spent the rest of the night on the mountain and
went down in the morning. Already many people had gathered to await their
return because a serious case of demon possession had been brought to the
disciples and they could not cast the demon out (v. 40). The epileptic symptoms
(cf. Matt. 17:15)—crying out, being convulsed and falling down, foaming at the
mouth—were said to be caused by a spirit or demon (Luke 9:39, 42; see 4:33).
ဤကိစ္စသည် ခမည်းတော်
(မာ၊ ၉:၂၄)၊ တပည့်များ (မ၊ ၁၇:၂၀) နှင့် လူအုပ်တစ်ခုလုံး၏
ယုံကြည်ခြင်းမရှိမှုကြောင့် (မ၊ ၁၃:၅၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)
အထူးခက်ခဲသောကိစ္စဖြစ်သည်။ ယေရှုက “ယုံကြည်ခြင်းမရှိ၍ ဆိုးယုတ်သောမျိုးဆက်” ဟု
ရည်ညွှန်းပြောဆိုခဲ့သည်။ ယေရှုသည် “ဤမျိုးဆက်” ကို အကြိမ်ကြိမ် အပြစ်တင်ခဲ့သည်
(လု၊ ၇:၃၁၊ ၁၁:၂၉–၃၂၊ ၅၀–၅၁၊ ၁၇:၂၅၊ ၂၁:၃၂၊ တ၊ ၂:၄၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူ့ကို
ငြင်းပယ်ခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းမရှိမှုကြောင့်ဟု သတ်မှတ်ပြီး
မောရှေ၏သတိပေးချက်စကားများကို ပြည့်စုံစေခြင်းဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (တရားဟော၊ ၃၂:၅၊
၂၀)။ တပည့်များ၏ ပထမဆုံးမအောင်မြင်မှုသည် ကြည့်နေသူများ၏ ယုံကြည်ခြင်းမရှိမှုကို
ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ယောက်ျားလေးသည် တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သဖြင့် (အခန်း ၃၈)
ခမည်းတော်၏အခြေအနေ ပို၍ဆိုးရွားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နတ်ဆိုးသည် အလွယ်တကူ
မလွှတ်ပေးခဲ့ပါ။ ယေရှုက သားကိုခေါ်ခဲ့သည်နှင့် တပြိုင်နက် နတ်ဆိုးသည်
ယောက်ျားလေးကို ဆွဲဖတ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် နတ်ဆိုးကို ဆူပူတားမြစ်ပြီး
ကလေးကို ကုသပေးခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးများပင်လျှင် သူ၏အမိန့်တော်ကို နာခံရသည်။
ထို့ကြောင့် လူများသည် ယေရှု၏အမှုတော်၌ တောင်ပေါ်၌ရှိသော တပည့်သုံးဦးက
ယေရှု၏ပုဂ္ဂိုလ်တော်၌ မြင်တွေ့ခဲ့သည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတန်ခိုးတော်ကို
မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည် (၂ပေ၊ ၁:၁၆–၁၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
This represents a particularly difficult case because of the
prevailing unbelief (cf. Matt. 13:58) of the father (Mark 9:24), of the
disciples (Matt. 17:20), and of the crowd as a whole, whom Jesus referred to as
a faithless and perverse generation. Jesus repeated His indictment of “this
generation” on several occasions (Luke 7:31; 11:29–32, 50–51; 17:25; 21:32; cf.
Acts 2:40), attributing Israel’s rejection of Him to their unbelief and
alluding to it as a fulfillment of Moses’s words of warning to Israel (Deut.
32:5, 20). Unfortunately, the disciples’ initial failure no doubt made matters
worse by confirming the onlookers in their unbelief. The fact that the boy was
an only child (v. 38) made the father’s situation even more desperate.
Furthermore, the demon did not give up without a fight. As soon as Jesus called
for the father to bring his son, the demon threw him down into a convulsion.
But Jesus rebuked the demon and healed the child. Even the demons had to listen
to and obey His command, and the people were led to see in Jesus’s work, as the
three disciples on the mount saw in Jesus’s person, the majesty and greatness
of God (cf. 2 Pet. 1:16–18).
၉:၄၃ခ–၅၀။
လာမည့်ဆင်းရဲဒုက္ခက ကြီးမြတ်ခြင်းနှင့် အာဏာကို ထင်ရှားစေသည်။ ယေရှုသည်
မေရှိယအဖြစ် သူ၏သန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်ကို တပည့်များ နားလည်စေရန် အလေးအနက်ထား
ကြိုးပမ်းခဲ့သည် (၉:၂၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည်ဟူသော
ပထမဆုံးဟောကြားချက်ကို ပို၍ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံဟောကြားခဲ့ပြီး သူ၏စကားများကို
အလွန်ဂရုတစိုက် နားထောင်ကြရန် တပည့်များကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သေခြင်းနှင့်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ပထမဆုံးဟောကြားချက်တွင် ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး၊ ယခုမူ သူ
သစ္စာဖောက်ခံရတော့မည် (အခန်း ၄၄) ဟူ၍ ထပ်မံထည့်သွင်းခဲ့သည်။ စကားရွေးချယ်မှုအရ
ဤအဖြစ်အပျက်သည် လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာနေပြီဟု ညွှန်ပြသည်။ တပည့်များ၏ ရှေ့ရေးကို
နားလည်ရန် နှေးကွေးမှုကို ဤနေရာ၌ နည်းလမ်းလေးသွယ်ဖြင့် အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။
သူတို့သည် သူမိန့်ဆိုခဲ့သည်ကို “နားမလည်” ကြ၊ “ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့မှ
လျှို့ဝှက်ထားသည်”၊ သူတို့သည် ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် မစွမ်းနိုင်ခဲ့၊ ထို့ပြင်
ယေရှုကို အဓိပ္ပာယ်မေးရန် “ကြောက်ရွံ့” ခဲ့ကြသည် (အခန်း ၄၅)။
9:43b–50. The Coming
Passion Illuminates Greatness and Authority. Jesus was intent on making the
disciples understand the true nature of His mission as Messiah (cf. 9:21). He
repeated even more emphatically the prediction of His suffering by urging His
disciples to let His words sink in by listening very carefully. Added to the
first prediction of His death and resurrection was that He was about to be
betrayed (v. 44). The choice of words suggests this event was rapidly
approaching. The disciples’ slowness to grasp what lay ahead is emphasized here
in four ways: they “did not understand” what He was saying; “it was hidden from
them;” they were unable to perceive or grasp its import; and “they were afraid
to ask” Jesus what it meant (v. 45).
သူတို့သည်
နားလည်လိုခြင်းမရှိချင်ကြပေမည်။ အကြောင်းမှာ နိုင်ငံတော်၌ သူတို့အနှွယ်များထဲမှ
မည်သူသည် အကြီးမြတ်ဆုံးဖြစ်မည်နည်းဟု ငြင်းခုံမှုဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ယေရှုရှေ့၌
ငြင်းခုံရန်လည်း ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် သူတို့၏အတွေးအခေါ်ကို
သိတော်မူသည် (အခန်း ၄၆ တွင် “ငြင်းခုံခြင်း” ဟူသော စကားနှင့် အတူတူစကား၊ ၂:၃၅
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့၏အတွေးအခေါ်ကို ပြုပြင်ပေးရန် ယေရှုသည်
ကလေးငယ်တစ်ဦးကို သူ့အနားသို့ ခေါ်ယူထားခဲ့သည် (၉:၄၇)။ ကြီးမြတ်ခြင်းသည်
လူတစ်ဦးတွင် မရှိဘဲ ပြုမူဆောင်ရွက်ချက်များ၌ရှိသည်ကို သရုပ်ပြသည်။ နိုင်ငံတော်၌
အနိမ့်ဆုံးသောသူများ—ဆင်းရဲသောသူ၊ နှိမ့်ချသူ၊ နှိပ်စက်ခံရသူများကို လက်ခံခြင်း၊
ဂရုစိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အနှစ်သာရမှာ ယေရှုကို တကယ်လက်ခံခြင်းမပြုခဲ့လျှင်
သူ၏နမူနာကို မလိုက်နာနိုင်ဟု ဆိုလိုသည် (မ၊ ၂၅:၄၀၊ ၄၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
အနိမ့်ဆုံးသောသူများနှင့် တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်သူများသာလျှင် နိုင်ငံတော်၌
တကယ်ကြီးမြတ်သူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရမည် (လု၊ ၉:၄၈)။
It may be they did not want to understand, because a dispute
ensued over which one of them would be the greatest in the kingdom. Apparently
they were also afraid to argue over it in front of Jesus, but He knew their
thoughts (the same word used for “dispute” or “argument” in v. 46; cf. 2:35).
To correct their thinking, Jesus set a little child next to Him (9:47),
illustrating that greatness does not reside in a person but in
actions—identifying with, receiving, and caring for the “least” in the kingdom,
including the poor, the lowly, and the outcasts. The implication is that we
have not really received Jesus if we are unwilling to follow His example and do
as He has done (cf. Matt. 25:40, 45). Only those who do, by identifying with
the least, will be recognized as truly great in the kingdom (Luke 9:48).
ယေရှုကို လက်ခံခြင်း၏
လုံလောက်သောသက်သေဟူသည်ကို စဉ်းစားရင်း ယောဟန်သည် သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့သော
ယေရှု၏နာမတော်အားဖြင့် နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်နေသူတစ်ဦးကို တားမြစ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။
ယေရှုသည် ထပ်မံ၍ နူးညံ့စွာ ပြုပြင်ပေးခဲ့သည်။ ယေရှုမိန့်ဆိုသည်မှာ “ငါတို့ကို
ဆန့်ကျင်သူမဟုတ်လျှင် ငါတို့ဘက်၌ ရှိသည်” (အချို့လက်ရေးမူများ၌ “သင်တို့ကို” ဟု
ဖတ်ရသည်)။ အကောင်းဆုံးစာသားသက်သေအထောက်အထားအရ “သင်တို့” ဟူသော ဖတ်ချက်ကို
ထောက်ခံသည်။
Apparently reflecting on what constitutes sufficient
evidence of someone receiving Jesus, John referred to someone they saw
exorcising demons in His name, whom they tried to stop. Again Jesus gently
corrected them. Jesus said those who are not against us (or “you,” according to
some manuscripts) are for us (or “you” in some manuscripts). The best textual
evidence supports the “you” reading.
၉:၅၁–၁၉:၂၇ ယေရှုသည်
ယေရုရှလင်သို့ ခရီးသွားခြင်းနှင့် ဂလိလဲပြင်ပတိုင်းတစ်ပါးတွင်
အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်း
ဤနေရာ၌ လုကာသည်
အခြားဧဝံဂေလိများတွင် မတွေ့ရသော အချက်အလက်များပါဝင်သည့် ကြီးမားသောအပိုင်းတစ်ခုကို
ထည့်သွင်းထားသည်။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်သို့ နောက်ဆုံးခရီးဟုထင်ရသော ခရီးကို
စတင်တော်မူချိန်၌ ရှမာရိ၊ ပေရာ၊ ယေရီကိုစသည့်နေရာများသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
ခရီးသည် လှည့်ပတ်၍ နှေးကွေးခဲ့ပြီး ယုဒပြည်အတွင်းသို့ ဝင်ထွက်သော်လည်း
ယေရုရှလင်မြို့ကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အမှုတော်ကို အလျင်အမြန်
အဆုံးသတ်မသွားစေရန်ဖြစ်သည်။ ခရီးတစ်လျှောက် ဆယ့်ခုနစ်ဆယ်ကို ဆယ့်နှစ်ဦးကဲ့သို့
စေလွှတ်တော်မူခဲ့ပြီး ပိုမိုအငြင်းပွားမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။
သူ၏အမှတ်တရဆုံးသော ဥပမာများနှင့် ဆုံးမစကားများကို ဟောကြားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဂလိလဲ၌
ဟောကြားခဲ့သော အဆုံးအမများစွာကို ဤပရိသတ်အသစ်များအတွက် ထပ်မံဟောကြားခဲ့သည်။
9:51–19:27
JESUS’S JOURNEY TO
JERUSALEM AND MINISTRY OUTSIDE GALILEE
Luke inserts at this point a large section of material, most
of which is not found in the other Gospels. As Jesus began what appears to have
been His final journey to Jerusalem, He traveled to Samaria, Perea, and
Jericho, among other places. The journey was circuitous and slow, winding in
and out of Judea but avoiding Jerusalem itself so as not to bring His ministry
to a premature end. Along the way, Jesus sent out the seventy as He did the
Twelve, encountered further controversy, and presented some of His most
memorable parables and sayings. Also, many of the teachings given in Galilee
were likely repeated for these new listeners.
၉:၅၁–၆၂။
ရှမာရိရွာတစ်ရွာမှ ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏တန်ဖိုး။ ယေရှုသည်
ယေရုရှလင်မြို့၌ သူ့ကိုစောင့်ကြိုနေသောအရာကို သိတော်မူသော်လည်း လုကာသည်
ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူမည့် အောင်ပွဲခံချိန်ကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှုသည်
သေချာသောဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းသို့ ရှေ့တိုးရန် ခိုင်မာစွာ မျက်နှာမူခဲ့သည်။
ယခင်ကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်စွာ မသွားတော့ဘဲ (ယော၊ ၇:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)
လူအများဆုံး သူ့ကို နားထောင်နိုင်ရန် သတင်းစကားရှေ့မှ စေလွှတ်ကာ လူသိရှင်ကြား
သွားတော်မူခဲ့သည် (လု၊ ၉:၅၂)။ ရှမာရိရွာတစ်ရွာသည် ယေရုရှလင်သို့ ဦးတည်နေသောကြောင့်
သတင်းစကားဆောင်သူများကို လက်ခံရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်း ၅၃)။ ဤသည်မှာ
ယုဒလူများနှင့် ရှမာရိလူများကြား ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုနှင့် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုကို ပြသသည်
(ယော၊ ၄:၉၊ ၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသို့သောတင်းမာမှုကြောင့် ဂလိလဲမှ ယေရုရှလင်သို့
ရှမာရိဒေသကို ဖြတ်၍သွားခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်များသဖြင့် ဘာသာရေးပွဲတော်များအတွက်
ယေရုရှလင်သို့ ခရီးသွားသော ယုဒခရီးသည်များသည် ယော်ဒန်ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်၍
ယေရီကိုမှတစ်ဆင့် ယေရုရှလင်သို့ တက်သွားလေ့ရှိသည်။
9:51–62. Rejection by
a Samaritan Village and the Cost of Discipleship. Jesus knew what awaited
Him in Jerusalem, but Luke focuses on the triumphant time when He would ascend
to heaven. Jesus resolved (lit. “set His face”) to go forward to certain
suffering and death. He would go not secretly, as He had earlier (cf. John 7:10),
but publicly, sending messengers ahead of Himself to announce His coming so
that as many people as possible could be invited to hear Him (Luke 9:52). The
refusal of a Samaritan village to receive these emissaries because He was
headed to Jerusalem (v. 53) shows the hostility and bigotry that existed
between the Jews and the Samaritans (cf. John 4:9, 20). Such tensions meant
that journeying from Galilee to Jerusalem through Samaria could be quite
dangerous, which is why Jewish pilgrims traveling to Jerusalem for religious
feasts generally went the longer way through the Jordan Valley and then up to
Jerusalem from Jericho.
ဤငြင်းပယ်ခြင်းကို
ဒေါသထွက်ကာ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ကောင်းကင်မှ မီးကို ခေါ်ချပြီး သူတို့ကို
ဖျက်ဆီးခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (လု၊ ၉:၅၄)။ ဤသည်မှာ ဧလိယ၏စံနမူနာကို
သတိရစေသည် (၂ဘုရင်၊ ၁:၁၀၊ ၁၂)။ သို့ရာတွင် ဤကိစ္စသည် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။
ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့ကို ဆူပူတားမြစ်ခဲ့သည်။ မည်သူ့ကိုမျှ အတင်းအကြပ်
မချဉ်းကပ်ခဲ့ပါ။ အချို့လက်ရေးမူနှင့် ဘာသာပြန်များ၌ ဆူပူတားမြစ်စကားများ ပါဝင်သည်
(လု၊ ၉:၅၅–၅၆)။ အခြားရွာသို့ သွားခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ဖြစ်နိုင်သမျှ
ပဋိပက္ခများကို ရှောင်ရှားပြီး သူ၏အဆုံးအမများကို ပို၍လက်ခံလိုစိတ်ရှိသောသူများကို
ရှာဖွေသည့် သူ၏ပုံမှန်နည်းလမ်းကို လိုက်နာခဲ့သည် (၆:၂၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Indignant at this rebuff, James and John wanted permission
to call fire down from heaven to destroy them (Luke 9:54), recalling a
precedent set by Elijah (2 Kin. 1:10, 12). Of course the situation here was
quite different, and so Jesus rebuked them. He would not force Himself on
anyone. Words of rebuke appear in some manuscripts and versions (Luke 9:55–56).
In going to another village, Jesus followed His consistent practice of avoiding
conflict wherever possible (cf. 6:29) and seeking out those more open and
receptive to His teachings.
ထို့နောက်
တပည့်ဖြစ်လိုသူ သုံးဦးက ယေရှုထံ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ တစ်ဦးက သူသွားရာနေရာတိုင်းတွင်
လိုက်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည် (၉:၅၇)။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် သူ၏နောက်လိုက်များကို
စောင့်ကြိုနေသော ငြင်းပယ်ခြင်းကို သတိပေးခဲ့သည် (ရှမာရိတွင် ယခုပင်
ကြုံတွေ့ခဲ့သည်)။ ဤငြင်းပယ်ခြင်းကို ယေရှုခေါ်သော်လည်း ခမည်းတော်ကို
အရင်မြှုပ်နှံချင်သော လူတစ်ဦး၏တုံ့ပြန်မှု၌ ထပ်မံသရုပ်ဖော်ထားသည် (အခန်း ၅၉)။
ခမည်းမိခင်ကို မြှုပ်နှံခြင်းတာဝန်သည် အခြားဘာသာရေးတာဝန်များကို ဦးစားပေးရသည်ဟု
နားလည်ထားသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ကြေညာခြင်းအခွင့်အရေးနှင့်
ခေါ်တော်မူခြင်းသည် ပို၍အရေးကြီးသည်။ “သေသူများကို သူတို့သေလူများကို
မြှုပ်နှံခွင့်ပြုလော့” ဟု မိန့်ဆိုရာတွင် ယေရှုသည် ထိုလူအား ခမည်းတော်နှင့်
မိသားစုကို စွန့်ပစ်ပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ယေရှုသည်
ရုပ်လောက၌ ရင်းနှီးသောပုံများကို သုံး၍ ဝိညာဉ်ရေးရာကို ရှင်းပြခဲ့သည်။
ဝိညာဉ်အလျှင်သေနေသူများသည် သူတို့၏သေလူများကို မြှုပ်နှံနိုင်သည်။ ယေရှုနှင့်
သူ၏နောက်လိုက်များသည် အမှန်တကယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ပြုနေကြသည်—အပြစ်၌ သေနေသူများကို
အသက်ပေးနေကြသည် (လု၊ ၁၉:၁၀၊ ဧဖ၊ ၂:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တပည့်ဖြစ်လိုသူ တတိယမြောက်လူသည်
မိသားစုထံ နှုတ်ဆက်ရန်ခွင့်တောင်းခဲ့သည်မှာ ပို၍အားနည်းသော အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သည်
(လု၊ ၉:၆၁)။ သို့ရာတွင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ခြင်း၊ လောကီဆွေမျိုးဆက်ဆံရေး
သို့မဟုတ် မိသားစုတာဝန်များကြောင့် နှောင့်ယှက်ခံရခြင်းသည် ယေရှုကို
အချိန်ပြည့်အမှုတော်ဆောင်ရန် မသင့်တော်စေပါ (အခန်း ၆၂)။
Next Jesus was approached by three would-be disciples. One
promised to follow Him wherever He went (9:57), but Jesus warned him of the
rejection awaiting His followers (which was just encountered in Samaria). This
rejection is again illustrated in the response of a man whom He called to
follow Him but who wanted to bury his father first (v. 59). Although it was
understood that the duty of burying a loved one ordinarily took precedence over
all other religious duties, the unique opportunity and summons to herald the
kingdom of God was even more important. In saying, “Let the dead bury their own
dead” (v. 60), Jesus commanded the man to leave his father and family behind to
follow Him. Jesus used familiar images in the physical world to explain the
spiritual realm. The spiritually dead can bury their own; Jesus and His
followers were doing just the opposite—bringing life to those dead in sin (cf.
Luke 19:10; Eph. 2:1). A far weaker excuse was given by a third would-be
disciple: saying farewell to his family (Luke 9:61). But looking back, being
hindered by earthly ties or familial obligations, actually makes a person unfit
to follow Jesus in full-time ministry (v. 62).
အခန်းကြီး - ၁၀
၁၀:၁–၂၄။
စေလွှတ်ခြင်းခံရသူများ။ အထက်ပါ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ စိတ်ဓာတ်အားနည်းသော
ကြိုးပမ်းမှုများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အခြားသူများစွာသည် ဆယ့်နှစ်ဦးအပါအဝင်
အရာရာကို စွန့်ပစ်ပြီး ယေရှုနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ကြသည် (၅:၁၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ဤသူများသည် ယေရှု၏အဆုံးအမများကို နားထောင်ကာ သင်ယူပြီး နာခံခဲ့ကြသဖြင့်
နိုင်ငံတော်သတင်းကို ကြေညာရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆယ့်ခုနစ်ဆယ်
(အချို့လက်ရေးမူများ၌ ဆယ့်ခုနစ်ဆယ်နှစ်ဦး) ကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။
ဤကြီးမားသောအရေအတွက်သည် လုံးဝအပ်နှံထားသော တပည့်ဦးရေ တိုးပွားလာခြင်းကို သက်သေပြသည်။
ဤအရေအတွက်သည် ဣသရေလပြင်ပသို့ ပိုမိုကြီးမားသော သာသနာပြုမှုကို သင်္ကေတပြုနိုင်သည်
(က၊ ၁၀ တွင် နောဧ၏သားမြေးများမှ ဆင်းသက်လာသော နိုင်ငံပေါင်း ခုနစ်ဆယ်ကို
ကိုးကားထားသည်)။ ဆယ့်နှစ်ဦးကဲ့သို့ပင် နှစ်ယောက်စီဖြင့် စေလွှတ်ခဲ့သည် (လု၊
၆:၁၂–၁၆ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။ မြို့ရွာအသီးသီးသို့ ယေရှုရောက်ရှိရန်
လမ်းပြင်ဆင်ရန်နှင့် သူမရှိတော့သည့်အခါ နောက်လိုက်များကို ပြင်ဆင်ရန်ဖြစ်သည်။
ယေရှုသည် လယ်သမားများ ပိုမိုစေလွှတ်ရန် ဆုတောင်းကြရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ ရိတ်သိမ်းစရာများပြားပြီး နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူဦးရေသည်
ယေရှုစုဆောင်းပြီးသား သူများထက် များစွာသာလွန်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
10:1–24. The Sent.
Contrary to the half-hearted attempts at discipleship above, many others, in
addition to the Twelve, had left everything to follow Jesus (cf. 5:11). These
also listened to Jesus’s teachings, learned, and obeyed them and so were
prepared to proclaim His kingdom message. This time seventy (other manuscripts
have seventy-two) were sent out; the larger number is evidence of a growing
number of totally dedicated disciples. As with the Twelve, the number may be
symbolic, in this case of the larger mission beyond Israel (cf. the seventy
nations of Gen. 10 descended from Noah). Also like the Twelve, Jesus sent them
out two by two (see commentary on Luke 6:12–16) to prepare the way for His
arrival at the various towns and villages as well as to prepare His followers
for when He would no longer be with them. Jesus instructed them to pray that
more people would be sent out into the field to work because the harvest was
abundant. In other words, potential members of the kingdom vastly outnumbered those
whom Jesus had already gathered.
မထူးဆန်းစွာပင်
ဤအဖွဲ့အား ပေးသောညွှန်ကြားချက်များသည် ဆယ့်နှစ်ဦးအား ပေးခဲ့သော
ညွှန်ကြားချက်များနှင့် အနှစ်သာရအားဖြင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (၉:၁–၅၊ မ၊ ၁၀:၁–၁၆
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သိုးကလေးများကဲ့သို့ အကာအကွယ်မဲ့စွာ ဝံပုလွေများအကြား
စေလွှတ်ခံရသဖြင့် (လု၊ ၁၀:၃) သူတို့သည် သိုးထိန်းတော်ကို အားကိုးရမည်ဖြစ်သည် (ယော၊
၁၀:၃–၅၊ ၁၂–၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လမ်း၌ မည်သူ့ကိုမျှ နှုတ်ဆက်ခြင်းမပြုရ (လု၊
၁၀:၄)။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုလျှင် အချိန်မီရောက်ရှိခြင်းကို ဟန့်တားနိုင်ပြီး
သာသနာပြုမှုကို နှောင့်ယှက်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လက်ခံသောအိမ်များ၌
ငြိမ်သက်ခြင်းကျေးဇူးတော်ကို ကြေညာရမည် (အခန်း ၅)။ ငြိမ်သက်ခြင်းသားဖြစ်သူ (huios
eirēnēs) ဆိုသည်မှာ ယေရှုနှင့်
သူ၏ကိုယ်စားလှယ်များ ပေးသော ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် အနားယူခြင်းကို လက်ခံပြီး
မြှင့်တင်သူဖြစ်သည် (မ၊ ၁၁:၂၈–၃၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသူများသည်
ဝိညာဉ်ရေးကောင်းကျိုးခံစားရမှုအတွက် ပစ္စည်းအကျိုးပေးခြင်းဖြင့်
ဤအမှုတော်ဆောင်များအတွက် လိုအပ်သော ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ဝမ်းမြောက်စွာ
ပေးဆပ်ကြမည် (လု၊ ၁၀:၇၊ ၁ကော၊ ၉:၁၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ပြင် ပေးသောအစာကို
စားရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သန့်ရှင်းမှုကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမပြုရ (လု၊ ၁၀:၈၊ တ၊
၁၀:၁၄၊ ၁ကော၊ ၁၀:၂၇–၂၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မြို့တစ်မြို့သည် သူတို့ကို
မလက်ခံလျှင် ခြေဖဝါးမှဖုန်ကို ခါထုတ်ပြီး တရားစီရင်ခြင်း၏အမှတ်အသားပြုရမည် (၁၀:၁၁၊
၉:၅ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ မကောင်းမှုကြောင့် ကောင်းကင်မှမီးဖြင့် ဖျက်ဆီးခံရသော
သောဒုံမြို့သည် ထိုမြို့ထက် ပို၍ပေါ့ပါးသော အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် (၁၀:၁၂)။
Not surprisingly, the instructions given to this group were
substantively the same as those given to the Twelve (cf. 9:1–5; Matt. 10:1–16).
As apparently helpless lambs among wolves (Luke 10:3), they were to rely on
their Shepherd for help and protection (cf. John 10:3–5, 12–15). They were to
greet no one on the way (Luke 10:4) because that might prevent a timely arrival
and thus hinder their mission. They were to pronounce a blessing of peace on
homes that received them (v. 5). A person who was a huios eirēnēs (lit. “son of peace”) was one who had received and
promoted the peace and rest offered by Jesus and His representatives (cf. Matt.
11:28–30). Those who received it would gladly provide the requisite hospitality
for these laborers as the material wages for the spiritual blessings they
received (Luke 10:7; cf. 1 Cor. 9:11). Furthermore, they were to eat what was
offered, that is, they should not question its purity (Luke 10:8; cf. Acts
10:14; 1 Cor. 10:27–28). If a city did not receive them, they should wipe off
the dust from their feet as a sign of judgment (Luke 10:11; see also 9:5).
Sodom, which was destroyed by fire from heaven for its wickedness, would
receive a lighter punishment than that city (10:12).
အလင်းပိုမိုရရှိခြင်းသည်
ထိုအလင်းကို ငြင်းပယ်ပါက အကျိုးမရှိချေ။ ထို့ကြောင့် ယေရှုပြုတော်မူသော
အံ့ဖွယ်နတန်ခိုးများကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော ဂလီလဲဒေသ၊ ခိုရာဇိန်နှင့်
ဗက်ဇိုင်ဒမြို့တို့သည် ထိုအလင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းကြောင့် ပို၍ကြီးမားသော
တာဝန်ရှိကြသည် (အပိုဒ် ၁၃၊ ယောဟန် ၉:၃၉-၄၁၊ ၁၉:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ထိုနှစ်မြို့၌ ယေရှု၏ဓမ္မအမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ သိပ်မသိရှိရခြင်းသည် ယေရှုသည်
ဧဝံဂေလိတင်စာအုပ်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ထက် အများကြီးပိုမို၍
ဟောပြောတော်မူခဲ့ပြီး ပြုတော်မူခဲ့ကြောင်း သတိပေးချက်တစ်ခုဖြစ်သည် (ယောဟန် ၂၀:၃၀-၃၁
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့၏သတင်းစကားကို အနုတ်လက္ခဏာဆန်စွာ
တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဣတ္ထိယမြင့်မားသော ဖိုနိကိမြို့များဖြစ်သည့် တုရုနှင့်
ဇိဒုန်မြို့တို့ထက်ပင် ပို၍ပြင်းထန်သော တရားစီရင်ခြင်းခံကြရမည်ဖြစ်သည်။
ဂလီလဲ၏အနောက်မြောက်ဘက် ကမ်းရိုးတန်းတွင်တည်ရှိသော ထိုမြို့များသည်
ဣသရေလပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် ပေးပို့ခဲ့သော သတိပေးချက်များကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်
(ဟေရှာယ ၂၃၊ ယေရမိ ၂၅:၁၇၊ ၂၂၊ ယင်းယှဉ်ကြည့်ပါ၊ ယေဇကျေလ ၂၆-၂၈)။ သို့ရာတွင်
ထိုမြို့များတွင်ပင် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည် (လုကာ ၄:၂၆
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ယေရှုထံသို့လည်း အချို့တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည် (မာကု ၇:၂၄-၃၀)။
လျှော်ပိုးထည်နှင့် ပြာကို ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း၏လက္ခဏာဖြစ်ပြီး
ယေရှု၏သတင်းစကားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသင့်သည့် နောင်တရခြင်းအမျိုးအစားကို ညွှန်ပြသည်
(၂ကိုရိန်သု ၇:၉-၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပို၍အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်မှာ
ကပေနောက်မြို့ကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည် (လုကာ ၁၀:၁၅)။ ထိုမြို့သည်
ယေရှု၏ဓမ္မအမှုတော်ကာလအတွင်း အိမ်မြို့အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည် (မဿဲ ၄:၁၃)။
ကောင်းကင်သို့ မြှောက်စားခြင်းခံရသော်လည်း ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းကြောင့်
ပါတ်ဝိုင်းသို့ ချခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၅:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုမြို့သည်
ဖျက်ဆီးခံရပြီး စွန့်ပစ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ မြို့များ၏ ဆယ့်ခုနစ်ဆယ်ယောက်အပေါ်
တုံ့ပြန်ပုံသည် ယေရှုအပေါ်တုံ့ပြန်ပုံကို ညွှန်ပြလိမ့်မည်။ သူ၏တမန်တော်များကို
ငြင်းပယ်ခြင်းသည် သူ့ကိုငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် သူ့ကိုစေလွှတ်တော်မူသောအရှင်ကို
ငြင်းပယ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည် (လုကာ ၉:၄၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Having greater light is no advantage if it is rejected.
Thus, the Galilean cities of Chorazin and Bethsaida, who witnessed the powerful
miracles done by Jesus, bore a greater responsibility for rejecting that light
(v. 13; cf. John 9:39–41; 19:11). The fact that almost nothing is known of
Jesus’s ministry in these two locales is a reminder that Jesus said and did
much more than the Gospels record (cf. John 20:30–31). Their negative response
to His message left them subject to a harsher judgment even than the proud
Phoenician cities of Tyre and Sidon. Located on the coast northwest of Galilee,
these cities rejected the warnings sent them through the prophets of Israel
(see Is. 23; Jer. 25:17, 22; Ezek. 26–28). Even there, however, a few responded
(cf. Luke 4:26) as some did also to Jesus (Mark 7:24–30). Clothing oneself in
sackcloth and ashes was a sign of mourning and was indicative of the kind of
repentance Jesus’s message was meant to produce (cf. 2 Cor. 7:9–11). Even more
surprising is the mention of Capernaum (Luke 10:15), which served as Jesus’s
home city during His ministry (Matt. 4:13). Having been thus exalted to heaven,
by rejecting Jesus it would be brought down to Hades, a reference to divine
punishment (cf. Is. 5:14). It would be destroyed and abandoned. The response of
the cities to the seventy would be indicative of their response to Jesus. To
reject His messengers would be to reject Him and the One who sent Him (cf. Luke
9:48).
ဆယ့်ခုနစ်ဆယ်ယောက်၏ပြန်လာခြင်းကို
အခန်း ၁၀ တွင် ဗဟိုပြုဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ အပိုဒ် ၁၇ သည် အပိုဒ် ၂၀
နှင့် အပြိုင်ဖြစ်ပြီး အပိုဒ် ၁၈ နှင့် ၁၉ သည်လည်း အပြိုင်ဖြစ်၍
အချင်းချင်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြသည်။ ဆယ့်ခုနစ်ဆယ်ယောက်သည် အောင်မြင်သောအမှုတော်မှ
ဝမ်းမြောက်စွာပြန်လာကြပြီး ယေရှုကို သခင်ဟု ခေါ်ဆိုကာ နတ်ဆိုးများသည် သူတို့၌
နာမတော်အားဖြင့် နှီးနှောင်ခံရကြောင်း ပြောကြသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ထိုခေတ်က
နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်သူများသည် မန္တန်အမျိုးမျိုးနှင့် ညစ်ညမ်းသောအရာများကို အသုံးပြု၍
နှင်ထုတ်ကြသော်လည်း ယေရှု၏နာမတော်တစ်ပါးတည်းသာ ထိုအမှုကို ပြီးစီးစေနိုင်ခဲ့သည်
(၉:၄၉၊ သို့သော် တမန်တော် ၁၉:၁၃-၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည်
သူတို့၏အောင်မြင်မှုကို စာတန်၏ကျရှုံးခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်တော်မူသည် (လုကာ ၁၀:၁၈)။
ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးကျလာသောပုံသဏ္ဌာန်သည် အမြင်အာရုံကို အလေးပေးသည်၊ ကြာချိန်ကို
မဟုတ်ပေ။ ဂရိစကားတွင် “မြင်” ကြိယာ၏ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားမှုသဘောသည် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကို
ညွှန်ပြသည်။ စာတန်သည် မူလပုန်ကန်မှုတွင် ကောင်းကင်မှ နှင်ထုတ်ခံရသည် (ဗျာဒိတ်
၁၂:၇-၉)၊ သို့သော် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် သူ၏ဆိုးယုတ်မှု၏သဘောကို
အပြည့်အဝထင်ရှားစေပြီး သူ၏လွှမ်းမိုးမှုကို ဖျက်ဆီးတော်မူမည် (ယောဟန် ၁၂:၃၁)။
ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည် နတ်ဆိုးများမှတစ်ဆင့်
စာတန်၏ထိခိုက်နစ်နာစေနိုင်သောတန်ခိုးကို ဖီလာနှင့်ကင်းမြီးကောက်များကို နင်းမိရန်
အခွင့်အာဏာရရှိကြသည် (တရားဟောရာ ၈:၁၅)၊ ထိုတန်ခိုးသည် ကျိုးပဲ့သွားပြီဖြစ်သည် (မဿဲ
၁၆:၁၈၊ ရောမ ၁၆:၂၀)။ ထို့ကြောင့် သူတို့အား ဘာမျှထိခိုက်နစ်နာစေနိုင်မည်မဟုတ်ဟု
ကတိပေးတော်မူသည် (လုကာ ၁၀:၁၉)။ ဝမ်းမြောက်ရမည်မှာ ရန်သူအပေါ်
တန်ခိုးရှိသောကြောင့်မဟုတ်၊ ရန်သူသည် သူတို့အပေါ်
တန်ခိုးမရှိတော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်၏နိုင်ငံသားများအဖြစ်
သူတို့၏နာမည်များကို အသက်စာအုပ်၌ ကောင်းကင်တွင် ရေးမှတ်ထားပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၀၊
ထွက်မြောက်ရာ ၃၂:၃၂-၃၃၊ ဒံယေလ ၁၂:၁၊ ဖိလိပ္ပိ ၄:၃၊ ဗျာဒိတ် ၃:၅၊ ၂၀:၁၂၊ ၁၅
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ရန်သူ၏တန်ခိုးကို ကျိုးပဲ့စေခြင်းသည် သေခြင်းကို
မကြောက်ရွံ့ရတော့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၂:၁၄-၁၅)။
The return of the seventy is described in a concentric
structure in chapter 10, whereby v. 17 is paralleled by v. 20 and vv. 18 and 19
are likewise parallel and mutually interpretative. The seventy returned with
joy from their successful mission and addressed Jesus as Lord, indicating the
power of the name by which the demons were subject to them (v. 17). While
exorcists of the time tried various incantations and foul concoctions to drive
demons away, Jesus’s name alone was powerful enough to do the job (9:49; but
cf. Acts 19:13–16). Jesus attributed their success to Satan’s fall (Luke
10:18). The image of lightning from heaven normally stresses visibility, not
duration, while the ongoing action underlying the Greek tense of “saw” suggests
a process. Satan was cast out of heaven in the original rebellion (Rev.
12:7–9), but at the cross the nature of his evil course would be fully revealed
and his influence destroyed (John 12:31). Jesus’s followers were given
authority to trample on serpents and scorpions—symbolic of Satan’s power to
harm, exercised through his demonic underlings (Deut. 8:15), having been broken
(Matt. 16:18; Rom. 16:20). Therefore, they were promised that nothing would
injure them (Luke 10:19). This was the reason for rejoicing—not because they
had power over the enemy but because the enemy no longer had power over them.
As citizens of the kingdom, their names were written in heaven in the book of
life (v. 20; cf. Ex. 32:32–33; Dan. 12:1; Phil. 4:3; Rev. 3:5; 20:12, 15), and
the power of the enemy was broken because death was no longer feared (Heb.
2:14–15).
ဆယ့်ခုနစ်ဆယ်ယောက်၏
အောင်မြင်မှုနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကိုမြင်၍ ယေရှုသည် ဆုတောင်းရာတွင်
ဝမ်းမြောက်တော်မူပြီး ကိုယ်တော်မြင့်မားသည်ဟု ထင်မှတ်နေသူများထံမှ
နိုင်ငံတော်၏အမှန်တရားများကို ဖုံးကွယ်ထားတော်မူမူကြောင်း၊ နားထောင်လိုသူများထံ
ထင်ရှားစေတော်မူကြောင်း ခမည်းတော်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းတော်မူသည် (လုကာ ၁၀:၂၁၊
ဟေရှာယ ၅:၂၁၊ ၂၉:၁၃-၁၄၊ မဿဲ ၁၃:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ၊ ၁ကိုရိန်သု ၁:၁၈-၃၁၊ ၂:၇-၁၀
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ သခင်ဖြစ်တော်မူသည်
(လုကာ ၁၀:၂၁၊ ကမ္ဘာဦး ၁၄:၁၉၊ ၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ၊ တမန်တော် ၁၇:၂၄) အကြောင်းမှာ
ထိုအရာများကို ဖန်ဆင်းတော်မူသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၁၊ ဆာလံ ၁၁၅:၁၅၊
၁၂၁:၂၊ ဟေရှာယ ၃၇:၁၆၊ တမန်တော် ၄:၂၄ ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်နှင့်
အထူးဆက်ုင်ဆိုင်မှုရှိကြောင်း ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဖော်ပြတော်မူပြီး ခမည်းတော်သည် အရာခပ်သိမ်းကို
လက်တော်သို့ အပ်နှံထားတော်မူကြောင်း ဆိုသည် (လုကာ ၁၀:၂၂၊ ယောဟန် ၃:၃၅၊ ၅:၂၀
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်တွင် “သားတော်သည် အဘယ်သူနည်း” နှင့်
“ခမည်းတော်သည် အဘယ်သူနည်း” ကို သူတို့၏ပုဂ္ဂိုလ်သဘောတွင် အလေးပေးထားသည်။ “သိခြင်း”
ဟူသောစကားသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အပြည့်အဝသိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့်
ယေရှုသည် ခမည်းတော်ကို ကိုယ်တိုင်လိုရာသူအား ထင်ရှားစေနိုင်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁:၁၈
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ဆုတောင်းချက်သည် လူအများ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်သော်လည်း
ထို့နောက် တပည့်တော်ဆယ့်နှစ်ပါးအား သီးသန့်ပြောတော်မူသည်။ သူတို့သည်
ယေရှုပြောတော်မူသမျှ၊ ပြုတော်မူသမျှကို ကြားနာမြင်တွေ့ခွင့်ရသူများဖြစ်သည် (လုကာ
၁၀:၂၃-၂၄)။ ဤထင်ရှားခြင်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့မြင်ကြားခဲ့သမျှကို ထိရောက်စွာ
သက်သေခံနိုင်ရန်ဖြစ်သည် (တမန်တော် ၄:၂၀၊ ၂၂:၁၅၊ ၁ယောဟန် ၁:၃)။ ပရောဖက်များနှင့် ရှင်ဘုရင်များသည်
ခရစ်တော်၏နေ့ရက်များကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း ယေရှုကိုမြင်တွေ့ခွင့်မှာ
သူတို့အား မပေးခဲ့ပေ (၁ပေတရု ၁:၁၀-၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
In view of the success and joy of the seventy, Jesus
rejoiced in prayer, thanking His Father for keeping hidden the truths of the
kingdom from those who were wise in their own eyes (Luke 10:21; Is. 5:21;
29:13–14; Matt. 13:15), while revealing them to those who would listen (cf. 1
Cor. 1:18–31; 2:7–10). God is “Lord of heaven and earth” (Luke 10:21; Gen.
14:19, 22; cf. Acts 17:24) because He made them (e.g., Ex. 20:11; Pss. 115:15;
121:2; Is. 37:16; Acts 4:24). Jesus then identified Himself as having a special
relation to the Father, who had given all things into His hands (Luke 10:22;
cf. John 3:35; 5:20). Luke’s version of the saying emphasizes “who the Son is”
and “who the Father is” in their personhood. The word “know” means to know
personally and fully, which was why Jesus was able to “reveal” Him (cf. John
1:18) to whomever He willed. The prayer of Jesus was public, but He then spoke
privately to the Twelve, who were privileged to hear and see everything Jesus
said and did (Luke 10:23–24). The purpose of this revelation was for them to be
effective witnesses of all that they had seen and heard (Acts 4:20; 22:15; 1
John 1:3). Prophets and kings had looked forward to the days of the Messiah,
but the privilege of seeing Jesus was not granted to them (cf. 1 Pet. 1:10–12).
၁၀:၂၅-၃၇။
ကောင်းသောဆမာရိတူသူ၏ ဉပမာတော်။ တရားဟောရာ ပညာရှိတစ်ဦးသည် ယေရှုအား စမ်းသပ်ရန်
မေးခွန်းမေးခဲ့ပြီး ဆွေးနွေးမှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတွင် ဆင်တူသော်လည်း
မတူညီသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို တင်ပြထားသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်နှင့် မရောထွေးသင့်ပေ (မဿဲ
၂၂:၃၄-၄၀၊ မာကု ၁၂:၂၈-၃၄)။ ဤနေရာတွင် မေးခွန်းများ၊ အဖြေနှင့် ဉပမာတော်သည်
လုကာတွင်သာ ထူးခြားစွာ ရှိသည်။ မောရှေ၏ပညတ်တရားတွင် ကျွမ်းကျင်သော
ထိုတရားဟောရာပညာရှိသည် အသက်ဝင်ခြင်းကို မည်သို့ရရှိနိုင်မည်နည်း ဟူသော
အရေးကြီးမေးခွန်းကို ယေရှုမည်သို့ဖြေမည်ကို စမ်းသပ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၀:၂၅)။ ပြီးပြည့်စုံသော
ဆရာတော်သည် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ထိုသူ၏ ပညတ်တရားဆိုင်ရာ အသိပညာနှင့်
နားလည်မှုကို စမ်းသပ်တော်မူသည်။ ထိုသူက ဘုရားသခင်ကို ချစ်ရန်နှင့် အိမ်နီးချင်းကို
ချစ်ရန် မောရှေ၏ပညတ်တို့ကို ကိုးကားဖြေသည် (အပိုဒ် ၂၆-၂၇၊ တရားဟောရာ ၆:၅၊
ဝတ်ပြက္ခဒါယ် ၁၉:၁၈)။ ထိုအဖြေကို ယေရှုက မှန်ကန်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်တော်မူသည် (လုကာ
၁၀:၂၈)။ ထိုအဖြေသည် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို အနှစ်ချုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို
ချစ်ပုံကို ပထမလေးပါး၊ လူသားတို့ကို ချစ်ပုံကို နောက်ဆယ့်ခြောက်ပါးတို့က
အထူးသဖြင့် ဖော်ပြသည် (ရောမ ၁၃:၉-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မေးခွန်းသည်
ပြုလုပ်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သောကြောင့် ယေရှုသည် ပညတ်တရားကို ကြားနာရုံမျှမက
ကျင့်သုံးခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို အတည်ပြုတော်မူသည် (လုကာ ၆:၄၇၊ ၄၉၊ ၈:၂၁
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ တရားအားကိုးခြင်းမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းကြောင့်
ဖြစ်ပေါ်လာသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် နာခံခြင်းဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၅:၁၄၊ ယာကုပ် ၂:၈၊
၁ယောဟန် ၄:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤပညတ်တို့၏ ကျယ်ပြန့်မှုနှင့် နက်နဲမှုကို
အသိအမှတ်ပြုပြီး ချစ်ခြင်းတွင် ကန့်သတ်ချက်မရှိကြောင်း တရားဟောရာပညာရှိက
သူ့ကိုယ်သူ တရားမျှတကြောင်း ပြရန်ကြိုးစားသည်။ သူသည် သူ၏ချို့တဲ့မှုကို
သဘောပေါက်ပြီး ချစ်ခြင်း၏ အနည်းဆုံး အကြောင်းအရာကို ကန့်သတ်ချက်ရှာသည်။
ထို့ကြောင့် “ကျွန်ုပ်၏အိမ်နီးချင်းကား မည်သူနည်း” ဟု မေးသည် (လုကာ ၁၀:၂၉)။
ယေရှုသည် ဉပမာတော်ဖြင့် ဖြေတော်မူပြီး “အိမ်နီးချင်း” ကို လူမျိုးအရ မဟုတ်၊
လုပ်ရပ်အရ သတ်မှတ်တော်မူသည်။
10:25–37. Parable of
the Good Samaritan. A lawyer with expertise in the Scriptures asked Jesus a
question and a discussion ensued. Matthew and Mark present a similar but
different episode that should not be confused with this one (Matt. 22:34–40;
Mark 12:28–34). Here the questions, as well as the answer and parable in reply,
are unique to Luke. As an expert in the law of Moses, the lawyer tested Jesus
as to how He would answer the vital question of how eternal life is to be
obtained (Luke 10:25). The perfect Teacher reversed the situation and tested
the lawyer’s own knowledge and understanding of the law, and in response he
quoted the commands of Moses to love God and one’s neighbor (vv. 26–27; Deut.
6:5; Lev. 19:18). The answer, which Jesus judged to be correct (Luke 10:28),
sums up the Ten Commandments, which show specifically how we are to love God
(first through fourth) and our fellow human beings (fifth through tenth; cf.
Rom. 13:9–10). As the question concerned doing, Jesus affirmed the importance of
hearing and doing the law (cf. Luke 6:47, 49; 8:21), not a legalistic obedience
but an obedience of love (cf. Gal. 5:14; James 2:8) born out of divine love for
us (1 John 4:19). Recognizing something of the breadth and depth of these
commandments, that the requirement to love has no limits, the lawyer sought to
justify himself. He clearly recognized his lack and desired a clear boundary,
if not of love itself, at least in terms of its object. So he asked Jesus, “Who
is my neighbor?” (Luke 10:29). Jesus answered his question with a parable,
defining “neighbor” in terms of action rather than ethnicity.
ကောင်းသောဆမာရိတူသူ၏
ဉပမာတော်သည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ယေရှိခိုမြို့သို့ ဆင်းသက်သွားသူတစ်ဦးဖြင့် စတင်သည်။
အကွာအဝေးမှာ မိုင် ၁၈ (ကီလိုမီတာ ၂၉) ခန့်ရှိပြီး ပေပေ ၃၃၀၀ (မီတာ ၁၀၀၆) ခန့်
ဆင်းသက်ရသည်။ ထိုလမ်းသည် ယေရုရှလင်မှ ဂလီလဲသို့ ယော်ဒန်မြစ်ဝှမ်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း
သွားရောက်သော ယုဒလူများ၏ ဘုံလမ်းပင်ဖြစ်သည်။ မောရှေ၏ပညတ်အရ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည်
သန့်ရှင်းသောတာဝန်ကြောင့် ချွေးချင်းမဟုတ်လျှင် လူသေထိရန် တားမြစ်ခံရသည်
(ဝတ်ပြက္ခဒါယ် ၂၁:၁-၄)။ ထို့ကြောင့် ထိုလူထံ မချဉ်းကပ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။
သူတို့၏အမှားမှာ ထိုလူသေသလား အသက်ရှင်နေသေးသလားကို စစ်ဆေးရန်ပင်
ဂရုမစိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လေဝိလူသည် အနီးကပ်လာပြီး ကြည့်ရှုသော်လည်း လမ်းဟောဘက်သို့
ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြင့်မားသည်ဟု ထင်မှတ်၍
မျက်ကလွဲချထားသော်လည်း လေဝိလူသည် စုံစမ်းကြည့်ပြီး အသက်ရှင်နေမှန်း သိသော်လည်း
ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုလူနှစ်ဦးစလုံးသည် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များဖြစ်သော်လည်း
ချစ်ခြင်း၏ အခြေခံကို ကင်းမဲ့ကြသည်။
The parable of the good Samaritan begins with a man who went
down from Jerusalem to Jericho, which was a distance of about eighteen miles
(29 km) and a descent of some 3,300 feet (1,006 m). The road was a common
Jewish thoroughfare from Jerusalem all the way to Galilee via the Jordan River
valley. According to the law of Moses, priests, because of their holy
responsibilities, were prohibited from coming in contact with a dead person and
thereby incurring ritual impurity unless it was an immediate family member
(Lev. 21:1–4), which probably explains why they did not approach the man. Their
error was that they did not even care enough to check to see if the man was
dead or alive. The Levite came close enough to look at the man, but he too
chose the other side of the road. While the priest, perhaps out of an inflated
sense of personal importance, simply ignored the situation (turned a blind
eye), the Levite demonstrated a complete lack of compassion in that he
investigated, saw that the man was alive, and still walked away. Both of these
men were religious leaders and yet lacked the basics of love.
ဆမာရိတူသူတစ်ဦးလည်း
လာရောက်ပြီး ကြည့်ရှုသော်လည်း ဘာသာရေးအမှုထမ်းများနှင့်မတူဘဲ ကရုဏာသက်သည် (လုကာ
၁၀:၃၃)၊ ယေရှုသည် လိုအပ်သူများအား ကရုဏာပြသည်နှင့်အတူတူပင်ဖြစ်သည် (၇:၁၃၊ မဿဲ
၉:၃၆၊ ၁၄:၁၄၊ မာကု ၁:၄၁)။ သူသည် ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီးစည်းပေးပြီး
ဆီနှင့်စပျစ်ရည်လောင်းသည် (လုကာ ၁၀:၃၄)။ စပျစ်ရည်သည် ပိုးစ်ဆေးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး
သံလွင်ဆီသည် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းစေသည်။ သူ့ကို တည်းခိုဆောင်သို့ ပို့ဆောင်ပြီး
ညဉ့်နေခဲ့သည်။ နက်ဖြန်နေ့မှသာ ထွက်ခွာပြီး တည်းခိုဆောင်သူအား ဒေနာရိယံနှစ်ပေါက်
(နှစ်ရက်လုပ်ခလစာ) ပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၅)။ သူ၏ကရုဏာသည် ထပ်ဆင့်ပိုမိုသွားပြီး
အပိုကုန်ကျစရိတ်များကို ပြန်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ ဇာတ်လမ်း၏အသေးစိတ်များအရ
ထိုသူသည် ခရီးသွားကုန်သည်ဖြစ်ပြီး တည်းခိုဆောင်ကို ယခင်က
အကြိမ်ကြိမ်လာရောက်ဖူးသောကြောင့် အကောင်အထည်ပြန်လာမည်ကို ယုံကြည်နိုင်သည်။
A Samaritan also came and looked, but unlike the religious
functionaries, he displayed compassion (Luke 10:33)—just as Jesus did to those
in need (e.g., 7:13; Matt. 9:36; 14:14; Mark 1:41). He bandaged his wounds and
poured oil and wine on them (Luke 10:34), which were known medicaments.
Fermented wine acted as an antiseptic, while the olive oil aided in healing the
wound. After transporting him to an inn, the Samaritan stayed the night with
him, not departing until the next day (v. 35), and only after he paid the
innkeeper two denarii, worth wages for two full days. His compassion went even
further in that he promised to repay the innkeeper for whatever other expenses
might be incurred in caring for the man. Details of the story suggest a
traveling merchant who had perhaps patronized the inn before so that the
innkeeper could be confident of the man’s return to settle his account.
ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့်
လေဝိလူ၏ အေးစက်မှုနှင့် ဆမာရိတူသူ၏ ကြင်နာကရုဏာတို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်သည် ယုဒလူများအား
အံ့အားသင့်စေမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဆမာရိလူမျိုးကို သန့်ရှင်းသော
တပါးအမျိုးသားထက် ပို၍ရွံရှာကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၄:၉၊ ၈:၄၈
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့အပြင် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ဆမာရိရွာတစ်ရွာလုံးကို
ကောင်းကင်မှမီးဖြင့် ဖျက်ဆီးလိုခဲ့ခြင်းကို သင်ခန်းစာပေးသည် (လုကာ ၉:၅၁-၅၆)။
နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ယေရှုသည် တမန်တော်များအား “ယုဒဲယာနှင့်
ဆမာရိယာတွင်” သက်သေခံရန် အထူးပညတ်တော်မူမည် (တမန်တော် ၁:၈)။
The contrast between the indifference of the priest and the
Levite and the kind and compassionate actions of the Samaritan would have
stunned any Jewish audience because they despised Samaritans as worse even than
pure pagans (cf. John 4:9; 8:48). It also served as a lesson for James and
John, who had only a little earlier hoped to destroy an entire Samaritan
village with fire from heaven (Luke 9:51–56). Later, after the resurrection,
Jesus would specifically command the apostles to be His witnesses in “all of
Judea and Samaria” (Acts 1:8).
ယေရှုသည် ဒဏ်ရာရသူအား
အိမ်နီးချင်းအဖြစ် ပြုသူကား မည်သူသူနည်း ဟု တရားဟောရာပညာရှိကို မေးတော်မူသည်။
ထိုတရားဟောရာပညာရှိသည် မှားသောမေးခွန်းမေးခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းပြတော်မူသည်။
ထို့နောက်မှစ၍ သူ“ကျွန်ုပ်သည် မည်သူ့အား အိမ်နီးချင်းဖြစ်သင့်သနည်း” ဟု
မေးသင့င့်သည်။ အကူအညီလိုအပ်သူတိုင်းသည် ကျွန်ုပ်၏အိမ်နီးချင်းဖြစ်သည်။ သိသည်ဖြစ်စေ
မသိသည်ဖြစ်စေ၊ ဘာသာရေးနှင့် လူမှုစီးပွားအဆင့်အတန်းမသက်ဆိုင်ပေ။ ဆမာရိတူသူနှင့်
ယေရှုကိုယ်တိုင် ပြသသော ကရုဏာသည် ကျွန်ုပ်တို့ လိုက်နာရန် ဥပမာဖြစ်ပြီး “သွားပြီး
ထိုနည်းတူပြုလော့” ဟု ပညတ်တော်မူသည် (လုကာ ၁၀:၃၇)။
Jesus concluded by asking the lawyer which of the men acted
as a neighbor to the wounded man. Clearly the lawyer had asked the wrong
question! From that time onward he should ask, “Who needs me to be neighbor to
them?” Every person in need of help is our neighbor, regardless of whether we
know him or her and irrespective of religious affiliation or socioeconomic
status. The compassion shown by the Samaritan and by Jesus Himself is left as
an example for us to reflect on and then to “go and do likewise” (Luke 10:37).
၁၀:၃၈-၄၂။ မာရိနှင့်
မာသ။ ဤမမေ့နိုင်သော ဉပမာတော်နောက် လုကာသည် ယေရုရှလင်အရှေ့ဘက် ဗသနိရွာ (လုကာ ၁၉:၂၉)
အနီးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဆက်စပ်တင်ပြထားသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည်
ခရစ်တော်၏ဓမ္မအမှုတော်နောက်ပိုင်းကာလတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖွင့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၁:၁၊
၁၂:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မာသက ဧည့်ဝတ်ပြုရန် အကုန်လုပ်နေသော်လည်း ယေရှုထံမှ
နူးညံ့စွာ ဆုံးမခြင်းခံရသည် (လုကာ ၁၀:၄၁)။ ဧည့်ဝတ်ကျေပြမှုသည် အလွန်လေးစားခံရသော
ဂုဏ်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၀)။ မာရိသည် သူ၏ညီမဖြစ်သူဖြစ်ပြီး ဧည့်ခံမည့်အစား
လက်ခံရယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူမကို ချီးမွမ်းခြင်းခံရသည် (အပိုဒ် ၄၂)။ သူမသည်
ယေရှု၏ခြေတော်ရင်း၌ ထိုင်ပြီး တပည့်တစ်ဦးနှင့်အတူ နားထောင်နေသည် (အပိုဒ် ၃၉)။
ထိုခေတ် ယုဒ�cultureတွင်
အမျိုးသမီးများအတွက် ထိုနေရာမှာ မသင့်လျော်ပေ။ မာသသည် ထိုခေတ်အမျိုးသမီးများ၏
မျှော်လင့်ချက်ကို ပြည့်စုံစွာ ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။
10:38–42. Mary and
Martha. Following this memorable parable, Luke juxtaposes an incident that
happened nearby, in Bethany, just east of Jerusalem (Luke 19:29), which may
have happened somewhat later, near the end of Christ’s ministry (cf. John 11:1;
12:1). Martha, who did all the serving, was gently rebuked by Jesus (Luke
10:41), even though she was concerned to provide Him hospitality (v. 40), a
highly respected virtue. Mary, her sister, who chose to receive rather than to
serve, was commended (v. 42), even though she seemed completely oblivious to
the need of helping prepare food for their special guest. She sat at Jesus’s
feet (v. 39), listening to His words as a disciple would, despite the fact that
in Jewish culture this was not a woman’s place. Martha, on the other hand,
perfectly fulfilled womanly expectations of the time in her preparations and
serving (diakonia).
မာသ၏
အမှုတော်ဆောင်လိုစိတ်သည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ အမှုတော်ဆိုသော စကားလုံးကို လုကာတွင်
အမြဲအပြုသဘောဖြင့်သာ ဖော်ပြသည် (၄:၃၉၊ ၈:၃၊ ၂၂:၂၆၊ ၂၇)။ နောက်ပိုင်းတွင်
အသင်းတော်အတွင်း အရေးကြီးသောအမှုများကို ရည်ညွှန်းရာတွင် အသုံးပြုသည် (တမန်တော်
၆:၁၊ ၄၊ ၂တိမော ၄:၅ ကြည့်ပါ)။ သို့သော် မာသသည် စိတ်မရှည်ခြင်း၊
စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း၊ ဒုက္ခရောက်ခြင်းတို့ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ သူမသည် မာရိက
တစ်ယောက်တည်း အမှုတော်ဆောင်ထားရကြောင်း စွပ်စွဲပြီး ယေရှုသည် သူမအခက်အခဲကို
ဂရုမစိုက်ဟု ဆိုသည် (လုကာ ၁၀:၄၀)။ တကယ်တော့ မာသသည် ယေရှုထံမှ နားထောင်ပြီး သင်ယူရန်
ရွှေ့အခွင့်အရေးကို လွဲချော်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုတစ်ခုတည်းသော အရေးကြီးဆုံးအရာကို
မာရိရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ယေရှုသည် ထိုအရာကို သူမထံမှ ယူခွင့်မပေးတော့ပေ (အပိုဒ် ၄၂)။
ကျွန်ုပ်တို့၏အခြေအနေတွင် ဧည့်သည်များကို နားထောင်ခြင်းသည်လည်း ဧည့်ဝတ်ကျေပြမှု၏
အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည်
အမြဲရှိနေသော်လည်း ဦးစားပေးအရာကို ဦးစားပေးရမည်။ ယေရှုနှင့်အတူရှိသောအချိန်သည်
ကျန်အချိန်များကို ပညာရှိစွာ အသုံးပြုနည်းကို သင်ပေးသည်။
Martha’s desire to serve was not the issue. The concept of
service elsewhere in Luke is only positively described (e.g., 4:39; 8:3; 22:26,
27). Later the same word is used to refer to many important functions within
the church (see, e.g., Acts 6:1, 4; 2 Tim. 4:5). But Martha is also described
as distracted, worried, and troubled. She charged Mary with leaving her to
serve alone and even insinuated that Jesus was indifferent to her plight (Luke
10:40). In fact, Martha was missing a golden opportunity to listen to and learn
from Jesus. This was the one thing most needful that Mary chose and that Jesus
would not allow to be taken away from her (v. 42). In our own context,
listening to guests can be as much a part of hospitality as serving. There will
always be earthly cares that absorb our attention, but we must put first things
first. Time with Jesus teaches us how to spend the rest of our time wisely.
အခန်းကြီး - ၁၁
၁၁:၁-၁၃။
ဆုတောင်းခြင်းဆိုင်ရာ သင်ကြားချက်များ။ ယေရှုသည် ထပ်မံဆုတောင်းနေတော်မူစဉ် (လုကာ
၆:၁၂-၁၆ မှတ်ချက်ကြည့်ပါ) တပည့်တော်တစ်ဦးက ဆုတောင်းနည်းကို သင်ပေးပါဟု
တောင်းဆိုသည်။ အခြားတစ်ကြိမ်တွင် ယေရှုသည် ဆုတောင်းခြင်းဆိုင်ရာ နည်းစနစ်များကို
ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၆:၅-၈)။ ယခုတွင် နမူနာဆုတောင်းချက်ကို ပေးတော်မူသည်။
ထိုဆုတောင်းချက်တွင် နာမတော်ခေါ်ဆိုခြင်း၊ ကြေညာချက်နှစ်ခု၊
တောင်းလျှောက်ချက်သုံးခုပါဝင်သည်။ လုကာ၏ဗားရှင်းသည် မဿဲ ၆:၉-၁၃ ထက် များစွာတိုသည်။
သို့သော် လက်ရေးစာမူများစွာတွင် လူသိများသော ဗားရှင်းနှင့် ကိုက်ညီအောင်
ပြုပြင်ထားသည်။
11:1–13. Lessons on
Prayer. Jesus was again praying (see commentary on Luke 6:12–16), and one
of his disciples asked to be taught how to pray. On another occasion Jesus
outlined principles for prayer (Matt. 6:5–8); this time He provided a model
prayer, consisting of an address, followed by two declarations and three
requests. The version in Luke appears to be much shorter, though in many
manuscripts the wording appears to have been adjusted to conform to the more
familiar version of the prayer (see Matt. 6:9–13).
“ခမည်းတော်” (အပိုဒ်
၂၊ အာရာမေယစကားဖြင့် အာဘာ) သည် လေးစားမှုနှင့် ရင်းနှီးမှုရှိသော
နာမတော်ခေါ်ဆိုမှုဖြစ်သည် (မာကု ၁၄:၃၆၊ ရောမ ၈:၁၅၊ ဂလာတိ ၄:၆)။ တပည့်တော်များကို
ခမည်းတော်ဟု ခေါ်ဆိုရန် ညွှန်ကြားခြင်းအားဖြင့် ယုံကြည်သူများကို သားသမီးအဆင့်သို့
မြှင့်တင်တော်မူသည် (ကမ္ဘာဦး ၆:၂၊ ၄၊ ဆာလံ ၁၀၃:၁၃၊ ဟေရှာယ ၆၃:၁၆၊ ဟောရှေ ၁:၁၀)။
“နာမတော်အား သန့်ရှင်းစေပါစေ” ဟု ဆိုရာ၌ ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို မစဉ်းစားဘဲ
သို့မဟုတ် ကျိန်ဆိုရာတွင် မသုံးရန်ကို ဆိုလိုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၇)။ အကြောင်းမှာ
ထာဝရတည်တံ့တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်း၊ ကရုဏာ၊ တရားမျှတမှု၊ သစ္စာတော်တို့၏
အနှစ်သာရကို ထိုနာမတော်တွင် ပါဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ “နိုင်ငံတော်ရောက်လာပါစေ”
ဟူသောစကားသည် လူ့ဘဝသည် ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်တော်မူသည်နှင့် မတူတော့ကြောင်း
အသိအမှတ်ပြုပြီး ယခုလည်းကောင်း၊ အနာဂတ်ပြည့်စုံမှုတွင်လည်းကောင်း ဘုရားသခင်၏ရှိနေခြင်းကို
ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းအရာများသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များ၌
ပျံ့နှံ့နေသည်။ တောင်းလျှောက်ချက်သုံးခုသည် လက်ရှိရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်၊
ရှိပြီးသော နှင့် ဖြစ်နိုင်သော ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ဆိုလိုသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့၏နေ့စဉ်မုန့်ကို နေ့စဉ်ပေးပါ” ဟူသောစကားသည် တကယ်လိုအပ်သောအရာကို
ပေးတော်မူရန် တောင်းလျှောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ “ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို
ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟူသောစကားသည် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့အား အပြစ်တင်သူတိုင်းကို
ခွင့်လွှတ်သကဲ့သို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည်
ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပေးလိုပါက ခွင့်လွှတ်ခြင်းတောင်းခွင့်မရှိပေ။
ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရသူများသာလျှင် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို နားလည်ပြီး အခြားသူများအား
ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်။ “ကျွန်ုပ်တို့ကို သွေးဆောင်ခြင်းထဲသို့ မသွင်းပါနှင့်”
ဟူသောစကားသည် ဆိုးယုတ်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးရန် တောင်းလျှောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင်
ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ကြိုတင်ကတိကဝတ်ပြုခြင်းနှင့်
ကိုယ်တိုင်သွေးဆောင်ခြင်းထဲသို့ မသွဉ်းမသွင်းရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ညွှန်ပြသည်။
“Father” (v. 2; Aram. Abba)
is both a respectful and intimate form of address to God (as in Mark 14:36;
Rom. 8:15; Gal. 4:6). By instructing His disciples to address God as Father,
Jesus exalted believers to the level of sonship (see Gen. 6:2, 4; Ps. 103:13;
Is. 63:16; Hos. 1:10). “Hallowed” (v. 2) refers to reverencing God’s name, not
uttering it in a thoughtless way or in profane oaths (Ex. 20:7), because it
sums up the essence of who He is as the eternal, self-existent One with His
ineffable character of divine love, mercy, justice, and truth. “Your kingdom
come” (Luke 11:2) recognizes that human life is not as God originally intended
it and invites God’s presence now and in its future fullness—ideas that
permeate Jesus’s teaching. The three requests concern present physical need and
existing and potential spiritual needs. “Give us day by day [or “each day”] our
daily bread” (v. 3) is a plea for God to supply what is truly necessary.
“Forgive us our sins” (v. 4) is predicated on the fact of our forgiving “everyone
who is indebted to us” (or “everyone who sins against us”; v. 4). We do not
earn the right to be forgiven by forgiving others, but we cannot ask that we be
given that which we are unwilling to give to others. Only those who have been
forgiven are truly able to understand forgiveness and extend it to others. The
request to not be led “into temptation” (v. 4) is a plea for protection from
evil. It also implies a prior commitment to God’s will and a determination not
to lead oneself into temptation.
ယေရှုသည်
ဆုတောင်းခြင်း၌ ဇွဲလုံ့လရှိခြင်းနှင့် အောင်မြင်ခြင်းအကြောင်းနှင့် ဘုရရားသည်
ထိုဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဆက်ဆံပုံကို အာရုံစိုက်လျက် ပြောပြတော်မူ၏။ ထိုအကြောင်းကို
ရှင်းလင်းဖော်ပြရန်၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်၌ ရုတ်တရက်ရောက်လာသော ဧည့်သည်များကို
ဧည့်ခံရန် မုန့်ညက်ညက်လုပ်ထားသော မုန့်လုံးများ တောင်းသော မိတ်ဆွေတစ်ဦးကို သူ၏
နားထောင်သူများအား စဉ်းစားကြည့်ရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏ (အပိုဒငယ် ၅-၆)။ ယေရှု၏
နားထောင်သူများသည် ထိုမိတ်ဆွေု၏ ဇွဲရှိစွာ တောင်းပန်မှုကို ကြုံရလျှင်
မိမိတို့အိမ်ထောင်စုအတွက် မည်မျှပင် အဆင်မပြေဖြစ်စေကာမူ ကူညီပေးရမည်ဟု ဝန်ခံရမည်သာ
ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုဥပမာကို ဆုတောင်းခြင်းအကြောင်းနှင့် ဆက်စပ်လျှင်
ဘုရားသခင်သည် ငါတို့၏ ဆုတောင်းချက်များတွင် ဇွဲလုံ့လရှိခြင်းကို
မည်သို့ဆက်ဆံတော်မူသည်ကို ယေရှု၏ နားထောင်သူများ မြင်နိုင်ကြလိမ့်မည်။
ဇွဲရှိခြင်းဟူသော ဥပမာ၏ အဓိကအချက်ကို ပိုမိုအလေးပေးရန်၊ ပိုမိုတိကျစွာ
ဘာသာပြန်ဆိုရလျှင် “ဆက်လက်တောင်းလျှောက်လော့”၊ “ဆက်လက်ရှာဖွေလော့”၊
“ဆက်လက်တွဲလော့” ဟု ဆိုနိုင်သော လက်ရှိကာလ အမိန့်ပုဒ်ပြ ကြိယာသုံးခွဲ ဆက်တိုက်လာ၏
(အပိုဒငယ် ၉)။ ထိုသို့ ဆက်လက်ပြုလုပ်သူတိုင်း ရရှိလိမ့်မည်၊ တွေ့ရှိလိမ့်မည်၊ တံခါးဖွင့်ခံရလိမ့်မည်
ဟညွှန်ပြထားသည့် ကတိတော်ရှိ၏ (အပိုဒငယ် ၁၀)။ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့လိုအပ်သောအရာကို
ပေးလိုခြင်းမရှိသောကြောင့် ဇွဲရှိစွာ ဆုတောင်းရသည်ဟူသော အထင်အမြင်မှားဖြစ်မည်ကို
မကျန်ရစ်စေရန်၊ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ဘုရားအဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့်
ကောင်းသောဆုလက်ဆောင်များ ပေးလိုသော အလိုတော်ကို အလေးပေးပြောကြား၏။
လောကီဖခင်များသည် ဆိုးယုတ်သူများဖြစ်ကြသည့်တိုင် (အပိုဒငယ် ၁၃)၊ ငါးတောင်းသောအခါ
မြွေပေးမည်လော၊ ကြက်ဥတောင်းသောအခါ ကင်းမြီးကောက်ပေးမည်လောဟု မေးတော်မူသည့်အတိုင်း
မိမိသားသမီးများကို အန္တရာယ်ရှိသောအရာ ပေးမည်မဟုတ် (အပိုဒငယ် ၁၁-၁၂)။ ထို့ကြောင့်
ငါတို့ တောင်းလျှင် ကောင်းကင်ဘုံခမည်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အခြားဆုလက်ဆောင်အားလုံး
ရောက်လာရာဖြစ်သော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို မည်မျှပိုမို၍ ပေးတော်မူအံ့နည်း
(အပိုဒငယ် ၁၃၊ မဿဲ ၇း၁၁၊ ယာကုပ် ၁း၁၇)။
Jesus then turned His attention to the subject of persistent
and prevailing prayer and God’s relationship to it. To illustrate His point, he
invited His listeners to consider how their own high sense of obligatory
hospitality would respond to a friend who pleaded for some loaves of bread in
the middle of the night to serve some unexpected visitors (vv. 5–6). Jesus’s
listeners would have to admit that in the face of such a friend’s persistent
pleas, and despite whatever inconvenience it might be to their own household,
they would do whatever they could to help. Thus, applying the illustration to
the subject of prayer, Jesus’s listeners would see how God relates to our
willingness to be persistent in our requests of Him. To underscore the
parable’s main point of being persistent, a series of three present imperative
verbs follow, which are more literally translated “keep asking,” “keep
seeking,” “keep knocking” (v. 9); the promise is that everyone who does so
receives, finds, and has the door opened (v. 10). Lest the impression be left
that persistent prayer is necessary because God is unwilling to give us what we
need, Jesus then emphasized the goodness of God as Father and His readiness to
give good gifts. Earthly fathers, despite being evil (v. 13), would never give
their own children something harmful like a serpent or scorpion when they ask
for a fish or an egg (vv. 11–12). How much more then, if we ask, will the
heavenly Father give us the Holy Spirit, through whom all of God’s other gifts
come (v. 13; Matt. 7:11; James 1:17).
၁၁း၁၄-၂၆။
အိမ်ကွဲခြင်း။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်တော်မူသောအခါ အချို့သည်
အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်ကြပြီး အချို့မူ သံသယဝင်ကြ၏။ ဤဖြစ်ရပ်သည် တစ်နှစ်ကျော်က
ဖြစ်ပွားခဲ့ဖွယ်ရှိသော်လည်း၊ ယေရှု၏ ဆူပူမှုနှင့် ငြင်းပယ်ခံရမှုကို တုံ့ပြန်သော
ဇာတ်လမ်းနှင့် ပြောစကားများကို စုစည်းတင်ပြရန် ဤနေရာ၌ ထည့်သွင်းထား၏။ လူတစ်ဦးကို
နတ်ဆိုးမှ လွတ်မြောက်စေပြီးနောက်၊ အချို့သည် ထိုအံ့ဖွယ်တန်ခိုးကို မည်သည့်န မှ
ရရှိသည်ဟု မေးခွန်းထုတ်ကာ ယေရှုသည် ဘေလဇေဘုလ (အချို့လက်ရေးမူများအရ ဘေလဇေဘုလ်)
နှင့် ပူးပေါင်းထားသည်ဟု စွပ်စွဲကြ၏။ ဘေလဇေဘုလဆိုသည်မှာ “အိမ်တိုင်စိုး” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရပြီး စာတန်၏ အခြားနာမည်တစ်ခုဖြစ်၏ (လု ၁၁း၁၈)၊ နတ်ဆိုးများ၏
အာခါန်—အုပ်စိုးသူ သို့မဟုတ် မင်းသား ဖြစ်၏ (အပိုဒငယ် ၁၅၊ ယော ၁၂း၃၁၊ ဧဖက် ၂း၂)။
အချို့သည်မူ ဘုရားသခင်ထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရှိကြောင်း ပိုမိုသက်သေပြရန် “ကောင်းကင်မှ
နိမိတ်လက္ခဏာ” တောင်းဆိုကြ၏ (လု ၁၁း၁၆)။
11:14–26. A House
Divided. Jesus’s work of casting out demons engendered amazement in some
and skepticism in others. This occasion, which probably happened over a year
earlier, was placed here to bring together several stories and sayings of Jesus
in response to conflict and rejection. After the freeing of a man from a demon,
some questioned the source of the supernatural power by which he was freed,
charging Jesus with being in league with Beelzebub (or according to some
manuscripts, “Beelzebul”), meaning “lord of the dwelling” (cf. the wordplay in
Matt. 10:25), which is another name for Satan (Luke 11:18), the archōn—“ruler” or “prince” of the demons
(v. 15; cf. John 12:31; Eph. 2:2). Others demanded even more proof of Jesus’s
commission from God in the form of a “sign from heaven” (Luke 11:16).
ပထမဆုံး
နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်ခြင်းကို ကန့်ကွက်သော စွပ်စွဲချက်ကို တုံ့ပြန်ရာတွင် ယေရှုသည်
လူတိုင်းလက်ခံသော အခြေခံနိယာမတစ်ခုကို ဖော်ပြတော်မူ၏။ “မိမိကိုယ်ကို
ကွဲပြားခြင်းခံရသော နိုင်ငံတိုင်းသည် ပျက်စီးတတ်၏၊ ကွဲပြားသော အိမ်တိုင်းသည်
ပြိုလဲတတ်၏” (အပိုဒငယ် ၁၇၊ အပိုဒငယ် ၂၁း၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အခြားစကားဖြင့်
ထိုကန့်ကွက်ချက်၏ အခြေခံအချက်ကိုယ်တိုင် မှားယွင်းနေ၏။ အကယ်၍ ယေရှု၏ တန်ခိုးသည်
စာတန်ထံမှ ဖြစ်သည်ဆိုလျှင် စာတန်၏ နိုင်ငံသည် ကွဲပြားသွားပြီး
မတ်တပ်ရပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်။ သို့ရာတွင် စာတန်သည် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်
သူတို့၏ ကန့်ကွက်ချက်သည် မှန်ကန်နိုင်မည် မဟုတ်။ သို့မဟုတ်လျှင် သင်တို့၏
အမျိုးသားချင်းများသည် နတ်ဆိုးများကို မည်သူ့တန်ခိုးအားဖြင့် နှင်ထုတ်ကြသနည်း ဟု
မေးတော်မူ၏။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ဟုဆိုလျှင် ယေရှုကို
ဘေလဇေဘုလ်အားဖြင့် ပြုသည်ဟု ယူဆစရာ အကြောင်းမရှိ။ အကယ်၍ ယေရှုသည် “ဘုရားသခင်၏
လက်ချောင်းတော်” အားဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်သည်ဆိုလျှင် (အပိုဒငယ် ၂၀)၊
ယေရှု၏ အမှုတော်မှတစ်ဆင့် ပေါ်ထွန်းသော ဤဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းသည်
ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် ရောက်ရှိလာပြီဟု ပြသ၏—ဆိုးယုတ်ခြင်းကျွန်ခံမှုနှင့် နတ်ဆိုးများ၏
လွှမ်းမိုးမှုမှ ရွေးနုတ်ခြင်း ခေတ်ကာလပင် ဖြစ်၏ (ထွက်မြောက်ရာ ၈း၁၉ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည် ဟေရှာယ ၄၉း၂၄-၂၅ ကို အခြေခံထားသော ပုံဆောင်ဥပမာတစ်ခုကို
ဖော်ပြတော်မူ၏။ ထိုဥပမာ၌ နတ်ဆိုးစွဲသူများကို လက်နက်အပြည့်အစုံနှင့်
မိမိပစ္စည်းဥစ္စာကို စောင့်ရှောက်နေသော အင်အားကြီးသူ (စာတန်) ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာနှင့်
နှိုင်းယှဉ်ထား၏။ ယေရှုကိုမူ ထိုသူထက် ပိုမိုအင်အားကြီးသော သူတစ်ဦးအဖြစ် သူ၏
ခံတပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ နတ်ဆိုးများ၏ တန်ခိုးကို ချိုးဖျက်ကာ လူများကို
မိမိအောင်ပွဲ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာအဖြစ် သိမ်းပိုက်သူဟု နှိုင်းယှဉ်ထား၏။
In response to the first objection to His freeing a man from
a demon, Jesus stated a universally accepted principle: every “kingdom divided
against itself” will be destroyed, and every divided house will fall (v. 17;
cf. 21:20). In other words, the objection’s premise itself was flawed. If
Jesus’s power were really from Satan, then Satan’s kingdom would be divided and
unable to stand. Yet Satan was still very active, and so their objection could
not have been right. Otherwise, He asked, by whom do their own kinsmen cast
them out? If they claimed it as being by God’s power, then there was no reason
for supposing that Jesus did it by Beelzebub. And if Jesus cast out demons with
“the finger of God” (v. 20), then this divine intervention manifested through
the ministry of Jesus showed that the kingdom of God had arrived—the time of
redemption from the slavery of sin and domination of demons (cf. Ex. 8:19).
Jesus set forth an allegorical parable (based on Is. 49:24–25) in which the
demon-possessed are likened to goods belonging to a strong man (Satan) fully
armed (the demons) to protect his possessions and Jesus to someone stronger who
enters the heavily fortified palace or “house” (lit. “court,” meaning this
planet) to overcome him by breaking the power of the demons over people and
claiming them as possessions of His victory.
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့်
စာတန်၏နိုင်ငံတော် တို့၏ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကြားနေရာ မရှိပေ။ ယေရှုနှင့်အတူ
ရပ်တည်၍ ဣသရေလ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော သိုးများကို ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လည်စုစည်းရမည် (လု၊
၁၁:၂၃၊ မဿဲ၊ ၁၀:၆၊ ၁၅:၂၄၊ ယော၊ ၁၀:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရွေးချယ်ခြင်းမပြုပါက
ဆန့်ကျင်သူဖြစ်သွားပြီး စာတန်၏နိုင်ငံအောက်တွင် ကျန်ရစ်ကာ နတ်ဆိုး၏
ဘုရားသခင်၏သိုးစုကို ဖြန့်ကျက်ဖျက်ဆီးရန် ကူညီရာရောက်သည် (ယော၊ ၁၀:၁၀၊ ၁၂ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုက ဤအချက်ကို ဥပစာပုံတစ်ခုဖြင့် ထပ်မံအားဖြည့်တော်မူသည်။
နတ်ဆိုးထွက်သွားပြီးနောက် ယေရှုကို မကိုင်စွဲထားသူသည် လှဲချပြီး စီမံထားသော်လည်း
ယေရှုမရှိလျှင် ကာကွယ်ရန်အားမဲ့နေသော အိမ်နှင့်တူသည်။ ထိုအိမ်သည် ယခင်ထက်
ပို၍ဆိုးရွားသော နတ်ဆိုးခုနစ်ခုကို ဧည့်ခံရနိုင်သည် (လု၊ ၁၁:၂၄–၂၆)။ ယခင်က
ခရစ်ယာန်ဟု ကိုယ်ကိုခေါ်ခဲ့ဖူးသူများသည် ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက်
ခရစ်ယာန်ဘာသာကို အပြင်းထန်ဆုံး ဆန့်ကျင်သူများ ဖြစ်လာတတ်သည်။ သို့သော်
ထိုသို့သောသူသည် ယခင်ထက် များစွာဆိုးရွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသော်လည်း
လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မဲ့သည်ဟု မဆိုနိုင်သေးပေ (လု၊ ၈:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
In the clash between the kingdom of God and Satan’s kingdom,
there is no neutral ground. One must choose to be with Jesus and to help gather
the lost sheep of Israel back to God (Luke 11:23; cf. Matt. 10:6; 15:24; John
10:16). Not to choose is by default to be against Him—remaining under Satan’s
kingdom, which aids the devil’s efforts to scatter and ultimately to destroy
God’s flock (cf. John 10:10, 12). Jesus reinforced the point by means of a
parable. A person who has been freed of demonic control but who remains
uncommitted to Jesus is like a house that has been swept and put in order but,
without Jesus, is defenseless and vulnerable to an even more serious possession
by seven other spirits that are even more wicked (Luke 11:24–26). Those who
have forsaken their former profession of faith in Christ often become the most
bitter opponents of Christianity. Nevertheless, though such a person is clearly
in a far worse condition, such a case may not be completely hopeless (cf. 8:2).
၁၁:၂၇–၃၂။
နှုတ်ကပတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းခြင်း သို့မဟုတ် နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းခြင်း။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သားစဉ်မြေးဆက်အပေါ် အခြေခံသော နိုင်ငံတော်ကိုသာ
အာရုံစိုက်နေသေးသော မိန်းမတစ်ဦးက ယေရှုကို ကလေးဘဝက နို့တိုက်ခဲ့သော မိခင်ကို
ကောင်းကြီးပေးသည်ဟု ကြွေးကြော်သည် (အဆို ၂၇)။ သို့သော် ယေရှုက
ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို လက်ခံ၍ စောင့်ထိန်းသူများသာ မိမိ၏ စစ်မှန်သော
မိသားစုဖြစ်သည်ဟု အလေးပေးတော်မူသည် (အဆို ၂၈၊ လု၊ ၆:၄၆–၄၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
11:27–32. Keeping the
Word or Seeking a Sign? A woman who apparently was still focused on a
kingdom based on physical descent pronounced a blessing on Christ’s mother, who
nursed Him as a baby (v. 27). Jesus, however, insisted that His real family
consisted of those who receive and adhere to God’s word (v. 28; cf. 6:46–49).
ယေရှုသည် ကောင်းကင်မှ
နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းဆိုနေကြသည့် ပြဿနာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော်မူသည် (လု၊ ၁၁:၁၆
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုက ထိုနည်းဖြင့် ကောင်းကင်မှ အလိုတော်ရှိကြောင်း
သက်သေပြခြင်းကို ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ လူမျိုးကို ဆိုးယုတ်သော မျိုးဆက်ဟု
ခေါ်တော်မူသည်မှာ ယုံကြည်ရန် အထောက်အထားများ လုံလောက်စွာရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း
ယုံကြည်ခြင်းမရှိကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု၊ ၉:၄၁၊ တရား၊ ၃၂:၂၀ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုသို့ မယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည်
စာတန်၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ကိုယ်တိုင်လှမ်းကာ နတ်ဆိုးများကို ကိုးကွယ်ရာရောက်သည်
(တရား၊ ၃၂:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုကို ပယ်ရှားခြင်းအားဖြင့်
ဣသရေလ၏အနာဂတ်သည် မကြာမီ ပို၍ဆိုးရွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့လာတော့မည် (မဿဲ၊ ၁၂:၄၅
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်စရာမလိုပေ (ဇာခရိ၊ ၁၃:၂ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Jesus then returned to the issue of people demanding a sign
from heaven (cf. 11:16), that is, clearly coming from God. Jesus rejected
proving His heavenly credentials this way. He called the people an evil, wicked
generation because they already had plenty of evidence to believe (cf. 9:41;
Deut. 32:20). Through such unbelief they were, in reality, placing themselves
under Satan’s dominion and giving themselves over to demons (cf. Deut. 32:17).
By rejecting Jesus, Israel’s future would soon become much worse and much more
hopeless (cf. Matt. 12:45), though it need not have been that way (cf. Zech.
13:2).
ထို့ကြောင့်
ယေရှုကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်အလိုတော်ကို သက်သေပြရန် နိမိတ်လက္ခဏာ တစ်ခုမျှ
မပေးတော့ပေ (မာကု၊ ၈:၁၂)၊ ယခင်က စာတန်၏ ထိုနည်းဖြင့် တောင်းဆိုမှုကို
ငြင်းပယ်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင်ဖြစ်သည် (လု၊ ၄:၉–၁၂)။ ပေးမည့်တစ်ခုတည်းသော နိမိတ်မှာ
ကောင်းကင်ကိုယ်တိုင် ပေးမည့် ယောန၏နိမိတ်ဖြစ်သည် (လု၊ ၁၁:၂၉)။ ယောနသည်
ငါးဗိုက်ထဲတွင် သုံးရက်နေခဲ့ရပြီး အံ့ဖွယ်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြင့်
နိနေဝေလူမျိုးအတွက် ကောင်းကင်အလိုတော်ရှိကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ
လူသားသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို လက်ခံခြင်းကို
သက်သေပြမည် (မဿဲ၊ ၁၂:၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နိနေဝေလူမျိုးသည်
ယောန၏တရားဟောခြင်းကို နာခံခဲ့သော်လည်း ဤမျိုးဆက်သည် ထိုနည်းတူ
နောက်တွန့်လှည့်မည်ဟု ယေရှုက မျှော်လင့်ချက်နည်းပါးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်
ယောနထက်ကြီးသည်၊ ရှောလမုန်ထက်ကြီးသည်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးကို
ပရောဖက်ပုံစံများအဖြစ် ဖော်ပြတော်မူသည်။ ရှောလမုန်သည် ဒါဝိဒ်၏သားဖြစ်၍ ဣသရေလ၏
တရားမျှတသော မယ်ရှိယမင်း ယေရှုကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဟေရှာ၊ ၁၁:၁–၄၊ ဗျာ၊ ၁၉:၁၁၊
၂၂:၁၁–၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Consequently, Jesus Himself would give no sign to prove His
heavenly credentials (Mark 8:12), just as earlier He had refused Satan’s demand
for such a sign (Luke 4:9–12). The only sign given would be that given by
heaven itself: the sign of Jonah (Luke 11:29). The prophet’s time in the belly
of the fish (Jon. 2:2) and his miraculous resurrection from that watery grave
(Jon. 2:6) were signs to the Ninevites of his heavenly credentials. Similarly,
the heavenly credentials of the Son of Man, including God’s acceptance of His
work, would likewise be demonstrated through death and resurrection (cf. Matt.
12:40). Although the inhabitants of Nineveh responded to the preaching of
Jonah, Jesus held little hope that a similar repentance would be evidenced by
this generation. By referring to Himself as greater than Jonah and greater than
Solomon, Jesus identified these individuals as prophetic types. Solomon, as the
son of David, typified Jesus as Israel’s rightful messianic King who would
judge God’s people with wisdom and righteousness (cf. Is. 11:1–4; Rev. 19:11;
22:11–12).
၁၁:၃၃–၅၄။ အလင်းနှင့်
အမှောင်၊ အမင်္ဂလာဒုက္ခများ။ မီးခွက်သည် အကျိုးရှိစေရန် နေရာထားပုံသည် အရေးကြီးသည်
(အဆို ၃၃)။ ပိုမိုထင်ရှားသော နေရာတွင် ထားလျှင် ပိုမိုအလင်းပေးနိုင်သည်။ မျက်စိသည်
အလင်းဝင်ရာလမ်းဖြစ်သည် (အဆို ၃၄)။ မျက်စိကျန်းမာပြီး ဆိုးယုတ်သောရည်ရွယ်ချက်မရှိလျှင်
ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အလင်းနှင့် ဉာဏ်ပညာဖြင့် ပြည့်စုံလာမည်။ မျက်စိမကောင်းလျှင်
ကမ္ဘာကို မှားယွင်းစွာ မြင်တတ်ပြီး အမှောင်ကြီးထဲ ကျရောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်
ဆိုးယုတ်သောအရာကို မျက်စိရှေ့တွင် မထားသင့်ပေ (ဆာ၊ ၁၀၁:၃)။ ယနေ့ခေတ်
လိင်စွဲလမ်းမှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော သတင်းအချက်အလက်ခေတ်တွင်
ထိုအရာသည် ပို၍ခက်ခဲလာသည်။ ယေရှုနှင့် နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြည့်ရှုခြင်းဖြင့်
အလင်းရရှိလျှင် ကိုယ်တိုင်လည်း အခြားသူများအတွက် အလင်းဖြစ်လာနိုင်သည် (ယော၊ ၈:၁၂၊
ဆာ၊ ၁၁၉:၁၀၅၊ ၁၃၀၊ မဿဲ၊ ၅:၁၄၊ ယော၊ ၅:၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
11:33–54. Light,
Darkness, and Woes. For a lamp to be beneficial, placement is key (v. 33).
More prominence provides more illumination. The eye is the way through which
light enters the body (v. 34), bringing illumination and understanding. If the
eye is healthy and without evil motivation, then what it sees will fill the
body with light and wisdom. If the eye is bad, unhealthy, and unsound, then our
perception of the world will be distorted and misunderstandings may result.
Worse, evil can enter our mind through the eye and fill our whole life with
darkness. So we should resolve to set nothing wicked before our eyes (Ps.
101:3)—something increasingly difficult in our sex- and violence-crazed
“information” age. If we are full of light, which comes from looking to Jesus
and His word (John 8:12; cf. Ps. 119:105, 130), then we will ourselves be a
source of light for others (cf. Matt. 5:14; John 5:35).
ယေရှု၏အဆုံးအမကို
နားထောင်ချီးမွမ်းသည့် ဖာရိရှဲ့တစ်ဦးက နံနက်စာစားရန် အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်သည် (လု၊
၁၁:၃၇)။ ဖာရိရှဲ့များသည် ဓမ္မသစ်ကျင့်စဉ်အတိုင်း လက်ဆေးခြင်းကို တင်းကြပ်စွာ
လိုက်နာကြသည် (မာကု၊ ၇:၁–၅)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် စားပွဲဝိုင်းသို့ မဆေးမကြောဘဲ
ထိုင်တော်မူသည်ကို အံ့ဩသည် (လု၊ ၁၁:၃၈)။ ယေရှုက စစ်မှန်သော သန့်ရှင်းခြင်းသည်
အပြင်ပိုင်းမဟုတ်ဘဲ အတွင်းစိတ်မှ စတင်သည်ဟု သင်ခန်းစာပေးတော်မူသည်။ ခွက်ပြင်ကိုသာ
ဆေးကြောပြီး အတွင်းကို မဆေးသည့်သူ မရှိပေ။ ဆင်းရဲသားများကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့်
ရက်ရောစွာ ကူညီခြင်းသည် စိတ်နှလုံးထဲတွင် လောဘနှင့် ဆိုးယုတ်မှု မရှိကြောင်း
သက်သေပြပြီး ပစ္စည်းအားလုံး ဘုရားသခင်အသုံးပြုရန် သန့်ရှင်းကြောင်း ပြသသည် (အဆို
၃၉–၄၁)။
A Pharisee, apparently impressed by Jesus’s teaching,
invited Him home to have a meal with him (Luke 11:37). The word used (aristaō) indicates a midmorning meal.
Such an invitation would enable his family and friends to hear Jesus’s wisdom.
It was the practice of the Pharisees, in order to ensure eating with
ceremonially pure hands, to dip them in water after returning home (Mark 7:1–5).
Some of the well-to-do even had a small indoor miqveh or pool with built-in steps for full-body immersion. That is
why the Pharisee was astonished that Jesus did not wash to ensure His hands
were ceremonially clean before sitting down to eat (Luke 11:38). It provided an
object lesson on what constitutes true purity. No one would clean the outside
of a vessel and leave the inside dirty. Similarly, spiritual purity begins on
the inside. Giving food or financial assistance to the needy, when given in
love and generosity, provides evidence that all of one’s possessions are clean
and available for God’s use because they are not under the control of a heart
full of greed and wickedness (vv. 39–41).
ယေရှုသည်
ဖာရိရှဲတို့၏ ကျင့်ကြံမှုများတွင် လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်မှုနှင့် မိုက်မှားမှုကို
အပြစ်တင်ရှုတ်ချတော်မူရင်း အိုးတို့ဟူသော အပြစ်ဒုတ်ချမှုများဖြင့်
ဆက်လက်ပြောဆိုတော်မူ၏။ ထိုကျင့်ကြံမှုများသည် ဝိညာဉ်ဘဝအတွက်
အလွန်အန္တရာယ်များသည်ဟု နှမျောတသဝမ်းနည်းစွာ သတိပေးတော်မူ၏။ ဖာရိရှဲတို့သည်
အနည်းငယ်ဆုံးသော နံ့သာမျိုးကွဲများကိုပင် တိကျစွာ တိုင်းတာပြီး ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့
ပေးဆပ်တတ်ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် အလွန်ပို၍ စိုးရိမ်တော်မူသော တရားမျှတမှုနှင့်
မေတ္တာကိစ္စများကို လျစ်လျူရှုထားကြသည် (၄၂)။ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်း—မိမိတိုးပွားမှု၏
ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ကို ပေးခြင်း (က၊ ၁၄:၂၀၊ ဝတ်၊ ၂၇:၃၀၊ တရား၊ ၁၄:၂၂ ကိုကြည့်ပါ)—သည်
အရေးကြီးသော်လည်း၊ အခြားသူများကို မည်သို့ဆက်ဆံသည်ဆိုမှုသည် ပို၍အရေးကြီးသည်။
ဖာရိရှဲတို့သည် ဗိမាន်တော်တွင်
အချို့ဆုံးထိုင်ခုံများကို နှစ်သက်ကြသည်၊ အကြောင်းမူကား ထိုသို့သည် သူတို့၏ မာနကို
ကျွေးမွေးသည်။ လူပြည်သူ့နေရာတွင် ဂုဏ်ပြုသောနှုတ်ဆက်သံများကိုလည်း နှစ်သက်ကြသည်။
ထိုသို့သော အခွင့်အရေးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် လူများကို မိမိတို့သည် အခြားသူများထက်
သာလွန်သည်၊ ပို၍ထိုက်တန်သည်ဟု ထင်မှတ်စေတတ်၏။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်၌
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် လိုအပ်သူများသာ ဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့၏
ပါးစပ်ရုပ်ဓလေ့အစဉ်အလာအရ၊ မှတ်မထင်သော သင်္ချိုင်းကို လျှောက်မိခြင်းသည်
အလောင်းကို တိုက်ရောက်ထိမိသလား၊ ထို့ကြောင့် ထုံးတမ်းအရ ညစ်ညူးခြင်းသို့
ရောက်သည်ဟု ယူဆသည်။ အမှတ်အသားမထင်သော သင်္ချိုင်းများနှင့်အလား၊ လူများသည်
တရားဓမ္မဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့၏ အယူအဆများနှင့် လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်သော
ဥပမာများတွင် တည်ရှိသော ဝိညာဉ်အန္တရာယ်ကို သတိမမူကြချေ (လု၊ ၁၁:၄၄၊ လု၊ ၅:၁၇
ကိုလည်းကြည့်ပါ)။
Jesus proceeded to condemn the hypocrisy and foolishness of
Pharisaic practices with a series of woes, lamenting and solemnly warning of
the danger such practices posed to the spiritual life. Pharisees would
meticulously measure and tithe the smallest herbs but pass over or ignore
issues of justice and love about which God is even more concerned (v. 42).
Tithing, giving a tenth of one’s increase (see Gen. 14:20; Lev. 27:30; Deut.
14:22), is important, but how we treat others is even more important. The Pharisees
loved having the most prominent seats in the synagogue because it fed their
egos, as did greetings in public, which were meant to honor them above others.
The seductiveness of such privileges often leads people to think they are
better or more deserving than others, when in God’s eyes we are all needy.
According to Pharisaic oral tradition, to walk over a grave was the equivalent
of touching a corpse, incurring ceremonial defilement. Like unmarked graves,
people were unaware of the spiritual danger inherent in the teaching and
hypocritical example of the scribes and Pharisees (Luke 11:44; see also 5:17).
တရားဓမ္မဆရာ
တစ်ဦး—ပညာရှင် တစ်ဦး—သည် ထိုအဆုံးအမသည် သူတို့ကိုပါ သက်ရောက်နိုင်သည်ဟု
စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ယေရှုကို ဆူပူရှုတ်ချခဲ့သည် (၁၁:၄၅)။ ယေရှုသည်
နောက်ဆုတ်မည့်အစား၊ သူတို့သည် လူများကို လေးလံသော ဝန်ထုပ်များဖြင့် ဖိစီးသည်ဟု
ပိုမိုအပြစ်တင်တော်မူ၏ (၄၆)။ ထိုဝန်ထုပ်များဆိုသည်မှာ အပိုဘာသာရေးစည်းမျဉ်းများကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (တ၊ ၁၅:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုစည်းမျဉ်းများစွာကို
နောက်ပိုင်းတွင် ယုဒလူမျိုးတို့က မစ်ရှနာ္တွင် စုစည်းရေးသားခဲ့ပြီး၊
ထိုစည်းမျဉ်းများကို ပညတ်တရားထက်ပင် ပိုမို၍ အရေးကြီးစွာ လိုက်နာရမည်ဟု
ယူဆခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့သည် ပြင်ပမှ ပရောဖက်များကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့်
တန်ဆာဆင်ထားသော သင်္ချိုင်းများကို တည်ဆောက်ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ဆိုင်ရာ
သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ကြသည်ဟုလည်း အပြစ်တင်တော်မူ၏ (လု၊ ၁၁:၄၇-၄၈)။
အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် သူတို့သည် ဘိုးဘေးများက ပရောဖက်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော
စိတ်ဓာတ်တူသော စိတ်ဓာတ်ကို ပြသခဲ့ကြပြီး၊ ထိုစိတ်ဓာတ်သည်ပင် ယေရှု၏ အသေကို
ရှာဖွေစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ဉာဏ်ပညာတော်ကို ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်း (၄၉) သည်
နောက်ပိုင်းတွင် ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် ပိုမိုဖွင့်ဆိုထားသော ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်စီမံတော်မူခြင်းကို
သိရှိတော်မူကြောင်း ပြသသည် (၂၀:၉-၁၇)။ “တမန်တော်များ” ဟူသော စကားလုံးပါဝင်ခြင်း
(၁၁:၄၉) သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်စေလွှတ်တော်မူသော်လည်း သတ်ဖြတ်ခံရသော
ပရောဖက်များကဲ့သို့သော သူများကို နည်းပညာမဟုတ်သော ရည်ညွှန်းချက်ဖြစ်နိုင်သည်
(၁၃:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုစကားလုံးကို အသုံးပြုခြင်းသည်
ယေရှုစေလွှတ်တော်မူသော တမန်တော်များကို ထပ်မံသက်ဆိုင်စေသည်။ အာဗေလသည်
ပရောဖက်မဟုတ်သော်လည်း၊ ကျမ်းစာတွင် ညှဉ်းဆယ်ခြင်းနှင့် အမှည်သတ်ခံရသူ ပထမဆုံးသူ
ဖြစ်သည် (က၊ ၄:၈)။ ဇေခရိယာ သည် ယေဟိုယာဒ၏သားဖြစ်ပြီး သူ၏အသတ်ခံရမှုကို
ဟေဗြဲဓမ္မကျမ်း၏ နောက်ဆုံးစာအုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂ရာ၊ ၂၄:၂၀-၂၂)။
ထိုကျမ်းသည် မာလခိဖြင့် မပြီးဆုံးဘဲ၊ ဓမ္မဟောင်းစာအုပ်များ စီစဉ်ပုံမတူသောကြောင့်
၂ရာဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။ ယေရှုသည် ဤမျိုးဆက်ကို ယခင်အမှည်သတ်ခံရသူအားလုံး၏
အသွေးအတွက် အပြစ်ရှိသည်ဟု ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်းသည်၊ ယေရှုနှင့် သူ၏သတင်းစကားကို
ငြင်းပယ်ရာတွင် တူညီသော စိတ်ဓာတ်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည် (လု၊ ၁၁:၅၀-၅၁)။
နောက်ဆုံးတွင် တရားဓမ္မဆရာများကို အသိပညာပေါက်တံခါးကို ယူဆောင်သွားကြသည်ဟု
အပြစ်တင်တော်မူ၏ (၅၂)။ ဆိုလိုသည်မှာ လူများကို ပညတ်တရားက လိုအပ်သည်များကို သိရန်
သူတို့ပေါ်တွင် မှီခိုအားထားစေခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံထဲသို့
ဝင်ရောက်ခြင်းကို ဟန့်တားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကျမ်းစာများနှင့်
ယေရှု၏အမှုတော်မှတစ်ဆင့် ရရှိနိုင်သော ကယ်တင်ခြင်းကို နားလည်မှုကို
မှုန်ဝါးစေခဲ့ကြသည် (၁:၇၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တရားဓမ္မဆရာများနှင့်
ဖာရိရှဲတို့သည် ဤအပြစ်တင်ချက်များကြောင့် ဒေါသထွက်ကြပြီး၊ ယေရှုကို
မေးခွန်းများစွာဖြင့် ဖိအားပေးကြသည်—သူ့ကို ဖမ်းစားရန် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေကြခြင်း
ဖြစ်သည် (၁၁:၅၃-၅၄)။
A “lawyer” or “expert in the law,” obviously offended by a
teaching that could equally apply to them, rebuked Jesus for His perceived
insult (11:45). Rather than retreating, Jesus reinforced His message further by
rebuking them for loading people with heavy burdens (v. 46), referring to
additional religious rules (cf. Acts 15:10), many of which were later codified
by the Jews in the Mishnah and considered to be even more important to observe
than the law itself. Jesus also rebuked them for outwardly paying homage to the
prophets by building elaborate tombs for them while rejecting God’s prophetic
message (Luke 11:47–48). In short, they were manifesting the same spirit that
led their ancestors to kill the prophets and that ultimately led them to seek
Jesus’s death. His reference to God and His wisdom (v. 49) seems to show a
knowledge of divine premeditation that is later expanded into a parable
(20:9–17). The inclusion of “apostles” (11:49) may constitute a nontechnical
reference to those in the OT who, like the prophets, were sent by God but
murdered (cf. 13:34). Use of the term also suggests a further application to
the apostles sent by Jesus. Abel, though not a prophet, was the first one in
Scripture to suffer persecution and martyrdom (Gen. 4:8). The murder of
Zechariah, the son of Jehoiada, is recorded in the last book of the Hebrew
canon (2 Chr. 24:20–22), which ends with 2 Chronicles rather than Malachi due
to a different ordering of the OT books. Jesus’s reference to this generation
as being guilty of the blood of all previous martyrs was based on their sharing
the same spirit in rejecting Jesus and His message (Luke 11:50–51). Finally, He
chastised lawyers for taking away the key of knowledge (v. 52), meaning that by
making people dependent on them in order to know what the law required, they
were effectively hindering people’s entrance into the kingdom of God. They were
obscuring their understanding of the Scriptures and of the salvation being made
available through Jesus’s ministry (cf. 1:77). Both scribes and Pharisees,
incensed at these rebukes, began to ply Him with many questions—they were
hunting for something to use against Him (11:53–54).
အခန်းကြီး - ၁၂
၁၂:၁-၁၂။
ယုံကြည်ခြင်းကို ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံခြင်း။ ယေရှု၏ အဆွတ်ခံရသူများသည် မကြာမီ
အရေအတွက်များပြားသော လူအုပ်ကြီး—မြိယာဒုန်၊ ထောင်ချီသော်မှဲ့ သိန်းချီသော်မှဲ့၊
ဤနေရာတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူဦးရေ (၁၁:၂၉ ထက် ပို၍များပြားသည်)—သည် ယေရှုကို
နာယူရန် စုဝေးလာကြသည် (၁၂:၁)။ ယေရှုသည် အဦစွာ တပည့်တော်များကို ဦးတည်၍
ဟောပြောတော်မူရင်း၊ ဖာရိရှဲတို့၏ တဆေးမှုကို သတိပေးတော်မူ၏။ တဆေးဆိုသည်မှာ
ပုံမှန်အားဖြင့် မုန့်ညက်ဟောင်းကို ချန်ထားပြီး နောက်မုန့်ညက်နှင့် ရောစပ်၍
မုန့်ဖောင်းလာစေသော သဘာဝတဆေး ဖြစ်သည်။ တဆေးကဲ့သို့ပင် ဖာရိရှဲတို့၏
လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်မှုသည် ကူးစက်တတ်ပြီး ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းစိမ့်ဝင်စေတတ်သည်။
အယူဝါဒအရ ဖြောင့်မတ်ခြင်း (လူ့အမြင်ဖြင့်) သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း (ဘုရားသခင်၏ အမြင်ဖြင့်) ထက် ပိုမိုလွယ်ကူသည်။
လျှို့ဝှက်ဟန်ဆောင်မှုသည် လျှို့ဝှက်မှုတစ်ခုခုကို အားကိုးထားရသည်။ သို့သော်
ယေရှုက ယခုလျှို့ဝှက်ထားသမျှသည် ထင်ရှားလာလိမ့်မည်၊ လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက်
ပြောဆိုခဲ့သော စကားများသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ ကြေညာခံရလိမ့်မည်ဟု အတည်ပြုတော်မူ၏
(၂-၃)။ မဿဲတွင် ဤစကားသည် တပည့်တော်များ၏ ကြေညာခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (မဿဲ၊ ၁၀:၂၇)
ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ဤနေရာတွင်လည်း အလားတူ အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်။ အကြောင်းမူကား
ယေရှုသည် မကြောက်ရွံ့သော ဝန်ခံခြင်းအကြောင်း ဆက်လက်ပြောဆိုတော်မူခဲ့သည်။
ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ သတ်နိုင်သော သူများကို ကြောက်ရန်မလို (လု၊ ၁၂:၄)။ ဘုရားသခင်နှင့်
သူ၏တရားစီရင်ခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း (ဒေ၊ ၁၂:၁၃-၁၄) နှင့် ငရဲထဲသို့
ပစ်ချနိုင်သော အခွင့်အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း (လု၊ ၁၂:၅)—အတိုချုပ်ဆိုရလျှင်
ထာဝရကို မျှော်ကြည့်၍ နေထိုင်ခြင်း—သည်သာ အရေးကြီးသည်။
12:1–12. An Open
Confession of Faith. Jesus’s detractors were quickly outnumbered as a myriadōn—“myriads,” “thousands” or “tens
of thousands,” here probably meaning a countless number (greater than in
11:29)—gathered to hear Jesus (12:1). While directing His teaching first or
primarily to the disciples, Jesus warned them of the leaven or yeast of the
Pharisees. Leaven was yeast usually naturally produced via an old batch of
dough kept back to mix with the next batch so that the bread would rise. Like
leaven, the hypocrisy of the Pharisees was infectious and would come to
permeate the whole life. It is far easier to be doctrinally orthodox (by human
measure) than to be sound in both faith and practice (as measured by God).
Hypocrisy relies on an element of secrecy, but Jesus affirmed that whatever was
then hidden would become known and words spoken in secret would be proclaimed
on the housetops so everyone could hear (vv. 2–3). In Matthew this saying
refers to the disciples’ proclamation (Matt. 10:27) and may have the same
significance here, judging from the larger context as Jesus went on to speak of
a fearless confession. There was no need to fear those who could kill only the
body (Luke 12:4). Fearing God and His judgment (Eccl. 12:13–14) and recognizing
His authority to consign us to hell (Luke 12:5)—in short, living with eternity
in view—are what matters.
ငရဲကို
ထာဝရညှဉ်းဆဲခန်းမျိုး မဟုတ်ဟု မယဉ်ကြည်နူးပါနှင့်။ ဂေဟေန္နာ ဟူသော စကားလုံးသည်
ယေရုရှလင်မြို့၏ အနောက်တောင်ဘက် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုနေရာသည်
ဟိဇကိယခေတ်က အာရှုရိတပ်သား ၁၈၅,၀၀၀
၏ အလောင်းများကို မီးရှို့ရန် မီးပုံထားခဲ့ရာ ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာ၊ ၃၀:၃၁-၃၃၊
၃၇:၃၆)။ အာဟဇ်နှင့် မာနဿေခေတ်တွင် ထိုနေရာတွင် ကလေးများကို မလက် နတ်ဘုရားသို့
မီးမှုတ်ယမကာအဖြစ် ပူဇော်ခဲ့သည်။ ယေရမိက ထိုနေရာသည် ဣသရာလအပေါ် ဒဏ်ခတ်ရာနေရာ
ဖြစ်လာလိမ့်မည်၊ သူတို့၏ အလောင်းများသည် ငှက်များနှင့် တောရုပ်များ၏
အစာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည် (ယေရမိ၊ ၁၉:၆-၇၊ ဗျာ၊ ၁၉:၁၇-၂၁ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် မငြိမ်းနိုင်သော မီးနှင့် မသေနိုင်သော
ပိုးကောင်ဖြင့် မတရားသူများကို တရားစီရင်မည်ဟု ကတိထားတော်မူသည် (ဟေရှာ၊ ၆၆:၁၅-၁၆၊
၂၄)။ ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုစလုံးသည် ငရဲကို လုံးဝဖျက်ဆီးခံရရာနေရာ အဖြစ် ဖော်ပြသည်။
ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်လည်း အမှောင်နေရာနှင့် ဘုရားသခင်၏ မီးဖြင့် လုံးဝဖျက်ဆီးခြင်း
တရားစီရင်ရာနေရာ ဖြစ်သည် (မာကု၊ ၉:၄၃၊ ၄၅၊ ၄၇-၄၈)၊ အဆုံးမဲ့ ညှဉ်းဆဲရာနေရာ
မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ယေရှုသည် ချက်ချင်းနောက်စကားဖြင့် ဘုရားသခင်သည်
ချိုးငှက်များအပါအဝင် ဖန်ဆင်းခံများကို ဂရုစိုက်တော်မူကြောင်း၊ သူ၏သားသမီးများသည်
ဆံပင်မွှေးတစ်ပင်မျှပင် ရေတွက်ခံရလောက်အောင် အဖိုးတန်ကြောင်း
ပြောဆိုနိုင်ခဲ့တော်မူခြင်း ဖြစ်သည် (လု၊ ၁၂:၆-၇)။
We should not imagine hell as some kind of eternal torture
chamber. The word geenna designates a
ravine just outside and southwest of Jerusalem. It may be the place where a
pyre may have been made to burn the 185,000 corpses of the Assyrian army at the
time of Hezekiah (Is. 30:31–33; 37:36). In the time of Ahaz and Manasseh, child
sacrifices were offered there, probably to Molech, an underworld deity.
Jeremiah said it would become the place of judgment on Israel for their
wickedness and that their corpses would lay there as food for the birds and
wild animals (Jer. 19:6, 7; cf. Rev. 19:17–21). God promises to judge the
wicked with unquenchable fire and a devouring worm that does not die (Is.
66:15–16, 24). Both images represent hell as a place of total destruction.
Similarly in the NT, it is the place of darkness and of God’s judgment by fire
and total destruction (Mark 9:43, 45, 47–48), not a place of unending torment.
Thus Jesus could speak in the next breath of God’s care for His creation,
including the sparrows, and His children as so precious that even their hairs
are numbered (Luke 12:6–7).
ယေရှုနှင့်
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် လူသားမျိုးရဲ့သားတော်သည် တိမ်တိုက်များနှင့်တကွ
ကောင်းကင်တမန်များဖြင့် ဝန်းရံလျက် တရားစီရင်ရန် ရပ်တော်မူသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏
ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မည် (ဒံ ၇:၉-၁၀၊ ၁၃-၁၄၊ ယော ၅:၂၂
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအရှင်ကို အများရှေ့တွင် ဝန်ခံခြင်း သို့မဟုတ်
အသိအမှတ်ပြုခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်နှင့် ကိုယ်ကိုကိုယ်
ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းဖြစ်သည် (ရော ၁၀:၉-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင်
ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်လျှင် ကိုယ်တော်သည်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို
ငြင်းပယ်တော်မူလိမ့်မည် (လု ၁၂:၈-၉၊ ၂တိ ၂:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဂရိစာလုံးကြိယာအချိန်ကာလသည် ကျွန်ုပ်တို့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စုပုံခဲ့သော
ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ခဏတာအချိန်တစ်ခုထဲသို့ ဖိသိပ်ထားသည်။ အလားတူပင်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်း (လု ၁၂:၁၀) ၌လည်း အချိန်ကာလသည်
ယေရှု၏အမှုတော်၌ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှုကို အဆက်မပြတ် ငြင်းဆန်နေခြင်းကို
ညွှန်ပြသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှုကို စိတ်နှလုံးကို ပိတ်ထားသူများသည်
ဘုရားသခင်က ကယ်တင်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသောလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်း၌
ဝိညာဉ်တော်၏တောင်းပန်သံကို လက်ခံသူများကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သည် (ကတ် ၂:၃၆-၃၈၊ ၆:၇
ကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အာဏာပိုင်များရှေ့သို့ ဖြေရှင်းရန်
ဆောင်သွင်းခံရသောအခါ၊ တမန်တော်များသည် ကိုးဆယ်ရက်နေ့မကြာမီ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည် (ကတ်
၄:၁-၂၂)၊ ယေရှုက စိတူစရာမလိုဟု ကတိပြုတော်မူခဲ့သည်၊ အကြောင်းမူကား
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ယုံကြည်သူများကို ဘာပြောရမည်ကို
အချိန်မှီသင်ပေးမည်ဖြစ်သည် (လု ၁၂:၁၁-၁၂)။
How we relate to Jesus determines our destiny when the Son
of Man will stand in judgment surrounded by clouds of angels (Dan. 7:9–10,
13–14; cf. John 5:22). To confess or acknowledge Him publicly means we identify
ourselves with His kingdom (cf. Rom. 10:9–10). But if we deny Him, He will deny
us (Luke 12:8–9; cf. 2 Tim. 2:12). The Greek verbal tense compresses the
cumulative decisions of our life into a moment of time. Similarly with
blasphemy against the Holy Spirit (Luke 12:10), the tense indicates one’s persistent
refusal to recognize the work of the Spirit in the ministry of Jesus. Those who
close their mind and heart to the Holy Spirit’s work close off the only avenue
by which God can save them. By contrast, those who have spoken against Jesus
but subsequently respond to the Spirit’s plea can be forgiven (see Acts
2:36–38; 6:7). When brought before authorities to answer for their faith, as
the apostles were soon after Pentecost (Acts 4:1–22), Jesus promised that we
need not worry because the Spirit would teach believers just what to say (Luke
12:11–12).
၁၂:၁၃-၂၁။
ချမ်းသာသောမိုက်များပုံဥပမာ။ တရားစီရင်ခံရမည်ဟု ဖော်ပြလိုက်ခြင်းနှင့်တပြိုင်နက်
တစ်ဦးတစ်ယောက်က ယေရှုအား သူ့အစ်ကိုကို အမွေခွဲဝေရန် ညွှန်ကြားပေးပါရန်
တောင်းဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၃)။ မောရှေပညတ်တော်အရ ပထမသားဦးသည် အမွေနှစ်စုရရှိပြီး
(တရားဟော ၂၁:၁၇)၊ ကျန်ရစ်သောသ screenများကို အခြားသားများက တူညီစွာ ခွဲဝေရသည်။ ထိုအငြင်းပွားမှုကို
ဖြေရှင်းရန် ငြင်းဆိုလျက် ယေရှုသည် အဓိကပြဿနာ—လောဘ သို့မဟုတ်
လောဘတကြီးဖြစ်ခြင်းကို ထောက်ပြတော်မူသည်။ အချက်ကို သရုပ်ဖော်ရန်
သီးနှံအားလုံးအတွက် နေရာမလုံလောက်သော ချမ်းသာသောလူကြီးတစ်ဦးအကြောင်း
ပြောပြတော်မူသည် (လု ၁၂:၁၆-၁၇)။ အကြောင်းမူကား သူသည်
ကျီအမောက်အမြောက်ရှိပြီးသားဖြစ်၍ အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်၊ သူသည် ကျီဟောင်းများကို
ဖျက်ပြီး ပိုကြီးသောကျီများ ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျော်ရွှင်စွာ
စားသောက်နေထိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ သူ၏ဆောင်ပုဒ်မှာ “စားပါ၊
သောက်ပါ၊ ပျော်ရွှင်ပါ” ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၉)။ သူသည်
လုံးဝကိုယ်ကိုကိုယ်စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်။ အပိုဒ်သုံးပိုဒ်တွင် “ငါ” နှင့် “ငါ့” ကို
ဆယ့်တစ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးထားခြင်းသာမက သူ၏အတွင်းစိတ်အတွေးနှင့် နှလုံးကို
ချောမှေ့စွာ ဖော်ပြထားခြင်းက ထင်ရှားစေသည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်ကိုသာ တွေးသည် (အပိုဒ်
၁၇)၊ ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ်သာယာရေးအတွက်သာ စီစဉ်သည် (အပိုဒ် ၁၈)၊ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကို
ချီးကျူးသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာအားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ချေ၊
အကြောင်းမူကား သူသည် ထာဝရနောင်ဘဝကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ အပိုဒ် ၁၉-၂၀ တွင် လူ၏
စိတ်ဝိညာဉ် (သို့မဟုတ်) အသက်တာ—တစ်ဦးတစ်ယောက်၏တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသည့်
စကားလုံး “စိတ်ဝိညာဉ်” ကို သုံးကြိမ်ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသည် (ထို့ကြောင့်
အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “စိတ်ဝိညာဉ်” ကို ချန်လှပ်ထားပြီး “ငါ့ကိုယ်ငါ ငါပြောမည်”
ဟု ဖတ်ရသည်)။ ယေရှုသည် သင်ခန်းစာကို ဆွဲထုတ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်အပေါ်
ချမ်းသာခြင်း မရှိလျှင် ပစ္စည်းဥစ္စာများ စုဆောင်းခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင်
အချည်းနှီးဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က ချမ်းသာဟု သတ်မှတ်ထားသော ကောင်းကင်ဘုံ၌သော
ချမ်းသာမျိုးနှင့် ဆိုလိုသည် (မ ၆:၁၉-၂၀)။ ငွေကြေးနှင့် ချမ်းသာခြင်းသည်
ကိုယ်တိုင်ဆိုးယုတ်ခြင်းမဟုတ်၊ သို့ရာတွင် ထိုအရာများကို နှလုံးသားနှင့်
ဘဝ၏ဗဟိုချက်တွင် ထားရှိခြင်းသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်နှင့် ငွေကြေးကို တပြိုင်နက် မကျွေးမွေးနိုင် (လု ၁၆:၁၃)၊ အကြောင်းမူကား
ချမ်းသာခြင်းအပေါ် စိတ်ပါဝင်စားခြင်းသည် ဘုရားသခင်အပေါ် စိတ်ပါဝင်စားခြင်းကို
အမြဲဖိနှိပ်တတ်သည်။
12:13–21. Parable of
the Rich Fool. Suddenly, with mention of being brought into judgment,
someone asked Jesus to instruct his brother to divide the inheritance with him
(v. 13). The law of Moses assigned a double portion of the inheritance to the
eldest son (Deut. 21:17), while the others were to share equally what was left.
Refusing to settle such a dispute, Jesus highlighted the core
issue—covetousness or greed. To illustrate the point, He told of a rich man who
had insufficient space for all his crops (Luke 12:16–17). Clearly very rich
because he had many barns already, he decided to tear them down and build even
bigger ones and looked forward to many years of celebration and ease (v. 18).
His motto was “Eat, drink, and be merry” (v. 19). He was completely
self-absorbed. This is indicated not only by the repetition of “I” and “my”
(eleven times in just three verses) but by the glimpse given of the man’s inner
thoughts and heart. He thought only about himself (v. 17), planned only for his
future well-being (v. 18), and congratulated himself (v. 19). In the end none
of that mattered because he had neglected his eternal future, as the repeated
mention (three times in vv. 19–20) of the man’s psychē—“soul” or “life” (referring to the totality of one’s
existence)—reminds us (accordingly, some translations omit the reference to
“soul” and read “I’ll say to myself”). Jesus drew the lesson: amassing
possessions is ultimately worthless unless one is rich toward God, that is, as
God defines riches, in terms of heavenly riches (Matt. 6:19–20). Money and
wealth are not themselves evil, but allowing them the central place in one’s
heart and life is a form of idolatry. We cannot serve both God and money (Luke
16:13) because devotion to one’s wealth invariably squeezes out devotion to
God.
၁၂:၂၂-၃၄။
စိုးရိမ်စရာ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုခြင်း။ ယခုအခါ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်အပေါ်
ချမ်းသာရန် အဓိပ္ပာယ်ကို အပြုသဘောဆောင်စွာ ရှင်းပြတော်မူသည်။ ယင်းကို
ယေရှု၏တပည့်တော်များအား ပေးတော်မူသော နှစ်ချက်ညွှန်ကြားချက်ဖြင့်
အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။ စိုးရိမ်ခြင်းမပြုကြလင့် (အပိုဒ် ၂၂) နှင့် မကြောက်ကြလင့်
(အပိုဒ် ၃၂) ဟု မိန့်တော်မူသည်။ နှစ်မျိုးလုံးတွင် အခြေခံအချိန်ကာလသည် နားထောင်သူ၏
စိုးရိမ်ကြောင်ကြမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဆက်လက်ထားရှိမနေရန် ယူဆထားသည်။
ညွှန်ကြားချက်များသည် တကယ်တော့ အာမခံချက်များဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး စိုးရိမ်ခြင်းမပြုရန်
ညွှန်ကြားချက် (အပိုဒ် ၂၂) သည် တိုတိုနှင့် အလွန်ပြည့်စုံသည်။ အသက်ရှည်ရန်အတွက်
စားစရာ၊ ဝတ်စရာတို့ကို စိုးရိမ်ခြင်းမပြုရန် ပါဝင်သည်။
12:22–34. No Need for
Worry or Fear. Jesus now explained positively what it means to be rich
toward God. It is summarized in Jesus’s twin commands to His disciples that
head the two subsections of this unit. He told them not to worry (v. 22) and
not to be afraid (v. 32). In both cases, the underlying tense assumes the
hearer’s worries and fears that the hearer should not continue to harbor. The
commands are really assurances. The first admonition to not worry about life
(v. 22) is concise and yet so comprehensive. It includes not worrying about
food and clothing.
အသက်တာ (စစ်အမှန်
“စိတ်ဝိညာဉ်”) သည် စားစရာထက် ပိုသည် (အပိုဒ် ၂၃၊ အပိုဒ် ၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဤအပိုဒ်၌ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲခြားထားပုံ ထင်ရှားသည်။ စားစရာသည်
ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း အရေးကြီးသည်မှာ ထင်ရှားပြီး၊ ပုံမှန်နားလည်သလို စိတ်ဝိညာဉ်သည်
စားစရာမလိုအပ်ပေ။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် စိတ်ဝိညာဉ်၏အယူအဆသည် အလုံးစုံဖြစ်ပြီး၊
ဤနေရာ၌အတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ပါဝင်သော တစ်ခုလုံးသောအသက်တာကို ဆိုလိုသည်။ သို့ရာတွင်
ခမည်းတော်ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းသူများအတွက် အသက်တာသည် ထိုမျှထက် ပိုမြင့်မြတ်သည်။
ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့လိုအပ်ချက်ကို သိတော်မူသောကြောင့် စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။
မစင်ကြယ်သော ကျီးကန်းငှက်များကိုပင် ဂရုစိုက်တော်မူလျှင်
ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဍာန်နှင့်ဖြစ်တည်လာသော လူသားများကို
မည်မျှပိုဂရုစိုက်တော်မူမည်နည်း (အပိုဒ် ၂၄)။ ချမ်းသာသောမိုက်များနှင့်မတူဘဲ
သူတို့တွင် ကျီ သို့မဟုတ် ဂိုဒေါင်မလိုအပ်၊ ဘုရားသခင်က ကျွေးမွေးတော်မူသည် (ဆာ
၁၄၅:၁၅-၁၆၊ ၁၄၇:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ခမည်းတော်သည်
ကိုယ်တော်၏လူမျိုးကို ကျွေးမွေးမည်မဟု စိုးရိမ်စရာမလို (ဆာ ၃၇:၅
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ငှက်များထက် အဆပေါင်းများစွာ
တန်ဖိုးရှိသည် (လု ၁၂:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Life (lit. “the soul”) is more than food (v. 23; cf. v. 15).
The soul-body distinction in this verse is apparent. Obviously, food is also
important to the body and, according to how it is conventionally understood,
the soul has no need for food. The biblical concept of the soul is holistic
and, as here, comprises the whole life including the body. Yet life is more
even than this for those who know God as their Father. There is no need to
worry because He knows what we need. If He cares even for the ravens, unclean
birds, how much more does He care for people made in His image (v. 24). Unlike
the rich fool, they need neither storehouse nor barn because God feeds them
(cf. Pss. 145:15–16; 147:9). Therefore, we need not worry that He will not feed
His people (cf. Ps. 37:5), because they are more valuable than birds (cf. Luke
12:7).
ထို့ပြင်
ကျွန်ုပ်တို့ ထိန်းချုပ်၍မရသော၊ ပြောင်းလဲ၍မရသော အရာများစွာရှိသောကြောင့်
စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ အပိုဒ် ၂၅ သည် အရပ်အမောင်းကို တစ်တောင် (လက်မ ၂၀ ခန့်
သို့မဟုတ် စင်တီမီတာ ၅၀ ခန့်) ထပ်တိုးရန် သို့မဟုတ် အသက်ရှည်ချိန်ကို
တစ်နာရီထပ်တိုးရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ပထမအချက်ကို “တောင်”
ဟူသောစကားဖြင့် ညွှန်ပြထားပြီး၊ ဒုတိယအချက်ကို အသက်အရွယ် ဟူသော စကားဖြင့်
ညွှန်ပြထားသည်။ အချို့ဘာသာပြန်များတွင်ကဲ့သို့ တောင်နှင့် အသက်အရွယ်ကို ပေါင်းစပ်၍
အသက်ရှည်ချိန်၏ အတိုင်းအတာကို တစ်တောင်ထပ်တိုးခြင်းဟု ဖော်ပြနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ်
အသက်အရွယ်ကို အမောင်းဟု နားလည်နိုင်သည်။ ကျယ်ပြန့်သော အကြောင်းအရာသည်
မည်သည့်အရာကိုမဆို ခွင့်ပြုသည်။ လီလီ သို့မဟုတ် တောပန်းများ၏ ကြီးထွားမှု (အပိုဒ်
၂၇) ကို ဖော်ပြထားခြင်းသည် အမောင်းကို ရည်ညွှန်းပုံရပြီး၊ အသက်ရှည်ချိန်ကို
တိုးရန်ကိုမူ ချမ်းသာသောမိုက်များ၏ ပုံဥပမာနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထိုသူသည် အနာဂတ်အတွက်
စိုးရိမ်ပူပန်မှုအားလုံးရှိသော်လည်း အသက်ကို မရှည်နိုင်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ
ဤဘဝကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းသည် အရာနိမ့်ကျသည့်အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၂၆)။
မြက်ပင်သည် လူ့အသက်တာကဲ့သို့ (ဟေရှာ ၄၀:၆-၈) တိုတောင်းသည်—မီးဖိုထဲပစ်ခံရသည် (လု
၁၂:၂၈)၊ ဆိုးယုတ်သောလူမျိုးများလည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်လိမ့်မည် (မာ ၄:၁၊ ဗျာ ၂၀:၇-၉)။
သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ထာဝရတည်တံ့မည့် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ရှာကြသည်
(ဒံ ၇:၂၇)၊ သူတို့၏ ကောင်းကင်ခမည်းတော်သည် ဤဘဝအတွက် လိုအပ်သောအရာအားလုံးကို
ထပ်ပေးမည် (လု ၁၂:၃၁)။
There is also no need to worry because there are many things
that are out of our control and that we cannot change. Verse 25 can refer to
the impossibility of adding either one cubit (about 20 in. or 50 cm) to one’s
stature or an hour to one’s lifespan. The former seems implied by the word
“cubit” and the latter by the reference to hēlikia—“age.”
Perhaps (as in some translations) the cubit and the idea of age can be combined
by conveying the idea of adding a cubit to the measure or span of one’s life,
or on the other hand the idea of hēlikia
could be understood in terms of height. The larger context allows for either
possibility. The mention of the growth of lilies or wild flowers (v. 27) fits a
reference to stature, while a reference to lengthening one’s life fits the
preceding parable of the rich fool who, despite all his concern to provide for
the future, could not prolong his life. In any case, being anxious about this
life falls into the category of what is less significant (v. 26). The grass,
like human life (Is. 40:6–8), is brief—thrown into the furnace (Luke 12:28),
just as the wicked nations will be (Mal. 4:1; Rev. 20:7–9). Believers, however,
seek the kingdom of God, which will last forever (Dan. 7:27), and their
heavenly Father will ensure that all things needful for this life will be added
(Luke 12:31).
ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည်လည်း
ကြောက်ရွံ့စရာမလိုပေ၊ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ယေရှု၏သိုးငယ်အုပ်လေးဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၃၂)။ ထိုအသုံးအနှုန်းကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဣသရေလအတွင်း သစ္စာရှိသော
အကြွင်းအကျန်ကို ဖော်ပြရန် သုံးသည် (ယေ ၂၃:၂-၄၊ မိ ၅:၂-၄)၊ ဤနေရာ၌လည်း ထိုအဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရသည်။
ယေရှုစုဝေးစေတော်မူသော အကြွင်းအကျန်တွင် ဣသရေလအတွင်း “လမ်းလွဲနေသော သိုးများ” (မ
၁၀:၆၊ ၁၅:၂၄) သာမက “အခြားသိုးများ” (ယော ၁၀:၁၆) ပါဝင်သည်၊ ယင်းမှာ
တပါးအမျိုးသားများကို ရည်ညွှန်းပုံရသည် (မ ၂၈:၁၉၊ ဟေရှာ ၄၉:၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ယေရှု၏သိုးအုပ်အဖြစ် သေးငယ်ပြီး အားနည်းနေသော်လည်း ခမည်းတော်သည် နိုင်ငံတော်ကို
လက်ဆောင်အဖြစ် သူတို့ရရှိရန် ဝမ်းမြောက်တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့်
စားစရာ၊ ဝတ်စရာ စိုးရိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် အနာဂတ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းများ
ဝေးဝေးရှောင်၍ ကောင်းကင်ဘုံ၌ သူတို့၏ဘဏ္ဍာရှိသောကြောင့်၊ သူတို့၏နှလုံးသားနှင့်
အနာဂတ်ရှိရာနေရာဖြစ်သောကြောင့် ပိုင်ဆိုင်သမျှကို ရောင်းချ၍ ဆင်းရဲသားများကို
ပေးကြရန်ပင် လုပ်နိုင်သည် (လု ၁၂:၃၃-၃၄၊ ၁၈:၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
The followers of Jesus also should not fear because they
constitute Jesus’s little flock (v. 32). Such terminology is used in the OT to
describe a faithful remnant within Israel (Jer. 23:2–4; Mic. 5:2–4), and that
seems to be the meaning here. The remnant that was being gathered by Jesus
included not only “lost sheep” within Israel (Matt. 10:6; 15:24) but also
“other sheep” (John 10:16), apparently referring to Gentiles (Matt. 28:19; cf.
Is. 49:6). Though small and vulnerable as Jesus’s flock, He said that their
Father delights for them to receive the kingdom as a gift. Thus, far from
worrying about food and clothing or being afraid of the future, they could even
sell what they have and give to those in need because of their treasure in
heaven, where their hearts are and their future lies (Luke 12:33–34; cf.
18:24).
၁၂:၃၅–၄၈။
ကျွန်အမျိုးမျိုး၊ ကံကြမ္မာ အမျိုးမျိုး။ ခါးစည်းထား၍
မီးအိမ်ထွန်းထားလော့ (အပိုဒ် ၃၅)။ သခင်ကြီး မင်္ဂလာဆောင်မှ ပြန်လာသောအခါ ချက်ချင်း
တံခါး ဖွင့်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေရမည် (အပိုဒ် ၃၆)။ သခင်ပြန်လာသောအခါ
နိုးကြားနေသူများကို သခင်ကိုယ်တိုင် ခါးစည်းပြီး ထိုင်ခိုင်းကာ ကျွေးမွေးဧည့်ခံမည်
(အပိုဒ် ၃၇)။ ညဉ့် ဒုတိယချီခေါင် သို့မဟုတ် တတိယချီခေါင် ရောက်မှ ပြန်လာသော်လည်း
နိုးကြားနေလျှင် ထိုကျွန်များ မင်္ဂလာရှိကြသည် (အပိုဒ် ၃၈)။ သူခိုးလာမည့်အချိန်ကို
သိလျှင် အိမ်ထိန်းသည် နိုးကြားနေမည် မဟုတ်လော။ သင်တို့လည်း အသင့်ဖြစ်နေကြလော့။
လူသားသည် မမျှော်လင့်သော အချိန်၌ ကြွလာမည် (အပိုဒ် ၃၉-၄၀)။
12:35–48. Different
Servants, Different Destinies. This unit contains two main parables: the
watchful servant (vv. 35–40) and the parable of the faithful and evil stewards
(vv. 42–48). At the conclusion of the first parable, Peter asked Jesus whether
it was spoken only to them as His disciples or to all others as well (v. 41).
Answering a question with a question and another parable, Jesus seems to imply
that this second parable applies to the disciples, while the parable about
watching applies to all.
၁၂:၃၅–၄၀
သတိရှိသောကျွန် ကျွန်များသည် အလုပ်လုပ်ရန်အဆင်သင့်ဖြစ်နေရမည် (အပိုဒ် ၃၅)။
သခင်သည် မင်္ဂလာဆောင်မှ ပြန်လာသည်ကို မီးခွက်များထွန်းညှိ၍ စောင့်ဆိုင်းနေရမည်
(အပိုဒ် ၃၅–၃၆)။ မင်္ဂလာဆောင်ပုံဥပမာသည် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်ထဲသို့
ဝင်ရောက်မည့်သူများကို ဖော်ပြသည့်နည်းလမ်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၂:၁–၁၄၊ ၂၅:၁–၁၂၊ ယော၃:၂၉
နှိုင်းယှဉ်)။ ဤနေရာတွင် သတိဖြင့်စောင့်ဆိုင်း၍ တံခါးခေါက်သံကြားတော့
ချက်ချင်းဖွင့်ပေးသူများသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ခွင့်ရမည် (လု ၁၂:၃၆–၃၇)။
သူတို့သည် မင်္ဂလာရှိ၍ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ ခံစားရမည်။ အံ့ဖွယ်ရာမှာ သခင်ကိုယ်တိုင်
ခါးပန်းစည်းကာ ကျွန်များကို ချက်ချင်းစားစေပြီး ဆပ်ကပ်မွေ့ရာ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၇)။
ဤအခြေအနေပြောင်းပြန်လဲလှယ်ခြင်း (၁၇:၇–၈ နှိုင်းယှဉ်)၊ နောက်ဆုံးသောသူ (ကျွန်) ကို
အဦးဆုံးဆပ်ကပ်ပြီး သခင်ကိုယ်တိုင် ဆပ်ကပ်ခြင်းသည် နိုင်ငံတော်၏ အဓိကမူတစ်ခုကို
ပြသသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဆပ်ကပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (၂၂:၂၇၊ မာ၉:၃၅ နှိုင်းယှဉ်)။
12:35–40. The Watchful
Servant. Watchful servants are to be clothed for work (v. 35). They should
wait for their master’s return from the wedding with lamps burning (vv. 35–36).
The image of the wedding in the teachings of Jesus functions as the process by
which those who will comprise His kingdom are revealed (Matt. 22:1–14; 25:1–12;
cf. John 3:29). Here, it is those who are found watching, opening the door as
soon as He knocks, who will sit down to eat (Luke 12:36–37). They will be happy
and blessed with good things, which are amazingly depicted here by the
invitation to eat immediately while the master girds Himself and serves them
(v. 37). This role reversal (cf. 17:7–8)—the last (the servants) served first
and served by their master—illustrates one of the most dominant kingdom
principles: service (22:27; cf. Mark 9:35).
ထိုခေတ်ဂျူးဓလေ့အရ
ညဆယ့်နှစ်နာရီကို သုံးချီခွဲသည်။ ဒုတိယချီသည် ညနေ ဆယ်နာရီမှ နံနက်နှစ်နာရီခန့်၊
တတိယချီသည် နံနက်နှစ်နာရီမှ နံနက်ခြောက်နာရီခန့်ဖြစ်သည်။ ရောမလူမျိုးများကမူ
လေးချီခွဲသည် (မာ ၁၃:၃၅)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တပည့်တော်များသည်
သခင်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို တစ်ညလုံးသတိဖြင့် စောင့်ဆိုင်းရမည်။ ဒုတိယချီ (ညအလယ်)
ဖြစ်စေ၊ တတိယချီ (နံနက်မိုးလင်းခါနီး) ဖြစ်စေ ပြန်လာနိုင်သည် (လု ၁၂:၃၈)။ ယေရှုသည်
သတိရှိမှုကို အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ သတိရှိမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ သူခိုးသည်
ညအလယ်တွင် လာနိုင်သည်။ သူခိုးလာမည့်အချိန်ကို အတိအကျသိပါက အိမ်ရှင်သည် နိုးကြား၍
အိမ်မပြိုက်အောင် ကာကွယ်မည်။ သို့သော် ဘယ်တော့မှ အိပ်လို့မရသလို
သူခိုးဘယ်အချိန်လာမည်ကိုလည်း မသိနိုင်။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ
အမြဲအဆင်သင့်ဖြစ်နေရန်ဖြစ်သည် (အမှတ်အသားများကို သိခြင်းဖြင့်)။ ယေရှုသည်
ဤနေရာတွင် ထိုအချက်ကိုပင် မိန့်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည်
ရုတ်တရက်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြလော့ (အပိုဒ် ၃၉–၄၀)။
According to the Jewish practice of the time, which divided
the twelve hours of night into three watches, the second watch of the night was
from approximately 10 p.m. to 2 a.m., and the third watch was from
approximately 2 a.m. to 6 a.m. The Romans had four watches instead of three
(Mark 13:35). Either way, the disciples were expected to watch for their
master’s return throughout the night—it could be in the second watch (in the
middle of the night), or in the third (toward daybreak; Luke 12:38). Jesus drew
a parallel between the vigilance expected to that of a homeowner to whose home
a thief might come in the dead of night. If it were known exactly when the
thief would come, the owner would prevent the house from being broken into by
staying awake that night. Since it is impossible to never sleep and no one
knows when the thief will come, the only other way is to always be ready (i.e.,
by knowing the signs). This was the point Jesus was making when He told His
followers to be ready because He will come unexpectedly (vv. 39–40).
၁၂:၄၂–၄၈
သစ္စာရှိသောအုပ်ချုပ်သူနှင့် ဆိုးသောအုပ်ချုပ်သူ ဒုတိယပုံဥပမာသည်
ပညာရှိသော အိမ်ထိန်းနှင့် မတာဝန်ကျေသော ကျွန်ကို နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။
သခင်နှောင်းမည်ဟု ထင်၍ မတာဝန်ကျေစွာ ပြုမူသည်။ အိမ်ထိန်းသည် ယုံကြည်ရသော
ကျွန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး (အပိုဒ် ၃၇ နှိုင်းယှဉ်) သခင်၏ စီးပွားရေးကို
ကြီးကြပ်သူဖြစ်သည်။ သခင်မရှိစဉ် သစ္စာရှိစွာ စီမံခန့်ခွဲ၍ အိမ်သူအိမ်သားများကို
အချိန်မှန်စားစေပါက ဆုခံရပြီး ပစ္စည်းအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရမည် (အပိုဒ် ၄၄၊
၁၆:၁၀ နှိုင်းယှဉ်)။ မတာဝန်ကျေသော ကျွန်သည် ရုတ်တရက်ဖမ်းဆီးခံရ၍
အပိုင်းပိုင်းခွဲခြင်း (အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်ဒဏ်) ခံရပြီး
ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများနှင့် အတူတူဖြစ်သွားမည် (အပိုဒ် ၄၆၊ လု ၁၈:၁–၈ အဖွင့်ကို
ကြည့်)။ အပြစ်ဒဏ်သည် သခင်၏အလိုတော်ကို သိမသိအပေါ် မူတည်၍ ချမှတ်မည်။ သိ၍
မပြင်ဆင်မလုပ်ဆောင်သူသည် အပြစ်ဒဏ်ပိုမိုခံရမည်၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်းများစွာ (၁၂:၄၇၊
အာမုတ် ၃:၂ နှိုင်းယှဉ်)။ မသိသော်လည်း အပြစ်ဒဏ်ထိုက်သူမျှော်လျှင်
ရိုက်ပုတ်ခြင်းအနည်းငယ်သာ ခံရမည် (လု ၁၂:၄၈)။ ဘုရားသခင်၏အမှန်တရားကို မသိခြင်းသည်
မကောင်းမှုပြုရန် ခွင့်ပြုချက်မဟုတ်။ လူများကို အကင်းမဲ့စေရန် လုံလောက်သော အရာများ
ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည် (ရော ၁:၂၀၊ ၂:၁၄–၁၅ နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် ပြင်းထန်မှု
နည်းပါးမည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ယေရှုနှင့် သူ၏အလိုတော်ကို ပိုမိုသိ၍ လိုက်နာသူ၏
ဘဝသည် ပို၍ ကြွယ်ဝလာမည် (ယော ၁၀:၁၀)။
12:42–48. The Faithful
and Evil Stewards. The second parable contrasts a wise steward, or manager,
who was left in charge of a landowner’s estate, with a servant who acts
irresponsibly in view of a perceived delay in his master’s return. The steward
was a trusted servant (cf. v. 37) who oversaw the business affairs for the
owner. If he faithfully maintained order during the master’s absence, including
providing food for the household at the appropriate times, he would be rewarded
for his service by being placed in charge of everything (v. 44; cf. 16:10). The
irresponsible servant would be caught by surprise and punished severely for his
unfaithfulness by being chopped in pieces, which suggests a very severe
punishment, and grouped with the unbelievers (v. 46; see commentary on Luke
18:1–8). The punishment would be apportioned according to knowledge of the
master’s will. The one who knew that will and did not prepare by doing it would
suffer the greater punishment—many stripes or blows (12:47; cf. Amos 3:2). Even
the one who did not know but whose actions deserved punishment would be beaten,
but only with few blows or stripes (Luke 12:48). Ignorance of divine truth is
no license for wrongdoing because enough has been revealed to leave people
without excuse (Rom. 1:20; cf. Rom. 2:14–15), but they will be judged less
severely. On the other hand, the better a person knows Jesus and His will and
practices it, the more abundant his or her life will be (John 10:10).
၁၂:၄၉–၅၉
ရွေးချယ်ရမည့်အချိန် မြေကြီးပေါ်သို့ မီးစေလွှတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ မီးဖြင့် မြေကြီးကို
တရားစီရင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (အပိုဒ် ၄၉၊ တရားဟော ၃၂:၂၂၊ ဇေဖနိ ၃:၈၊ ၂သက် ၁:၈၊ ၂ပေ
၃:၁၀ တို့ကို ကြည့်)။ သို့သော် ယေရှုသည် အပြစ်သားများအတွက်
အစားထိုးရွေးနုတ်ခြင်းအနေဖြင့် ထိုအပြစ်ဒဏ်နှင့် ညီမျှသောဒုက္ခခံရန် လာခဲ့သည် (ယော
၁၂:၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ လူအများ၏ ကယ်တင်ခြင်းကြောင့် ထာဝရပျော်ရွှင်မှုကို
မျှော်ကိုးသောကြောင့် ထိုအရာကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့သည် (ဟေဗြ ၁၂:၂)။
နှစ်ခြင်းခံခြင်းဆိုသည်မှာ သေခြင်းနှင့် ထမြောက်ခြင်းဒုက္ခခံခြင်းကို ဆိုလိုသည်
(လု ၁၂:၅၀၊ မာ ၁၀:၃၈)။ ရေနှစ်ခြင်းသည် ထိုဒုက္ခခံခြင်းနှင့်
တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်ခြင်းကို သင်္ကေတပြုသည် (ရော ၆:၃–၄)။ ယေရှုသည်
မြေကြီးပေါ်တွင် ငြိမ်သက်ခြင်းခေတ်ကို ယူဆောင်လာရန် လာခဲ့သလော။ လုံးဝမဟုတ် (လု
၁၂:၅၁)။ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့ကြားက ရန်တွန်းမှုကို ဖယ်ရှားရန် လာခဲ့သည် (က
၃:၁၅)။ သို့သော် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်ကြေညာချက်ကို လက်ခံသူနှင့် မလက်ခံသူတို့ကြား
ခွဲခြားမှုဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မိဘများကို လေးစားခြင်းထက် ယေရှုကို အဓိကထား၍
ဝိညာဉ်ရေးမိသားစုကို ဖန်ဆင်းသောကြောင့် အလွန်နီးစပ်သော မိသားစုဆက်ဆံရေးများပင်
ခွဲထွက်သွားနိုင်သည် (လု ၁၂:၅၂–၅၃၊ ၉:၅၉–၆၀၊ ၁၄:၂၆၊ မဿဲ ၁၀:၃၆၊ မိက္ခာ ၇:၆ တို့ကို
ကြည့်)။
12:49–59. Time for
Choosing. Sending fire on the earth refers to judgment of the earth by fire
(v. 49; see, e.g., Deut. 32:22; Zeph. 3:8; 2 Thess. 1:8; 2 Pet. 3:10). But
Jesus came to suffer the equivalent of this punishment as the substitutionary
atonement for sinners (cf. John 12:27), and He actually looked forward to it
because of the joy in eternity the salvation of multitudes would bring (Heb.
12:2). The baptism refers to His suffering of death and resurrection (Luke
12:50; Mark 10:38), our identification with which is symbolized by water
baptism (Rom. 6:3–4). Did Jesus come to usher in an era of peace on earth?
Absolutely not (Luke 12:51). He came to remove the enmity between God and human
beings (Gen. 3:15). But this creates a division between those who accept
Jesus’s kingdom proclamation and those who do not. It will even divide the
closest family relationships because Jesus was creating a spiritual family with
the expectation of supreme allegiance, above even one’s honoring of father and
mother (Luke 12:52–53; see also 9:59–60; 14:26; Matt. 10:36; cf. Mic. 7:6).
မဿဲ ၁၆:၂–၃ တွင်
အလားတူစကားကို အခြားအခါတွင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ဤနေရာတွင် လူအများကို သူ၏အမှုတော်၏
အရေးကြီးပုံကို ရှင်းပြသည် (လု ၁၂:၄၉–၅၉)။ သူသည် ရင်းနှီးသောအရာ (ရာသီဥတု) ကို
အစပြု၍ နိုင်ငံတော်သတင်းစကားကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ အနောက်မှတိမ်လာပါက မြေထဲပင်လယ်မှ
မိုးသက်လာမည်ကို ဣသရေလလူမျိုးသိသည် (အပိုဒ် ၅၄)။ တောင်မှလေတိုက်ပါက သဲကန္တာရမှ
ပူပြင်းခြင်းလာမည်ကို သိသည် (အပိုဒ် ၅၅)။ ရာသီဥတုကို နားလည်နိုင်သော်လည်း
ပြည့်စုံလာသော ဤအချိန်၏ ထူးခြားမှုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လျစ်လျူရှုထားသောကြောင့်
မျက်နှာရှုံ့သူများဟု ခေါ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၅၆၊ မာ ၁:၁၅)။
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းလာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တိုင်မှန်ကန်စွာ ဆုံးဖြတ်ရမည်
(လု ၁၂:၅၇)။ လူ့တရားရုံးသို့ မသွားမီ ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်သလို ဖြစ်သည်။
မည်သည့်ခေတ်တွင်မဆို တရားစွဲဆိုရန်ထက် ပြေလည်အောင်ဖြေရှင်းခြင်းသည်
အန္တရာယ်နည်းပြီး ကုန်ကျစရိတ်သက်သာသည်။ ရန်ဘက်နှင့် တိုက်ရိုက်ဖြေရှင်းရန်
ကြိုးစားခြင်းသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခြေကို တိုးစေသည်။
တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ရန်စွဲပြီးသည့်နောက် ရှုံးနိမ့်ပါက ထောင်ချခံရ၍
နောက်ဆုံးပိုက်ဆံတစ်ပြားအထိ ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ထိုလမ်းကို လိုက်ခြင်း၏
မိုက်မဲမှုကို ပြသည်။ ကောင်းကင်တရားရုံးရှေ့တွင် တရားမျှတမှုပြည့်စုံစွာ
ပြီးဆုံးမည်။ ဤပုံဥပမာသည် ယေရှု၏ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ငြင်းပယ်သူအားလုံး
ထာဝရဆုံးရှုံးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဟူသော သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။
On what seems to be a different occasion with a similar
saying in Matthew 16:2–3, Jesus addressed a large group of people about the
significance of His ministry (Luke 12:49–59). As usual, He began with the
familiar (in this case the weather) to explain His message of the kingdom.
People in Israel knew that when they saw a cloud from the west, a storm from
the Mediterranean was coming (v. 54), while a south wind would bring burning
heat from the desert (v. 55). He called them hypocrites because they could interpret
the weather but chose to disregard what should have been just as obvious but
was far more consequential—the uniqueness of the present time of fulfillment
(v. 56; Mark 1:15). Since a time of final judgment is coming, it is important
to always judge what is right on our own (Luke 12:57), just as one might do
before going to a human court. In all ages, it was less risky and costly to
settle a dispute and reconcile rather than insisting on litigation. Making
diligent efforts to resolve matters directly with one’s opponent may increase
the chances of an amiable resolution of the dispute. Once battle lines are
drawn, if the dispute is lost, the punishment of prison and having to pay the
assessed penalty down to the very last penny demonstrates the foolishness of
pursuing such a course. Before heaven’s judgment seat justice will be done, and
this parable serves as a warning that all who reject Jesus’s invitation to
become right with God will face eternal loss.
အခန်းကြီး - ၁၃
၁၃:၁–၉။
နောင်တရခြင်း၏ လိုအပ်ချက်နှင့် အရေးတကြီးဖြစ်ခြင်း။ ဖြောင့်မတ်ရာကို
ဆုံးဖြတ်ခြင်းအကြောင်း (၁၂:၅၇) မှတ်ချက်ပြုပြီးနောက်၊ ယေရှုအား
ရှေးကျမ်းရင်းမြစ်များတွင် အခြားမတွေ့ရသော်လည်း ပီလတ်ကို အခြားအခါများတွင်
သိရှိထားသည့်အတိုင်း လိုက်ဖက်သော ဗိမာန်တော်အတွင်း
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတစ်ခုအကြောင်း မေးမြန်းခံရသည်။ ဖော်ပြချက်သည် ဂျူးလူမျိုးတို့၏
ပွဲကြီးသုံးပွဲ (တရားဟောရာ ၁၆:၁၆) တစ်ပွဲဖြစ်ပြီး ပီလတ်သည် ဧကန်စင်စစ်
ရှိနေမည့်အချိန်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဤဂလိလဲလူမျိုးတို့၏ လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုခု
ရှိခဲ့ဖြစ်နိုင်သည် (ကောင်း ၅:၃၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) ကြောင့် ယဇ်ပူဇော်နေချိန်
သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းဖြစ်သည် (လု ၁၃:၁)။ ထိုသူများသည် ပိုဆိုးသော
အပြစ်ရှိသူများဖြစ်သလား ဟု ယေရှုမေးခွန်းထုတ်ခြင်းသည် ဤသို့သော ဘေးဒုက္ခများသည်
ဘုရားသခင်၏ အပြစ်အတွက် တရားစီရင်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည်ဟူသော အများယုံကြည်ချက်ကို ဖြေရှင်းခြင်းဖြစ်ပြီး
ယေရှုသည် ထိုအယူကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (ယော ၉:၁–၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့သည်
ပိုဆိုးကြသည် မဟုတ်ချေ။ အလားတူပင် ရှိလွံတိုက်ကျပြီး သေဆုံးခဲ့သော အယောက်
တစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်နှင့်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည် (လု ၁၃:၄)။ ဤတိုက်သည် ယေရုရှလင်မြို့၏
အရှေ့တောင်ဘက် နံရံတွင် ရှိလွံရေကန်အထက်ရှိ မဟာဗျူဟာကျသော ခံတပ်တစ်ခု
ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုရေကန်သည် ကြီးမားသော ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ရေချိုးရာနေရာဖြစ်ပြီး
လူများပြည့်ကျပ်နေတတ်သည်။ ဤဘေးဒုက္ခများသည် ဘုရားသခင်၏ တိုက်ရိုက်တရားစီရင်ခြင်း
မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းဆိုသော်လည်း၊ ယေရှုသည် သူ၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ငြင်းပယ်၍
ပျက်စီးကြမည့် မရေမတွက်နိုင်သော သူများကို စဉ်းစားကာ ဤဖြစ်ရပ်များကို အသုံးပြု၍
နောင်တရခြင်း မပြုမီ အချိန်နောက်ကျသွားမည်ကို အလေးပေးသတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၊ ၅၊
၃၄–၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။
13:1–9. Need and
Urgency of Repentance. Having just spoken of judging what is right (12:57),
Jesus was asked about news of an atrocity in the temple that is otherwise
unknown from ancient sources but fits what we know of Pilate’s character on
other occasions. The description fits one of the three large Jewish festival
celebrations (Deut. 16:16), when Pilate would certainly have been present.
Perhaps there was some provocation by these Galileans (cf. Acts 5:37) that led
to their being killed even while offering sacrifices (Luke 13:1). Jesus’s
question as to whether they were worse sinners (v. 2) addresses the common
assumption that such tragedies indicate God’s judgment on wrongdoing—an
assumption that Jesus denied (cf. John 9:1–3). They were not worse. Likewise
with the eighteen people who were killed when the tower in Siloam fell on them
(Luke 13:4). This tower may have been a fortification at a strategic point in
the wall on the southeastern side of Jerusalem above the pool of Siloam, which
was a large, ritual immersion pool and no doubt often crowded. While denying
that these calamities were direct judgments of God, Jesus thought of the
countless number who would perish by rejecting His message and used these
incidents to underscore the necessity of repentance before it would be too late
(vv. 3, 5; cf. vv. 34–35).
ဤအချက်ကို
ပိုမိုအားဖြည့်ရန် ယေရှုသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ထဲတွင် စိုက်ထားသော
သင်္ဘောသဖန်းပင်တစ်ပင်အကြောင်း ဥပမာပုံပြင်တစ်ခု ပြောပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆)။
စပျစ်ဥယျာဉ်သည် ဣသရေလလူမျိုးကို ကိုယ်စားပြုသော ရင်းနှီးသော သင်္ကေတဖြစ်သည်
(ဟေရှာယ ၅:၇၊ မာကု ၁၂:၁)။ သစ်ပင်များကို အသီးသီးရန် လိုအပ်သော လူများကို
နှိုင်းယှဉ်အသုံးပြုလေ့ရှိသည် (လု ၃:၇–၂၀ မှတ်ချက်ကို ကြည့်)။ သို့သော်
ဤသင်္ဘောသဖန်းပင်သည် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် အသီးမသီးခဲ့ချေ (၁၃:၇) ဖြစ်၍ နေရာကို
အချည်းနှီးသာ သိမ်းပိုက်ထားသည်။ သို့ရာတွင် ဥယျာဉ်စောင့်သည် နောက်ထပ်တစ်နှစ်
ထားခွင့်ပေးရန် တောင်းပန်ပြီး သစ်ပင်ပတ်လည်ကို တူးပြီး ဓါတ်မြေဩဇာ ကျွေးမည်ဟု
ကတိပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဥယျာဉ်စောင့်သည် အသီးမသီးသော သစ်ပင်ကို ခုတ်ပစ်ခြင်း၏
တရားမျှတမှုကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အပိုဂရုစိုက်မှုဖြင့် ပိုကောင်းသော
ရလဒ်ရရှိနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အသီးသီးသော ဘဝသည်
နောင်တရခြင်းမှ စတင်သည် (၃:၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အချိန်သည် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး၊
အသက်သည် မရေရာနိုင်၊ ယေရှုသည် လူများ အချိန်မနှောင်းမီ သူ၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို
လက်ခံကြရန် တောင့်တခဲ့သည်။ မှန်လျှင် ပုဆိန်သည် သစ်ပင်နှင့်အမြစ်သို့ မကြာမီ
ရောက်ရှိလာတော့မည်။
To reinforce this point, Jesus told a parable about a fig
tree planted in a vineyard (v. 6). The vineyard was a familiar symbol for
Israel (e.g., Is. 5:7; Mark 12:1), and trees are often used figuratively of
people who were to bring forth fruit (see commentary on Luke 3:7–20). But this
fig tree had been barren for three years (13:7) and took valuable space that
could be better utilized by a productive tree. Nevertheless, the keeper of the
vineyard begged to keep the tree another year, promising to dig around it and
fertilize it (v. 8). The keeper of the vineyard did not speak questioning the
justice of cutting down a tree that fails to bear fruit but spoke in the hope
that extra care might produce a better result. A life that bears fruit begins
with repentance (cf. 3:8). Time was running out; life is uncertain; and Jesus
longed for people to accept His message before it was too late and the ax would
necessarily be laid to the root of the tree.
၁၃:၁၀–၁၇။
ကိုင်းညွတ်နေသော မိန်းမကို ကုသခြင်း။ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်တွင်
တရားဒေသနာပို့ချနေစဉ် အခါတိုင်း သူ၏ဓလေ့အတိုင်း (၄:၁၆) တစ်ဖန် ဥပုသ်နေ့တွင်
တွေ့ရှိရသည် (၁၃:၁၀)။ ဆယ့်ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ကိုင်းညွတ်နေရသော နာမကျန်းဖြစ်နေသော
ဝိညာဉ်ကြောင့် ဖြစ်သည့် မိန်းမတစ်ဦးကို မြင်ပြီး ရှေ့သို့ လာရန် ခေါ်ခဲ့သည်။
သူမခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို သနားကြောင်း၊ သူမအား နာမကျန်းမှုမှ
လွတ်မြောက်ကြောင်း ကြေညာပြီး လက်တော်ကို တင်တော်မူရာ သူမသည် ချက်ချင်း
ဖြောင့်မတ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည် (၁၃:၁၁–၁၃)။ တခါတရံ ယူဆလေ့ရှိသည်နှင့်မတူဘဲ
ဤသူမသည် နတ်ဆိုးစွဲခြင်း မဟုတ်ချေ။ အကြောင်မှာ သူမနာမကျန်းမှုကို စာတန်က
ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း (အပိုဒ် ၁၆) ယေရှုသည် နတ်ဆိုးကို မဟောက်ဘဲ
မိန်းမကိုယ်တိုင်ကို ဟောကြားပြီး ကုသတော်မူခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၂)။
ဗိမာန်တော်အကြီးအကဲသည် ဥပုသ်နေ့တွင် ဤသို့ဖြစ်သည်ကို ဒေါသတကြီး စိတ်ဆိုးခဲ့သည်
(အပိုဒ် ၁၄)။ ဂရိစကားလုံးအစဉ်အတိုင်း အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ နောက်ပိုင်း
ဂျူးဓလေ့များတွင် ဥပုသ်နေ့တားမြစ်ချက်များတွင် ဆေးဝါးအမျိုးမျိုးသုံးခြင်း၊
ကလေးခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်စေခြင်း၊ အရိုးအဆစ်များ ပြုပြင်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။
စိတ်ဝင်စားစရာမှာ ယေရှုသည် လက်မတင်မီ မိန်းမအား နာမကျန်းမှုမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း
ကြေညာခဲ့သည်ဖြစ်၍ ဗိမာန်တော်အကြီးအကဲအတွက် ဤလုပ်ရပ်ကို ဥပုသ်နေ့ ချိုးဖောက်မှုဟု
တိကျစွာ သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယေရှုကို
တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်မည့်အစား လူထုကို အလုပ်လုပ်ရန် ခြောက်ရက်အတွင်း လာပြီး
ကုသခံကြရန် ပြောခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄)။
13:10–17. Healing of
a Crippled Woman. Jesus is again shown in a synagogue on the Sabbath
(13:10), as was His custom (4:16). While teaching, He noticed a woman who had
been bent over for eighteen years from a spirit of infirmity and asked her to
come forward. Out of compassion for her suffering, He announced her freedom
from her infirmity, placed His hands on her, and she was able to straighten up
(13:11–13). Hers was not a case of demon possession, as is sometimes suggested,
even though her disability was said to have been caused by Satan (v. 16),
because Jesus addressed the woman herself rather than a demon, and she was
healed (v. 12). The leader of the synagogue was indignant that this happened on
the Sabbath (v. 14), as emphasized by the word order in Greek. Sabbath
prohibitions in later Jewish traditions that are connected with healing include
the use of various medicaments, straightening a child’s body, and setting
limbs. Interestingly, Jesus proclaimed the woman loosed or free from her
infirmity before touching her, making it difficult for the synagogue leader to
identify this act definitively as a Sabbath violation. Perhaps that explains
why, rather than confronting Jesus directly, the synagogue leader told the
crowd to come and be healed during the six working days (v. 14).
ယေရှုသည်
ဗိမာန်တော်အကြီးအကဲတစ်ဦးတည်းကို မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုနည်းတူစဉ်းစားသူ အားလုံးကို
ဖြေကြားခဲ့သည်။ အားလုံးသည် ဥပုသ်နေ့တွင် တိရစ္ဆာန်များကို ချည်ဖွင့်ပြီး
ရေချိုးရန် ခေါ်ဆောင်သည်ထက် ပိုမိုကြင်နာတတ်ကြသည် (အပိုဒ် ၁၅)။ တကယ်တော့
ဥပုသ်နေ့တွင် ရေတွင်းများမှ တိရစ္ဆာန်များ ရေချိုးရာတွင် ဂျူးဥပဒေကို
မချိုးဖောက်စေရန် ရှုပ်ထွေးသော စီစဉ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ တိရစ္ဆာန်များကို
ဤနည်းဖြင့် ဆက်ဆံခွင့်ရှိလျှင် ဤမိန်းမကို လွတ်မြောက်စေခြင်းသည် များစွာသာ၍
သင့်လျော်သည်ဟု ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ဂရိဘာသာတွင် ယေရှု၏စကားသည် ပို၍ပြင်းထန်ပြီး
သူမခံစားခဲ့ရသော ကာလအလျား (ဆယ့်ရှစ်နှစ်) နှင့် လွတ်မြောက်စေခြင်းသည်
အကျင့်သီလနှင့်ညီသည်ဟု အလေးပေးသည်။ အာဗြဟံ၏သား ဣဇာက်သည် သေခြင်းချည်နှောင်ခြင်းမှ
လွတ်မြောက်ခဲ့သည်နှင့်အညီ (ကမ္ဘာဦး ၂၂:၉–၁၁) ဤ “အာဗြဟံ၏သမီး” ကိုလည်း
လွတ်မြောက်စေရမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏အငြင်းအခုံသည် အလွန်ထိရောက်သဖြင့် သူ့ကို
ဆန့်ကျင်သူများ ရှက်ကြောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤရှက်ကြောက်ခြင်းကို ဂရိစကားလုံး (kataischynō)
ဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး
လုကာမှတ်တမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ တစ်ကြိမ်တည်း သုံးစွဲထားသည်။ ယေရှုကို
ဆန့်ကျင်သူများအပေါ် ရှက်ကြောက်ခြင်းသာ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး သူ့ကို ယုံကြည်သူများအပေါ်
မရောက်ခဲ့ချေ (ဟေရှာယ ၂၈:၁၆၊ LXX)။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လူထုတစ်ခုလုံးသည် ယေရှုပြုတော်မူသော အရာအားလုံးကို
ဝမ်းမြောက်ကြသည် (လု ၁၃:၁၇)။
In response, Jesus addressed not just the leader of the
synagogue but more broadly all who thought like he did. Many were more merciful
to their animals, loosing them and leading them to water on the Sabbath (v.
15). In fact, it seems that elaborate arrangements were made to facilitate
watering animals at wells on the Sabbath without transgressing Jewish laws.
Jesus indicated that, if animals may be treated this way without violating the
Sabbath, much more should this woman be set free (v. 16). Jesus’s words are
even stronger in Greek, emphasizing the length of time she had suffered
(eighteen years) and that her being set free was morally necessary. Just as
Abraham’s son Isaac was loosed from the bonds of death (Gen. 22:9–11) so this
“daughter of Abraham” must be released. So effective was Jesus’s argument that
those opposing Him were ashamed. The Greek word for this shaming (kataischynō) is used here for the only
time in Luke’s writings. Shame came on all who opposed Jesus, but not on those
who trusted in Him (Is. 28:16, LXX). By contrast, all the people were pleased
with all the things Jesus was doing (Luke 13:17).
၁၃:၁၈–၂၁။
နိုင်ငံတော်၏ တိုးတက်ခြင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်တော်ပုံများ။ ယေရှုသည် အတိုက်အခံများကို
တိတ်ဆိတ်စေပြီး လူထု၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိခဲ့သည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လျင်မြန်စွာ
ပျံ့နှံ့လာပုံကို ဖော်ပြသော ဉာဏ်တော်ပုံ နှစ်ပုံသို့ ဦးတည်သွားစေသည်။
ဤဉာဏ်တော်ပုံများကို ယခင်အခါက ဟောခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၃:၃၁–၃၃
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပထမဉာဏ်တော်ပုံတွင် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် “မုံညှင်းစေ့”
နှင့်တူသည် (လုကာ ၁၃:၁၈–၁၉)။ ထိုစေ့သည် သစ်ပင်တစ်ပင်အဖြစ် ကြီးထွားလာသည်
(အချို့လက်ရေးမူများတွင် “ကြီးမားသော” သို့မဟုတ် “အလွန်ကြီးမားသော” သစ်ပင်ဟု
ခေါ်သည်)။ ပုံမှန်အားဖြင့် မုံညှင်းပင်သည် အလတ်စား ချုံပုတ်အရွယ်သာ ရှိသော်လည်း
အမြင့် ပေ ၉ ပေ မှ ၁၀ ပေ (မီတာ ၃ ခန့်) အထိ ကြီးထွားနိုင်ပြီး သစ်ပင်နှင့်
ပိုတူသည်။ ထိုသစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များတွင် ငှက်များ အသိုက်ဆွက်နေထိုင်ကြသည်
(အပိုဒ် ၁၉)။ ဤပုံရိယာသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် နိုင်ငံတော်ပုံရိယာအဖြစ်
ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သည် (ယေဇကျှေလ ၁၇:၂၂–၂၄၊ ၃၁:၆၊ ဒံယေလ ၄:၁၀–၁၅၊ ဆာလံ ၈၄:၃
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဒုတိယဉာဏ်တော်ပုံသည်လည်း တဆေးမှုန့် သို့မဟုတ် တဆေးသည်
ဂျုံမှုန့် သုံးတောင်း သို့မဟုတ် ပေါင် ၆၀ (ကီလိုဂရမ် ၂၇) တွင် လျင်မြန်စွာ
ပျံ့နှံ့သွားပုံဖြင့် အလားတူ အချက်ကို ဖော်ပြသည်။ မုန့်ဖုတ်ချိန်တွင်
တဆေးစွဲထားသော မြေအနည်းငယ်ကို နောက်တစ်ခါသုံးရန် ချန်ထားတတ်သည်။ ဤဂျုံမှုန့်ပမာဏ
ကြီးမားလှသည်—ဘူးရှယ် တစ်ဘူးရှယ် (လီတာ ၄၀) ခန့်ရှိပြီး လူအနည်းဆုံး ၁၅၀ ကို
ကျွေးမွေးနိုင်သည်—သည် နိုင်ငံတော်သတင်းကို ကြီးမားသော နယ်မြေတစ်ခုလုံးသို့
ပျံ့နှံ့စေရန် ရည်မှန်းချက် ကြီးမားကြောင်းကို ပြသသည်။
13:18–21. Parables of
the Kingdom’s Advancement. Jesus’s silencing of His opponents and winning
of public opinion leads into a pair of parables that describe the rapid spread
of the kingdom, repeated from an earlier occasion (cf. Matt. 13:31–33). In the
first parable, the kingdom of God is “like a mustard seed” (Luke 13:18–19). It
grew into a tree (some manuscripts call it a “large” or “great” tree).
Typically the mustard seed becomes only a moderately sized bush, but it may
grow to a height of nine or ten feet (about 3 m) and thus more like a tree. It
also provides a home for the birds to live in its branches (v. 19), a kingdom
image familiar from the OT (Ezek. 17:22–24; 31:6; Dan. 4:10–15; cf. Ps. 84:3).
The second parable makes a similar point in terms of the rapidity with which
leaven or yeast spreads through three measures or sixty pounds (27 kg) of meal
or flour. When baking bread, some leavened dough would be kept back for use
with the next batch. This huge amount of flour—about a bushel (40 L), which could
feed at least 150 people—illustrates the ambitious scope of spreading the news
of the kingdom over a large territory.
၁၃:၂၂–၃၅။
ကျဉ်းသောလမ်း။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ မျက်နှာမူပြီး
ခရီးထွက်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ (၉:၅၁) လူထုက ချစ်ခင်ကြိုဆိုမှုနှင့် အတိုက်အခံ
နှစ်မျိုးစလုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုအလွန်အမင်း တုံ့ပြန်မှုများသည် သူ၏
မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်ရန် ပိုမိုကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို ဘယ်သောအခါမျှ
ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ (ယောဟန် ၂:၂၃–၂၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရုရှလင်သို့
ခရီးသွားရင်း ယေရှုသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ရန် လမ်းကို
ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လုကာက တစ်ခါတစ်ရံ ပထဝီဝင်မှတ်စုများ ပေးထားသည်ကို
ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် ဣသရေလနိုင်ငံ၏ မြို့များနှင့် ရွာများကို
တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပုံ ရသည်။ ခရီးတွင် တစ်ဦးက
“ကယ်တင်ခြင်းရရှိသူ နည်းပါးသလော” ဟု မေးခဲ့သည်။ ထိုမေးခွန်း၏ လက်ရှိအချိန်ကာလ
ကြိယာသည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း ညွှန်ပြသည် (လုကာ ၁၃:၂၃၊ တမန်တော် ၂:၄၇၊
၁ကိုရိန် ၁:၁၈၊ ၂ကိုရိန် ၂:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
13:22–35. The Narrow
Way. From the time Jesus set His face to go to Jerusalem (9:51), He had met
adoring crowds as well as opposition, yet these extreme reactions never seem to
have affected His larger determination to fulfill His mission (cf. John
2:23–25). In traveling toward Jerusalem, Jesus Himself chose the path to this
destination. Judging from Luke’s occasional geographic notes, Jesus seems to
have been intent on covering as many cities and villages of Israel as possible.
Along the way a questioner asked whether few are being saved, the present tense
implying that a process was in view (Luke 13:23; cf. Acts 2:47; 1 Cor. 1:18; 2
Cor. 2:15).
ယေရှုသည်
အားထုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ တိုက်တွန်းချက်နှင့် ဉာဏ်တော်ပုံတစ်ပုံဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။
ဤသွန်သင်ချက်သည် ယခင်အခါက တပည့်တော်များကို ပေးခဲ့ဖူးသည်နှင့် ဆင်တူသည် (မဿဲ
၇:၁၃–၁၄၊ ၂၁–၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယခုမူ လူထုကြီးတစ်ခုလုံးအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့်
ဟောခဲ့သည်။ လူထုတစ်ခုလုံးကို လှမ်းမေးရင်း ယေရှုက နိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရန်
အားထုတ်ကြလော့၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြလော့ (ဂရိစကား agōnizomai) ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည်
(လုကာ ၁၃:၂၄)။ ဤဂရိစကားကို အားကစားသမားများ ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်သည့်အခါ
(၁ကိုရိန် ၉:၂၅) နှင့် စစ်ပွဲတွင် တိုက်ခိုက်သည့်အခါ (ယောဟန် ၁၈:၃၆၊ ၁တိမောသေ
၆:၁၂၊ ၂တိမောသေ ၄:၇) အသုံးပြုသည်။ လိုအပ်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ခမည်းတော်၏
ဖြောင့်မတ်ခြင်း (လုကာ ၆:၂၇–၃၆) ဖြစ်ပြီး ထိုဖြောင့်မတ်ခြင်းသည်
ခမည်းတော်စေလွှတ်တော်မူသောသူကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသည် (ယောဟန် ၆:၂၉)။
လူ့အားဖြင့် ထုတ်လုပ်၍ မရနိုင်ပေ။ အကယ်၍ လူ့အားဖြင့် ထုတ်လုပ်၍ ရပါက ဖာရိရှဲများ
အောင်မြင်နှင့်ပြီးဖြစ်လိမ့်မည် (မဿဲ ၅:၂၀)။ ထို့ကြောင့် ဝင်ရန် အလိုရှိသူ
များစွာတို့သည် မတတ်နိုင်ကြပေ (လုကာ ၁၃:၂၄)။ ကြိယာ ischyō ၏ နောက်ထပ်အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုအရ မူ
“ခွန်အားမလုံလောက်” ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဤကြိယာကို ကျောက်ဆူးပေါ်တည်ထားသော အိမ်ကို
ရေလှိုင်းတိုက်ရာတွင် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ဟု တရားဟောချက်တွင် သုံးခဲ့သည် (၆:၄၈)။
ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များအတိုင်း နေထိုင်သူများသာ ယုံကြည်ခြင်းတွင် ခိုင်မြဲစွာ
ရပ်တည်နိုင်မည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောက်ဆုတ်ထားသူများသည် တံခါးပိတ်ထားသည်ကို
တွေ့ရလိမ့်မည် (မဿဲ ၂၅:၁၀–၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Jesus responded with an exhortation and a parable, similar
to instruction given to His disciples on an earlier occasion (cf. Matt.
7:13–14, 21–23), here generalized for a much larger audience. Addressing the
entire crowd, Jesus urged them to strive or to exert every effort (agōnizomai) to enter the kingdom (Luke
13:24). The Greek word was used of athletes preparing for competition (1 Cor.
9:25) and is also used in reference to combat (John 18:36; 1 Tim. 6:12; 2 Tim.
4:7). The righteousness required is that of the Father (Luke 6:27–36), which
comes through believing in the One He has sent (John 6:29); it cannot be
humanly produced or the Pharisees would have succeeded (Matt. 5:20). Thus many
who desire to enter will not be able (Luke 13:24), or according to another
nuance of the verb ischyō, will not
be “strong enough.” The same word is used in the sermon for the stream that was
not able to shake the house founded on the rock (6:48). Only those who live
according to Jesus’s teachings will remain firm in their faith, while those who
postpone the decision will find a shut door (cf. Matt. 25:10–13).
ယေရှုကို “သခင်” ဟု
ခေါ်ဆိုခြင်း၊ သူနှင့်အတူ စားသောက်ခြင်းသည် ရင်းနှီးမှု ပုံပေါက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
လက်တွေ့တွင် ပါးစပ်ဖြင့် ဝန်ခံခြင်းသည် အဘယ်တန်ဖိုးမျှ မရှိပေ။ ယေရှုကို
မသိခြင်းဆိုသည်မှာ သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို မသိခြင်းပင် ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို
မတရားမှုကျူးလွန်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်သည် (လုကာ ၁၃:၂၇)။ ကျွန်ုပ်တို့ ရရှိနိုင်သော
တစ်ခုတည်းသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းမှာ သူ့ထံမှ သူ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဘိုးဘေးများ (သေဆုံးသွားသူများ)၊ ပညတ်တရားဟောသူ အားလုံးနှင့် အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှ
လူမျိုးတစ်မျိုးသားလုံးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်တွင် သူ၏ ပွဲတော်ဝင်စားရန်
ပါဝင်ကြလိမ့်မည် (လုကာ ၁၃:၂၉၊ ဗျာဒိတ် ၁၉:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
နောက်ဆုံးသောသူတို့သည် ပဌမဖြစ်ကြလိမ့်မည်၊ ပဌမသောသူတို့သည်
နောက်ဆုံးဖြစ်ကြလိမ့်မည် ဟူသော ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်းသည် ယေရှု၏
သွန်သင်ချက်များတွင် မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာသော အကြောင်းအရာဖြစ်သည် (လုကာ ၁၃:၃၀၊ ဥပမာ
မဿဲ ၁၉:၃၀၊ ၂၀:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူ၏ ဆင်းရဲသောသူများနှင့်
နှိမ့်ချခံရသူများအပေါ် ကျင့်ကြံမှုတွင် လက်တွေ့ ပြသခဲ့သည်။ လုကာ၏ စကားလုံးများက
ဤသဘောတရားသည် သီးသန့်ဖြစ်မှုမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဆင်းရဲခြင်းသည်
ကိုယ်တိုင် သီလတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ယုံကြည်သူများတွင် ချမ်းသာသူ အနည်းငယ်နှင့်
အခွင့်အာဏာရှိသူများ ရှိနေခြင်းက ထိုအချက်ကို သက်သေပြသည် (လုကာ ၈:၃၊ ၁၉:၈၊ ၂၃:၅၀၊
၁ကိုရိန် ၁:၂၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပဌမသောသူ အချို့သည်လည်း
နောက်ဆုံးဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခဖြစ်ပြီး ယေရှုကို
ငြင်းပယ်သော ဣသရေလ၏ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များတွင် အကောင်းဆုံး ပုံဖော်ထားသည်။
Claiming Jesus as Lord and eating and drinking in His
presence represented only an appearance of intimacy. In reality, profession is
worthless. Not knowing Jesus means He does not know us and classes us as
workers of unrighteousness (Luke 13:27) because the only righteousness we may
have is His and from Him. The patriarchs, who died, and all the prophets as
well as those from every direction and every nation (Rev. 7:9) will participate
in God’s banquet in His kingdom (Luke 13:29; cf. Rev. 19:9). The reversal
stated as the last will be first and vice versa is a frequent theme in Jesus’s
teachings (Luke 13:30; cf., e.g., Matt. 19:30; 20:16) and acted out in His
ministry to the poor and the outcast. The wording in Luke makes clear that this
is not an exclusive principle. Being poor is no virtue in itself, as shown by
the presence of a few rich and powerful among the believers (Luke 8:3; 19:8;
23:50; cf. 1 Cor. 1:26). Some also who are first will be last. This is the
great tragedy, epitomized by Israel’s religious leaders who rejected Jesus.
ဖာရိရှဲများသည်
ယေရှုကို ကူညီလိုစိတ်ဖြင့် ဟေရုဒ်မင်းက သူ့ကို သတ်လိုသည်ဟု သတိပေးခြင်း မဟုတ်ပေ
(လုကာ ၁၃:၃၁)။ ဂဒရိန်လူမျိုးတို့ကဲ့သို့ သူ့ကို ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်
(၈:၃၇)။ သူတို့သည် သူ့ကို သတ်ရန် တက်ကြွစွာ ကြံစည်နေကြသည် (၁၁:၅၄၊ မာကု ၃:၆)။
ယေရှုက ဟေရုဒ်ကို “မြောင်း” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (လုကာ ၁၃:၃၂)။ မြောင်းသည်
ဖျက်ဆီးတတ်သော တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သောကြောင့် (နေဟမိ ၄:၃၊ သီချင်းချင်း ၂:၁၅) နှင့်
အထူးသဖြင့် ဟေရုဒ်သည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကို သတ်ခဲ့ခြင်း (မာကု ၆:၁၇–၂၉) နှင့် သူ၏
ကိုယ်တော်၏ နီးကပ်လာသော အသေခံခြင်းတွင် ပါဝင်မည့် အခန်းကဏ္ဍကြောင့် (လုကာ ၂၃:၁၁)
ဖြစ်သည်။
The Pharisees were not simply trying to be helpful in
warning Jesus that Herod wanted to kill Him (Luke 13:31). They asked Him to go
away, as the Gadarenes did (8:37), and were actively plotting His death (11:54;
Mark 3:6). Jesus called Herod a “fox” (Luke 13:32) because of the animal’s
penchant for destruction (Neh. 4:3; Song 2:15) and, more specifically, because
of Herod’s execution of John the Baptist (Mark 6:17–29) and the role Herod
would play in His own approaching death (Luke 23:11).
“တတိယမြောက်နေ့”
သို့မဟုတ် “သုံးရက်အကြာ” သည် ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနေ့ကို ရည်ညွှန်းရာတွင်
သူ၏ ပုံမှန်ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၃:၃၂၊ ဥပမာ ၁၈:၃၃၊ ၂၄:၄၆၊ မဿဲ ၁၇:၂၃၊ မာကု
၉:၃၁)။ ဤသည်မှာ ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံခြင်းအဖြစ် အလေးပေးသည် (လုကာ ၉:၁၈–၂၇
အပိုဒ်မှတ်ချက် ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်သို့ ခရီးထွက်နေရခြင်းမှာ
ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်သည် ယေဟုဒခေါင်းဆောင်မှု၏
ဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် အသေခံရမည်ဖြစ်သည်။ လုကာသည် ဤနေရာတွင် ယေရှု၏
အဆုံးစွန်သော အမှုတော်ကာလနီးမှ ထွက်ဆိုခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကို ထည့်သွင်းထားသည်
(လုကာ ၁၃:၃၄–၃၅၊ ၁၉:၄၁၊ မဿဲ ၂၃:၃၇–၃၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ကြက်မ
အမွေးတောင်ပံအောက်တွင် ဘဲဥများကို စုဝေးစေသကဲ့သို့ ယေရုရှလင်၏ သားသမီးများကို
စုဝေးစေလိုခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလကို သိမ်းငှက်ကြီးသည်
သိမ်းငယ်များကို ဂရုစိုက်သကဲ့သို့ ဂရုစိုက်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၄၊
တရားဟောရာ ၃၂:၁၁)။ သူ၏ တောင်ပံအောက်တွင် ကာကွယ်ပေးပြီး ခိုလှုံခွင့်ပေးသည် (ဥပမာ
ဆာလံ ၁၇:၈၊ ၃၆:၇၊ ၅၇:၁)။ “သင်တို့အိမ်” ၏ ပျက်စီးခြင်း (လုကာ ၁၃:၃၅) သည်
ဗိမာန်တော်ကို ဘုရားသခင်က စွန့်ပစ်တော်မူခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့ပြင်
ဤမြည်တမ်းခြင်း၏ အကြောင်းအရာဖြစ်သော မြို့တစ်မြို့လုံးကိုလည်း ဆိုလိုသည်။
ရိုမတို့က အီး အေ ၇၀ တွင် ဖျက်ဆီးမည်ကို ကြိုတင်ဟောကြားထားခြင်း ဖြစ်သည် (လုကာ
၁၉:၄၁–၄၄၊ ၂၁:၂၀၊ ဒံယေလ ၉:၂၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအပိုဒ်၏ အဆုံးစွန်သော
အလားအလာမှာ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုကို မမြင်ရသော ကာလတစ်ခုပြီးနောက်
(ယောဟန် ၁၆:၁၆–၂၀) ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ၏ စကားသည် ပြည့်စုံလိမ့်မည်— “ထာဝရဘုရား၏
နာမတော်နှင့်ကြွလာသော သူသည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်း” (ဗျာဒိတ် ၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
The “third day” or “after three days” is Jesus’s typical
formulation for the day of His resurrection (Luke 13:32; e.g., 18:33; 24:46;
Matt. 17:23; Mark 9:31), emphasizing it as a fulfillment of prophecy (see
commentary on Luke 9:18–27). It was for this very purpose that Jesus was
heading to Jerusalem, the center of Jewish leadership, where He would be
executed. Luke here ties in a saying of Jesus, uttered near the end of His
ministry (Luke 13:34–35; 19:41; cf. Matt. 23:37–39). Jesus ministered in Jerusalem,
trying to gather its children as a hen gathers her baby chicks. Similarly, God
is described as caring for Israel as an eagle cares for its young (Ex. 19:4;
Deut. 32:11), protecting and sheltering it under His wings (e.g., Pss. 17:8;
36:7; 57:1). The desolation of “your house” (Luke 13:35) indicates a divine
disowning of the temple but also of the whole city, the subject of this lament,
anticipating its desolation by the Romans in A.D. 70 (Luke 19:41–44; 21:20; cf.
Dan. 9:26). The ultimate horizon of this passage is the Second Coming, when
after a period of not seeing Jesus (John 16:16–20), the words of Psalm 118:26
will be fulfilled: “Blessed is he who comes in the name of the Lord” (cf. Rev.
1:7).
အခန်းကြီး - ၁၄
၁၄:၁–၁၄။ ပွဲခံပွဲမှာ
ဧည့်သည်တော်။ ဤနေရာ၌လည်း ယခင်အခန်းကဲ့သို့ပင် ဗိမာန်တော်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခြင်း
(၁၄:၁–၆၊ အခန်း ၁၃:၁၀–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) ပြီးနောက် ဥပမာပုံဆောင်ချက်များ
(၁၄:၇–၂၄၊ အခန်း ၁၃:၁၈–၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) နှင့် ပိုမိုပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သော တိုက်တွန်းချက်
(၁၄:၂၅–၃၅၊ အခန်း ၁၃:၂၂–၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) တို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယေရှုသည်
ဖာရိရှဲခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အိမ်တွင် ဗိမာန်တော်နေ့၌ ဧည့်သည်တော်အဖြစ်
သွားရောက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရေစို့ရောဂါ (edema) ဖြစ်နေသော လူတစ်ဦး ရှိနေသည်။
ထိုရောဂါသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ရေများစွာစုပုံခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော
ဖူးရောင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်စေတတ်သည် (၁၄:၂)။ ထိုလူ၏ ရှိနေခြင်းသည်
ယေရှုကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် တမင်စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်ပုံရပြီး၊ တက်ရောက်လာသူများက
ယေရှု၏ လုပ်ရပ်များကို အနုစိတ်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေကြသည် (အပိုဒ် ၁)။ ယေရှုသည် မောရှေ၏
ပညတ်တော်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သော ပညတ်ပါရဂူများနှင့် ဖာရိရှဲများကို
တိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်တော်မူသည်။ “ဗိမာန်တော်နေ့၌ ဤလူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းသည်
တရားတည်ညီသလော” ဟု မေးတော်မူသည်။ ထိုခေတ်က ယုဒလူမျိုးတို့၏
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ နေမကောင်းသူအတွက် ဆုတောင်းပေးခြင်းပင်လျှင်
ဗိမာန်တော်နေ့၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ခြေနင်းရာရောက်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဗိမာန်တော်နေ့၌
အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းသည် အပြစ်ဒဏ်မခံရနိုင်သော်လည်း၊ ယေရှုပျောက်ကင်းစေခဲ့သော
ရောဂါများအားလုံးသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု မထင်ရှားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ယခင်ကဲ့သို့ပင်
သူတို့သည် ယေရှု၏ မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် ငြင်းဆန်ကြသည် (၆:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။
ယေရှုသည် ထိုလူကို လက်ဖြင့်ကိုင်တော်မူပြီး ပျောက်ကင်းစေတော်မူသည် (၁၄:၄)။
လူ့လိုအပ်ချက်နှင့် ဗိမာန်တော်နေ့ကို လေးစားခြင်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု
ဆန့်ကျင်ဘက်မဟုတ်ကြောင်း သွန်သင်တော်မူသည် (၆:၃–၅ ကိုကြည့်၊ မဿဲ ၁၂:၁၂ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုအချက်ကို ပိုမိုအလေးပေးဖို့ရာ၊ ဗိမာန်တော်နေ့၌ တွင်းထဲသို့
ကျသွားသော တိရစ္ဆာန် (အချို့မူရင်းစာတွင် “သားတစ်ယောက်” သို့မဟုတ် “ကလေး” ဟု
ပါရှိသည်) ကို ဆွဲတင်ကယ်ထုတ်သည့် သာမန်ဓလေ့ကို ထောက်ပြတော်မူသည်။
14:1–14. Guest at a
the Banquet. Here, as in the previous chapter, a Sabbath healing (14:1–6;
cf. 13:10–17) is followed by parables (14:7–24; cf. 13:18–21) and a more
personal appeal (14:25–35; cf. 13:22–30). Jesus was a Sabbath guest at the home
of a leading Pharisee, and a man was there who had dropsy or edema, which is a
swelling in the body due to excess water that can cause severe pain (14:2). The
man’s presence seems to have been deliberately arranged to entrap Jesus because
those in attendance were examining his actions carefully (v. 1). Speaking
directly to the lawyers, who were experts in the Mosaic law, as well as to the
Pharisees, Jesus invited those present to answer whether it is lawful to heal
this man on the Sabbath. According to the Jewish understanding of the time,
even prayer for the sick trampled on the holiness of the Sabbath; saving life
on the Sabbath may not have incurred condemnation, but none of the illnesses
that Jesus healed on the Sabbath appear to have been life threatening. So, as
before, they refused to answer His question (cf. 6:9). Jesus then reached out
and healed the man (14:4), teaching that human need and Sabbath observance are
not antithetical to each other (see 6:3–5; cf. Matt. 12:12). Underscoring the
point, He appealed to the common practice of helping an animal (some
manuscripts include “a son” or “a child”) that fell into a pit or well on the
Sabbath by lifting it out.
အခန်းထဲရှိ
လူတိုင်းကို ဂရုစိုက်တော်မူလျက်၊ ယေရှုသည် ညွှန်ကြားချက်နှစ်ပိုင်းကို
ပေးတော်မူသည်။ ပထမတစ်ခုကို ဧည့်သည်များကို ရည်မှတ်၍၊ ဒုတိယတစ်ခုကို အိမ်ရှင်ကို
ရည်မှတ်၍ ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်များသည် ဂုဏ်အရင်ခံရာနေရာများကို ရွေးချယ်နေကြသည်ကို
သတိပြုမိတော်မူပြီး (လု ၁၄:၇)၊ ထိုသို့မလုပ်ရန် သတိပေးတော်မူသည် (သုတ္တံကျမ်း
၂၅:၆–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ အကြောင်းမှာ အိမ်ရှင်က နောက်မှရောက်လာသော
ပိုမိုဂုဏ်ရှိသူတစ်ဦးကို ထိုနေရာပေးရန် တောင်းဆိုလာပါက၊ ထိုအခါ
ကောင်းသောနေရာများအားလုံး လူယူပြီးသွားမည်ဖြစ်ရာ၊ အနိမ့်ဆုံးနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းခံရခြင်းသည်
ရှက်ဖွယ်ကောင်းမည်ဖြစ်သည် (လု ၁၄:၈–၉)။ ဥပမာပုံဆောင်ချက်ဟု ခေါ်ဆိုထားသော်လည်း
(အပိုဒ် ၇)၊ ဤစကားသည် ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်သက်သက်မျှသာ မဟုတ်ချေ။
လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ပိုကြီးသော အကြောင်းအရာအရ၊ ၎င်းသည် နောင်တွင်
တရားစီရင်ခြင်းအချိန်၌ လူ၏ အဆင့်အတန်းကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ မာန်နှင့်မြင့်မြတ်စွာ
ကိုယ်ကိုကိုယ်ချီးမွမ်းသူများသည် နှိမ့်ချခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ကိုကိုယ်
နှိမ့်ချသူများသည် ချီးမြှောက်ခြင်းခံရမည်ဟု ကတိပြုထားသည် (၁၈:၉–၁၁၊ ယာကုပ် ၄:၆၊
၁၀၊ ၁ ပေတရု ၅:၅–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။
Showing concern for everyone in the room, Jesus presented
two blocks of instruction, the first directed at the guests and the second at
the host. Noting how the guests were choosing the seats of honor (Luke 14:7),
Jesus advised them against that (cf. Prov. 25:6–7) lest the host ask for their
place to be given to someone more prominent (who would generally arrive later
than others). Since by then the better seats would have been taken, it would be
embarrassing to be moved to a place of low importance (Luke 14:8–9). Called a
parable (v. 7), this saying constitutes more than simply good advice. Within
the larger context of Luke, it looks toward one’s future standing in the
judgment, promising that the proud who exalt themselves will be humbled while
those who humble themselves will be exalted (18:9–11; cf. James 4:6, 10; 1 Pet.
5:5–6).
ယခုအိမ်ရှင်ဘက်သို့
လှည့်၍၊ ယေရှုသည် ပြန်လည်ဧည့်ခံနိုင်စွမ်းမရှိသူများကို ဖိတ်ကြားရန်
အကြံပေးတော်မူသည်။ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်းခံရခြင်းသည် ရက်ရောမှု၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို
လုယူသွားစေသည်။ အမြဲတမ်း (ဂရိစာသားတွင် လက်ရှိကာလပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်)
မိတ်ဆွေများ၊ ဆွေမျိုးများ၊ ချမ်းသာသော အိမ်နီးချင်းများကိုသာ ဖိတ်ကြားနေမည့်အစား၊
ဆင်းရဲသောသူများ (တရားဟော ၁၄:၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)၊ မသန်စွမ်းသူများ၊
ဒူးမတြဲနိုင်သူများ၊ မျက်ကန်းသူများကို ဖိတ်ကြားသင့်သည်ဟု ဆိုတော်မူသည် (လု
၁၄:၁၂–၁၃)။ ထိုသူမျိုးများကို ကုမရန်ကျေးရွာရှိ တင်းကြပ်သော ယုဒအသင်းတော်က
ဖယ်ထုတ်ထားခဲ့သလို၊ ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်းမှလည်း ဖယ်ထုတ်ခံရသည် (၂ ရှမွေလ ၅:၈)။
ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များသည် ထိုသူများကို ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်မှ
ပိတ်ပင်တားဆီးတတ်သော်လည်း (လု ၁၁:၅၂၊ မဿဲ ၂၃:၁၃)၊ ယေရှု၏ အဆိုအရ ထိုနိုင်ငံတော်၏
တံခါးများသည် ထိုသူမျိုးများအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး၊ အထူးသဖြင့်
ထိုသူမျိုးများအတွက်ပင် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၈:၃–၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။
Turning now to the host, Jesus advised inviting those who
could not reciprocate. Being repaid actually robs a person of the joy of
generosity. Rather than always (as the present tense in Greek implies) inviting
one’s friends, relations, and rich neighbors, the poor should be invited (cf.
Deut. 14:29) as well as the disabled, the lame, and the blind (Luke 14:12–13),
who were excluded from the strict Jewish sect that lived at Qumran and
apparently also from temple worship (2 Sam. 5:8). Despite the fact that religious
authorities tended to shut out these people from the kingdom of heaven (Luke
11:52; Matt. 23:13), according to Jesus its doors are open even, and perhaps
especially, to such as these (cf. Matt. 18:3–4).
ပြန်လည်ဧည့်ခံခြင်း
ဓလေ့သည် ကိုယ်တိုင်မမှားသော်လည်း၊ ချက်ချင်းဆုလာဘ်ရရှိသောကြောင့် ဤလောက၏
တန်ဖိုးများကို ပိုမိုထင်ဟပ်စေသည် (မဿဲ ၆:၁–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည်
နောက်ဆုံးဆုလာဘ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်
နိုင်ငံတော်ရောက်ရှိလာခြင်းကို ရည်မှတ်၍ အသက်ရှင်ရန် အားပေးတော်မူသည် (၁ ကောရိန္သု
၁၅:၅၀–၅၂၊ ၁ သက်သာလောနိက ၄:၁၆)။
The practice of reciprocation, while not wrong in itself,
reflects the values of this world more than those of the kingdom of God because
the rewards are immediate (cf. Matt. 6:1–6). Jesus encouraged His hearers to
live instead with a view toward ultimate recompense at the resurrection of
God’s people and the ushering in of His kingdom (1 Cor. 15:50–52; 1 Thess.
4:16).
၁၄:၁၅–၂၄။
မင်းကြီးား၏ဧည့်ခံပွဲ ဉာဏ်တော်ပုံသူတို့။ ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို တစ်ဦးတစ်ယောက်က
ဖော်ပြလိုက်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ စားသောက်ရခြင်းသည် မင်္ဂလာရှိလှသည်ဟု
လူတစ်ယောက်က ပြောဆိုလေ၏ (လု၊ ၁၄:၁၅)။ ထိုသူနှင့် အတူရှိနေကြသူများလည်း
ထိုနိုင်ငံတော်၌ ပါဝင်မည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ ယေရှုက ထိုအထင်အမြင်ကို
စိန်ခေါ်တော်မူ၍ ဧည့်သည်များစွာကို ဖိတ်ကြားထားသော ညစာဧည့်ခံပွဲကြီးတစ်ပွဲအကြောင်း
ဉာဏ်တော်ပုံတစ်ပုံ ဟောတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၆)။ သို့ရာတွင် လာမည်ဟု အတည်ပြုပြီးနောက်၊
ခပ်သိမ်းအရာတို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု သတင်းပို့သောအခါ ဖိတ်ကြားခံရသူများက
လာနိုင်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်မျိုး စုံလိုက်ကြလေ၏ (အပိုဒ် ၁၇–၂၀)။
14:15–24. Parable of
the Great Banquet. At the mention of the resurrection, someone spoke of the
blessedness of eating in the kingdom of God (Luke 14:15), apparently assuming
that he, along with those present, would be there. Jesus challenged this
assumption with a parable about a large dinner banquet to which many were
invited (v. 16). However, after confirming their attendance, when word went out
that everything was ready, those invited made excuses as to why they could not
come after all (vv. 17–20).
ထိုခေတ်ကာလ၌ ထိုသို့
ငြင်းပယ်ခြင်းသည် လုံးဝမထင်မှတ်နိုင်သော အမှုဖြစ်သည်။ မြေကွက်နှင့် နွားတို့ကို
ဝယ်ယူပြီးမှ သွားကြည့်ရမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်များသည် ယုံကြည်ဖွယ်မရှိချေ။
အကြောင်းမှာ ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို ဝယ်ယူမည်ဆိုပါက ကြိုတင် အသေးစိတ်စစ်ဆေးပြီးမှ
ဝယ်ယူတတ်ကြသောကြောင့်တည်း။ လက်ထပ်ပြီးသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ပင်လျှင်
ယုံကြည်ဖွယ်မရှိချေ။ အိမ်ထောင်ပြုပြီး ပထမနှစ်တွင် စစ်ချီရန် မထွက်ရ၊ ဇနီးသည်ကို
အိမ်၌နေစေရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းသည် စစ်ပွဲထွက်ရာ၌ သေဆုံးသွားပါက ဇနီးသည်
သားသမီးမရှိဘဲ မုဆိုးမဖြစ်သွားမည်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၀:၇၊
၂၄:၅)။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စ၌ ထိုအကြောင်းပြချက်သည် မသင့်လျော်ပေ။
အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် အကြောင်းပြချက်အားလုံးသည် ညံ့ဖျင်းလှသည်။ အိမ်ရှင်သည် သ
Gwynသူတို့အတွက်
ကုန်ကျစရိတ်များစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဒေါသထွက်ရသည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။
At that time, such a refusal would have been unthinkable
unless some totally unexpected crisis arose. The excuses about the purchases of
land and oxen are not credible since both would have been carefully considered
before any purchase was made. Even the marriage excuse was not plausible. The
stipulation about a man staying home with his wife for the first year was in
connection with going to war, lest he be killed and the wife be left a widow
(Deut. 20:7; 24:5) without children, and thus would not apply in this case. In
short, all were poor excuses and the house owner, having prepared food for them
at great expense, was understandably angry.
အစားအသောက်များကို
လွှင့်ပစ်မ Coleည့်မပေးဘဲ၊
အိမ်ရှင်သည် ယေရှုက ယခင်ဉာဏ်တော်ပုံ၌ ဖိတ်ကြားရန် အကြံပေးထားသော သူဆင်းရဲသားများ၊
ခြေဆွံ့သူ၊ မျက်စိကန်းသူ၊ ဒူးကိုင်းသူတို့ကို ဖိတ်ကြားလေ၏။ ထိုသူတို့ဖြင့်ပင်
အိမ်ရှင်၏အိမ်ကို မပြည့်စုံချေ (အပိုဒ် ၂၂–၂၃)။ ထို့ကြောင့် လမ်းများနှင့်
ခြံဝင်းများ၌ရှိသော သူများကို ဧည့်ခံပွဲသို့ လာရောက်ရန် အတင်းတိုက်တွန်းစေလေ၏။
ဤအတင်းတိုက်တွန်းခြင်းသည် မြေဝယ်သူ၏ “ထွက်သွားရမည်” ဟူသော ငြင်းဆိုချက်နှင့်
ဂရိဘာသာတွင် အလွန်ဆင်တူသည်။ အိမ်ရှင်၏ဒေါသသည် ပထမဖိတ်ကြားခံရသူများ ဧည့်ခံပွဲ၌
တစ်ငုတ်တစ်ဝတည်း မစားရကြကြောင်း ကြေညာချက်ဖြင့် ထပ်မံပေါ်လွင်လေ၏ (အပိုဒ် ၂၄)။
ဤနောက်ဆုံးတရားစီရင်ချက်သည် ယေရှု၏နိုင်ငံတော်သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်သော
ယုဒလူမျိုးတို့ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ထိုသတင်းစကားကို လက်ခံသော အပြစ်သားများနှင့်
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ဧည့်သွေးမျိုးချင်းတို့ထံသို့
ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရောက်ရှိလာမည်ဟူသော ယခင်ရည်မှတ်ချက် (၁၃:၂၈–၃၀) နှင့်
လုကာခရစ်ဝဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ ကျယ်ပြန့်သော အကြောင်းအရာကို ထည့်စဉ်းစားလျှင်
ဧည့်သွေးမျိုးချင်းတို့ထံသို့ ဆောင်ကြဉ်းခြင်းကိုလည်း ဤဉာဏ်တော်ပုံ၌ ပါဝင်သည်ဟု
နားလည်နိုင်လေသည်။
Rather than throw the food out or give it away, the host
invited the very ones Jesus had recommended for inviting in the earlier
parable, for which a blessing is given (see commentary on Luke 14:1–14).
Interestingly, there were not enough of these outcasts to fill the master’s
house (vv. 22–23). More from rural areas were invited, using strong wording
almost identical in Greek to the strong repulsion of the servant by the man who
anagkē—felt the need—to “go out” to
inspect the just-purchased land (v. 18). The master’s servants were to anagkazō—a word that can mean “force,”
“urge” or “compel,” here probably meaning “urge”—the people to come to the
banquet. The anger of the house owner is further illustrated by his declaration
that none of the people initially invited to the feast would taste anything
from it (v. 24). This final statement of judgment by the master of the house
suggests an application of the parable to those Jews who refused Jesus’s
message of the kingdom of God in contrast to the outcasts who were receiving
it. The outreach to Gentiles is also comprehended in light of the earlier
reference to the anticipated widespread progress of the gospel (13:28–30),
particularly in view of the larger context of Luke through Acts.
၁၄:၂၅–၃၅။
တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်။ ဤနေရာ၌ ယေရှုသည် ယေရုံဆလင်မြို့သို့
ခရီးဦးတည်နေကြောင်း စာဖတ်သူတို့ကို သတိပေးထားသည်။ လူအများတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ
လိုက်ပါလာကြလေသည် (၁၄:၂၅)။ သို့ရာတွင် ဤလူအများတို့သည် ယခင်က ယေရှုကို
လိုက်ခဲ့ကြသော လူအစုအဝေးများနှင့် ကတိကဝန်ခံယူမှု အဆင့်အတန်း မတူကြချေ (၇:၉၊
၉:၁၁)။ သူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါလာရုံသာဖြစ်သည် (၁၃:၂၆–၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။
ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့ဘက်သို့ လှည့်တော်မူ၍ တပည့်ဖြစ်ခြင်းတွင်
ဘာတွေပါဝင်သည်ကို ဟတော်မူ၏။ မိမိခမည်းတော်၊ မိခင်၊ မယား၊ သားသမီး၊ ညီအစ်ကို မောင်နှမများကို
မုန်းရမည်၊ မိမိအသက်ကိုပင် မုန်းရမည်ဟု ဆိုခြင်းသည် ထိုအရာအားလုံးကို ပထမနေရာ၌
မထားရဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (၁၄:၂၆)။ ယေရှုကို လိုက်ခြင်းသည်
အခြားဆက်ဆံရေးအားလုံးကို လွန်ကဲရမည်။ အခြားနည်းဖြင့် ဆိုရလျှင် ယေရှုကို
ချစ်ခြင်းထက် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်ကို သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုကို ပို၍ချစ်လျှင်
ယေရှု၏စစ်မှန်သော တပည့်မဖြစ်နိုင်ချေ (မဿဲ ၁၀:၃၇)။ မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကို
ထမ်းရမည်လည်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ဆရာထက် တပည့်သည် မြင့်မြတ်သည်မဟုတ် (လု
၆:၄၀)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် မှိန်းမှိုင်းသေစေခြင်းသည် အဝမ်းသနားဆုံး၊ အရှက်ဆုံးသော
သေခြင်းတရားဖြစ်သည် (လု ၂၃:၁၃–၂၅ မှတ်ချက်ကြည့်)။ ဤသည်ကို ပုံဆောင်ချက်အနေဖြင့်
ယေရှုနှင့် သူ၏အမှန်တရားကို လိုက်သောအခါ ရင်ဆိုင်ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခ၊
နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၆:၁၄–၁၆
နှိုင်းယှဉ်)။ တစ်ခါတစ်ရံ ဧဝံဂေလိတရားဟောရန်အတွက် စစ်မှန်သော
လက်ဝါးကပ်တိုင်မှိန်းမှိုင်းခြင်းကို ခံရတတ်သည် (ယော ၂၁:၁၈–၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။
14:25–35. Cost of
Discipleship. At this juncture, readers are reminded that Jesus was
journeying to Jerusalem, because many people were traveling with Him (14:25).
These, however, were apparently not at the same level of commitment as previous
crowds who followed Him (7:9; 9:11), because they merely accompanied Jesus (cf.
13:26–27). That is why Jesus turned to speak to them about what discipleship
involves. That one must “hate” immediate family members and even one’s own life
indicates that these must not be placed first (14:26). Following Jesus must
eclipse all other relationships. Another way of saying it is that one cannot
love something or someone more and still be a true disciple of Jesus (Matt.
10:37). Bearing one’s cross is required, too, because a pupil is not above his
or her teacher (Luke 6:40). Crucifixion, calculated to maximize and prolong
suffering, was the most shameful death imaginable (see commentary on Luke
23:13–25). While figuratively referring to the trials, the sufferings, and the
stigma attached to following Jesus and His truth (cf. Gal. 6:14–16), it
sometimes would include literal crucifixion for proclaiming the gospel (cf.
John 21:18–19).
ယေရှုသည်
တပည့်ဖြစ်လိုသူအားလုံးကို ကုန်ကျစရိတ်ကို ကြိုတင်စဉ်းစားရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏ (လု
၁၄:၂၈)။ မျှော်စင်တစ်ခု ဆောက်လုပ်လိုပါက ပြီးစီးအောင် လုပ်နိုင်ရန်
လုံလောက်သောငွေရှိမရှိ တွက်ချက်ရမည်။ မတွက်ချက်ပါက အခြေခံအုတ်မြစ်သာ တူးပြီး
ပြီးစီးအောင် မဆောက်နိုင်ပါက လူတို့၏ ပြောင်းလှောင်ခြင်းကို ခံရမည် (အပိုဒ်
၂၉–၃၀)။ စစ်ချီရန် ဘုရင်တစ်ပါးသည်လည်း အောင်နိုင်ဖွယရှိမရှိ ကြိုတင်အကဲဖြတ်ရမည်။
စစ်သည်ဦးရေအပြင် နည်းဗျူဟာနှင့် မဟာဗျူဟာများကိုပါ ထည့်တွက်ရမည် (အပိုဒ် ၃၁)။
အောင်နိုင်ဖွယ မရှိပါက ရန်သူတပ်များ နီးကပ်မလာမီ ငြိမ်းချမ်းရေးတောင်းရမည် (အပိုဒ်
၃၂)။ ထို့နောက်မှ ရှေ့ဆက်မလုပ်ရန် သို့မဟုတ် ဆုတ်ခွာရန် ပညာရှိစွာ
ဆုံးဖြတ်နိုင်မည်။ ဤဒုတိယဉာဏ်တော်ပုံသည် ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေခြင်းသည်
ရွေးချယ်စရာမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရမည်ဖြစ်ပြီး တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏
ကုန်ကျစရိတ်သည် ကြီးမားလှသည်—မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို စွန့်လှူရမည် (အပိုဒ်
၃၃)။ ဤသည်မှာ တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ တတိယအချက်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၆–၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။
ယေရှုကို လိုက်ခြင်းသည် သတ္တိနည်းသူတို့အတွက် မဟုတ်ချေ။ လမ်း၌ စုံစမ်းခြင်းများစွာ
ရင်ဆိုင်ရမည်။ သို့ရာတွင် တပည့်မဖြစ်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်သည်
ပို၍ကြီးမားသည်—ထာဝရဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်သည် (၉:၂၅)။
Jesus encouraged all would-be disciples to consider the cost
before deciding to follow Him (Luke 14:28). To build a tower it is necessary to
make sure there are adequate funds to complete it, which requires careful
calculation. Worse than the failure would be the resulting mockery (vv. 29–30).
When waging war, a king must assess the probability of success. Besides the
obvious comparison of troop numbers, additional factors, both tactical and
strategic, are involved in the calculation (v. 31). Unless victory is certain,
it is better to make peace (v. 32) before the opposing army gets close enough
to recognize their numerical superiority. Only then can a wise decision be made
whether to move forward or not. This second parable suggests that doing nothing
is not really an option. A decision must be made, and the cost of discipleship
is huge: forsaking all one’s possessions (v. 33). This is the third requirement
of discipleship (cf. vv. 26–27). Following Jesus is not for the fainthearted.
Many tests will be met along the way. But the cost of not being a disciple is
even greater—eternal loss (9:25).
ယေရှု၏
တပည့်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း ဟောပြောချက်ကို ဆားနှင့်တူသော ဉာဏ်တော်ပုံဖြင့်
အဆုံးသတ်တော်မူ၏။ ဆားသည် အရသာရှိစေရန်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ရာ၌ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော
ပစ္စည်းဖြစ်သည် (မာကု ၉:၄၉၊ လေဝိ ၂:၁၃၊ တောလည်ရာ ၁၈:၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။ အကယ်၍
ထိုဆားသည် အရသာမရှိတော့ပါက (လု ၁၄:၃၄) မြေဩဇာကျွေးရန်ပင် မသုံးနိုင်တော့ချေ
(သေမြေပင်လယ်ဒေသမှ ဆားသည် သန့်စင်သော ဆိုဒီယမ်ကလိုရိုက်ထက် ပို၍ရောနှောထားသည်)။
ယေရှုသည် “နားရှိသူများ နားဆင်ကြလော့” ဟု သတိပေးတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၃၅)။ ဤသည်ကို
ယခင်က ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်းမှ ကိုးကားခဲ့သော်လည်း (၈:၈–၁၀) ယုဒလူမျိုးတို့သည်
အပြုသဘောကောင်းစွာ တုံ့ပြန်နိုင်သေးသည်ဟု ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ နားကြားရန်၊
မျက်စိမြင်ရန်၊ နှလုံးသွင်းရန် ခွန်အားကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ပေးတော်မူသည်
(တရားဟော ၂၉:၄)။
Jesus’s discourse on discipleship concludes with a parable
about salt. A similar saying in the context of discipleship notes the presence
of salt, an indispensable ingredient for flavor and in sacrificial offerings
(Mark 9:49; cf. Lev. 2:13; Num. 18:19), without which they would not be
acceptable. But if that capacity were lost (Luke 14:34), then it would not be
useful for any purpose, not even to fertilize the land (which suggests a
compound, probably from the Dead Sea region, that was more than pure sodium
chloride) or to kill weeds in a compost heap used for fertilizing. Jesus’s
solemn appeal inviting His hearers to hear (v. 35) shows that it was possible
for the Jews to respond positively despite His earlier quotation from Isaiah in
connection with this saying (8:8–10). It is the Lord who gives ears to hear,
eyes to see, and a heart to perceive the truth (Deut. 29:4).
အခန်းကြီး - ၁၅
၁၅:၁–၃၂။
ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို ရှာတွေ့သော ဉာဏ်တော်ပုံများ။ လူတို့အား နားထောင်ရန်
တိုက်တွန်းပြီးနောက်ချင်း၊ အခွန်ခံသမားများနှင့် အပြစ်သားများသည် ယေရှုကို
နားထောင်ရန် ပိုမိုနီးကပ်စွာ လာကြလေသည်။ ထိုအခါ ဖာရိရှဲများနှင့်
ကျမ်းတတ်ဆရာများသည် ယေရှုသည် ထိုလူမျိုးကို လက်ခံ၍ အတူစားသောက်သည်ဟု ညည်းညူကြလေ၏
(အပိုဒ် ၂)။ ထိုခေတ်ကာလ၌ ဘာသာရေးစောင့်ထိန်းသော ယုဒလူမျိုးတို့သည် ထိုသူမျိုးနှင့်
ဆွအင်ဆက်ဆံခြင်းကို ရှောင်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်
သဘောထားရှိတော်မူ၏ (၅:၂၉–၃၂၊ ၇:၃၄)။ ထို့ကြောင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိသောအခါ ဝမ်းမြောက်ကြခြင်းဖြင့်
အဆုံးသတ်သော ပျောက်ဆုံးသော သိုး (၁၅:၄–၇)၊ ပျောက်ဆုံးသော ငွေဒင်္ဂါး (အပိုဒ်
၈–၁၀)၊ ပျောက်ဆုံးသော သားငယ် (အပိုဒ် ၁၁–၃၂) ဟူသော ဆက်စပ်နေသော
ဉာဏ်တော်ပုံသုံးပုံကို ဟောတော်မူ၏။ အခြေအနေနှင့် နောက်ဆက်တွဲ
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များအရ (အပိုဒ် ၇၊ ၁၀) ပထမနှစ်ပုံဖြစ်သော သိုးနှင့်
ငွေဒင်္ဂါးတို့သည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၌ ရှာဖွေတွေ့ရှိ၍ ကယ်တင်ခြင်းခံရမည့်
အပြစ်သားများကို ကိုယ်စားပြုသည်။
15:1–32. Parables of
the Lost and Found. Immediately after Jesus’s words encouraging people to
listen, tax collectors and sinners came closer to hear Him, prompting the
Pharisees and scribes—the teachers of the law—to grumble among themselves about
Jesus’s receiving such people and eating with them (v. 2). Religiously
observant Jews at that time avoided associating with these people. But Jesus
displayed a very different attitude (5:29–32; 7:34) and told them three closely
related parables about a lost sheep (15:4–7), a lost coin (vv. 8–10), and a
lost son (vv. 11–32), all of which climax with rejoicing when the lost is
found. From the setting and the interpretation that follows, the first two
parables (vv. 7, 10), the lost sheep and the lost coin, represent sinners who
need to be found and saved in God’s kingdom.
၁၅:၄–၇။
ပျောက်ဆုံးသော သိုး။ သိုးတစ်ရာရှိသော သိုးထိန်းသည် ပုံမှန်အတိုင်းအရွယ်အစားရှိသော
သိုးအုပ်ကို ထိန်းကျောင်းသူဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄)။ သိုးများသည် ဣသရေလစီးပွားရေး၌
အရေးကြီးပြီး ယဇ်ပူဇော်ရန် သတ်မှတ်ထားသည့်တိရစ္ဆာန်များထဲတွင် အထူးသဖြင့်
ပသခါပွဲအခါ၌ အရေးကြီးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရဗ္ဗိများက သိုးထိန်းများကို
လိမ်ညာတတ်သူ၊ မယုံကြည်ဖွယ်သူများဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ဣသရေလလူမျိုးကို သစ္စာရှိစွာ
ဦးဆောင်ရန် လိုအပ်သော အရည်အသွေးများကို သိုးထိန်းများတွင် တွေ့ရသည် (တောလည်ရာ
၂၇:၁၇၊ ၂ ဓမ္မရာဇာ ၅:၂၊ ၁ ရာဇဝင် ၁၇:၆)။ နောက်ပိုင်း၌ အသင်းတော်ကို
ထိန်းကျောင်းရန်လည်း လိုအပ်သည် (တမန် ၂၀:၂၈၊ ၁ ပေ ၅:၂)။ သိုးထိန်းသည်
ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့ကို ဂရုစိုက်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဆာလံ ၂၃:၁–၄၊ ၂၈:၉၊
၈၀:၁၊ မိက္ခာ ၇:၁၄)။ ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း “ကိုယ်တော်သည် သိုးထိန်းကောင်း”
ဖြစ်တော်မူသည် (ယော ၁၀:၁၁၊ ၁၄၊ ၁၆၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၂၀၊ ၁ ပေ ၂:၂၅၊ ၅:၄)။ ထို့ကြောင့်
သိုးတစ်ကောင် ပျောက်ဆုံးသွားပါက ကျန်သိုးကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ကို လွှတ်ထားပြီး
ပျောက်ဆုံးသောသိုးကို ရှာသည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ သိုးတိုင်းသည် အဖိုးတန်သည်။
ဘုရားသခင်သည် ပျောက်ဆုံးသူတို့ကို ရှာတော်မူသည် (ယေဇကျေလ ၃၄:၁၆၊ ကမ္ဘာဦး ၃:၈–၉)။
ယေရှုလည်း ရှာတော်မူသည် (လု ၁၉:၁၀၊ မဿဲ ၁၅:၂၄)။ တောအရပ်၌ ရှိနေခြင်းသည်
အန္တရာယ်ကြီးပြီး အမြန်ရှာရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသည်။ တွေ့သောအခါ သိုးထိန်းသည်
ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူငယ်ချင်းနှင့်
အိမ်နီးချင်းများကို ဝမ်းမြောက်စေရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ဤဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ကောင်းကင်၌
နောင်တရသော အပြစ်သားတစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်ပေါ်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ထင်ဟပ်သည်
(အပိုဒ် ၆–၇)။
15:4–7. A Lost Sheep.
A shepherd with one hundred sheep (v. 4) had a typical-sized flock and played
an essential role in the Israelite economy since sheep were among the
prescribed sacrifices, most notably at Passover time. In spite of later
rabbinic comments that shepherds were unscrupulous and untrustworthy, they
embodied qualities that were needed for faithful leadership over Israel (e.g.,
Num. 27:17; 2 Sam. 5:2; 1 Chr. 17:6) and, later, over the church (Acts 20:28; 1
Pet. 5:2). Indeed, the shepherd symbolizes God’s own care for His people (Pss.
23:1–4; 28:9; 80:1; Mic. 7:14), and Jesus refers to Himself as “the good
shepherd” (John 10:11, 14, 16; cf. Heb. 13:20; 1 Pet. 2:25; 5:4). Accordingly,
it is normal for a shepherd who loses one sheep to leave the ninety-nine in
order to search for the one that was lost until he finds it; each is valuable.
So God seeks out those who are lost (Ezek. 34:16; cf. Gen. 3:8–9) as does Jesus
(Luke 19:10; Matt. 15:24). Being in the open country of the wilderness (Luke 15:4)
underscores both the danger and urgency to locate the lost sheep before it
suffers harm or is eaten and the shepherd’s relief and joy on finding it (v.
5). His joy is so strong and long-lasting that when the shepherd arrives home,
he invites his friends and neighbors to rejoice with him, reflecting the
collective joy in heaven over one repentant sinner who will enrich eternity by
his or her presence (vv. 6–7).
၁၅:၈–၁၀။
ပျောက်ဆုံးသော ငွေဒင်္ဂါး။ ဒုတိယပုံသည် ငွေဒင်္ဂါးဆယ်ပြားရှိသော မိန်းမတစ်ယောက်သည်
တစ်ပြားပျောက်ဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ထိုငွေဒဂါးမသည် ဂရိဒရက်မာဖြစ်၍
ယေရှုခေတ်၌ ရိုမဒေနာရီယံနှင့် တန်ဖိုးတူပြီး တစ်ရက်လုပ်ခရရှိသည်။
ထိုငွေဒင်္ဂါးများသည် ထိုမိန်းမ၏ စုဆောင်းငွေအားလုံးဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်
တစ်ပြားပျောက်ဆုံးခြင်းသည် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်၍ မီးအိမ်ထွန်းပြီး
အိမ်ကို သုတ်သင်ရှာဖွေရသည်။ ယုဒအိမ်များတွင် ပြတင်းပေါက်မရှိ သို့မဟုတ်
အလွန်သေးငယ်ပြီး ကြမ်းပြင်သည် ကြမ်းတမ်းသော ကျောက်ဖြစ်သဖြင့် ငွေဒင်္ဂါးရှာရန်
ခက်ခဲသည်။ တွေ့သောအခါ အခြားမိန်းမသူငယ်ချင်းနှင့် အိမ်နီးချင်းများကို
ဝမ်းမြောက်စေရန် ဖိတ်ခေါ်သည် (အပိုဒ် ၉)။
15:8–10. A Lost Coin.
A second illustration of the same reality is of a woman with ten silver coins
who loses one (v. 8). The coin, a Greek drachma, in Jesus’s time was equivalent
to a Roman denarius and represented a day’s wage. The coins were probably the
woman’s entire savings, so losing one represented a significant loss and
justified searching thoroughly and carefully for it, which included using a
lamp and sweeping the house. The typical Jewish home would have had no windows
at all or very small ones and a rough stone floor, making it difficult to find
a coin, especially if it fell into a crack. On finding it, she invites her lady
friends and neighbors (the words here in v. 9 are feminine unlike in v. 6) to
come and rejoice with her.
၁၅:၁၁–၃၂။
ပျောက်ဆုံးသော သားငယ်။ ပထမနှစ်ပုံသည် ပျောက်ဆုံးသွားသောအရာ၏ အဖိုးတန်မှုကို
အလေးပေးသော်လည်း၊ တတိယပုံဖြစ်သော သားငယ်ပုံသည် ဆက်ဆံရေးနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာတို့၏
အဖိုးတန်မှုကို ကွဲပြားစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသည်။ သားနှစ်ယောက်ရှိသော လူကြီးတစ်ဦး၏
အငယ်သားသည် ခမည်းတော်ရှင်နေစဉ်ပင် အမွေခွဲပေးရန် တောင်းဆိုလေ၏ (အပိုဒ် ၁၂)။
ထိုသို့တောင်းဆိုခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းပြီး ခမည်းတော်သည် မိမိမြေ၏
သုံးပုံတစ်ပုံကို ရောင်းချရမည်ဖြစ်သည်။ အကြီးသားအတွက် နှစ်ဆအမွေကို ချန်ထားရသည်
(တရားဟော ၂၁:၁၇)။ အငယ်သားသည် ခမည်းတော်ကို သေသွားပြီဟု ဆိုလိုသလိုဖြစ်နေပြီး
ဖခင်ကြီးစိုးရေးယဉ်ကျေးမှု၌ မဖြစ်နိုင်အောင် ဆိုးရွားလှသည်။ ထိုသို့သော
ပုန်ကန်မှုကို သေဒဏ်ပေးနိုင်သည် (တရားဟော ၂၁:၁၈–၂၁)။
15:11–32. A Lost Son.
While the first two parables clearly emphasize the value of what was lost, the
culminating parable of the three is more complex as it contrasts different
scales of value—in terms of relationships as well as the relative value of
possessions compared to that of human beings. The younger of a man’s two sons
demanded his share of the land that would normally pass to him only after the
father’s death (v. 12). It was a highly unusual request, which meant that the
father would probably have had to sell one third of his land, reserving the
double portion for the firstborn son (cf. Deut. 21:17). The younger son was
essentially telling his father that he wished he were already dead,
particularly unthinkable in a patriarchal setting. Such rebelliousness by one’s
son could perhaps be treated as a capital offense (Deut. 21:18–21). Amazingly,
though, the father acceded to the younger son’s request and divided the land
between his sons. While the father retained control of the income from the larger
portion of the land, the older son knew that what was left would eventually
fall to him. Nevertheless, it meant a reduced income for the family.
အံ့ဖွယ်ရာ
ခမည်းတော်သည် အငယ်သား၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံပြီး သားနှစ်ယောက်လို့ မြေကို
ခွဲဝေပေးလေ၏။ ခမည်းတော်သည် အကြီးသား၏ အမွေအတွက် ပိုမိုကြီးမားသော မြေကို
ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း၊ အငယ်သားသည် ငွေကြေးယူ၍ ခရီးထွက်ပြီး အဝေးအခေါင်သို့
သွားကာ အကုန်လုံးကို ဖြုန်းတီးလေ၏ (လု ၁၅:၁၃–၁၄)။ သူ၏ အလောင်းအစား၊
အကုန်အကျများသော ဘဝကို အသေးစိတ်ဖော်ပြခြင်းမရှိဘဲ လိုအပ်ချိန်ကို
အာရုံစိုက်ထားသည်။ ပြင်းထန်သော အစာခေါင်းပါးမှုက ပြဿနာကို ပိုဆိုးစေသည် (အပိုဒ်
၁၄)။ သူသည် နိုင်ငံခြားသားဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ မကူညီချေ (အပိုဒ် ၁၆)။ ထိုနိုင်ငံသားတစ်ဦးထံတွင်
အလုပ်အကိုင်ရပြီး ဝက်များကို ကျွေးမွေးရလေ၏ (အပိုဒ် ၁၅)။ ယုဒလူမျိုးတို့သည်
ဧည့်သွေးနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကို တားမြစ်ထားပြီး (တမန် ၁၀:၂၈) ဝက်သည် မညစ်ညမ်းဆုံးသော
တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်။ အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် အလုပ်ရှင်သည် သူ့ကို အနည်းငယ်သာ
ကျွေးမွေးပြီး ဝက်စာဖြစ်သော ခါရုပ်သီးကို စားချင်လောက်အောင် ဗိုက်ဆာလေသည်။
ဝက်စာကို ခိုးစားပါက အလုပ်ထုတ်ခံရနိုင်ပြီး ဗိုက်ဆာသေနိုင်သည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့
ငွေကြေးကျွန်ခံရာမှ နောက်ဆုံး သူ သတိတရားရလေ၏။ ခမည်းတော်၏ အိမ်၌ပင် ငှားရမ်းထားသော
အလုပ်သမားများသည် စားစရာပိုနေသေးသည်ကို သတိရလေသည် (လု ၁၅:၁၇)။
အမွေရပြီးသားဖြစ်သော်လည်း စားရန်အတွက် အလုပ်လုပ်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လေ၏။
The younger son soon took his money, left home, and traveled
to a distant place, where he wasted it all (Luke 15:13–14). His reckless,
hedonistic lifestyle is not detailed in order to focus on his time of need. A
severe famine compounded the problem because even the barest necessities would
have been more expensive (v. 14). This dire setting, combined with his being a
foreigner, resulted in no one giving him anything (v. 16). His desperation is
vividly portrayed by his being hired by a citizen of that country (v. 15). Jews
were not to associate or in any way unite their interests with foreigners (cf.
Acts 10:28, using the same word), whom many Jews considered unclean (cf. Mark
7:1–4). Worse, the young man had to feed pigs, the epitome of unclean animals.
Apparently, due to the famine, his employer took advantage of the boy by
providing him with only the barest sustenance, and he was so hungry that he
longed to be fed with the bitter, feed-grade carob pods that the pigs ate. Even
so, to steal food from the pigs could have resulted in him being fired and
possibly starving to death. Seemingly trapped in hopeless financial servitude,
he finally came to his senses. Strikingly portrayed is the boy’s realization of
his own situation compared with that of even the hired servants in his father’s
house, who had food to spare (Luke 15:17) and his resolve to join them. Having
received his inheritance, he must work for his keep.
အငယ်သားသည်
ခမည်းတော်ရှေ့၌ နောင်တတရားနှင့်ပြည့်သော စကားကို ပြင်ဆင်ထားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံကို
ပြစ်မှားမိသည်၊ ခမည်းတော်ကို အပြစ်ပြုမိသည်၊ သားဟူ၍ ထိုက်တန်ခြင်းမရှိတော့သည်ဟု
ဝန်ချတောင်းပန်ရန် ပြင်ဆင်သည် (အပိုဒ် ၁၈–၁၉)။ ခမည်းတော်၏ တုံ့ပြန်မှုကို
အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ အဝေးမှပင် ခမည်းတော်သည် သားကို မြင်လေသည် (အပိုဒ် ၂၀)။
ခမည်းတော်သည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပုံရသည်။ စကားမလိုတော့ချေ။ ခမည်းတော်သည် သားကို
မြင်၍ သနားကရုဏာသက်လျက် ပြေးသွား၍ ဖက်ထား၍ နမ်းရှိုက်လေ၏။
ကရုဏာသက်ခြင်းစကားလုံးသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်း၌ ရှားပါးပြီး ယေရှု၏ ကရုဏာကို ဖော်ပြရာတွင်
အသုံးများသည် (လု ၇:၁၃၊ မဿဲ ၉:၃၆၊ မာကု ၁:၄၁၊ ၈:၂)။
The young son readied a contrite speech of repentance for
when he would face his father. It included confession of his course of action
as a sin against heaven and wrong toward his father, as well as his admission
that he was no longer worthy to be called his son (vv. 18–19). The text then
focuses on his father’s response. Even while still at a great distance, the son
was noticed (v. 20). It seems his father had been waiting and hoping for him to
return. No words were necessary; his cascade of actions says it all: he saw
him, had compassion on him, ran toward him, embraced him, and kissed him. The
word for having compassion is rare in the NT, used only in the Gospels, and
almost always describes the compassion of Jesus for people in need (e.g., Luke
7:13; Matt. 9:36; Mark 1:41; 8:2).
ခမည်းတော်၏
အသက်အရွယ်နှင့် ဂုဏ်အဆင့်အတန်းအရ ပြေးခြင်းသည် အရှက်ကွဲစရာဖြစ်သော်လည်း
ဖက်ထားခြင်း၊ နမ်းရှိုက်ခြင်းသည် ပုန်ကန်ခဲ့သော သားကို နွေးထွေးစွာ
လက်ခံကြိုဆိုခြင်းကို ပြသည်။ သားသည် ပြင်ဆင်ထားသော စကားကို စပြောသော်လည်း
ခမည်းတော်က အလယ်မှ ဖြတ်၍ အကောင်းဆုံးဝတ်ရုံ (ခမည်းတော်ကိုယ်တိုင်၏ ဝတ်ရုံ)၊
လက်စွပ် (ခမည်းတော်၏ တံဆိပ်လက်စွပ်)၊ ခြေနင်းဖိနပ် (ကျွန်များမှာ ဖိနပ်မရှိ) ကို
ယူဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးလေ၏ (အပိုဒ် ၂၂)။ ဤအရာအားလုံးသည် ချစ်ခြင်း၊ လက်ခံခြင်း၊
မိသားစုအဖြစ် ပြန်လည်အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ပြသည်။ ကျွဲနွားကလေးကို သတ်ခြင်းသည်
မိသားစုတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ ရွာတစ်ရွာလုံး စားနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဤသည်မှာ
ရှက်ကြောက်စရာ ပြန်လာခြင်းမဟုတ်၊ ရွာတစ်ရွာလုံး ပျော်ရွှင်စရာ ပွဲတော်ဖြစ်သည်။
ခမည်းတော်သည် ဤသားသည် ကျွန်မဟုတ်၊ သားဖြစ်သည်ဟု အလေးပေးသည်။ သေခြင်းမှ
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ပွဲစပြုပြီးဟု
ဆိုသော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်သည်။
Running would have been not only undignified but disgraceful
for a man of the father’s age and station. Yet this and more—a huge hug and
kiss—shows the father’s warm welcome of his wayward son. The son began his
rehearsed speech, but his father interrupted it, telling the servants to bring
out the best robe (Luke 15:22), which would have been the father’s own robe.
The Greek word stolē refers to a
long, formal garment reserved for a special celebration. The ring was the
father’s own signet ring, bestowing to the son his own authority. Servants went
barefoot, but a son was to have sandals. Taken together, the father’s actions
paint an amazing picture of love, acceptance, and reinstatement of his
once-rebellious son into the family. Killing the fattened calf (v. 23) would
have fed the whole village, not just the family. This was no secret or shameful
return; it was a village-wide celebration! The father was emphatic—this was his
son. He would never be merely a servant. Added to the image of the lost being found
of the previous two parables is an even more dramatic picture: resurrection
from the dead (v. 24). The text refers to the beginning of the celebration
because it would probably have lasted several days.
အကြီးသားကို
မေ့လျော့နေသလိုဖြစ်နေသည်။ အကြီးသားသည် လယ်ကွင်းတွင် သစ္စာရှိစွာ
အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာသောအခါ ပွဲသံကြားရ၍ ကျွန်တစ်ယောက်ကို
မေးမြန်းသည်။ ညီလေးကို “ဘေးရောက်ခြင်းမှ လွတ်ပြီး ကျန်းမာစွာ ပြန်လာသည်” ဟု
ပြောပြသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ ဤစကားသည် ဂရိစကားလုံး တစ်လုံးတည်းဖြစ်ပြီး ကျန်းမာခြင်း၊
ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သည် (၅:၃၁)။ အကြီးသားသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိဘဲ
ဒေါသထွက်၍ ပွဲထဲသို့ မဝင်ချေ (၁၅:၂၈)။ ဂုဏ်အသရေပျက်စီးလောက်သော်လည်း
ခမည်းတော်ကိုယ်တိုင် ထွက်လာ၍ ပွဲထဲဝင်ရန် တောင်းပန်သည်။ အကြီးသား၏ စိတ်နှလုံးကို
နောက်ဆုံး မြင်ရတော့သည်။ သူသည် ညီလေးထွက်သွားသည့်နောက်ပိုင်း သာမက
နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြိုးစားခဲ့သည်ဟု အလေးပေးပြောဆိုသည်။ သားတစ်ယောက်ထက်
ကျွန်နှင့်ပိုတူပြီး ဆုလာဘ်မျှော်လင့်သော်လည်း ဆိတ်သငယ်တစ်ကောင်ပင် မရခဲ့ဟု ဆိုသည်
(အပိုဒ် ၂၉)။
Almost forgotten was the older son who after faithfully
working in the field (v. 25), approached the house and asked a servant the
reason for the celebration. He was told of his brother being received “safe and
sound” (v. 27). This traditional phrase translates the single Greek word hygiainō, which is related to healing
and physical wholeness (cf. 5:31). Instead of being happy, the older brother
was angry and refused to go in and celebrate (15:28). Though this was highly
disrespectful, the father himself came out and pled with him to join in the
festivities. Finally we see the feelings harbored by the older son. He
emphasized the years he had worked for his father, not just since his brother
left home, and thus he felt more like a slave than a son, hoping for a reward
for all his hard work but not being given even a young goat (v. 29), a far less
valuable animal than the fattened calf.
အကြီးသားသည်
မိသားစုနှင့် ပွဲမခံချင်ဘဲ သူငယ်ချင်းများနှင့် ခံချင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ညီလေးကို
“သင်၏သား” ဟုသာ ခေါ်၍ မိမိကိုယ်ကို မိသားစုမှ ခွဲထုတ်သည် (အပိုဒ် ၃၀)။ သို့ရာတွင်
သားငယ်ကို သေခြင်းမှ ပြန်ရရှိပြီးဖြစ်သော ခမည်းတော်သည် အကြီးသားကို သေဆုံးခြင်းကို
လက်ခံမ Coleည်တော့ချေ။
ခမည်းတော်သည် “သား” ဟု ချစ်စနိုးဖြင့် ခေါ်၍ ညီလေးကို “သင်၏ညီ” ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ်
၃၁၊ နှိုင်း ၂:၄၈၊ ၁၆:၂၅)။ ပွဲခံရမည်မှာ မလွှဲမရှောင်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား
ဤသားသည် သေသောသူဖြစ်၍ ရှင်ပြန်လာ၏၊ ပျောက်ဆုံးသောသူဖြစ်၍ တွေ့ပြန်၏ (၁၅:၃၂)။
အံ့ဖွယ်ရာ အကြီးသားသည် ခမည်းတော်၏ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လက်ခံမလက်ခံ မသိရတော့ချေ။
ဇာတ်လမ်းသည် ဤမှပင် အဆုံးသတ်သည်။ နားထောင်သူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော
ခမည်းတော်၏ မယုံနိုင်လောက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို
မည်သို့ဆက်ဆံမည်နည်းဟု ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ရန် ထичнаထားသလိုဖြစ်နေသည်။ ဤဇာတ်လမ်း၏
တကယ့်သူရဲကောင်းမှာ ခမည်းတော်ပင် ဖြစ်တော်မူ၏။
The older son emphasized his separation further by
expressing his desire to have parties not with his family but with his friends,
even refusing to acknowledge his relation to his brother, preferring to
describe him to his father as “this son of yours” (v. 30). By implication, he
was even disowning himself from the family. But having just received one son
back from the dead, the father refused to accept the “death” of his eldest son,
addressing him affectionately as “son” (v. 31; cf. 2:48; 16:25) and referring
to the younger son as his brother. The necessity of celebrating is underscored
because he had died and was alive again and had been lost and was found
(15:32). Perhaps most surprisingly, the story ends here. Whether the older
brother accepted his father’s invitation is unknown, as if each hearer is left
to make up his or her own mind how to relate to the unfathomable love and
forgiveness of the Father in heaven, the real hero of this story.
အခန်းကြီး - ၁၆
၁၆:၁–၁၃။
မတရားသောအိမ်ထိန်း၏ ဥပမာ။ လူသည် အကအဖိုးတန်ဆုံးဘဏ္ဍာ ဖြစ်သည်ဟူသော ဥပမာမှသည် အခန်း
၁၆ တွင် လူတို့က အလွန်တန်ဖိုးထားတတ်သော ငွေကြေးဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ ဤဥပမာသည်
စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာကောင်းသည်။ အကြောင်းမှာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းမရှိသော အိုကိုနိုမော့စ်
(အိမ်ထိန်း၊ မန်နေဂျာ၊ အိမ်အုပ်စိုးသူ) တစ်ဦး၏ ပြုမူချက်ကို ချီးမွမ်းသလို
ထင်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ထိုသူသည် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန်အလို့ငှာ
သခင်၏ငွေကို လှူချခဲ့သည်။ ရောမခေတ်တွင် အိုကိုနိုမော့စ်ဆိုသည်မှာ
အလွန်လေးစားခံရသော အလုပ်အမှုဖြစ်သည်။ ထိုသူတို့ကို ခန့်အပ်သူများသည်
အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်နေရလေ့ရှိသဖြင့် အိမ်ထိန်းများသည် သခင်နာမည်ဖြင့်
ဥပဒေစာချုပ်များလက်မှတ်ထိုး၍ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ဆောင်ရွက်ခွင့်ရှိသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုအလုပ်အတွက် အရေးကြီးဆုံးအရည်အချင်းမှာ ရိုးသားခြင်းနှင့်
ယုံကြည်ထိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသူကို သခင်၏ပစ္စည်းများကို
ဖြုန်းတီးသည်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်။ စွပ်စွဲချက်ကို ယုံကြည်ခဲ့သဖြင့် အိမ်ထိန်းအား
စာရင်းပြန်တင်ရန်သာမက ဆက်လက်၍ အိမ်ထိန်းအဖြစ် မဆောင်ရွက်ရတော့ကြောင်း
ပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂)။ ပုံမှန်အစဉ်အလာမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်
အလုပ်ဖြုတ်ခြင်းသည် စွပ်စွဲချက်များ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း စာရင်းစစ်ဆေးပြီးမှ
ဆောင်ရွက်သင့်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
16:1–13. Parable of
the Unjust Steward. From a parable about the most valuable treasure of
all—people—chapter sixteen turns to what people overvalue: money. This parable
is troubling because it seems to commend the actions of an unrighteous oikonomos—“steward,” “manager,” or
“house administrator” (v. 8)—who gave his master’s money away in order to save
himself. An oikonomos in Roman times
was a highly respected position. Those who hired them often had to be away on
business, and therefore these administrators were able to sign legal documents
and do business in their master’s name. So the most important qualifications
for this position were honesty and trustworthiness. This man, however, was
accused of squandering his master’s possessions. The charges were believed
because the manager was not only asked to give an account but was also told
that he could not continue as manager (v. 2). The normal order appears to have
been reversed here: the firing should have followed the accounting, assuming
the facts confirmed the accusations being made.
အိမ်ထိန်းသည်
ဤထူးဆန်းသောအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ မိမိအနာဂတ်ကို လုံခြုံအောင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
သခင်၏ကြွေးရှင်များနှင့် ရင်းနှီးရန်အလို့ငှာ ကြွေးများကို လျှော့ချပေးခဲ့သည်။
ဆီးကြွေးကို တစ်ရာမှ ငါးဆယ်သို့ တစ်ဝက်လျှော့ပေးခဲ့သည်။ ဂျုံကြွေးကို တစ်ရာမှ
ရှစ်ဆယ်သို့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလျှော့ပေးခဲ့သည်။ မှတ်ချက်ပေးသူများနှင့်
ဘာသာပြန်များသည် ဤပမာဏများ၏ ခေတ်သစ်တန်ဖိုးကို အတိအကျ မတူညီချေ။ သို့ရာတွင်
ဤလျှော့ချမှုများသည် ကြီးမားလှသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အသီးသီးမှာ အလုပ်သမား၏
သုံးနှစ်စာနှင့် ရှစ်နှစ်စာ လုပ်ခလစာခန့် တန်ဖိုးရှိသည်။ ပို၍အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်မှာ
သခင်သည် ဤအကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် အိမ်ထိန်းကို ဖရိုနိမော့စ် (ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်၊
ပညာရှိ၊ ဉာဏ်ကောင်း၊ ဉာဏ်မြန်) ဖြင့် ပြုမူခဲ့သည်ဟု ချီးမွမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၈)။
The steward seized this unusual opportunity to secure his
future. In order to ingratiate himself to his master’s debtors, he wrote down
their debts. The oil debt was cut by half from a hundred measures to fifty and
the wheat debt was cut by 20 percent. Commentators and translations vary in
regard to the exact modern equivalents of these amounts, due to varying
accounts and local usages. What is clear is that these reductions of debt were
huge, representing about three years and eight years of labor respectively.
Even more surprising is that the master, on learning about this, commended the
administrator because he had acted phronimōs—a
word that can be translated as “shrewdly,” “prudently,” “wisely,” or “astutely”
(for other occurrences of this Greek word, see Luke 12:42; Matt. 7:24; 10:16;
25:2).
အိမ်ထိန်းကို
အဘယ်ကြောင့် ချီးမွမ်းခဲ့သနည်း။ အချို့က ထိုသူသည် အတိုးနှုန်းကိုသာ
ဖယ်ရှားခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆီနှင့်ဂျုံ၏ လျှော့ချပမာဏ
မတူခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤယူဆချက်အရ အိမ်ထိန်းသည် သခင်ကို ဘာသာရေးအရ
ကုသိုလ်ရှင်လူကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ပြသခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဣသရေလလူမျိုးချင်း
ချေးငွေအပေါ် အတိုးမယူရန် တရားဟောထားသည် (ဝတ် ၂၅:၃၆–၃၇)။ ထို့ကြောင့်
မိမိအနာဂတ်ကို လုံခြုံစေရုံသာမက သခင်၏ ဂုဏ်သတင်းကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။
သို့ရာတွင် ဤသည်မှန်ပါလျှင် အိမ်ထိန်းကို အဒိကိအ (မတရားသော၊ မဖြောင့်မတ်သော၊
မရိုးသားသော) ဟု မသမုတ်နိုင်ချေ။ အကြောင်းမှာ ယုဒဥပဒေကို လိုက်နာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် မတရားခဲ့လျှင် မည်သည့်နည်းဖြင့် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ခဲ့သနည်း။
လက်ရှိပျော်ရွှင်မှုသာမက အနာဂတ်ကို စဉ်းစားတွေးတောနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
Why was the steward commended? Some suggest that he merely
eliminated the interest owed, which explains the different write-off amounts
for oil and wheat. Under this assumption, the steward actually made his master
look very pious because Jews were not supposed to exact usury on debts owed to
them by Israelites (Lev. 25:36–37); thus he not only secured his own future but
enhanced his master’s reputation in doing so. But if this were the case, the
steward could not have been labeled adikias—“unrighteous,”
“unjust,” or (because of the context) “dishonest” (Luke 16:8) because he would
have been upholding Jewish law. But if he had been unjust, in what sense was he
wise? By thinking of his future prospects and not just his present happiness.
အံ့သြစရာမှာ ဤဥပမာသည်
ဤလောက၏သားများ (ဤခေတ်ကာလ၏လူများ) သည် အလင်း၏သားများ (ယုံကြည်သူများ) ထက်
ပို၍ဉာဏ်မြန်ကြသည်ဟု နိဂုံးချှချခဲ့သည် (အပိုဒ် ၈)။ အတိုက်အခံအားဖြင့်
ယုံကြည်သူများသည် ဤလက်ရှိခေတ်ကာလတွင် ဆင်ခြင်တုံတရား၊ တရားမျှတမှု၊ ဘုရားနှစ်သက်ရာ
ဘဝကို နေထိုင်သင့်သည် (တိတု ၂:၁၂)။ ထာဝရအနာဂတ်ကို မျှော်ကိုးလျက် နေထိုင်သင့်သည်။
သို့ရာတွင် အများအပြားသည် ဤလောက၏စည်းစိမ်ကို လိုက်လံကြသဖြင့် ဤလောကလူများထက်ပင်
ဉာဏ်နည်းကြသည်။ ထိုစည်းစိမ်မှာ ပျောက်ပျက်တတ်သည် (သုတ္တံ ၂၃:၅၊ ၁တိ ၆:၇)။
လောကီလူများကား အနီးကပ်အနာဂတ်ကို လုံခြုံစေရန် လိုအပ်ကြောင်း အနည်းဆုံး
နားလည်ကြသည်။ ယေရှုသည် အလင်း၏သားအပေါင်းတို့အား အဒိကိအ၏ မမုနာ (မတရားသောစည်းစိမ်၊
ဤလောက၏စည်းစိမ်) ကို ထာဝရအရေးကို ရှုလျက် ဉာဏ်ပညာနှင့်အသုံးပြုရန်
အကြံပေးတော်မူသည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် သစ္စာရှိသူဟု မှတ်ယူခံရ၍ (အပိုဒ် ၁၁)
ထာဝရအိမ်တော်များအတွင်း ဧည့်ဝတ်ကျေပြွန်စွာ လက်ခံခံရမည် (အပိုဒ် ၉)။
ကောင်းကင်စည်းစိမ်သာ စစ်မှန်သောစည်းစိမ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလောက၏စည်းစိမ်ကို
စုဆောင်းထားမည့်အစား အခြားသူများကို ကူညီရန် အသုံးပြုသင့်သည်။ ထိုသို့
ကြင်နာမှုကြောင့် ခရစ်တော်ကို လက်ခံခဲ့သော “မိတ်ဆွေများ” သည် ထာဝရဘဝတွင်
ထိုကျေးဇူးကို ပြန်လည်ပြသလိမ့်မည်။ ထို့ပင်မက ကျွနု်ပ်တို့၏ အနီးဆုံးမိတ်ဆွေမှာ
သခင်ယေရှုနှင့် ကောင်းကင်တမန်များဖြစ်၍ ကျွနု်ပ်တို့၏ စစ်မှန်ဘဏ္ဍာမှာ
ထိုအရပ်၌ရှိှသည်။ ကျွနု်ပ်တို့အား အပ်နှံထားသော ပစ္စည်းများသည် ငွေအိတ်ဥပမာ (မဿဲ
၂၅:၁၄–၃၀) ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် ကြွယ်ဝစေရန် ချေးထားခြင်းဖြစ်သည်
(၁ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၁၄)။ ဘုရားသခင်ပိုင်ပစ္စည်းကို မယုံကြည်စိတ်ဖြင့်
ကိုင်တွယ်ပါလျှင် အခြားသခင်က သစ္စာခံနေကြောင်း ပြသရာရောက်သည်။ လူတစ်ဦးသည်
သခင်နှစ်ပါးကို တပြိုင်နက် မဆည်းကပ်နိုင်ချေ (အပိုဒ် ၁၁–၁၃)။
Shockingly, the parable concludes that the people (lit.
“children” or “sons”) of this world are more shrewd than the people (lit.
“children” or “sons”) of the light (v. 8). In short, although professed
believers should live sensible, just, and godly lives in this present age
(Titus 2:12), with their eternal future in view, many manifest even less wisdom
than worldly people by chasing worldly wealth, which is fleeting (Prov. 23:5; 1
Tim. 6:7), rather than being serious about living for the world to come. Worldly
people at least understand the need to secure their immediate future. Jesus’s
counsel to all professed children of light is to make friends by means of mamōna tēs adikias—“unrighteous
mammon/wealth” or “worldly wealth”—by using it wisely in light of eternity so
that they may be counted faithful (Luke 16:11) and welcomed into the
everlasting dwellings (v. 9). It is heavenly wealth that constitutes the true
riches, so the wealth of this world should not be horded but used to help
others, and the “friends” who have responded to Christ because of the kindness
shown to them will eventually show their appreciation of this generosity in the
everlasting world of the life to come. In addition, our closest “friends” will
be the Lord and angels in heaven, where our true treasure is. The means
entrusted to us, like in the parable of the talents/bags of gold (Matt.
25:14–30), are lent to us by God for the enrichment of His kingdom (cf. 1 Chr.
29:14). If someone should prove unfaithful in handling what belongs to God, it
shows an allegiance to another master, and one can be faithful to only a single
master, not two (Luke 16:11–13).
၁၆:၁၄–၁၈။
နိုင်ငံတော်တန်ဖိုးများနှင့် ဆီလျော်မှုမရှိခြင်း။ စည်းစိမ်အကြောင်းကို
ဆက်လက်ပြောဆိုရာ စည်းစိမ်ချမ်းသာသူနှင့် လာဇရု၏ ဥပမာ (အပိုဒ် ၁၉–၃၁) တွင်
ဆက်လက်တွေ့ရသည်။ ဤအလယ်အပိုဒ်များမတိုင်မီ ဖာရိရှဲများသည် ငွေကြေးကို
ချစ်မြတ်နိုးသူများဖြစ်သဖြင့် စည်းစိမ်ကို တိုက်ခိုက်သည်ဟု ထင်မှတ်၍ ယေရှုကို
ပြက်ယှက်ပြောဆိုကြသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ သို့ရာတွင် စည်းစိမ်သည်
ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာ၏ သေချာသောနိမိတ်မဟုတ်ချေ။ နောက်ဥပမာက ထင်ရှားစွာ
ဖော်ပြသည်။ လူတို့ထင်မြင်ချက်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်ထင်မြင်ချက်သာ အရေးကြီးသည်။
ဘုရားသခင်သည် လူတို့၏နှလုံးသားကို သိတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ယေရှုသည်
ပို၍ဝေဖန်တော်မူသည်။ လူအများစုက လေးစားကြသော စည်းစိမ်နှင့်
အာဏာပိုင်ဆိုင်မှုများသည် ဘုရားသခင်အတွက် အလွန်စက်ဆိပ်ရွံရှာဖွယ်ဖြစ်သည်။
ထိုအရာများကို ဘဒလူဂမာ (စက်ဆိပ်ရွံရှာဖွယ်၊ စက်ဆိပ်ရွံရှာအရာ) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤစကားလုံးကို
မစင်ကြယ်သောတိရစ္ဆာန်အသားစားခြင်း၊ လိင်တူဆက်ဆံခြင်း၊ စက်ဆိပ်ရွံရှာဖွယ်
ကိုးကွယ်မှုများကဲ့သို့ အလွန်စက်ဆိပ်ဖွယ်အမှုများအတွက်သာ သုံးသည်။
16:14–18. Clashes
with Kingdom Values. The topic of wealth continues in the parable of the
rich man and Lazarus (vv. 19–31), preceded by these intervening verses. The
Pharisees were visibly offended at the attack on wealth because they were
lovers of money, and they derided Jesus (v. 14; cf. Ps. 22:7; 35:16). But
wealth is no certain indicator of God’s blessing, as the ensuing parable makes
plain. Not what people think, but what God thinks matters, and He knows their
hearts (Luke 16:15; cf. 1 Sam. 16:7). Jesus goes further. The trappings of
wealth and power admired by most is utterly repulsive to God. In fact, it is a bdelygma—“an abomination” or
“detestable,” a term reserved for the most revolting practices, such as eating
the flesh of unclean animals (Lev. 11:10–13, 41–42), homosexual relations (Lev.
18:22; 20:13), and abominable worship practices (Deut. 7:25–26; 12:31; 17:2–5).
The Canaanites were driven out of the land on account of this (Lev. 18:24–25;
Deut. 12:29–31).
ယောဟန်ခရစ်ဝင်သံဆုံးသည်အထိ
ဘုရားသခင်၏ဗျာဒိတ်တော်သည် တရားဟောချက်နှင့် ပရောဖက်ကျမ်းများသာ ဖြစ်သည်။
ရာစုနှစ်များစွာ ပရောဖက်တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်၏ဗျာဒိတ်တော်
ခေတ်သစ်ကို အချက်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ယောဟန်နှင့် ယေရှုတို့၏
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်တရားဟောခြင်းကြောင့် နိုင်ငံတော်ဝင်ရန်
မမျှော်လင့်ထားသူများပင် ဝင်ရန် အလွန်တောင့်တလာကြသည် (အပိုဒ် ၁၅:၁)။ ဤခေတ်သစ်သည်
ယုံကြည်သူများ၏ နိုင်ငံတော်တိုးတက်စေရန် ကြိုးပမ်းမှုနှင့် စာတန်၏တိုက်ခိုက်မှုကို
အောင်မြင်စေမည့် အောင်ပွဲဖြင့် ထူးခြားသည်။ တရား၏ အနည်းဆုံးအမှတ်တစ်မှတ်ပင်
ပျက်ပြယ်မည်မဟုတ် (အပိုဒ် ၁၇်)။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ မပြောင်းလဲသောစရိုက်ကို
ထင်ဟပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
Up to the time of John the Baptist, God’s revelation was
limited to the Law and the Prophets—the Hebrew Scriptures. After centuries of
prophetic silence, John signaled a new era of God’s revelation (Luke 16:16; see
also 1:76–79; 7:26–27; cf. Mal. 3:1). The preaching of the kingdom of God by
both John and Jesus awakened hope, leading even unlikely candidates for the
kingdom to desire earnestly to enter (Luke 15:1). Furthermore, this new time
was characterized by believers’ fervent efforts to advance the kingdom and the
certain triumph over Satan, whose warfare against God’s law is futile. Not one
tittle of the law, not even the slightest stroke of a letter, would fail
(16:17), because it reflects God’s unchangeable character.
၁၆:၁၉–၃၁။
စည်းစိမ်ချမ်းသာသူနှင့် လာဇရု၏ ဥပမာ။ အဖွင့်စကားများသည် ၁၆:၁ နှင့်
အတူတူဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်လည်း ဥပမာဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
မတရားသောအိမ်ထိန်းနှင့်မတူဘဲ စည်းစိမ်ချမ်းသာသူသည် မိမိဘဝနှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ကျမှသာ
စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဤဘဝတွင် ခရမ်းရောင်နှင့် ဇိမ်ခံအထည်ကို ဝတ်ဆင်၍ (အပိုဒ် ၁၉)
နေ့စဉ်ဇိမ်ခံစားသောက်၍ လုံခြုံစွာနေထိုင်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲသော လာဇရု (ဘုရားကူညီသည်ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရသည်) ကို တံခါးဝတွင်မက အိမ်ဝင်းပေါက်ဝ၌ ချထားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၀)။
ထိုဝင်းပေါက်သည် ခမ်းနားသောအိမ်ကြီးနှင့် ခွဲထားလေ့ရှိသည်။ လာဇရုသည် အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘဲ
(သူ့ကို ပို့ဆောင်ခဲ့ရသည်) စားပွဲမှ ပြုတ်ကျလာသော အမှုန်မျှဖြင့်သာ
အသက်ရှင်ခဲ့ရသည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ခွေးများသာ လာရောက်၍ အနာများကို
လျှာနှင့်လျက်ပေးသည်။
16:19–31. Parable of
the Rich Man and Lazarus. The opening words, identical to 16:1, signal that
this too is a parable, as does the fanciful depiction of life after death.
Unlike the dishonest steward, the rich man took no thought of his destiny until
it was too late. In this life he seemingly had it all, dressing expensively
with purple and fine linen (v. 19; cf. Rev. 18:12), feasting luxuriously every
day, and living so securely that poor Lazarus (meaning “God helps”) was laid
not at the door but at the gate (Luke 16:20). Such an entrance would normally
have been separated from a palatial residence by a courtyard. Lazarus was
unable to work (as indicated by his being taken to the gate) and was nourished
with only the piptontōn—“what was
falling”—from the rich man’s table (v. 21), since apparently nothing was given
to him (cf. 15:16). His only help came from the dogs that licked his sores.
ယေရှုနှင့်
ဓနရံုဖရိသ္ခေါင်တို့၏ ဉာဏ်ကြောင့် တူသောပုံပြင် (လု၊ ၁၆:၁၉–၃၁) ကို
ယုဒလူမျိုးတို့က များသောအားဖြင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာသည်
ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာလက္ခဏာဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည် (၁၈:၂၄–၂၆
နှိုင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ထိုဓနရံုဖရိသ္ခေါင်သည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ
စိတ်အားထက်သန်မှု လုံးဝမရှိသည့်ပြင် မိမိတံခါးဝ၌ လျောင်းနေသော ဆင်းရဲသောလူကိုပင်
ကရုဏာမပြခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သေပြီးနောက် ဖခင်အာဗြဟံကို ဘာသာရေးဆန်ဆန်
ကရုဏာတောင်းခံသောအခါ တစ်စုံတစ်ရာ ကရုဏာမရရှိခဲ့ချေ (၁၆:၂၅–၂၆)။
ဆင်းရဲခြင်းကိုယ်တိုင်သည် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း၊
လာဇရုသည် မိမိခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို စိတ်ရှည်ရှည်သည်းခံပြီး
ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာရထားပုံရသော ထိုသူထံမှ ကရုဏာတောင်းခံခြင်း (အပိုဒ်
၂၀–၂၁) သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သူ့အားကိုးခြင်းကို ပြသသည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်၏
ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော နောက်ဆုံးဘဝခရီးကို လာဇရုတစ်ဦးတည်းသာ နာမည်ရှိခြင်းဖြင့်ပင်
အရိပ်အမြွက်ပြထားပြီးဖြစ်သည်။ သေသောအခါ ဓနရံုဖရိသ္ခေါင်သည် ငရဲမီးထဲတွင်
ညှဉ်းဆဲခြင်းခံရ၏။ လာဇရုမူကား အာဗြဟံ၏ရင်ခွင်၌ အနားယူနေသည်—အချို့ဘာသာပြန်များတွင်
“သူ့ဘေးနားတွင်” ဟုပင် ဘာသာပြန်ထားသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဤနောက်ဘဝပုံရိပ်သည်
ထိုခေတ်ကာလ၌ လူထုကြားတွင် ရှိသော ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အယူအဆမျှသာဖြစ်ပြီး သီအိုရီအရ
တိကျသော အယူအဆမဟုတ်ချေ။ ယနေ့ခေတ်တွင် “ရှင်ပေတရု” သည် “ပုလဲတံခါးများ” ကို
စောင့်နေသည်ဟူသော ဟာသလုပ်ရန်အတွက် အခြေခံအဖြစ် သုံးလေ့ရှိသည်နှင့် ဆင်တူသည်။
ဤလာဇရုပုံပြင်ကို ယနေ့ခေတ်တွင် မကြာခဏ ရိုးရှင်းစွာ ကောင်းကင်နှင့်ငရဲဆိုင်ရာ
တိကျသောအဆုံးအမအဖြစ် နားလည်လေ့ရှိကြသော်လည်း ထိုသို့နားလည်ခြင်းသည်
ကိုယ်တော်ထပ်မံကြွလာချိန်တွင်သာ လူတို့သည် ဆုလာဘ်များရရှိမည်ဟူသော
ကျမ်းစာသွန်သင်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်နေသည် (လု ၂၁:၂၈၊ ၃၆၊ မဿဲ ၁၆:၂၇၊ ၂၅:၃၁–၄၆၊ ၂ကော
၅:၁၀၊ ဗျာ ၂၂:၁၂၊ ဆာ ၂၄:၁၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Jews commonly assumed that wealth was a sign of God’s
blessings (cf. 18:24–26), but the rich man evidenced no religious inclination,
refusing even to show mercy to the poor man lying at his gate. Thus, after
death, when he piously requested mercy from Father Abraham, none was granted
(16:25–26). While poverty in itself is no saving virtue, Lazarus’s patient
endurance of his sufferings and begging for mercy (vv. 20–21) from the one who
seemed divinely blessed shows his reliance on God. The opposite destinies of
the two men is hinted at already by the fact that only Lazarus is named. At
death, the rich man found himself in torment while Lazarus rested in Abraham’s
bosom—or “at his side” as some translations render it (v. 23). This depiction
of the afterlife reflects popular, non-theological conceptions of the day. It
may be similar to the common reference in our time to “St. Peter” guarding the
entrance to the “pearly gates” as the foundation of humorous stories. Too
frequently this folklore parable about Lazarus is today oversimplified into a
literal teaching on heaven and hell. Such an interpretation contradicts the NT
teaching that people receive their rewards at the Second Advent (Luke 21:28,
36; Matt. 16:27; 25:31–46; 2 Cor. 5:10; Rev. 22:12; cf. Prov. 24:12).
ထို့ပြင်
မယုံကြည်ဖွယ်ရာ အချက်များစွာ—ဥပမာ၊ မီးလျှံထဲတွင် ညှဉ်းဆဲခံနေရချိန်၌ပင်
ဓနရံုဖရိသ္ခေါင်သည် တည်ငြိမ်စွာ စကားပြောနေခြင်း၊ လက်ချောင်းဖျားတွင်
ရေစက်တစ်စက်ကို ငုံ၍ လျှာအေးစေနိုင်သည်ဟူသော အယူအဆ—နှင့် ဝိညာဉ်သက်သက်သာ
ရှင်သန်နေသည့် သေပြီးနောက်ဘဝမဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို
ဖော်ပြထားခြင်းတို့က ဤပုံပြင်ကို တိတိကျကျ အတိုင်းအတာအတိုင်း နားလည်ရန်
ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ထို့ပြင် ထိုလူနှစ်ယောက်စလုံးကို
ကောင်းကင်ဘုံ သို့မဟုတ် ငရဲဘုံတွင် မဖော်ပြထားချေ။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဟေဒဲ
(ငရဲချောင်း) ထဲတွင်ရှိသည် (လု ၁၆:၂၃)။ ဟေဒဲဆိုသည်မှာ လူသေများ၏နေရာဖြစ်သည် (တမန်
၂:၂၇၊ ၃၁၊ ဗျာ ၁:၁၈)။ ဓနရံုဖရိသ္ခေါင်ကို သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားခြင်း (လု
၁၆:၂၂) ကလည်း ထိုအချက်ကို ထောက်ပြထားသည်။ ဤပုံရိပ်သည် ယုဒအယူအဆအရ သင်္ချိုင်း
(ဟေဒဲ) တွင် ဖြောင့်မတ်သူများအတွက်နှင့် ဆိုးယုတ်သူများအတွက်
သီးခြားနေရာများရှိသည်ဟူသော အယူအဆကို ထင်ဟပ်စေသည်။ လာဇရုသည် အာဗြဟံနှင့်အတူ
အနားယူနေခြင်းသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် လူသေများသည် ဘိုးဘေးများနှင့်အတူ
အိပ်စက်နေသည် (သို့မဟုတ် အနားယူနေသည) ဟူသော အယူအဆနှင့် ကိုက်ညီသည် (က၊ တရားဟော
၃၁:၁၆၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၇:၁၂၊ ၁ရာဇဝင် ၂:၁၀)။ ၎င်းသည် ယေရှု၏အဆုံးအမနှင့်လည်း
ကိုက်ညီသည် (ယော ၁၁:၁၁–၁၄) နှင့် ကျမ်းစာရေးသူများ၏ အဆုံးအမအတိုင်း သေခြင်းသည်
အိပ်စက်ခြင်းဖြစ်သည် (လု ၈:၄၀–၅၆ နှင့်ပတ်သက်သော မှတ်ချက်ကြည့်ပါ)။ အာဗြဟံနှင့်
ဓနရံုဖရိသ္ခေါင်ကြားရှိ ကြီးမားသော ကွာဟချောက်ကြီးသည် သေခြင်းဖြင့် လူတစ်ဦး၏
ရွေးချယ်ထားသော နောက်ဆုံးဘဝခရီးသည် အပြီးသတ်ဖြစ်သွားပြီး မည်သူမျှ
ပြောင်းလဲ၍မရနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ သေခြင်းသည် အသိစိတ်မရှိသော
အိပ်စက်ခြင်းအနေအထားဖြစ်သည် (ယောဘ ၁၄:၁၂၊ ဆာလံ ၁၁၅:၁၇၊ ၁၄၆:၄၊ ဒေ ၉:၅–၆၊ ၁၀)။
ဖြောင့်မတ်သူများကို ယေရှု၏အသံတော်ဖြင့် နိုးကြားစေမည်ဖြစ်သည် (ယော ၅:၂၈–၂၉၊ ၁သက်
၄:၁၆၊ ဆာလံ ၁၇:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Furthermore, numerous unrealistic elements (e.g., calm
conversation by the rich man while in fiery torment and the idea that a finger
dipped in water would adequately cool his tongue) and the description of real
body parts rather than a soulish postmortem existence indicate that this
parable is not intended to be understood literally. Furthermore, neither man is
actually depicted in heaven or hell; both are in Hades (Luke 16:23), the place
of the dead (Acts 2:27, 31; Rev. 1:18), which the reference to the rich man’s
burial underscores (Luke 16:22). The picture reflects a Jewish understanding of
the grave (Hades) as having separate places for the righteous and the wicked.
Lazarus resting with Abraham fits the OT conception of the dead sleeping (or
resting) with their fathers (e.g., Deut. 31:16; 2 Sam. 7:12; 1 Kin. 2:10). It
also fits well with the teaching of Jesus (John 11:11–14) and the NT writers
(see commentary on Luke 8:40–56) that death is a sleep. The great gulf or chasm
fixed between Abraham and the rich man illustrates that one’s chosen destiny is
forever sealed by death, which is an unconscious state (Job 14:12; Pss. 115:17;
146:4; Eccl. 9:5–6, 10) from which the righteous will be awakened by the voice
of Jesus (John 5:28–29; 1 Thess. 4:16; cf. Ps. 17:15).
ပုံပြင်၏
အထွတ်အထိပ်တွင် ဓနရံုဖရိသ္ခေါင်သည် မိမိ၏ ညီအစ်ကို ငါးယောက်အား သတိပေးနှိုးဆော်ရန်
(ဂရိစကား “ဒီယာမာတုရိုမိုင်”) လာဇရုကို သေရာမှ ပြန်လည်ထမြောက်စေရန် အာဗြဟံကို
တောင်းပန်ခဲ့သည် (လု ၁၆:၂၈)။ ဤစကားလုံးသည် တမန်တော်များ၏
ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းကို များစွာရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည် (တမန် ၂:၄၀၊ ၁၈:၅၊ ၂၀:၂၁၊
၂၄၊ ၂၈:၂၃)။ သို့သော် ကျမ်းစာများ၏ ဘုရားသခင်မှုတ်သင်း၍ လာသော သက်သေခံချက်ကိုလည်း
ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (တမန် ၈:၂၅၊ ဟေဗြ ၂:၆)။ အာဗြဟံက သူ၏ညီအစ်ကိုများတွင်
မိုးဇတ်နှင့်ပဌဖတ်ရှိပြီး ထိုကျမ်းများကို နားထောင်သင့်သည်ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (လု
၁၆:၂၉)။ ဓနရံုဖရိသ္ခေါင်ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် ကျမ်းစာကို
အကျိုးရှိစေရန် ခွင့်မပြုခဲ့ကြပုံရသည်။ သေရာမှ တစ်ဦးဦး ထမြောက်လာပါက
ပို၍ယုံကြည်လာနိုင်သည်ဟူသော အတွေးကို ပယ်ချခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၀–၃၁)။
At the climax of the parable, the rich man begged Abraham to
send Lazarus back from the dead in order to diamartyromai
to his five brothers (Luke 16:28). This word most often refers to the apostolic
preaching of the gospel (e.g., Acts 2:40; 18:5; 20:21, 24; 28:23), but it can
also refer to the inspired testimony of the Scriptures (Acts 8:25; Heb. 2:6).
Abraham replied that his brothers have Moses and the prophets and should listen
to them (Luke 16:29). Like the rich man himself, it seems his brothers did not
allow the Scriptures to benefit them. The notion that someone rising from the
dead would be a more persuasive witness to them was rejected (vv. 30–31).
ယေရှုပြုခဲ့သော
အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ယုဒလူများစွာအတွက် ယုံကြည်ဖွယ်မဖြစ်ခဲ့ချေ။ ယေရှုသည်
နတ်ဆိုးမင်းနှင့်ပူးပေါင်းထားသည်ဟု စွပ်စွဲကြသည် (မာ ၃:၂၂–၂၃) သို့မဟုတ်
နတ်ဆိုးစွဲသည်ဟု ဆိုကြသည် (ယော ၈:၄၈၊ ၅၂၊ ၁၀:၂၀)။ ကောင်းကင်မှ
နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုကို တောင်းဆိုကြသည် (လု ၁၁:၁၆)။ အံ့ဖွယ်အမှုများထက်၊
သေရာမှထမြောက်သူတစ်ဦးထက်ပင် ပို၍ယုံကြည်ဖွယ်ရာနှင့် ပို၍သေချာသော အရာမှာ
ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ပြုချက်တော်ပင် ဖြစ်သည် (၂ပေ ၁:၁၉၊ ဗျာ ၁၆:၁၄
နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
The miracles performed by Jesus were not convincing for many
Jews. Claiming that Jesus was in league with the devil (Mark 3:22–23) or
demon-possessed (John 8:48, 52; 10:20), they wanted a sign from heaven (Luke
11:16). More persuasive than miracles, more certain and sure even than one
rising from the dead, is God’s prophetic word (2 Pet. 1:19; cf. Rev. 16:14).
အခန်းကြီး - ၁၇
၁၇:၁-၄။ ယေရှုသည်
အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီးများအကြောင်း သတိပေးတော်မူသည်။ အလျင်က
ဖာရိရှအပေါင်းတို့ကို ရည်မှတ်တော်မူသော စကားများဖြစ်သော်လည်း၊ ၁၇:၁ မှ ၁၈:၈ အထိ
အဆိုများသည် တပည့်တော်များကို ရည်မှတ်တော်မူခြင်းများပါသည် (၁၇:၂၀-၂၁
ကိုမှတစ်ပါး)။ အပြစ်သို့ လှမ်းမမှားစေသော အတားအဆီး (စကန္ဒလ) များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ
မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ယုံကြည်သူများသည် ထိုအရာကို
ဖြစ်ပေါ်စေသူမဖြစ်ရကြ (အဆို ၁၊ မဿဲ ၁၃:၄၁၊ ရောမ ၁၄:၁၃)။ အကြောင်းမူကား၊
ထိုသို့ပြုခြင်းသည် စာတန်၏အမှုကို ကူညီရာရောက်သည် (မဿဲ ၁၆:၂၃၊ ဗျာဒိတ် ၂:၁၄)။
ကြိတ်ဆုံသည် စပါးကြိတ်ရန်အသုံးပြုသော ကျောက်ဆုံဖြစ်၍ အလေးချိန်ရာချီ
ပေါင်ချိန်ရသည်။ ထိုကျောက်ဆုံကို လည်ပင်းတွင် ချည်နှောင်၍ ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချခြင်းခံရလျှင်
သေချာစွာ နစ်သေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသေးငယ်သူတို့တစ်ဦးကို အပြစ်သို့
လှမ်းမမှားစေခြင်းသည် ကြီးစွာသော ပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုတော်မူသည်။
“ဤသေးငယ်သူတို့” ဆိုသည်မှာ ယေရှုရှင်စုဆောင်းတော်မူသော “သိုးထိမ်းလေး” ကို
ဆိုလိုသည် (လု ၁၇:၂၊ လု ၁၂:၃၂ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ “သင်တို့သည် မိမိကိုယ်ကို
သတိပြုကြလော့” (ပရိုဆကေတေ) ဟူသော အမိန့်အတိုင်း လုံးဝ သတိထားရမည် (၁၇:၃၊ လု ၂၁:၃၄၊
တမန် ၅:၃၅၊ ၂၀:၂၈ တို့၌လည်းရှိသည်)။ ထိုသတိပေးချက်သည် အခြားသူကို ဆုံးမမှုတ်ယဉ်မီ
ကိုယ်ကိုကိုယ် ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၇:၃-၅၊ ဂလာတိ
၆:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုံကြည်သူ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးသည် ငါတို့ကို အပြစ်ပြုလျှင်
လက်စားချေခြင်းမဟုတ်၊ ကယ်တင်ခြင်းငှာ ဆုံးမရမည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၁၉:၁၇-၁၈)။
နောင်တရလျှင် ခွင့်လွှတ်ရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်
(မဿဲ ၁၈:၁၅)။ ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်ရည်ရွယ်၍ တစ်နေ့တွင် ခုနစ်ကြိမ်သာမက
ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ရမည် (လု ၁၇:၄၊ မဿဲ ၁၈:၂၁-၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ငါတို့ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသည်အတိုင်း ငါတို့သည်လည်း ခွင့်လွှတ်ရမည် (မဿဲ
၆:၁၂)။ ထိုသို့ဖြင့် ဒုစရိုက်ကို ကောင်းမှုဖြင့် အောင်မြင်ရကြမည် (ရောမ ၁၂:၁၉-၂၁)။
17:1–4. Jesus Warns
of Offenses. While the preceding remarks were aimed at the Pharisees, the
sayings from 17:1 to 18:8 are mostly directed to the disciples (except for
17:20–21). It is inevitable that skandala—a
word variously translated as “offenses,” “stumbling blocks,” or “temptations to
sin,” incitements to wrong action or belief—will come, but believers should not
be the instigators (v. 1; Matt. 13:41; Rom. 14:13) as it advances Satan’s work
(Matt. 16:23; Rev. 2:14). A millstone was used for grinding grain and weighed
hundreds of pounds, so having one hung from a person’s neck while being thrown
into the sea would mean certain drowning. Nevertheless, that would be
preferable to the anticipated punishment for offending one of these little
ones, referring to the “little flock” being gathered by Jesus (Luke 17:2; see
also 12:32). The absolute admonition to prosechete—“take
heed,” “be on your guard,” or “watch yourselves” (17:3; also in 21:34; Acts
5:35; 20:28)—urges a spiritual self-examination before correcting others (cf.
Matt. 7:3–5; Gal. 6:1). When fellow believers sin against us, a rebuke, done in
a redemptive way, rather than vengeance is necessary (Lev. 19:17–18). If they
repent, they are to be forgiven. Then we have renewed fellowship with them (Matt.
18:15). The aim is to preserve the relationship, even if it is necessary to
forgive not just seven times but seven times in a day (Luke 17:4; cf. Matt.
18:21–22). As we have been forgiven, we are to forgive (cf. Matt. 6:12) and
thus overcome evil with good (Rom. 12:19–21).
၁၇:၅-၁၀
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တာဝန်။ တပည့်တော်များ၏ တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သော “ကျွန်ုပ်တို့၏
ယုံကြည်ခြင်းကို တိုးပွားစေပါ” (အပိုဒ် ၅) သည် ခွင့်လွှတ်သော စိတ်နှလုံးသည်
သူတို့လက်လှမ်းမမီနိုင်ဟု ထင်မြင်ကြသည်ကို ပြသသည်။ ယေရှုသည်
ယုံကြည်ခြင်းမလုံလောက်ခြင်းကို “အနည်းငယ်သာ” ရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ဖူးသည် (၁၂:၂၈၊ မဿဲ
၈:၂၆၊ ၁၆:၈)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပိုမိုလိုအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ
ယုံကြည်ခြင်း၏ ပမာဏမဟုတ်ဘဲ အရည်အသွေးက အရေးကြီးကြောင်း နားလည်ရန် လိုအပ်ပြန်သည်။
မုန်ညင်းစေ့သည် အစေ့အနည်းဆုံးထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ထိုမျှလေးသော
ယုံကြည်ခြင်းပင်လျှင် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးခြင်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်သောအရာများကို
လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်အတွက် ဘာမျှ မဖြစ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ (လု၁:၃၇၊ ၁၈:၂၇၊
မဿဲ ၁၉:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
17:5–10. Faith and
Duty. The request of the disciples, “Increase our faith” (v. 5), indicates
that such a forgiving spirit seemed out of their reach. They had heard Jesus
describe inadequate faith as “little” (12:28; Matt. 8:26; 16:8), which
suggested that they needed more; now they needed to understand that what counts
is the quality of one’s faith, not the amount. A mustard seed was among the
smallest of seeds, and even faith that tiny could do otherwise impossible
things by relying on God, for whom nothing is impossible (Luke 1:37; 18:27; cf.
Matt. 19:26).
သို့ရာတွင်
ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် ဘုရားသခင်က သူတို့၏အမိန့်ကို လိုက်လျှောက်မည်ဟု
မမျှော်လင့်ရပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များသည် အချိန်တိုင်း ဘုရားသခင်၏ အမိန့်ကို
လိုက်လျှောက်ရန် အသင့်ရှိနေရမည်။ ယေရှုသည် ဤအချက်ကို ရှင်းလင်းစေရန်
ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးကို ပုံဆောင်ချက်ပြောပြတော်မူသည်။ ကျွန် (ဒူးလို့စ်) ဆိုသည်မှာ
အိမ်တွင်းကျွန်ဖြစ်ပြီး နာခံခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာမရှိ၊ ချီးမွမ်းထိုက်သည်လည်း
မဟုတ်ပေ။ ယေရှုသည် နည်းနည်းရယ်စရာကောင်းအောင် နားထောင်သူများကို သခင်ဖြစ်သည်ဟု
ဟန်ဆောင်ခိုင်းပြီး၊ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ကျွန်ကို အိမ်ထဲခေါ်ပြီး
စားစရာပြင်ဆင်ကာ စားပါဟု ဖိတ်မည်လောဟု မေးတော်မူသည် (လု၁၇:၇)။ ဟုတ်မည်မဟုတ်။ သခင်၏
လိုအပ်ချက်ကို အမြဲဦးစားပေးရပြီး၊ သခင်စားသောက်ပြီးမှသာ ကျွန်သည်
စားသောက်ခွင့်ရမည် (အပိုဒ် ၈)။ ကျွန်များသည် မိမိတို့ တာဝန်ကျေရုံသာ လုပ်ခဲ့သည်ဟု
ယူဆရမည် (အပိုဒ် ၁၀)။ တာဝန်ရှိသည်ဖြစ်၍ ကျေးဇူးတင်ခံထိုက်သူ၊ အကျိုးရှိသော ကျွန်ဟု
မိမိကိုယ်ကို မြင်ခွင့်မရှိ၊ နှိမ့်ချစွာ ဝန်ခံရမည်။ ထိုနည်းတူ ခရစ်ယာန်များ၏
ထာဝရသခင်အတွက် အမှုတိုင်သည် အကျိုးကုသိုလ်ရယူခွင့် လုံးဝမရှိ။ ပထမအနေဖြင့်
ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အကြွေးကြီးကို ပေးဆပ်ပြီးဖြစ်သည်။ ဒုတိယအနေဖြင့်
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပြုသောအမှုမှန်သမျှသည် ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ
သူ၏ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။ တတိယအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့
ပြုသမျှသည် အပြစ်ဖြင့် ညစ်ညူးနေဆဲဖြစ်၍ ခရစ်တော်၏ အကျိုးကုသိုလ်နှင့်
ဆုတောင်းပေးခြင်းကြောင့်သာ ဘုရားသခင်ထံ လက်ခံဖွယ်ဖြစ်သည် (ထွက် ၂၈:၃၈-၄၀၊ ဟေရှာ
၆၄:၆၊ ဧဖက် ၂:၈-၁၀၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃၊ ၃:၉၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅၊ ၁၃:၁၅)။
However, God’s servants should not expect God to do their
bidding. God’s servants must always be ready to do His bidding. Jesus told a
parable to clarify this point. The servant (doulos)
was a household slave whose obedience was not optional or in any way
praiseworthy. Somewhat humorously, Jesus asked his hearers to pretend they were
the master and asked whether they would call their servant in from working in
the field, have food ready, and invite him to eat (Luke 17:7). Of course not.
The master’s needs always came first, and only after he had eaten and drunk
could the slave enjoy his meal (v. 8). Slaves should consider that they had
only done their duty (v. 10), what they were obligated to do, and humbly
acknowledge themselves as unprofitable and unworthy servants who deserved no
thanks. Likewise, Christian service for the Lord can earn no merit whatsoever:
first, because Jesus has already paid our incalculable debt of sin; second,
because even works of faith are done through His grace and power; and third,
because everything we do is tainted by sin and needs the merits and
intercession of Christ to be acceptable to God (Ex. 28:38–40; Is. 64:6; Eph.
2:8–10; Phil. 2:13; 3:9; Heb. 7:25; 13:15).
၁၇:၁၁-၁၉
ဆီးနှင်းရှိသူ ဆယ်ယောက် သန့်ရှင်းခြင်းခံရ။ ယေရုရှလင်သို့
ခရီးလျှောက်လှမ်းနေဆဲအချိန်တွင် ယေရှုသည် ရှမာရိနှင့် ဂလိလိကြားမှ
ဖြတ်သွားတော်မူသည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် လာဇရုကို ထမြောက်စေပြီးနောက် ယေရှုသည်
ယေရုရှလင်မြောက်ဘက် အလှမ်းကီလိုမီတာ ၂၉ ခန့်ရှိ ဧဖရိမ်မြို့သို့ ဆုတ်ခွာသွားစဉ်
ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၁၁:၅၄)။ ရွာအစွန်တွင် ဆီးနှင်းရှိသူ
ဆယ်ယောက်သည် မသန့်ရှင်းသဖြင့် ဝေးဝေးမှ ရပ်နေရ၍ (လု ၅:၁၂-၁၆ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ)
ယေရှုကို “ဆရာကြီး” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည် (၁၇:၁၂-၁၃)။ ဤအမည်ကို လုကာခရစ်ဝင်တွင်
တပည့်တော်များသာ သုံးဖူးသည် (၅:၅၊ ၉:၃၃၊ ၉:၄၉ စသည်)။ ယေရှုကို ကိုယ်တော်သည်
အနာကုနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ ဆီးနှင်းမှ
သန့်ရှင်းလိုသော ဆန္ဒကို သိတော်မူ၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ သွားပြရန် မိန့်တော်မူသည်
(အပိုဒ် ၁၄)။ မောရှေ ပညတ်တွင် ဆီးနှင်းပျောက်ကင်းသူကို ယဇ်ပုရောဟိတ်က
သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာပြီး သန့်ရှင်းရေးအခမ်းအနားကို ပြုရသည် (ဝတ်ပြုရား ၁၄:၁-၃၂)။
ယေရှု၏ အမိန့်သည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အနာပျောက်မှ
စောင့်မနေဘဲ ဆယ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ဗိမာန်တော်သို့ ထွက်သွားကြသည်။
17:11–19. Ten Lepers
Cleansed. Still on the journey to Jerusalem, Jesus passed between Samaria
and Galilee. This incident may have occurred just after the raising of Lazarus,
when Jesus withdrew to the town of Ephraim (John 11:54), about eighteen miles
(29 km) north of Jerusalem. On the outskirts of the town, ten lepers, who
because of their unclean state had to stand far away (see commentary on Luke
5:12–16), addressed Jesus as “Master” (17:12–13). This title—elsewhere in Luke
used only by the disciples (5:5; 9:24, 45; 9:33, 49)—together with the cry for
Jesus to have compassion on them evidences the lepers’ faith in Jesus to heal
them. Recognizing their desire to be cleansed of leprosy, Jesus tells them to
show themselves to the priests (v. 14). Mosaic law specifies that a healed
leper must be declared clean by the priest, who would then administer a
cleansing ritual (Lev. 14:1–32). Jesus’s command tested their faith, and
without waiting to be healed, all ten immediately headed to the temple.
ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံမှ
သန့်ရှင်းသည်ဟု ကြေညာခံရပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်တည်းသာ၊ ရှမာရိလူဖြစ်သူသာ ပြန်လာ၍
ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ၊ မျက်နှာချင်းစပ်ကျသွားပြီး ယေရှုအား ကျေးဇူးတင်စကား
ဆိုသည် (လု ၁၇:၁၅-၁၆)။ အခြားအခါများကဲ့သို့ (လု ၇:၉၊ မဿဲ ၈:၁၀-၁၃၊ ၁၅:၂၈) ယေရှုသည်
ဆယ်ယောက်တွင် တုံ့ပြန်မှုအကောင်းဆုံးသူမှာ တပါးအမျိုးသားဖြစ်သည်ကို
မေးခွန်းများဖြင့် အလေးပေးတော်မူသည် (၁၇:၁၈)။ ဤဇာတ်လမ်းသည် လူမျိုးနှင့်
လူမျိုးစုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် အတားအဆီးမဟုတ်ကြောင်း၊ ဘုရားနိုင်ငံအတွက်
မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသောသူများပင် အအတွင်းနီးဆုံးဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပေးသည် (၁၀:၃၃
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် မေးခွန်းများဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏
ဘုရားနိုင်ငံ၏ ကောင်းချီးများကို တန်ဖိုးမထားမှုကို ရင်ဆိုင်စေပြီး
ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သာသနာပြုလုပ်ငန်း လိုအပ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြသည်။
ယုံကြည်ခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာခြင်းအတွက်
အဆုံးအဖြတ်ပေးကြောင်း အတည်ပြုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ဤနေရာတွင်
အနာပျောက်ကင်းခြင်းသည် ယေရှုပေးသော ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၏
ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်သည် (လု ၇:၃၆-၅၀ ကို ကြည့်ပါ)။ “သွားလော့” ဟူသော အမိန့်တော်
(၁၇:၁၄၊ ၁၉) သည် ယုံကြည်သူတိုင်းအား တပည့်ဖြစ်စေရန် အမိန့်ပေးခြင်းကို သတိတရစေသည်
(မဿဲ ၂၈:၁၉)။ “ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသမျှ” ကို ဝေမျှခြင်းဖြင့်ဖြစ်သည် (လု ၈:၃၉)။
After being pronounced clean by the priest, only one leper,
a Samaritan, returned, praised God for the miracle, and with his face to the
ground, expressed his gratitude to Jesus (Luke 17:15–16). As on other occasions
(Luke 7:9; Matt. 8:10–13; 15:28), Jesus underlined by His rhetorical questions
the significance of the fact that the one most responsive of the ten was a
foreigner (Luke 17:18). The story reminds us that nationality or ethnicity is
no impediment to the gospel and that sometimes those who seem unlikely
candidates for the kingdom may indeed be the nearest (cf. 10:33). Through a
series of insistent questions, Jesus confronted His disciples with the failure
of those in Israel who did not appreciate the kingdom blessings being extended
to them and hinted at the need for a wider mission. He also confirmed what was
already implicit, that faith is decisive for being made well (v. 19)—physically
and spiritually. Here again healing becomes a parable of the salvation (and
restoration) that Jesus offers (see commentary on Luke 7:36–50). The command to
go (17:14, 19) evokes the commission given to every believer to make disciples
(Matt. 28:19) by sharing what “God has done” (Luke 8:39).
၁၇:၂၀-၃၇
ဘုရားနိုင်ငံ မည်သည့်အချိန်နှင့် မည်သို့ ရောက်လာမည်နည်း။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်သည်
“နောင်တရခြင်းနှင့် အတူ နှစ်ခြင်းခံခြင်း” ကို ဟောပြောပြီး “ဘုရားနိုင်ငံ
နီးလုနီးပြီ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော်ကြာပြီဖြစ်သည် (၃:၃၊ မဿဲ ၃:၂)။
ဖာရိရှဲအချို့သည် ယေရှုသည် ဘုရားနိုင်ငံကို မကြာခင် တည်ထောင်မည်ဟု
မြင်သာထင်သာမရှိသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာတော် မအောင်မြင်ဟု ထင်ကာ ဘုရားနိုင်ငံ
ဘယ်တော့ ရောက်လာမည်နည်းဟု မေးကြသည် (လု ၁၇:၂၀)။ ယေရှု၏ အဖြေကို လုကာသည်
နှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်။ ဖာရိရှဲများအတွက် တိုတိုနှင့် နည်းနည်းလျှို့ဝှက်ချက်ရှိသော
အဖြေ၊ တပည့်တော်များအတွက် ပိုရှည်သော အဖြေဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲများအား ဘုရားနိုင်ငံ
ရောက်လာခြင်းကို အပြင်မှ ကြည့်၍ မသိနိုင်ဟု ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင်
တိကျသော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ထောင်မည်လည်း မဟုတ်ပေ (အပိုဒ် ၂၁)။
17:20–37. When and
How the Kingdom Comes. More than three years had passed since John the
Baptist began preaching a “baptism of repentance” (3:3) and announcing that
“the kingdom of heaven” was near (Matt. 3:2). Some Pharisees, seeing no visible
indication that Jesus would establish the kingdom anytime soon and perhaps
implying failure regarding His mission, asked Him when the kingdom of God would
come (Luke 17:20). Jesus’s answer is divided by Luke into two parts: a brief
and somewhat cryptic answer to the Pharisees and a lengthier answer to His
disciples. In reply to the Pharisees, Jesus denied that the coming of the
kingdom was something that can be outwardly observed. Nor was it to be
established in a particular location on earth that could be identified (v. 21).
“သင်တို့အထဲတွင် ရှိ၏”
ဟူသော စကားစုကို အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ တချို့က “သင်တို့အတွင်း၌”၊ တချို့က
“သင်တို့လယ်တွင်”၊ တချို့က “သင်တို့အကြား၌” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ လုကာသည်
“သင်တို့အကြား” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြရန် အချို့စကားလုံးများကို သုံးသည် (၁:၁၊
၇:၁၆၊ ၉:၄၈ စသည်)။ ဂရိစကားလုံး entos သည် “အတွင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများ၏
အတွင်း၌ ဘုရားနိုင်ငံရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လုကာသည် “သင်တို့” ဟူသော စကားကို
ယေဘုယျအနေဖြင့် သုံးတတ်သည် (၂:၁၁၊ ၆:၂၂ စသည်)။ ဖာရိရှဲများပင်လျှင် ဘုရားသခင်က
အတွင်းမှ သန့်ရှင်းစေလျှင် နိုင်ငံသားဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၃:၂၆)။
The phrase entos hymōn
estin has been translated and understood variously. Some render it as
“within you,” others as “in your midst,” and others as “among you.” Luke uses
certain words to convey the idea of something or someone being “among you” (en; 1:1, 42; 7:16, 28; 9:46, 48; etc.)
or “in your midst” (mesos; 2:46;
4:35; 10:3; 21:21; 24:36). While it is true that the Greek word used here (entos) can mean “within” or “inside”
(cf. Pss. 39:3; 103:1; 108:22, LXX), Jesus is not necessarily saying that the
kingdom of God is within the Pharisees. Luke often uses “you” in a generic
sense rather than to the specific people being addressed (Luke 2:11; 6:22;
9:48; 10:9; etc.). Even the Pharisees could become citizens of God’s kingdom if
they would allow Him to make them clean within (Matt. 23:26 is the only other
use of entos in the NT).
တပည့်တော်များအား
မကြာမီ ဘုရားနိုင်ငံ ရောက်လာခြင်းကို လွမ်းဆွတ်စွာ မြင်လိုကြမည်၊ တချို့က
ရောက်ပြီဟု တိကျသော အချိန်နှင့် နေရာကို ဆိုကြမည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ သို့ရာတွင်
ဘုရားနိုင်ငံသည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် အပြင်မှ ရောက်လာသည့်အခါ မိုးကြိုးလက်သဖြင့်
မိုးကောင်းကင်လွှမ်းခြုံသလို မြင်သာမည် (၁၇:၂၄)။ လူတိုင်း မြင်ရမည် (ကျမ်း ၁:၇)။
သို့ရာတွင် အရင်ဆုံး လက်ဝါးကပ်တိုင်ရှိရမည်။ ယေရှုသည် အပြစ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ်
ခံရမည်၊ ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံရမည် (၁၇:၂၅၊ ဟေရှာ ၅၃:၁၀)။ ဂရိစကား dei
သည် ဘုရားသခင်၏
မဖြစ်မနေ ပြည့်စုံရမည့် အမိန့်ကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် မောရှေ၏
စကား၊ ကိုယ်တိုင်မယုံကြည်သော မျိုးဆက်ဟု ပြည့်စုံသည် (တရားဟော ၃၂:၅၊ ၂၀)။
နောဧခေတ်နှင့် လောတ်ခေတ်တွင် ကယ်တင်ခြင်းခံရသူ နည်းပါးခဲ့သည် (၁၇:၂၆၊ ၂၈)။
သူတို့သည် စားသောက်၊ လက်ထပ်၊ ဈေးရောင်းဝယ် စသည်ဖြင့် ပျော်ပျော်နေကြပြီး
ပျက်စီးခြင်းသတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ စားသောက် လက်ထပ်
ဈေးရောင်းဝယ်ခြင်းတွင် အပြစ်မရှိ၊ သို့ရာတွင် ဘုရားနိုင်ငံကို တိုးတက်စေရန်နှင့်
ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အာရုံလွှဲသွားနိုင်သည် (၁၂:၃၃-၃၄၊ ၁၈:၂၂၊
၁၂:၃၅-၄၀)။ လူသားရဲ့သားတော် ဗျာဒိတ်ပြသခြင်းခံရသောအခါ (၁၇:၃၀) ကောင်းကင်မှ
တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းကြီးစွာ ကြွလာမည် (၂၁:၂၇၊ ၁သက် ၄:၁၆)။ ကမ္ဘာသည်
ရေလွှမ်းမိုးခံရသလို မီးဖြင့် လုံးဝပျက်စီးမည် (၂ပေ ၃:၆-၇)။
To the disciples, Jesus explained that soon they would
longingly desire to see the coming kingdom, and people would even claim that it
had arrived at a specific time and place. However, when the kingdom comes
outwardly in glory, it will be as visible as lightning that covers the sky
(Luke 17:24). Every eye will see Him (Rev. 1:7). But the cross comes first.
Jesus had to suffer as an offering for sin in fulfillment of prophecy (Luke
17:25; cf. Is. 53:10). The Greek word dei
is used to indicate that this is a divine imperative—God must fulfill His promise (see commentary on Luke 2:41–52). By
rejecting Jesus, the prophetic testimony of Moses regarding a twisted and
faithless generation (Deut. 32:5, 20) was fulfilled in those who would seek His
death. Few were saved in the days of Noah and in the days of Lot (Luke 17:26,
28) because they were so absorbed with pleasures and business that they
disregarded the warnings of coming destruction. There is nothing wrong with
eating and drinking, marrying and giving in marriage, or buying and selling,
but these activities can distract people from advancing God’s kingdom
(12:33–34; 18:22) and preparing for Christ’s return (12:35–40). When the Son of
Man is revealed (17:30), returning in the same way He ascended (Acts 1:11) and
descending from heaven “with power and great glory” (Luke 21:27; cf. 1 Thess.
4:16), the world will be destroyed as fully by fire as it was by water (2 Pet.
3:6–7).
ဆိုဒုံမြို့သည်
ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပျက်စီးစေသော တရားစီရင်ခြင်း၏ ဥပမာဖြစ်သည် (တရားဟော
၂၉:၂၃-၂၆၊ ၂ပေ ၂:၆၊ ယုဒ ၇)။ သို့ရာတွင် ယေရှုနှင့် တမန်တော်များ၏ ဟောပြောချက်မှ
ပိုမိုကြီးသော အလင်းကို ငြင်းပယ်သော ဣသရေလမြို့များသည် ပိုမိုကြီးလေးသော
တရားစီရင်ခြင်းခံရမည် (မဿဲ ၁၀:၁၄-၁၅၊ ၁၁:၂၃-၂၄၊ လု ၁၀:၁၂၊ ၁၂:၄၇)။ ဆိုဒုံအပေါ်
ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဆိုးသူများအပေါ် မည်သို့ပြုမည်ကို ပြသည်။
ကောင်းကင်မှ မီးနှင့် ကျောက်မီးကျောက်ခဲ ရွာသွန်းပြီး ပျက်စီးစေမည် (ကျမ်း ၁၄:၁၀၊
၂၀:၉)။ လူသားရဲ့သားတော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာသောအခါ ဧဝံဂေလိတရားကို
နာခံခြင်းမရှိသူများကို မီးလောင်ရာမီးထိုးဖြင့် ဗျာဒိတ်ပြမည် (၂သက် ၁:၇-၈၊ မဿဲ
၂၆:၆၄၊ ကျမ်း ၁:၇)။
Sodom is the proverbial example of wickedness and of God’s
destructive judgment (Deut. 29:23–26; Is. 13:19; 2 Pet. 2:6; Jude 7), but the
cities of Israel who rejected the greater light that came through the preaching
of Jesus and the apostles will receive an even greater punishment in the
judgment (Matt. 10:14–15; 11:23–24; see Luke 10:12; 12:47). God’s judgment on
Sodom illustrates what He will do against the wicked—fire and brimstone will
rain down from God out of heaven and destroy them (cf. Rev. 14:10; 20:9). The
Son of Man will be revealed at His Second Advent in burning fire against those
who do not obey the gospel of our Lord Jesus Christ (2 Thess. 1:7–8; cf. Matt.
26:64; Rev. 1:7).
ယေရှုသည်
အိုလိဗ်တောင်ပေါ်ဟောခဲ့သော တရားနှင့် ဆင်တူစွာ ပြေးရန်နှင့် နောက်မှ မလှည့်ရန်
ညွှန်ကြားထားသည် (၁၇:၃၁၊ ၂၁:၂၀-၂၂)။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်တော် ပြန်ကြွလာမည့်အချိန်
အနီးကာလကို ရည်ညွှန်းသည်။ လောတ်ခေတ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပစ္စည်းများကို မေ့ပြီး အသက်လု၍
ပြေးရမည် (က ၁၉:၁၇)။ “လောတ်၏ဇနီးကို အောက်မေ့လော့” (၁၇:၃၂) သည် ဤလောကပစ္စည်း
သို့မဟုတ် မိသားစုကို ယေရှုထက် ပိုမချစ်ရန် သတိပေးချက်ဖြစ်သည် (က ၁၉:၂၄-၂၆)။
ကောင်းကင်အတွက် အသက်စွန့်သူတိုင်း အသက်ကို ထိန်းသိမ်းမည် (အပိုဒ် ၃၃၊ လု ၉:၂၄)။
ဤနှစ်မျိုးသော ရွေးချယ်မှုကို လူနှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်သာ ကောင်းကင်သို့
ယူဆောင်ခံရခြင်းဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည် (၁၇:၃၄-၃၅၊ မဿဲ ၂၄:၃၁၊ ယောဟန် ၁၄:၃)။
အိပ်ရာတစ်ခုတွင် လူနှစ်ယောက် ရှိရာတွင် အမျိုးသားပုံစံကို သုံးထားသည်မှာ ယောက်ျား
သို့မဟုတ် မိန်းမ ဘယ်သူကျန်ခဲ့သည်ကို မသတ်မှတ်ရန်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၀:၃၆)။ သိမ်းငှက်
(သို့မဟုတ် လင်းယုန်) စား၍ ကျန်ခဲ့သည်ဟု ပုံဖော်သည် (ကျမ်း ၁၉:၁၇-၁၈)။
ကြိတ်ခွေနှင့် အတူ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ရှိရာတွင်လည်း အတူတူပင်။ လူတိုင်း
ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ ဤအခြေအနေအရ “သိမ်းယူခြင်း”
(သို့မဟုတ် ထာဝရသခင်နှင့်အတူ ဖြစ်ရန် ဆွဲတင်ခြင်း) သည် လျှို့ဝှက်မဟုတ်ဘဲ
လူတိုင်းမြင်ရမည် (၁သက် ၄:၁၆-၁၇၊ လု ၁၇:၂၄)။
Although Jesus will give similar instructions to flee and
not turn back in the Olivet Discourse (Luke 17:31; cf. 21:20–22), here the
focus is on the time just before His return. At that time, as in the time of
Lot, Jesus’s followers must forget their possessions and flee for their lives
(cf. Gen. 19:17). “Remember Lot’s wife” (Luke 17:32) is a succinct warning not
to love earthly things or even close family members more than Jesus (see Gen.
19:24–26). Everyone who loses his life by living for heaven, rather than for
this world, will preserve it (v. 33; cf. Luke 9:24). These two different
destinies chosen are vividly illustrated by only one of two people being taken
to heaven when Jesus comes (17:34–35; Matt. 24:31; John 14:3). The picture of
two people in one bed uses a masculine form for both in order to leave
indefinite whether the man or his wife are left behind (cf. Matt. 10:36) as
food for the aetoi—rendered as
“eagles” or “vultures” (see Rev. 19:17–18). This image, along with women
grinding together (Luke 17:35), illustrates that everyone is responsible for
their own salvation. The context indicates that this “rapture” or being “caught
up” to be with the Lord at His coming (1 Thess. 4:16–17) is not secret but
visible to all (Luke 17:24).
အခန်းကြီး - ၁၈
၁၈:၁-၈ မတရားသော
တရားသူကြီး၏ ပုံဆောင်ချက်။ အဆုံးသတ်ကာလကို အထူးရည်ညွှန်း၍ ယေရှုသည်
ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းဖြင့် မပျက်စီးရန်၊ ဆုတောင်းရာတွင် ဇွဲရှိရန်
ပုံဆောင်ချက်ပြောတော်မူသည်။ တရားသူကြီးကို မတရားသူ၊ မဖြောင့်မှန်သူဟု ခေါ်သည်
(အပိုဒ် ၆)။ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်၊ လူများက တရားမျှတသည်ဟု မထင်စေရန် ဂရုမစိုက်
(အပိုဒ် ၄)။ ကျမ်းစာတွင် ဖြောင့်မတ်သော တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို
လျစ်လျူရှုသည် (ထွက် ၂၃:၆-၈၊ ဝတ် ၁၉:၁၅၊ တရားဟော ၁:၁၆-၁၇၊ ၁၆:၁၈-၂၀)။ မုဆိုးမ၊
ဖခင်မဲ့သူ၏ တရားမျှတသော အကြောင်းကို ကာကွယ်ပေးရမည်ဟူသော တာဝန်လည်း ပါသည် (တရားဟော
၂၄:၁၇၊ ၂၇:၁၉)။ မတရားသော တရားသူကြီးသည် တာဝန်ကြောင့် သို့မဟုတ် မုဆိုးမ၏
ဆင်းရဲဒုက္ခကို သနားသဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ မုဆိုးမ၏ အဆက်မပြတ် တောင်းဆိုခြင်း (hypōpiazō
- ရိုက်နှက်ခြင်း၊
ဆူပူခြင်း၊ ဒုက္ခပေးခြင်း) ကြောင့်သာ သူမ၏ အကြောင်းကို တရားစီရင်ပေးမည်ဟု
ဆုံးဖြတ်သည် (လု ၁၈:၅)။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်သည် မည်မျှ ကွဲပြားကြောင်း
အလေးပေးတော်မူသည်။ ပထမ တရားသူကြီး၏ စိတ်နှလုံးကို သူ့ကိုယ်သူ ပြောဆိုချက်ဖြင့်
ဖော်ပြပြီး၊ ဒုတိယ ဂရိဘာသာတွင် အပြုသဘော အတည်ပြုရမည့် မေးခွန်းပုံစံဖြင့်
နေ့ညမပြတ် အော်ဟစ်သူများကို ဘုရားသခင်သည် တရားစီရင်ပေးမည်ဟု အလေးပေးသည် (ယောဟန်
၁၈:၁၁)။
18:1–8. Parable of
the Unjust Judge. With special reference to the end time, Jesus tells a
parable to encourage His followers not to become worn out by discouragement but
to persist in prayer. The judge is called unjust or unrighteous (v. 6) because
he did not fear God or care whether people regarded him as a fair judge (v. 4).
In short, he ignored the Scriptures about what constituted righteous judgment
(Ex. 23:6–8; Lev. 19:15; Deut. 1:16–17; 16:18–20)—including the responsibility
to defend the just cause of the widow and the fatherless (Deut. 24:17; 27:19).
The unjust judge ultimately decided to vindicate the cause of the widow, not
out of a sense of duty or compassion for her plight but in order to avoid the hypōpiazō—the “strike,” “attack,” or
“torment”—of the widow (Luke 18:5). Jesus then emphasizes how different God
is—first by calling attention to the judge’s character as revealed by his
verbalized thoughts and second by using the form of the question in Greek that
expects a strong, affirmative answer regarding God’s response to those who cry
out day and night: God will vindicate His chosen people (cf. John 18:11).
အပိုဒ် ၇ ၏
နောက်ဆုံးစကားကို များသောအားဖြင့် မေးခွန်းအဖြစ် ဘာသာပြန်ကြသည်။ “ဘုရားသခင်သည်
မိမိလူများကို နှောင့်နှေးစေမည်လော” ဟူ၍ အပိုဒ် ၈ က အဖြေပေးသည်။ သို့ရာတွင် လု
၁၇:၂၂ နှင့် ၁၈:၁ တွင် နှောင့်နှေးခြင်းအကြောင်း ရှိသဖြင့် ဘုရားသခင်သည်
မိမိလူများနှင့် အတူ စိတ်ရှည်ခြင်းဖြင့် သည်းခံတော်မူသည်ဟု ဘာသာပြန်ခြင်း
ပိုကောင်းသည်။ လူတို့၏ စိတ်နှလုံး အမှန်တကယ် ထင်ရှားစေရန် အချိန်ပေးတော်မူသည်။
တစ်ဖက်တွင် ဘုရားသခင်၏ ယုံကြည်သူများသည် ထိုနေ့ကို စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီး
အလျင်အမြန်ရောက်လာစေရန် ကြိုးစားကြသည် (ဟေဗြဲ ၁၀:၃၅-၃၉၊ ၂ပေ ၃:၁၂)။ ကံမကောင်းစွာ
မယုံကြည်သော ကျွန်သည် သခင် နှောင့်နှေးနေသည်ဟု ထင်၍ မယုံကြည်မှု ပြသသည် (လု
၁၂:၄၅)။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော် ကြွလာသောအခါ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ယုံကြည်ခြင်းကို
တွေ့ရပါမည်လောဟု မေးခွန်းထုတ်တော်မူသည် (၁၈:၈)။ လာအိုဒိကိအသင်းတော်သို့ စာတွင်လည်း
အလားတူ မသေချာမရေရာမှု ရှိသည် (ကျမ်း ၃:၂၀)။ ဤမေးခွန်းကို � otွေ့ရမည်ဟု အာမခံချက်ရှိစွာ
ဖြေဆိုထားသည်။ အောင်မြင်သူများ ရှိမည် (ကျမ်း ၃:၂၁၊ ၁၄:၁၂)။
While the last phrase of v. 7 is often translated as a
question—Will God put off or delay His response to His people?—with v. 8
providing the answer, the theme of delay that appears in Luke 17:22 and 18:1
suggests that God’s bearing long with His people is a better translation. God
allows time for the true intents of people’s hearts to be revealed: on the one
hand, a patient looking for and hastening that day by God’s faithful people
(Heb. 10:35–39; 2 Pet. 3:12) and, on the other hand, an unfaithful impatience
by the wicked servant who considers that the Lord is delaying His coming (Luke
12:45). The uncertainty is heightened by Jesus’s question as to whether when He
comes He will find faith on the earth (18:8). A strikingly similar note of
uncertainty is struck in the letter to Laodicea (Rev. 3:20). This question
seems to be reassuringly answered. There will be those who overcome (Rev. 3:21;
14:12).
၁၈:၉-၁၄ ဖာရိရှဲနှင့်
အခွန်ခံ၏ ပုံဆောင်ချက်။ ဘုရားနိုင်ငံထဲသို့ ဝင်ရမည့်သူများ၏ အရည်အသွေးသည် လု
၁၈:၉-၃၀ ၏ ပေါင်းစည်းအဓိက အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲနှင့် အခွန်ခံ၏
ပုံဆောင်ချက်သည် မိမိကိုယ်ကို အားကိုးပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားမှန်သည်ဟု အမှန်ဟု
ယုံကြည်၍ အခြားသူများကို ရှုတ်ချတတ်သူများကို ရည်စူးသည် (အပိုဒ် ၉)။
ဆုတောင်းသူနှစ်ယောက်နှင့် သူတို့၏ ဆုတောင်းချက်ကို ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြသည်။
ဖာရိရှဲသည် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ပြီး မိမိ၏ အကျင့်ကို အာရုံစိုက်ဆုတောင်းသည်။
အခွန်ခံသည် ရိုးရှင်းစွာ အပြစ်ဝန်ချတောင်းပန်ပြီး သနားခြင်းကို တောင်းခံသည်။
ဖာရိရှဲ၏ ဆုတောင်းသည် ကျေးဇူးတောင်းခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသည်အတွက်
မဟုတ်ဘဲ မိမိနှင့် မိမိ၏ အကျင့်ကို ကျေးဇူးတင်သည်။ သူ၏ “ကိုယ်ကျင့်တရား” က
အခြားသူများထက် မိမိကို မြင့်မြတ်သည်ဟု မြင်စေသည်။ သူ၏ ဆိုးသူစာရင်းတွင် ဤအခွန်ခံက
နောက်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ အပြင်ပန်း ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပိုထင်ရှားစေရန် အသုံးချသည်
(အပိုဒ် ၁၁၊ လု ၁၅:၁-၃၂ ကို ကြည့်ပါ)။ တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ် အစာရှောင်ခြင်း
(နောက်ပိုင်းဓလေ့တွင် တနင်္လာနှင့် ကြာသပတေး) နှင့် ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးခြင်း
(၁၁:၄၂) ဖြစ်သည်။ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့သည် အရာအားလုံးသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာပြီး
သူ့အဖြစ်ပိုင်ကြောင်း သတိပေးရန် ဘုရားသခင် သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း မာန်ဖြင့်
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေနပ်စေရန် ဖြစ်သွားသည်။
18:9–14. Parable of
the Pharisee and the Tax Collector. The qualities of those who will enter
the kingdom of God emerges as a unifying theme of Luke 18:9–30. The parable of
the Pharisee and the tax collector is addressed to people who trusted in
themselves and were certain of their own righteousness and accordingly despised
and looked down on everyone else (v. 9). It contrasts two pray-ers and their
prayers: the Pharisee who stood and prayed by himself, whose focus was on his
own works, and the tax collector who simply confessed his need and pled for
mercy. The Pharisee’s prayer was of thanksgiving, not for what God had done but
for himself and his works. His “righteousness” led him to view himself as
morally superior to others. His list of villains culminates with this tax
collector (v. 11; see commentary on Luke 15:1–32), who becomes a mere prop to
highlight the Pharisee’s outward righteousness: fasting twice a week, which
later traditions identify as Mondays and Thursdays; and tithing (see 11:42),
instituted by God to remind us that everything we have comes from and really
belongs to Him (cf. 1 Chr. 29:14), but which also becomes a point of
self-satisfying pride.
အခွန်ခံသည် ဝေးရာတွင်
ရပ်ပြီး ကောင်းကင်သို့ မကြည့်ဝံ့၊ ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ပြီး အပြစ်အတွက် အမှန်တကယ်
နောင်တရသည်။ သူ၏ ဆုတောင်းသည် တိုတိုနှင့် (ဂရိတွင် စကားလုံး ၆ လုံးသာ၊ ဖာရိရှဲမှာ
၂၉ လုံး)၊ ရိုးရှင်းစွာ သနားခြင်းကို တောင်းခံပြီး အပြစ်ရှိကြောင်း
ရှင်းရှင်းဝန်ချတောင်းပန်သည်။ ပဓာန်အပြစ်ဖြေရေး (hilaskomai၊ ရော ၃:၂၅၊ ဟေဗြဲ ၂:၁၇) နှင့်
ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို တောင်းခံခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဤသူသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိ၍
တရားဓမ္မရှိသူအဖြစ် ပြန်သွားသည်ဟု အတည်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာ ၅၄:၁၇)။ ဖာရိရှဲမူ
လာသည်နှင့်အတူတူ ဗလာဖြင့် ပြန်သွားသည်။ နှစ်မျိုးလုံးသည် နောက်ဆုံး
တရားစီရင်ခြင်းကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်သည်။ တစ်ယောက်သည် နှိမ့်ချခြင်းခံရ၍
တစ်ယောက်သည် ချီးမြှောက်ခြင်းခံရမည်။
The tax collector, on the other hand, reveals humility (he
stood far away, not looking up) and exhibits true repentance for his sin
(beating his breast). His prayer is short (six words in Greek compared to the
Pharisee’s twenty-nine); his request simple (a plea for mercy); his confession
clear (he is a sinner). It is a plea for propitiation (hilaskomai; cf. Rom. 3:25; Heb. 2:17) and forgiveness. Jesus
affirms that this man left justified, having received God’s gift of
righteousness (cf. Is. 54:17); the Pharisee left the same as he came, empty.
Both outcomes anticipate the final judgment, when one will be humbled and the
other will be exalted.
၁၈:၁၅-၁၇။
ကလေးငယ်ကဲ့သို့ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို လက်ခံခြင်း။ အဆမတျးမြားစှာသော မိခင်များသည်
ယေရှုရှင်လက်တော်ကို ကလေးငယ်များပေါ် တင်လျက် ကောင်းကြီးပေးစေရန် သူတို့၏
အဦးကလေးများ (brephē—နို့စို့အရွယ်
ကလေးငယ်များ) ကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ကလေးငယ်များသည် မည်မျှ
အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သည်ကို သိသောကြောင့် တပည့်တော်များက သူတို့ကို
ဆူပဲ့ကြသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် ကလေးများကို ကြည့်တော်မူပြီး၊ ဤအာဏာမဲ့သော
လူအမျိုးမျိုးတွင် (မာနကြီးသော ဖာရိရှဲနှင့်မတူဘဲ) ဘုရားနိုင်ငံတော်၏
အနာဂတ်နိုင်ငံသားများကို မြင်တော်မူသည်။ နောက်ပိုင်းစကားလုံး (paidion; အပိုဒ် ၁၆) အရ
အသက်အရွယ်မျိုးစုံသော ကလေးများကို ယူဆောင်လာကြခြင်း သို့မဟုတ် ယေရှုက လာရောက်ရန်
အားပေးတော်မူသည် (ယောဟန် ၆:၃၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့၏
အဓိကယုံကြည်မှုနှင့် လုံးဝမှီခိုမှုသည် ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို လက်ခံပုံကို
ထင်ရှားစွာ ပြသသည်။ တကယ်တော့ ဆုတောင်းနေသော မိဘများ၏ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ကလေးများကို ပုံဖော်တော်မူနိုင်သည် (၁ကိုရိန်သု ၇:၁၄
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
18:15–17. Receiving
the Kingdom As a Little Child. Even brephē—“infants”
or “babies”—were brought to Jesus by their mothers so He could place His hands
on them in blessing. Knowing how disruptive very small children could be, the
disciples rebuked them. But Jesus, looking at the children, saw in these
powerless little people (unlike the proud Pharisee) prospective citizens for
the kingdom of God. The later wording (paidion;
v. 16) suggests that children of various ages were brought or encouraged by
Jesus to come (cf. John 6:37). Their implicit trust and total dependence
vividly illustrate how to receive the kingdom. In fact, through the faith of
praying parents, the Holy Spirit may mold children (cf. 1 Cor. 7:14).
၁၈:၁၈-၃၀။
ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အားလုံးကို စွန့်လှူခြင်း။ ယေရှုကောင်းကြီးပေးသော
အာဏာမဲ့ကလေးများမှ ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးဆီသို့
အာရုံပြောင်းသွားသည်။ ထိုသူသည် ယေရှုကို “ဆရာ” ဟူ၍သာမက “ကောင်းသောဆရာ”
ဟုခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်အားထက်သန်သော မေးခွန်းသည် ကောင်းမှုပြုခြင်းဖြင့်
ထာဝရအသက်ကို အမွေခံရမည်ဟူသော ဖာရိရှဲအယူကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ယေရှုသည် ချက်ချင်းပင်
ထိုသူကို ကောင်းခြင်း၏တစ်ဦးတည်းသောအရင်းအမြစ်—ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ—နှင့်
ကောင်းခြင်း၏တစ်ဦးတည်းသော အဓိပ္ပာယ်—ဘုရား၏ပညတ်တော်—ဆီသို့ ညွှန်ပြတော်မူသည် (အပိုဒ်
၁၉-၂၀၊ ယာကုပ် ၄:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ဒုတိယအပိုဒ်များထဲမှ
ငါးပါးကို (အစဉ်အတိုင်းမဟုတ်ဘဲ) ရွတ်ဆိုပြီး ထိုသူက ထိုပညတ်များကို
ငါစောင့်ထားပြီးပြီဟု ဆိုသည် (လုကာ ၁၈:၂၁)။ ဤကြိယာ၏ ဂရိပုံစံအရ ပညတ်တော်ကို
ပြီးစီးလျှင် အမှတ်ခြစ်ထားနိုင်သော စာရင်းတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၁:၂၈၊
တမန်တော် ၁၆:၄၊ ၂၁:၂၄၊ ရောမ ၂:၂၈၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၅-၇ တို့တွင် လက်ရှိကာလ
ကြိယာပုံစံကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ထိုအယူအဆကို
တိုက်ရိုက်စိန်ခေါ်ခြင်းမပြုဘဲ တစ်ခုသာလိုသေးသည်ဟု ညွှန်ပြပြီး
သူ၏ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချ၍ ဆင်းရဲသားများကို ဝေငှလော့၊ ထိုအခါ ကောင်းကင်၌
ဘဏ္ဍာရှိလိမ့်မည်ဟု ကတိပေးတော်မူသည် (လုကာ ၁၈:၂၂)။ ထို့နောက် တပည့်ဆယ့်နှစ်ပါးကို
ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင် လိုက်လျှောက်လော့ဟု ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၂၊
လုကာ ၅:၂၇ // မာကု ၁:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ယုံကြည်ခြင်းသို့
ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်ပြီး အနာဂတ်အတွက် မိမိချမ်းသာမှုကို မမှီခိုဘဲ ယေရှုကို
မှီခိုရန်ဖြစ်သည်။ အုပ်ချုပ်သူ၏ နှလုံးသားသည် ထင်ရှားသွားသည် (လုကာ ၂:၃၅၊ ၁၂:၃၄
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယခင်က မဖော်ပြခဲ့သော ဆယ်ပါးမြောက် ပညတ်တော်
“တဏှာမရှိနှင့်” ကို မဖော်ပြခဲ့ပါ။ ယေရှု၏ဖိတ်ခေါ်မှုသည် ပညတ်တော်၏ နက်နဲမှုကို
သူ့အား သတိပေးခဲ့သည် (ရောမ ၇:၇ ကဲ့သို့)။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုသူသည်
ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ထွက်သွားခဲ့သည် (လုကာ ၁၈:၂၃၊ မာကု ၁၀:၂၂ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူ၏စည်းစိမ်သည် ရုပ်တုဖြစ်နေပြီး မြင်နိုင်သောအရာကို
စွန့်လှူကာ မမြင်နိုင်သော မျှော်လင့်ချက်အတွက် စွန့်လှူရန် အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု
ထင်ခဲ့သည်။
18:18–30. Leaving All
for the Sake of the Kingdom. From powerless children blessed by Jesus, the
focus shifts to a rich and powerful ruler who called Him not just “Teacher,” a
sign of respect equivalent to “Rabbi,” but “Good Teacher.” His earnest question
reflects the Pharisaic conviction that doing good is the way to inherit eternal
life. Jesus immediately pointed the man to the only source of goodness—God
alone—and to the only definition of goodness—God’s law (vv. 19–20; cf. James
4:17). Nearly the whole second table of the Decalogue is recited (though not in
order), which the man claims to have kept (Luke 18:21). The Greek form of this
verb suggests he viewed the law as a list that could be checked off when
completed (contrast use of the present tense form in Luke 11:28; Acts 16:4;
21:24; Rom. 2:28; cf. Phil. 3:5–7). Jesus did not challenge this claim
directly, but He indicated that one thing was still lacking and commanded the
man to sell all of his possessions and distribute the proceeds to the poor, promising
that he would then have treasure in heaven (Luke 18:22). He concluded with the
same invitation given to the Twelve, asking that he come and follow Him (v. 22;
cf. Luke 5:27 // Mark 1:17). It is the call to faith, to rely on Jesus rather
than on his wealth for his future. The ruler’s heart stands revealed (cf. Luke
2:35; 12:34). Not mentioned earlier is the tenth commandment, “you shall not
covet.” Jesus’s call brought to his awareness the depth of the law’s
requirement, just as it did to Paul (Rom. 7:7). Unfortunately, the man went
away dejected and sorrowful (Luke 18:23; cf. Mark 10:22). His riches were his
idol, and to forgo the seen for hope of the unseen seemed too much to
sacrifice.
ယေရှု၏ဤအမိန့်သည်
အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု အချို့က ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်ပြီး တပည့်ဖြစ်လိုသူတိုင်းကို
အားလုံးရောင်းချရန် ယေရှုခေါ်ဆိုသလားဟု တွေးတောကောင်းတွေးတောနိုင်သည်။ ပထမဦးစွာ၊
သမ္မာကျမ်းတွင် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ လှည့်စားအားကောင်းမှုကို မကြာခဏ သတိပေးထားသည်
(တရားဟော ၈:၁၂-၁၈၊ မဿဲ ၆:၁၉-၂၄၊ ၁တိမောသေ ၆:၇-၁၂)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည်
ချမ်းသာသူများ ဘုရားနိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရန်ခက်ခဲသည်ဟု ညွှန်ပြပြီး ထိုအရာကို
အပ်ချည်မျက်စောင်းထိုးဖြတ်ရန်ထက် ပိုခက်ခဲသည်ဟု ပုံဆောင်ချဲ့ကားပြောဆိုတော်မူသည်
(လုကာ ၁၈:၂၄-၂၅၊ လုကာ ၆:၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် မဖြစ်နိုင်ဟု
မဆိုလိုပါ။ ယေရှုက လူများနှင့် မဖြစ်နိုင်သောအရာသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု
ထပ်လောင်းပြောတော်မူသည် (၁၈:၂၇)။ ချမ်းသာသူအချို့သည် ယေရှု၏နောက်လိုက်ဖြစ်လာခဲ့သည်
(ဥပမာ၊ လုကာ ၈:၃၊ ၁၉:၂၊ မဿဲ ၂၇:၅၇)။ သို့သော် ထိုသူများသည် အလွန်နည်းပါးသည် (လုကာ
၁:၅၃၊ ၆:၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Some may think this command of Jesus was too hard and wonder
whether He calls every would-be disciple to sell all. First of all, Scripture
frequently warns of wealth’s seductive power (Deut. 8:12–18; Matt. 6:19–24; 1
Tim. 6:7–12), which is why Jesus indicated that it is hard for the rich to
enter the kingdom of God and even compares it hyperbolically to a camel passing
through the eye of a needle (Luke 18:24–25; cf. 6:24). Clearly it is not
impossible, though, because Jesus added that what is impossible with people is
possible with God (18:27), and some rich individuals did become followers of
Jesus (e.g., 8:3; 19:2; Matt. 27:57). These, however, were comparatively few
(cf. Luke 1:53; 6:24).
ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်၊
ယေရှုနှင့်အတူ အချိန်ပြည့်တပည့်အဖြစ် လိုက်လျှောက်သူများသာ
လှည့်လည်ဟောပြောရန်အတွက် လောကီပစ္စည်းအားလုံးကို စွန့်လှူရန် ခေါ်ဆိုခံရသည်ကို
နားလည်ရန် အရေးကြီးသည် (မာကု ၃:၁၄)။ ယေရှုကို လိုက်လျှောက်လိုသော အခြားသူများကို
အခြားနည်းဖြင့် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (လုကာ ၈:၃၈-၃၉၊ ၉:၅၉-၆၀)။ နောက်ပိုင်းတွင်
ဇက္ခဲယုသည် နှစ်ဆပြန်ဆပ်ခြင်းနှင့် အနည်းငယ်သာ စွန့်လှူခြင်းဖြင့် နောင်တရခြင်းကို
ပြသခဲ့သည် (၁၉:၈-၉)။ အနနိယနှင့် သဖိရ၏အပြစ်သည် အားလုံးမရောင်းချခြင်းတွင် မဟုတ်ဘဲ
ရောင်းချသည်ဟု ဟန်ဆောင်ပြီး ဘုရားသခင်ကို လိမ်ညာခ, ထိုအရာတွင် ရှိသည် (တမန်တော် ၅:၁-၁၁)။
သန့်ရှင်းသော ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ကို ခွဲထားပြီးနောက် နှလုံးသွင်းချက်အတိုင်း
ဝမ်းမြောက်စွာ ပေးကမ်းရမည်၊ “ဘုရားသခင်သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ပေးသောသူကို ချစ်တော်မူ၏”
(၂ကိုရိန်သု ၉:၇)။ ဤနေရာတွင် ပေတရုက တပည့်တော်များသည် ယေရှုကို လိုက်ရန်
အားလုံးကို စွန့်ခဲ့ပြီဟု သတိပေးသည် (လုကာ ၁၈:၂၈)။ ယေရှုက ထိုသူများနှင့်
ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် ပစ္စည်း သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးဆက်ဆံရေးကို
စွန့်လှူခဲ့သူအားလုံးကို ဤဘဝတွင် အဆပေါင်းများစွာ ရရှိမည်၊ “လာမည့်ခေတ်တွင်
ထာဝရအသက်” ရရှိမည်ဟု အာမခံတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၉-၃၀)။ အနတ္တအသက်နှင့် အိမ်များ၊
ပလ္လင်များပါဝင်သော မျှော်လင့်ချက်ကို စိတ်ထဲထားရင်း ဤကတိကို ဤလောကီအဓိပ္ပာယ်
သို့မဟုတ် ဟာသအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရန် မလိုအပ်ပါ။
Second, it is important to recognize that only those who
followed Jesus as full-time disciples were called to sacrifice all their worldly possessions so they
could be with Him and be engaged in itinerant preaching (Mark 3:14). Others who
wanted to follow Jesus were directed otherwise (Luke 8:38–39; 9:59–60). Later,
Zacchaeus exhibited his repentance by making restitution and a somewhat lesser
sacrifice (19:8–9). The sin of Ananias and Sapphira was not in refusing to sell
all but in pretending to do so and lying to God about it (Acts 5:1–11). Apart
from the holy tithe that belongs to God, all are to give according to what they
have decided in their hearts, “for God loves a cheerful giver” (2 Cor. 9:7). In
fact, Peter reminded Jesus at this point in the narrative that the disciples
had indeed left all to follow Him (Luke 18:28). Jesus reassured them, and all
who have sacrificed possessions or relationships for the sake of the kingdom of
God (v. 29), that they will receive many times more in this time and “in the
age to come eternal life” (v. 30). Keeping in mind the hope of immortality
complete with homes and thrones (John 14:1–3; Matt. 19:28) renders any
this-worldly or ironic interpretation of this promise unlikely and unnecessary.
၁၈:၃၁-၃၄။
အသေခံခြင်းကို အသေးစိတ်ဟောပြောခြင်း။ အထက်အပိုဒ်များရှိ
ဘုန်းကြီးသောကတိများပြီးနောက်၊ တပည့်ဆယ့်နှစ်ပါးကို သီးသန့်ပြောဆိုသော
ဤပြင်းထန်သော ဟောပြောချက်သည် သူတို့တွင် မထင်ရှားခဲ့ပါ။ ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို
သူတို့မှ ဝှက်ထားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၄၊ လုကာ ၉:၄၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
အကြောင်းမှာ ယုဒလူမျိုးများသည် မဿီယကို အောင်မြင်သောဘုရင်အဖြစ် လာမည်၊
ရောမအင်ပါယံမှ ဣသရေလကို ကယ်နှုတ်ပြီး ဒါဝိဒ်နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်မည်ဟု
မျှော်လင့်ခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၁၁:၁-၄၊ ဆာလံ ၈၉:၁၉-၂၉)။
မာကု၏ဖွဲ့စည်းပုံအရ ယေရှု၏တတိယအကြိမ် အသေခံခြင်းဟောပြောချက်ဟု
မကြာခဏခေါ်ဆိုသော်လည်း၊ လုကာတွင် တကယ်တော့ သတ္တမအကြိမ်ဖြစ်ပြီး
အသေးစိတ်ဆုံးဖြစ်သည် (လုကာ ၅:၃၅၊ ၉:၂၂၊ ၄၃-၄၅၊ ၁၂:၅၀၊ ၁၃:၃၂-၃၃၊ ၁၇:၂၅ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ဟောပြောချက်အရ ယေရုရှလင်မြို့တွင်
ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများသည် သူ၏စကားမျှသာမက ပရောဖက်များရေးထားပြီးသော အရာများကို
ပြည့်စုံစေမည်ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ဟေရှာယ ၅၀:၄-၉၊ ၅၃:၃-၅)။ ဤသည်မှာ လုကာ၏
အဓိကအကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ပထမဆုံအကြိမ် တပါးအခြားလူမျိုးများထံ
အပ်နှံခံရမည်ဟု ဖော်ပြတော်မူသည် (လုကာ ၁၈:၃၂) — ဤကြိယာသည် ယုဒအရာရှိများထံ
ယုဒပြန်သစ္စာကို သစ္စာပေးသည့်ကြိယာနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၂၂:၄၊ ၆)။
သူတို့လက်ထဲရောက်သွားသောအခါ အရှက်ခွဲခံရ၊ ရိုက်ပုတ်ခံရ၊ အသေသတ်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း
တတိယနေ့တွင် ထမြောက်မည်ဟု ဆိုတော်မူသည်။ တတိယနေ့တွင် ထမြောက်ခြင်းကို
ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်းကို ထပ်မံအလေးပေးသည် (လုကာ ၉:၂၂
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
18:31–34. Detailed
Passion Prediction. Following the glorious promises of the preceding
verses, this stark, private portrayal to the Twelve failed to register. Its
meaning was also hidden from them (v. 34; cf. 9:45) because Jews expected the
Messiah to come as a triumphant king (e.g., Is. 11:1–4; Ps. 89:19–29), deliver
Israel from Rome’s power, and reestablish Davidic rule. Although this is often
referred to as Jesus’s third passion prediction based on the outline of events
in Mark (Mark 8:31–33; 9:30–32; 10:32–34), in Luke it is actually the seventh
and most detailed one (cf. Luke 5:35; 9:22, 43–45; 12:50; 13:32–33; 17:25).
Jesus’s prediction made it clear that the events that would take place in
Jerusalem would be a fulfillment not only of His words but of what the prophets
already had written about (e.g., Is. 50:4–9; 53:3–5), an important theme in
Luke (Luke: Introduction). Jesus mentioned for the first time being delivered
to the Gentiles (Luke 18:32)—the same verb that is used of Judas’s betrayal of Jesus
to the Jewish authorities (e.g., 22:4, 6). Once Jesus was in their hands, they
would treat Him shamefully, flog or scourge Him, and kill Him, but He would
rise again. Reference to His resurrection on the third day also emphasizes it
as a fulfillment of prophecy (cf. 9:22).
၁၈:၃၅-၄၃။ မျက်ကန်းသူ
အမြင်ရခြင်း။ ယေရိခေါမြို့အနီးသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ဤဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
မဿဲနှင့် မာကုကမူ မြို့မှထွက်ခွာစဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၂၀:၂၉၊ မာကု
၁၀:၄၆)။ ဤအနည်းငယ်ကွဲလွဲမှုကြောင့် လုကာသည် ဇက္ခဲယု၏ဇာတ်လမ်းကို (ယေရိခေါတွင်
ဖြစ်ပွားသည်၊ လုကာ ၁၉:၁) ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်လိုက်သော ဥပမာနှင့်
ချိတ်ဆက်ကာ အောင်မြင်စွာ ယေရုရှလင်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဇာတ်လမ်းဆီသို့ ချောမွေ့စွာ
ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည် (၁၉:၂၇)။ မဿဲက မျက်ကန်းနှစ်ယောက်ကို ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု
ဆိုသော်လည်း လုကာနှင့် မာကုက ဘာတီမဲယု (မာကု ၁၀:၄၆) ဟူသော တစ်ယောက်တည်းကို
အာရုံစိုက်သည်။ သူသည် နာဇရက်သားယေရှုသည် သူ့ကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည်ကို သိပြီး
“ဒါဝိဒ်သားတော်” ဟုတောင် ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (လုကာ ၁၈:၃၇-၃၈)။ ဤသည်မှာ လုကာတွင်
တစ်ခုတည်းသော ထိုသို့ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၄၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဤသည်မှာ ဒါဝိဒ်အား ပေးခဲ့သော ကတိအပေါ်အခြေခံသော မဿီယဘွဲ့ဖြစ်ပြီး ပရောဖက်များက
ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြခဲ့သည် (၂ဓမ္မရာဇဝင် ၇:၁၂-၁၆၊ ဟေရှာယ ၉:၆-၇၊ ယေရမိ ၂၃:၅-၆၊
၃၃:၁၅-၁၆၊ ယေဇကျေလ ၃၇:၂၄-၂၅)။ အရေးကြီးသည်မှာ မျက်စိကန်းသူများကို
အမြင်ပေးခြင်းသည် မဿီယ၏အမှုများထဲတွင် ပါဝင်သည် (လုကာ ၄:၁၈၊ ၇:၂၁-၂၂၊ ဟေရှာယ ၃၅:၅၊
၄၂:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နားရွက်ဖြတ်ခံရသူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းမှလွဲ၍
(လုကာ ၂၂:၅၀-၅၁) ဤသည်မှာ လုကာမှတ်တမ်းတင်ထားသော နောက်ဆုံး
အံ့ဖွယ်ပျောက်ကင်းခြင်းဖြစ်သည်။
18:35–43. A Blind Man
Receives His Sight. Nearing Jericho on the way to Jerusalem suggests that
this incident occurred before Jesus entered the city, whereas Matthew and Mark
suggest that it happened on leaving it (Matt. 20:29; Mark 10:46). This slight
change enabled Luke to include the story of Zacchaeus, which takes place in
Jericho (Luke 19:1), to connect it to the parable that follows and to provide a
seamless transition for narrating the triumphal entry (19:27). While Matthew
mentions there were two blind men healed (Matt. 20:30), Luke (with Mark)
focuses on the one named Bartimaeus (Mark 10:46). He knew that Jesus of
Nazareth was able to heal him, and he even called Him Son of David (Luke
18:37–38), the only such address in Luke (cf. 20:41). It is a messianic title
based on the promise made to David (2 Sam. 7:12–16) and repeated by the
prophets (e.g., Is. 9:6–7; Jer. 23:5–6; 33:15–16; Ezek. 37:24–25).
Significantly, giving sight to the blind is listed among the works of the
Messiah (Luke 4:18; 7:21–22; cf. Is. 35:5; 42:7), and, apart from healing the
man with the severed ear (Luke 22:50–51), it is the last healing miracle
recorded by Luke.
ထိုသူ၏အော်ဟစ်သံနှင့်
လူအုပ်က သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စေရန် ကြိုးစားခြင်းကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဖော်ပြထားသည်။
သူ၏မျက်စိကန်းခြင်းကို အထူးအပြစ်တစ်ခုအတွက် ဘုရားသခင်၏အပြစ်ဒဏ်ဟု လူများက
ထင်မှတ်ကောင်းထင်မှတ်နိုင်သည် (ယောဟန် ၉:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဆွမ်းတောင်းသူဖြစ်ခြင်းသည် အရှက်ကြီးသော အလုပ်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၆:၃)။ ဘာတီမဲယုသည်
ပျောက်ကင်းချင်စိတ်ပြင်းပြပြီး တိတ်ဆိတ်စေရန် ကြိုးစားခြင်းက သူ့ကို
ပိုမိုအော်ဟစ်စေခဲ့သည်။ ယေရှု၏မေးခွန်း (ယောဟန် ၅:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) က
သူ့အား ယုံကြည်ခြင်းကို စကားဖြင့်ဖော်ပြစေပြီး “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုစေသည် (လုကာ
၁၈:၄၁)။ ၎င်းသည် ချက်ချင်းပျောက်ကင်းစေရန် လမ်းဖွင့်ပေးသည် (လုကာ ၇:၅၀၊ ၈:၄၈၊
၁၇:၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အမြင်ရခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်
တပည့်တော်များထံ ယေရှု၏အသေခံခြင်းကို “ဝှက်ထား” သည်ဟု လုကာတွင်သာ ဖော်ပြထားသည်
(၁၈:၃၄)။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးအမြင်လိုအပ်မှုကို အလေးပေးသည်။
သမ္မာကျမ်းတရားများကို ယေရှုဖွင့်ပြတော်မူချိန်တွင်သာ ဤအမြင်ဖွင့်ခြင်းဖြစ်ပေါ်မည်
(၂၄:၃၁-၃၂၊ ၄၅)။
Both the man’s cry and the crowd silencing him are described
in very strong terms. People may have thought his blindness was divine
punishment for some particular sin (cf. John 9:2). Being a beggar was a
shameful occupation (Luke 16:3), and Bartimaeus was determined to be healed.
The attempt to silence him led him only to shout and cry out all the more.
Jesus’s question (cf. John 5:6) lead the man to verbalize his faith by calling
Jesus “Lord” (Luke 18:41). It also opened the way for immediate healing (cf. Luke
7:50; 8:48; 17:19). Juxtaposed with this receiving of sight is the mention,
only in Luke, of Jesus’s approaching death being “hidden” from the disciples
(18:34), which underscores their need for a spiritual eye-opening. But this
would occur only after His resurrection, when Jesus “opened” the Scriptures to
them (24:31–32, 45).
အခန်းကြီး - ၁၉
၁၉:၁-၁၀။ ယေရှုသည်
ဇက္ခဲယု၏အိမ်သို့ ကြွတော်မူသည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးနောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော
ယေရိခေါမြို့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ဇက္ခဲယုအမည်ရှိ ချမ်းသာသူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို
မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြသည်။ အခွန်ခံချုပ်ဖြစ်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၂) ဧရိယာကျယ်ပြန့်ကို
ကြီးကြပ်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများရှိသည်။ ရောမအတွက် အခွန်ကောက်ခြင်းသည်
မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အမြတ်အစွန်းများသော်လည်း ယေရိခေါသည် အထူးချမ်းသာသည်။
မြေဩဇာကောင်းပြီး ဟေရဒ်နန်းတော်တစ်ခုလည်း နီးကပ်စွာရှိသည်။ ပဲရိယဒေသနှင့်
ကပ်လျက်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားလာသော ကုန်သွယ်လမ်းတွင် အခွန်ကောက်ခံရသည်။
ထို့ကြောင့် ဇက္ခဲယုသည် အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လုကာရှိ
အထက်ချမ်းသာသူဇာတ်လမ်းများ (၁၂:၁၆-၂၁၊ ၁၆:၁၉-၂၄၊ ၁၈:၁၈-၂၇) နှင့်မတူဘဲ
ဤနောက်ဆုံးဇာတ်လမ်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်က အခွန်ခံများကို
ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း (၃:၁၂-၁၃) စိတ်နှလုံးထိခိုက်ပြီး မှားယွင်းမှုများအတွက်
ပြန်ဆပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။ အရပ်ပု၍ (ခြောက်ပေထက်နည်းသည်၊ အပေ ၁.၅ မီတာခန့်)
လူအုပ်ကို မကြည့်နိုင်သလို သူ့ကို နေရာပေးလိုသူ မရှိသောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို
စွန့်လွှတ်ကာ လူအုပ်ရှေ့တွင် သဖန်းပင်တွင် တက်သည် (အပိုဒ် ၄)။ ပါလက်စတိုင်းသဖန်းပင်သည်
တက်လွယ်ပြီး လမ်းဘေးတွင် များသည်။
19:1–10. Jesus Comes
to Zacchaeus’s House. As Jesus passed through Jericho on the final leg of
His journey to Jerusalem, a rich man named Zacchaeus was determined to see Him.
As a chief tax collector (v. 2), he probably had jurisdiction over a wide area
with subordinates working under him. Collecting taxes for Rome could be quite
lucrative anywhere, but Jericho was particularly attractive: being situated in
a highly fertile area made it among the wealthiest cities of Israel; one of
Herod’s palaces was nearby; bordering Perea also meant that customs duties were
collected along the trade route to and from Jerusalem. Thus Zacchaeus was a
wealthy person. However, unlike the preceding rich man stories in Luke
(12:16–21; 16:19–24; 18:18–27), this final one is positive. Zacchaeus,
impressed with John the Baptist’s instructions (3:12–13), was convicted of his
wrong and was determined to see Jesus and begin making restitution for the
wrong. Because he was short (probably less than five feet [1.5 m] tall) and
could not see over the crowd (Luke 19:3), nor was anyone inclined to make room
for someone like him, he abandoned decorum and climbed into a sycamore or fig
tree ahead of the procession in order to see Jesus (v. 4). The Palestinian
sycamore is easy to climb and often found by the roadside.
ယေရှုသည် ဇက္ခဲယုကို
အမြန်ဆင်းလာရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏အိမ်တွင်
တည်းခိုရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅)။ “ရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး
(dei) သည်
မဿီယအမှုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည် (လုကာ
၂:၄၁-၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇက္ခဲယုသည် ချက်ချင်းနာခံပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ
ယေရှုကို ဧည့်ခံသည် (၁၉:၆)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် ငြူစူစွာ
ညည်းတွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး (diagongyzō) သည်
ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်သူများ၏ ငြူစူညည်းတွားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (လုကာ ၅:၃၀၊
၁၅:၂၊ ယောဟန် ၆:၄၁၊ ၄၃၊ ၆၁)။ သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဇက္ခဲယုကို အပြစ်ရှိသူဟု
လူများစွာက ရှုမြင်ကြပြီး လေးစားဖွယ်ဆရာတစ်ဦးသည် ထိုသူနှင့် အတူစားသောက်သင့်သူ
မဟုတ်ပါ (လုကာ ၅:၃၀ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူ၏အိမ်တွင် တည်းခိုခြင်းသည်
အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (၁၉:၅၊ ၇)။
Jesus commanded Zacchaeus to hurry down from the tree
because He had to (“must”) stay at his house (v. 5). The word translated “must”
(dei) indicates that Jesus’s visit
was a divine necessity in fulfillment of His messianic mission (see commentary
on Luke 2:41–52). Zacchaeus instantly obeyed the command and received Jesus
with joy (19:6). By contrast, all the people muttered complaints about this.
The Greek word used here (diagongyzō)
means to “grumble” or “murmur” and is used of those opposing Jesus’s ministry
(Luke 5:30; 15:2; John 6:41, 43, 61). Due to his occupation, many saw Zacchaeus
as a sinner (Luke 19:7) and certainly not someone a respectable teacher would
eat with (see 5:30). So for Jesus to stay overnight as a guest in his house
(19:5, 7) was shocking indeed.
ဇက္ခဲယုသည်
သူ၏ဘဝပြောင်းလဲမှုကို အများရှေ့တွင် ကြေညာသည်။ ဤသည်မှာ နောင်တရခြင်းနှင့်
ယေရှုလက်ခံခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဇက္ခဲယုသည်
သူ၏စည်းစိမ်တဝက်ကို ဆင်းရဲသားများကို လှူဒါန်းသည်။ ဤသည်မှာ အပျော်ကြီးဆုံး
ယုဒလူမျိုးပေးနိုင်သည်ထက် နှစ်ဆထက်မကဖြစ်သည်။ ပြန်ဆပ်ရန်အတွက် ပညတ်တော်အရ
အဓိကပမာဏပေါ် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်ပေးရသည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၆:၁-၅၊ တောလည်ရာ ၅:၇)။
တိရစ္ဆာန်ခိုးယူလျှင် လေးငါးဆ ပြန်ဆပ်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၁၊ ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၆)။
ဇက္ခဲယုသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုကို
တွေ့ဆုံခြင်းကြောင့် စစ်မှန်သော ပြောင်းလဲမှုကို ပြသသည်။ ပရိသတ်များကို သူသည်
အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် လိုအပ်သည် (လုကာ ၁၉:၉)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်
ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အာဗြဟံ၏သားတော်ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၇)။
ယေရှု၏ရှာဖွေကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ဤတွင် သရုပ်ဖော်ထားသည် (လုကာ ၁၉:၁၀၊ ယေဇကျေလ
၃၄:၁-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Zacchaeus publicly announced his changed course, reflecting
repentance and deep gratitude to Jesus for accepting him (v. 8). Zacchaeus gave
fully half of his net worth as charity, which was more than double the amount
that even the most pious Jew would give; for restitution, the law required
repayment with an additional 20 percent (Lev. 6:1–5; Num. 5:7) and four or five
times for stealing an animal (Ex. 22:1; 2 Sam. 12:6). Zacchaeus choose the more
severe penalty, which shows his genuine change as a result of meeting Jesus.
Onlookers needed reminding that he was a son of Abraham (Luke 19:9); from this
point he was so based on faith (Gal. 3:7). Jesus’s mission to seek and to save
the lost (Luke 19:10; cf. Ezek. 34:1–12) is illustrated frequently in His reaching
out to sinners and healing the helpless and hopelessly ill.
၁၉:၁၁-၂၇။ မိနာဥပမာ။
ယေရှုသည် ယေရုရှလင်အနီးရောက်ပြီး “ကယ်တင်ခြင်း” ရောက်ပြီဟု ကြေညာပြီးနောက်
ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ချက်ချင်းရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာသည်
(အပိုဒ် ၁၁)။ ယုဒလူများစွာ၏ အတွေးတွင် ထိုအရာနှစ်ခုသည် တူညီသည်။ နိုင်ငံတော်သည်
အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း မမြင်နိုင်ဟုလည်း ယေရှုညွှန်ပြခဲ့သည်
(လုကာ ၁၇:၂၁ ကြည့်ပါ)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ယေရုရှလင်သို့
သူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ခွဲခြားရန်အတွက် ယေရှုသည်
လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားချက်များစွာရှိသော ဥပမာတစ်ခုကို
ပြောပြတော်မူသည်။ ကွဲပြားချက်အချို့မှာ ကျွန်သုံးယောက်အစား ဆယ်ယောက်၊ လူတိုင်းကို
စွမ်းရည်အလိုက် မပေးဘဲ တူညီစွာပေးခြင်း (မဿဲ ၂၅:၁၅)၊ ပေးသောပမာဏမှာ တစ်လန်၏
ဆယ့်ခြောက်ဆတစ်ခုဖြစ်သော မိနာတစ်ပါးသာဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့်
လုပ်အားခနှုန်းဖြစ်သည်။ နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသေးသည်။
ခရစ်ဝင်ကျမ်းဥပမာများတွင် အချို့အစိတ်အပိုင်းများကို အဓိပ္ပာယ်မရေရာအောင်
တမင်ထားသည်ကိ महत्व ရှိသည်။
ဥပမာ၊ ကျွန်များက သခင်ကို “သခင်” (kyrios) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဤသည်ကို ရိုးရိုးလေးစားမှုအနေဖြင့် “သခင်” ဟု
ယူဆနိုင်သော်လည်း ယေရှုကို သခင်နှင့် လာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းကို
အားဖြည့်ရန်နှင့် ရောမဧကရာဇ်ကို ပုန်ကန်မှုဟု စွပ်စွဲခံရမCole ကို ရှောင်ရှားရန်
ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။
19:11–27. Parable of
the Minas. Now that Jesus was near Jerusalem and had proclaimed the arrival
of “salvation” (19:9), expectations began to soar that the kingdom of God would
be ushered in parachrēma—“immediately”
or “at once” (v. 11). In the minds of many Jews these were equivalent ideas.
While the kingdom was present already in some sense, Jesus had also indicated
that it was not visible (see 17:21). In order to distinguish God’s reign from
His own imminent arrival to Jerusalem, Jesus told a parable similar to the
parable of the talents but with too many differences for them to have arisen
from a single story. Some of these differences include ten servants instead of
three; everyone starting with the same amount rather than each servant being
given talents according to his ability (Matt. 25:15); the amount given being
far less, one mina, worth just one sixtieth of a talent—about a hundred days’
wages. Even more significant differences will be noted shortly. It should also
be kept in mind that, as with many Gospel parables, some elements appear
deliberately ambiguous. For example, the servants address their master as
“Lord” (kyrios). This may be taken
simply as a title of respect (“master”) but may also be designed to reinforce
the disciples’ faith in Jesus as Lord
and coming King while avoiding any
overt claim to kingship that would enable His enemies to accuse Him of treason
against Rome.
လူတို့၏ပိုက်ဆံငွေဥပမာနှင့်မတူဘဲ
ဤနေရာတွင် မင်းသားတစ်ပါးသည် ဘုရင်ဖြစ်ရန် ခရီးထွက်ပြီး နောက်မှ ပြန်လာသည် (လုကာ
၁၉:၁၂)။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံတော်သည် လူများစွာ မျှော်လင့်သလို
ချက်ချင်းမတည်ထောင်ကြောင်း ပြသသည် (အပိုဒ် ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
လူများသည် ထိုမင်းသားကို မုန်းတီးပြီး သူ၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြောင်း
ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင့်သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူရင်ဆိုင်ရတော့မည့်
ငြင်းပယ်ခြင်းကို တပည့်တော်များကို ပြင်ဆင်စေတော်မူသည်။ သို့သော် မင်းသားသည်
ဘုရင်အဖြစ် အာဏာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသည်။
Unlike the parable of the talents, here a nobleman goes to
be inaugurated as king and afterward return (Luke 19:12), showing that the
kingdom would not be established as soon as many were hoping (cf. v. 11). The
people hate the nobleman and even send a delegation to announce their rejection
of his authority over them (v. 14). Thus, Jesus seeks to prepare His disciples
for the rejection that He will soon face. But the nobleman returns as king with
full authority.
ရောမဥပဒေအရ
အခြားသူတစ်ဦးကိုယ်စား တရားဝင်လုပ်ဆောင်ရန် သင့်လျော်သော စာရွက်စာတမ်းများ
လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တိုင်းကို ယုံကြည်ထိုက်သူဟု ယူဆခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးခံရသော
ပထမနှစ်ယောက်သည် ယုံကြည်ထိုက်သူများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူတို့သည်
မိနာအမြတ်အလိုက် မြို့ဆယ်မြို့နှင့် ငါးမြို့ကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရရှိသည် (လုကာ
၁၉:၁၇၊ ၁၉)။ ဤနှင့် အခြားကျမ်းချက်များ (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ ၂ကိုရိန်သု ၅:၁၀) အရ
ဘုရားနိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်ကွဲပြားမှု ရှိကြောင်း အကြံပြုသော်လည်း
ဖော်ပြမထားသောအရာကို ခန့်မှန်းရန် ရှောင်ရှားသင့်သည်။ စိတ်ဝင်စားဖွယ်မှာ
ကောင်းသောကျွန်များသည် သူတို့၏အမြတ်သည် သခင်ပေးခဲ့သောအရာကြောင့်သာ
ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁နောင်တော် ၂၉:၁၄ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
According to Roman law, appropriate documentation was
required to act legally on behalf of another; therefore each servant must have
been deemed trustworthy (cf. 1 Cor. 4:2), and the first two who were examined
proved to be and were given authority over ten and five cities respectively, in
accordance with the number of minas they had earned (Luke 19:17, 19). While
this and other passages (e.g., Matt. 19:28; 2 Cor. 5:10) suggest differing
rewards in God’s kingdom, we should avoid speculating about what has not been
revealed. Interestingly, the good servants (Luke 19:17) recognized that their
gain was possible only because of what their master had initially given them
(cf. 1 Chr. 29:14).
ယေရှုသည်
စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ အန္တရာယ်ကို အထက်တွင် ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်
ကြီးစွာသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြင့် စည်းစိမ်စုဆောင်းရန် မတိုက်တွန်းပါ။
မိနာတိုးပွားခြင်းသည် လူများ၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်း၊
ယုံကြည်မှုရရှိအောင်လုပ်ခြင်း၊ ယေရှုကို လိုက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းကြောင့်
ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များ တိုးပွားလာခြင်းကို သရုပ်ဖော်သည်။ ကောင်းကင်ဘဏ်တွင်
အချိန်နှင့် အင်အားကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော တည်မြဲသော
ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည် (လုကာ ၁၂:၃၃-၃၄)။ နောက်ဆုံးကာလ
ဘဏ္ဍာရေးပျက်စီးခြင်းမှ လုံခြုံပြီး ဘုရားနိုင်ငံတော်အစား မိမိနိုင်ငံကို
တည်ထောင်သူများ ပျက်စီးကြမည် (ယာကုပ် ၅:၁-၆၊ ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၁-၁၃)။
From what Jesus has already said about the dangers of
wealth, He was not encouraging His followers to amass riches by making great
investments. Multiplication of the mina illustrates how ministering to people’s
needs, winning their confidence, and inviting them to follow Jesus results in
the multiplication of Christ’s followers. Investing one’s time and energy in
the bank of heaven will prove to be the only lasting investment (Luke
12:33–34), secure from the end-time financial ruin that strikes all who have
chosen to advance their own “kingdoms” rather than God’s kingdom (James 5:1–6;
Rev. 18:11–13).
ကျွန်ဆယ်ယောက်လုံး၏
အစီရင်ခံစာကို မကြားရသော်လည်း ဆုလာဘ်ပုံစံသည် ရှင်းလင်းသည်။ တစ်ယောက်သာ မိနာကို
အကျိုးမဖြစ်ထွန်းအောင် မသုံးဘဲ ပုဝါထဲတွင် ထည့်ထားခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၂၀၊ မဿဲ ၂၅:၂၅
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်ကို ငွေထားရန် အလွန်မတာဝန်ယူမှုမရှိသော နေရာဟု
အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူသည် သခင်မျှော်လင့်ချက်ကို သိသောကြောင့် အနည်းဆုံး
ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးနှင့် ပြန်ရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၉:၂၃)။
Although we do not hear reports from all ten servants, the
pattern of reward is clear. One servant appears who not only failed to use his
master’s mina profitably but kept it hidden in a cloth (Luke 19:20; cf. Matt.
25:25). This was recognized as a highly irresponsible and insecure place to
keep money. That this judgment is just is shown by the fact that, since he knew
what his master expected, at a minimum he should have deposited the mina safely
in the bank so that it could be returned with interest (Luke 19:23).
ထိုကျွန်၏ သခင်သည်
မတင်သောအရာကို နုတ်ယူသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် လုံးဝမမှန်ပါ။
ကောင်းစွာရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ငွေသည် အလုပ်အကိုင်ဖန်တီးပေးသည်ကို သတိမမူခဲ့ပါ။
အနီးနားရှိသူများသည် မိနာကို ဆယ်မိနာရှိသူထံ ပေးရန် မတရားဟု
ထင်မိကောင်းထင်မိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော်
အကျိုးအမြတ်အကောင်းဆုံးအသုံးချသူထံ ပိုမိုအပ်နှံခြင်းသည် ဘဏ္ဍာရေးအရ
ကောင်းမွန်သည်။ ဥပမာသည် နှစ်ဖွဲ့၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ယောဟန် ၅:၂၄၊
၂၈-၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) — ဘုရားနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိစွာ
အသက်ရှင်သူများသည် ပိုမိုရရှိမည် (ထာဝရအသက်)၊ သခင်၏အမှုတော် သို့မဟုတ်
အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းပယ်သူများသည် အသေခံရမည် — သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဆုံးရှုံးရမည်
(လုကာ ၁၉:၂၆-၂၇)။
The servant’s accusation that his master collected what he
did not deposit, while patently false, overlooks the fact that money well
invested creates employment. Likewise, those standing nearby apparently did not
consider the master fair in commanding them to take the mina away from the
wicked servant and give it to the one with ten minas (vv. 24–25). But it makes
good financial sense to entrust more to the one who used means the most wisely.
The parable concludes with the judgment of two groups (cf. John 5:24, 28–29):
those who used their lives profitably for God’s kingdom and will be given more
(i.e., eternal life), and those who refused the master’s service or reign and
will receive death—that is, even what they had was taken away (Luke 19:26–27).
၁၉:၂၈–၂၁:၃၈
ယေရှုရဲ့ ယေရုရှလင်မြို့ဆိုင်ရာ အစေခံခရီး
ယေရှုသည် တိုင်းပြည်အနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း တပည့်တော်များကို
လေ့ကျင့်ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ ရှေ့တော်ဆောင်ခုတ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်ခြင်း၊ လူထုကို
သွန်သင်ခြင်းများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ယေရုရှလင်မြို့၌ လူ့အာဏာကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၁၉:၂၈–၂၀:၁၉)၊
အာဏာပိုင်များက မေးခွန်းထုတ်ခံရသည် (၂၀:၂၀–၃၈)၊ နောက်ဆုံးတွင် လူထုကို
စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (၂၀:၃၉–၂၁:၃၈)။
19:28–21:38
JESUS’S JERUSALEM
MINISTRY
Expectations had been building as Jesus traveled far and
wide through the countryside equipping disciples, sending out the seventy, and
teaching the people. In Jerusalem He confronted human authority (19:28–20:19),
He was questioned by the authorities (20:20–38), and He finally challenged the
people (20:39–21:38).
၁၉:၂၈–၄၀။
ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်ဆန်စွာ ချဉ်းကပ်ခြင်း။ ယေရှုသည်
ဗက်ဖဂျီနှင့် ဗက်တာနိအရပ်သို့ ရောက်လာသည် (အပိုဒ် ၂၉)။ ထိုရွာနှစ်ရွာသည်
ယေရုရှလင်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင်နှစ်မိုင်ခန့် (ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာခန့်)
အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့ကလည်း ယေရှုသည် မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီး
ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်သည်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ လုကာမှာမူ ယေရှုသည်
ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုရင်အဖြစ် ချဉ်းကပ်လာစဉ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကိုသာ
အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် သားပေါက်လေးကို စီးလျက် ယေရုရှလင်မြို့ထဲသို့
ဝင်ရောက်ခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်ကို တမင်ပြည့်စုံစေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု
ထင်ရှားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် နှိမ့်ချစွာ လာရောက်၍ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို
ယူဆောင်လာသော မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ် ကိုယ်တော်၏အခန်းကဏ္ဍကို ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ
၉:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၁:၄၊၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပည့်နှစ်ယောက်အား ပေးခဲ့သော
တိကျသောညွှန်ကြားချက်များသည် သားပေါက်လေးကို မည်သည့်နေရာ၌ မည်သို့ရှာရမည်၊
ဘာပြောကြမည်၊ မည်သို့ပြန်ဖြေရမည်ဆိုသည်ကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ထည့်သွင်းထားသည်။
လုကာသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို “စေလွှတ်ခြင်း” ခံရသူများဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့်
သူတို့၏ တမန်တော်အခန်းကဏ္ဍကို သတိပေးထားသည်။ မာကုကဲ့သို့ပင် သူတို့သည်
ယေရှုမိန့်တော်မူသည်အတိုင်း တွေ့ခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၉:၃၂)။ မဿဲ
(မဿဲ ၂၁:၇) နှင့် ယောဟန် (ယောဟန် ၁၂:၁၄) တို့ကမူ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်နှင့်အညီ
မြင်းကျားမဟုတ်ဘဲ မြည်းသားပေါက်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။
ထိုမြည်းသားပေါက်သည် ဣသရေလဘုရင်များ စီးနင်းခဲ့ဖူးသော တိရစ္ဆာန်မျိုးဖြစ်သည်။
မာကုတွင်ပါဝင်သည့်အတိုင်း ထိုသားပေါက်သည် ယခင်က မည်သူမျှ မစီးဖူးသေးကြောင်း
ထပ်လောင်းဖော်ပြထားခြင်းက ဤသန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် သင့်လျော်ကြောင်း (က
၁၉:၂၊ ၁ရာ ၆:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် မဿဲ ၂၁:၇ တွင် မိခင်နှင့် မခွဲရသေးရခြင်း
အကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သားပေါက်ပိုင်ရှင်များက တပည့်တို့၏လုပ်ရပ်ကို
မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည် (လုကာ ၁၉:၃၃)။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း
ပြသသည်။ တပည့်တို့က ညွှန်ကြားခံရသည့်အတိုင်း “သခင်ဘုရားသည် လိုအပ်တော်မူသည်” ဟု
ဖြေကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁၊၃၄)။
19:28–40. Royal
Approach to Jerusalem. Jesus neared Bethphage and Bethany (v. 29)—two
villages situated about two miles (3 km) east of Jerusalem. While Matthew and
Mark also describe Jesus entering the city and the temple, Luke focuses on
reactions to Jesus during His approach to Jerusalem as King. It seems that
Jesus deliberately set out to fulfill prophecy in arranging to ride into
Jerusalem on a colt and to announce His role as the messianic King coming in
humility to bring salvation and peace (Zech. 9:9–10; cf. Matt. 21:4, 5). The
specific directions He gave to two of His disciples constitutes a prophecy of
how and where to find the colt as well as what would be said to them and how to
respond. Luke reminds us of the disciples’ apostolic role by describing the two
as “sent” by Jesus. Like Mark, he also added that they found it just as He had
described (Luke 19:32). Both Matthew (Matt. 21:7) and John (John 12:14) make
clear, in accordance with the OT prophecy, that it was a donkey’s (not a
horse’s) colt, the kind of animal that had been ridden by Israel’s kings. The
additional detail that the colt had never been ridden (also in Mark) suggests
its fitness for this holy purpose (cf. Num. 19:2; 1 Sam. 6:7) as well as why in
Matthew 21:7 it had not been separated from its mother. Although the owners
questioned the disciples’ actions (Luke 19:33), showing that this was not
prearranged, the disciples responded as instructed—that the Lord needed it (vv.
31, 34).
တပည့်တို့သည်
မိမိတို့အဝတ်ကို သားပေါက်ကျောပေါ်တင်၍ ယေရှုအတွက်
ကုန်းနှီးတမျိုးပြင်ဆင်ပေးကြပြီး၊ ဘုရင်တစ်ပါးနှယ် ယေရှုကို ထိုပေါ်တွင်
ထိုင်စေကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၅၊ မဿဲ ၂၁:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူအများသည်
ထိုစိတ်ဓာတ်ကို လိုက်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ဘုရင်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့်
လေးမြတ်ခြင်းအနေဖြင့် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၆၊ ၂ရာ ၉:၁၃
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်များသည် တောင်ထိပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုနောက်
တပည့်တော်အားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။
ခရီးတစ်လျှောက် လူအုပ်သည် ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။ ယေရှုပြုခဲ့သော
အံ့ဖွယ်တန်ခိုးတော်များကို ပြန်လည်သတိရသည် (လုကာ ၁၉:၃၇)။ ထိုသို့
ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြွေးကြော်ခြင်းက ယေရှုခံရမည့် ပယ်ရှားခြင်းနှင့်
အသေခံရခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ တပည့်တို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို
ပျောက်ကွယ်စေခဲ့သည်။ လူအများသည် ဆာလံ ၁၁၈:၂၆ ကို ရွတ်ဆိုကြ၏ (လုကာ ၁၉:၃၈)။
ဤဆာလံသည် ဂျူးပွဲတော်ကြီးများတွင် ပုံမှန်သီချင်းဆိုလေ့ရှိပြီး ဘုရင်သည်
ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ထဲ ဝတ်ပြုရန် ဝင်ရောက်ခြင်းကို
ဂုဏ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲနှင့် မာကုတို့တွင် မပါဝင်သော်လည်း လုကာနှင့် ယောဟန်
(ယောဟန် ၁၂:၁၃) တို့၌မူ ဤဆာလံနှင့်ဆက်စပ်၍ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။
ယေရှုသည် ယခင်က မယ်ရှိယအဖြစ် ကိုယ်တော်၏အနာဂတ်အခန်းကဏ္ဍနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဤဆာလံကို
ကိုးကားခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၁၃:၃၅)။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်စွာ ကြွေးကြော်ခြင်းက ဖာရိရှအချို့ကို
အလွန်စိုးရိမ်စေခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၂:၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် လူအုပ်ကို
ဖြတ်ကာ ယေရှုအား တပည့်တော်များကို ဆူပဲ့ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (လုကာ ၁၉:၃၉)။
ဤကဲ့သို့ ဆန္ဒပြမှုက ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသထွက်စေပြီး ပို၍ဖိနှိပ်မှုများ
ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပရောဖက်ပြုချက်သည်
ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (၂၄:၄၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကျောက်ခဲများပင် အော်ဟစ်ရလျှင်
အော်ဟစ်ရမည် (၁၉:၄၀၊ ဟဗက္ကုတ် ၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
The disciples prepared a kind of saddle for Jesus by
throwing their own clothing over the back of the colt and then, fittingly for a
king, they set Him on it (Luke 19:35; cf. Matt. 21:7). The crowds caught the
spirit and spread their clothing on the road as a recognition of the
approaching King and as an expression of homage (Luke 19:36; cf. 2 Kin. 9:13).
These events took place at the crest of the mountain. Then all the disciples
began to rejoice and praise God. As the procession progressed, the crowd became
larger and larger. Recounted were the great miraculous acts Jesus had done
(Luke 19:37). Such acclamation and praise dispelled the disciples’ fears that
had been raised by Jesus’s sayings about His rejection and death. The multitude
recited Psalm 118:26 (Luke 19:38), which was commonly sung at major Jewish
festivals and may have celebrated the return of the king to Jerusalem and his
entrance to the temple for worship. Unlike Matthew and Mark, both Luke and John
(John 12:13) include the acclamation of Jesus as King in connection with this
psalm, which Jesus had quoted before in connection with His future role as
Messiah (Luke 13:35). So troubling was this widespread acclamation to some of
the Pharisees (cf. John 12:19) that they pressed through the crowd and called
on Jesus to rebuke His disciples (Luke 19:39). Perhaps they feared that such a
demonstration would attract the ire of Rome and result in further repression.
But prophecy must be fulfilled (cf. 24:44), even if the stones must speak
(19:40; cf. Hab. 2:11).
၁၉:၄၁–၄၄။ ယေရှုသည်
ယေရုရှလင်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မကြာမီ ကိုယ်တော်ကို
ပယ်ရှားမည့်မြို့ကို ငိုကြွေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၁၊ ၂ရာ ၁၅:၃၀
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်များသည် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့်
မြို့၏မကြာမီ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတလုပ်ရပ်များနှင့်
ပြင်းထန်သောပုံဖော်မှုများဖြင့် ဖော်ပြတတ်ကြသည် (ဥပမာ၊ ယေရမိ ၁၉:၁၀–၁၃၊ ယေဇကျေလ
၄:၁–၃)။ ထိုနည်းတူ ယေရှု၏ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းသောညည်းတွားခြင်းသည်
ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။
19:41–44. Jesus Weeps
over Jerusalem. Jesus wept over the city that would soon reject Him (v. 41;
cf. 2 Sam. 15:30). Prophets sometimes used symbolic actions and vivid
representations to dramatically portray Israel’s rebellion against God and the
impending doom of the city (e.g., Jer. 19:10–13; Ezek. 4:1–3). Similarly,
Jesus’s weeping and mournful lament were prophetic.
မြို့ကို
လူတစ်ယောက်အဖြစ် လိပ်မှာကာ (“သင်” သို့မဟုတ် “သင်၏” ဟူ၍ နှစ်ကြိမ်တွင်
ဆယ့်နှစ်ကြိမ် သုံးနှုန်း၍) ယေရှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို
ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ယေရုရှလင်လူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရန်
လိုအပ်သမျှကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့၏အမည်က “ငြိမ်သက်ခြင်းမြို့” သို့မဟုတ်
“ငြိမ်သက်ခြင်း၏အခြေခံ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သည်။
မယ်ရှိယရောက်ရှိလာခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း (လုကာ ၁၉:၃၈၊ ၂:၁၄) သည်
ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့်သာ တည်မြဲသည်။ ယေရုရှလင်ကား အလင်းကို ပယ်ရှားခဲ့သဖြင့်
မျက်ကန်းခြင်းသို့ ရောက်သည် (၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မယ်ရှိယသည် သူတို့မျက်စိမှ
ဖုံးကွယ်ခံရသည် (၁၉:၄၂)။ ထို့ကြောင့် ရန်သူများသည် မြို့ကို ဝိုင်းရံ၍
တပ်ကြပ်တည်ဆောက်ကာ မြို့ကို မြေသားနှင့် တန်းတူဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးမည့်နေ့ရက်များ
ရောက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၃၉:၆၊ ယေရမိ ၇:၃၂–၃၄
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မြို့ထဲ၌ရှိသော သားသမီးများ (နေထိုင်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်၊
ဟေရှာယ ၅၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပါမကျန် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ပျက်စီးခြင်းသည်
အလွန်ပြည့်စုံလျက် ကျောက်တစ်လုံးပင် ကျောက်တစ်လုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့မည် (လုကာ
၁၉:၄၄)။ နည်းနည်းကြာသောအခါ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းကို
ဤနှုတ်ကပတ်တူညီသောစကားဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြတော်မူမည် (၂၁:၆)။
Addressing the city as a person (with “you” or “your” twelve
times in two verses), Jesus gave two reasons for His sadness. First, the people
of Jerusalem did not know what they needed to enjoy peace, despite the fact
that its name means “city of peace” or “foundation of peace.” The “peace in
heaven” (Luke 19:38) that has come with the advent of the Messiah (2:14) can be
realized only through accepting Him. Instead, Jerusalem rejected the light and
blindness has come (cf. 8:10). The Messiah was hidden from them (19:42).
Therefore, Jesus prophesied that days would come when enemies would lay siege
to the city (cf. Is. 39:6; Jer. 7:32–34), building barricades all around it,
and crush it to the ground, along with its children (referring to its
inhabitants; cf. Is. 54:3). So complete will be the destruction that not one
stone would be left on another (Luke 19:44). A little later, in almost the same
words, Jesus would refer to the destruction of the temple (21:6).
ဒုတိယအကြောင်းမှာ
ယေရုရှလင်သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ကရုဏာဖြင့် သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့်
လာရောက်သည့်အချိန်ကို မသိကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဂရိစကားလုံး “ဧပီစကိုပဲ” (episkopē)
နှင့်
၎င်း၏ကြိယာပုံစံ “ဧပီစကက်တိုမိုင်း” (episkeptomai) တို့သည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုကို
အပြုသဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ၊ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဥပမာ၊ လုကာ
၁:၆၈၊၇၈၊ ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၄–၂၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃:၁၆၊ ၃၂:၃၄၊ ၁ရာ ၂:၂၁၊ ဆာလံ ၅၈:၆၊
ဟေရှာယ ၁၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌မူ ယေရုရှလင်သည် ခရစ်တော်အထဲတော်၌
ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ဖြင့် လာရောက်ခြင်းကို မသိကြခြင်း (လုကာ ၁:၆၈၊၇၈
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ပယ်ရှားခြင်းကြောင့်
ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း မကြာမီ ရောက်လာမည်ကို မသိကြခြင်းဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။
အကြောင်းအရာအရ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးထံ တရားစီရင်ရန် လာရောက်သည်ဟူသော
အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်များသည် ယေရုရှလင်အတွက် ခမ်းနားသောဖြစ်နိုင်ခြေများကို
ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ မယ်ရှိယကို ပယ်ရှားခြင်းနှင့်အတူ ထိုမျှော်လင့်ချက်များ
ပျက်ပြားသွားပြီး မြို့နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဖျက်ဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။
The second reason for Jesus’s sadness was that Jerusalem did
not recognize the time of God’s coming to them in mercy or judgment. This Greek
word episkopē, and its verbal form episkeptomai, can refer to God’s
activity both positively and negatively (e.g., Luke 1:68, 78; Gen. 50:24–25;
Ex. 3:16; 32:34; 1 Sam. 2:21; Ps. 58:6; Is. 10:3, LXX). Here it could mean
either the fact that Jerusalem had not recognized God’s gracious visitation of
mercy in Christ (cf. Luke 1:68, 78) or that they did not recognize God’s
impending judgment because of their rejection of Him. The context suggests that
the idea is of God coming to His people in judgment. The prophets had portrayed
glorious possibilities for Jerusalem, but these hopes would be dashed with the
rejection of the Messiah and the razing of the city and temple.
၁၉:၄၅–၄၈။ ယေရှုသည်
ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ငိုကြွေးခြင်းကို လိုက်၍
လုကာတွင် နောက်ထပ်သင်္ကေတလုပ်ရပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပါဝင်လာသည်။ ယေရှုသည်
ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီး ရောင်းသူဝယ်သူများကို နှင်ထုတ်တော်မူသည် (လုကာ
၁၉:၄၅၊ မာကု ၁၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ရာတွင် သုံးသောစကားလုံးတူကို
ဤနေရာ၌လည်း သုံးထားသည် (ဥပမာ၊ လုကာ ၉:၄၀၊၄၉၊ ၁၁:၁၄–၁၅၊ ၁၃:၃၂)။ အပြစ်ကင်းသော
တိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များ၊ ယဇ်ပူဇော်ရန် စပျစ်ရည်၊ သံလွင်ဆီ၊
ဂျုံမှုန့်စသည်တို့ကို အဆင်ပြေစွာ ဝယ်ယူနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ အထူးသဖြင့် ဝေးကွာရာမှ
လာရောက်သော ဂျူးခရီးသွားများအတွက် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင်
နယ်နမိတ်ရှင်းလင်းစွာ ခွဲထားသော နေရာများရှိပြီး အကြီးဆုံးမှာ တပါးအမျိုးသားများ
ဝတ်ပြုနိုင်သည့် တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဤကုန်သွယ်မှုများ
ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် အတိုဆုံးဖြစ်ပြီး
ဗိမာန်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆုတောင်းရာနေရာ၊ သွန်သင်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း (၁၉:၄၆–၄၇)
အာရုံစိုက်ထားသည်။ ယေရှု၏လုပ်ရပ်သည် ရည်ရွယ်ချက်နှစ်ခုကို ပြီးစီးစေသည်-
ဗိမာန်တော်ကို မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သော ဆုတောင်းရာအိမ်တော်အဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း
(အပိုဒ် ၄၆၊ ဟေရှာယ ၅၆:၇၊ ယေရမိ ၇:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ဗိမာန်တော်အပေါ်
ကိုယ်တော်၏အာဏာကို ပြသခြင်း (မကြာမီ မေးခွန်းထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည်)။
ဘုန်းတန်ခိုးကြီးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ၊ လူကြီးများသည် ယေရှုကို
အသေသတ်ရန် ကြံစည်နေသော်လည်း (လုကာ ၉:၂၂၊ ၂၀:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ လူထုအားလုံးသည်
ကိုယ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသမျှကို နားထောင်ရန် တပ်မက်စွာ ချိတ်ဆွဲထားကြသဖြင့်
(၁၉:၄၈) ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့စဉ်သွန်သင်နေဆဲဖြစ်သည်။
19:45–48. Jesus
Cleanses the Temple. The symbolic weeping is followed immediately in Luke
by another symbolic action. Jesus went to the temple (cf. Mal. 3:1) and
proceeded to drive out the buyers and sellers (Luke 19:45; cf. Mark 11:15). The
same word is used for driving out demons (e.g., Luke 9:40, 49; 11:14–15;
13:32). Animals certified to be without blemish and birds, along with other
goods for sacrifice (e.g., wine, oil, flour), were made available for
convenient purchase, especially for Jewish pilgrims coming from long distances.
The temple complex had several well-defined areas, the largest of which was the
court of the Gentiles, where all this commerce was taking place. It was also
the place where non-Jews could assemble for worship. Luke’s account is the most
concise, focusing on the purpose of the temple as a place for prayer and
teaching (19:46–47). Jesus’s act accomplished two purposes: it restored the
temple to its original purpose, as a house of prayer (v. 46; Is. 56:7; cf. Jer.
7:11), and it demonstrated His authority over the temple, which would soon be
questioned. Despite the religious leaders conspiring to put Him to death (cf.
Luke 9:22; 20:1), they could not prevent Jesus from teaching daily in the
temple because all the people were captivated by what they heard
(19:48)—literally “were hanging on to what they were hearing from Him.”
အခန်းကြီး - ၂၀
၂၀:၁–၈။
ယေရှု၏အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း။ မာကုအရ ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်၌
သုံးရက်နေတော်မူသည် (မာကု ၁၁:၁၁–၁၄:၁)။ အာဏာမေးခွန်းသည် ထိုရက်များတွင် တစ်ရက်၌
ယေရှုသွန်သင်နေစဉ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဖြစ်နိုင်တော့မှာ
ကိုယ်တော်ပြန်လည်သန့်ရှင်းစေထားသော တပါးအမျိုးသားခန်းမဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည်
ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောတော်မူသည် (ဟေရှာယ ၄၀:၉၊ ၅၂:၇၊ ၆၁:၁၊ ဟေဗြဲ ၄:၂
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဂျူးများရော တပါးအမျိုးသားများပါ နားထောင်ကြသည်။
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ ကျမ်းပြုဆရာများ (ပညာရှင်များ)၊ လူကြီးများ (အပိုဒ် ၁)
တို့သည် သန်္ဃန်းဇတ်အဖွဲ့၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး ကြီးမားသောဘာသာရေးအာဏာကို
ကိုင်စွဲထားသူများဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်သန့်ရှင်းရေးကြောင့် သူတို့၏အာဏာကို
ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းနှင့် ဆူပဲ့ခြင်းခံရသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပြီး (လုကာ ၁၉:၄၇)
ယောဟန်ခံရသည်နှင့် အလားတူအုပ်စုက ယေရှုကို မေးခွန်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်လာကြသည်
(ယောဟန် ၁:၁၉–၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် သူတို့၏အမိန့်ကို ရိုးရှင်းစွာ
လိုက်နာမည့်သူမဟုတ်။ ယောဟန်၏နှစ်ခြင်းခံခြင်း၏အာဏာမှာ ကောင်းကင်မှလာသည်
(ဘုရားသခင်ကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြသည်) လောဘာ လူ့ဘက်မှလာသည်လောဟု အရင်ဖြေရန် သူတို့ကို
ပြန်အမိန့်ပေးတော်မူသည် (လုကာ ၂၀:၄)။
20:1–8. Jesus’s
Authority Questioned. According to Mark, Jesus’s time in the temple spans
three days (Mark 11:11–14:1). The question of authority arose on one of those
days while Jesus was teaching—probably in the court of the Gentiles, which He
had just restored as a place for prayer. He preached the gospel, the good news
(cf. Is. 40:9; 52:7; 61:1; Heb. 4:2), to both Jews and Gentiles. The chief
priests, scribes (or teachers of the law), and elders (v. 1) were the dominant
groups of the Sanhedrin and wielded considerable religious authority. Clearly
disturbed by His cleansing of the temple, which was an implied rebuke and an
encroachment on their authority (Luke 19:47), they began to assail Jesus with
questions, just as a similar group had done with John the Baptist (cf. John
1:19–27). Jesus did not simply comply with their command to answer but
commanded them to answer Him first with regard to the baptism of John, that is,
whether John’s authority to baptize was from heaven (using a circumlocution for
God) or from men (of human origin; Luke 20:4).
ယောဟန်သည် ယေရှုမှာ
မယ်ရှိယဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည် (ယောဟန် ၁:၂၉–၃၄)။ ထို့ကြောင့် ဤမေးခွန်းကို
မှန်ကန်စွာဖြေခြင်းဖြင့် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မေးခွန်းကိုလည်း ဖြေပြီးသား
ဖြစ်သွားမည်။ သူတို့အချင်းချင်း ဆွေးနွေးမှုမှ (လုကာ ၂၀:၅–၆) ဤမေးခွန်းသည်
သူတို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်ရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည်
မိမိတို့ရာထူးနှင့် အာဏာကို အမြတ်တနိုးဆုံးထားသော ခေါင်းဆောင်များနှယ် ပြုမူကြသည်။
သမ္မာတရားကို နားလည်ပြီး မှန်ကန်စွာလုပ်ဆောင်ရန်မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်၏အာဏာမှာ
ကောင်းကင်မှလာသည်ဟု ဝန်ခံရင် “သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် မယုံကြသနည်း” ဟူသော
ပြန်မေးခွန်းက ယေရှု၏ဘုရားသခင်မှရရှိသော အာဏာကို သက်သေထူပြီး သူတို့၏အာဏာကို
လျော့နည်းစေမည်။ ဆိုးရွားသည်မှာ ယောဟန်အာဏာမှာ လူ့ဘက်မှသာလာသည်ဟု ဆိုပါက လူထုက
ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် (လုကာ ၂၀:၆) ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု
ဆိုသော ခေါင်းဆောင်များက ဘုရားသခင်၏ပရောဖက်ကို ပယ်ရှားသည်ဆိုလျှင် အသက်ပါ
ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။ သူတို့သည် ပိုမိုလုံခြုံဟု ထင်ရသော လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်
(သို့သော် နောက်ဆုံး ဣသရေလပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်)။ ယောဟန်၏အာဏာမှာ
မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မသိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၇)။
သူတို့၏အားနည်းသောဖြေဆိုချက်က ယေရှု၏အာဏာကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ သမ္မာတရားကို
ငြင်းပယ်ထားသူများကို ယေရှုသည် သမ္မာတရားကို မပြောတော့ခဲ့ပေ။
Since John had testified that Jesus was the Messiah (John
1:29–34), by correctly answering this question they would also answer their own
question. The dilemma it posed them is clear from the discussion that ensued
among themselves (Luke 20:5–6). Unfortunately, they acted as self-important and
craven leaders often do—to preserve their own position and authority at all
costs, rather than to understand the truth and then do what is right. Thus,
they refused to acknowledge that John’s authority was from heaven because the
anticipated reply asking why they did not believe would establish the divine
authority of Jesus and diminish theirs. Worse, if they asserted that John’s
authority was merely human, they would lose not just their authority but
possibly their lives because the people believed that John was a prophet (Luke
20:6) and would not tolerate leaders who claimed to represent God but rejected
His prophet. They chose what appeared to be the safer course (but which
eventually issued in Israel’s destruction) by claiming ignorance—that they did
not know where John’s authority came from. (v. 7). Their feckless reply
underscored Jesus’s authority. He would not answer or speak the truth to those
who had just refused to accept it.
၂၀:၉–၁၉။
မကောင်းသောစပျစ်ခြံလုပ်သားများ ဥပမာ။ ယေရှုသည် သန်္ဃန်းဇတ်ကိုယ်စားလှယ်များ၏
မေးခွန်းကို ဖြေရန် ဥပမာတစ်ခု ပြောပြတော်မူသည်။ ဣသရေလကို ထာဝရဘုရား၏ စပျစ်ခြံဟု
ပုံဖော်ထားသည့် ပုံဥပမာကို သုံး၍ (ဟေရှာယ ၅:၁–၇ ကြည့်ပါ) ဣသရေလ၏သမိုင်းကို
ဖော်ပြတော်မူသည်။ အတိတ်သမိုင်းမဟုတ်၊ အနာဂတ်သမိုင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
မောရှေသည် အသေမခံမီ ဣသရေလ၏ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ပြခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (တရားဟော ၃၂:၁–၄၃)
ယေရှုလည်း ထိုနည်းတူ ပြုတော်မူသည်။
20:9–19. Parable of
the Wicked Vinedressers. Jesus told a parable that answered the question
posed by the representatives of the Sanhedrin. Using the image of Israel as the
vineyard of the Lord (see Is. 5:1–7), Jesus sketched Israel’s history—not its
past history but its future history. Just as Moses, shortly before his death,
gave Israel a preview of their future (Deut. 32:1–43), so Jesus did the same.
စပျစ်ခြံတစ်ခုစိုက်ပျိုးခြင်းသည်
ကြွယ်ဝသူတစ်ဦးသာ လုပ်နိုင်သော ကြီးမားသောရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖြစ်သည်။
ထိုသို့ကြီးမားသော ရင်းနှီးမှုဖြင့် ခြံကို ငှားရမ်းလေ့ရှိပြီး ငှားသူများကို
ဂျီအော့ဂွိုးစ် (geōrgois) ဟု
ခေါ်သည် (တခါတရံ စပျစ်ခြံလုပ်သား သို့မဟုတ် လယ်သမားဟု ဘာသာပြန်သည်)။ သူတို့သည်
စာချုပ်အတိုင်း ခြံကို ကောင်းစွာဂရုစိုက်ပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် သဘောတူထားသော
အသီးအပွင့်ကို ပိုင်ရှင်အား ပေးဆပ်ရသည်။ ဥပမာထဲက အိမ်ရှင်သည် ယခင်ဥပမာထဲက
မင်းသားကဲ့သို့ (လုကာ ၁၉:၁၂) ဝေးကွာသောနိုင်ငံသို့ ခရီးထွက်သည်။ ဤနေရာ၌မူ
အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေရမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၀:၉၊ ၈:၂၇၊ ၂၃:၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ကြွယ်ဝသောမြေပိုင်ရှင်များသည် အသီးခူးရန် ကျွန်တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လေ့ရှိသည်
(၂၀:၁၀)။ ထိုသို့ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း လယ်သမားများ၏ ဆက်ဆံပုံနှင့် နောက်ဆုံး
သားတော်အား ဆက်ဆံပုံမှာ ထူးခြားသည်။
Planting a vineyard represented an enormous investment
possible only for a very wealthy person. With such a large investment, it was
common to lease it out to geōrgois—tenant
farmers, (sometimes translated as “vinedressers” or “husbandmen”). They would
take good care of the vineyard in order to meet the terms of the contract and
make the agreed payment to the owner at harvest time. The landowner in the
parable, like the nobleman in the previous parable (cf. Luke 19:12), journeyed
to a far country. Here, however, the owner would be gone for a long time (Luke
20:9; cf. 8:27; 23:8). It was not unusual for wealthy landowners to simply send
a servant to collect the fruit of the vineyard for them (20:10). What was
unusual was the way the farmers treated the servants and ultimately the son.
မဿဲနှင့် မာကုတို့၌
အသေးစိတ်အချို့ ကွဲလွဲသော်လည်း အနှစ်သာရမှာ အတူတူပင်။ မာကုနှင့် လုကာတို့တွင်
ယေရှုကိုယ်တိုင် မေးခွန်းကို ဖြေတော်မူပြီး အိမ်ရှင်၏တုံ့ပြန်မှုကို
ဆက်တိုက်သုံးခုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်- လာမည်၊ သစ္စာမဲ့သော လယ်သမားများကို သတ်မည်၊
ခြံကို အခြားသူများအား ပေးအပ်မည်။ လုကာတွင်သာ ပရိသတ် (လအိုးစ်၊ လူထု) က
“မဖြစ်ပါစေနှင့်” (မဲဂဲနိုင်တို - mē genoito) ဟု ကန့်ကွက်သံ ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၁၆၊
ဤစကားသံကို အခြားတွင် ရှင်ပေါလုတွင်သာ တွေ့ရသည်၊ ဥပမာ ရောမ ၃:၄၊၆၊၃၁၊ ၁ကော ၆:၁၅)။
သူတို့သည် ချက်ချင်းနားလည်ခဲ့ကြသည်- ဘုရားသခင်သည် ကျွန်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊
ပရောဖက်တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဣသရေလထံ စေလွှတ်တော်မူခဲ့ရာ ခေါင်းဆောင်များက
ညှဉ်းဆဲ၊ ရိုက်ပုတ်၊ အချို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ကိုယ်တော်၏သားတော် (လုကာ
၁:၃၂၊၃၅၊ ၃:၂၂၊ ၁၀:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကို စေလွှတ်တော်မူပြီး သူတို့သည် မြို့ပြင်သို့
ပစ်ထုတ်၍ သတ်မည် (ယေရှု၏အသေခံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်၊ ယောဟန် ၁၉:၁၇၊ ဟေဗြဲ
၁၃:၁၂–၁၃)။ “လယ်သမားများ” (ခေါင်းဆောင်များ) လိုချင်သော အမွေမှာ “စပျစ်ခြံ”
(ဣသရေလ) ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဥပမာအရ သူတို့သည် ဖျက်ဆီးခံရပြီး
အခြားသူများက အစားထိုးယူမည်ဖြစ်သည်။
While some of the details of this parable in Matthew and
Mark vary, its essential features are the same. In Mark, as in Luke, Jesus
Himself answers the question and the owner’s response takes the form of three
successive actions: the owner will come, he will put the treacherous farmers to
death, and he will give the vineyard to others. But only in Luke is there a
protest by the audience (the laos,
i.e., the common people), saying, mē
genoito—“Certainly not!” or “God forbid!” (v. 16; an expression occurring
elsewhere only in Paul, e.g., Rom. 3:4, 6, 31; 1 Cor. 6:15). They understood
immediately its import: God had sent servant after servant, prophet after
prophet, to Israel, and they had been mistreated, physically abused, and
sometimes killed by its leaders. Now that He had sent His Son (cf. Luke 1:32,
35; 3:22; 10:22), they would cast Him out and kill Him (alluding to Jesus’s
death outside Jerusalem; John 19:17; Heb. 13:12–13). The inheritance that the
“farmers” (leaders) desired was control of the “vineyard” (Israel), but the
parable indicates that they would be destroyed and others would take their
place.
လူထု၏ကန့်ကွက်မှုကို
ဖြေဆီးရန် ယေရှုသည် သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ဆာလံ ၁၁၈:၂၂ ကို
ကိုးကားတော်မူသည်။ ဥပမာထဲက “သား” (ဟေဗြဲ- ဗင်း) ကို တည်ဆောက်သူများ ပယ်ရှားသော
“ကျောက်တိုင်” (ဟေဗြဲ- အေဗင်) နှင့် တထပ်တည်းတူညီစေသည် (လုကာ ၂၀:၁၇)။
ထောင့်ကျောက်ဆိုသည်မှာ အမိုးကျောက်မဟုတ်၊ အခြေခံထောင့်လေးခုအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်၍
အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို အထောက်အပံ့ပေးသည်။ ဤ“အသက်ရှင်သောကျောက်တိုင်”
ဖြစ်တော်မူသော ယေရှုကို တုံ့ပြန်ပုံသည် တရားစီရင်ခြင်း၌ အဆုံးအဖြတ်ပေးသည် (၁ပေ
၂:၄–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)- ကိုယ်တော်အပေါ် “ပြိုလဲခြင်း”၊ နှလုံးကြေမွသွားခြင်း
(ဆာလံ ၅၁:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) နှင့် ကိုယ်တော်ကို အားကိုးခြင်းသည်
နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းကြား ကွာခြားချက်ဖြစ်သည်
(လုကာ ၂၀:၁၈)။ ခေါင်းဆောင်များသည် ဥပမာသည် သူတို့ကို ရည်ညွှန်းကြောင်း
သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ သို့သော် လူထု၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့်
အရင်ကိုယ်တော်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြိုချရမည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို
တရားဥပဒေအရ အပြစ်တင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေကြသည်။
In answer to the people’s objection, Jesus looked intently
at them and quoted Psalm 118:22, equating the “son” (Heb., ben) of the parable with the “stone” (Heb., ’eben) rejected by the builders (Luke 20:17). The cornerstone (lit.
“head of the corner”) was not a capstone but the most important of the four
corners of the foundation as it was the largest and thus provided the most
support for the entire structure. One’s response to Jesus as this “living
Stone” (cf. 1 Pet. 2:4–10) is decisive in the judgment: “falling” on Him,
coming to Him with a “broken” heart (cf. Ps. 51:17), and relying on Him make
the difference between final salvation rather than final destruction (Luke
20:18). The leaders realized that the parable was directed against them (v.
19), but in view of the people’s reaction, they first had to undermine Him. In
the process, they hoped to find a basis for legal accusations against Him.
၂၀:၂၀–၂၆
ဧည့်သည်တော်ကို ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်အကြောင်း။ ယေရှုကို ဂျူးခေါင်းဆောင်များက
ဂျေရုဆလင်မြို့၌ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူ့စကားကို ချောင်းမြောင်းနားထောင်ရန်
သူလျှိုများ စေလွှတ်ကြသည် (လု ၂၀:၂၀)။ သူတို့သည် သစ္စာရှိဂျူးများလို ဟန်ဆောင်ကာ
ရိုးသားစွာ မေးခွန်းထုတ်သည့်ပုံစံဖြင့် ယေရှုကို ချီးကျူးကြသည်။ သူတို့ပြောသော
ယေရှုအကြောင်းစကားများမှာ မှန်သော်လည်း၊ ချီးကျူးခြင်းသည် အန္တရာယ်များပြီး
သမ္မာကျမ်းစာတွင် မကြာခဏ ရှုတ်ချထားသည်။ ခဲသားထံ အခွန်ပေးရမည်လောဟု
မေးခွန်းထုတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ပထမဆုံး သစ္စာရှိရမည့် ဣသရေလလူမျိုးများအနေဖြင့်
ရောမဧကရာဇ်ထံ လူဦးရေခွန် (လု ၂၀:၂၂) ပေးရခြင်းသည် တရားတည်းဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။
ယေရှုက မတရားဟု ဖြေပါက သူ့ကို ပုန်ကန်သူဟု ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပီလတ်ထံ
လျှောက်တင်မည်။ တရားဟု ဖြေပါက ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု
စွပ်စွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
20:20–26. Jesus on
Paying Taxes to Caesar. The authorities in Jerusalem (cf. v. 19) watched
Jesus closely, sending spies to catch Him making unguarded statements (cf. Is.
29:21) in order to have Him handed over to Pilate, the Roman governor (Luke
20:20). They pretended to be faithful Jews asking sincere questions, flattering
Him as One who speaks and teaches the truth and does not show personal
favoritism (vv. 20–21). While what they said about Jesus was true, flattery is
dangerous and frequently condemned in the Bible (e.g., Ps. 12:2–3; Prov. 26:28;
29:5). The question about paying taxes to Caesar concerns whether it is
acceptable for Israelites, whose first loyalty is to God, to pay the required
poll (census) tax (Luke 20:22). If Jesus had said it was not lawful, then they
would have reported His statements to the authorities as seditious; but if He
said it was lawful, then they could accuse Him of opposing the law of God.
ယေရှုသည် သူတို့၏
လှည့်ကွက်ကို ချက်ချင်းသိသည်။ သူတောင်းလျှောက်သော ပထမမေးခွန်းမှာ
အချို့ရှေးဟောင်းမူလေးများတွင် ပါမလာသော်လည်း အလွန်သင့်လျော်သည် (အဆို ၂၃)။
သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသောကြောင့် ဒေနာရီယံတစ်ပြားကို ယူပြရန်
တောင်းဆိုသည်။ ဒေနာရီယံသည် တစ်ရက်လုပ်ခလစာခန့်တန်သော ငွေဒင်္ဂါးငယ်ဖြစ်ပြီး (မာ
၂၀:၂)၊ ထီဘေးရပ်စ် ဧကရာဇ်၏ ပုံတူနှင့် လက်တင်စာသား “ဘုရားဖြစ်သော ဩဂတ်စတပ်စ်၏
သားတော် ထီဘေးရပ်စ် ခဲသာဧကရာဇ်” ဟု ရေးထိုးထားသည်။ ထိုပုံတူနှင့် စာသားသည်
ဂျူးတို့၏ ခံယူချက်ကို ထိခိုက်စေသော်လည်း ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည့်ပစ္စည်းဖြစ်သည်။
ထိုဒင်္ဂါးပေါ်တွင် ခဲသာ၏ နာမည်ပါသောကြောင့် ခဲသာပိုင်ဆိုင်သည်ဖြစ်ရာ၊
ခဲသာပိုင်သည်ကို ခဲသာထံ ပြန်ပေးရန် တုံ့ဆိုင်းစရာ မရှိပေ။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏
စကားသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး၊ နိုင်ငံသားတို့၏ နိုင်ငံတာဝန်များကို ဆိုလိုသည်။
သမ္မာကျမ်းစာက ယုံကြည်သူတို့အား ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော အာဏာပိုင်များကို
လေးစားရန် ညွှန်ကြားထားသည် (ဒေ ၈:၂၊ ရော ၁၃:၁–၇၊ ၁ပေ ၂:၁၃–၁၇)၊ ဘုရားသခင်ကို
သစ္စာရှိခြင်းနှင့် မဆန့်ကျင်သရွေ့သာ ဖြစ်သည် (ကဆ ၅:၂၉)။ ယေရှု၏
ဖြေကြားချက်ကြောင့် ရန်သူများ အံ့ဩ၍ ဆိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
Jesus recognized their duplicitousness immediately. His
first question, although omitted from some important manuscripts, is apropos
(v. 23; cf. Mark 12:15). Recognizing their hidden intent, He proceeded to test
them by asking for a denarius—a small silver coin worth about a day’s wage (cf.
Matt. 20:2). On it was the image of Tiberius (cf. Luke 3:1) and the inscription
(in Latin): “Tiberius Caesar, Augustus, son of the deified Augustus.” Both the
image and the inscription, while offensive to Jewish sensibilities, were
Caesar’s. Since the coin bears Caesar’s name, he was its owner. Therefore no
hesitancy should have existed in returning to Caesar what belonged to him.
Jesus’s statement, however, went further by referring to what belongs to the
things that were Caesar’s, meaning any civic obligations citizens would owe.
Consistently, Scripture calls on believers to honor the authorities whom God
has established (Eccl. 8:2; Rom. 13:1–7; 1 Pet. 2:13–17) so long as it does not
conflict with their allegiance to God (cf. Acts 5:29). Jesus’s enemies were
amazed at his answer, and they were silenced.
၂၀:၂၇–၃၈
ဧည့်သည်တော်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ
ဖော်ပြထားသော ဆဒုကဲများသည် ဗိမာန်တော်ကို တာဝန်ယူထားသော
ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာရှိများဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ခေါင်းဆောင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သည်။
ဗိမာန်တော်နှင့် ဂျူးအမျိုးသားကောင်စီကို အဓိက ထိန်းချုပ်ထားပြီး (ကဆ ၅:၁၇)၊
အာနတ်မိသားစုက လွှမ်းမိုးထားသည် (လု ၃:၂)။ သူတို့သည် ချမ်းသာသူ၊
အာဏာရှိသူများနှင့် ပူးပေါင်း၍ ရောမတို့နှင့် နီးကပ်စွာ လက်တွဲလုပ်ကြသည်။
ဆဒုကဲများသည် မောရှေငါးကျမ်းကိုသာ အပြည့်အဝ အာဏာရှိသည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ လူသေလျှင်
ဝိညာဉ်လည်း ပျက်စီးသည်၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိ၊ နတ်ဝိညာဉ်နှင့်
ကောင်းကင်တမန်များ မရှိဟု ယုံကြံသည် (လု ၂၀:၂၇၊ ကဆ ၂၃:၈)။ ထို့ကြောင့် ဆုလာဘ်နှင့်
အပြစ်ဒဏ်အားလုံးကို ဤဘဝတွင်သာ ခံရကြသည်ဟု ယူဆကြသည်။
20:27–38. Jesus on
the Resurrection. The Sadducees, mentioned only here in Luke, were members
of a priestly aristocracy who were in charge of the temple, and their leader
served as the high priest. Having charge of the temple and being largely in
control of the Sanhedrin (Acts 5:17), they were dominated by the family of
Annas (Luke 3:2; cf. John 18:13) and allied with the rich and powerful to
maintain their comfortable status quo. They worked closely with the Romans, who
gave them a measure of political autonomy. Excavations near the Temple Mount
are suggestive of their lavish homes, a picture that fits well the description
of priestly homes in the Gospels (Mark 14:53–54; John 18:15–18). The Sadducees
apparently considered only the books of Moses as fully authoritative. They
believed the soul perished with the body at death, that there was no
resurrection (Luke 20:27), and that there were no such thing as spirits or
angels (Acts 23:8). Consequently, they held that all rewards and punishments
are meted out in this life.
ထိုအဖွဲ့မှ
ကိုယ်စားလှယ်အချို့က ယေရှုအား ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ပါသော စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု
တင်ပြသည်။ ပထမလင်ယောက်ျား သားမရှိဘဲ သေသွားသဖြင့် ညီငယ်က မုဆိုးမကို
ထိမ်းမယူရမည်ဟု လယ်ဝဲရဇ်ဥပဒေ (တရား ၂၅:၅) အရ လိုက်နာရသည်။ ထိုအမှုတွင်
ညီခုနစ်ယောက်လုံး သားမရှိဘဲ သေကြသည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်၌ ထိုမိန်းမသည်
မည်သူ၏ဇနီးဖြစ်မည်နည်း (လု ၂၀:၃၃)။ ဂျူးနှင့် ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်
ယောက်ျားများစွာ ပိုင်ဆိုင်သော မိန်းမဟု မရှိသောကြောင့် အနာဂတ်ဘဝ၌ မဖြစ်နိုင်သော
ပြဿနာဖြစ်နေသည်။ ယေရှုက ဤခေတ်ကာလ (အဆို ၃၄) နှင့် လာမည့်ခေတ်ကာလ (အဆို ၃၅) ကို
ကွဲပြားခြားနားစွာ ဖြေကြားသည်။ “သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း” သည် သေခြင်းမရှိသော
ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး (အဆို ၃၆)၊ ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် “နိစ္စထာဝရအသက်” ဟု
ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (လု ၁၀:၂၅၊ ၁၈:၁၈၊ ၃၀)။ ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို
ထိန်းသိမ်းရန် လက်ထပ်ခြင်းနှင့် သားသမီးမျိုးဖောက်ခြင်း မလိုအပ်ပေ။ အနာဂတ်ဘဝ၌
ယခုကျွန်ုပ်တို့သိသော အိမ်ထောင်ရေးထက် များစွာသာလွန်သော အရာဖြင့်
အစားထိုးခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဘဝသည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့် တူသည် (မာ ၁၂:၂၅)၊
ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်လာမည်။ အနာဂတ်ဘဝနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်ဖော်ပြထားသည်ထက်
ကျော်လွန်၍ ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ (တရား ၂၉:၂၉)။
Some representatives of this group presented Jesus with a
hypothetical situation of seven brothers, the first of whom married and died
without children. According to the Levirate law (Deut. 25:5), the man’s brother
should have married his widow to preserve the deceased’s name and lineage. In
the case presented to Jesus, each of the brothers successively took her as wife
and died childless. Since all seven brothers had performed their duty according
to the law of Moses, presumably they would all come up in the resurrection of
life (cf. John 5:29), but whose wife was she to be then (Luke 20:33)? Polyandry
(having more than one husband) was unknown in Jewish and Roman circles, and so
the circumstance presented a seemingly impossible dilemma in the life to come.
In reply, Jesus contrasted “this age” (v. 34), in which people marry, with the
coming age (v. 35). “The resurrection from the dead” marks entrance to a life
in which people cannot die (v. 36), already referred to several times as
“eternal life” (Luke 10:25; 18:18, 30). Therefore, marriage and childbearing
are not needed to preserve humanity. It would appear that in the life to come,
marriage as we know it will be superseded by something far better. That life
will also be different from what exists in this present world in that the
resurrected will be like (Mark 12:25) and even equal to the angels; they are
God’s children—members of His family. We cannot speculate beyond what God has
revealed about the life to come (Deut. 29:29).
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်
ပတ်သက်၍ ယေရှုသည် ဆဒုကဲများအတွက် အအရေးကြီးဆုံး မောရှေကျမ်းမှ မီးလောင်နေသော
ချုံပုတ်ဇာတ်လမ်းကို ကိုးကားသည် (လု ၂၀:၃၇)။ ဘုရားသခင်သည် အာဘရာဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်၏
ဘုရားဟု မိမိကိုယ်ကို မိန့်တော်မူသည် (ထွက် ၃:၆)။ ဘုရားသခင်သည် သေသူများ၏ ဘုရားမဟုတ်၊
အသက်ရှင်သူများ၏ ဘုရားဖြစ်သည် (လု ၂၀:၃၈)။ လုကာက ဘုရားသခင်၏ အမြင်အရ လူအားလုံး
အသက်ရှင်နေကြသည်ဟု ယေရှု၏ စကားကို ထည့်သွင်းရေးသည်။ ဘိုးဘေးများ
ယခုအသက်မရှင်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်အတွက်
ယုံမှားဖွယ်မရှိပေ။ အာဘရာဟံကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်
ဘုရားသခင်တည်ဆောက်ထားသော မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ဟေဗြ ၁၁:၁၀)။
On the resurrection, Jesus quoted not only from the books of
Scripture that were the most authoritative for the Sadducees but from the story
of the burning bush (Luke 20:37). This well-known account deals with (among
other things) the revelation of God’s name. The God of Abraham, Isaac, and
Jacob (Ex. 3:6) would not describe Himself in terms of the dead but of the
living (Luke 20:38) because, as the Creator, He is the source of all life. Luke
includes Jesus’s words that in one sense all are living from God’s perspective.
Although the patriarchs are not now
living, their resurrection is as certain to
God as if they were. Even Abraham himself could by faith look forward to
entering the city built and designed by God (Heb. 11:10).
၂၀:၃၉–၄၄
ဧည့်သည်တော်နှင့် လူထုက ယူဆထားသော မယ်ရှိယအယူအဆ။ ထိုသို့ ဉာဏ်ပညာရှိစွာ
ဖြေကြားခြင်းကြောင့် ကျမ်းတတ်အချို့က ယေရှုဖြေကြားချက်မှန်ကန်သည်ဟု ဝန်ခံကြသည်။
သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ထပ်မံမေးခွန်း မထုတ်ရဲကြတော့ပေ (အဆို ၄၀)။
ကျမ်းတတ်များသည် ပညတ်တော်ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည်။ အများစုမှာ
ဖာရိရှဲများဖြစ်သော်လည်း အားလုံးမဟုတ်။ ယေရှုက လူထုက မယ်ရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏
သားဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆထားသည်ကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်ခြင်းကို
ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ် (လု ၁:၂၇၊ ၃၂၊ ၆၉၊ ၂:၄၊ ၁၈:၃၈–၃၉)။ ဒါဝိဒ်ကိုယ်တိုင် မယ်ရှိယကို
“ကျွန်ုပ်၏ သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (ဆာ ၁၁၀:၁)။ ထိုအဓိပ္ပါယ်မှာ မယ်ရှိယသည်
ဒါဝိဒ်၏ သာမန်သားမြေးမျှသာ မဟုတ်ဘဲ အထက်တန်းကျသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ မယ်ရှိယဆာလံများသည်
ယေရှု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ချီးမြှောက်ခြင်းကို
ပရောဖက်ပြုထားသည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူချိန်နှင့်
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် စတင်တာဝန်ယူချိန်ကို ဆိုလိုသည် (၁ပေ ၃:၂၁–၂၂၊ ကဆ ၇:၅၆၊ ဟေဗြ
၈:၁–၂)။
20:39–44. Jesus and
Popular Messianic Conceptions. Such thoughtful answers led some of the
scribes to recognize that Jesus had answered accurately. Though obviously
unconvinced, they dared not question Him anymore (v. 40). Scribes were experts
in the law (see commentary on Luke 5:17–26). Most of them were probably
Pharisees, but not all (cf. 5:30; Acts 23:9); some no doubt belonged to other
sects, such as the Sadducees and the Essenes. Next Jesus directed a question to
them regarding the widespread assumption that the Christ—that is, the
Messiah—would be the son of David. While not denying lineage from David (Luke
1:27, 32, 69; 2:4; 18:38–39), the point seems to be that, according to David
himself, the Christ would be “greater than” a mere son of his (i.e.,
descendant). This language suggests that David would function as a type of the
Messiah. The messianic psalms prophetically foreshadow the sufferings of Jesus
and, as here, His exaltation as Lord, which would take place at His ascension
to heaven (1 Pet. 3:21–22) and His inauguration in the heavenly sanctuary as
our High Priest at God’s right hand (Acts 7:56; Heb. 8:1, 2; Rev. 1:12–13). The
NT writers’ application of such passages to Jesus (e.g., John 19:23–24, 36–37;
Acts 2:27–32) was based in this messianic interpretation of the OT by Jesus
(cf. Luke 4:21; 24:44; John 13:18).
၂၀:၄၅-၄၇။ ယေရှုသည်
ကျမ်းတတ်များကို သတိပေးတော်မူသည်။ ယေရှုသည် မိမိနောက်လိုက်များကို
ကျမ်းတတ်များနှင့်မတူအောင် သတိပေးတော်မူ၏။ ထိုကျမ်းတတ်များသည် အခြားသူများထက်
မိမိတို့ကိုယ်ကို ထူးခြားစေလိုကြသည် (အပိုဒ် ၄၆)။ ရှေးယခင်က ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာ
သတ်မှတ်ထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရသည် (ထွက် ၂၈)။ ကျမ်းတတ်များ၏ ရှည်လျားသော
ဝတ်ရုံများသည် ဈေးကြီးပြီး မောက်မာစွာ ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့်
ဣသရေလလူမျိုးအတွင်း မိမိတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ပြသလိုကြသည်။ ဈေးတန်းများတွင်
လေးစားဖွယ် နှုတ်ဆက်ခြင်းကို နှစ်သက်ခြင်း၊ တရားစခန်းများတွင် အကောင်းဆုံးထိုင်ခုံများ
(ရှေ့တန်းတွင် အကြီးအကဲများနှင့် နီးသော ထိုင်ခုံများ) ကို နှစ်သက်ခြင်းသည် ယခင်က
ဖာရိရှဲများကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် (လု ၁၁:၄၃)။
ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည် ဂုဏ်အသရေနှင့် အာဏာကို လိုချင်သော ထိုသွေးဆောင်မှုများကို
ဆီးတားရမည်။ ပွဲတော်များနှင့် ဧည့်ခံပွဲများသည် အများရှေ့တွင် အထက်တန်းစားအဖြစ်
အသိအမှတ်ပြုခံရရန် အခွင့်အရေးများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့
အဆင့်အတန်းသင်္ကေတများအားလုံးသည် မာနကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ နားထောင်နေသော လူအများကို
ပြောကြားခဲ့ခြင်း (၂၀:၄၅) ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျမ်းတတ်များ၏ အာယာခံမှုကို သတိပေးရန်လည်း
ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ရှည်လျားသော ဆုတောင်းခြင်းများသည် လေးစားမှုပိုရရန်
ကိုယ်ကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ တပည့်များကား လူတို့၏
ချီးကျူးခြင်းကို မတိုက်တွန်းဘဲ (ယော ၂:၂၃-၂၅ နှိုင်းယှဉ်) နှိမ့်ချမှုကို
တိုက်တွန်းရမည်။ ဘုရားသခင်အား ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်ကို ပေးရမည်၊
ကိုယ်တိုင်ယူမှုမပြုရပါ။ မုဆိုးမများသည် ဣသရေလအတွင်း အားနည်းအချည်နူးဆုံး
အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည် (တရား ၂၄:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ကျမ်းတတ်များသည် အိမ်ရောင်းပြီး
တန်ဖိုးတိုးလာသည်ကို ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးရန် သို့မဟုတ် ကြီးကြီးမားမား လှူဒါန်းခြင်းသည်
အကျိုးရှိသည်ဟု သွေးဆောင်ခဲ့ကြပေမည်။ ပညတ်တရားကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သောကြောင့်
ကျမ်းတတ်များသည် မှားယွင်းမှုအတွက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် (ယော ၉:၄၁၊
ယာကုပ် ၃:၁ နှိုင်းယှဉ်)။
20:45–47. Jesus Warns
People to Beware of the Scribes. Jesus warned His disciples not to be like
the scribes, who sought to distinguish themselves above others (v. 46). Only
priests were required to wear specific garments (Ex. 28); the scribes’ long
robes amounted to an expensive and ostentatious attempt to exhibit their elite
status in Israel. The love of respectful greetings in the marketplaces and the
best seats of prominence (located in the front near the leading elders) in the
synagogues was a criticism earlier leveled against the Pharisees (Luke 11:43).
Jesus’s followers are to resist such temptations to prestige and power. Feasts
and banquets were other opportunities to be publicly recognized as among the
elite. All such status symbols engender pride. Spoken to the listening crowd
(20:45), the warning was also intended to warn people of the scribes’
hypocrisy. Their long prayers were selfishly motivated to garner more respect,
whereas Jesus’s disciples were to encourage not adulation (cf. John 2:23–25)
but humility, giving glory to God rather than taking it to themselves. The
widows (Luke 20:47) were one of the most vulnerable groups in Israel (cf. Deut.
24:17). Perhaps the scribes taught them to sell their houses in order to pay
tithe on the increase in value or hinted that it was meritorious to give large
donations to them. As experts in the law, the scribes would be more severely
condemned for wrongdoing (cf. John 9:41; James 3:1).
အခန်းကြီး - ၂၁
၂၁:၁-၄။ ယေရှုသည်
လှူဒါန်းမှုများကို ပြောင်းပြန်လည် အကဲဖြတ်တော်မူသည်။ ကျမ်းတတ်များက
မုဆိုးမများကို ငွေကြေးဖိနှိပ်သည်ဟု အပြစ်တင်ပြီးနောက်၊ ယေရှုသည် သူဌေးကြီးများ
လှူဒါန်းသော ပစ္စည်းများနှင့် ဆင်းရဲသော မုဆိုးမတစ်ဦး၏ ကြေးပြားနှစ်ပြားတို့ကြား
ကွာခြားချက်ကို သတိပြုတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁-၂)။ ငွေဒင်္ဂါးကြီးများ သို့မဟုတ်
ရွှေဒင်္ဂါးများကို တံပိုးပုံ ငွေသေတ္တာထဲ ချလိုက်လျှင် အသံကျယ်စွာ
ထွက်ပေါ်လိမ့်မည် (မ ၆:၂ နှိုင်းယှဉ်)။ မုဆိုးမ၏ ကြေးပြားနှစ်ပြားသည်
အသံမထွက်သလောက်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ပိုမိုကြီးမားသော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ သူမသည်
ကြွယ်ဝရာမှ လှူသူများထက် ပိုမိုစတေးခဲ့ရသည်။ လှူဒါန်းမှု အရွယ်အစားထက်
ဘုရားသခင်ကို ချစ်သော စတေးခြင်းမေတ္တာက မုဆိုးမ၏ လက်ဆောင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
21:1–4. Jesus
Reverses the Evaluation of Offerings. Having just condemned the scribes for
financially oppressing widows, Jesus noted a difference between the gifts to
the temple brought by the rich and the two small coins of a poor widow (vv.
1–2). Heavy silver or gold coins dropped into trumpet-shaped money chests (cf.
Matt. 6:2) would sound impressive. The widow’s two small copper coins might
hardly be heard but represented the greater gift. It cost her more than those
who gave out of their abundance. The size of their offering was outweighed by
the sacrificial love of God that prompted the widow’s gift.
၂၁:၅-၂၈။ ယေရှုသည်
ဣသရေလ၏ အနာဂတ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ဣသရေလ၏ အနာဂတ်နှင့်ပတ်သက်သော အဆုံးအမများကို
တပည့်အချို့အား ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၅၊ ၂၀:၄၅ နှိုင်းယှဉ်)။ မာကု ၁၃:၃ တွင်
ပေတရု၊ ယာကုပ်၊ ယောဟန်နှင့် အန္ဒြေဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဟေရုဒ်မင်းကြီးတည်ဆောက်သော
ဗိမာန်တော်၏ လှပသော ကျောက်တုံးများနှင့် လှူဒါန်းထားသော ဆင်ယင်ပစ္စည်းများသည်
အံ့သြဖွယ်လှပသည် (၂၁:၅)။ သို့သော် ဤဗိမာန်တော်၏ ကျောက်တစ်တုံးမျှ
အခြားတစ်တုံးပေါ်တွင် မကျန်ရစ်တော့ဟု ဟောကြားတော်မူသည် (အပိုဒ် ၆)။
21:5–28. Jesus
Forecasts Israel’s Future. The instruction given about Israel’s future was
directed to some of the disciples (v. 5; cf. 20:45), whom Mark 13:3 identifies
as Peter, James, John, and Andrew. The beautiful stones of the temple built by
Herod the Great and the lavish donated gifts for its adornment (21:5) were
impressive and beautiful. Yet not one stone of this temple would be left on
another (v. 6).
ဗိမာန်တော်
ပျက်စီးခြင်းကို ဟောကြားတော်မူခြင်းကြောင့် ဤအရာများ အချိန်ကာလနှင့်
လက္ခဏာများအကြောင်း နောက်ထပ်မေးခွန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် (အပိုဒ် ၇)။ လု (မ ၂၄:၃၊
မာကု ၁၃:၄ နှိုင်းယှဉ်) တွင် ဤမေးခွန်းနှစ်ခုသည် ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်းနှင့်
ပတ်သက်သော အဖြစ်အပျက်များနှင့် လက္ခဏာများကို မေးမြန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်
ဤကျမ်းချက်သည် ဣသရေလ၏ ချက်ချင်းအနာဂတ် (လု ၂၁:၈-၂၄) ကို အာရုံစိုက်ထားပြီး၊
လူသားရဲ့သားတော် ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ အဖြစ်အပျက်များကို အလွန်တိုတိုသာ ဖော်ပြထားသည်
(အပိုဒ် ၂၅-၂၈)။ ဇီဇပြုကိုင်း ဉာဏ်ကြီးရှင်ဥပမာလည်း (အပိုဒ် ၂၉-၃၃) ယေရုရှလင်နှင့်
ဗိမာန်တော် ဧကန်စင်စစ် ပျက်စီးမည်ကို ရည်ညွှန်းသည် (အပိုဒ် ၂၀-၂၄ နှိုင်းယှဉ်)။
နိဂုံးချုပ်သတိပေးချက်သည် မည်သူမဆို အချိန်မရွေး အသုံးချနိုင်သည်—လူသားရဲ့သားတော်
ကြွလာခြင်းကို မအံ့သြစေရန် သတိနှင့်နေရမည် (အပိုဒ် ၃၄-၃၆)။
Jesus’s prediction of the temple’s destruction elicited two
further questions about when these things would occur and what sign would
accompany them (v. 7). Since these two questions in Luke (cf. Matt. 24:3; Mark
13:4) ask about the events and signs leading up to the destruction of the
temple, the passage focuses on Israel’s immediate future (Luke 21:8–24), with
only a very brief description of the events preceding the coming of the Son of
Man (vv. 25–28). Likewise, the parable of the fig tree (vv. 29–33) concerns the
certainty of the destruction of Jerusalem and the temple (cf. vv. 20–24). The
closing admonition is applicable to everyone at all times—being on watch so
that the coming of the Son of Man does not take anyone by surprise (vv. 34–36).
ပထမဦးစွာ
တပည့်များကို လှည့်စားခံရမှုမှ သတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၈)။ ယေရှုဖြစ်သည်ဟု
ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြွေးကြော်သူများ၊ ယေရှု၏ “ငါခမည်းတော်ဖြစ်၏” စကားကို
ပြန်လော့သူများ (ယော ၄:၂၆၊ ၈:၅၈၊ ထွက် ၃:၁၄ နှိုင်းယှဉ်)၊ ဟောကြားထားသော
အချိန်နီးပြီဟု ဆိုသူများကို သတိထားရန်။ အမှန်မှာ
ယေရုရှလင်ပျက်စီးခြင်းမတိုင်မီနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် မက်ဆီယာဟု ဟန်ဆောင်သူများ
ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စစ်ပွဲများနှင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုများ ကြားသိရသောအခါ
ကြောက်ရွံ့စရာမလိုဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၉)။ ပညတ်တော်ပရောဖက်များက
သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များနှင့် နိုင်ငံများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို အဆုံးသတ်မတိုင်မီ
ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း (ယေရမိ ၄:၂၀၊ ၂၃-၂၆၊ ယောလ ၃:၉-၁၄ ကိုကြည့်)၊ ယေရှုက
ထိုအရာများသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေမည်ဖြစ်ပြီး အဆုံးမဟုတ်ဟု ညွှန်ပြတော်မူသည်။
နိုင်ငံများနှင့် နိုင်ငံတော်များကြား စစ်ပွဲများအပြင် ကြီးမားသော ငလျင်လှုပ်ခြင်း၊
အစာခေါင်းပါးခြင်း၊ ကပ်ရောဂါများ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်အဖြစ်အပျက်များနှင့် ကောင်းကင်မှ
ကြီးမားသော နိမိ္နိမိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသည်။
First the disciples were warned against being deceived (v.
8) by those who purported to be Jesus, repeated His words “I am” (see John
4:26; 8:58; cf. Ex. 3:14), and claimed that the predicted time had almost
arrived (Luke 21:8). In fact, messianic pretenders appeared both before and
after the destruction of Jerusalem. In addition, believers were not to be
alarmed when they heard of wars and disturbances (v. 9). Although the prophets
depicted both natural disasters and judgments on nations just before the end
(see, e.g., Jer. 4:20, 23–26; Joel 3:9–14), Jesus indicated that these would be
ongoing and that the end would not take place right away. In addition to wars
between nations and kingdoms, great earthquakes, famines, and pestilences would
occur, as would other terrifying occurrences and even great signs from heaven.
ယေရုရှလင်ပျက်စီးခြင်းသို့
ဦးတည်သော ဤအရာများ မဖြစ်မီ၊ တပည့်များသည် ညှဉ်းဆဲခံရမည်၊ တရားစခန်းများသို့
အပ်နှံခံရမည်၊ ထောင်ချခံရမည်၊ မိဘညီအစ်ကိုနှင့် သူငယ်ချင်းများက သစ္စာဖောက်မည်၊
အချို့သည် အသေသတ်ခံရလိမ့်မည် (လု ၂၁:၁၂၊ ၁၆)။ ဤစကားလုံးများသည် ယုဒခ်က သစ္စာဖောက်၍
ယေရှုကို ယုဒခေါင်းဆောင်များလက်သို့ အပ်နှံခဲ့သည်နှင့် အတူတူပင် (၂၂:၄၊ ၆၊ ၂၁-၂၂)။
သို့သော် ဤသည်မှာ သက်သေခံခွင့်ရမည့် အခွင့်အရေးဖြစ်သည် (၂၁:၁၃)။ ဘာပြောရမည်ကို
ကြိုတွေးမနေရ။ ယခင်က သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ပြောရမည့်စကားကို သွန်သင်ပေးမည်ဟု
ကတိပေးခဲ့သည် (၁၂:၁၂)။ ယခုမူ ယေရှုကိုယ်တိုင် (“ငါ” ဟူသော စကားကို အလေးပေး၍)
ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော စကားကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည် (၂၁:၁၅)။ ဤကတိသည်
တမန်တော်အချို့အတွက် မကြာမီ စတင်ပြည့်စုံလာခဲ့သည် (တ ၄:၅-၂၂၊ ၂၄:၁၀-၂၆၊ ၂၆
ကိုကြည့်)။ အသေသတ်ခံရမည် (လု ၂၁:၁၆) ဆိုသော်လည်း ဆံပင်တစ်မျှင်မျှ မပျက်စီးရဟု
ဆိုသည်ကို တစ်ယောက်က အံ့သြဖွယ်တွေ့နိုင်သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဤဆန့်ကျင်ဘက်ပုံပေါက်သော
အချက်သည် “စိတ်ဓာတ်မကျမှု” (ဟီဘရူး၊ hypomonē) ဟူသော စကားကို ညွှန်ပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ
ညှဉ်းဆဲခြင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ သည်းခံခြင်း၊ ကိုယ်ကိုယ်အသက် (စိတ်ဝိညာဉ်၊ psychas)
ကို
သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာဖြင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း (၁ သက် ၄:၄)၊
ထာဝရပိုင်ဆိုင်မှုကို မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်သည် (ဟေဗြ ၁၁:၂၅-၂၆)။
Before all these things that would lead up to the
destruction of Jerusalem, the disciples would be persecuted and given over to
the synagogues and put in prison, betrayed by close relatives and friends, and
some would even be put to death (Luke 21:12, 16). The same language is used of
Jesus, who would be betrayed by Judas into the hands of the Jewish leaders
(22:4, 6, 21–22). Nevertheless, it would be an opportunity for the disciples to
give a testimony (21:13). They were not to worry and meditate beforehand about
what to say. Although previously it was promised that the Holy Spirit would
teach them what to say (12:12), Jesus Himself (the “I” is emphatic in 21:15)
would give them wise words. This promise began to be fulfilled fairly soon for
some of the apostles (see, e.g., Acts 4:5–22; 24:10–26, 26). One might wonder
how they could be martyred (Luke 21:16) and yet not a hair of their head be
destroyed (v. 18). The apparent inconsistency points to the importance of hypomonē—“patience” or
“perseverance”—referring to quietly enduring persecution, keeping our psychas—“souls” or “lives” (i.e., our
whole being)—in holiness and honor (1 Thess. 4:4) in anticipation of an eternal
possession (Heb. 11:25–26).
ယေရုရှလင်ကို
စစ်တပ်များ ဝိုင်းရံခြင်း ဟောကြားချက် (လု ၂၁:၂၀) သည် အေဒီ ၆၆ တွင်
ဆက်စတီယပ်ဂလပ်စ်၏ ရပ်ဆိုင်းသွားသော ဝိုင်းရံစစ်ဆင်ရေးတွင် ပြည့်စုံခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ယေရုရှလင်သာမက ယုဒပြည်တစ်ဝှမ်းလုံးရှိ ခရစ်ယာန်များ တောင်ပေါ်သို့
ထွက်ပြေးခွင့် ရခဲ့သည်။ သူတို့သည် အနီးနားတောင်များသို့ မဟုတ်ဘဲ၊ အဝေးရှိ
ယော်ဒန်အရှေ့ပိုင်း ပေလလမြို့သို့ ပြေးခဲ့ကြသည်။ မြို့၏ ပကတိပျက်စီးခြင်းဟု
ဆိုသည်မှာ အပြည့်အဝ ဖျက်ဆီးခံရခြင်းကို ဆိုလိုသည် (မာကု ၁၃:၁၄ တွင် ဒံ ၉:၂၆ ကို
ရည်ညွှန်းထားသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဤသည်မှာ တိတုစ်သည် ပသခါပွဲအတွင်း
ရောမစစ်တပ်နှင့် ပြန်လာပြီး မြို့ကို ဝိုင်းရံ၊ ခံတပ်များကို တစ်ဆင့်ချင်း
ဖျက်ဆီး၍ မြို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့စဉ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (အေဒီ ၇၀)။ လမ်းခရီးနေ့ရက်များ
(၂၁:၂၂) ဆိုသည်မှာ ဒဏ်ခတ်ခံရမည့်အချိန် ဖြစ်သည်။ ဣသရေလ (“ဤလူမျိုး” အပိုဒ် ၂၃)
အပေါ် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော် ဖြစ်သည်။ မယ်ရှိယကို ငြင်းပယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဇခရိ
၁၃:၇-၁၄:၂ နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုမယ်ရှိယကို သတ်ပစ်မည် (ဒံ ၉:၂၆)။ ယခင်က ဗာဗုလုန်က
ပထမဆုံး ဖျက်ဆီးခဲ့သလို၊ ယခုတစ်ဖန် လူမျိုးများအားလုံးထဲသို့ ပြန့်ကျဲခံရပြန်သည်
(လု ၂၁:၂၄)။
The prediction of Jerusalem surrounded by armies (Luke
21:20) was fulfilled in the aborted siege of A.D. 66 by Cestius Gallus, which
gave opportunity for Christians, not only in Jerusalem but throughout Judea, to
flee to the mountains. They fled not to the nearby hills but to Pella, in the
more distant mountains of Transjordan. The city’s desolation meant its utter
destruction (cf. Jesus’s allusion to Dan. 9:26 in Mark 13:14). This occurred
when Titus returned with Roman troops during the Passover of A.D. 70, besieged
the city, progressively broke through its fortifications, and destroyed it. The
days of vengeance, the time of punishment (Luke 21:22), refers to God’s wrath
on Israel (“this people”; v. 23) for their rejection of the Messiah (cf. Zech.
13:7–14:2), who would be killed (Dan. 9:26). As with the city’s first
destruction by Babylon, there would be another dispersion into all nations
(Luke 21:24).
ထိုကျမ်းပိုဒ်များသည်
အေဒီ ၇၀ တွင် ယေရှုရှလင်မြို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သမျှနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း
သက်ဆိုင်နေသော်လည်း၊ လုကာ ၂၁:၂၄ တွင် မြို့တော်ကို ဒုတိယအကြိမ်ဖော်ပြထားခြင်းသည်
ထိုဖြစ်ရပ်ကို ကျော်လွန်၍ ရှုမြင်ထားသည်။ ဒံယေလနှင့် ယေရှုသည် ယေရှုရှလင်မြို့
ပျက်စီးခြင်းကို ဖော်ပြချက်များနှင့် ပိုမိုဝေးကွာသော ဖြစ်ရပ်များကို
ရောနှောဖော်ပြခဲ့ကြသည် (ဒံ ၁၂:၉-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဓားဖြင့်အပြစ်ပေးခံရပြီး
အဖမ်းခံရသူများကို ဣသရေလလူမျိုး ကျန်ရစ်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။
ထိုသူများသည် လူအများကို သွန်သင်ဆုံးမမည်ဖြစ်သော်လည်း ဓား၊ မီး၊
အဖမ်းခံရခြင်းနှင့် လုယက်ခံရခြင်းများကို ခံစားရမည် (ဒံ ၁၁:၃၃)။ ထို့ကြောင့်
“ယေရှုရှလင်မြို့ကို တပါးအမျိုးသားများက နင်းချေနေခြင်း” (လုကာ ၂၁:၂၄) ဆိုသည်မှာ
ခေတ်အဆက်ဆက် ခရစ်ယာန်များ ညှဉ်းဆဲခံရခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၂၁
တွင် “ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခ” ဟု ခေါ်သည်)။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို နင်းချေခြင်း
(ဒံ ၈:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သည် ပရောဖက်ပြုချက်အရ လပြည့်လ ၄၂ လ (သို့မဟုတ်)
နှစ်ပေါင်း ၁၂၆၀ ပတ်လုံး ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေမည်ဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ဗျာ ၁၁:၂; ၁၃:၅-၇; ဒံ ၇:၂၅
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုကာလသည် အေဒီ ၅၃၈ မှ ၁၇၉၈ ခုနှစ်အထိ ဖြစ်သည်။
Despite the clear application of these verses to what befell
Jerusalem in A.D. 70, the second reference to the city in Luke 21:24 looks
beyond this event. Both Daniel and Jesus blended descriptions of Jerusalem’s
destruction with more distant events that were to be revealed as His people
would need the instruction (cf. Dan. 12:9–10). Those who fell by the sword and
were taken captive may be compared with the remnant of Israel who would
“instruct many” but must endure sword, fire, captivity, and plundering (Dan.
11:33). Thus “Jerusalem” being trampled by Gentiles (Luke 21:24) refers to the
persecution of Christians through the ages (called “great tribulation” or
“great distress” in Matt. 24:21). This trampling of God’s people (cf. Dan.
8:10) would continue a total of forty-two prophetic months or 1,260 years (Rev.
11:2; 13:5–7; cf. see Dan. 7:25) from A.D. 538 to 1798.
ထိုကာလ၏
နီးကပ်လာချိန်တွင် နေ၊ လ၊ ကြယ်များတွင် နိမိတ်လက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်လာမည်။
ကောင်းကင်နိမိတ်များကို ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ဖော်ပြသည့်အခါ နေ-လ-ကြယ် အစဉ်အတိုင်းပင်
ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၂၉; ဗျာ
၆:၁၂-၁၃)။ ဤအချက်က အလွန်တိကျသော ပြည့်စုံမှုတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ
၁၇၈၀ ခုနှစ် မေလ ၁၉ ရက်နေ့မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော “အမှောင်နေ့” ဖြစ်ပြီး၊
နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်းရသည်အထိ မှုန်မှိုင်းနေခဲ့ပြီး လမှာ
မီးခိုးမြူများကြောင့် အနီရောင်သန်းနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ၁၈၃၃ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ ၁၃
ရက်နေ့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော လီယိုနစ် ဥက္ကာချွန်း မိုးရွာသွန်းမှုလည်း ပါဝင်သည်။
ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုသည် နှစ်ပေါင်း ၁၂၆၀ ကာလ၏ အဆုံးမတိုင်ခင်နှင့် အဆုံးပြီးနောက်
မကြာမီဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်များသည် ပြင်းထန်မှု၊ မြင်နိုင်မှု၊
ဘာသာရေးဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုတို့တွင် ယနေ့တိုင် မယှဉ်နိုင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
ဤနိမိတ်များသည် ဘုရားသခင်က နောက်ဆုံးခေတ်တွင် ကျန်ရစ်သော အုပ်စုတစ်စုကို
ထမြောက်စေပြီး၊ ကောင်းကင်တမန်သုံးပါး၏ သတင်းစကားကို ကြေညာစေရန်နှင့်
ဧဝံဂေလိတရားလုပ်ငန်းကို ပြီးဆုံးစေရန် အချက်ပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၁၄; ဗျာ ၁၂:၁၄-၁၇;
၁၄:၆-၁၂)။ နောက်ထပ်
နိမိတ်သုံးပါးကို ဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၂၁:၂၅-၂၆)။ (၁) နိုင်ငံများ
စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ဒုက္ခရောက်နေခြင်း၊ ယနေ့ကမ္ဘာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို
ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ (၂) ပင်လယ်သည် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ပြီး ဆူညံစွာ ဟိန်းထွက်နေခြင်း၊
ပင်လယ်နှင့်ဆိုင်သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာခြင်းကို
ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ (၃) လူများ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့်
မူးမေ့လဲကျနေခြင်း၊ လူသားများ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်မှုကို
ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ကောင်းကင်တန်ခိုးများ လှုပ်ရှားခြင်းသည် ကျမ်းဟောင်းတွင်
ထာဝရဘုရား၏ နေ့တော်ကို (ဟေရှာ ၁၃:၁၃; ၃၄:၄) နှင့် ကျမ်းသစ်တွင် ဒုတိယအကြိမ်
ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူခြင်းကို (ဟေဗြဲ ၁၂:၂၆-၂၉; ဗျာ ၆:၁၄-၁၇) အမှတ်အသားပြုသည်။
ဤနေရာတွင်လည်း လူသားသားတော် ဗျာဒိတ်ရှိလာတော်မူခြင်းနှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည် (လုကာ
၂၁:၂၇)။ ဤနိမိတ်များ ပြည့်စုံလာသောအခါ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည်
ကယ်တင်ခြင်းနီးလာပြီဟု သိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၈)။ ထိုအချက်ကို နောက်ဆက်တွဲ
သင်ပုန်းရွက်ဥပမာနှင့် ယေရှု၏ နောက်ဆုံးဆုံးမစကားဖြင့် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ
ဖော်ပြထားသည်။
Around the close of this period, signs in the sun, moon, and
stars would appear. Whenever these heavenly signs are mentioned in the NT, the
sun-moon-stars sequence is the same (Matt. 24:29; Rev. 6:12–13). This fact
suggests a very specific fulfillment, namely, the “Dark Day” of May 19, 1780,
when candles were needed at noon and a smoky haze reddened the moon; and the
Leonid meteor shower of November 13, 1833. These events, one coming shortly
before and the other shortly after the end of the 1,260-year period (see “The
1,260 Days/Years,” p. 1037), remain unequalled in terms of their intensity,
visibility, and religious impact. They signaled the raising up by God of an end
time remnant to proclaim the three angels’ messages and to bring the gospel
work to a close (Matt. 24:14; Rev. 12:14–17; 14:6–12). Three further signs are
listed (Luke 21:25–26): (1) perplexed and troubled nations, which may refer to
the hopelessness that characterizes the world today; (2) the turbulence and
“roaring” of the sea, which may refer to the increasing intensity of the
destruction brought by sea-based natural disasters; and (3) people fainting
from fear and foreboding, which may refer to the psychological disorientation
of humanity. The shaking of celestial powers marks the Day of the Lord in the
OT (e.g., Is. 13:13; 34:4) and the Second Advent in the NT (Heb. 12:26–29; Rev.
6:14–17). Here too they coincide with the Son of Man coming (Luke 21:27). When
these signs begin to be fulfilled, God’s people may know that their redemption
is near (v. 28), a thought further developed by the ensuing parable of the fig
tree and Jesus’s closing admonition.
၂၁:၂၉-၃၃။
သင်ပုန်းရွက်ဥပမာ။ ယေရှုသည် သင်ပုန်းပင်ကို ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း
နီးကပ်လာပြီဟူသော သေချာမှုကို ဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ်
ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူချိန် (လုကာ ၁၄:၆-၉ // မဿဲ ၂၁:၁၉) နှင့် ဒုတိယအကြိမ်
ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူချိန် (ဗျာ ၆:၁၃) နှစ်မျိုးလုံးတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။
သင်ပုန်းရွက်များ ပေါက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ (သစ်ပင်အားလုံးနှယ်ပင်) နွေရာသီ
နီးလာပြီဟု သိကြသည် (လုကာ ၂၁:၃၀)။ ထိုနည်းတူ ယေရှုဟောကြားခဲ့သော နိမိတ်များသည်
ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် နီးလာပြီဟု ညွှန်ပြသည် (အပိုဒ် ၃၁)။ ရှေ့ကအပိုဒ်များ
(အပိုဒ် ၂၅-၂၈) က ဒုတိယအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူချိန်တွင် ရောက်ရှိလာမည့်
ဘုန်းတန်ခိုးနိုင်ငံတော်ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အကြံပြုထားသည်။ သို့သော်
ယေရှုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း (အပိုဒ် ၂၀-၂၄) ကိုလည်း ကနဦးအသုံးချနိုင်သည်။
အကြောင်းမှာ ယေရှုသည် ထိုယခင်ဖြစ်ရပ်ကို ဒုတိယအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူချိန်တွင်
ဖြစ်ပွားမည့် ပိုမိုပြည့်စုံသော ပျက်စီးခြင်း၏ ပုံစံအဖြစ်
အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤဥပမာသည် တပည့်တော်များအား မြို့မှ ထွက်ပြေးရန်
အချက်ပြချက်ကို မှတ်မိစေရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် “ဤမျိုးဆက်” (အပိုဒ် ၃၂)
ဆိုသည်မှာ တပည့်တော်များ နေထိုင်ခဲ့သော မျိုးဆက်ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊
ယေရှုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်သည်
ကမ္ဘာပျက်စီးခြင်း၏ ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များသည် ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကို
တပြိုင်နက် ဖြစ်ပွားမည်ဟု မှားယွင်းစွာ ယူဆခဲ့ကြသည် (မဿဲ ၂၄:၃)။ တပည့်တော်များ၏
မေးခွန်းများကို ဖြေကြားရာတွင် ယေရှုသည် ဤဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကြားတွင် အလှည့်ကျ
ဖြေကြားခဲ့သည် (မဿဲ ၂၄:၃၄; မာကု
၁၃:၂၈-၂၉ ကြည့်ပါ)။
21:29–33. Parable of
the Fig Tree. Jesus used the fig tree as an illustration of the certainty
of the approach of divine judgment in connection with both the First Advent
(Luke 14:6–9 // Matt. 21:19) and the Second Advent (Rev. 6:13). Just as its
budding appearance of leaves (as with all the trees) signals the soon arrival
of summer (Luke 21:30), so the signs Jesus foretold indicate the kingdom of God
is near (v. 31). The immediately preceding verses (vv. 25–28) suggest that
reference is to the kingdom of glory that will arrive at the Second Advent.
However, there may also be a preliminary application to the destruction of
Jerusalem mentioned just before that (vv. 20–24), since Jesus used this earlier
event as a type of the more complete destruction that will occur at the Second
Advent. The parable reminded the disciples to recognize the signal for fleeing
the city. It also indicated that “this generation” (v. 32) refers to the
generation in which the disciples themselves lived, who would see the destruction
of Jerusalem, which seems to be a type of the destruction of the world at the
end of time. The disciples mistakenly assumed that these two events would occur
at the same time (Matt. 24:3). In answering the disciples’ questions, Jesus
went back and forth between these two events (see Matt. 24:34; Mark 13:28–29).
၂၁:၃၄-၃၈။
သတိထားကြည့်ရှုရန် အရေးကြီးပုံ။ ယေရှုသည် ဤဟောပြောချက်ကို အလွန်အရေးကြီးသော
လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (လုကာ ၆:၄၆-၄၉
ကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်သူများသည် မိမိတို့နှလုံးသားကို မာကျောစေခြင်း (ထွက် ၇:၁၄
နှိုင်းယှဉ်ပါ) သို့မဟုတ် ဤလောကအတိုင်း နေထိုင်ခြင်းနှင့် နေ့စဉ်ဘဝဝန်ထုပ်များကို
စိုးရိမ်ခြင်းဖြင့် နှလုံးသားကို လေးလံစေခြင်း မပြုရပါ။ ဂရိစကားလုံး “မူးယစ်ခြင်း”
(kraipalē) သည်
အရက်မူးခြင်းကြောင့် ဦးတည်ချက်ပျောက်ပြီး လှဲချော်သွားခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (လုကာ
၂၁:၃၄; ဟေရှာ
၂၉:၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူသားသားတော် ဗျာဒိတ်ရှိလာမည့် ထိုနေ့သည်
သတိမထားသူအားလုံးအတွက် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာမည် (လုကာ ၂၁:၃၆)။ အမြဲဆုတောင်းရန်
တိုက်တွန်းချက်သည် ဒုတိယအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အလားတူ
တိုက်တွန်းချက်ကို ထပ်မံဖော်ပြထားသည် (လုကာ ၁၈:၁၊ ၆-၈)။ သတိထားကြည့်ရှုပြီး
ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် လာမည့် ပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး
လူသားသားတော်ရှေ့တွင် အောင်နိုင်သူအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်မည် (ဧဖက် ၆:၁၃; ဗျာ ၆:၁၇
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လုကာသည် ဤအခန်းကို ယေရှု နေ့အခါတွင် ဗိမာန်တော်တွင်
သွန်သင်ခဲ့ပြီး ညအခါတွင် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် တညးခိုခဲ့သည်ဟု
အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည် (လုကာ ၂၁:၃၇)။
21:34–38. Importance
of Watching. Jesus concluded this discourse with an appeal to put His
teaching into practice (see Luke 6:46–49). Believers are not to allow their
hearts to become hard (cf. Ex. 7:14) or weighed down by living like the world
and worrying about the burdens of daily life. The Greek word often translated
as “carousing” (kraipalē) refers to
the loss of orientation and staggering that results from drunkenness (Luke
21:34; cf. Is. 29:9). That day when the Son of Man comes will arrive abruptly for
all who do not watch (Luke 21:36) for the fulfillment of these things. The
admonition to pray always echoes a similar admonition in connection with the
Second Advent (18:1, 6–8). By watching and praying, believers will be enabled
to escape the coming destruction and stand victorious before the Son of Man
(cf. Eph. 6:13; Rev. 6:17). Luke closes this section with a summary statement
about Jesus teaching in the temple during the day and spending the night on the
Mount of Olives (Luke 21:37).
အခန်းကြီး - ၂၂
၂၂:၁–၂၃:၅၆ ယေရှု၏
ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းနှင့် အသေခံခြင်း
ယေရှုသည်
ဗိမာန်တော်တွင် နေ့တိုင်း သွန်သင်နေသော်လည်း၊ ယုဒ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းဖြင့်
အဖြစ်အပျက်များ လျင်မြန်စွာ အံ့ဖွယ်နိဂုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည် (၂၂:၁-၁၃)။
ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များ ပသခါပွဲစားသုံးပြီး ထာဝရဘုရား၏ ညစာကို
တည်ထားကျင်းပပြီးနောက် (၂၂:၁၄-၃၈)၊ ယေရှုသည် ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်တွင် တစ်ညလုံး
ဆုတောင်းခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ဖမ်းဆီးခံရသည် (၂၂:၃၉-၆၂)။ ထို့နောက် အလျင်အမြန်
ရှမန်ကြီးများအဖွဲ့ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခံရပြီး အပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံရသည် (၂၂:၆၃-၇၁)၊
ရောမတို့လက်သို့ လွှဲအပ်ခံရသည် (၂၃:၁-၂၅)၊ နောက်ဆုံး လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အသေခံရသည်
(၂၃:၂၆-၅၆)။
22:1–23:56
SUFFERINGS AND DEATH
OF JESUS
Although Jesus was teaching day after day in the temple,
with His betrayal by Judas, events started moving rapidly to their shocking
conclusion (22:1–13). After the celebration of the Passover by Jesus and His
disciples and the institution of the Lord’s Supper (22:14–38), Jesus prayed all
night in Gethsemane, where He was arrested (22:39–62). Then He was hurriedly
tried before the Sanhedrin and condemned (22:63–71), handed over to the Romans
(23:1–25), and finally crucified (23:26–56).
၂၂:၁-၁၃။
ပသခါပွဲအတွင်း ယေရှုကို သစ္စာဖောက်ခြင်း။ ဗိမာန်တော်လုပ်ငန်းများနှင့်
သွန်သင်ချက်များအားဖြင့် ယေရှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ကျမ်းတတ်ပညာရှင်တို့၏
အာဏာကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပသခါပွဲ နီးလာသောအခါ သူတို့သည် ယေရှုကို
သတ်ပစ်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေနေကြသည် (အပိုဒ် ၁-၂; ယောဟန် ၁၁:၄၅-၅၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ထိုနည်းလမ်းကို ယုဒက ပေးခဲ့သည် (လုကာ ၂၂:၃)။ ယုဒသည် ရှိမုန်၏သားဖြစ်ပြီး (ယောဟန်
၁၂:၄) လုကာက ဤယုဒကို ယာကုပ်၏သားဖြစ်သော ယုဒနှင့် (ယောဟန် ၁၄:၂၂) ခွဲခြားရန်
သူ၏မျိုးနွယ်အမည်ဖြစ်သော ယုဒရှကာရုတ် (လုကာ ၆:၁၆ ကြည့်ပါ) ဟု ဖော်ပြထားသည်။
ယေရှုကို သစ္စာဖောက်ရန် စဉ်းစားရာတွင် ယုဒသည် ကိုယ်တိုင် စာတန်အား
လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး စာတန်က အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သည် (၂၂:၃; ၄:၁၃; ယောဟန် ၁၃:၂၇
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုဒသည် ယေရှုကို တရားစွဲဆိုရန် ရှာဖွေနေသော
ဗိမာန်တော်ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ဗိမာန်တော်အစောင့်အရှောက်တို့နှင့်
တိုင်ပင်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ လူကြိုက်များမှုကြောင့် လူအုပ်မရှိသည့်အချိန်နှင့်
နေရာတွင် ဖမ်းဆီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အများအားဖြင့် ဆုတောင်းရန် ဆုတ်ခွာနေကျသော
နေရာများတွင် ဖြစ်သည်။
22:1–13. Betrayal of
Jesus during Passover. Through His temple activities and teachings, Jesus
threatened the authority of both the chief priests and the scribes (or teachers
of the law). So as Passover approached, they were looking for a way to put Him
to death (vv. 1–2; cf. John 11:45–57). That way was provided by Judas (Luke
22:3), who was Simon’s son (John 12:4). Luke distinguishes this Judas from the
son of James (cf. John 14:22), who was also one of the twelve apostles (cf.
John 6:70), by mentioning his surname—Iscariot (see Luke 6:16). In
contemplating the betrayal of Jesus, Judas opened himself up to Satan, who
seized the opportunity (22:3; cf. 4:13; John 13:27). Judas consulted with the
chief priests of the temple, who were seeking a legal charge against Jesus, as
well as with the commanders in charge of the temple guard, who would organize
the arrest. Complicating their task considerably was Jesus’s popularity, so
they determined to seize Him when and where the crowds were not present, at one
of the usual places He retreated for prayer.
ပသခါပွဲကို နိသန်လ ၁၅
ရက်နေ့တွင် ကျင်းပသည်။ တဆေ့မဲ့မုန့်ပွဲသည် ပသခါနေ့မှစ၍ ရက်ပေါင်း ၇ ရက် (နိသန် ၁၅
မှ ၂၁ အထိ) ကြာသည် (တောလည်ရာ ၂၈:၁၆-၁၇; လုကာ ၂:၄၁-၅၂ မှတ်ချက်ကြည့်ပါ)။ ယုဒလူမျိုး ဘုရားဖူးများသည်
ဤဒုတိယပွဲတိုင်အောင် နေထိုင်လေ့ရှိပြီး အဲဂုတ္တုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့်
“ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ မုန့်” ဖြင့် အလျင်စလို ထွက်ခွာခဲ့ခြင်းကို အမှတ်ရသည် (တရားဟော
၁၆:၃)။ ဤပွဲနှစ်ပွဲ၏ နီးကပ်မှုကြောင့် မည်သည့်နာမည်ကိုမဆို နှစ်ပွဲလုံးကို
ရည်ညွှန်းရန် သုံးနိုင်သည်။ ယောဟန်က ယေရှု၏ အမှုတော်ကာလအတွင်း ပသခါပွဲ သုံးကြိမ်
သို့မဟုတ် လေးကြိမ်ကို ဖော်ပြထားသော်လည်း (ယောဟန် ၂:၂၃; ၆:၄; ၁၉:၁၄; ၅:၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊
သင်ခန်းစာကျမ်းသုံးစောင်တွင် ဤနောက်ဆုံးပသခါပွဲကိုသာ ဖော်ပြထားသည်။
The Passover, observed on Nisan 15, was the first religious
festival of the Jewish calendar. The Feast of Unleavened Bread (which began on
Passover) lasted for seven days, from Nisan 15 to 21 (Num. 28:16–17; see
commentary on Luke 2:41–52). Jewish pilgrims would stay through this second
feast to commemorate both their deliverance from Egypt and the hasty departure
with “the bread of affliction” (Deut. 16:3). Due to this close connection
between the two feasts, either name could be used to refer to both. Although
John mentions three and possibly four separate Passovers during Jesus’s
ministry (John 2:23; 6:4; 19:14; cf. 5:1), only this final one is mentioned in
the Synoptic Gospels.
ပသခါဆိုသည်မှာ နိသန်လ
၁၄ ရက် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် သတ်ပြီး နေဝင်ချိန်နောက်ပိုင်း (နိသန် ၁၅ ရက်နေ့)
စားသုံးသော ပသခါနွားသိုးငယ် (မိသားစုတစ်စုလျှင် တစ်ကောင်စီ) ကိုလည်း
ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ယောဟန်အရ ယေရှုသည် ပသခါနွားသတ်ချိန် (နိသန် ၁၄ ရက်) တွင်
အသေခံရပြီး အမှန်တကယ် ပသခါနွားသိုးငယ်ဖြစ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁၈:၂၈; ၁၉:၁၄; ၁ကော ၅:၇
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ပသခါစားပွဲကို ပသခါမတိုင်မီ စားခဲ့ရသည်။ လုကာကမူ
ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များ ပသခါစားပွဲကို ပုံမှန်အချိန်တွင် စားခဲ့သည်ဟု
ညွှန်ပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပသခါနွားကို သတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ဖြစ်သည် (လေ့လာရန်
“လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်း နှစ်” စာမျက်နှာ ၁၄၆၀)။ အောင်ပွဲခံဝင်ရောက်ခြင်းကဲ့သို့
(လုကာ ၁၉:၂၉-၃၅) ယေရှုသည် တပည့်တော်နှစ်ပါး၊ ဤကိစ္စတွင် ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့အား
အသေးစိတ် ညွှန်ကြားချက်ပေးခဲ့သည် (၂၂:၈)။ သူတို့သည် အထပ်ထပ်ရှိသော အိမ်တစ်အိမ်သို့
ရောက်ရှိပြီး ဧည့်ခန်းကြီးတစ်ခန်း ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀-၁၂)။
ပသခါနွားကို ဗိမာန်တော်တွင် သတ်ရပြီး ယေရှုရှလင်မြို့အတွင်း၌သာ စားရသည် (တရားဟော
၁၆:၅-၇) ဖြစ်ရကား နေရာထိုင်ခင်း ရှားပါးမည်ဖြစ်သဖြင့် ယေရှုသည် ပုဂ္ဂိုလ်အိမ်တွင်
ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (လုကာ ၂၂:၁၁; မဿဲ ၂၆:၁၈
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Passover could also refer to the paschal lamb (usually one
per family) that was killed on the afternoon of Nisan 14 and eaten after
sundown (i.e., on Nisan 15). According to John, Jesus died at the time of the
Passover sacrifice (Nisan 14) as the true paschal Lamb (see John 18:28; 19:14;
cf. 1 Cor. 5:7) so that the Passover meal was eaten before Passover (Nisan 15).
Luke seems to indicate that the Passover meal was eaten by Jesus and the
disciples at the regular time, which would have been after the Passover lamb had been sacrificed (for more, see “The
Year of the Crucifixion,” p. 1460). As with the triumphal entry (cf. Luke
19:29–35), Jesus gave detailed instructions to two disciples, in this case,
Peter and John (22:8), as to where they were to prepare the meal. They were
shown to a house with a large room upstairs that was already furnished for the
event (vv. 10–12). Because the Passover had to be sacrificed at the temple and
eaten in Jerusalem (Deut. 16:5–7) and accommodations would have been scarce, Jesus
may have prearranged to use a guest room (Luke 22:11) in a private home for the
supper (cf. Matt. 26:18).
၂၂:၁၄-၂၃။ ယေရှုသည်
ထာဝရဘုရား၏ ညစာကို တည်ထားတော်မူသည်။ ထာဝရဘုရား၏ ညစာကျင်းပရာ အထပ်ထပ်ခန်းတွင်
ခြေထောက်ဆေးကန်များနှင့် စားပွဲနိမ့်များ ပါဝင်ပြီး ယေရှုနှင့် တပည့်တော်
ဆယ့်နှစ်ပါးတို့သည် ထိုင် သို့မဟုတ် မှောက်စားကြသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ထိုအနေအထားသည်
ယေရှု တပည့်တော်များ၏ ခြေထောက်ကို ဆေးကြောပေးရာတွင်လည်း အဆင်ပြေစေသည် (ယောဟန်
၁၃:၁၂)။
22:14–23. Jesus
Institutes the Lord’s Supper. The upper room where the Lord’s Supper took
place apparently included cushions and low tables around which Jesus and the
twelve disciples sat down or reclined to eat the meal (v. 14). Such a posture
also facilitated Jesus’s washing of the disciples’ feet (John 13:12).
ယေရှုသည်
ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည့်အချိန်မတိုင်မီ တပည့်တော်များနှင့် ပသခါစားရန် အလွန်တမ်းတမ်းတတ
တောင့်တတော်မူသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၂၂:၁၅)။ ပထမပသခါပွဲ၏
ပရောဖက်ပြုချက်သင်္ကေတဖြစ်သော ဣသရေလလူမျိုးအိမ်ဝင်းတံခါးတိုင်များတွင်
သွေးလိမ်းခြင်းဖြင့် သားဦးများ ကယ်တင်ခြင်းခံရခြင်းသည် မကြာမီ ပြည့်စုံတော့မည်ကို
သူတို့ နားမလည်ကြခဲ့ပါ။ ယေရှုသည် ဤမျိုးဆက်မှ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရပြီး
ငြင်းပယ်ခံရမည်ကို tvဲကြိမ်တိုင်တိုင်
ဟောပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (၉:၂၂; ၁၇:၂၅)။
နောက်ဆုံးညစာသည် မှိုင်တွေဝေသော အသံထွက်နေသော်လည်း၊ ယေရှုသည် မိမိယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏
ရွှင်လန်းဖွယ်ရလဒ်ကို မျှော်လင့်တော်မူသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းအသရေရတော်မူပြီး
ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်တွင် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်စားကြရမည်ဖြစ်သည် (၂၂:၁၆;
ဟေဗြဲ ၁၂:၂
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Jesus expressed His earnest desire to eat the Passover with
His disciples before His suffering (Luke 22:15). They had no understanding that
the prophetic symbolism of that first Passover, when the blood applied to the
entrances of the Israelite homes saved the firstborn, was soon to be fulfilled.
Twice already Jesus had referred to His suffering and final rejection by the
leaders and “this generation” (9:22; 17:25). Despite the somber tone of the
Last Supper, Jesus anticipated the joyful results of His sacrifice when He
would be glorified (24:26) and they would sit around the banquet table in the
“kingdom of God” (22:16; cf. Heb. 12:2).
မဿဲနှင့်
မာကုတို့နှင့် မတူဘဲ လုကာက ခွက်နှစ်ခွက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ တဆေ့မဲ့မုန့်မတိုင်မီ
တစ်ခွက်နှင့် ညစာပြီးနောက် တစ်ခွက်ဖြစ်သည်။ ယုဒဓလေ့အရ ပသခါပွဲတွင် ခွက်လေးခွက်
ပါဝင်သဖြင့် ယေရှုသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာကို အတိုချုံ့ပြီး ထွက်မြောက်ခြင်းမှ သွေဖည်ကာ
မိမိသေဆုံးတော့မည့်အချိန်သို့ ဦးတည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ လုကာတွင် ဖော်ပြသော
ပထမခွက်သည် ပသခါပွဲ၏ ပထမနှစ်ခွက်အနက် တစ်ခွက်ဖြစ်ပုံရသည်။ တဆေ့မဲ့မုန့်ပွဲကို
ပသခါနှင့် တပြိုင်နက် ကျင်းပပြီး အိမ်တွင်းရှိ တဆေ့အားလုံးကို ဖယ်ရှားရသည်
(အဖျော်ယမကာများတွင်လည်း ပါဝင်သည်)။ တဆေ့ကို အပြစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသဖြင့်
စပျစ်ရည်သည် ယေရှု၏ အသွေးကို ကိုယ်စားပြုသည်ဖြစ်၍ တဆေ့မပါသော စပျစ်ရည်သာ ဖြစ်ရမည်။
ခွက်ထဲရှိ အရာကို ကျမ်းစင်က စပျစ်ရည်ဟု ဘယ်နေရာတွင်မျှ မဖော်ပြထားဘဲ
စပျစ်သီးဖျော်ရည်ဟူ၍သာ ဖော်ပြထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တဆေ့မဲ့မုန့်အတွက်
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီး ဖဲ့ခွဲ၍ ပါဝင်သူများအား ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ယေရှု၏
ကိုယ်ခန္ဓာကို ကိုယ်စားပြုသည်။
Luke, unlike Matthew and Mark, describes two cups, one
before the unleavened bread and one after. The Jewish traditions about
celebration of the Passover included four cups, so it may be that Jesus
abbreviated the typical Jewish practice in order to shift the application away
from the Exodus and onto His approaching death. The first cup mentioned in Luke
was apparently one of the first two cups of the Passover celebration. The feast
of Unleavened Bread was held simultaneously with Passover, during which all
leaven was removed from the house (which included that used to ferment drinks).
Since yeast was associated with sin during this festival and the wine
represented the blood of Jesus, it is certain that it was not fermented. The
contents of the cup are nowhere in Scripture called wine but only the fruit of
the vine, that is, unfermented grape juice. At a later point, thanks would be
given for the unleavened bread, which would then be broken and served to the
participants as a symbol of Jesus’s body.
ပသခါပွဲ၏ အရေးကြီးသော
အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ဓလေ့အရ ပါဝင်သမျှ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြခြင်းဖြစ်သည်။
ယေရှုသည် ထိုအစား နေရာတွင် နောက်ဆုံးညစာကို ပြဌာန်းဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
မုန့်ကို မိမိကိုယ်တော်ဟု အဓိပ္ပာယ်ပေးခဲ့သည် (လုကာ ၂၂:၁၉)။ လုကာတွင်
ဤကိုယ်ခန္ဓာကို သူတို့အတွက် အပ်နှံခဲ့သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ
မုန့်သည် အမှန်တကယ် ပသခါယဇ်ဖြစ်တော်မူသော မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခြင်းကို
ကိုယ်စားပြုသည် (မာကု ၁၀:၄၅; ဟေရှာ
၅၃:၇-၈၊ ၁၀ နှိုင်းယှဉ်ပါ) “ကမ္ဘာ့အသက်အတွက်” (ယောဟန် ၆:၅၁)။ ပသခါဓလေ့၏
တတိယခွက်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခွက် သို့မဟုတ် ကောင်းချီးခွက်ဟု ခေါ်သည် (၁ကော
၁၀:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနေရာတွင် ညစာပြီးနောက် သောက်သုံးသောကြောင့်
ဒုတိယခွက်ဖြစ်ပုံရသည် (လုကာ ၂၂:၂၀)။ ယေရှုသည် ဤခွက်ကို မိမိအသွေးတော်ဖြင့် ဖြစ်သော
“ပဋိညာဉ်တရားသစ်” ဟု ခေါ်တော်မူသည် (၁ကော ၁၁:၂၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပဌမပဋိညာဉ်
(သို့မဟုတ်) ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်ကို အသွေးဖြင့် စတင်ခဲ့သည်နှင့်အညီ (ထွက် ၂၄:၈)
ယေရှု လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သွန်းလောင်းတော်မူသော အသွေးတော်သည်
ပဋိညာဉ်တရားသစ်ကို တည်ထောင်စေသည် (ဟေဗြဲ ၉:၁၅)။
An important part of the Passover was an explanation of the
meaning of each element of the ritual. In replacing it, the Last Supper was
essentially an acted parable. Jesus attributed new significance to the bread,
calling it His body (Luke 22:19). In Luke, Jesus added that this body was given
for them, meaning that the bread symbolized the giving of Himself as the real
Passover sacrifice (Mark 10:45; cf. Is. 53:7–8, 10) “for the life of the world”
(John 6:51). The third cup of the Passover ritual was called one of blessing or
thanksgiving (cf. 1 Cor. 10:16), and this seems to have been the second cup
mentioned here because it was drunk after supper (Luke 22:20). Jesus called
this cup “the new covenant” in His blood (cf. 1 Cor. 11:25). Just as the first
(or old) covenant was inaugurated with blood (Ex. 24:8), so Jesus’s shed blood
on the cross (represented by the “blood” of the grape) ratified the new
covenant (Heb. 9:15).
ထာဝရဘုရား၏ ညစာတွင်
တဆေ့မဲ့မုန့်နှင့် တဆေ့မပါသော စပျစ်သီးဖျော်ရည်သည် ယေရှု၏
အပြစ်ကင်းစင်သန့်ရှင်းသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး အပြစ်လွှတ်ခြင်းအတွက်
ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဤထူးခြားသော ညစာပွဲအတွင်း သစ္စာဖောက်သူသည် သူတို့အလယ်တွင်
ရှိသည်ဟု တပည့်တော်များကို အံ့ဩစေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၁; ဆာလံ ၄၁:၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ခရစ်တော်၏
ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်စီမံခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဘုရားအစီအမံကို
သိရှိခြင်းဖြင့် ခရစ်တော် ခွန်အားရရှိနိုင်သည် (ယောဟန် ၁၃:၁၈-၁၉)။ သို့သော်
သစ္စာဖောက်မည့်သူအတွက်မူ ဆိုးရွားလှသည် (လုကာ ၂၂:၂၂)။ ပသခါစားပွဲသည်
သီချင်းဆိုခြင်းဖြင့် ပုံမှန်အဆုံးသတ်သည် (ဆာလံ ၁၁၃-၁၁၈) နှင့် ဣသရေလ၏
အနာဂတ်အောင်ပွဲကို ညွှန်ပြသော နောက်ဆုံးခွက်ဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။ သို့သော်
နောက်ဆုံးညစာသည် ထပ်ဆောင်းခွက်မပါဘဲ နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (မာကု ၁၄:၂၆)။ အကြောင်းမှာ
နောက်ဆုံးအောင်ပွဲသည် ဒုတိယအကြိမ် ဗျာဒိတ်ရှိတော်မူချိန်တွင်သာ
ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းကို အမှတ်ရစေရန် ရည်ရွယ်သည် (၁ကော ၁၁:၂၆;
ဗျာ ၁၉:၆-၉)။
Both the unleavened bread and the unfermented juice of the
Lord’s Supper—which Jesus commanded His followers to partake of in remembrance
of Him (Luke 22:19)—symbolized His pure, sinless sacrifice for the forgiveness
of sin. During this unusual supper, Jesus surprised the disciples by saying
that His betrayer was among them (v. 21; cf. Ps. 41:9). The sufferings of
Christ had been divinely preordained, so Christ could be strengthened by
knowing God’s plan (John 13:18–19), but it would be terrible for the one who
would betray Him (Luke 22:22). The Passover meal normally ended with a hymn
(Pss. 113–118) and a final cup that pointed to the future victory of Israel,
but the Last Supper concluded without the additional cup (Mark 14:26) because
final victory would come only at the Second Advent, to which this remembrance
of Christ’s death pointed (1 Cor. 11:26; Rev. 19:6–9).
၂၂:၂၄-၃၀။
တပည့်တော်များ ဘွဲ့အမည်အကြီးဆုံးဖြစ်ရန် အငြင်းပွားကြသည်။ လုကာသည်
နောက်ဆုံးညစာနှင့် ယေရှု အပ်နှံခံရခြင်းကို တပည့်တော်များ၏ အကြီးအမှူးဖြစ်ရန်
အငြင်းပွားခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ဤအငြင်းပွားမှု
မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်ပွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားပါ။ လက်ဝါးကပ်တိုင်
နီးကပ်လာသဖြင့် တပည့်တော်များသည် နိုင်ငံတော် မကြာမီ တည်ထောင်မည်ဟု
ယုံကြည်ခဲ့ကြပုံရသည်။ ယေရှုသည် တကယ့်အကြီးအမှူးဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟု ရှင်းပြရန်
အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ တပါးအမျိုးသားများတွင် ဂုဏ်နှင့် အာဏာအတွက်
ယှဉ်ပြိုင်မှု ကျယ်ပြန့်သည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ရှင်ကျန်ရစ်သော ကမ္ပည်းစာများနှင့်
အထိမ်းအမှတ်များအရ ချမ်းသာသူများသည် အများပြည်သူလုပ်ငန်းများအတွက် အလှူခံပြီး
နိုင်ငံရေးအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဂုဏ်သရေနှင့် ဩဇာရရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော်
ရာထူး၊ ဂုဏ်သရေ၊ အာဏာနှင့် ချမ်းသာလိုခြင်းကဲ့သို့ပင် ဘယ်တော့မှ မပြည့်စုံနိုင်ပါ
(ဒေသနာ ၂၇:၂၀)။ ယုံကြည်သူများအလယ်တွင်မူ အကြီးဆုံးသူသည် အငယ်ဆုံးကဲ့သို့၊
ခေါင်းဆောင်သည် အမှုတော်ဆောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည် (လုကာ ၂၂:၂၆)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည်
အသင်းတော်တွင် စည်းရုံးဖွဲ့စည်းမှု ရှိရမည်ကို အတည်ပြုခဲ့သော်လည်း၊
အာဏာလိုချင်စိတ်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ ကျေးကျွန်ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ဆိုသည်
(ယောဟန် ၁၃:၁-၁၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းသည် ကျေးကျွန်များ၏
အသိုင်းအဝိုင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုတွင် တပည့်တော်များပြားသော်လည်း
ဆယ့်နှစ်ပါးသောသူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ နေရာအနှံ့လိုက်ပါပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခများကို
မျှဝေခံစားခဲ့ကြသည် (လုကာ ၂၂:၂၈; ဥပမာ
၅:၃၀; မာကု
၇:၅)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို ကိုယ်စားပြုသူများအဖြစ်
လာမည့်နိုင်ငံတော်တွင် စားသောက်ရန်နှင့် ဣသရေလမျိုးနွယ် ဆယ့်နှစ်ပါးကို
တရားစီရင်ရန် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခွင့်ရမည်ဟု ကတိပေးခံရသည် (လုကာ ၂၂:၃၀)။
ထိုနှစ်ထောင်ပြည့်ကာလတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည် ကမ္ဘာကို တရားစီရင်မည်ဖြစ်ပြီး
ကောင်းကင်တမန်များပင် စီရင်ခံရမည် (၁ကော ၆:၂-၃; ဗျာ ၂၀:၄)။
22:24–30. The
Disciples Argue about Greatness. Luke contrasts the Last Supper and Jesus’s
willingness to be delivered to death with a dispute the disciples had about
greatness (v. 24). The exact time of this dispute is left unclear. Evidently,
as the cross drew closer, the disciples believed the kingdom would soon be
established. Jesus seized the opportunity to explain true greatness. Among the
Gentiles, rivalry for honor and power was widespread (v. 25). Surviving plaques
and monuments testify to the lavish donations for public works projects made by
wealthy benefactors to enhance their status and influence with the political
class. But the desire for position, prestige, and power, like the desire for
wealth, is never satisfied (Prov. 27:20). Among believers, the greatest should
be as the youngest, taking the lowest place, and the leader should be as the
one who serves (Luke 22:26). Thus Jesus affirmed that organization would exist
in His church but that it would be based not on thirst for power over others but
on His example as servant (cf. John 13:1–17). The community of believers is a
community of servants. Although Jesus had many disciples, the Twelve stayed
with Him wherever He went and shared His trials (Luke 22:28; e.g., 5:30; Mark
7:5). Consequently, they, as representatives of God’s people, were promised
that in the coming kingdom they would eat and drink at the same table and would
also sit on thrones judging the twelve tribes of Israel (Luke 22:30). During
the Millennium, God’s people will judge the world and even angels (1 Cor.
6:2–3; Rev. 20:4).
၂၂:၃၁–၃၈ ယေရှုသည်
ပေတရု၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ကြိုတင်ဟောပြောပြီး ကိုယ်တော်သည် ကျွန်အဖြစ်
ခံစားရမည့်အရာကို ဟောပြော၏။ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားမည့်အချိန်မတိုင်မီ (၃၉ ကိုကြည့်)
ယေရှုသည် စာတန်နှင့် ရန်တွေ့မှုအကြောင်း အနည်းငယ်ဖွင့်ပြတော်မူ၏။ စာတန်သည်
ပေတရုတစ်ဦးတည်းမဟုတ်၊ တပည့်တော်များအားလုံးကို ခါထားပြီး စစ်ဆေးလိုကြောင်း (exētēsato)
တောင်းဆိုခဲ့၏ (၃၁)။
“သင်တို့” ဟူသော စကားသည် ဗလုံးပုံစံဖြစ်သောကြောင့် အားလုံးကို ရည်ညွှန်း၏။
ဂရိဘာသာအရ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို စွပ်စွဲတတ်သော စာတန်သည် သူတို့ကို
စုံစမ်းခွင့်တောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်၏ (ယောဘ ၁:၆–၁၂၊ ၂:၁–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။
ယေရှုသည် ပေတရု၏ မူလနာမည်ဖြစ်သော “ရှိမုန်” ကို ထပ်ကြပ်ခေါ်တော်မူပြီး
အလွန်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း (amēn) ကို
မကြာခဏသုံးသလို ဤနေရာတွင်လည်း အလေးအနက်ထား ကြေညာတော်မူ၏ (ယော ၁:၅၁၊ ၃:၃ နှင့်
နှိုင်း)။ ထိပ်တန်းတပည့်တော်တစ်ဦးအနေဖြင့် ပေတရု၏ ဥပမာသည်
ကြီးမားသောဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိ၏။ ယေရှုသည် ပေတရုအတွက် ဆုတောင်းပေးတော်မူခဲ့ပြီး
စာတန်ယူဆောင်လာမည့် သွေးဆောင်မှုအောက်တွင် ယုံကြည်ခြင်းမပျက်ပြားရန်
ဆုတောင်းတော်မူ၏ (လု ၂၂:၃၂)။ ပေတရု၏ ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်ကို
စွန့်ပစ်မည့်အရာကို ကြိုတင်မြင်ထားသောကြောင့် သခင်နှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးသို့
ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အားပေးတော်မူ၏ (၂ရာ ၃၀:၉၊ ဆာ ၁၉:၇၊ ၅၁:၃၊
၈၀:၁၉၊ ဟေရှာ ၅၅:၇၊ ဟောရှေ ၆:၁ နှင့် နှိုင်း)။ ယုံကြည်ခြင်းခိုင်ခံ့သူသာလျှင်
အခြားသူများကို ခိုင်ခံ့စေနိုင်၏။ ယောဟန်အနီတွင် ယေရှုသည် အခြားသူများမရောက်နိုင်သောနေရာသို့
သွားတော်မူမည်ဟု မိန့်တော်မူရာ ပေတရုက ယေရှုအတွက် အသက်ကို စွန့်လှူမည်ဟု အတည်ပြု၏။
ဤလုကာတွင်မူ ယေရှုနှင့်အတူ ထောင်သို့လည်းကောင်း၊ အသေခံရန်လည်းကောင်း
အသင့်ရှိကြောင်း ပြောဆို၏ (လု ၂၂:၃၃)။ သ unfortunately ပေတရုသည် ကိုယ်ကိုကိုယ်မသိ၊ သခင်ကိုလည်း
မသိသောကြောင့် မာန်တက်စွာ ပြောဆိုခဲ့၏။ ယေရှုက ကြက်တွန်မည့်အချိန်မတိုင်မီ
(နံနက်စောစောမတိုင်မီ) ပေတရုသည် ယေရှုကို သိသည်မဟုတ်ဟု သုံးကြိမ်ငြင်းပယ်မည်ဟု
ဟောကြားတော်မူ၏ (၃၄)။
22:31–38. Jesus
Foretells Peter’s Denial and His Own Suffering as the Servant. Before
leaving the upper room (cf. v. 39), Jesus revealed a glimpse of His controversy
with Satan, who asked (exētēsato) to
sift or shake not just Peter but all of the disciples (v. 31), as the plural
form of “you” indicates. The Greek suggests that Satan, the accuser of God’s
people, demanded the right to test
them (cf. Job 1:6–12; 2:1–6). Jesus’s repetition of Peter’s given name, Simon,
like His frequent repetition of amēn
(“truly”; e.g., John 1:51; 3:3), introduced a solemn declaration or appeal (cf.
Matt. 7:22; 25:11; Luke 6:46; 8:24; 13:34; Acts 9:4). As one of the leading
disciples, his example would have a larger influence. Jesus prayed to the
Father on Peter’s behalf that he would exhibit a faith that would not fail
under the temptation Satan was about to bring (Luke 22:32). Having foreseen
Peter’s impending denial and abandonment of Him, Jesus encouraged him with the
hope of his return to a covenant relationship with the Lord (e.g., 2 Chr. 30:9;
Pss. 19:7; 51:3; 80:19; Is. 55:7; Hos. 6:1). Only someone strong in faith can
strengthen others. In John, Jesus referred to His going away to where others
could not come (John 8:21; 13:33, 36), and Peter affirmed his willingness to
lay down his life for Jesus. Here in Luke he intended to go with Jesus to
prison and to death (Luke 22:33). Unfortunately, Peter did not know himself or
His Lord, or else he would not have answered so self-assuredly. Jesus predicted
that before the rooster crowed (several hours before sunrise), Peter would
three times deny knowing Jesus (v. 34).
ယေရှုသည် ထိုအချိန်၏
အန္တရာယ်ကို ယခင်ကာလနှင့် နှိုင်းယှဉ်တော်မူ၏။ ယခင်က တပည့်တော်များကို ငွေအိတ်၊
ခရီးအိတ်၊ ဖိနပ်မပါဘဲ စေလွှတ်ခဲ့စဉ်က သူတို့သည် ဘာမျှချို့တဲ့ခြင်းမရှိခဲ့ဟု
ဆိုနိုင်ခဲ့ကြ၏ (လု ၉:၁–၆၊ ၁၀:၄ နှင့် နှိုင်း၊ ၂၂:၃၅)။ ယခုမူ အချိန်အခါ
လုံးဝကွဲပြားသွားပြီ။ ငွေအိတ်၊ ခရီးအိတ်သာမက ဓားလည်းလိုအပ်တော့မည်။ ဓားမရှိလျှင်
အဝတ်ကို ရောင်းချ၍ ဓားဝယ်ရန် မိန့်တော်မူ၏ (၃၆)။ ယေရှုသည် ဥပစာများဖြင့် မကြာခဏ
ဟောတော်မူသော်လည်း နားထောင်သူများက စကားတွင်းနှင့် တကယ့်အဓိပ္ပာယ်ကို
မခွဲခြားတတ်ခဲ့ချေ (မဿဲ ၁၅:၁၀–၂၀၊ မာ ၈:၁၅–၁၆၊ ယော ၂:၁၉–၂၁ နှင့် နှိုင်း)။
ဓားဟူသော စကားသည် ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ညှဉ်းဆီးခြင်းကို ရည်ညွှန်း၏ (လု ၂၁:၂၄၊ မဿဲ
၁၀:၃၄–၃၆)။ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် “လူဆိုးများနှင့် အတူ ရေတွက်ခြင်းခံရ” မည်ဖြစ်သည်
(လု ၂၂:၃၇)။ ဟေရှာယ ၅၃:၁၂ မှ ကိုးကားချက်သည် ယေရှုသည် လူများ၏အပြစ်အတွက် ရိုက်ပုတ်ခြင်းခံရမည်ဟု
နားလည်တော်မူကြောင်း ပြသ၏ (ဟေရှာ ၅၃:၈၊ မာ ၁၄:၂၇ နှင့် နှိုင်း)။ ဤသည်မှာ
ကိုယ်တော်လာရောက်ရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်၏။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အတိအကျ ပြည့်စုံခဲ့၏
(လု ၂၃:၃၂–၃၃)။ တပည့်တော်များသည် ဓားနှစ်လက်ကို ညွှန်ပြပြီး ဥပစာဆန်သော
ဓားဝယ်ရန်ညွှန်ကြားချက် (ဝိညာဉ်ရေးရာစစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန်) နှင့်
ပရောဖက်ပြည့်စုံခြင်းကို နားမလည်ခဲ့ချေ။ ယခုတိုင် သတိပေးချက်များအားလုံး
နားပင်းနေသောကြောင့် ယေရှုက “လုံလောက်ပြီ” ဟု သူတို့၏ နားမလည်မှုကို လက်ခံတော်မူ၏။
Jesus contrasted the time of peril at that time with earlier
times. Then, although He had sent the disciples on missions without any visible
means of support (see commentary on Luke 9:1–6; cf. 10:4), they could say they
lacked nothing (22:35). But when Jesus spoke, the times were drastically
different. The disciples would need not only a money bag and traveling bag for
provisions but also a sword, and if necessary, one’s garment was to be sold to
buy a sword (v. 36). Jesus often spoke in parables and metaphors, though His
listeners, as here, frequently took these sayings literally (e.g., Matt.
15:10–20; Mark 8:15–16; John 2:19–21). The sword points to strife and
persecution (Luke 21:24; Matt. 10:34–36), beginning with Jesus Himself, who
would be “numbered with the transgressors” (Luke 22:37). This quotation from
Isaiah 53:12 shows that Jesus understood His mission in terms of being struck
for the sins of the people (Is. 53:8; cf. Mark 14:27), which was the purpose of
His coming. It was also fulfilled quite literally in His crucifixion (Luke
23:32–33). The disciples, pointing to two swords, failed to grasp the
connection between the metaphorical admonition to buy a sword (to get ready for
the approaching spiritual conflict) and the imminent fulfillment of prophecy
just announced. Since all His warnings up to this point seemed to have fallen
on deaf ears, Jesus acquiesced to their continued incomprehension by saying
this was enough.
၂၂:၃၉–၄၆
ဂေသမန်ဥယျာဉ်၌ ယေရှု၏ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်း။ သံလွင်တောင်ပေါ်ရှိ
ယေရှုသည် တစ်ဦးတည်းဆုတောင်းတတ်သော နေရာသည် ဂေသမန် (“ဆီညှစ်စက်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်)
ဥယျာဉ်ဖြစ်၏။ အပြစ်၏အလေးချိန်ကို ခံစားရမည့်နေရာ အမည်နှင့် လိုက်ဖက်၏ (မဿဲ ၂၆:၃၆၊
ယော ၁၈:၁)။ တပည့်တော်များကို သွေးဆောင်မှုကို ခံနိုင်ရန် ဆုတောင်းရန်
တိုက်တွန်းပြီး (၂၂:၄၀၊ ၃၂ နှင့် နှိုင်း) ယေရှုသည် ဥယျာဉ်ထဲ နည်းငယ်ဝေးရာသို့
သွားကာ ဒူးထောက်ဆုတောင်းတော်မူ၏ (၄၁)။ လုကာ၏ တိုတိုတုတ်တုတ်မှတ်တမ်းတွင် ယေရှုသည်
တစ်ကြိမ်သာ ဆုတောင်းတော်မူပြီး ခွက်ကို ဖယ်ရှားပေးရန် တောင်းပန်ရာတွင်
ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို လက်ခံကန်တော့၏ (မဿဲ ၂၆:၃၉၊ မာ ၁၄:၃၆ နှင့် နှိုင်း)။
လူ့သဘာဝအရ လက်ဝါးကပ်တိုင်ခံလိုခြင်းမရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်
ခမည်းတော်၏အလိုတော်ပြည့်စုံပါစေဟု ဆုတောင်းတော်မူ၏။
22:39–46. Jesus’s
Prayer and Agony in Gethsemane. The place on the Mount of Olives where
Jesus was accustomed to go for solitude and prayer was a garden called
Gethsemane, which means oil press—a fitting name since Jesus would feel the
weight of sin pressing on Him there (Matt. 26:36; John 18:1). After urging the
disciples to pray for strength to withstand temptation so that their faith
might not fail (Luke 22:40; cf. v. 32), Jesus withdrew further into the garden
to be alone and knelt down to pray (v. 41). In Luke’s abbreviated account,
Jesus prays only once, prefacing His plea to the Father to take away the cup
with a recognition of and submission to the divine will (cf. Matt. 26:39; Mark
14:36). Although Jesus’s human will in not wanting to go to the cross disagreed
with the divine will, in the end He prayed that His Father’s will be done.
ခမည်းတော်နှင့်
ခွဲခွာရခြင်း၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ (agōnia) သည် အလွန်ပြင်းထန်သောကြောင့် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး
လာရောက်အားပေးတော်မူ၏ (၂၂:၄၄)။ ပိုမိုစိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းရာ ချွေးသည်
သွေးစက်ကြီးများနှင့် တူလာ၏။ ဤသည်မှာ အလွန်ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ်
စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် သွေးချွေးထွက်သော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေ (hematidrosis)
ဖြစ်နိုင်၏။ ယေရှုသည်
တပည့်တော်များထံ ပြန်လာသောအခါ သူတို့သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍
အိပ်ပျော်နေ၏ (၂၂:၄၅)။ နောက်တစ်ကြိမ် သွေးဆောင်မှုကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန်
ဆုတောင်းရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏ (၂၂:၄၆)။ ယေရှုကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့
ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာအားကိုးခြင်းသည်
အဓိက ကာကွယ်ရေးဖြစ်၏ (၄:၄ နှင့် နှိုင်း)။
So draining was the agony (agōnia, Luke 22:44) of separation from His Father that an angel
came to strengthen Him for the excruciating path that lay ahead. Praying more
earnestly, Jesus’s sweat appeared to be like great drops of blood (“like,” hōsei, means appearance; e.g., Luke
24:11; Matt. 3:16; Acts 2:3; 6:15). This may suggest hematidrosis, an acute
medical condition of sweating blood that is caused by extreme fear or stress,
sometimes observed among prisoners awaiting execution. Jesus, when returning to
the disciples, found them sleeping because they were exhausted by their sorrow
(Luke 22:45). The uncertainty was deeply perplexing and filled their hearts
with sorrow (cf. John 16:5). Again Jesus urged them to pray for strength to
face temptation (Luke 22:46). As with Jesus Himself, their primary line of
defense would be prayer and a firm reliance on God’s word (cf. 4:4).
၂၂:၄၇–၅၃ ယေရှုကို
သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခြင်း။ ယေရှုစကားမဆုံးမီ လူအုပ်ကြီးရောက်လာ၏။
ယုဒဦးဆောင်လျက် လာကြ၏။ ယုဒသည် နမ်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့၏ (၄၇)။ နမ်းခြင်းသည် မိသားစု၊
ရင်းနှီးသူ၊ တပည့်နှင့်ဆရာအကြား ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လေးစားခြင်းလက္ခဏာဖြစ်၏။
ဤနေရာတွင်မူ မှောင်ရိပ်ထဲ၌ ယေရှုကို အတိအကျဖော်ပြရန်အတွက်ဖြစ်၏။ ယေရှု၏
မေးခွန်းသည် မကောင်းမှုအတွက် နမ်းခြင်းကို အံ့သြဖွယ် ထင်ရှားစေ၏။ တပည့်တော်များ
နိုးကြားလာပြီး ဓားကိုင်ရမည့်အချိန်ရောက်ပြီလောဟု မေးကြ၏ (၄၉၊ ၃၈ နှင့် နှိုင်း)။
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအပေါ်တည်ပြီး ကိုယ်ကာကွယ်ရန်ပင်
တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဟု သူတို့ နားမလည်သေး၊ (ယော ၁၈:၃၆၊ မဿဲ ၂၆:၅၂–၅၃ နှင့်
နှိုင်း)။ ပေတရု (ယော ၁၈:၁၀) သည် ယေရှုဖြေမဆိုမီ ဓားရှည်နှင့်
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ကျွန် မလခု၏ ညာနားရွက်ကို ဖြတ်လိုက်၏ (၅၀)။ အခြေအနေကို
အမြဲထိန်းချုပ်ထားသော ယေရှုသည် ဘုရားနိုင်ငံတော်၏ အကြမ်းမဖက်သောသဘောကို ထင်ရှားစွာ
ပြသတော်မူ၏။ နားရွက်ကို တို့၍ အနာကင်းစင်အောင် ကုသတော်မူ၏ (၅၁)။
ဓားနှင့်တုတ်များကိုင်ဆောင်ကာ ညအချိန် လာရောက်ဖမ်းဆီးသော
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကို နေ့တိုင်းဗိမာန်တော်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ
သွန်သင်ခဲ့သည်ကို သတိပေးတော်မူ၏ (၅၂–၅၃)။ သူတို့၏အမှုကို အမှောင်တရား၏အာဏာနှင့်
စာတန်၏အုပ်စိုးမှုဟု ဖော်ပြတော်မူ၏ (၃၊ ၃၁ နှင့် နှိုင်း)။
22:47–53. Betrayal
and Arrest of Jesus. Even before Jesus finished speaking, a large mob
approached, led by Judas. Luke indicates Judas’s intention was to kiss Jesus
(v. 47). The kiss was a sign of affection and respect between family members
and close friends, perhaps also between disciple and rabbi (Matt. 26:49).
However, its purpose here was to clearly identify Jesus in the darkness for the
arrest. The word order of Jesus’s question in Greek emphasizes the incongruity
of using a kiss for evil. The disciples, by this time wide awake, asked whether
it was time to wield the sword (Luke 22:49; see also v. 38). Amazingly, they
did not yet understand the otherworldly nature of God’s kingdom—it is based on
love (6:27, 35; 10:27), with citizens who do not fight, not even in defense
(John 18:36; cf. Matt. 26:52–53). One of the disciples, Peter (John 18:10), did
not wait for Jesus to answer the question but cut off the right ear of the high
priest’s servant (Luke 22:50). Always in control of the situation, Jesus vividly
demonstrated the nonviolent character of God’s kingdom. He touched the man’s
ear and healed him (v. 51). Then, speaking to the religious leaders who had
come with swords and clubs to arrest Him at night, He reminded them of His
peacefully teaching daily in the temple (vv. 52–53). Identifying their work
with the power and reign of darkness (i.e., Satan; vv. 3, 31), Jesus showed
which kingdom these religious functionaries had chosen.
၂၂:၅၄–၆၂ ပေတရု၏
ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ခါးသီးစွာ နောင်တရခြင်း။ ရောမလူမျိုးမဟုတ်၊
ယုဒခေါင်းဆောင်များကပင် ယေရှုကို ဖမ်းဆီးခဲ့၏။ ယောဟန်အရ ဂေသမန်မှ ယေရှုကို ပထမဆုံး
အာနတ်၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏ (ယော ၁၈:၁၃)။ ရောမတို့က
ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းခန့်အပ်ရေးကို နှစ်စဉ်ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် အာနတ်မှာ လူများက
တရားမျှတသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဟု ယူဆ၏။ အာနတ်၏ယောက္ခမ ကာယပ ကို
ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ဗလေရို ဂရာတု က ခရစ်နှစ် ၁၈ တွင် ခန့်အပ်ခဲ့၏။ ယေရှုကို
ကာယပ၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏ (လု ၂၂:၅၄၊ မဿဲ ၂၆:၅၇ နှင့် နှိုင်း)။ လုကာအရ
ညအချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ဤအစစ်ဆေးခြင်းသည် ယာယီသာဖြစ်၏ (၂၂:၆၆ ကိုကြည့်)။
22:54–62. Peter’s
Denial and Bitter Repentance. It was not the Romans but the Jewish leaders
who took the lead and arrested Jesus. According to John, Jesus was first taken
from Gethsemane to the house of Annas, who was recognized by the people as the
rightful high priest (John 18:13). But the Romans reserved the power of annual
appointment to this office, making it essentially a political post. After
several interim high priests, Annas’s son-in-law Caiaphas was appointed to the
position by the Roman prefect, Valerius Gratus, in A.D. 18, and it was to
Caiaphas’s house that Jesus was taken next (Luke 22:54; cf. Matt. 26:57). As
Luke implies, such a trial was necessarily preliminary because it was still
night (see Luke 22:66).
ပေတရုသည် အိမ်ထဲသို့
မဝင်ဘဲ ခြံဝင်းထဲတွင် လူများနှင့်ရောနှော၍ ထိုင်နေ၏။ နွေဦးရာသီဖြစ်သောကြောင့်
ညအချိန် အေးနေသဖြင့် ကျွန်များနှင့် အစောင့်များသည် မီးမွှေးထားကြ၏ (၅၅)။ ပေတရု
မီးနားထိုင်စဉ် မျက်နှာကို အသိအမှတ်ပြုခံရ၏။ ဧဝံဂေလိလေခုအားလုံးတွင် ပထမဆုံး
အသိအမှတ်ပြုသူမှာ ကျွန်မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်၏ (၅၆၊ ယော ၁၈:၁၆ အရ တံခါးစောင့်မ)။ သူမက
ပေတရုကို စိုက်ကြည့်ပြီး ယေရှုနှင့်အတူရှိခဲ့သူဟု အတည်ပြု၏။ ပေတရုက ယေရှုကို မသိဟု
ငြင်းပယ်၏ (၅၇၊ ၃၄ နှင့် နှိုင်း)။ ယေရှုတပည့်ဟု အသိအမှတ်မပြုခံရရန် လူအုပ်ထဲ
ရောနှောနေခြင်းဖြင့် ပေတရုသည် ပထမဆုံး ဝေးကွာခဲ့၏။ သွေးဆောင်မှုကို
စိတ်နှလုံးထဲတွင် အရင်ရှုံးနိမ့်ပြီးမှ ပွင့်လင်းစွာ အပြစ်ပြု၏။ ဤတံခါးကို
ဖြတ်ကျော်ပြီးသည်နှင့် ဒုတိယနှင့် တတိယ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့၊
(၅၈–၆၀)။ အပြစ်တစ်ခုသည် နောက်ထပ်ဆင်းသက်မှုကို လမ်းဖွင့်ပေး၏။ တတိယစွပ်စွဲသူသည်
ဥယျာဉ်ထဲတွင် မြင်ဖူးသူဖြစ်ပြီး ဂလိလဲအသံထွက်ကို သတိပြုမိ၍ အတည်ကြီးပြု၏ (၅၉၊ မဿဲ
၂၆:၇၃၊ မာ ၁၄:၇၀ နှင့် နှိုင်း)။ ပေတရုသည် ယေရှုနှင့် လုံးဝခွဲထုတ်ရန်
ကျိန်ဆဲခြင်း၊ ကျမ်းသစ္စာကျိန်ခြင်းဖြင့် အတည်ပြု၏။ ယေရှုအတွက် တိုက်ခိုက်ရန်
အသင့်ရှိသော်လည်း ယေရှုအတွက် ပေးဆပ်ရမည်ကို မခံနိုင်၊ တတိယအကြိမ်
ငြင်းပယ်ချိန်တွင် ကြက်တွန်၏။ ယေရှုက ပေတရုကို လှည့်ကြည့်တော်မူ၏။
ထိုဝမ်းနည်းခြင်း၊ သနားခြင်းမျက်လုံးသည် သခင်၏ သုံးကြိမ်ငြင်းပယ်မည်ဟူသော
နှုတ်ကပတ်တော်ကို သတိတရစေ၏။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်သည် ဘယ်သောအခါမျှ
ပျက်ပြားနိုင်သည်မဟုတ် (ယော ၁၀:၃၅)။ အပြစ်ရှိသူများကို နောင်တရရန် ဆင့်ခေါ်၏ (လု
၅:၃၂)။ စာတန်သည် ကိုယ်တော်ကို အကြီးဆုံးထိခိုက်စေရန် ကိုယ်ကို သုံးခဲ့သည်ကို ပေတရု
ကြောက်မက်ဖွယ်သိရှိလျှင် အပြင်ထွက်၍ ခါးသီးစွာ ငိုကြွေး၏ (၆၂)။
Peter mixed with those in the courtyard and sat among them
rather than entering the house proper, which surrounded the open-air courtyard
and was where the trial took place. Being springtime, it would have still been
cold at night, so the servants and guards kindled a fire to keep warm (v. 55).
As Peter sat near the fire, his face was recognized. All four Gospels note that
a servant girl was the first to recognize him (v. 56). John 18:16 identifies
her as the doorkeeper. Staring at him, she confidently asserted that Peter had
been with Jesus, to which he responded that he did not know Him, just as Jesus
had predicted (Luke 22:57; cf. v. 34). Peter, having already distanced himself
from Jesus by mingling with the crowd so as not to be recognized as His disciple,
prepared the way for his open denial. The battle with temptation is lost first
in the heart before open transgression occurs. Once this barrier had been
crossed, the second and third denials were virtually impossible to avoid (vv.
58–60). One sin paves the way for further moves downward. The third accuser was
the most confident and definitive, having seen Peter in the garden (John 18:26)
and observing his unrefined Galilean accent (Luke 22:59; cf. Matt. 26:73; Mark
14:70). Peter tried to reflect the same certainty, even cursing and swearing in
order to disassociate himself completely from Jesus and His purity. He was
ready to fight for Jesus but unprepared to suffer ridicule for His sake. At
this third denial, the rooster crowed and Jesus turned and looked at Peter,
apparently through an open door or window onto the courtyard. That sad, pitying
look reminded Peter of the word of the Lord that predicted his threefold
denial. God’s word cannot be broken (John 10:35). It possesses a
self-authenticating power and calls sinners to repentance (Luke 5:32).
Realizing with horror how Satan had used him to inflict the heaviest blow,
Peter went out and wept bitterly (22:62).
၂၂:၆၃–၇၁ ယေရှုကို
ပြက်ယယ်ခြင်း၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်း၊ ရှင်ဟေရဒ်တရားစီရင်ရေးအဖွဲ့ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း။
နံနက်မိုးလင်းချိန်တိုင်အောင် ယေရှုကို ဗိမာန်တော်အစောင့်များ၏လက်ထဲတွင် ထားခဲ့၏။
ကိုယ်တော်၏ ဟောကြားချက်အတိုင်း (၁၈:၃၂) သူတို့သည် ပြက်ယယ်ကြပြီး မျက်စိစွန်းနှင့် ရိုက်သူကို
ပရောဖက်ပြုဟောပါဟု စိန်ခေါ်ကြ၏။ အခြားသုတေသနများက သူတို့သည် တံတွေးထွေးခြင်း၊
လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ခြင်းတို့လည်း ပြုခဲ့သည်ဟု ဖြည့်စွက်၏ (မဿဲ ၂၆:၆၇၊ မာ ၁၄:၆၅)။
လုကာက “ဗ္လာစဖူးမန်တက်” (ပြက်ယယ်ခြင်း၊ စော်ကားခြင်း) ဟု အနှစ်ချုပ်ပြီး
အခြားများစွာလည်း ပြုခဲ့သည်ဟု ဆို၏ (၂၂:၆၅)။ ယေရှု၏ အဆိုအမိန့်များကို
ပြက်ယယ်ခြင်း သို့မဟုတ် နိမိတ်လက္ခဏာတောင်းဆိုခြင်းလည်း ပါဝင်နိုင်၏။
22:63–71. Jesus Is
Mocked, Beaten, and Tried before the Sanhedrin. Jesus was left in the hands
of the temple guard until daybreak, when the full Sanhedrin would meet. In
fulfillment of His prediction (18:32), they began to mock Him. Since they had
heard that Jesus was a prophet, after blindfolding Him, they commanded,
“Prophesy!” and challenged Him to tell them who struck Him. The other Synoptics
add that they spat on Him and hit Him with the palms of their hands (Matt.
26:67; Mark 14:65). Luke summarizes their mistreatment by indicating that they
were blasphēmountes—“blaspheming” or
“insulting”—Him with many other things as well (Luke 22:65). This could include
mocking some of His sayings (e.g., Luke 23:39; Mark 15:29) or presumptuously
demanding a miracle (Matt. 27:39–40).
ညအချိန်
အစစ်ဆေးခြင်းအပါအဝင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများသည် ရှင်ဟေရဒ်ကောင်စီ၏ ဥပဒေအရ တရားမဲ့၏။
သေဒဏ်ပေးရန် အပြစ်ရှိကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နေ့အချိန်တွင်သာ ချမှတ်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ဗိမာန်တော်အတွင်း ကျောက်ထွင်းခန်းမတွင် အပြည့်အစုံ ကောင်စီအစည်းအဝေး
ပြုလုပ်ခဲ့၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ ပညာရှင်ဆရာများ၊ လူကြီးများ ပါဝင်၏။
ယခင်အစစ်ဆေးမှုများသည် အပြစ်တင်ရန် အကြောင်းရှာခြင်းနှင့် တွန်းအားပေးခြင်းဖြစ်၏။
ယေရှုအား မေးခွန်းနှစ်ခု မေးခဲ့၏။ ပထမဆုံး ခရစ်တော်ဟုတ်မဟုတ်
ကောင်စီတစ်ခုလုံးရှေ့တွင် ကြေညာရန်။ ယေရှုက တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ ယုံမည်မဟုတ်ဟု
မိန့်တော်မူ၏ (ယေရမိ ၃၈:၁၅ နှင့် နှိုင်း)။ အနာဂတ်တွင် လူမျိုးသားတော်သည်
ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်၍ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို စီရင်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏
(၂၂:၆၉၊ ဆာ ၁၁၀:၁–၂ နှင့် နှိုင်း)။ ဤအဖြေသည် အပြစ်တင်ရန် မလုံလောက်သောကြောင့်
ဘုရားသခင်၏သားတော်ဟုတ်မဟုတ် မေးခဲ့၏။ ယေရှုက သူတို့စကားကို အတည်ပြု၏။
Several procedural details, including the preceding night
trial, would not have been legal according to the Sanhedrin’s own
jurisprudence. A verdict of conviction in capital offenses had to be arrived at
during the day, thus the need for a formal session of the council, which met in
the Hall of Hewn Stones within the temple complex. It included the elders as
lay representatives in addition to chief priests and scribes, or teachers of
the law. The preceding trials sought grounds for Jesus’s condemnation and attempted
to build the momentum for it. Both questions put to Jesus concerned His
identity. First they asked Him to declare to the whole council whether He was
the Christ (i.e., the Messiah). Jesus refused to answer their question
directly, pointing out that they would not believe (cf. Jer. 38:15). He
appealed to the future, when the Son of Man would come to execute righteous
judgment (Luke 22:69). The “right hand” of God indicates a position of divine
authority (cf. Ps. 110:1–2). Since this reply was insufficiently clear for
condemnation, a follow-up question addressed whether Jesus was claiming to be
the Son of God. He answered positively in an idiomatic manner of affirming the
words just spoken in the question.
အခန်းကြီး - ၂၃
၂၃:၁–၁၂ ပလတ်ရှေ့တွင်
စစ်ဆေးခြင်း၊ ဟေရဒ်ရှေ့တွင် စစ်ဆေးခြင်း။ ရောမဥပဒေအရ သေဒဏ်ပေးရန်
ရှင်ဟေရဒ်ကောင်စီက အခွင့်မရှိသောကြောင့် (ယော ၁၈:၃၁) ယေရှုကို ပလတ်ထံ
ခေါ်ဆောင်သွား၏ (လု ၃:၁ ကိုကြည့်)။ ပလတ်၏ ရုံးစိုက်ရာ ကဲသရိမှမဟုတ်၊
ပွဲကြီးများအတွင်း အထူးလာရောက်နေထိုင်သော ယေရုရှလင်တွင် ရှိ၏။ အမှုကို
အလေးအနက်ထားကြောင်း ပလတ်အား အထင်အရှားပြရန် ကောင်စီတစ်ခုလုံး လိုက်ပါလာ၏ (၂၃:၁)။
စွပ်စွဲချက် သုံးခုမှာ လူမျိုးကို လှည့်ဖြားခြင်း (၂၃:၁၄၊ တမန် ၁၃:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၀
နှင့် နှိုင်း)၊ ကဲသာမင်းသို့ အခွန်မပေးရန် တားမြစ်ခြင်း၊ ခရစ်တော်မင်းဟု ကိုယ်ကိုခေါ်ဆိုခြင်း
တို့ဖြစ်၏။ ပထမချက်သည် ဘာသာရေးကိစ္စဖြစ်၍ ပလတ်စိတ်မဝင်စားနိုင်။ ဒုတိယချက်မှာ
လုံးဝမှား၍ ယေရှုက ဆန့်ကျင်ဘက်သွန်သင်ခဲ့၏ (လု ၂၀:၂၅)။ တတိယချက်သည် ရောမအာဏာကို
တိုက်ရိုက်ခြိမ်းခြောက်နိုင်သောကြောင့် အလေးအနက်ဆုံး။ ပလတ်က ယေရှုကို “ယုဒလူမျိုး၏
မင်းကြီးဟုတ်လော” ဟု မေး၏။
23:1–12. Jesus Is
Tried by Pilate, Then by Herod. Since Roman law did not permit the
Sanhedrin to convict on capital offenses (John 18:31), Jesus was brought to
Pilate (see Luke 3:1). Although Pilate’s headquarters was in Caesarea, he
resided in Jerusalem during major festivals to maintain order. To make the
greatest possible impression on Pilate as to the seriousness of the case, the
whole council came (Luke 23:1), bringing three charges: misleading the nation
(cf. 23:14; Acts 13:8, 10; 20:30), hindering the payment of taxes to Caesar,
and claiming to be the Messiah, a king. The first charge was purely a religious
matter in which Pilate would have had no interest, but it provided grounds for
discrediting Jesus to the populace. The second charge was purely false as Jesus
had maintained the opposite (Luke 20:25). The third charge was the most serious
because it could have directly threatened Roman authority and control over
Israel. Not surprisingly, then, this was the charge Pilate focused on, asking
Jesus whether He was the King of the Jews.
ယေရှုသည်
ပလတ်တွေးနေသော မင်းမဟုတ်၊ သို့သော် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်။ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ
ပရောဖက်ပြုထားသော မယ်တော်မင်းကို ပြည့်စုံစေနေ၏ (၂:၄၊ ၁၁ ကိုကြည့်)။
ဧဝံဂေလိလေခုအားလုံးတွင် ပလတ်၏ မေးခွန်းသည် တူညီ၏။ ယေရှု၏ အဖြေ “သင်ဆိုသည်အတိုင်း
ဖြစ်၏” သည် အတည်ပြုခြင်းဖြစ်၏ (၂၃:၃)။ ယောဟန်အရ ယေရှု၏ နိုင်ငံတော်သည်
ဤလောကမှမဟုတ်သောကြောင့် ပလတ်က အပြစ်မတွေ့ဟု ဆုံးဖြတ်၏ (ယော ၁၈:၃၃–၃၈၊ ၁၉:၈–၁၁)။
သူတို့လိုချင်သော ရလဒ်မရသောကြောင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များက ဂလိလဲမှစ၍ ယုဒပြည်တစ်ခွင်
ရောမအစိုးရဆန့်ကျင်ရန် လှုံ့ဆော်သည်ဟု ပိုမိုစွပ်စွဲကြ၏ (၂၃:၅)။
ယေရှုသွန်သင်ချက်သည် နေရာတိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်စေသော်လည်း
ရောမအုပ်စိုးမှုကို ပုန်ကန်ရန်မဟုတ်၊ ယုဒအဖွဲ့အစည်းက အမှန်ကို အမြဲလှည့်ဖြားခဲ့၏။
ယေရှုသည် ဂလိလဲလူဟု ကြားသိရသောအခါ ပလတ်က ဟေရဒ်ထံ လွှဲပြောင်းပို့ဆောင်၏။ ဟေရဒ်သည်
ပသခါပွဲအတွက် ယေရုရှလင်တွင် ရှိနေ၏ (၂၃:၆–၇)။
Jesus was not a king in the sense that Pilate was thinking
of, but to deny it would have been unthinkable because Jesus was fulfilling the
prophetic hopes of a messianic king from the line of David (see 2:4, 11). All
four Gospel accounts agree exactly on Pilate’s question, which could be taken
pejoratively, “You are the King of
the Jews?” Jesus’s reply, “It is as you say,” or “You have said so” is
affirmative (23:3), as John’s account (John 18:33–38) also indicates. Pilate
did not consider Jesus’s kingdom to be a threat because He defined His kingdom
as not of this world, and consequently, Pilate said that he found no legal
basis for action against Jesus (John 18:33–38; 19:8–11). Not getting the result
they wanted, the Jewish leaders pressed Pilate by accusing Jesus of inciting
religious enthusiasm against Roman rule throughout all Judea, even as far as
Galilee (Luke 23:5). It is true that Jesus’s teaching created a stir everywhere
He went, but not in order to foment rebellion against Roman rule. The Jewish establishment
consistently twisted the truth. On hearing that Jesus was a Galilean, Pilate
sent Him to Herod, who was in Jerusalem for the Passover (vv. 6–7).
ယေရှုသည်
အံ့ဖွယ်အမှုများပြုလုပ်သူအဖြစ် ကျော်ကြားလာသဖြင့် ဟေရှုဒ်သည်
သူ့ကိုကြည့်လိုစိတ်ဖြင့် အချိန်ကြာရှည်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ ယခင်က ဟေရှုဒ်သည်
သူခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့သော ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရားသည် ယေရှုအဖြစ် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသည်ဟု
ထင်မှားကာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးသည် (မာ၊ ၆:၁၆)။ ယေရှုကို သတ်နိုင်သည်၊ လွှတ်နိုင်သည့်
သူ့အာဏာကို သတိပေးလျက်၊ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် ထူးခြားသော နိမိတ်လက္ခဏာ
(အံ့ဖွယ်တစ်ခု) ပြုလုပ်ရန် ဟေရှုဒ်က တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဟေရှုဒ်သည်
မေးခွန်းများစွာဖြင့် ဆက်တိုက်မေးမြန်းသော်လည်း ယေရှုသည် တစ်ခွန်းမျှ မဖြေခဲ့ပေ
(၂၃:၉)။ ပရောဖက်ကြီးဆုံးသောသူ ယောဟန်ကို လည်ပင်းဖြတ်သတ်ခြင်းဖြင့်
အသံတိတ်သွားစေပြီးသောအခါ၊ ဟေရှုဒ်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကို သူ့အလိုအတိုင်း
အပျော်သဘောဆက်ဆံရန် အခွင့်အရေးကို ထပ်မရရှိတော့ချေ။ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့်
စိတ်ဆိုးမာန်တက်သဖြင့် ဟေရှုဒ်နှင့် သူ့စစ်သည်များသည် ယေရှုကို
ခမ်းနားသောဝတ်လည်ကို ဝတ်ဆင်ပေးကာ ရယ်စရာကောင်းအောင် ပြုကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့်
ယေရှုသည် ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟူသော အယူအဆကို ပြက်ယယ်ပြုကြသည် (မာ၊ ၁၅:၁၇-၂၀ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုသည် ဟေရှုဒ်၏တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်နယ်မြေထဲတွင်
ရှိသည်ဟု ယူဆ၍ ဟေရှုဒ်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင်
ဟေရှုဒ်က ယေရှုကို ပိလတ်ထံ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၁၁)။ သို့သော်လည်း
ပိလတ်၏ အဆင်ပြေစေရန်ပြုလုပ်သော အပြုအမူကို လေးစားမှုဟု ယူဆခဲ့ကြပြီး ထိုနေ့မှစ၍
သူတို့နှစ်ဦးသည် သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားကြသည် (အပိုဒ် ၁၂)။
Jesus’s renown as a miracle worker had spread far and wide,
which led Herod to want to see Him for a long time. Earlier, Herod had feared
that John the Baptist, whom he had beheaded, had risen from the dead in the
person of Jesus (Mark 6:16). Reminding Jesus of his power to condemn or
release, he urged Jesus to perform some spectacular sēmeion (“miracle” or “sign”; cf. Luke 11:16) to save Himself.
Herod peppered Him with questions, but Jesus did not answer (23:9). Having
already silenced the greatest of prophets with the execution of John, Herod
would receive no further opportunity to engage with divinity for his trifling
purposes. Offended by the silence, Herod and his soldiers ridiculed Jesus by
clothing Him in an elaborate robe, mocking the idea of His being a king (cf.
Mark 15:17–20). Pilate had hoped that Herod would deal with Jesus, since He
belonged to his jurisdiction, but Herod returned Him to Pilate (Luke 23:11).
Nevertheless, Pilate’s expedient gesture was interpreted as a show of respect,
and they became friends (v. 12).
၂၃:၁၃-၂၅။ ယေရှုသည်
ဘာရာဗကို အစားထိုးယူခဲ့သည်။ ပိလတ်သည် ဂျူးလူမျိုးတို့၏ အဓိကအလွှာသုံးရပ်မှ
ကိုယ်စားလှယ်များကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ (ယဇ်ပုရောဟိတမင်းများ)၊
မြို့ပြန်ခေါင်းဆောင်များ (အုပ်ချုပ်သူများ) ဖြစ်သည့် အသင့်လူကြီးများနှင့်
ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များ (၂၂:၆၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)၊ နှင့် လူထုအများတို့ပင် ဖြစ်သည်။
ယေရှုကို စွပ်စွဲခဲ့သော အပြစ်သုံးမျိုးအနက် ပိလတ်သည် သူ့အမြင်အရ အဆိုးဆုံးဖြစ်သော
ပထမအပြစ်ကိုသာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ယေရှုသည် လူများကို လမ်းမှားသို့
လှည့်စားနေသည်ဟူသော စွဲချက်ဖြစ်ပြီး၊ ရောမအင်ပါယာအပေါ် သစ္စာခံမှုကို
ပြောင်းလဲပစ်စေသည်ဟု ဆိုသည် (၂၃:၁၄)။ ဂျူးတို့အမြင်တွင်လည်း ဤစွဲချက်သည်
အဆိုးဆုံးဖြစ်သည် (တရားဟော ၁၃; ၁၈:၁၅-၂၂
ကိုကြည့်)။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက
လုကာသည် ယောဟန်မှတ်တမ်းတင်ထားသည့်အတိုင်း ပိုမိုရှည်လျားသော ဖြစ်စဉ်ကို
အကျဉ်းချုံးထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁-၁၂ အပေါ် မှတ်ချက်ကိုကြည့်)။
23:13–25. Jesus Takes
the Place of Barabbas. Pilate summoned representatives from the three main
strata of Jewish society: religious leaders (chief priests), civic leaders
(rulers), which probably included the leading elders and scribes (cf. 22:66),
and the general populace (the people). Of the three charges brought against
Jesus, Pilate mentioned only the first, the most serious from his point of
view, that Jesus was misleading the people (23:14), diverting their allegiance
from Rome. From the Jewish perspective, this was also the most serious charge
(see Deut. 13; 18:15–22). Also noted is that Pilate had examined Jesus, which
suggests that Luke has summarized a lengthier process such as that recorded by
John (see commentary on Luke 23:1–12).
ပိလတ်သည် ယေရှုကို
အပြစ်ရှိကြောင်း တရားနည်းဥပဒေအရ အခြေခံမတွေ့ကြောင်း၊ ဟေရှုဒ်လည်း မတွေ့ကြောင်း၊
ယေရှုသည် သေဒဏ်နှင့်ထိုက်တန်သော အမှုမျိုးမျှ မပြုခဲ့ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၆)။ သို့သော်
စွပ်စွဲသူများကို ကျေနပ်စေရန် မျှော်လင့်လျက် ယေရှုကို ရိုက်ပုတ်အပြစ်ပေးမည်ဟုလည်း
ကတိပြုခဲ့သည်။ ယင်းသည် အလွန်ပေါ့ပါးသော ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ပြီး၊ ရိုက်နှက်ခြင်း (မ၊ ၂၇:၂၆;
မာ၊ ၁၅:၁၅; ယော၊ ၁၉:၁
နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့် မတူပေ။ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ပို၍ဆိုးရွားသော
ရာဇဝတ်မှုများနှင့် သေဒဏ်ပေးရမည့်အမှုများအတွက် သီးသန့်ထားသည်။ သို့ရာတွင်
တရားစီရင်မှုနှစ်ခုတင်မက အပြစ်ကင်းကြောင်း ဆုံးဖြတ်ချက်နှစ်ခု (တရားဟော ၁၉:၁၅
နှင့်နှိုင်းယှဉ်) ရရှိပြီးနောက် မည်သည့်ပြစ်ဒဏ်မျှ မပေးသင့်ပေ
(အချို့လက်ရေးမူများတွင် အပိုဒ် ၁၇ ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ပသခါပွဲအတွင်း ဂျူးတို့အား
အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးရသည်ဟူသော ဓလေ့ထုံးတမ်း ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းသည်
ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်အရ လိုအပ်သော “ဒေ့အိ” နှင့် မတူဘဲ
“အနဂ်ကီ” ဆိုသည်မှာ လူ့ဘက်မှ မလွှဲမရှောင်သာ လိုအပ်ချက်ကို ဆိုလိုသည်။ ဥပမာ လု၊
၂၄:၂၆)။ ပသခါပွဲအခါတွင် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးခြင်းဓလေ့သည် ဂျူးတို့
အလေးထားသော ထုံးတမ်းဖြစ်သည်။ စောစောပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ဤအပိုဒ်ကို
ချန်ထားခဲ့သော်လည်း (မ၊ ၂၇:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) အကြောင်းအရာအရ ဤဓလေ့ရှိကြောင်း
အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေသည်။
Pilate, announcing that he found no legal basis for
convicting Jesus, nor did Herod, and that Jesus did nothing deserving of death,
determined to release Him (vv. 15–16). But he also promised to chastise or
punish Jesus, apparently hoping that this would satisfy His accusers. It was
the mildest form of punishment, as opposed to scourging (cf. Matt. 27:26; Mark
15:15; John 19:1); the latter was reserved for more serious crimes, including
capital offenses. On the other hand, with not just two trials but two verdicts
of Jesus’s innocence (cf. Deut. 19:15), any punishment at all would have seemed
to have been unjust. (Some manuscripts add v. 17, which indicates that there
was an anagkē—a “necessary”—custom of
releasing a prisoner to the Jews during the Passover. It was unlike dei, which refers to something needed
from God’s perspective and according to the divine plan; e.g., Luke 24:26.) The
custom of releasing a prisoner in honor of Passover was a practice the Jews
prized. Although some early manuscripts omit this verse (cf. Matt. 27:15), such
a tradition is implied in the context.
ထိုအခါ
ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် လူထုအများပါမကျန်း အော်ဟစ်ကြပြီး ယေရှုကို
ဖယ်ရှားပစ်ရန် (ဆိုလိုသည်မှာ သတ်ပစ်ရန်) တောင်းဆိုကြသည် (လု၊ ၂၃:၁၈; ယော၊ ၁၉:၁၅; တမန်၊ ၈:၃၃; ၂၁:၃၆
နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့သည် ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ဘာရာဗသည်
လူသတ်မှုနှင့် ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၁၉; မာ၊ ၁၅:၇; ယော၊ ၁၈:၄၀
နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ဘာရာဗဆိုသည့်နာမည်သည် အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ခမည်းတော်၏သား” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ သူသည် မယ်ရှိယဟု ဟန်ဆောင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။
ယဇ်ပုရောဟိတမင်းများသည် လူထု၏စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲမှုအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်
(မ၊ ၂၇:၂၀; မာ၊
၁၅:၁၁)။ ယေရှုကို ရောမအား ပုန်ကန်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သူများသည်ပင် စစ်မှန်သော
ပုန်ကန်သူကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်းဖြင့် ရောမအပေါ် သစ္စာရှိသည်ဟု
ဟန်ဆောင်ထားမှုသည် လိမ်ညာမှုဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည် (ယော၊ ၁၉:၁၂၊ ၁၅
နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ လုကာတစ်ဦးတည်းသာ ဤပုန်ကန်မှုသည် “မြို့ထဲတွင်”
(ယေရုရှလင်မြို့) ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးရန် တညီတညွတ်တည်း
သဘောထားကြခြင်း၏ အကြောင်းကို ရှင်းပြပေးသည်။ ပိလတ်သည် ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန်
အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း (လု၊ ၂၃:၁၃-၂၂) လူထုသည် ယေရှုကို
လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကားချရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အပိုဒ်
၂၁; ယော၊
၁၉:၆၊ ၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။
In response, all, including the common people, shouted and
demanded that Jesus be taken away, meaning killed (Luke 23:18; cf. John 19:15;
Acts 8:33; 21:36). They demanded that Barabbas be released instead, despite his
being guilty of murder and of having led a revolt (Luke 23:19; cf. Mark 15:7;
John 18:40). The name Barabbas means “son of the Father” in Aramaic, suggesting
he may have been a messianic pretender. The chief priests were said to be
responsible for the people’s change of heart (Matt. 27:20; Mark 15:11). Those
who had charged Jesus with rebellion against Rome now asked for a real
insurrectionist to be released, demonstrating that their professed loyalty to
Rome was duplicitous (cf. John 19:12, 15). Only Luke mentions that this
rebellion took place “in the city” (i.e., Jerusalem), which also helps explain
the unanimous sentiment in favor of Barabbas’s release. Although Pilate tried
repeatedly to release Jesus (Luke 23:13–22), the people shouted emphatically
(twice) for Him to be crucified (v. 21; cf. John 19:6, 15).
လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင်
ကားချခြင်းသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေစေသော ကွပ်မျက်နည်းဖြစ်ပြီး၊
ရာဇဝတ်သားသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလျားလိုက်အပိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်။
ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကြိုးဖြင့်ဖြစ်စေ သံထိုးဖြင့်ဖြစ်စေ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင်
ချိတ်ဆွဲပြီး ဒေါင်လိုက်တိုင်ပေါ်သို့ တင်တယ်သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ်
ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် အသက်ရှူကြပ်ခြင်း၊ သွေးထွက်လွန်ခြင်း၊
နှလုံးရပ်တန့်ခြင်း စသည်ဖြင့် သေဆုံးရသည်။
Crucifixion was a particularly horrific form of slow
execution in which the offender carried the crossbeam to the place of
crucifixion and was fastened to it by rope or nails before being raised and
secured to an upright post. Death would have occurred hours or days later by
suffocation, loss of blood and bodily fluids, cardiac arrest, or a similar
reason.
ပိလတ်သည်
အဓိကရုဏ်းမဖြစ်စေလိုသလို အပြစ်မရှိသူကို သေဒဏ်ပေးလိုသည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ယေရှုကို
လွှတ်ပေးရန် တတိယအကြိမ်ကြိုးစားရာတွင် ယေရှု၏အပြစ်ကင်းမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်း
ထပ်မံအလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၂၂)။ သို့သော် လူထုသည် နတ်ဆိုးစွဲသူများ
အော်ဟစ်သလို (လု၊ ၄:၃၃; ၈:၂၈)
ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တရားမျှတမှုကို
ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ရာထူးကို ထိန်းသိမ်းရန် ရွေးချယ်ရသောအခါ ပိလတ်သည်
ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချရန်
အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဘာရာဗကို လွှတ်ပေးကာ ယေရှုကို သူတို့အလိုအတိုင်း အပ်နှံခဲ့သည်
(၂၃:၂၄-၂၅)။ “လွှတ်ပေး” ဟူသော စကားလုံးကို ဤနေရာတွင် ငါးကြိမ်သုံးထားပြီး (အပိုဒ်
၁၆၊ ၁၈၊ ၂၀၊ ၂၂၊ ၂၅) ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွတ်မြောက်ရုံသာမက (၁၃:၁၂)
ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိုလည်း ဆိုလိုသည် (၆:၃၇; မ၊ ၁၈:၂၇)။ ယင်းက ယေရှုသည် ဘာရာဗတစ်ဦးတည်းအတွက်သာမက
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးအတွက် အစားထိုးယူ၍ ကိုယ်တိုင်ယူဆောင်သွားသော ကိုယ်စားခံယဇ်ကို
အရိပ်အမြွက်ပြသည် (ရော၊ ၈:၃၂; ၂ကော၊
၅:၁၄-၁၅; ၁ယော၊
၂:၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။
While Pilate did not want a riot to ensue, neither did he
want to condemn an innocent man to death. In his third attempt to release
Jesus, he twice underscored Jesus’s innocence (Luke 23:22). But the crowds were
insistent, crying out loudly (as the demon-possessed had done; Luke 4:33;
8:28). So, when forced to choose between upholding justice or preserving his
own position, Pilate chose self-interest: he ordered that Jesus be crucified,
released Barabbas, and gave Jesus over to their will (23:24–25). The word for
release, used five times in this passage (vv. 16, 18, 20, 22, 25), refers not
only to physical deliverance (13:12) but also to forgiveness (6:37; Matt.
18:27), hinting at Jesus’s substitutionary sacrifice in taking the place of not
only Barabbas on the cross but of the world (cf. Rom. 8:32; 2 Cor. 5:14–15; 1
John 2:2).
၂၃:၂၆-၄၃။ ဘုရင်ကို
လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားချသည်။ သုံးပါးတူခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် ကုရေနေမြို့သား
ရှိမုန်သည် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂၆)။
ပုံမှန်အားဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသူများသည် ကိုယ်တိုင်ထမ်းရသည်ဖြစ်ရာ၊
ယေရှုသည် ရိုက်နှက်ခြင်းနှစ်ကြိမ် (မာ၊ ၁၅:၁၅; ယော၊ ၁၉:၁) နှင့် ရုပ်ပိုင်း၊
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် ထမ်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန် (တမန်၊ ၂:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) သည် လယ်ကွင်းမှ ပြန်လာစဉ်
ဖြစ်သည်။ ယေရှုနောက်မှ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးလိုက်သွားခြင်းဖြင့်
ခရစ်ယာန်များ နေ့စဉ်လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးပြီး ယေရှုနောက်လိုက်ရမည့်အကြောင်း
(လု၊ ၉:၂၃) ကို တကယ့်အတိုင်း ပုံဖော်ပြသခဲ့သည်။
23:26–43. The King Is
Crucified. All three Synoptic Gospels indicate that a Cyrenian named Simon
carried Jesus’s cross (v. 26). Normally, persons being crucified were expected
to carry their own cross (or crossbeam), so Jesus must have been unable to
carry it due to the physical and emotional suffering He had already undergone,
which included two separate scourgings (Mark 15:15; John 19:1). Simon, the
Cyrenian (cf. Acts 2:10), was coming from the country. Carrying the cross
following Jesus, he modeled in a literal sense what Christians are to do
figuratively in taking up their cross daily to follow Jesus (Luke 9:23).
လုကာက လူအများအပြား
နောက်သို့ လိုက်လာကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် ယေရှုအတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေကြသည်ဟု
မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂၃:၂၇)။ ယေရှုသည် ထိုအမျိုးသမီးများကို
“ယေရုရှလင်မြို့သမီးတို့” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ရာ၊ ရန်သူများက မြို့ကို ဝိုင်းရံပြီး
နောက်ဆုံးပျက်စီးမည့်အကြောင်း ကျမ်းစာဟောင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း
ဖြစ်နိုင်သည် (ဟေရှာ၊ ၁:၈; ၃:၁၆-၁၇;
ယေရမ်၊ ၄:၃၁; ၆:၂-၆; ငိုယိုမှု၊ ၁:၆;
၂:၁၀)။
အမျိုးသမီးများသည် ကိုယ်တို့နှင့် ကိုယ်တို့၏သားသမီးများအတွက်
ငိုကြွေးရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရောမတို့က မြို့ကို ပျက်စီးစေမည့် ကြီးစွာသောဘေးဒုက္ခ
ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၂၈; ၂၁:၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုသည်
ထိုနေ့ရက်များတွင် သားသမီးရှိသော မိန်းမများအပေါ် ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်မည်ဟု ယခင်က
ဆုံးမခဲ့သည့်အတိုင်း (၂၁:၂၃) သားမွေးဖွားခြင်းမရှိသော မိန်းမများသည်
ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အသိမ်းခံရမည့်ကာလတွင် တောင်များကို “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်
ပြိုလဲလိုက်ပါ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်ကို (ဟောရှေ၊ ၁၀:၈) ယေရုရှလင်မြို့
မီးလောင်ပျက်စီးမှုတွင် ထပ်မံအော်ဟစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ကမ္ဘာလုံးပျက်စီးမည့်
ကျွန်ုပ်တို့ထံ ကြွလာခြင်းနှင့် ဆင်တူသည် (ဗျာ၊ ၆:၁၆)။ စိမ်းလန်းသောသစ်သား
(ယေရှုကို ကိုယ်စားပြု) သည် မီးလောင်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ခြောက်သွေ့သောသစ်သား
(ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ယေရုရှလင်လူထုကို ကိုယ်စားပြု) သည် ပို၍လျင်မြန်စွာ
လောင်ကျွမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကျမ်းစာဟောင်းတွင် တရားစီရင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော
ပရောဖက်ပြုချက်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (ယေဇ၊ ၁၇:၂၄)။ သစ်ပင်များသည် လူများကို
နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည့် သမ္မာကျမ်းစာနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို သုံးခဲ့သည် (လု၊ ၃:၇-၂၀
အပေါ်မှတ်ချက်ကိုကြည့်; မ၊
၇:၁၆-၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။
Luke notes that a large crowd of people also trailed behind
and also that women were weeping and lamenting for Jesus (23:27). Jesus, in
addressing the latter as “daughters of Jerusalem” (v. 28), may have alluded to
OT descriptions of the city being surrounded by enemy forces and ultimately
destroyed (e.g., Is. 1:8; 3:16–17; Jer. 4:31; 6:2–6; Lam. 1:6; 2:10). The women
were to weep for themselves and for their children because of the coming
destruction of the city by Rome (Luke 23:28; cf. 21:20). Just as Jesus had
previously pronounced a woe on women with children in those days (21:23), the
barren and childless women would be blessed because of the horrific events
coming on the city. As Jesus indicated, the death wish of those calling to the
mountains “Fall on us!” prior to Israel’s destruction by Assyria (Hos. 10:8)
would be repeated during the fiery destruction of Jerusalem by Rome,
representing in microcosm the global destruction that will occur at the Second
Advent (Rev. 6:16). Since the green wood or tree (representing Jesus) is less
susceptible to destruction by fire, the dry tree (representing the unbelieving
Jerusalemites) would be even more readily consumed. Jesus alluded to an OT
judgment oracle (Ezek. 17:24), employing a biblical metaphor whereby trees
symbolize people (see commentary on Luke 3:7–20; cf. Matt. 7:16–20).
ယေရှုကို
အတူလက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ကားခံရသော ရာဇဝတ်သားနှစ်ဦးကြားတွင် ထားခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၃;
၂၂:၃၇
နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ဤသို့ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းက
ယေရှုသည် အဓိက “ရာဇဝတ်သား” ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ကွပ်မျက်ရာနေရာကို “ဦးခေါင်းခွံ”
ဟု ခေါ်သည်။ အာရံအ်ဘာသာဖြင့် “ဂေါလဂေါသ” (မာ၊ ၁၅:၂၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်) နှင့်
လက်တင်ဘာသာဖြင့် ကလဝရိ (လုကာသုံးသော ဂရိဘာသာ ကရာနိယွန်မှ ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း) ဟု
ခေါ်သည်။ ယေရှု၏ဆုတောင်းချက် “ခမည်းတော်၊ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ သူတို့သည်
မိမိတို့ပြုမူသမျှကို မသိကြပါ” သည် ထိုသူများအတွက်သာမက ခေတ်အဆက်ဆက်
လူအားလုံးအတွက်ဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၃၄)။ သူတို့ (ယေဘုယျအားဖြင့် လူအားလုံးပါဝင်သည်)
သည် သူတို့ပြုမူသမျှ၏ အဓိပ္ပာယ်အမှန်ကို မသိကြပေ (တမန်၊ ၃:၁၇)။ ဂရိဘာသာတွင်
ဆုတောင်းချက်ကို မိတ်ဆက်သည့် ကြိယာအတိတ်ကာလသည် ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို မတင်မီ
ဤစကားကို ပြောခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ ခုနစ်ခွန်းမြောက်
ပထမစကားဖြစ်သည် (လု၊ ၂၃:၄၃၊ ၄၆; မာ၊
၁၅:၃၄; ယော၊
၁၉:၂၆၊ ၂၈၊ ၃၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှု၏အဝတ်အစားများကို ခွဲဝေယူကြပြီး
ချုပ်လုပ်ထားသော အဝတ်ကို အတွက်ဘဲ ကံစမ်းခဲ့ကြခြင်းသည်လည်း မယ်ရှိယပရောဖက်ပြုချက်ကို
ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (လု၊ ၂၃:၃၄; ယော၊
၁၉:၂၃-၂၄; မ၊
၂၇:၃၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်; ဆာ၊
၂၂:၁၈)။ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များအားဖြင့် (လု၊ ၂၃:၃၅-၃၆) ယေရှု၏
မယ်ရှိယအမှတ်အသားကို သံသယဝင်စေရန် စာတန်၏ပထမဆုံး သွေးဆောင်မှုကို ထပ်ကြပ်မကွာ
ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပြက်ယယ်ပြုခြင်းပင်လျှင် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ပါဟု
တောင်းဆိုခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (၂၃:၃၅; ဆာ၊ ၂၂:၇-၈)။
သို့သော် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ကယ်တင်၍ ရွေးကောက်ခံ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်နိုင်မည်
မဟုတ်ပေ (ဟေရှာ၊ ၄၂:၁; ၁ပေ၊
၂:၄-၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ စစ်သည်များသည်လည်း ပြက်ယယ်ပြုကာ ချဉ်ရည်ကို ပေးခဲ့ကြသည်
(လု၊ ၂၃:၃၆)။ ယေရှုသည် နာကျင်မှုကို သက်သာစေသော်လည်း စိတ်ကြည်လင်မှုကို
ပျက်ပြားစေမည့် ထိုချဉ်ရည်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်မှု
ပျက်ပြားသွားပါက သွေးဆောင်မှုကို ပို၍လွယ်ကူစွာ ခံနိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်
(သုတ္တံ၊ ၂၃:၂၉-၃၅ ကိုကြည့်)။
Placing Jesus between the two criminals who were crucified
with Him (Luke 23:33; cf. 22:37), as all four Gospels indicate, identifies Him
as the most prominent “transgressor.” The crucifixion site was known as “the
Skull”—“Golgotha” in Aramaic (cf. Mark 15:22) and Calvary (from Latin), used to
translate the Greek form employed by Luke (Kranion).
The prayer of Jesus for His persecutors, “Father, forgive them” (Luke 23:34),
was not only for them but also for all people in all times. They (which is
general enough to include all) do not know the full significance of their
actions (Acts 3:17). The past tense verb in Greek that introduces the prayer in
Luke suggests that Jesus spoke this before His cross was lifted up, making it
the first of seven utterances from the cross (cf. Luke 23:43, 46; Mark 15:34;
John 19:26, 28, 30). Dividing His clothing and casting lots for His well-made
tunic (Luke 23:34; John 19:23–24; cf. Matt. 27:35) also fulfilled a messianic
prediction (Ps. 22:18). Both through the rulers and the soldiers (Luke
23:35–36) Satan’s initial temptation for Jesus to question His messianic
identity was repeated. Even their mockery, calling on Him to save Himself,
fulfilled prophecy (23:35; Ps. 22:7–8). But Jesus could not save Himself and
still be the elect or chosen Savior (cf. Is. 42:1; 1 Pet. 2:4–6). The soldiers
also mocked him and offered him sour wine vinegar (Luke 23:36). Jesus refused
it because, although it would have deadened the pain, it would also have
impaired His mental faculties and enabled temptation to have more readily
overcome Him (see Prov. 23:29–35).
ပိလတ်ရေးသော
အပြစ်စီရင်ချက်ကြေညာချက်တွင် ကွဲပြားမှုအနည်းငယ်ရှိခြင်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်၏
သီးခြားမှတ်တမ်းများကို သက်သေပြသည် (လု၊ ၂၃:၃၈; မ၊ ၂၇:၃၇; ယော၊ ၁၉:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။
အပြည့်အစုံမှာ “ဤသူသည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၊ ဂျူးတို့၏ဘုရင်” ဖြစ်ပြီး လုကာက
ဘုရင် (မယ်ရှိယ) အချက်ကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ဂရိ၊ လက်တင်၊ ဟေဗြဲ
ဘာသာစကားသုံးမျိုးဖြင့် ရေးထားပြီး ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တင်ထားသည်။ ယင်းက
ယေရှုသည် မယ်ရှိယဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သလို ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏
လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို ငြင်းပယ်ရန်
ရောမအုပ်ချုပ်မှုကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (လု၊ ၂၃:၂-၃)။ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးသည်
အုပ်ချုပ်သူများနှင့် စစ်သည်များ၏ ပြက်ယယ်စကားကို ထပ်ဆင့်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း
(အပိုဒ် ၃၉) ကျန်ရာဇဝတ်သားသည် သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး
ကျွန်ုပ်တို့၏ပြစ်ဒဏ်သည် တရားမျှတသည်၊ သို့သော် ဤသူသည် အဘယ်အမှားမျှ မပြုခဲ့ဟု
အတည်ပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၁)။ သူသည် ယေရှုကို ဣသရေလ၏ မယ်ရှိယဘုရင်အဖြစ်
ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြပြီး ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်တွင် အောက်မေ့ပေးပါဟု
တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အကောင်းဆုံးလက်ရေးမူများအရ “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၂)။
Minor variations among the four Gospels as to the posted
sign written by Pilate specifying the offense (Luke 23:38) attest to the
independence of their separate accounts (cf. Matt. 27:37; John 19:19) and to
the part of the full inscription (“This is Jesus of Nazareth, the King of the
Jews”) that each author chose to emphasize. Luke chose to emphasize the
kingship (Messiah) aspect of the message. It was written in Greek, Latin, and
Hebrew and hung above His head for all to see. It simultaneously witnessed to
Jesus as the messianic King and to the hypocrisy of the Jewish leaders in
affirming Roman rule over Israel in order to reject Him (Luke 23:2–3). Although
one of the criminals echoed the taunts of the rulers and soldiers (v. 39), the
other one rebuked him and affirmed that their punishment was just but that
Jesus had done nothing wrong (v. 41). He expressed faith in Jesus as Israel’s
messianic King by asking to be remembered in His kingdom and (according to the
best manuscripts) addressing Him as “Lord” (v. 42).
ယေရှုသည်
ထိုရာဇဝတ်သား၏တောင်းဆိုချက်ကို အလေးအနက်ဖြေကြားပြီး ယနေ့တွင် သင်သည် ငါနှင့်အတူ
ပရဒိသု့တွင် ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၃)။ “ပရဒိသု” ဟူသော
ဂရိစကားလုံးသည် ယေဘုယျအားဖြင့် “ဥယျာဉ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ဧဒင်ဥယျာဉ်သာမက
ဘုရားသခင်၏လူများ နေထိုင်မည့် ကောင်းကင်နိုင်ငံကိုလည်း ဆိုလိုနိုင်ပြီး ဤနေရာတွင်
နောက်ဆုံးအဓိပ္ပာယ်ကို ရည်ညွှန်းသည် (၂ကော၊ ၁၂:၂-၄; ဗျာ၊ ၂:၇)။ ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်များတွင်
“ယနေ့” (ဆီမေရောန်) မတိုင်မီ ပုဒ်ဖြတ်ထားသော်လည်း လုကာ၏ပုံမှန်အနေဖြင့် “ယနေ့” ကို
ကြိယာနောက်တွင် ထားတတ်သည်ကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည် (လု၊ ၂:၁၁; ၅:၂၆; ၁၃:၃၂-၃၃ စသည်;
တရားဟော ၄:၁; ၁၁:၂၆; ၃၀:၁၈၊
ဆီပ်တူအာဂျင်တက်စ် ကိုကြည့်)။ အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် ပုဒ်ဖြတ်များ
ပုံမှန်မပါသော်လည်း အစောဆုံးဘာသာပြန်တစ်ခုဖြစ်သော ကျူရေတွန်ယန်ဆီးရီယက် (ဘီစီ ၂
ရာစု) တွင် “ယနေ့ ငါသည် သင့်အား ပြောသည်မှာ…” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်။ ယင်းသည်
ယောဟန်မှတ်တမ်းအရ တနင်္ဂနွေနေ့ မာရိမာဂဒလမြို့သူအား ပေါ်ထွန်းပြီးမှ ကောင်းကင်သို့
မတက်သေးကြောင်း (ယော၊ ၂၀:၁၇) နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ယနေ့တွင်
အရာအားလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သင်သည် ငါနှင့်အတူ ပရဒိသု့၌
ရှိလိမ့်မည်ဟု အတည်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
Jesus replied emphatically to the thief’s request and told
him that he would be with Him in paradise (v. 43). The Greek word translated
“paradise” (paradeisos) generally
means “garden,” but it can refer to Eden as well as to heaven as the future
dwelling place of God’s people (2 Cor. 12:2–4; Rev. 2:7), and the latter is
clearly the meaning here. Although modern versions place the comma before the
word “today” (sēmeron), as if Jesus
promised that He and the penitent thief would be in heaven later that day, such
punctuation ignores Luke’s predominant tendency of placing sēmeron after the verb it modifies (e.g., Luke 2:11; 5:26;
13:32–33; etc.; cf. Deut. 4:1; 11:26; 30:18, LXX). Interestingly, while the
earliest manuscripts do not regularly include traditional punctuation marks
(punctuation did not become common until the sixth and seventh centuries), an
early version (the Curetonian Syriac, ca. second century), translates it: “I
say today to you …” This agrees with John’s record that Jesus did not ascend to
heaven until sometime after His appearance to Mary Magdalene on Sunday (John
20:17). Thus Jesus, on this day, assured the man that, even though all seemed
hopeless, he would be with Him in paradise.
၂၃:၄၄-၄၉။
ယေရှု၏သေခြင်း၏ထူးခြားချက်။ သုံးခုသောဗျာဒိတ်ရှင်ခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင်
ဆဋ္ဌမအချိန် (နေ့လယ်စာ) မှ နဝမအချိန် (နေ့လွဲ ၃ နာရီ) အထိ သုံးနာရီတိတိ
အမှောင်ကျခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၄၄)။ ဤကဲ့သို့ ကြာရှည်သောအမှောင်သည်
နေကြတ်ခြင်းကဲ့သို့ သဘာဝအကြောင်းတရားဖြင့် ရှင်းပြမရနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ
အပြစ်ရှိသူများအတွက် အစားထိုးအဖြစ် ခရစ်တော်သေဆုံးခြင်းတွင်
ဘုရားသခင်ပါဝင်တော်မူသည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (၂ ကောရိန်သု ၅:၁၉၊ ၂၁ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုနည်းတူစွာ ဗိမာန်တော်၏ နှစ်ထပ်ကန့်လန့်ကာသည် “အပေါ်စီးမှ
အောက်ခြေအထိ” ဆွဲကားချခံရခြင်း (မာကု ၁၅:၃၈) သည် ခရစ်တော်၏သေခြင်းတွင်
ပုံသေမှုနှင့် ပြည့်စုံမှုဆုံခဲ့ပြီး ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ယဇ်တင်ခြင်းကို
အဆုံးသတ်စေခဲ့သည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည် (ဒံယေလ ၉:၂၇)။ လုကာက
ယေရှု၏အမှုတော်စတင်ချိန်ကို ဘုရားသခင်နှစ် ၂၇ ခုနှစ်တွင်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး (လုကာ
၃:၁-၆ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ) ယောဟန်က အနှစ်သုံးနှစ်ခွဲကြာသည်ဟု
ဖော်ပြထားသဖြင့် ခရစ်တော်သည် သင့်တော်သောအချိန်၌ (ရောမ ၅:၆)၊
အနှစ်ခုနစ်ဆယ်မြောက်အပတ်၏အလယ်တွင် (ဒံယေလ ၉:၂၇) ဘုရားသခင်နှစ် ၃၁ ခုနှစ်
နွေဦးရာသီတွင် ကားတိုင်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးစကားကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
နာခံခြင်းစကားဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ မိမိဝိညာဉ်ကို ခမည်းတော်၏လက်တော်သို့
အပ်နှံခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၆၊ ဆာလံ ၃၁:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
23:44–49. The
Uniqueness of Jesus’s Death. All three Synoptic Gospels describe three
hours of darkness (v. 44) from the sixth hour (noon) until the ninth hour (3:00
p.m.). This long period of darkness cannot be explained from natural causes,
such as a solar eclipse; it signified God’s involvement in Christ’s death as
the substitute for sinners (cf. 2 Cor. 5:19, 21). Similarly, the tearing of the
temple’s veil into two pieces “from top to bottom” (Mark 15:38) signified that
type had met antitype in the death of Christ, thus bringing “an end to
sacrifice and offering” (Dan. 9:27). Based on Luke’s dating of the beginning of
Jesus’s ministry to A.D. 27 (see commentary on Luke 3:1–6) and a length of
three and a half years as suggested by John, Christ’s death occurred at the
appropriate time (Rom. 5:6), in the middle of the seventieth week (Dan. 9:27)
in the spring of A.D. 31. His final words, spoken from the cross just before
His death, were words of faith and submission: He committed His spirit into His
Father’s hands (Luke 23:46; cf. Ps. 31:5).
လုကာ၏ဖော်ပြချက်တွင်
ယေရှု၏သေခြင်းကို လူမျိုးပေါင်းစုံ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြီးကြပ်နေသော ရာခံတပ်မှူးသည် အရာအားလုံးကို
ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကာ ယေရှုသည်
ဖြောင့်မတ်သောလူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည် (လုကာ ၂၃:၄၇)။
ပွဲကြည့်ရန် လာရောက်သော လူအများအပြားသည် အမှောင်နှင့် ငလျင်ကို
ဘုရားသခင်၏မနှစ်သက်ခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာများအဖြစ် နားလည်ကာ ရင်ဘတ်ကို
ရိုက်ပုတ်ကြသည် (အပိုဒ် ၄၈)။ ဤသည်မှာ အပြစ်မရှိသောလူကို သေဒဏ်ပေးရန်
ပါဝင်ခဲ့မှုအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နောင်တရခြင်း၏ လက္ခဏာဖြစ်သည် (၁၈:၁၃၊ ဇာခရိ
၁၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် သူ၏မိတ်ဆွေများနှင့် အသိမိတ်ဆွေများသည်
အနီးအနားမှ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ဤသေဆုံးနေသောသူများနှင့် အကွာအဝေးကို ထားရှိနေကြသည်
(လုကာ ၂၃:၄၉)။
Luke’s account records diverse reactions to Jesus’s death.
The centurion, who was overseeing the crucifixion and had thus watched
everything, glorified God and expressed faith in Jesus as a righteous man (Luke
23:47). The large crowd who had come to watch the spectacle and recognized the
darkness and the earthquake as signs of divine displeasure “beat their breasts”
(v. 48), a sign of mourning and repentance over their role in condemning to
death an innocent man (cf. 18:13; Zech. 12:10). But His friends and
acquaintances watched and remained at a distance from these dying men (Luke
23:49).
၂၃:၅၀-၅၆။ ယေရှုကို
ယောသပ်၏ဂူတွင်း သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင်
ယောသပ်အမည်ရှိသူတစ်ဦးသည် ပိလတ်ထံမှ ယေရှု၏အလောင်းကို ယူခွင့်တောင်းခဲ့သည်ကို
ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅၀၊ ၅၂)။ ရှိမုန်ကဲ့သို့ပင် သူသည်
ဘုရားကြောက်သောလူကောင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို စောင့်မျှော်နေသူဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၅၀-၅၁၊ လုကာ ၂:၂၁-၄၀ အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ သူသည် ယေရှုကို
စစ်ဆေးခဲ့သော စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လုကာက သူသည်
သူတို့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမတူခဲ့ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ အစည်းအဝေးများတွင်
လူအားလုံးကို ဖိတ်ကြားခြင်းမပြုခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုပေမည် (ယောဟန် ၇:၅၀-၅၃ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောသပ်သည် လျှို့ဝှက်တပည့်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈)၊
နိကောဒင်မုတ်ကဲ့သို့ပင် (ယောဟန် ၁၉:၃၉)။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည်
စွန်နဟက်ဒရင်အဖွဲ့တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းဖြင့် ယေရှုကို ပိုမိုကူညီနိုင်မည်ဟု
မျှော်လင့်ခဲ့ကြပေမည်။ ယခုမူ တပည့်များမှာ ပုန်းရှောင်နေချိန် (ယောဟန် ၂၀:၁၉)
သူတို့သည် ရဲဝံ့စွာ ရှေ့ထွက်လာခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၈-၄၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
နောက်ပိုင်းတွင် တမန်တော်များ၏ ဝိညာဉ်တော်ပြည့်ဝသော သက်သေခံချက်ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့်
ဖာရိရှဲများစွာတို့လည်း အလားတူပြုကြလိမ့်မည် (တမန်တော် ၆:၇၊ ၁၅:၅)။
23:50–56. Jesus Is
Buried in Joseph’s Tomb. All four Gospels mention that a man named Joseph
requested permission from Pilate to take the body of Jesus (vv. 50, 52). Like
Simeon, he was a devout man and was waiting for the kingdom of God (vv. 50–51;
see commentary on Luke 2:21–40); he was also a member of the Sanhedrin that
examined Jesus. Luke adds, though, that he had not consented to their decision,
which may mean that not all were invited to be present at the trials (cf. John
7:50–53). Joseph was a secret disciple (John 19:38), as was Nicodemus (John
19:39). Both men probably hoped that they could help Jesus more by remaining on
the Sanhedrin than risking exclusion from it by confessing Him openly. Now,
unlike the apostles, who were in hiding (John 20:19), they boldly came forward
(cf. John 19:38–42). Later, as a result of the apostles’ Spirit-filled witness
to Jesus’s resurrection and fulfillment of Israel’s messianic hopes, many
priests and Pharisees would do the same (Acts 6:7; 15:5).
ပထမရာစုနှစ်
ဣသရေလပြည်တွင် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အလောင်းကို သဘာဝကျောက်ဆောင်ထဲထွင်းထားသော
အခန်းငယ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အလောင်းပုပ်သိုးသွားသောအခါ
အရိုးများကို စုဆောင်းပြီး မိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ပုံပြီးထပ်မံသင်္ဂြိုဟ်သည်
သို့မဟုတ် ထုံးကျောက်သေတ္တာထဲသို့ ထည့်သည်။ ယေရှု၏သင်္ချိုင်းဂူသည်
အခန်းနှစ်ခန်းပါသော ထိုခေတ်ပုံစံအတိုင်းဖြစ်ပြီး ဝင်ရန်ငုံ့ရသဖြင့်
ရိုမန်ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းရှိ သမိုင်းဝင်သန့်ရှင်းသောဂူ (Holy Sepulchre) ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဖြစ်သည်
(ယောဟန် ၂၀:၅၊ ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရှေးဟောင်းသုတေသနတွေ့ရှိချက်များအရ ဤဂူသည်
ပထမရာစုနှစ်မြို့ရိုးပြင်ပတွင်ရှိပြီး သမ္မာကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီသည် (ယောဟန် ၁၉:၂၀၊
၄၂၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂)။ အနီးတွင် ကျောက်ထဲထွင်းထားသော ဂူများတွေ့ရှိရသဖြင့်
ပထမရာစုနှစ်သင်္ချိုင်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ အမျိုးသမီးအချို့ (မာကု ၁၅:၄၇
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ပြင်ဆင်ရက်နေ့ (သောကြာ) ဖြစ်ပြီး
ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယေရှု၏အလောင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ
ပြင်ဆင်ပေးနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ (လုကာ ၂၃:၅၄)။ သူတို့သည် ဂူ၏နေရာကို မှတ်သားပြီး
နောက်မှသုံးရန် နံ့သာမျိုးနှင့် ရနံ့ဆီများကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၅၆)။ လုကာ၏
“ပညတ်တော်အတိုင်း ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့တွင် အနားယူကြသည်” ဟူသော မှတ်ချက်က
နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များသည် ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့ကို
သတ္တမနေ့ (စနေနေ့) တွင်ပင် ဆက်လက်စောင့်ထိန်းနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။
Burial in first-century Israel involved placing the body
into a small cavity cut into a natural rock outcropping. Once the body
decomposed, the bones would be gathered and reburied in a pile with other
deceased family members or placed in a limestone box called an ossuary. The
burial place of Jesus is most probably the traditional site, known as the Holy
Sepulcher, because its two-chamber design was typical of that period and it is
necessary to stoop down to enter (cf. John 20:5, 11). Archeological findings
(regarding the location of the tomb, see in “Archaeology and the Bible,” p. 91)
have also indicated that the Holy Sepulcher was located just outside the
first-century city wall, as the Bible suggests (John 19:20, 42; Heb. 13:12). It
was a first-century burial site, as evidenced by tombs cut into the rock
nearby. Certain women (cf. Mark 15:47), unable to honorably prepare Jesus’s
body for burial as they wished because it was the Preparation Day (Friday) and
the Sabbath was approaching (Luke 23:54), took note of the tomb’s location and
then prepared spices and fragrant oils or perfumes (v. 56) for later use.
Luke’s comment that they rested on the Sabbath according to the commandment
suggests that many years later the early Christians were still observing the
Sabbath on the seventh day (Saturday).
အခန်းကြီး - ၂၄
၂၄:၁-၅၁
ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်
ကောင်းကင်သို့တက်ကြွခြင်း
တပည့်များ၏
ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် မယုံကြည်ခြင်းသည် သေရာမှရှင်ပြန်ထမြောက်လာသော ယေရှုကို
မြင်တွေ့ပြီး ကျမ်းစာမှ သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်း၊ သေခြင်း၊
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ကြောင်း
သွန်သင်ခံရသောအခါ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယေရှုသည်
ဂူရှိအမျိုးသမီးများထံ (အပိုဒ် ၁-၁၂)၊ ဧမောက်လမ်းခရီးတွင် တပည့်နှစ်ဦးထံ (အပိုဒ်
၁၃-၃၅)၊ ယေရုရှလင်မြို့ရှိ တပည့် ၁၁ ဦးထံ (အပိုဒ် ၃၆-၄၉) ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်။
သူ၏ကောင်းကင်သို့တက်ကြွခြင်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် (အပိုဒ် ၅၀-၅၃) သူတို့သည်
ယေရုရှလင်သို့ မျှော်လင့်ချက်သစ်နှင့် ပြန်လာကာ ဗိမာန်တော်၌ ဘုရားသခင်ကို
ကိုးကွယ်ကြသည်။
24:1–51
THE RESURRECTION AND
ASCENSION OF JESUS
The sadness and unbelief of the disciples turned to joy as
they witnessed Jesus risen from the dead and were taught by Him from the
Scriptures that His sufferings, death, and resurrection fulfilled prophecy.
Jesus appeared to the women at the tomb (vv. 1–12), two disciples on the way to
Emmaus (vv. 13–35), and the eleven in Jerusalem (vv. 36–49). After witnessing
His ascension (vv. 50–53), they returned to Jerusalem with new hope, worshiping
and blessing God in the temple.
၂၄:၁-၁၂။
“ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီ”။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးသည် ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို
အတည်ပြုချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။ ဤလေးခုသော ဖော်ပြချက်များသည်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအတွက် အချင်းချင်း လွတ်လပ်သော သက်သေများအဖြစ် တန်ဖိုးရှိသည်။
ဤသည်မှာ အပတ်၏ပဌမနေ့ (အပိုဒ် ၁) ဆိုသည်မှာ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
ဂရိဘာသာတွင် “အပတ်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးမှာ ဆဗ္ဗတုန် (sabbaton) ဖြစ်သည်။
ဂျူးလူမျိုးများတွင် ရက်များကို သတ္တမနေ့ဗိမာန်တိုင်ရာနေ့နှင့် ဆက်စပ်၍ ရေတွက်သည်။
နာမည်ပေးထားသော တစ်ခုတည်းသောနေ့မှာ ပြင်ဆင်ရက်နေ့ဖြစ်သည် (လုကာ ၂၃:၅၄၊ မာကု ၁၅:၄၂၊
ယောဟန် ၁၉:၁၄၊ ၃၁၊ ၄၂)။ ရောမလူမျိုးများ၏ နေ့များကို နေနတ်၊ လနတ်၊
ဂြိုဟ်ငါးခုနှင့် ဆက်စပ်၍ နာမည်ပေးသည့်ဓလေ့သည် ရာစုနှစ်များစွာကြာမှ
အသင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
24:1–12. “He Is
Risen.” All four Gospels conclude with an affirmation of Jesus’s
resurrection. The four accounts underscore their value as independent witnesses
to the resurrection, which took place on the first day of the week (v. 1), that
is, Sunday. In Greek the word translated “week” is sabbaton. Among Jews, the days of the week were counted in relation
to the seventh-day Sabbath. The only other day of the week given a name was the
Preparation Day (Luke 23:54; Mark 15:42; John 19:14, 31, 42). The Roman practice
of naming days after their gods, corresponding to the sun, moon, and the five
known planets, entered the church centuries later.
အမျိုးသမီးများသည်
ယေရှု၏အလောင်းကို မွှေးကြိုင်ဆီလိမ်းရန် အလွန်နက်နဲစွာ (အမှောင်ရှိနေစဉ်၊ ယောဟန်
၂၀:၁) ဂူသို့သွားခဲ့ကြသည်။ ရောက်သောအခါ အလင်းရောင်စပြုလာပြီဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၈:၁)။
ကျောက်တုံးကို လှိမ့်ဖယ်ထားပြီး (လုကာ ၂၄:၂၊ မဿဲ ၂၈:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)
ဂူထဲတွင် အလောင်းမရှိတော့ပေ (လုကာ ၂၄:၃)။ သူတို့သည် အလွန်အံ့ဩပွဲခဲ့ကြသည် (အပိုဒ်
၄)။ ဗလာဂူသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မဆိုလိုခဲ့ပေ။ အလင်းပြောင်တောက်ပသော
အဝတ်အစားနှင့် လူနှစ်ယောက် (နောက်မှ ကောင်းကင်တမန်များဟု သိရှိရ၊ အပိုဒ် ၂၃၊
တမန်တော် ၁:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့၍ မျက်နှာကို
မြေပြင်သို့ ငုံ့ကြသည် (လုကာ ၂၄:၅)။ ကောင်းကင်တမန်များ၏ မေးခွန်းနှင့် သူသည်
အသက်ရှင်ပြီး သေရာမှ ထမြောက်ပြီဟူသော အတည်ပြုချက်ကို ယေရှုကိုယ်တိုင်၏
သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ချခံရခြင်းနှင့် တတိယနေ့တွင်
ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဟူသော စကားများဖြင့် အားဖြည့်ပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆-၇)။ “တတိယနေ့”
ဟူသော စကားသည် ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်းကို အလေးပေးသည် (လုကာ ၉:၁၈-၂၇
အပိုဒ်အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ၊ ၁၁:၃၀၊ ယောန ၁:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
Although the women left for the tomb very early in the
morning (while it was still dark; John 20:1) to anoint the body of Jesus, when
they arrived it was already becoming light (Matt. 28:1). The stone had been
rolled away (Luke 24:2; cf. Matt. 28:2) and the tomb was empty—there was no
body (Luke 24:3)—and they were at a loss to understand this (v. 4). The empty
tomb did not suggest to them the resurrection. Seeing two men in glowing,
bright clothing, later identified as angels (v. 23; cf. Acts 1:10), the women
were afraid and bowed their faces to the ground in awe (Luke 24:5). The angels’
question to the women and their affirmation that He was living, having risen
from the dead, was reinforced by their use of Jesus’s own words predicting His
betrayal and crucifixion and that He would rise again on the third day (vv.
6–7). Reference to “the third day” emphasizes the fulfillment of prophecy (see
commentary on Luke 9:18–27; cf. 11:30; Jon. 1:17).
အမျိုးသမီးများသည်
ဤအရာအားလုံးကို အရင်ဦးစွာ ကျန်ရှိသော တပည့် ၁၁ ဦးထံ၊ ထို့နောက် ယေရုရှလင်ရှိ
ခရစ်တော်၏တပည့်အားလုံးထံ ပြောပြခဲ့ကြသည် (လုကာ ၂၄:၉)။ သူတို့သည်
ခရစ်တော်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ပထမဆုံး ကြေညာသူများဖြစ်လာခဲ့သည်။ မာရိမေဂဒလမာသည်
ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးခုလုံးတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ သက်သေအဖြစ် နာမည်ပေါ်သည် (အပိုဒ်
၁၀)။ ယောဟန်အရ သူမသည် ယေရှုထံ အဦးဆုံးပေါ်ထွန်းခဲ့ပြီး တပည့်များထံ
သီးခြားသွားပြောပြခဲ့သည် (ယောဟန် ၂၀:၁၄-၁၈)။ အမျိုးသမီးများသည် ဂူသို့
မတူညီသောလမ်းကြောင်းများမှ လာကြသဖြင့် တပြိုင်နက် မရောက်ခဲ့ကြပုံရသည်။ ယောဝန္န
(လုကာ ၈:၃ ကို ကြည့်ပါ) နှင့် ယာကုပ်၏မိခင်မာရိ (မာကု ၁၅:၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)
တို့သည် တမန်တော်များကို ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း ပြောပြခဲ့သော
အမျိုးသမီးများထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သို့သော် တပည့်များက သူမတို့ကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ
(လုကာ ၂၄:၁၁)။ အချို့က အမျိုးသမီးများကို ယုံကြည်မှုမရှိသော သက်သေများဟု
ယူဆသည့်အတွက် သံသယဝင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းကလည်း
အကြောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုဇာတ်လမ်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
လုကာ၏ဖော်ပြချက်သည် များသောအားဖြင့် အကျဉ်းချုံးဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် မာရိမေဂဒလမာ၏
သီးခြားသက်သေခံချက်ကို မဖော်ပြထားပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုသည် ပေတရုထံ
သီးခြားပေါ်ထွန်းခဲ့သည်ကို ဖော်ပြမည် (အပိုဒ် ၃၄၊ ၁ ကောရိန်သု ၁၅:၅ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပေတရုသည် ဂူသို့သွား၍ ပိတ်ထားသော အဝတ်မျှင်များကိုသာ တွေ့ခဲ့သည်
(ယောဟန် ၂၀:၃-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူသည် အံ့ဩပွဲ၍ ပြန်သွားခဲ့သည် (လုကာ
၂၄:၁၂)။
The women told all these things, first to the eleven
remaining apostles and then to all the rest of Christ’s followers in Jerusalem
(Luke 24:9). They became the first ones to proclaim to others the resurrection
of Christ. Mary Magdalene (v. 10) is named as a witness of the resurrection in
all four Gospels. According to John, Jesus appeared first to her and then she
went separately to tell the disciples (John 20:14–18). Apparently, the women
came to the tomb from different directions and so did not arrive at the same
time. Joanna (see Luke 8:3) and Mary, the mother of James (cf. Mark 15:40),
were among the women who told the apostles of the resurrection. However, the
disciples did not believe them (Luke 24:11). Some attribute their skepticism to
the prevailing attitude that women were unreliable witnesses, but the fog of
their deep depression likely also contributed to it. The story seemed to be
nonsense. Luke’s account often summarizes, as apparently here: it does not
mention Mary Magdalene’s separate witness to the disciples. Further along in
his account, he would mention Jesus’s separate appearance to Peter (v. 34; cf.
1 Cor. 15:5), who had gone to the tomb, finding only the linen cloths lying by
themselves (cf. John 20:3–7). He went away wondering what all this could mean
(Luke 24:12).
၂၄:၁၃-၃၅။
ဧမောက်လမ်းခရီးတွင်။ ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ပွဲခံပွဲမှ ပြန်လာသော
တပည့်နှစ်ဦးသည် မိမိတို့ရွာဖြစ်သော ဧမောက်သို့ မိုင် ၇ မိုင် (ကီလိုမီတာ ၁၁
ကီလိုမီတာ) ခရီးသွားနေကြသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဤနေရာ၏တိကျသောတည်နေရာကို ယနေ့တိုင်
ယုံကြည်စိတ်ချစွာ မသိရသေးပေ။ သူတို့ဆိုးရွားသောဖြစ်ရပ်များကို ဆွေးနွေးနေစဉ်
ယေရှုသည် သူတို့နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် မမှတ်မိအောင်
တားမြစ်ခံရသည် (အပိုဒ် ၁၆၊ ယောဟန် ၂၀:၁၄၊ ၂၁:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအံ့ဖွယ်ကို
အခြေခံမည်မဟုတ်ဘဲ ကျမ်းစာကို အခြေခံမည်ဖြစ်သည် (လုကာ ၁၆:၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
ယေရှုသည် သူတို့နှင့်စကားပြောနေသည်ကို မေးမြန်းသောအခါ အချို့မူရင်းစာမူအရ
သူတို့သည် ရပ်တန့်၍ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံပေါ်သည် (၂၄:၁၇)။ ဤဧည့်သည်သည်
ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မသိဟု ထင်မှတ်နေသည်ကို အံ့ဩကြပြီး ကလေအိုပါးက အံ့ဩခြင်းကို
ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ယေရှု၏သေခြင်းအကြောင်းသည် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်
သိရှိပုံရသည်။ သူတို့သည် အချက်အလက်များစွာကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏
ပရောဖက်ပြုခြင်းအမှုတော်၊ အံ့ဖွယ်အမှုများ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ချခံရခြင်း (အပိုဒ်
၁၉-၂၀)၊ အမျိုးသမီးများ ဂူဗလာကိုတွေ့ပြီး ကောင်းကင်တမန်များ၏အဆိုအရ အသက်ရှင်သည်ဟု
မြင်ခဲ့ခြင်း (အပိုဒ် ၂၃)၊ အချို့သူများ ဂူသို့သွား၍ ဗလာဖြစ်ကြောင်း
အတည်ပြုခဲ့ခြင်း (အပိုဒ် ၁၉-၂၄)။ သို့သော် ဤအချက်များသည် ယုံကြည်ခြင်းသို့
မရောက်ဘဲ သံသယသို့သာ ဦးတည်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှုသည် ဣသရေလကို
ရွေးနုတ်မည့်သူဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည် (ယခုမျှော်လင့်ချက်ပျက်ပြယ်သွားပြီဟု
ဆိုလိုသည်၊ အပိုဒ် ၂၁)။ သူတို့သည် တတိယနေ့ကို ပင်ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏မျှော်လင့်ချက်ပျက်ပြားရခြင်းမှာ ရောမအင်ပါယာမှ လွတ်မြောက်စေမည့် မယ်ရှိယကို
မျှော်လင့်ခဲ့ကြခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် နောက်ထပ်တစ်ဦးသော မအောင်မြင်သော
မယ်ရှိယအချည်းနှီးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၅:၃၆-၃၇ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။
24:13–35. On the Road
to Emmaus. That same afternoon two disciples, returning from the feast
celebration, traveled the seven miles (11 km) to their home village of Emmaus
(v. 13), a location that has not yet been confidently identified. As they
discussed the tragic turn of events, Jesus joined them on the way, but they
were prevented from recognizing Him (v. 16; cf. John 20:14; 21:4). The deeper
divine purpose was that their faith should rest not on a miracle of
resurrection but on the Scriptures (cf. Luke 16:31). As Jesus questioned them
about their conversation, according to some manuscripts, they stopped walking
and stood there looking downcast and discouraged (24:17). They seemed shocked
that this stranger was oblivious to what had happened, and Cleopas voiced their
surprise (v. 18). Awareness of Jesus’s death, it seems, was widespread. They
recited many facts: about Jesus’s prophetic work, His mighty deeds, and
crucifixion (vv. 19–20); of the women finding the tomb empty and seeing a
vision of angels who said He was alive (v. 23); and even that some had gone to
the tomb and confirmed that it was empty (vv. 19–24). But these facts led only
to doubt with no hint of faith: they said that they had hoped that Jesus was
the One who was going to redeem Israel (implying that this hope had been
dashed; v. 21). They even mentioned the third day (see commentary on Luke
9:18–27). Their hopes were disappointed because they expected a messiah who
would liberate them from Rome. But Jesus appeared to be just another failed
messianic pretender (cf. Acts 5:36–37).
ယေရှုသည်
သူတို့၏သံသယ၏အကြောင်းရင်းကို တိကျစွာညွှန်ပြပြီး သူတို့ကို အမိုနဲတို့
(စကားလုံးအတိုင်း “အတွေးမဲ့သူများ”၊ ဂလာတိ ၃:၁၊ ၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဟု
ခေါ်ဆိုကာ ယုံကြည်ရန် “နှေးကွေးသည်” ဟုဆိုသည် (လုကာ ၂၄:၂၅)။ သူတို့သည်
အမျိုးသမီးများ၏ပြောစကားကို သက်သေလိုချင်ကောင်းလိုချင်နိုင်သော်လည်း ပြဿနာမှာ
“ပရောဖက်များပြောခဲ့သမျှကို အားလုံးကို ယုံကြည်ရန်” ငြင်းဆန်နေခြင်းဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၂၅)။ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရပြီး သေရသော မယ်ရှိယသည် သူတို့အတွက် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။
အကြောင်းမှာ ဗျာဒိတ်ရှိသမျှကို အားလုံးမယုံကြည်ခဲ့ကြခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် မောရှေ၏ကျမ်းများမှစ၍ ကျမ်းစာအားလုံးတွင် သူနှင့်ပတ်သက်သော
အပိုဒ်များကို ရှင်းပြပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၇)။
သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အပိုဒ်များစွာ ဖော်ပြခဲ့ပေမည် (ဥပမာ၊
ကမ္ဘာဦး ၃:၁၅၊ ဆာလံ ၂၂:၁-၁၈၊ ဟေရှာယ ၅၃:၁-၁၀၊ ဒံယေလ ၉:၂၆၊ ဇာခရိ ၁၃:၇)။
မယ်ရှိယ၏ဘုန်းအသရေနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်းကိုလည်း ဓမ္မဟောင်းတစ်လျှောက်
တွေ့နိုင်သည် (ဥပမာ၊ တောလည်ကျမ်း ၂၄:၁၇၊ ဟေရှာယ ၅၂:၁၃၊ ၅၃:၁၁-၁၂၊ ဒံယေလ ၇:၁၃-၁၄)။
အရေးကြီးသည်မှာ ဧမောက်နီးလာသောအခါ ယေရှုသည် ဆက်လက်ခရီးဆက်မည်ဟု ပြသပုံရသည်။
တပည့်နှစ်ဦးသည် ဧည့်သည်ကို အိမ်၌နေရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည် (ဟေဗြဲ
၁၃:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ၊ ဤနေရာတွင်သုံးသော ဂရိစကားလုံး parabiazomai မှာ
“ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းပန်ခြင်း” ဖြစ်ပြီး အချို့ဘာသာပြန်များတွင်
“အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ထိုအဓိပ္ပာယ်မဟုတ်ပေ)။
သူတို့မတောင်းပန်ခဲ့ပါက ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ သက်သေများ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဧည့်သည်သည်
မုန့်ကို ယူ၍ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပြီး ခွဲပေးသောအခါ (သူ၏လက်ပေါ်ဒဏ်ရာများကို
မြင်ရ၍ ဖြစ်နိုင်သည်) သူတို့၏မျက်စိများ ပွင့်လာခဲ့သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော
ယေရှုကို ရုတ်တရက် မှတ်မိလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအခါ သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်
(လုကာ ၂၄:၃၀-၃၁)။
Jesus pinpointed the reason for their doubts, calling them anoētoi (lit. “thoughtless” or
“foolish”; cf. Gal. 3:1, 3) for being “slow” to believe (Luke 24:25). They may
have wanted proof of the claims made by the women, but the problem was their
unwillingness to believe “all that the prophets have spoken” (v. 25). A suffering
and dying messiah was unthinkable to them because they failed to believe all that had been revealed. Therefore,
beginning with the books of Moses, Jesus explained to them in all the Scriptures
passages pointing to Himself (v. 27). Numerous passages concerning His
suffering might have been mentioned (e.g., Gen. 3:15; Ps. 22:1–18; Is. 53:1–10;
Dan. 9:26; Zech. 13:7). The glory or exaltation of the Messiah is also found
throughout the OT (e.g., Num. 24:17; Is. 52:13; 53:11–12; Dan. 7:13–14).
Significantly, when they neared Emmaus, Jesus seemed to indicate that He would
be going on further. The two disciples strongly entreated Him to stay (cf. Heb.
13:2; the Greek word used here is from the verb parabiazomai—“to strongly urge”—some translations have
“constrained,” but this does not mean “to force” in this context). Had they not
done so, they might not have been witnesses of the resurrection. As they
recognized how their Guest took bread, blessed (or gave thanks for) it, and
broke the bread, while apparently seeing the scars in His hands as He did so,
their eyes were opened. Suddenly they recognized the risen Jesus; but then He
vanished from their sight (Luke 24:30–31).
စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို
ထိန်းမထားနိုင်တော့သဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိအစာကို မစားဘဲ ချက်ချင်းယေရုရှလင်သို့
ပြန်သွားကြသည်။ အဲဒီမှာ တပည့် ၁၁ ဦးနှင့် အတူရှိသူများကို တွေ့ကြသည် (အပိုဒ် ၃၃)။
လုကာသည် သောမတ်မပါသော်လည်း တပည့် ၁၂ ဦးဟု ခေါ်ဆိုသည် (ယောဟန် ၂၀:၂၄)။ ဤသည်မှာ
တပည့် ၁၂ ဦးဆိုသော အမည်ကို ယာယီအသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး တပည့် ၁၂
ဦးမြောက်ခန့်အပ်ခံရသည်အထိဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁:၂၆)။ အခြားရှိနေသူများမှာ
ဂူဗလာအကြောင်းသတင်းပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးများနှင့် ယေရှု၏မိခင်မာရိတို့
ဖြစ်နိုင်သည် (တမန်တော် ၁:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲရှိသူများသည်
သခင်ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီဟု ဝန်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး ယေရှုသည် ရှိမုန်ပေတရုထံ
ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်ဟု ထပ်မံသတင်းပေးနိုင်ခဲ့သည် (လုကာ ၂၄:၃၄)။ ပေတရုသည်
အမျိုးသမီးများ၏သတင်းကြားပြီး ဂူသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူ၏နောက်ဆုံးအပြုအမူမှာ
သုံးကြိမ်ငြင်းပယ်ပြီးနောက်ဖြစ်သောကြောင့် (၂၂:၆၁-၆၂) နောက်ဆုံးညစာစားပွဲတွင်
ယေရှုပြောခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်စကားကို သတိရပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့်
ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို လိုချင်ခဲ့ပေမည်။ ယေရှုသည် ထိုဆန္ဒကို လေးစားကာ သူ့ထံ
အထူးပေါ်ထွန်းပေးခဲ့သည်။
Unable to restrain their excitement, they left their meal
untouched and immediately returned to Jerusalem, where they found the eleven
apostles and others with them (v. 33). Luke refers to the twelve apostles even
though Thomas was not present (John 20:24). Apparently this temporarily
replaced “the Twelve” as a technical term for the group until a twelfth apostle
was appointed (Acts 1:26). The others present probably included the women who
reported on the empty tomb as well as Jesus’s mother, Mary (cf. Acts 1:14). By
this time, those in the upper room could confess that the Lord had risen (Luke
24:34) and give the further report that Jesus had appeared to Simon Peter.
Peter was eager to see the risen Jesus, having raced to the tomb after hearing
the report of the women. Being that his last interaction with Him immediately
followed his threefold denial (22:61–62), Peter may have recalled the hopeful
words that Jesus had spoken to him at the Last Supper (22:32) and longed for
forgiveness from and reconciliation with His Lord, and Jesus honored that
desire by appearing specially to him.
၂၄:၃၆–၄၉။ ယေရှုသည်
တပည့်တော်များထံသို့ ပေါ်ထွန်းတော်မူခြင်း။ ဧမောက်လမ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ
အခန်းထဲသို့ ဝင်တော်မူသော သူသည် ယေရှုခရစ်တော်ပင်ဖြစ်တော်မူ၏။ ငြိမ်သက်ခြင်းကို
နှုတ်ဆက်စကားဆိုတော်မူမှသာ ပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၃၆)။ ဤသည်မှာ
ယေရှုအမျိုးသားတို့၏ ပုံမှန်နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်၏ (၁၀:၅)။ ထို့ပြင် သူတို့အား
ကိုယ်တော်ကတိပေးထားသော ငြိမ်သက်ခြင်းကို သတိပေးတော်မူခြင်းလည်းဖြစ်၏ (ယောဟန်
၁၄:၂၇၊ ၂၀:၁၉)။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် အံ့အားသင့်၍ ကြောက်ရွံ့ကြပြီး၊ သရဲတစ္ဆေကို
မြင်နေရသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည် (လု၂၄:၃၇၊ တ။ မာ၆:၄၉)။ ယေရှုက သူသည်
အသက်ရှင်နေကြောင်းနှင့်၊ ဂရိလူမျိုးတို့၏ နောက်ဘဝအယူအဆနှင့်မတူဘဲ၊
အသားနှင့်အရိုးရှိကြောင်း အာရုံငါပါးဖြင့် သက်သေပြတော်မူ၏ (လု၂၄:၃၉)။ လက်တော်နှင့်
ခြေတော်များကိုလည်း ပြသတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၀)။ ထိုနေရာ၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ
သံထိပ်ရာဒဏ်ရာများ ရှိနေ၏ (တ။ ယောဟန် ၂၀:၂၅–၂၇)။ သို့ရာတွင် သူတို့သည်
ဝမ်းမြောက်လွန်းသဖြင့် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည် (လု၂၄:၄၁)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုက
ကင်းမွန်ငါးကင်တစ်ချောင်းကို စားသုံးပြီး နောက်ထပ်သက်သေတစ်ခု ပေးတော်မူ၏ (အပိုဒ်
၄၂–၄၃)။ (ပျားရည်ကင်မြစ်ကို အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် မတွေ့ရသဖြင့်
အချို့ဘာသာပြန်များတွင် မပါဝင်ပါ)။ ယေရူဆလင်မြို့သည် ငါးဖမ်းလှေလုပ်ငန်းရှိရာ
နေရာနှင့် မနီးသော်လည်း၊ ပသခါပွဲတော်ကဲ့သို့ ပွဲတော်များအခါ ကုန်စည်များ
အထူးသဖြင့် စီးဝင်လေ့ရှိသည် (နေဟမိ ၁၃:၁၆)။
24:36–49. Jesus
Appears to His Disciples. Accompanying the two disciples from Emmaus and
entering the upper room with them was Jesus Himself, unseen until He gave them
a greeting of peace (v. 36), a typical Jewish greeting (10:5) but also a
reminder of the peace that He promised to give them (John 14:27; 20:19).
Nevertheless, they were shocked and frightened and thought they were seeing a
spirit or ghost (Luke 24:37; cf. Mark 6:49). Jesus proceeded to prove by means
of the senses (sight, sound, touch) that He not only was alive but, unlike
Greek conceptions of the afterlife, had flesh and bones (Luke 24:39). He also
showed them His hands and His feet (v. 40) with the scars where the nails of
crucifixion had been (cf. John 20:25–27). Still, it was hard to believe their
eyes, and they disbelieved (interestingly) because of their joy (Luke 24:41).
So Jesus gave them another piece of evidence by eating a piece of broiled fish
(vv. 42–43; honeycomb is not mentioned in the earliest manuscripts, and does
not appear in some translations). Although Jerusalem, as the Jewish capital,
was not near a fishing community, many goods flowed to it (Neh. 13:16),
particularly during festivals like Passover.
သူတို့၏
ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် သံသယများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်၊ ယေရှုက အရင်က
ကိုယ်တော်ခံစားရမည့်ဒုက္ခနှင့် အသေခံရမည်ကို ကြိုဟောထားခဲ့သည်များကို
သတိပေးတော်မူ၏ (လု၁၈:၃၁ ကိုကြည့်)။ ကျမ်းစာများသည် ပြည့်စုံရမည်ဟု အလေးအနက်ထား၍
မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၄–၄၆)။ ဤနေရာတွင် သုံးသော ဂရိစကားလုံး (dei) သည် ဘုရားသခင်၏
မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ကို ဆိုလိုသည် (၂:၄၉ ကိုကြည့်)။ မောရှေပညတ်တရား၊
ပရောဖက်ကျမ်းများနှင့် ဆာလံကျမ်း (၂၄:၄၄) ဟူ၍ ဖော်ပြခြင်းသည် ဟေဗြဲကျမ်းစာ၏
အပိုင်းသုံးပိုင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဆာလံကျမ်းသည် ပညတ်တရားစာအုပ်များ (Writings)
၏ ပထမဆုံးနှင့်
အကြီးဆုံးအပိုင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ကလေအိုပါနှင့် သူ့အဖော်တပည့်၏ မျက်စိများ
ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ဖွင့်ပေးခံရသည်နှင့်အတူတူပင် (၂၄:၃၂)၊ ယခုအခါ
ဤတပည့်တော်များလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို ရရှိကြသည်။ ကျမ်းစာကို ရှင်းလင်းစွာ၊
မှန်ကန်စွာ နားလည်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်ကို ကျမ်းစာထဲ၌ မည်သို့ဖော်ပြထားသည်ကို
သိရှိခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အခြားသူများအား ဝေမျှရာတွင် အလွန်မရှိမဖြစ်
လိုအပ်သည်။
Having relieved their fears and doubts, Jesus next reminded
them of His prior predictions regarding His suffering and death (see Luke
18:31). He was quite emphatic that the Scriptures must be fulfilled (see
24:44–46). The Greek word used here (dei)
refers to a divine necessity (see 2:49). The reference to the Law of Moses, the
Prophets, and the Psalms (24:44) appears to designate the three divisions of
the Hebrew canon, the Psalms representing the first and largest portion of the
Writings, with which the canon ends. Just as the eyes of Cleopas and his fellow
disciple were opened to the meaning of the OT (24:32), so now these disciples
had the same privilege. A clear, correct understanding of the Scriptures and
how Christ is revealed in them is indispensable to sharing the gospel with
others.
ထို့နောက် ယေရှုက
တပည့်တော်များ ဟောပြောရမည့် သတင်းစကားနှင့် တာဝန်ကို အနှစ်ချုပ်ပြောကြားတော်မူ၏။
ပထမဦးစွာ ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်း (အသေခံရခြင်းအပါအဝင်) နှင့်
တတိယမြောက်နေ့တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဟူ၍ ဧဝံဂေလိတရား၏ အနှစ်သာရကို
ထပ်မံမိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၆၊ ၉:၂၂ ကိုကြည့်)။ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းအားဖြင့်
နောင်တရခြင်းနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ခပ်သိမ်းသောလူမျိုးများအား ရရှိစေပြီး၊
ကိုယ်တော်၏နာမတော်အားဖြင့် “ခပ်သိမ်းသော လူမျိုးများထံ” ဟောပြောရမည် (၂၄:၄၇)။
ဤတာဝန်ကို တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည် (ဥပမာ၊ တမန်
၂:၃၈၊ ၃:၆၊ ၁၆၊ ၄:၁၀–၁၂)။ ဤတာဝန်သည် ခပ်သိမ်းသော လူမျိုးများပါဝင်သည် (တ။ မဿဲ
၂၈:၁၉၊ မာ ၁၆:၁၅)။ ကြီးမားသော ညွှန်ကြားချက်ကို ပထမဆုံးပေးတော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး၊
ကိုယ်တော်သည် တပည့်ငါးရာ့ကျော်နှင့် ဂလိလဲပြည်တွင် တွေ့ဆုံစဉ်အပါအဝင်
တပည့်အုပ်စုများစွာအား ထပ်ခါထပ်ခါ ပေးတော်မူခဲ့သည်မှာ သေချာသည် (၁ကော ၁၅:၆)။
ဤအမှုတော်ကို ယေရူဆလင်မြို့မှ စတင်ရမည်။ မကြာသေးမီက ပသခါပွဲအတွင်း
အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်များကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သူများမှာ ထိုမြို့၌ရှိကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဤအမှုတော်၏ တိုးတက်ပုံကို ပိုမိုအသေးစိတ် ညွှန်ကြားချက်ပေးမည်
(တမန် ၁:၈)။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ တပည့်တော်များသည် သက်သေများဖြစ်ကြသည် (လု၂၄:၄၈)။
သူတို့မြင်ခဲ့သမျှ၊ ကြားခဲ့သမျှကို ဝေမျှရမည် (၁:၂ နှင့် ၁၀:၂၃–၂၄ ကိုကြည့်)။
ဧဝံဂေလိတရားဟောရာတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိရန် “အထက်ကောင်းကင်မှ တန်ခိုးတော်”
အားဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည် (၂၄:၄၉)။ ဆိုလိုသည်မှာ ခမည်းတော်ကတိပေးထားသော
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြစ်ပြီး (တ။ ၁:၃၅၊ ဂလာ ၃:၁၄၊ ဧဖက် ၁:၁၃)၊ ယေရှုက
စေလွှတ်ပေးမည့်သူဖြစ်တော်မူသည် (ယောဟန် ၁၅:၂၆၊ ၁၆:၇၊ တ။ ၁၄:၂၆)။
Next Jesus summarized the disciples’ message and mission,
first by repeating the essence of the gospel in terms of Christ’s suffering
(including His death) and His resurrection on the third day (v. 46; see 9:22).
Through Christ’s death, repentance and remission/forgiveness of sins had been
made available to all and were to be preached “to all nations” in His name
(24:47)—a mission faithfully carried forward in Acts (e.g., 2:38; 3:6, 16;
4:10–12). This mission included all nations (cf. Matt. 28:19; Mark 16:15). This
first instance of the giving of the Great Commission was no doubt repeated to
various groups of disciples, including at His meeting in Galilee with more than
five hundred disciples (1 Cor. 15:6). The work was to begin at Jerusalem, with
those who had witnessed the startling events of the recent Passover. Later, the
plan for the mission’s progress would be given in more detail (Acts 1:8). Most
importantly, the disciples were witnesses (Luke 24:48). They were to share the
things they had seen and heard (see 1:2 and 10:23–24). Their effectiveness in
preaching the gospel could come only through “power from on high” (24:49), that
is, the Holy Spirit, whom the Father had promised (cf. 1:35; Gal. 3:14; Eph.
1:13) and whom Jesus would send (John 15:26; 16:7; cf. 14:26).
၂၄:၅၀–၅၁။
ကောင်းကင်သို့ မွေ့လျော်တော်မူခြင်း။ ကောင်းကင်သို့ မွေ့လျော်ရာနေရာ အတွက် ယေရှုက
သံလွင်တောင်ကို ရွေးချယ်တော်မူ၏။ ထိုနေရာသည် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိတော်မူခြင်းမှာ
ယေရူဆလင်မြို့နှင့် ပထမနန်းတော်ကို ဗာဗုလုန်များသို့ စွန့်ပစ်မှီတွင်
ခဏရပ်တန့်ခဲ့ရာ (ယေဇကျေလ ၁၁:၂၃) နှင့် လူအများ၏ အော်ဟစ်သံဖြင့် ကိုယ်တော်ကို
ဘုရင်အဖြစ် ကြေညာခဲ့ရာနေရာဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်ဆယ့်တစ်ပါးကို (တ။
လု၂၄:၃၃) တောင်ထိပ်ကို ဖြတ်၍ ဗေသနိတာဘက်သို့ ပို့ဆောင်တော်မူပြီး၊ လက်တော်များ
မြှောက်ကာ နောက်ဆုံးဆုံးကောင်းချီးပေးတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၅၀)။ ထို့နောက်
ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့ မွေ့လျော်သွားတော်မူ၏ (အပိုဒ်
၅၁)။ လုကာသည် တမန်တော်ဝတ္ထုကို သူ့ဧဝံဂေလိတိပတ္တန်၏ နောက်ဆုံးဇာတ်ဝင်တိုင်းနှင့်
ဆက်စပ်စေကာ စတင်ခဲ့သည် (တ။ တမန် ၁:၉–၁၁)။
24:50–51. The
Ascension. For the site of His ascension, Jesus chose the Mount of Olives,
where God’s presence had lingered before abandoning Jerusalem and the first
temple to Babylonian destruction (Ezek. 11:23) and where the shouts of the
multitude had proclaimed Him King. He led His eleven disciples (cf. Luke 24:33)
across the summit toward Bethany and lifted up His hands to give them a parting
blessing (v. 50). Then He began ascending and was lifted up into heaven (v.
51). Luke would begin the book of Acts by connecting it with this final scene
of his Gospel narrative (cf. Acts 1:9–11).
၂၄:၅၂–၅၃။
နိဂုံး
ယေရှုကောင်းကင်သို့
မွေ့လျော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်တော်ကို သခင်ဘုရားအဖြစ်
ကိုးကွယ်ကြသည် (အပိုဒ် ၅၂)။ ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေမည်ကို
သူတို့သိကြ၏။ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသခင်ဆန်သော ရှိတော်မူခြင်းသည် အမြဲသူတို့နှင့်အတူ
ရှိနေမည်ကို သိကြသည် (မဿဲ ၂၈:၂၀)။ သခင်ဘုရားပြန်ကြွလာမည့် မျှော်လင့်ချက်သည်
သူတို့နှလုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်ပြီး၊ ဘဝကို ဦးတည်ချက်ပေးကာ
အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝစေသည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ကာ၊
ယေရူဆလင်သို့ ပြန်သွားကြပြီး ဗိမာန်တော်တွင် အချိန်တိုင်း ရှိနေတတ်ကြ၏
(ဤဧဝံဂေလိစာအုပ်စသည့်နေရာ၊ လု၁:၈)။ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြရာတွင် (၂၄:၅၃)၊
ယေရှုကို ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်သို့ ကြိုဆိုသော ကောင်းကင်တမန်များ၏
ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို တစ်စွန်းတစ်စ ထင်ဟပ်စေသည်။ ယခုအခါ ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ
ကိုယ်တော်ကို စောင့်မျှော်နေသော လူများအတွက် ဆုတောင်းပေးတော်မူသည် (ရော ၈:၃၄၊
ဟေဗြဲ ၄:၁၄–၁၆၊ ၉:၂၈)။
24:52–53
EPILOGUE
As they saw Jesus ascending to heaven, the disciples
worshiped Him as Lord (v. 52). They knew that He would fulfill His promises and
that His divine presence would be with them always (Matt. 28:20). Deep in their
hearts the hope of the return of the Lord renewed, oriented, and filled their
existence with meaning. Possessed by this hope and free from fear, they
returned to Jerusalem and were continually in the temple (where this Gospel
began; Luke 1:8). In their praising of God (24:53), the disciples reflected
something of the joy in heaven as angels welcomed Jesus to the heavenly temple,
where He now intercedes for His people on earth, who are eagerly waiting for
Him (Rom. 8:34; Heb. 4:14–16; 9:28).
No comments:
Post a Comment