အခန်း ၂၂ — ပညာရေးနှင့် ကျန်းမာရေး

 

အခန်း ၂၂—ပညာရေးနှင့် ကျန်းမာရေး

မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဓလေ့ထုံးတမ်းဖြစ်နေသော ပညာရေးစနစ်သည် ကျန်းမာရေးအတွက်သာမက အသက်ရှင်ခြင်းအတွက်ပါ ပျက်စီးစေသောအရာ ဖြစ်နေသည်။ ကလေးငယ်၏ အသက်အရွယ်ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလတွင် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဦးနှောက် ကျန်းမာသန်စွမ်းစေရန်အတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေခံတည်ဆောက်မှုကို အကြီးမားဆုံး အာရုံစိုက်သင့်ကြောင်း မိဘများနှင့် ဆရာများစွာတို့မှာ နားမလည်ကြပေ။ မိခင်၏ စောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်နေသေးသော ကလေးငယ်များကို ကျောင်းတက်ခိုင်းခြင်းသည် ဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ များစွာသော အခြေအနေများတွင် ကလေးငယ်များကို လေဝင်လေထွက်မကောင်းသော ကျောင်းခန်းများထဲတွင် ပြွတ်သိပ်ထည့်ထားပြီး၊ မသင့်တော်သော အနေအထားဖြင့် ညံ့ဖျင်းစွာ ပြုလုပ်ထားသော ခုံတန်းလျားများပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ငယ်ရွယ်နုနယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာများမှာ ပုံပျက်သွားတတ်ကြသည်။ အသက်အရွယ်မရသေးသော၊ ကြွက်သားနှင့် အရိုးအဆစ်များ မသန်မာသေးသော၊ ဦးနှောက်များ မဖွံ့ဖြိုးသေးသော ကလေးငယ်များကို ကျောင်းခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခြင်းဖြင့် ထိခိုက်နစ်နာစေသည်။ ကလေးအတော်များများသည် မွေးစကတည်းက အသက်ရှင်သန်မှု နည်းပါးကြပြီး၊ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကျောင်းတွင် ပိတ်လှောင်ထားခြင်းကြောင့် အာရုံကြောများ တင်းမာလာကာ ဖျားနာလာကြသည်။ အာရုံကြောစနစ် အလွန်အမင်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းကြောင့် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဖွံ့ဖြိုးမှုရပ်တန့်သွားသည်။ သို့ရာတွင် အသက်မီးတောက် ငြိမ်းသွားသောအခါ မိဘများနှင့် ဆရာတို့သည် ထိုအသက်မီးတောက် ငြိမ်းသွားရခြင်းအတွက် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် တာဝန်ရှိသည်ကို မသိရှိကြချေ။ မိမိတို့၏ သားသမီးကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်စဉ်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော မိဘများသည် ထိုဆုံးရှုံးမှုကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဟု ယူဆကြသည်။ အမှန်စင်စစ်မူကား ၎င်းတို့၏ ကိုယ်တိုင်မသိနားမလည်မှုနှင့် မှားယွင်းသော လုပ်ဆောင်ချက်များကသာ ထိုနုနယ်သော အသက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သေဆုံးမှုကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို စော်ကားရာရောက်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကလေးငယ်များ အသက်ရှင်စေလိုပြီး၊ မှန်ကန်သော ပညာရေးကို ရရှိစေလိုကာ၊ ၎င်းတို့သည် လှပသော စရိုက်လက္ခဏာကို တည်ဆောက်၍ ဤလောကတွင် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ပြီး၊ နောင်လာမည့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းစေလိုသည်။

မိဘများနှင့် ဆရာများသည် ထိုကလေးငယ်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန် တာဝန်ယူထားသော်လည်း၊ မိမိတို့၏ အုပ်ထိန်းမှုအောက်တွင် ရှိသူတို့၏ အသက်နှင့် ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို သိရှိနားလည်ရမည့် ဘုရားသခင်ရှေ့မှောက်မှ တာဝန်ကို မည်မျှနည်းသောသူတို့က နားလည်ကြသနည်း။ ကလေးငယ်ထောင်ပေါင်းများစွာတို့သည် ၎င်းတို့ကို စောင့်ရှောက်သူများ၏ မသိနားမလည်မှုကြောင့် သေဆုံးကြရသည်။

ကလေးငယ်များစွာတို့သည် မိဘများနှင့် ဆရာများ၏ မဆင်မခြင် ပြုမူဆောင်ရွက်မှုကြောင့် တစ်သက်လုံးအတွက် ပျက်စီးခဲ့ရပြီး၊ အချို့မှာမူ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ကလေးငယ်များသည် စာသင်ခန်းထဲတွင် ရှိနေရန် ငယ်ရွယ်လွန်းလှသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုးပမ်းမှုကို ထောက်ပံ့နိုင်လောက်အောင် မရှိမီအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ စိတ်ကို သင်ခန်းစာများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်စေခဲ့သည်။ ကလေးငယ်များသည် သိုးကလေးများကဲ့သို့ အပြင်ဘက်တွင် ပြေးလွှားကစားရန် လွတ်လပ်ခွင့်ရှိသင့်သည်။ ခိုင်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အရေးကို ၎င်းတို့အား ပေးအပ်သင့်သည်။

ကျောင်းတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ပြီး ပြင်းထန်သော စာသင်ခြင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားသော လူငယ်များသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုးပမ်းမှုသည် ဦးနှောက်ဆီသို့ သွေးများ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုစီးဆင်းစေပြီး သွေးလည်ပတ်မှုကို ဟန်ချက်ပျက်စေသည်။ ဦးနှောက်တွင် သွေးများလွန်ကဲပြီး ခန္ဓာကိုယ် အစွန်အဖျားပိုင်းတွင် သွေးရောက်ရှိမှု နည်းပါးသည်။ စာသင်ချိန်နှင့် အပန်းဖြေချိန်ကို ဂရုတစိုက် သတ်မှတ်ပေးသင့်ပြီး၊ အချိန်အချို့ကို ကိုယ်လက်လုပ်အားပေးခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးသင့်သည်။ ကျောင်းသားများ၏ စားသောက်ခြင်း၊ အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်း အလေ့အကျင့်များသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နိယာမများနှင့်အညီ ဖြစ်သောအခါ၊ ၎င်းတို့သည် ကျန်းမာရေးကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ ပညာကို ဆည်းပူးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ပညာရေးဆိုသည်မှာ ပညာသင်ပြီးနောက် အသုံးပြုရန် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမရှိလျှင် တန်ဖိုးနည်းပါးသည်ဆိုသော သင်ခန်းစာကို မကြာခဏ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြပြီး၊ အသိစိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲနေစေရမည်။

ကျောင်းသားများသည် ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းအတွက် အချိန်မရှိလောက်အောင် စာမေးပွဲနှင့် ဘာသာရပ်များကို များပြားစွာ သင်ယူခွင့် မပြုသင့်ပေ။ တစ်နေ့တာ၏ အချိန်အချို့ကို လေကောင်းလေသန့်ရရှိသည့်နေရာတွင် ကြွက်သားလှုပ်ရှားမှုအတွက် မပေးအပ်လျှင် ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို လှုပ်ရှားစေမည့် မည်သည့်လုပ်အားမျိုးကိုမဆို သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း လုပ်ဆောင်သင့်သည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကို တူညီစွာ ခွဲဝေပေးပါက ကျောင်းသား၏ စိတ်သည် လန်းဆန်းလာမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ဖျားနာနေပါက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရန် မကြာခဏ ကူညီပေးလိမ့်မည်။ ကျောင်းသားများသည် ကောလိပ်မှ ထွက်ခွာသည့်အချိန်တွင် ကျောင်းဝင်ခါစထက် ပိုမိုကျန်းမာပြီး အသက်ရှင်ခြင်း၏ နိယာမများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နားလည်ထားသင့်သည်။ ကျန်းမာရေးကို စရိုက်လက္ခဏာကဲ့သို့ပင် မြင့်မြတ်စွာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သင့်သည်။

ကျောင်းသားများစွာတို့သည် အစားအသောက်သည် ကျန်းမာရေးအပေါ် အစွမ်းထက်သော လွှမ်းမိုးမှုရှိသည်ဟူသော အချက်ကို အလွန်အမင်း မသိနားမလည်ကြပေ။ အချို့မှာ အစာစားချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် သို့မဟုတ် အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်၍ သင့်လျော်သော စည်းကမ်းချက်များကို လိုက်နာရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးခြင်း မရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် အစာစားချိန်တွင် အလွန်အမင်း စားတတ်ကြပြီး၊ အချို့မှာမူ စိတ်ဆန္ဒပေါ်လာတိုင်း အစာစားချိန်မဟုတ်သည့် အချိန်များတွင်လည်း စားတတ်ကြသည်။ ခရစ်ယာန်ဟု ခံယူထားသူများသည် မိမိတို့၏ စိတ်သည် အဘယ်ကြောင့် ထိုင်းမှိုင်းနေရသနည်း၊ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ လိုလားချက်များ အဘယ်ကြောင့် အားနည်းနေရသနည်းဟု ရှုပ်ထွေးနေသော မေးခွန်းများကို ဖြေရှင်းလိုပါက၊ အများအားဖြင့် စားပွဲဝိုင်းထက် ပိုဝေးသောနေရာကို သွားရန် မလိုပေ။ အခြားအကြောင်းအရင်း မရှိလျှင်ပင် ဤနေရာသည် လုံလောက်သော အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

လူအများတို့သည် အစာစားချင်စိတ်ကို လွန်ကဲစွာ လိုက်လျောခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ ဝေးကွာသွားကြသည်။ စာငှက်ကလေး ကျခြင်းကိုပင် သတိပြုတော်မူသော၊ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်အရေအတွက်ကိုပင် သိရှိတော်မူသော အရှင်သည်၊ အစာစားချင်စိတ် လွန်ကဲမှုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာစွမ်းအားကို အားနည်းစေခြင်း၊ ဉာဏ်ရည်ကို ထိုင်းမှိုင်းစေခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အာရုံခံစားမှုကို သေစေခြင်းတို့ကို ကျူးလွန်သူတို့၏ အပြစ်ကို မှတ်သားထားတော်မူသည်။

ဆရာများ ကိုယ်တိုင်သည်လည်း ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ နိယာမများကို သင့်လျော်စွာ ဂရုပြုသင့်သည်။ သို့မှသာ မိမိတို့၏ စွမ်းအားများကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သွန်သင်ချက်များသာမက မိမိတို့၏ ပုံသက်သေဖြင့်ပါ ကျောင်းသားများအပေါ် မှန်ကန်သော လွှမ်းမိုးမှုကို ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရောဂါဝေဒနာ သို့မဟုတ် အလုပ်ပိုခြင်းကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများ ယုတ်လျော့နေသော ဆရာသည် အသက်ရှင်ခြင်းဆိုင်ရာ နိယာမများကို အထူးဂရုပြုသင့်သည်။ သူသည် အပန်းဖြေရန်အတွက် အချိန်ယူသင့်သည်။ သူသည် ကျောင်းလုပ်ငန်းပြင်ပတွင် မိမိ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အလွန်အမင်း ဖိစီးစေမည့် တာဝန်များကို မယူသင့်ပေ။ အကယ်၍ ယူမိပါက သူသည် စိတ်အခြေအနေ ဟန်ချက်မညီတော့မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းသားများကို သင်ကြားရာတွင် သင့်လျော်စွာ တရားမျှတစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ပညာရေးအဖွဲ့အစည်းများသည် လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ပတ်သက်၍ လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးရန်အတွက် အဆောက်အအုံတိုင်းတွင် လိုအပ်သော အထောက်အကူပြုပစ္စည်းများ ပြည့်စုံစွာ ထားရှိသင့်သည်။ ကျောင်းသားများသည် အသက်ရှူနည်း၊ လည်ချောင်းနှင့် အဆုတ်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို အသုံးပြု၍ ဖတ်ခြင်းနှင့် စကားပြောခြင်းတို့ကို သင်ကြားပေးရမည်။ ဆရာများသည် ဤကဏ္ဍတွင် မိမိကိုယ်ကို ပညာပေးရန် လိုအပ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျောင်းသားများသည် ဘုရားသခင်ပေးအပ်ထားသော ဤခန္ဓာကိုယ်အိမ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဉာဏ်ပညာရှိသော ဗဟုသုတဖြင့် တက်ကြွသော ဘဝထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်စေရန် စေ့စပ်သေချာစွာ လေ့ကျင့်ပေးသင့်သည်။ သူတို့သည် အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး သင်ယူသူများ ဖြစ်ရမည်ဟု သင်ကြားပေးပါ။ သင်ကြားပေးနေစဉ်အတွင်းတွင် ၎င်းတို့သည် အခြားသူများကိုလည်း ဆက်လက်သင်ကြားပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိရပါ။ သင်၏ သင်ခန်းစာများသည် သင့်ရှေ့တွင် နေ့စဉ်ထိုင်နေသူများထက် ပိုမိုများပြားသောသူများအတွက် အကျိုးရှိစေရန် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။—ခရစ်ယာန်တို့၏ စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှု၊ ၈၁-၈၄။