အခန်းကြီး - (၂၁ - ၂၂ - ၂၃ - ၂၄ - ၂၅)

 

၂၁:၁–၂၆

မနာရှေနှင့် အာမုန်နှင့် ယုဒ၏ အဆုံးသတ်ကို တံဆိပ်ခတ်ခြင်း

မနာရှေသည် ဟေဇကိယ ကုသခံရပြီးနောက် မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဟေဇကိယ အားထုတ်လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှသည် သူ၏သားနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏မြေးတို့ကြောင့် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပုံရသည်။ ဤကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်စီးမှု၏ အတိုင်းအတာသည် ဘုရားသခင်က ထိုပြည်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သော ခါနာန်လူမျိုးများထက်ပင် ကျော်လွန်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် တစ်သမတ်တည်းဖြစ်ရန် ယခုဤနိုင်ငံကိုလည်း ထိုပြည်မှ နှင်ထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

၂၁:၁–၁၈။ မနာရှေ (ဘီစီ ၆၉၇–၆၄၃)။ မနာရှေ၏မိခင် ဟေဖဇိဗာ၏အမည်သည် “ငါနှစ်သက်ရာသည် သူမ၌ရှိသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည် (ဟေရှာယ ၆၂:၄ ကိုနှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအမည်သည် ပဋိညာဉ်လူမျိုးများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ဆန္ဒကို အထေ့အငေါ့ဖြင့် ဖော်ပြသည်။ မနာရှေသည် နန်းတက်ချိန်တွင် အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသောကြောင့် မိခင်၏သြဇာသည် အလွန်ခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် မနာရှေသည် ဘုရားသခင်ကို အလေးအနက်ထားကြောင်း မည်သည့်အထောက်အထားမျှ မရှိပါ။ သူပထမဆုံးပြုသောအရာမှာ မြင့်သောနေရာများအားလုံးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီး ဝတ်ပြုရာနေရာများနှင့် ဗိမာန်တော်အတွင်း ယဇ်ပလ္လင်များနှင့် ရုပ်ပုံများကို ပြန်လည်တည်ထားခြင်း ဖြစ်သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၁:၃–၄)။

မနာရှေသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ဝင်းနှင့် အပြင်ဝင်းနှစ်ခုလုံးတွင် ကြယ်တာရာကိုးကွယ်မှုအတွက် ယဇ်ပလ္လင်များနှင့် ၎င်းတို့နှင့်ဆက်စပ်သော ဝတ်ပြုရာနေရာများကို တည်ထားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅)။ ဗိမာန်တော်အဆောက်အအုံအတွင်းတွင် အာရှေရအတွက် ထွင်းထုထားသော ရုပ်ပုံတစ်ခုကိုလည်း တည်ထားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၇)။ ဤနောက်ဆုံးလုပ်ရပ်သည် ဗိမာန်တော်တွင် မိမိ၏အမည်ကို ထားရှိလိုသော ဘုရားသခင်၏ဆန္ဒကို တိုက်ရိုက်စော်ကားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဇာတ်ကြောင်းက အမျက်ထွက်သည့်ပုံစံဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားပြုလုပ်သော အရာတစ်ခုခုဖြင့် ကိုယ်စားမပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လက်သမားတစ်ဦး၏ စိတ်ကြိုက်ထွင်းထုထားသော သစ်သားတစ်စသည် ဘုရားသခင်၏နေရာကို ဖယ်ရှားကာ ဝိညာဉ်ရေးသမိုင်း၊ အမွေအနှစ်နှင့် အနာဂတ်ကို မသိမမြင်သော လူမျိုးတစ်မျိုးက ထိုအရာကို ကိုးကွယ်နေသည်။

ရှမာရိသည် ထာဝရဘုရားကို ငြင်းပယ်ခြင်းကြောင့် ဖျက်ဆီးခံရသကဲ့သို့ ယေရုရှလင်သည်လည်း ၎င်း၏ညစ်ညမ်းမှုကြောင့် သန့်စင်သကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးခံရမည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို အဆုံးသတ်ကာ မိမိ၏လူမျိုးကို ရန်သူများ၏လက်သို့ အပ်နှံမည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၅)။ ဤအရာသည် ကျန်ရှိသူအချို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်နှင့် မေရှိယသည် ထိုသူတို့ထံမှ ပေါ်ထွက်လာရန် သေချာစေရန် ယာယီသော်လည်း လိုအပ်သော အရေးယူမှု ဖြစ်မည်။ ဘုရားသခင်၏ အမွေအနှစ်ဖြစ်သော ကျန်ကြွင်းသူများအပေါ် ဤပြင်းထန်သော တရားစီရင်မှု (အခန်းငယ် ၁၄) ကို မိက္ခာက ထိုကျန်ကြွင်းသူများကို တစ်နေ့တွင် ဘုရားသခင် ခွင့်လွှတ်မည်ဟု ဖော်ပြထားခြင်းနှင့် ချိန်ညှိရမည် (မိက္ခာ ၇:၁၈)။ ပရောဖက်ဇာခရိက ဘုရားသခင်သည် ကျန်ကြွင်းသူများကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြောင်း ကြေညာခဲ့သည် (ဇာခရိ ၈:၁၁–၁၅)။ ခိုင်မာသော စည်းကမ်းပေးခြင်းမရှိလျှင် ကျန်ကြွင်းသူများအတွက် အနာဂတ်မရှိနိုင်ပါ။ တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကသာ သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသောလမ်းကို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများ၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် မိမိ၏လူမျိုးကို ဖျက်ဆီးရန်မဟုတ်ဘဲ ကယ်တင်ရန် အမြဲတမ်းဖြစ်သည်။

လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းပြောင်ပြောင်ကျသော အပြုအမူနှင့် ငွေကြေးလောဘပေါ် အခြေခံထားသော ခါနာန်၏ မျိုးပွားမှုကိုးကွယ်မှုသည် လူ့အသက်အပေါ် လေးစားမှုကင်းမဲ့မှုနှင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့ကြောင့် မနာရှေသည် ယေရုရှလင်ကို သွေးဖြင့် ပြည့်စေခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပါ (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၁:၁၆)။ ထိုအရာသည် သူ၏ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသင်္ဂြိုဟ်ခံရသော ဥယျာဉ် (အခန်းငယ် ၁၇–၁၈) သည် အခန်းငယ် ၃ တွင် ဖော်ပြထားသော ခါနာန်ကြယ်တာရာဘုရားတစ်ပါးအတွက် ဆက်ကပ်ထားသော ဥယျာဉ် ဖြစ်နိုင်သည်။ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်မှာ အာရှုရိတွင် သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခံရစဉ် မနာရှေသည် နောင်တရပြီး ထာဝရဘုရားသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာခဲ့သည်ဟူသောအချက်ကို ၂ ဓမ္မရာဇဝင်က မဖော်ပြပါ။ ထိုအရာကို ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၃:၁၀–၁၃ တွင်သာ တွေ့ရသည်။ အဆုံးစွန်တွင် ထိုအရာပင် ဓမ္မရာဇဝင်တွင် ဖော်ပြထားသော လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းမှ ယေရုရှလင်ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါ။

၂၁:၁၉–၂၆။ အာမုန် (ဘီစီ ၆၄၃–၆၄၁)။ အာမုန်သည် မိမိဖခင်နောက်သို့ လိုက်၍ ယုဒမြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ အဆိုးဆုံးအကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ထာဝရဘုရားကို စွန့်ပစ်ပြီး မိမိဖခင်၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို ဆက်လက်အားပေးကျင့်သုံးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၀–၂၂)။ အာမုန်သည် နှစ်နှစ်သာ နန်းစံပြီး (အခန်းငယ် ၁၉) နန်းတော်အတွင်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုဖြင့် သေဆုံးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ ထိုလုပ်ရပ်သည် လူကြိုက်များခြင်းမရှိခဲ့ပုံရပြီး လုပ်ကြံသူများကို လူထု၏တုံ့ပြန်မှုဖြင့် လိုက်လံဖမ်းဆီး၍ သတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် အာမုန်၏ ရှစ်နှစ်အရွယ်သား ယောရှိကို သူ၏နေရာတွင် နန်းတင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ အာမုန်ကို မိမိဖခင်နှင့်အတူ ဥယျာဉ်သင်္ချိုင်းတွင် သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ပြီး ထိုအရာသည် ကြယ်တာရာဘုရားတစ်ပါးအား နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝတ်ပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (အခန်းငယ် ၂၆)။

၂၂:၁–၂၃:၃၀

ယောရှိ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် အဆုံးသတ်ကို နှောင့်နှေးစေခြင်း

ယောရှိ၏ ငယ်ရွယ်စဉ် လုပ်ဆောင်ချက်များသည် မိမိ၏ဘိုးဘေး ယောရှက လွန်ခဲ့သော မျိုးဆက်ရှစ်ဆက် သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာခန့်က ပြုလုပ်ခဲ့သည့်အရာများနှင့် အများအပြား ဆင်တူသည်။ ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် သူ၏စိတ်အားထက်သန်မှု၊ ငွေစုရန် သစ်သားသေတ္တာကို အသုံးပြုခြင်း၊ မိမိတို့၏အလုပ်ကို သစ္စာရှိစွာ ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်သော အလုပ်သမားများကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မိခင်၏ ဘုရားတရားရှိသော သြဇာတို့သည် နိုင်ငံ၏ မလွဲမရှောင်သာသော ဘေးဒုက္ခဆီသို့ ဦးတည်သွားခြင်းကို နှေးကွေးစေခဲ့သည်။

၂၂:၁–၂။ ယောရှိ နန်းတက်ခြင်း (ဘီစီ ၆၄၁–၆၀၉)။ ယောရှိသည် မင်းဖြစ်လာချိန်တွင် အသက်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ သူ၏မိခင်အမည်သည် “အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး သူ၏အဘအမည်သည် “ထာဝရဘုရား၏သက်သေ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သူတို့သည် ယုဒပြည်၏ အလယ်ဗဟိုဒေသမှ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏သားသည် ထိုဘုရားတရားရှိသော သြဇာကို စိတ်နှလုံးထဲသို့ လက်ခံခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ယောရှိ၏မိခင်နှင့် သူမ၏မိသားစုသည် ကလေးအပေါ် ဖခင်ထက် ပိုမိုသြဇာလွှမ်းမိုးခဲ့ကြသည်။ ယောရှိသည် ဒါဝိဒ်၏လမ်းစဉ်အားလုံးတွင် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်ဟူသော ဖော်ပြချက်သည် မင်းကြီးအနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သော အပြုသဘောဆောင်သည့် ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်သို့မဟုတ် ညာဘက်သို့ မလွှဲခဲ့ကြောင်း (အခန်းငယ် ၂) ဆိုခြင်းသည် အသေးစိတ်တိုင်းတွင် ယောရှိ၏ သစ္စာရှိမှုကို ဖော်ပြသော စကားဖြစ်သည်။

၂၂:၃–၂၀။ ပညတ္တိကျမ်းစာအုပ်။ ယောရှိသည် ဗိမာန်တော်တွင် တွေ့ရှိခဲ့သော ရှေးဟောင်းစာလိပ်တစ်စောင်မှ မိမိသိရှိခဲ့သည့်အရာကြောင့် အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး မိမိ၏လူမျိုးများ၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုအားလုံးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သိလိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၃)။ သူတို့တွေ့ရှိခဲ့သော စာလိပ်သည် ပဋိညာဉ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် ဖောက်ဖျက်ခြင်း၏ ရလဒ်များကို ဖော်ပြထားသော တရားဟောရာကျမ်း ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သူတို့၏မြေပေါ်သို့ ဤကဲ့သို့သော ဘေးဒုက္ခ အဘယ်ကြောင့်ကျရောက်ရသည်ကို မိမိတို့ကိုယ်ကို မေးနေကြသော ယောရှိ၏ ခေါင်းဆောင်အဖွဲ့၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို စာသားက အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ထိုကျမ်းအရ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ခြင်းကြောင့် ဤအရာဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း သူတို့နားလည်လာမည် (တရားဟောရာ ၂၉:၂၃–၂၈)။ ထိုကျမ်း၏ အကြောင်းအရာသည် ယုဒ၏အခြေအနေကို အပြည့်အဝ ထင်ဟပ်သည်။ မောရှေထံ ဘုရားသခင်ပြောခဲ့သော နှုတ်ကပတ်တော်သည် လူမျိုးတို့၏ အနာဂတ်အခြေအနေကို ကြိုတင်ဖော်ပြထားခဲ့သည်။

၂၃:၁–၂၄။ ယောရှိ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ။ အကြီးအကဲများ စုဝေးခြင်းသည် မြို့တစ်မြို့လုံး၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးသည် ဗိမာန်တော်သို့ သွားရောက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ယောရှိသည် ရှေးဟောင်းစာလိပ်မှ ဖတ်ပြခဲ့ပြီး သန့်ရှင်းရာဌာနအဝင်ဝအပြင်ဘက်ရှိ တိုင်နှစ်တိုင်အနက် တစ်တိုင်ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃)။ ဤအရာသည် ယောရှနန်းတင်ခံရချိန်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်ကို ပြန်လည်ထပ်မံပြသသော အရေးကြီးသည့် အပြုအမူဖြစ်ပြီး မင်းကြီးအားလုံးအတွက် ဓလေ့တစ်ရပ်လည်း ဖြစ်သည် (၁၁:၁၄)။

ထိုနေရာတွင် ယောရှိသည် ထာဝရဘုရားအပေါ် ပဋိညာဉ်သစ္စာရှိရန် မိမိကိုယ်ကို ဆက်ကပ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်များကို လိုက်နာမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် စုဝေးသူအားလုံးကလည်း မင်းကြီး၏နောက်သို့ လိုက်ကြသည်ဟု ဇာတ်ကြောင်းက ဆိုသည် (၂၃:၃)။ ထိုအရာသည် ယောရှုက မိမိ၏ဘဝအဆုံးတွင် လူများကို မည်သည့်ဘုရားကို ဝတ်ပြုမည်ကို ရွေးချယ်ရန် စိန်ခေါ်ခဲ့ပြီးနောက် မိမိနှင့် မိမိအိမ်သူအိမ်သားများက ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုမည်ဟု အတည်ပြုခဲ့ခြင်းနှင့် ဆင်တူသည် (ယောရှု ၂၄:၁၅)။ ဧလိယသည်လည်း ကရမေလတောင်ပေါ်တွင် ထိုအတိုင်း ပြုခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၈:၂၁–၂၂)။ ယောရှိ၏ ယုံကြည်ခြင်းဝန်ခံချက်သည် ခေတ်အဆက်ဆက် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်များအတွက် ဥပမာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

ယောရှိသည် နိုင်ငံ၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် အကျယ်ပြန့်ဆုံးသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို စတင်ခဲ့ပြီး ဗိမာန်တော်မှ စတင်ကာ ယေရုရှလင်တစ်လျှောက်၊ ယုဒပြည်တစ်ဝန်းနှင့် ရှမာရိပြည်နယ်အထိ ပျံ့နှံ့စေခဲ့သည် (တမန်တော် ၁:၈ ကိုနှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအနေဖြင့် ယုဒတစ်ဝန်းရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်အားလုံးကို တရားမဝင်သော ဝတ်ပြုရာနေရာများကို ညစ်ညမ်းစေခြင်းတွင် ပါဝင်စေခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၃:၈)။ ထိုအရာသည် သူတို့သည် အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ညစ်ညမ်းမှုမှ သန့်စင်မချင်း တရားဝင်ယဇ်ပုရောဟိတ်အခမ်းအနားများတွင် ပါဝင်နိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ဤမြေတုန်လှုပ်စေသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော တံခါးများကို စိတ်ဝင်စားဖွယ် ရည်ညွှန်းထားပြီး အစ္စရေးတွင် တူးဖော်တွေ့ရှိထားသော မြို့တံခါးများနှင့် ဆက်စပ်သည့် စင်မြင့်ပုံစံ ကိုးကွယ်ရာအဆောက်အအုံများစွာက ထိုအရာကို သက်သေပြသည် (ဥပမာ၊ ဗက်ဆိုက်ဒါနှင့် ဒန်)။ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုအတွက် တောင်ကုန်းနှင့် တောင်များ မလိုအပ်ဘဲ ပုံမှန်မြို့ပြအဆောက်အအုံများကိုပင် အသုံးချနိုင်သည်။

သူတို့ညစ်ညမ်းစေခဲ့သော အရေးကြီးဆုံးမြင့်သောနေရာများအနက် တစ်ခုမှာ တိုဖက်ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ရှိပြီး (အခန်းငယ် ၁၀) ကလေးငယ်များကို မီးဖြင့်ယဇ်ပူဇော်ရန် မောလက်အတွက် ဆက်ကပ်ထားခဲ့သည် (ယေရမိ ၇:၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။ တိုဖက်ကို ညစ်ညမ်းစေခြင်းသည် ၎င်း၏ ကိုးကွယ်မှုအသုံးပြုမှုကို အဆုံးသတ်စေခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုနေရာသည် မြို့၏အမှိုက်ပုံအဖြစ်သာ အသုံးပြုကာ ကလေးငယ်များအစား အမှိုက်များက ၎င်း၏ မငြိမ်းမယ့်မီးများကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ယေရှုက ငရဲမီးကို ဖော်ပြရာတွင် ထိုနေရာကို အသုံးပြုခဲ့သောအခါ ထိုနေရာသည် နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ သင်္ကေတအဓိပ္ပာယ် ရရှိလာခဲ့သည် (မဿဲ ၅:၂၂၊ ၁၀:၂၈၊ ၂၃:၁၅၊ ၃၃)။

ဇာတ်ကြောင်းသည် ယောရှိ၏ ယုဒပြည်နှင့် ယခုမရှိတော့သော မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ နယ်မြေများမှ မိစ္ဆာနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု၏ သင်္ကေတများ၊ အဆောက်အအုံများနှင့် လူပုဂ္ဂိုလ်များကိုပင် ဖယ်ရှားရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်အရာများကို ကျယ်ပြန့်စွာ အသေးစိတ်ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် ယုဒသမိုင်းတွင် မိစ္ဆာကိုးကွယ်မှုကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အပြည့်စုံဆုံး ဖျက်သိမ်းခြင်းဖြစ်ပြီး ရှောလမုန်ခေတ်မှ စတင်ခဲ့သော ဝတ်ပြုရာနေရာများကိုပင် ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှ နှစ်ပေါင်းသုံးရာခန့် ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းပြီးဆုံးသောအခါ ယောရှိသည် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာပြီး တရားသူကြီးများခေတ်မှစ၍ မပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသော အကျယ်ပြန့်ဆုံးနှင့် အထင်ကြီးဖွယ်အကောင်းဆုံး ပသခါပွဲကို စီစဉ်ခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၃:၂၁–၂၃)။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို အဆုံးသတ်ရန် ယောရှိသည် ဝိညာဉ်များနှင့် ဆက်သွယ်သူများ၊ မှော်အတတ်ကျင့်သူများနှင့် မျိုးပွားမှုရုပ်တုအမျိုးမျိုးအားလုံးကိုပင် အပြီးအပိုင် ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ ဤလုပ်ရပ်အားလုံးကို ယဇ်ပုရောဟိတ် ဟိလခိယတွေ့ရှိခဲ့သော စာလိပ်ထဲရှိ မောရှေ၏ဥပဒေကို နာခံခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၄)။

၂၃:၂၅–၃၀။ ယောရှိ၏ အဆုံးသတ်။ နိုင်ငံကို လမ်းမှန်ပေါ် ပြန်လည်တင်ရန် ယောရှိ၏ ထူးခြားသောဇွဲရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်အပေါ် မျိုးဆက်များစွာ၏ ဂရုမစိုက်မှုနှင့် အထူးသဖြင့် မနာရှေ၏ နန်းစံမှုအတွင်း လွန်ကဲမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် တရားစီရင်ခြင်းကို တားဆီးရန် မလုံလောက်ခဲ့ပါ (အခန်းငယ် ၂၅–၂၆)။ ဘုရားသခင်သည် ထိုနေရာတွင် အမြဲတမ်းနေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယုဒသည် အစ္စရေးကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပြည့်စုံစေရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ် ရှာဖွေတော်မူမည်၊ ထိုနည်းလမ်းမှာ ကြွလာမည့် မေရှိယဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူမျိုးများထဲမှ ကျန်ကြွင်းသူများကို အမြဲထိန်းသိမ်းတော်မူသည်။

ယောရှိ၏ နန်းစံအဆုံးသတ်အကျဉ်းချုပ် (အခန်းငယ် ၂၅–၂၈) နောက်တွင် သူ၏အဆုံးသတ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ အာရှုရိတို့နှင့် ပူးပေါင်း၍ ထွန်းသစ်စ အင်အားကြီးနိုင်ငံအသစ်ဖြစ်သော ဗာဗုလုန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် သွားနေသော ဖာရောနေခေါ်ကို တားဆီးရန် သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယောရှိသည် မေဂိဒ္ဒေါတွင် အီဂျစ်လူမျိုးများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် (အခန်းငယ် ၂၉)။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လည်ယူဆောင်ပြီး သူ၏သား ယေဟောအာဟတ်က နန်းတက်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။

၂၃:၃၁–၂၅:၃၀

ယုဒ၏ နောက်ဆုံးနေ့များ

ယုဒ၏ နောက်ဆုံးမင်းကြီးလေးပါးကိုလုံး မကောင်းမှုကို ပြုသူများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့ခေတ်တွင် ဗာဗုလုန်သည် အင်အားကြီးနိုင်ငံ ဖြစ်လာသော်လည်း အီဂျစ်သည် အဆုံးမရောက်မီ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယုဒပြည်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ အီဂျစ်လူမျိုးများသည် ယောရှိ၏သား ယေဟောအာဟတ်ကို အီဂျစ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် သူသည် ထောင်၌ သေဆုံးခဲ့သည်။ သူ၏နောက်ဆက်ခံသူ သုံးဦးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဗာဗုလုန်၏ လက်အောက်ခံဖြစ်ခဲ့ပြီး ပုန်ကန်ရန် ကြိုးပမ်းသောအခါ ဗာဗုလုန်စစ်တပ်၏ တိုးပွားလာသော ဒေါသကို ခံခဲ့ကြရသည်။

၂၃:၃၁–၃၇။ ယေဟောအာဟတ် (ဘီစီ ၆၀၉) နှင့် ယေဟောယကိမ် (ဘီစီ ၆၀၉–၅၉၈)။ ရှလ္လုံသည် ယောရှိ၏ စတုတ္ထမြောက်သားဖြစ်ပြီး (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၃:၁၅) သူ၏မင်းအမည်မှာ ယေဟောအာဟတ် ဖြစ်သည်။ သူ့ထက် အသက်ကြီးသော အစ်ကိုသုံးဦးရှိနေသော်လည်း သူ့ကိုရွေးချယ်ခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်။ ယောရှိ၏သားဦးကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး (ငယ်စဉ်က သေဆုံးခဲ့ခြင်းမရှိလျှင်) နောက်ထပ်အသက်ကြီးသော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ယေဟောယကိမ်နှင့် ဇေဒကိယတို့ကိုလည်း လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ယေဟောအာဟတ်၏ သုံးလသာကြာသော နန်းစံမှုကို မကောင်းမှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၃:၃၁–၃၂)။ နေခေါသည် ယေဟောအာဟတ်ကို ဖမ်းဆီးပြီး သူ၏နန်းစံမှုကို အဆုံးသတ်ကာ အီဂျစ်သို့ ပို့ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာတွင် သေဆုံးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၄)။ နေခေါသည် ယောရှိ၏ ဒုတိယသား ဧလျာကိမ်ကို လက်အောက်ခံမင်းအဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး သူ၏အမည်ကို ယေဟောယကိမ်ဟု ပြောင်းလဲခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၄)။ ယေဟောယကိမ်၏ ပထမဆုံးတာဝန်မှာ နေခေါချမှတ်ထားသော အခွန်အတုတ်ကို ပေးရန်ဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၃၃) ထိုတာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် မြေပေါ်တွင် အခွန်အတုတ်ကြီးတစ်ရပ် ချမှတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၅)။

၂၄:၁–၇။ သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခြင်း (ဘီစီ ၆၀၅)။ အာရှုရိတို့ကို အနိုင်ယူပြီး အီဂျစ်လူမျိုးများကို ဖယ်ရှားခြင်းအားဖြင့် ဗာဗုလုန်က ဒေသတွင်း အာဏာအကြီးဆုံးဖြစ်လာသောအခါ ယုဒအတွက် ဒေသတွင်းနိုင်ငံရေးအခြေအနေ ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ ယုဒသည် အီဂျစ်၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သောကြောင့် ဗာဗုလုန်၏ နယ်မြေတိုးချဲ့မှုအတွင်း ပါဝင်သွားပြီး ယေဟောယကိမ်သည်လည်း ဗာဗုလုန်၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်လာသည် (အခန်းငယ် ၁)။ ထိုအချိန်တွင် ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များကို ဗာဗုလုန်သို့ သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည် (ဒံယေလ ၁:၁–၃)။ အစပိုင်းတွင် ယေဟောယကိမ်သည် ဗာဗုလုန်လူမျိုးများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သော်လည်း သုံးနှစ်အကြာတွင် ပုန်ကန်ခဲ့သည်။ ပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် ပြောကြားခဲ့သော ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံစေရန် ဗာဗုလုန်၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် စီးနင်းတိုက်ခိုက်သောအုပ်စုများသည် ယုဒကို တိုက်ခိုက်ပြီး အကြီးအကျယ် ပျက်စီးစေခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၄:၂)။ ယေဗုခဒ်နေဇာသည် ယေဟောယကိမ်၏ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် ယေရုရှလင်သို့ ရောက်လာသောအခါ ယေဟောယကိမ်သည် သေဆုံးပြီးဖြစ်သည် သို့မဟုတ် ဝိုင်းရံမှုအတွင်း သေဆုံးခဲ့သည်။ သူ၏သားငယ် ယေဟောယာခင်က သူ့နေရာကို ဆက်ခံခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆)။ ဤအရာသည် မကောင်းသောမင်းကြီးအဖြစ် ဖော်ပြထားသော နောက်ထပ်မင်းကြီးတစ်ပါး၏ နန်းစံမှုအဆုံးသတ်ဖြစ်သည် (၂၃:၃၆–၃၇)။ အီဂျစ်သည် ဒေသတွင်းအင်အားကြီးနိုင်ငံအဖြစ် မရှိတော့ဘဲ ဗာဗုလုန်သည် အီဂျစ်၏ အရှေ့ဘက်နယ်စပ်မှ ယူဖရေးတီးမြစ်အထိ နယ်မြေအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သည် (၂၄:၇)—တစ်ချိန်က ရှောလမုန်မင်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိခဲ့သော နယ်မြေဖြစ်သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၂၁၊ ၂၄)။

၂၄:၈–၁၆။ ယေဟောယာခင် (ဘီစီ ၅၉၈–၅၉၇) နှင့် ဒုတိယအကြိမ် လူများကို သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခြင်း (ဘီစီ ၅၉၈)။ ယေဟောယာခင်သည် မိမိ၏ဘိုးဘေးအများစု၏ ဓလေ့အတိုင်း ထာဝရဘုရား၏ရှေ့တော်တွင် မကောင်းမှုကို ပြုခဲ့ပြီး သူ၏နန်းစံမှုသည် သုံးလသာ ကြာခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၈–၉)။ နေဗုခဒ်နေဇာသည် ဝိုင်းရံခံနေရသော ယေရုရှလင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာသောအခါ ယေဟောယာခင်သည် မိမိ၏မိခင်၊ အကြီးအကဲအရာရှိများနှင့် နန်းတော်အမှုထမ်းများနှင့်အတူ သူ့ထံ ထွက်သွားပြီး လက်နက်ချခဲ့သည်။ သူ့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး (အခန်းငယ် ၁၀–၁၂) နေဗုခဒ်နေဇာသည် နန်းတော်ဘဏ္ဍာများနှင့် ဗိမာန်တော်ဘဏ္ဍာများကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ ရှောလမုန်ခေတ်မှ ဗိမာန်တော်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ရွှေပစ္စည်းများကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး ယေရုရှလင်၏ ခေါင်းဆောင်များ၊ လက်မှုပညာရှင်များ၊ သတ္တုလုပ်သူများနှင့် စစ်တပ်အတွက် အလားအလာရှိသူများ စုစုပေါင်း တစ်သောင်းကို သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ယေဇကျေလလည်း ထိုအထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၁:၂)။ ဤနည်းလမ်းသည် ယေရုရှလင်မှ ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်နိုင်သူများ သို့မဟုတ် စစ်တပ်အတွက် လိုအပ်သောပစ္စည်းများ ထုတ်လုပ်နိုင်သူများအားလုံးကို ထိရောက်စွာ ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။ (၂ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းသည် ဘီစီ ၆၀၅ တွင် ဗာဗုလုန်တို့ ယေရုရှလင်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဝိုင်းရံခဲ့ပြီး ဂျူးလူမျိုးများကို ဗာဗုလုန်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို မဖော်ပြပါ။)

၂၄:၁၇–၂၀။ ဇေဒကိယ (ဘီစီ ၅၉၇–၅၈၆)။ မတ္တနိယနှင့် ယေဟောအာဟတ်တို့သည် အမေတူအဖေတူ ညီအစ်ကိုများဖြစ်သောကြောင့် မတ္တနိယသည် ဇေဒကိယဟူသော မင်းအမည်ကို ရရှိပြီးနောက် ယေဟောယာခင်၏ ဦးလေးဖြစ်လာသော်လည်း သူ့ထက် အသက်သုံးနှစ်ခန့်သာ ကြီးသည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၄:၁၇–၁၈)။ ဇေဒကိယသည်လည်း ဆယ့်တစ်နှစ် နန်းစံခဲ့ပြီး (အခန်းငယ် ၁၈) ယေဟောယကိမ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း ထာဝရဘုရား၏ရှေ့တော်တွင် မကောင်းမှုကို ပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ အစပိုင်းတွင် ဗာဗုလုန်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သော်လည်း ယေဟောယကိမ်၏ ဥပမာကို လိုက်၍ သူလည်း ပုန်ကန်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၀)။

၂၅:၁–၂၁။ ယေရုရှလင် ပျက်စီးခြင်း (ဘီစီ ၅၈၆)။ မလွဲမရှောင်သာသော ဝိုင်းရံမှုသည် ဇေဒကိယ၏ နန်းစံကိုးနှစ်မြောက်တွင် စတင်ခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်ကြာခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁–၂)။ ယုဒလူမျိုးတို့သည် မိမိတို့၏မြေမှ ဖယ်ရှားခံရကြောင်း ဇာတ်ကြောင်းက မှတ်သားထားသည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ ဤအရာသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ဝန်ခံချက်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ မိမိတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော ထာဝရဘုရားကို ပုန်ကန်ခြင်းကြောင့် မြေယာကို ဘုရားသခင်ပေးသနားထားခြင်းသည် လူတို့ထံမှ ရုပ်သိမ်းခံခဲ့ရသည်။ နိုင်ငံ၏ ပထမမျိုးဆက်ခေါင်းဆောင်များ သေဆုံးပြီးနောက် မြေသည် မင်းမဲ့စရိုက်အခြေအနေ (တရားသူကြီးများခေတ်) သို့ ကျဆင်းခဲ့ပြီး ထို့နောက် မင်းကြီးများခေတ်တွင် အမြစ်တွယ်သော ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ထံ အမှန်တကယ် ပြန်လှည့်လာသော မင်းကြီးအနည်းငယ်နှင့် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ကိုးကွယ်ထိုက်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သော ပရောဖက်များ ရှိခဲ့သော်လည်း နိုင်ငံသည် မိမိတို့၏ ပျက်စီးခြင်းဆီသို့ ဦးတည်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ခါနာန်ဘာသာသည် မိစ္ဆာလုံခြုံမှုကို ပေးခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ မြောက်ပိုင်းအစ္စရေးနိုင်ငံနှင့် တောင်ပိုင်းယုဒနိုင်ငံနှစ်ခုလုံးသည် မြေမှ နှင်ထုတ်ခံရပြီး သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ဗိမာန်တော် ပျက်စီးခြင်းသည် ယခုအခါ နိုင်ငံရေးအမှတ်အသားနှင့် ဘုရားသခင် သူတို့အကြား နေထိုင်ကာ အပြစ်မှ သန့်ရှင်းစေသည့် အခွင့်ထူးတို့ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြောင်း ဝမ်းနည်းဖွယ် သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ ထိုဆုံးရှုံးမှုသည် အလွန်ဆိုးရွားပြီး နိုင်ငံကို မငြိမ်မသက်အခြေအနေထဲသို့ ချန်ထားခဲ့သည်။

၂၅:၂၂–၂၆။ ယုဒပြည် သုံ့ပန်းဘဝတွင်။ သုံ့ပန်းဘဝစတင်ပြီး ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အကြာတွင် တော်ဝင်မင်းဆက်မှ အိရှမေလသည် လှုပ်ရှားသူအုပ်စုတစ်စုနှင့်အတူ ပြန်လာပြီး နေဗုခဒ်နေဇာခန့်အပ်ထားသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဂေဒလိယ၊ သူ၏အပေါင်းအဖော်များနှင့် ထိုနေရာတွင် တပ်စွဲထားသော ဗာဗုလုန်စစ်သားများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၅)။ ထိုအခါ သူတို့နှင့် ကြောက်ရွံ့နေသော ဒေသခံများစွာသည် မိမိတို့၏ နိုင်ငံရေးကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သော အီဂျစ်သို့ ထွက်ပြေးကြသည် (အခန်းငယ် ၂၆)။ ပရောဖက်ယေရမိကိုလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားရန် အတင်းအကျပ် ပြုခဲ့ကြသည် (ယေရမိ ၄၃:၅–၇)။ သို့သော် သူသည် အီဂျစ်သို့ မသွားရန် ကြိုတင်သတိပေးထားခဲ့သည် (၄၂:၁၉)။ သူတို့သည် ထာဝရဘုရားက သူတို့ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သော နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

၂၅:၂၇–၃၀။ ယေဟောယာခင် လွတ်မြောက်ခြင်း။ ဘီစီ ၅၆၀ ခုနှစ်တွင် ယေဟောယာခင်ကို ယေရုရှလင်မှ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သုံးဆယ့်ခုနစ်နှစ်အကြာတွင် မင်းကြီးအသစ်တစ်ပါးသည် ဗာဗုလုန်၏ နန်းတော်သို့ တက်လာသည်။ ချစ်ကြည်ရေးပြသသည့်အနေဖြင့် သူသည် အသက်ငါးဆယ့်ငါးခန့်ရှိပြီဖြစ်သော ယေဟောယာခင်ကို ထောင်မှ လွှတ်ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၇၊ အသေးစိတ်အတွက် “ဓမ္မဟောင်းကျမ်း အချိန်ဇယား” စာမျက်နှာ ၉၄ ကိုကြည့်ပါ)။ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ယေဟောယာခင်သည် သုံ့ပန်းမင်းကြီးများအနက် အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်လာပြီး ထောင်ဝတ်စုံအစား ပုံမှန်အဝတ်အစားများကို ရရှိရုံသာမက မင်းကြီး၏ စားပွဲတော်တွင် ထင်ရှားသောနေရာတစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၈–၂၉)။ ထို့အပြင် သူ၏အသက်တာကုန်ဆုံးသည့်အထိ ပုံမှန်အစားအစာထောက်ပံ့မှုကိုလည်း ရရှိခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။

ကျမ်း၏ ဤအံ့သြဖွယ်အဆုံးသတ်သည် အစ္စရေးနိုင်ငံနှင့် ၎င်း၏မင်းဆက်အတွက် အနာဂတ်ရှိနေသေးကြောင်း မျှော်လင့်ချက်ကို ဖော်ပြသည်။ သူတို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော တရားစီရင်ခြင်းသည် အမြဲတမ်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးအဆုံးသတ် မဟုတ်ပါ။ သူတို့ ပြန်လည်တည်ထောင်ခံရမည်။ အာဗြဟံနှင့် ဘုရားသခင်ပြုထားသော ပဋိညာဉ်သည် ဆက်လက်ပြည့်စုံမည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် ဘုရားသခင်ပြုထားသော ပဋိညာဉ်သည် မေရှိယတွင် အဆုံးစွန်ပြည့်စုံနိုင်မည်။ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် အနာဂတ်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သူများသည် တစ်နေ့တွင် မြေကြီးကို အမွေခံရကြမည် (မဿဲ ၅:၅)။