ယောရှုမှတ်စာ - ၁၇

 

အခန်းကြီး - ၁၇

ယောသပ်၏သားဦး မနာရှေအမျိုးသားတို့သည် စာရေးတံပြု၍ အမွေခံရသော မြေဟူမူကား၊ မနာရှေ၏ သားတည်းဟူသော ဂိလဒ်၏အဘ မာခိရသည် စစ်သူရဲ ဖြစ်၍၊ ဂိလဒ်ပြည်နှင့် ဗာရှန်ပြည်ကိုရ၏။
² ယောသပ်၏သား မနာရှေ၏သား ယောက်ျား အခြားတည်းဟူသော အဗျေဇာသား၊ ဟေလက်သား၊ အသရေလသား၊ ရှေခင်သား၊ ဟေဖါသား၊ ရှမိဒသားတို့ သည် အဆွေအမျိုးအလိုက် စာရေးတံပြု၍ ရကြသေး၏။
³ သို့ရာတွင် မနာရှေ၊ မာခိရ၊ ဂိလဒ်၊ ဟေဖါတို့မှ ဆင်းသက်သော ဇလောဖဒ်၌ သားယောက်ျားမရှိ၊ သမီးသက်သက်သာရှိ၏။ သူ၏သမီးတို့အမည်ကား၊ မာလာ၊ နောအာ၊ ဟောဂလာ၊ မိလကာ၊ တိရဇာတည်း။
⁴ ထိုမိန်းမတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ် ဧလာဇာ၊ နုန်၏သား ယောရှု၊ မင်းများရှေ့သို့ ချဉ်းကပ်၍ အကျွန်ုပ် တို့ပေါက်ဘော်နှင့်အတူ အမွေခံရသောအခွင့်ကို အကျွန်ုပ် တို့အား ပေးစေခြင်းငှါ ထာဝရဘုရားသည် မောရှေကို မှာထားတော်မူပြီဟု လျှောက်၍၊ ထာဝရဘုရား မှာထား တော်မူသည်အတိုင်း သူတို့အဘ၏ ညီအစ်ကိုတို့နှင့်အတူ အမွေခံရသောအခွင့်ကို ပေး၏။
⁵ ထိုသို့ မနာရှေ၏သမီးတို့သည် သားတို့နှင့်အတူ အမွေကိုခံရ၍၊ မနာရှေ၏သားအချို့တို့သည် ဂိလဒ်ပြည် ကို ရသောကြောင့်၊
⁶ ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက် ဂိလဒ်ပြည် နှင့် ဗာရှန်ပြည်မှတပါး၊ မနာရှေအမျိုးသည် ဆယ်ဘို့ကို ရသေး၏။
⁷ မနာရှေခရိုင်အပိုင်းအခြားသည် အာရှာခရိုင်မှ ရှေခင်မြို့ရှေ့တွင်ရှိသော မိတ်မေသမြို့သို့သွား၍ လက်ျာ ဘက်၌ အင်တာပွါမြို့သို့ လိုက်လေ၏။
⁸ တာပွါမြို့နယ်ကို မနာရှေပိုင်သော်လည်း၊ မနာ ရှေခရိုင်စွန်းမှာရှိသော တာပွါမြို့ကို ဧဖရိမ်သားတို့သည် ပိုင်ကြ၏။
⁹ တဖန် အပိုင်းအခြားသည် ကာနမြစ်တောင် ဘက်သို့လိုက်၍၊ မနာရှေမြို့တို့တွင် ဧဖရိမ်မြို့အချို့ ပါသော်လည်း၊ မြစ်မြောက်ဘက်မြေသည် မနာရှေမြေ ဖြစ်၍ ပင်လယ်၌ဆုံးလေ၏။
¹⁰ တောင်ဘက်၌ ဧဖရိမ်မြေ၊ မြောက်ဘက်၌ မနာ ရှေမြေဖြစ်လျက်၊ ပင်လယ်ကန့်ကွက်၍ မြောက်ဘက်၌ အာရှာခရိုင်၊ အရှေ့ဘက်၌ ဣသခါခရိုင်ရှိ၏။
¹¹ ထိုခရိုင်၌ မနာရှေအမျိုးရသော ပြည်သုံးပြည်ဟူ မူကား၊ ဗက်ရှန်မြို့နှင့် သူ့မြို့ရွာများ၊ ဣဗလံမြို့နှင့် သူ့မြို့ ရွာများ၊ ဒေါရမြို့နှင့် သူ့မြို့ရွာများ၊ အင်္ဒေါရမြို့နှင့် သူ့မြို့ ရွာများ၊ တာနက်မြို့နှင့် သူ့မြို့ရွာများ၊ မေဂိဒ္ဒေါမြို့နှင့် သူ့မြို့ရွာများတို့ကို ရသေး၏။
¹² သို့ရာတွင် မနာရှေအမျိုးသားတို့သည် ထိုမြို့တို့ ကို မသိမ်းမယူနိုင်ဘဲ၊ ခါနနိလူတို့သည် ထိုအရပ်၌ အနိုင် နေကြ၏။
¹³ ဣသရေလလူတို့သည် အားတိုးပွားသောအခါ၊ ထိုခါနနိလူတို့ကို အကုန်အစင်မနှင်ထုတ်ဘဲ အခွန်ပေး စေကြ၏။
¹⁴ ယောသပ်အမျိုးသားတို့ကလည်း၊ အကျွန်ုပ်တို့ သည် ထာဝရဘုရားပေးတော်မူသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ကို ခံရသဖြင့် အမျိုးကြီးဖြစ်၍၊ ကိုယ်တော်သည်တဘို့ တခရိုင်တည်းကိုသာ အဘယ်ကြောင့်ပေးပါသနည်းဟု ယောရှုအား မေးလျှောက်ကြသော်၊
¹⁵ ယောရှုက၊ သင်တို့သည် အမျိုးကြီးဖြစ်၍ ဧဖရိမ်တောင် ကျဉ်းမြောင်းလျှင်၊ တောအရပ်သို့သွား၍ ဖေရဇိပြည်၊ ရေဖိမ်ပြည်၌ ခုတ်လှဲကြလော့ဟု ပြန်ပြော ၏။
¹⁶ ယောသပ်အမျိုးသားတို့ကလည်း၊ ဧဖရိမ်တောင် သည် အကျွန်ုပ်တို့အဘို့ မလောက်ပါ။ ချိုင့်အရပ်ဗက်ရှန် မြို့ရွာတို့၌၎င်း၊ ယေဇရေလချိုင့်၌၎င်း နေသော ခါနနိလူ အပေါင်းတို့သည် သံရထားနှင့် ပြည့်စုံပါသည်ဟု လျှောက် ပြန်လျှင်၊
¹⁷ ယောရှုက၊ သင်တို့သည် အမျိုးကြီးဖြစ်၍ ခွန်အားကြီးသောကြောင့်၊ တဘို့တည်းကိုသာ မယူရ။
¹⁸ တောင်သည်လည်း သင်တို့အဘို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သစ်ပင်များလျှင် ခုတ်လှဲရမည်။ ထွက်ရာလမ်းတို့သည် လည်း သင်တို့အဘို့ဖြစ်လိမ့်မည်။ ခါနနိလူတို့သည် ခွန်အားကြီး၍ သံရထားနှင့်ပြည့်စုံသော်လည်း၊ သူတို့ကို နှင်ထုတ်ကြလိမ့်မည်ဟု ဧဖရိမ်အမျိုး၊ မနာရှေအမျိုး တည်းဟူသော ယောသပ်အမျိုးသားတို့အား ပြောဆို၏။

 

အနက်ဖွင့်ချက်။

၁၇:၃–၄ ဇေလောဖဟဒ် … သမီးများ။ တောင်း ၂၆:၃၃–၃၄၊ ၂၇:၁–၅ (တောင်း ၂၇:၄ မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ) တွင် ပေးထားသော ကတိကို ဖြည့်ဆည်းခဲ့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် အမျိုးသမီးများ၏တန်ဖိုးကို ဘုရားသခင်၏အမြင်ဖြင့်ပြသပြီး၊ သမ္မာကျမ်းတွင် အမျိုးသမီးများ၏အခွင့်အရေးကို များသောအားဖြင့် အသိအမှတ်ပြုထက် ပိုမိုမြင့်မားသောစဉ်းစားမှုကို ဖော်ပြသည်။

17:3–4 Zelophehad … daughters. The promise was kept that had been made in Num. 26:33–34; 27:1–5 (see note on Num. 27:4). This incident gives a divine perspective on the value of womanhood and reveals a higher regard for women’s rights in the Bible than is usually acknowledged.

 

၁၇:၁၄-၁၈ ယောသပ်အမျိုးနွယ်၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် ၎င်းတို့၏အမျိုးနွယ်သည် “လူများပြားသော” အမျိုးနွယ်ဖြစ်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မြေနံရာပိုမိုတောင်းခံခဲ့ကြသည် (အခန်းကါး ၁၄)၊ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ညည်းညူမှု၏ အမှန်တကယ်အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏ခွဲဝေခံရသော နယ်မြေအတွင်းရှိ ကံအာနိတ်လူမျိုး၊ ဖဲရိဇီလူမျိုးနှင့် ဧရာများကို မောင်းထုတ်ရန် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သတ္တိမရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယောရှုသည် ၎င်းတို့၏ အငြင်းအခုံများကို ပညာရှိစွာ ပြန်လှန်ဖြေကြားခဲ့ပြီး၊ “သင်တို့သည် သင်တို့ပြောသည့်အတိုင်း လူများပြားပြီး ကြီးမြတ်သူများဖြစ်ပါက၊ သင်တို့၏ အမွေနယ်မြေရှိ နေထိုင်သူများကို မောင်းထုတ်နိုင်စွမ်းရှိသင့်သည်!” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ အမွေနယ်မြေသည် တစ်ပိုင်းထက်ပို၍ ကျယ်ပြန့်ပြီး၊ လူဦးရေနည်းပါးသော ပါလက်စတိုင်းအလယ်ပိုင်းရှိ တောင်ကုန်းဒေသရှိ ကျယ်ပြန့်သော သစ်တောများပါဝင်ကြောင်းလည်း ၎င်းက ထောက်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာအောက်တွင် ၎င်းတို့သည် သစ်တောများကို ရှင်းလင်းပြီး ၎င်းတို့၏ တောင်တန်းနယ်မြေကို ချဲ့ထွင်ကာ ၎င်း၏ “အဝေးဆုံးအတိုင်းအတာ” (စကားအတိုင်းဖြစ်ပြီး၊ “ထွက်သွားရာများ”—ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ချိုင့်ဝှမ်းများသို့ ဦးတည်သည့် ခြောက်သွေ့သော ရေအိုင်များ သို့မဟုတ် ဝါဒီများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်) ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

17:14–18 Representatives of the tribe of Joseph requested more land because their tribe was “a great [numerous] people” (v. 14), but the real cause for their complaining was a lack of faith and courage to drive out the Canaanites, Perizzites, and the giants that dwelt in their allotted territory. Joshua cleverly turned their arguments on their heads by replying, in effect, “If you are so great and numerous people as you say, then you should be well able to drive out the inhabitants of your inheritance!” He also pointed out that their inheritance was really more than one part already, because they had the vast forests of the hill country of central Palestine that were thinly populated. Under the blessing of God they could clear the forests and enlarge their mountainous territory and command its “farthest extent” (literally, “outgoings”—probably referring to the dry water beds or wadis leading into the valleys).