ယောရှုမှတ်စာ - ၁၃

 

အခန်းကြီး - ၁၃

ာရှုသည် အို၍ အသက်ကြီးရင့်သောအခါ၊ ထာဝရဘုရားက၊ သင်သည် အို၍ အသက်ကြီးရင့်ပြီ။ သိမ်းယူရမည့်မြေလည်း အများကျန်သေး၏။
² ကျန်သောမြေဟူမူကား၊ ဖိလိတ္တိပြည်မှစ၍ ဂေရှုရိပြည်တရှောက်လုံး၊
³ အဲဂုတ္တုပြည်အရှေ့၊ ရှိဟောရမြစ်မှစ၍ မြောက် မျက်နှာ၌ ဧကြုန်မြို့နယ်တိုင်အောင်၊ ခါနနိလူနေသော ပြည်၊ ဖိလိတ္တိမင်းငါးပါးတည်းဟူသော ဂါဇသိလူ၊ အာဇော တိလူ၊ ဧရှကလောနိလူ၊ ဂိတ္တိလူ၊ ဧကြောနိလူနှင့်တကွ၊ အာဝိလူနေသောပြည်၊
⁴ တောင်မျက်နှာမှစ၍ အာမောရိပြည် အာဖက် မြို့တိုင်အောင်၊ ခါနနိပြည်တရှောက်လုံးနှင့် ဇိဒုန်ပြည် အနားမှာရှိသော မာရာပြည်၊
⁵ နေထွက်ရာဘက်၊ ဟေရမုန်တောင်ခြေရင်း၌ ဗာလဂဒ်မြို့မှစ၍ ဟာမတ်ပြည်အဝင်တိုင်အောင် ဂေဗလပြည်၊ လေဗနုန်ပြည် တရှောက်လုံးကျန်သတည်း။
⁶ လေဗနုန်တောင်မှစ၍ မိသရဖေါသမိမ်မြို့တိုင် အောင်၊ တောင်ပေါ်၌နေသောသူနှင့် ဇိဒေါနိလူအပေါင်း တို့ကို ဣသရေလအမျိုးသားရှေ့မှ ငါနှင်ထုတ်မည်။ သို့ဖြစ်၍ ငါမှာထားသည်အတိုင်း စာရေးတံပြုလျက် ထိုမြေကို ဣသရေလလူတို့အား အမွေဝေဖန်လော့။
⁷ ယခုမှာ ဤပြည်ကို ဣသရေလအမျိုးကိုးမျိုးနှင့် မနာရှေအမျိုးတဝက်တို့အား အမွေဝေဖန်လော့။
⁸ ရုဗင်အမျိုး၊ ဂဒ်အမျိုး၊ မနာရှေအမျိုးတဝက်တို့ သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်၊ မောရှေပေးသည်အတိုင်း မိမိတို့အမွေမြေကို ခံကြပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။
⁹ ထာဝရဘုရား၏ကျွန်မောရှေပေးသော မြေဟူမူ ကား၊ အာနုန်မြစ်နား၌ရှိသော အာရော်မြို့၊ မြစ်အကွေ့၌ ရှိသမျှသောမြို့တို့နှင့်တကွ၊ ဒိဘုန်မြို့တိုင်အောင် မေဒဘ လွင်ပြင်တရှောက်လုံး၊
¹⁰ အမ္မုန်ပြည်စွန်းတိုင်အောင်၊ ဟေရှဘုန်မြို့၌ မင်းပြုသော အာမောရိရှင်ဘုရင်ရှိဟုန် အစိုးရသောမြို့ ရှိသမျှ၊
¹¹ ဂိလဒ်ပြည်၊ ဂေရှုရိလူ၊ မာခါသိလူနေသောပြည်၊ ဟေရမုန်တောင်ရှိသမျှ၊ သာလကပြည်တိုင်အောင် ဗာရှန် ပြည်တရှောက်လုံး၊
¹² အလွန်ကြီးမားသောလူမျိုးထဲက ကျန်ကြွင်း သောသူ၊ အာရှတရုတ်မြို့၊ ဧဒြိမြို့၌ မင်းပြုသော ဗာရှန် ရှင်ဘုရင်ဩဃ၏ နိုင်ငံတရှောက်လုံးပါသတည်း။ ထိုမင်း တို့ကို မောရှေသည် လုပ်ကြံ၍ ပယ်ရှားလေ၏။
¹³ သို့ရာတွင် ဣသရေလလူတို့သည် ဂေရှုရိလူ၊ မာခါသိလူတို့ကို မနှင်ထုတ်ကြ။ ထိုလူမျိုးတို့သည် ယနေ့ တိုင်အောင် ဣသရေလအမျိုးသားတို့နှင့် အတူနေကြ၏။
¹⁴ လေဝိအမျိုးသား အမွေကိုမပေး။ ဣသရေလ အမျိုး၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားအား မီးဖြင့်ပူဇော် သောယဇ်တို့သည် အမိန့်တော်ရှိသည်အတိုင်း သူတို့အမွေ ဖြစ်သတည်း။
¹⁵ မောရှေသည်၊ ရုဗင်အမျိုးသား အဆွေအမျိုး အသီးသီးတို့အား အမွေပေးသောပြည်များ ဟူမူကား၊
¹⁶ အာနုန်မြစ်နား၌ရှိသော အာရော်မြို့၊ မြစ်အ ကွေ့၌ ရှိသမျှသောမြို့တို့နှင့်တကွ၊ မေဒဘလွင်ပြင် တရှောက်လုံး၊
¹⁷ ဟေရှဘုန်မြို့နှင့်တကွ လွင်ပြင်၌ ရှိသမျှသော မြို့၊ ဒိဘုန်မြို့၊ ဗာမုတ်ဗာလမြို့၊ ဗက်ဗာလမောင်မြို့၊
¹⁸ ယဟာဇမြို့၊ ကေဒမုတ်မြို့၊ မေဖတ်မြို့၊
¹⁹ ကိရယသိမ်မြို့၊ စိဗမာမြို့၊ ချိုင့်တွင်တောင်ပေါ် မှာရှိသော ဇာရက်ရှာဟာမြို့၊
²⁰ ဗက်ပေဂုရမြို့၊ အာဇုတ်ပိသကာမြို့၊ ဗက်ယေရှိ မုတ်မြို့၊
²¹ လွင်ပြင်၌ရှိသမျှသော မြို့တို့နှင့်တကွ၊ ဟေရှဘုန် မြို့၌မင်းပြုရသော အာမောရိရှင်ဘုရင် ရှိဟုန်၏နိုင်ငံ တရှောက်လုံးကို ပေးသတည်း။ ထိုရှင်ဘုရင်ကို၎င်း၊ ထိုရှင်ဘုရင်ချီးမြှောက်၍ သူ့ပြည်၌နေသော မိဒျန်မင်းကြီး ငါးပါး၊ ဧဝိ၊ ရေကင်၊ ဇုရ၊ ဟုရ၊ ရေဘတို့ကို၎င်း၊ မောရှေ သည် လုပ်ကြံလေ၏။
²² ပရောဖက်လုပ်သော ဗောရသား ဗာလမ်ကို လည်း၊ အသေခံရသောသူတို့နှင့်ရော၍ ဣသရေလလူတို့ သည် ထားနှင့်ကွပ်မျက်ကြ၏။
²³ ရုဗင်အမျိုးသား နေရာအပိုင်းအခြားကား၊ ယော်ဒန်မြစ်နှင့် မြစ်ကမ်းပါးတည်း။ ဤရွေ့ကား၊ ရုဗင် အမျိုးသား အဆွေအမျိုးအလိုက် အမွေခံရသော မြို့ရွာ များပေတည်း။
²⁴ မောရှေသည် ဂဒ်အမျိုးသား အဆွေအမျိုးအသီး အသီးတို့အား အမွေပေးသော ပြည်များဟူမူကား၊
²⁵ ယာဇာမြို့မှစ၍ ဂိလဒ်မြို့ရှိသမျှတို့နှင့်တကွ၊ ရဗ္ဗာမြို့ရှေ့၌ရှိသော အာရော်မြို့တိုင်အောင် အမ္မုန်ပြည် တဝက်၊
²⁶ ဟေရှဘုန်မြို့မှစ၍ ရာမတ်မိဇပါမြို့၊ ဗေတော နိမ်မြို့တိုင်အောင်၎င်း၊ မဟာနိမ်မြို့မှစ၍ ဒေဗိရမြို့နယ် တိုင်အောင်၎င်း ပါသောပြည်၊
²⁷ ချိုင့်၌လည်း၊ ဗေသာရံမြို့၊ ဗက်နိမရမြို့၊ သုကုတ် မြို့၊ ဇာဖုန်မြို့အစရှိသော ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက် ယော် ဒန်မြစ်အပိုင်းအခြား၊ ဂင်္နေသရက်အိုင်နားတိုင်အောင်၊ ဟေရှဘုန်ရှင်ဘုရင်ရှိဟုန် ပိုင်သော နိုင်ငံကျန်ကြွင်းသမျှ ကို ပေးသတည်း။
²⁸ ဤရွေ့ကား၊ ဂဒ်အမျိုးသား အဆွေအမျိုးအ လိုက် အမွေခံရသော မြို့ရွာများပေတည်း။
²⁹ မောရှေသည် မနာရှေအမျိုးတဝက်အား အမွေ ပေး၍၊ မနာရှေအမျိုးသားတဝက်သည် အဆွေအမျိုး အလိုက် အမွေခံရသော ပြည်များဟူမူကား၊
³⁰ မဟာနိမ်မြို့မှစ၍ ဗာရှန်ပြည်တည်းဟူသော ဗာရှန်ရှင်ဘုရင်ဩဃ၏ နိုင်ငံတရှောက်လုံး၊ ဗာရှန်ပြည်၌ ပါသော ယာဣရမြို့ခြောက်ဆယ်ကို အမွေခံရသတည်း။
³¹ ဂိလဒ်ပြည်တဝက်၊ ဗာရှန်ပြည်၌ ဩဃ၏ နိုင်ငံ အဝင်၊ အာရှတရုတ်မြို့နှင့် ဧဒြိမြို့တို့ကို မနာရှေသား မာခိရ၏ သားမြေးတဝက် အဆွေအမျိုးအလိုက် ပိုင်ရကြ ၏။
³² ဤရွေ့ကား၊ မောရှေသည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့၊ ယေရိခေါမြို့တဘက်၊ မောဘလွင်ပြင်၌ အမွေဝေဖန် သော ပြည်များပေတည်း။
³³ လေဝိအမျိုးအား အမွေကိုမပေး။ ဣသရေလ အမျိုး၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် အမိန့်တော် ရှိသည်အတိုင်း သူတို့အမွေဖြစ်တော်မူသတည်း။

 

အနက်ဖွင့်ချက်။

၁၃:၁-၂၁:၄၅ ကျမ်း၏ဒုတိယတစ်ဝက်တွင် (မိဘာသာပြန်၊ “အကြောင်းအရာနှင့်အကြောင်းအမျိုးမျိုး” ကိုကြည့်ပါ)၊ အခန်း ၁၃ မှ ၂၁ သည် အဓိကအကြောင်းအရာနှစ်ခုအနက် ဒုတိယအကြောင်းအရာဖြစ်သော လူမျိုးစုဆယ့်နှစ်မျိုးအကြား နယ်မြေအမွေခွဲဝေပေးခြင်းကို ဖော်ပြသည်။

13:1–21:45 In the second half of the book (see Introduction, “Content and Themes”), chaps. 13–21 deal with the second of the two main themes, the dividing of the land inheritance among the twelve tribes.

 

၁၃:၁ နယ်မြေများစွာသည် သိမ်းပိုက်ရန်ကျန်ရှိနေသေးသည်။ တစ်နိုင်ငံလုံးကို “သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး” (၁၁:၂၃ ရှိမှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ) ဖြစ်သော်လည်း၊ များစွာသောနယ်မြေသည် “သိမ်းပိုက်ရယူရန်” ကျန်ရှိနေသေးသည်။ နယ်မြေကို “သိမ်းပိုက်ခြင်း” နှင့် “အမွေနယ်မြေကို အပြည့်အဝသိမ်းပိုက်ရယူခြင်း” အကြားရှိ ဆန့်ကျင်ဘက်သဘောသည် ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ရေးအနားယူခြင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးသော ယုံကြည်သူများသည် (ဟေဗြဲ ၄:၃၊ ၁၀) “ထိုအနားယူခြင်းသို့ဝင်ရောက်ရန် အားထုတ်ကြရန်” သတိပေးခံရသည် (ဟေဗြဲ ၄:၁၁)။

13:1 very much land yet to be possessed. Though the whole land had been “taken” (see note on 11:23), much remained to be “possessed.” The paradox between the “taking” of the land and the full “possessing of the possessions” is a type of the Christian life: believers who have already entered into spiritual rest (Heb. 4:3, 10) are admonished to “be diligent to enter that rest” (Heb. 4:11).

 

၁၃:၂-၇ သိမ်းပိုက်ရန်ကျန်ရှိသောနယ်မြေတွင် အဓိကအားဖြင့် မြေထဲပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းရှိ ဖိလိတ္တိလူမျိုး၏နယ်မြေ၊ ရှိဟောမြစ် (ဂါဇာမြို့အနောက်တောင်ဘက် ၅၀ မိုင် [၈၀.၅ ကီလိုမီတာ] ရှိ ဝါဒီအယ်လ်အရှိခ်ျ) မှ မြောက်ဘက်သို့ ဧကရုန်အထိ၊ ဖိနိခိလူမျိုး၏နယ်မြေ၊ အဖိတ် (ယခု ဘေရွတ်မြို့အရှေ့မြောက်ဘက်) နှင့် ဂါဗာလိတ်လူမျိုး၏နယ်မြေ (ရှေးဟောင်းဘိုင်ဗလောမြို့)၊ နှင့် “ဟာမတ်မြို့အဝင်ဝ” အထိ လေဗနုန်နိုင်ငံတစ်ခုလုံးပါဝင်သည် (ယခု လတ်ဗွယ်ဟုခေါ်သောမြို့၊ သမ္မာကျမ်းဆိုင်ရာ ဟာမတ်မြို့အနောက်တောင်ဘက် ၇၀ မိုင် [၁၁၃ ကီလိုမီတာ])။

13:2–7 The land that remained to be conquered included mainly the land of the Philistines on the coast of the Mediterranean, from the Shihor River (the Wadi el-Arish, 50 miles [80.5 km] south of Gaza) north to Ekron (see note on 1 Sam. 5:10); the land of the Phoenicians, including Aphek (now northeast of Beirut) and the land of the Gabalites (ancient Byblos); and all Lebanon up to “the entrance to Hamath” (a town now called Lebweh, 70 miles [113 km] southwest of biblical Hamath).

 

၁၃:၈-၁၉:၅၁ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် လူမျိုးစုဆယ့်နှစ်မျိုး၏ အမွေခံရယူသောနယ်မြေကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြထားသည်။ လေဝိလူမျိုးစုအား နယ်မြေအမွေမပေးခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ “ဣသရေလ၏ထာဝရဘုရားသည် ၎တို့၏အမွေဖြစ်သည်” (၁၃:၃၃၊ ထို့ပြင် ၁၃:၁၄၊ တော ၁၈:၂၀၊ က ၁၀:၈-၉၊ ၁၂:၁၂၊ ၁၄:၂၇-၂၉၊ ၁၈:၁-၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤပိုဒ်သည် ပထဝီဝင်ဆိုင်ရာ ကိုးကားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “သမ္မာကျမ်းသည် ပထဝီဝင်ဆိုင်ရာ သိုလှောင်ရုံတစ်ခုဖြစ်လျှင်၊ ဤကျမ်း [ယောရှု] သည် ၎င်း၏အတွင်းပိုင်းရတနာခန်းမဖြစ်သည်” (အက်ဖ်ဂျေ ဘလစ်) ဟု ဆိုခဲ့သည်။

13:8–19:51 This section of the book summarizes the inherited territory of the twelve tribes. No inheritance of land was given to the tribe of Levi, because “the Lord God of Israel was their inheritance” (13:33; see also v. 14; Num. 18:20; Deut. 10:8–9; 12:12; 14:27–29; 18:1–2). This section is full of geographical references; it has been said that “if the Bible is a geographical storehouse, then this book [Joshua] is its inner chamber of jewels” (F. J. Bliss).

 

၁၃:၁၃ ဣသရေလသည် မနှင်ထုတ်ခဲ့ပေ။ အခန်း ၁၃ မှ ၁၉ အထိနှင့် တရားသူကြီးများကျမ်းသို့ ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်မှာ ဣသရေလသည် ၎င်းတို့၏အမွေကို တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ သိမ်းပိုက်ခဲ့သည့်အကြောင်းဖြစ်သည် (၁၅:၆၃၊ ၁၆:၁၀၊ ၁၇:၁၁–၁၃၊ ၁၉:၄၇၊ သူကြီး ၁:၂၁၊ ၃၀–၃၆ ကိုကြည့်ပါ)။ သတ္တိမရှိခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းတို့ကြောင့် အလျှော့ပေးမှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဣသရေလသည် ပိုမိုအင်အားကြီးမားသောနိုင်ငံဖြစ်လာသောအခါ၊ ဤမြို့များစွာကို အတင်းအဓမ္မလုပ်အားပေးခိုင်းစေခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်က အမိန့်ပေးထားသည့်အတိုင်း လုံးဝမနှင်ထုတ်ခဲ့ပေ (ယောရှု ၁၆:၁၀၊ ၁၇:၁၃)။ ဤရုပ်တုုကိုးကွယ်သောလူမျိုးများ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် ဣသရေလသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းသို့ ကျဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်ခြင်းမှဖောက်ပြန်ခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေသော အဓိကအကြောင်းအချက်တစ်ခုဖြစ်သည် (သူကြီး ၂–၃ ကိုကြည့်ပါ)။

13:13 Israel did not drive out. Running throughout chaps. 13–19 and on into the book of Judges is a refrain of Israel’s stopping half-way in possessing their inheritance (see 15:63; 16:10; 17:11–13; 19:47; Judg. 1:21, 30–36). Cowardice and lack of faith led to compromise. As Israel became a stronger nation, many of these cities were conscripted into forced labor, but never completely dispossessed as God had commanded (Josh. 16:10; 17:13). The influence of these idolatrous people was one of the main contributing factors that led to Israel’s downward slide into idolatry and eventual apostasy (see Judg. 2–3).