မဟာတိုက်လှန်ပွဲ (GC) အခန်း ၁

 

Chapter 1

—The Destruction of Jerusalem “If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.” Luke 19:42-44.

အခန်း ၁

— ဂျေရုဆလင်မြို့တော် ပျက်စီးခြင်း “သင်သည် သင်၏နေ့ရက်ကာလ၌ သင်၏ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့်စပ်ဆိုင်သောအရာတို့ကို သိရုံမျှမက၊ ယခုမူကား ထိုအရာတို့သည် သင်၏မျက်စိရှေ့မှာ ကွယ်ဝှက်လျက်ရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ သင်၏ရန်သူတို့သည် သင့်ပတ်လည်၌ မြေရိုးကိုဖို့၍ သင့်ကိုဝိုင်းရံလျက်၊ အရပ်ရပ်တို့၌ ပိတ်ဆို့မည့် နေ့ရက်ကာလသည် ရောက်လိမ့်မည်။ သင့်ကိုလည်းကောင်း၊ သင့်အတွင်း၌ရှိသော သင်၏သားသမီးတို့ကိုလည်းကောင်း၊ မြေ၌လှဲချ၍ သင့်အထဲ၌ ကျောက်တစ်လုံးပေါ်မှာ ကျောက်တစ်လုံးမျှ မကျန်ကြွင်းစေရကြလတ္တံ့။ အကြောင်းမူကား၊ သင်သည် အကြည့်အရှုခံရသောအချိန်ကာလကို မသိမမှတ်ဘဲနေပြီ။” လုကာ ၁၉:၄၂-၄၄။

From the crest of Olivet, Jesus looked upon Jerusalem. Fair and peaceful was the scene spread out before Him. It was the season of the Passover, and from all lands the children of Jacob had gathered there to celebrate the great national festival. In the midst of gardens and vineyards, and green slopes studded with pilgrims’ tents, rose the terraced hills, the stately palaces, and massive bulwarks of Israel’s capital. The daughter of Zion seemed in her pride to say, I sit a queen and shall see no sorrow; as lovely then, and deeming herself as secure in Heaven’s favor, as when, ages before, the royal minstrel sang: “Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is Mount Zion, ... the city of the great King.” Psalm 48:2. In full view were the magnificent buildings of the temple. The rays of the setting sun lighted up the snowy whiteness of its marble walls and gleamed from [18] golden gate and tower and pinnacle. “The perfection of beauty” it stood, the pride of the Jewish nation. What child of Israel could gaze upon the scene without a thrill of joy and admiration! But far other thoughts occupied the mind of Jesus. “When He was come near, He beheld the city, and wept over it.” Luke 19:41. Amid the universal rejoicing of the triumphal entry, while palm branches waved, while glad hosannas awoke the echoes of the hills, and thousands of voices declared Him king, the world’s Redeemer was overwhelmed with a sudden and mysterious sorrow. He, the Son of God, the Promised One of Israel, whose power had conquered death and called its 14 Destruction of Jerusalem 15 captives from the grave, was in tears, not of ordinary grief, but of intense, irrepressible agony.

သံလွင်တောင်ထိပ်မှနေ၍ ယေရှုသည် ဂျေရုဆလင်မြို့ကို ကြည့်ရှုတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ရှေ့မှောက်တွင် ဖြန့်ခင်းထားသော မြင်ကွင်းသည် သာယာလှပ၍ ငြိမ်းချမ်းလှပေသည်။ ထိုအချိန်သည် ပသခါပွဲတော်ကာလဖြစ်ပြီး၊ အရပ်ရပ်သောပြည်တို့မှ ယာကုပ်၏သားမြေးများသည် ကြီးမြတ်သော အမျိုးသားရေးပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲရန် ထိုနေရာ၌ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။ ဥယျာဉ်များ၊ စပျစ်ခြံများနှင့် ဘုရားဖူးများ၏ တဲနန်းများ ပြည့်နှက်နေသော စိမ်းလန်းသော တောင်စောင်းများ၏အလယ်တွင်၊ အဆင့်ဆင့်သောတောင်ကုန်းများ၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော နန်းတော်များနှင့် အစ္စရေးမြို့တော်၏ ခိုင်ခံ့လှသော ခံတပ်တံတိုင်းကြီးများ မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေကြသည်။ ဇိအုန်သမီးပျိုသည် မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလျက် “ငါသည် မိဖုရားအရာ၌ ထိုင်ရ၏၊ မည်သည့် ဝမ်းနည်းခြင်းကိုမျှ မမြင်ရ” ဟု ဆိုနေပုံရပေသည်။ လွန်ခဲ့သော ခေတ်အဆက်ဆက်က ရှင်ဘုရင်ဓမ္မသီချင်းဆရာက “ဇိအုန်တောင်သည် လှပသောတည်နေရာရှိ၍၊ မြေတစ်ပြင်လုံး၏ ဝမ်းမြောက်စရာဖြစ်၏၊ ... ကြီးမြတ်သော ရှင်ဘုရင်၏ မြို့တော်ဖြစ်၏” (ဆာလံ ၄၈:၂) ဟု သီဆိုခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင်၊ ထိုစဉ်ကလည်း ထပ်တူလှပနေပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဘေးကင်းလုံခြုံသည်ဟု မှတ်ထင်နေခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံများသည် ကောင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်း၏ ရောင်ခြည်များသည် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော စကျင်ကျောက်တံတိုင်းများကို လင်းလက်စေပြီး၊ [၁၈] ရွှေတံခါးများ၊ ရဲတိုက်များနှင့် အထွတ်အထိပ်များမှ တောက်ပလျက်ရှိသည်။ ၎င်းသည် “အဆင်းလှခြင်း တင့်တယ်ခြင်း အပြည့်စုံဆုံး” အဖြစ် တည်ရှိနေပြီး ဂျူးလူမျိုးတို့၏ ဂုဏ်ယူရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ မည်သည့် အစ္စရေးအမျိုးသားသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုပြီး ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးခြင်းနှင့် အံ့ဩချီးမွမ်းခြင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော် ယေရှု၏စိတ်တော်၌မူ ထိုအရာများနှင့် လုံးဝခြားနားသော အတွေးများ နေရာယူနေခဲ့သည်။ “မြို့အနီးသို့ ရောက်တော်မူ၍ မြို့ကို မြင်တော်မူလျှင် ငိုကြွေးတော်မူလျက်” (လုကာ ၁၉:၄၁)။ အောင်ပွဲခံ ဝင်ရောက်ခြင်း၏ တစ်လောကလုံးဆိုင်ရာ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လူးမှုများအလယ်၊ စွန်ပလွံခက်များ ဝှေ့ယမ်းနေကြစဉ်၊ ရွှင်လန်းသော ဟောရှဏ္ဏသံများက တောင်ကုန်းများ၏ ပဲ့တင်သံကို နှိုးဆွနေကြစဉ်နှင့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော အသံတို့က ကိုယ်တော်အား ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ကြွေးကြော်နေကြစဉ်တွင်၊ လောက၏ ကယ်တင်ရှင်သည် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော နက်နဲသော ဝမ်းနည်းခြင်းဒုက္ခဖြင့် လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်၊ အစ္စရေးတို့၏ ကတိထားတော်မူသော အရှင်၊ သေခြင်းကို အောင်ပွဲခံ၍ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း ၁၄၊ ၁၅ အကျဉ်းသားများကို သင်္ချိုင်းတွင်းမှ ခေါ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သော တန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ကိုယ်တော်သည် မျက်ရည်ကျလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုမျက်ရည်သည် သာမန်ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ပြင်းထန်၍ မအောင့်အီးနိုင်သော စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ဝေဒနာကြောင့် ဖြစ်သည်။

His tears were not for Himself, though He well knew whither His feet were tending. Before Him lay Gethsemane, the scene of His approaching agony. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the victims for sacrifice had been led, and which was to open for Him when He should be “brought as a lamb to the slaughter.” Isaiah 53:7. Not far distant was Calvary, the place of crucifixion. Upon the path which Christ was soon to tread must fall the horror of great darkness as He should make His soul an offering for sin. Yet it was not the contemplation of these scenes that cast the shadow upon Him in this hour of gladness. No foreboding of His own superhuman anguish clouded that unselfish spirit. He wept for the doomed thousands of Jerusalem—because of the blindness and impenitence of those whom He came to bless and to save.

မိမိ၏ခြေတော်သည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေသည်ကို ကောင်းစွာ သိတော်မူသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ မျက်ရည်များသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် မကြာမီ ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ပြင်းထန်သော စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ဝေဒနာ၏ မြင်ကွင်းဖြစ်သော ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ် ရှိနေသည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ယဇ်ပူဇော်ရန် တိရစ္ဆာန်များကို ဖြတ်သန်းခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ သိုးတံခါးသည်လည်း မြင်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် “အသေသတ်ခြင်းငှာ ဆောင်သွားသော သိုးသငယ်ကဲ့သို့” (ဟေရှာယ ၅၃:၇) ဖြစ်သောအခါ ထိုတံခါးသည် ကိုယ်တော့်အတွက် ပွင့်လာမည်ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ စီရင်မည့်နေရာဖြစ်သော ကာရာဗာရီတောင်သည်လည်း မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသည်။ ခရစ်တော် မကြာမီ လျှောက်လှမ်းရတော့မည့် လမ်းခရီးပေါ်တွင်၊ ကိုယ်တော်၏အသက်ကို အပြစ်ဖြေရာယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကြီးစွာသော မှောင်မိုက်ခြင်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာများ ကျရောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤရွှင်လန်းဖွယ် နာရီ၌ ကိုယ်တော့်အပေါ် အရိပ်မည်း ကျရောက်စေခဲ့သည်မှာ ဤမြင်ကွင်းများကို ကြိုတင်တွေးတောခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်တိုင် ခံစားရမည့် လူသားထက်လွန်ကဲသော ပြင်းထန်သောဝေဒနာကို ကြိုတင်စိုးရိမ်ခြင်းသည် ထိုအတ္တကင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို အရောင်မပျက်စေခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်နေသော ဂျေရုဆလင်မြို့ရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူတို့အတွက် ငိုကြွေးတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်—အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်က ကောင်းချီးပေးရန်နှင့် ကယ်တင်ရန် ကြွလာခဲ့သော ထိုသူတို့၏ ကန်းမိုက်ခြင်းနှင့် နောင်တမရခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

The history of more than a thousand years of God’s special favor and guardian care, manifested to the chosen people, was open to the eye of Jesus. There was Mount Moriah, where the son of promise, an unresisting victim, had been bound to the altar—emblem of the offering of the Son of God. There the covenant of blessing, the glorious Messianic promise, had been confirmed to the father of the faithful. Genesis 22:9, 16-18. There the flames of the sacrifice ascending to heaven from the threshing floor of Ornan had turned aside [19] the sword of the destroying angel (1 Chronicles 21)—fitting symbol of the Saviour’s sacrifice and mediation for guilty men. Jerusalem had been honored of God above all the earth. The Lord had “chosen Zion,” He had “desired it for His habitation.” Psalm 132:13. There, for ages, holy prophets had uttered their messages of warning. There priests had waved their censers, and the cloud of incense, with the prayers of the worshipers, had ascended before God. There daily the blood of slain lambs had been offered, pointing forward to the Lamb of God. There Jehovah had revealed His presence in the cloud of glory above the mercy seat. There rested the base of that mystic ladder connecting earth with heaven (Genesis 28:12; John 1:51)— that ladder upon which angels of God descended and ascended, and which opened to the world the way into the holiest of all. Had Israel as a nation preserved her allegiance to Heaven, Jerusalem would have stood forever, the elect of God. Jeremiah 17:21-25. But the 16 The Great Controversy history of that favored people was a record of backsliding and rebellion. They had resisted Heaven’s grace, abused their privileges, and slighted their opportunities.

ရွေးကောက်ထားသော လူမျိုးတို့အပေါ် ထင်ရှားပြသခဲ့သည့် ဘုရားသခင်၏ အထူးမျက်နှာသာပေးမှုနှင့် စောင့်ရှောက်မှု ကာကွယ်မှုတို့၏ အနှစ် ၁,၀၀၀ (တစ်ထောင်) ကျော် သမိုင်းကြောင်းသည် ယေရှု၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပွင့်လင်းလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မောရိတောင် ရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုတောင်ပေါ်တွင် ကတိတော်၏သားဖြစ်သူသည် မရုန်းကန်ဘဲ ယဇ်ကောင်အဖြစ် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်၌ ချည်နှောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်—၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ပူဇော်ခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ၏ ပဋိညာဉ်တရား၊ ဘုန်းကြီးသော မေရှိယကတိတော်သည် သစ္စာရှိသူတို့၏ အဘထံသို့ အတည်ပြုပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၂:၉၊ ၁၆-၁၈။ ထိုနေရာတွင် သြရနန်၏ ကောက်နယ်တလင်းမှ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ မီးလျှံများသည် ဖျက်ဆီးသောကောင်းကင်တမန်၏ [၁၉] ဓားဘေးကို လွှဲရှောင်စေခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၁)—၎င်းသည် အပြစ်ရှိသောလူသားတို့အတွက် ကယ်တင်ရှင်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးခြင်း၏ သင့်လျော်သော အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်သည်။ ဂျေရုဆလင်မြို့သည် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးထက် ဘုရားသခင်၏ ချီးမြှောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထာဝရဘုရားသည် “ဇိအုန်တောင်ကို ရွေးချယ်၍၊ မိမိကျိန်းဝပ်ရာဖြစ်စေခြင်းငှာ အလိုရှိတော်မူ၏။” ဆာလံ ၁၃၂:၁၃။ ထိုနေရာတွင် ခေတ်အဆက်ဆက် သန့်ရှင်းသော ပရောဖက်တို့သည် မိမိတို့၏ သတိပေးနှိုးဆော်ချက် ဗျာဒိတ်တော်များကို မြွက်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သည် မိမိတို့၏ နံ့သာပေါင်းအိုးများကို ဝှေ့ယမ်းခဲ့ကြပြီး၊ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သူတို့၏ ဆုတောင်းချက်များနှင့်အတူ နံ့သာပေါင်းတိမ်တိုက်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အသေသတ်အပ်သော သိုးသူငယ်တို့၏ အသွေးကို ပူဇော်ခဲ့ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ သိုးသူငယ်တော်ကို မျှော်ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ယေဟောဝါဘုရားသည် ကရုဏာပလ္လင်၏ အထက်ရှိ ဘုန်းတော်တိမ်တိုက်၌ မိမိ တည်ရှိတော်မူခြင်းကို ထင်ရှားပြသခဲ့သည်။ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်ကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော ထိုနက်နဲသော စောင်းတန်း၏ အခြေသည် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၈:၁၂၊ ယောဟန် ၁:၅၁)— ထိုစောင်းတန်းပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ဆင်းသက်ခြင်း၊ တက်ခြင်းကို ပြုခဲ့ကြပြီး၊ လောကသားတို့အတွက် အသန့်ရှင်းဆုံးသော အရပ်ထဲသို့ ဝင်ရာလမ်းကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးသည် လူမျိုးတစ်မျိုးအနေဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံအပေါ် မိမိတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြပါလျှင်၊ ဂျေရုဆလင်မြို့သည် ဘုရားသခင် ရွေးကောက်တော်မူသော မြို့အဖြစ် ထာဝရ တည်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ ယေရမိ ၁၇:၂၁-၂၅။ သို့သော် ၁၆ ကြီးစွာသောတိုက်ပွဲ မျက်နှာသာရရှိခဲ့သော ထိုလူမျိုးတို့၏ သမိုင်းသည် ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းတို့၏ မှတ်တမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကျေးဇူးတော်ကို တွန်းလှန်ခဲ့ကြပြီး၊ မိမိတို့ရရှိထားသော အခွင့်အရေးများကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ မိမိတို့၏ အခွင့်အရေးများကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။

Although Israel had “mocked the messengers of God, and despised His words, and misused His prophets” (2 Chronicles 36:16), He had still manifested Himself to them, as “the Lord God, merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth” (Exodus 34:6); notwithstanding repeated rejections, His mercy had continued its pleadings. With more than a father’s pitying love for the son of his care, God had “sent to them by His messengers, rising up betimes, and sending; because He had compassion on His people, and on His dwelling place.” 2 Chronicles 36:15. When remonstrance, entreaty, and rebuke had failed, He sent to them the best gift of heaven; nay, He poured out all heaven in that one Gift.

အစ္စရေးလူမျိုးသည် “ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်တို့ကို ပြက်ရယ်ပြု၍၊ ဗျာဒိတ်တော်မြတ်တို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသဖြင့်၊ ပရောဖက်တော်တို့ကို ညှဉ်းဆဲကြသော်လည်း” (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၆:၁၆)၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား မိမိကိုယ်ကို “ဂရုဏာစိတ်ရှိသောဘုရား၊ သနားတတ်သောဘုရား၊ စိတ်ရှည်ရုံမျှမက၊ ကျေးဇူးပြုခြင်း၊ သစ္စာစောင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသောဘုရား” (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၄:၆) အဖြစ် ထင်ရှားပြသမြဲ ပြသခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် ပယ်ချခြင်း ခံရသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်သည် ဆက်လက် အသနားခံ တောင်းပန်နေခဲ့သည်။ မိမိစောင့်ရှောက်ရသော သားအပေါ် ဖခင်တစ်ဦး၏ သနားညှာတာသော မေတ္တာထက်မကသော မေတ္တာဖြင့် ဘုရားသခင်သည် “မိမိလူမျိုးနှင့် မိမိကျိန်းဝပ်ရာအရပ်ကို သနားတော်မူသောကြောင့်၊ မိမိတမန်တို့ကို စောစောထ၍ စေလွှတ်တော်မူ၏။” ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၆:၁၅။ ဖျောင်းဖျခြင်း၊ အသနားခံခြင်းနှင့် ဆုံးမပြစ်တင်ခြင်းတို့သည် အရာမထင်ဘဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကောင်းဆုံးသော လက်ဆောင်မွန်ကို သူတို့ထံ စေလွှတ်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုမျှမက၊ ထိုလက်ဆောင်မွန်တစ်ခုတည်း၌ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို သွန်းလောင်းပေးခဲ့သည်။

The Son of God Himself was sent to plead with the impenitent city. It was Christ that had brought Israel as a goodly vine out of [20] Egypt. Psalm 80:8. His own hand had cast out the heathen before it. He had planted it “in a very fruitful hill.” His guardian care had hedged it about. His servants had been sent to nurture it. “What could have been done more to My vineyard,” He exclaims, “that I have not done in it?” Isaiah 5:1-4. Though when He looked that it should bring forth grapes, it brought forth wild grapes, yet with a still yearning hope of fruitfulness He came in person to His vineyard, if haply it might be saved from destruction. He digged about His vine; He pruned and cherished it. He was unwearied in His efforts to save this vine of His own planting.

ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကိုယ်တိုင်သည် နောင်တမရသော မြို့တော်အား အသနားခံရန် စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးကို ကောင်းမွန်သော စပျစ်နွယ်ပင်ကဲ့သို့ [၂၀] အီဂျစ်ပြည်မှ နှုတ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ ခရစ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ ဆာလံ ၈၀:၈။ ကိုယ်တော်၏ လက်တော်ကိုယ်တိုင်က ထိုအပင်၏ရှေ့မှ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ကို နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းကို “အလွန်ကောင်းမွန်သော တောင်ကုန်းပေါ်၌” စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ စောင့်ရှောက်မှု ကာကွယ်မှုသည် ၎င်းကို ခြံစည်းရိုးခတ်ကာရံပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ အစေခံများသည် ၎င်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် စေလွှတ်ခြင်း ခံခဲ့ကြရသည်။ “ငါ့စပျစ်ခြံ၌ ငါပြုစုခြင်းအမှုမှတစ်ပါး၊ သာ၍ပြုစရာ အဘယ်အမှုရှိသေးသနည်း” ဟု ကိုယ်တော်သည် မြွက်ဆိုတော်မူ၏။ ဟေရှာယ ၅:၁-၄။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းသောစပျစ်သီးကို သီးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ရိုင်းသောစပျစ်သီးကိုသာ သီးခဲ့သော်ငြား၊ အသီးကောင်းများ သီးလိမ့်မည်ဟူသော တောင့်တသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကိုယ်တော်တိုင် မိမိ၏စပျစ်ခြံသို့ ကြွလာခဲ့သည်၊ သို့မှသာ ၎င်းကို ပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်နိုင်ကောင်း ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏စပျစ်နွယ်ပင်ပတ်လည်ကို တူးဆွပေးခဲ့သည်။ ၎င်းကို ကိုင်းဖြတ်၍ ပြုစုယုယခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးခဲ့သော ဤစပျစ်နွယ်ပင်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ကိုယ်တော်၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများ၌ မမောမပန်းနိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

For three years the Lord of light and glory had gone in and out among His people. He “went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil,” binding up the brokenhearted, setting at liberty them that were bound, restoring sight to the blind, causing the lame to walk and the deaf to hear, cleansing the lepers, raising the dead, and preaching the gospel to the poor. Acts 10:38; Luke 4:18; Matthew 11:5. To all classes alike was addressed the gracious call: “Come unto Me, all ye that labor and are heavy-laden, and I will give you rest.” Matthew 11:28.

၃ (သုံး) နှစ်ပတ်လုံး လင်းလက်ခြင်းနှင့် ဘုန်းကြီးခြင်း၏ အရှင်သည် မိမိ၏လူမျိုးတို့အလယ်၌ သွားလာလှုပ်ရှားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် “လှည့်လည်၍ ကျေးဇူးပြုခြင်းအမှုကိုလည်းကောင်း၊ မာရ်နတ်ညှဉ်းဆဲသောသူအပေါင်းတို့ကို အနာရောဂါငြိမ်းစေခြင်းအမှုကိုလည်းကောင်း ပြုတော်မူ၏။” ကြေကွဲသောနှလုံးသားရှိသူတို့ကို စည်းနှောင်ပေးခြင်း၊ ချည်နှောင်ခြင်းခံရသူတို့ကို လွှတ်ခြင်း၊ မျက်စိကန်းသောသူတို့ကို မျက်စိမြင်စေခြင်း၊ ခြေမစွမ်းသောသူတို့ကို လမ်းလျှောက်စေခြင်းနှင့် နားမကြားသောသူတို့ကို နားကြားစေခြင်း၊ နူနာစွဲသောသူတို့ကို သန့်ရှင်းစေခြင်း၊ သေလွန်သောသူတို့ကို ထမြောက်စေခြင်းနှင့် ဆင်းရဲသားတို့အား ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခြင်းတို့ကို ပြုတော်မူ၏။ တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၀:၃၈၊ လုကာ ၄:၁၈၊ မဿဲ ၁၁:၅။ လူတန်းစားအားလုံးထံသို့ အတူတူပင် ကျေးဇူးတော်၏ ခေါ်ဖိတ်သံကို မြွက်ဆိုခဲ့သည်မှာ — “ဝန်လေး၍ ပင်ပန်းသောသူအပေါင်းတို့၊ ငါ့ထံသို့လာကြလော့၊ ငါသည် သင်တို့အား ချမ်းသာပေးမည်။” မဿဲ ၁၁:၂၈။

Though rewarded with evil for good, and hatred for His love (Psalm 109:5), He had steadfastly pursued His mission of mercy. Never were those repelled that sought His grace. A homeless wanderer, reproach and penury His daily lot, He lived to minister to the needs and lighten the woes of men, to plead with them to accept the gift of life. The waves of mercy, beaten back by those stubborn hearts, returned in a stronger tide of pitying, inexpressible love. But Israel had turned from her best Friend and only Helper. The pleadings of His love had been despised, His counsels spurned, His warnings ridiculed.

ကောင်းသောအမှုအတွက် မကောင်းသောအမှုဖြင့်လည်းကောင်း၊ မေတ္တာတော်အတွက် မုန်းတီးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း တုံ့ပြန်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း (ဆာလံ ၁၀၉:၅)၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ကရုဏာတော်သာသနာလုပ်ငန်းကို မယိမ်းမယိုင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ရှာဖွေသောသူတို့အား မည်သည့်အခါမျှ ငြင်းပယ်တော်မမူခဲ့ပါ။ အိမ်ယာမဲ့ လှည့်လည်သွားလာသူတစ်ဦးအဖြစ် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲမွဲတေခြင်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ နေ့စဉ်ဘဝဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ပေါ့ပါးစေရန်၊ အသက်ဆုလက်ဆောင်ကို လက်ခံကြရန် သူတို့အား တောင်းပန်ရန်အတွက် အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ ထိုခေါင်းမာသော နှလုံးသားများကြောင့် နောက်သို့ပြန်ကန်ထွက်သွားသော ကရုဏာတော်လှိုင်းလုံးများသည် သနားညှာတာသော၊ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မေတ္တာတော်ဒီရေလှိုင်းအဖြစ် သာ၍ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် အစ္စရေးလူမျိုးသည် မိမိတို့၏ အကောင်းဆုံးသော မိတ်ဆွေနှင့် တစ်ဦးတည်းသော ကူညီမည့်အရှင်ထံမှ မျက်နှာလွှဲခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော် တောင်းပန်ချက်များသည် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အကြံပြုချက်များကို ပယ်ချကာ၊ ကိုယ်တော်၏ သတိပေးချက်များကို ပြက်ရယ်ပြုခဲ့ကြသည်။

The hour of hope and pardon was fast passing; the cup of God’s long-deferred wrath was almost full. The cloud that had been gathering through ages of apostasy and rebellion, now black with woe, was about to burst upon a guilty people; and He who alone could save [21] them from their impending fate had been slighted, abused, rejected, and was soon to be crucified. When Christ should hang upon the cross of Calvary, Israel’s day as a nation favored and blessed of God would be ended. The loss of even one soul is a calamity infinitely outweighing the gains and treasures of a world; but as Christ looked upon Jerusalem, the doom of a whole city, a whole nation, was before Him—that city, that nation, which had once been the chosen of God, His peculiar treasure.

မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းအချိန်နာရီသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေခဲ့ပြီ။ ဘုရားသခင်၏ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရွှေ့ဆိုင်းထားသော အမျက်တော်ဖလားသည် ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းခေတ်အဆက်ဆက်တစ်လျှောက်လုံး စုရုံးလာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဆင်းရဲဒုက္ခများဖြင့် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးသည် အပြစ်ရှိသောလူမျိုးတို့အပေါ်သို့ ပေါက်ကွဲကျရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသူတို့ကို မလွှဲမရှောင်သာ ကြုံတွေ့ရတော့မည့် ကံကြမ္မာမှ ကယ်တင်နိုင်သော [၂၁] တစ်ဦးတည်းသော အရှင်သည် လျစ်လျူရှုခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ ပယ်ချခြင်းတို့ကို ခံခဲ့ရပြီး မကြာမီ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်သတ်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ကာရာဗာရီတောင်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲခြင်းခံရသောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုနှင့် ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံရသော လူမျိုးတစ်မျိုးအနေဖြင့် အစ္စရေးတို့၏ နေ့ရက်သည် ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်း ပျက်စီးဆုံးရှုံးခြင်းသည်ပင် လောကကြီး၏ အကျိုးအမြတ်များနှင့် ရတနာများထက် အဆမတန် သာလွန်ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် ဂျေရုဆလင်မြို့ကို ကြည့်ရှုတော်မူစဉ်တွင် မြို့တစ်မြို့လုံး၊ လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး၏ ပျက်စီးခြင်း ဘေးဒဏ်သည် ကိုယ်တော်၏ရှေ့မှောက်တွင် တည်ရှိနေခဲ့သည်—တစ်ချိန်က ဘုရားသခင် ရွေးကောက်တော်မူသော မြို့၊ ကိုယ်တော်၏ ထူးခြားသော ရတနာဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် ထိုမြို့၊ ထိုလူမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

Prophets had wept over the apostasy of Israel and the terrible desolations by which their sins were visited. Jeremiah wished that his eyes were a fountain of tears, that he might weep day and night for the slain of the daughter of his people, for the Lord’s flock that was carried away captive. Jeremiah 9:1; 13:17. What, then, was the grief of Him whose prophetic glance took in, not years, but ages! He beheld the destroying angel with sword uplifted against the city which had so long been Jehovah’s dwelling place. From the ridge of Olivet, the very spot afterward occupied by Titus and his army, He looked across the valley upon the sacred courts and porticoes, and with tear-dimmed eyes He saw, in awful perspective, the walls surrounded by alien hosts. He heard the tread of armies marshaling for war. He heard the voice of mothers and children crying for bread in the besieged city. He saw her holy and beautiful house, her palaces and towers, given to the flames, and where once they stood, only a heap of smoldering ruins.

ပရောဖက်တို့သည် အစ္စရေးတို့၏ ဖောက်ပြန်ခြင်းနှင့် သူတို့၏ အပြစ်များကြောင့် ကြုံတွေ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပျက်စီးခြင်းတို့အတွက် ငိုကြွေးခဲ့ကြဖူးသည်။ ယေရမိသည် မိမိလူမျိုး၏ သမီးပျိုတို့တွင် အသေသတ်ခြင်းခံရသောသူတို့အတွက်လည်းကောင်း၊ သိမ်းဆည်းခြင်းခံရသော ထာဝရဘုရား၏ သိုးတော်စုအတွက်လည်းကောင်း၊ နေ့ညမပြတ် ငိုကြွေးနိုင်ရန် မိမိ၏မျက်စိသည် မျက်ရည်စမ်းရေတွင်း ဖြစ်ပါစေဟု တောင့်တခဲ့သည်။ ယေရမိ ၉:၁၊ ၁၃:၁၇။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်၊ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အကြည့်တော်က နှစ်ကာလများကိုသာမက ခေတ်အဆက်ဆက်ကိုပါ မြင်တွေ့နိုင်သော ထိုအရှင်၏ ဝမ်းနည်းခြင်းသည် မည်မျှပင် ကြီးမားလိုက်မည်နည်း။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ယေဟောဝါဘုရား၏ ကျိန်းဝပ်ရာအရပ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော မြို့တော်အား ဓားကို မြှောက်လျက်ရှိသော ဖျက်ဆီးသော ကောင်းကင်တမန်ကို ကိုယ်တော် မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တိတုနှင့် သူ၏စစ်တပ် နေရာယူမည့် သံလွင်တောင်ကြောပေါ်မှနေ၍ ကိုယ်တော်သည် ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ သန့်ရှင်းသော ဝန်းကျင်နှင့် ပြာသာဒ်ဆောင်များကို ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး၊ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော မျက်စိတော်ဖြင့် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းအဖြစ် တိုင်းတစ်ပါး စစ်တပ်များ ဝန်းရံထားသော တံတိုင်းကြီးများကို မြင်တော်မူခဲ့သည်။ စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသော စစ်တပ်များ၏ ခြေသံများကို ကိုယ်တော် ကြားခဲ့ရသည်။ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်း ခံထားရသော မြို့တော်အတွင်း၌ မုန့်ကို တောင်း၍ ငိုကြွေးနေကြသော မိခင်များနှင့် ကလေးငယ်များ၏ အသံကို ကြားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူမ၏ သန့်ရှင်းလှပသော အိမ်တော်၊ နန်းတော်များနှင့် ရဲတိုက်များကို မီးလျှံများအတွင်းသို့ အပ်နှံလိုက်ရသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုအရာများ တစ်ချိန်က တည်ရှိခဲ့သော နေရာတွင် ပြာပုံများသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကိုလည်းကောင်း မြင်တော်မူခဲ့သည်။

Looking down the ages, He saw the covenant people scattered in every land, “like wrecks on a desert shore.” In the temporal retribution about to fall upon her children, He saw but the first draft from that cup of wrath which at the final judgment she must drain to its dregs. Divine pity, yearning love, found utterance in the mournful words: “O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and [22] stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her chickens under her wings, and ye would not!” O that thou, a nation favored above every other, hadst known the time of thy visitation, and the things that belong unto thy peace! I have stayed the angel of justice, I have called thee to repentance, but in vain. It is not merely servants, delegates, and prophets, whom thou hast refused and rejected, but the Holy One of Israel, thy Redeemer. If thou art destroyed, thou alone art responsible. “Ye will not come to Me, that ye might have life.” Matthew 23:37; John 5:40.

ခေတ်အဆက်ဆက်ကို မျှော်ကြည့်တော်မူစဉ်၊ ပဋိညာဉ်တရားခံ လူမျိုးတို့သည် ပြည်အရပ်ရပ်တို့တွင် “သဲကန္တာရကမ်းခြေရှိ သင်္ဘောပျက်များကဲ့သို့” ကွဲလွင့်နေကြသည်ကို မြင်တော်မူခဲ့သည်။ သူမ၏ သားသမီးတို့အပေါ် ကျရောက်တော့မည့် လောကီဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်စီရင်ခြင်း၌၊ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် သူမ နောက်ဆုံးအစက်အထိ ကုန်စင်အောင် သောက်ရမည့် အမျက်တော်ဖလား၏ ပထမဆုံးသော အကြမ်းထည်မျှသာ ရှိသေးသည်ကို ကိုယ်တော် မြင်တော်မူခဲ့သည်။ မြင့်မြတ်သော သနားခြင်းစိတ်၊ တောင့်တသော မေတ္တာတော်တို့သည် ညည်းတွားခြင်း စကားလုံးများအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည် — “အို ဂျေရုဆလင်မြို့၊ ဂျေရုဆလင်မြို့၊ ပရောဖက်တို့ကို သတ်၍ [၂၂] မိမိထံသို့ စေလွှတ်သောသူတို့ကို ခဲပစ်သောမြို့၊ ကြက်မသည် မိမိသားငယ်တို့ကို အတောင်အောက်၌ စုသိမ်းသကဲ့သို့၊ သင်၏သားသမီးတို့ကို စုသိမ်းခြင်းငှာ ငါသည် အကြိမ်ကြိမ်အဖန်ဖန် အလိုရှိသော်လည်း သင်တို့သည် အလိုမရှိကြ။” အခြားသော လူမျိုးတကာတို့ထက် မျက်နှာသာ ပိုမိုရရှိခဲ့သော အို သင်သည်၊ သင်၏ အကြည့်အရှုခံရသော အချိန်ကာလကိုလည်းကောင်း၊ သင်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် စပ်ဆိုင်သောအရာများကိုလည်းကောင်း သိခဲ့ပါမူကောင်းလေစွ။ ငါသည် တရားမျှတခြင်း ကောင်းကင်တမန်ကို တားဆီးခဲ့ပြီး၊ သင့်ကို နောင်တရရန် ခေါ်ဖိတ်ခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သင်သည် အစေခံများ၊ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် ပရောဖက်များကိုသာ ငြင်းပယ်ပယ်ချခဲ့သည်မဟုတ်ဘဲ၊ အစ္စရေးတို့၏ သန့်ရှင်းသော အရှင်၊ သင်၏ ကယ်တင်ရှင်ကိုပင် ပယ်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သင် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လျှင် သင့်တွင်သာ တာဝန်ရှိသည်။ “သင်တို့သည် အသက်ကို ရအံ့သောငှာ ငါ့ထံသို့ လာခြင်းငှာ အလိုမရှိကြ။” မဿဲ ၂၃:၃၇၊ ယောဟန် ၅:၄၀။

Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.

ခရစ်တော်သည် ဂျေရုဆလင်မြို့၌ မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းတို့တွင် ခေါင်းမာလျက်ရှိပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်စီရင်မည့် တရားတော်များနှင့် တွေ့ဆုံရန် လျင်မြန်စွာ ဦးတည်နေသော လောကကြီး၏ အထိမ်းအမှတ်ကို မြင်တော်မူခဲ့သည်။ ကျဆုံးသွားသော လူမျိုးနွယ်စုတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် ကိုယ်တော်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖိစီးနှိပ်စက်သဖြင့် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ခမ်းတော်မှ ထိုမျှလောက် ခါးသီးလှသော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ၊ မျက်ရည်နှင့် အသွေးတို့တွင် ထင်ဟပ်နေသော အပြစ်၏မှတ်တမ်းကို မြင်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲခြင်း ခံရသူများနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူများအတွက် အတိုင်းအဆမရှိသော သနားခြင်းစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး ထိုသူအားလုံးကို သက်သာရာရစေရန် တောင့်တတော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ လက်တော်သည်ပင် လူသားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခဒီရေလှိုင်းကို ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ မိမိတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော ကူညီမည့် အရှင်ထံသို့ ရှာဖွေသောသူ နည်းပါးလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ လက်လှမ်းမီနိုင်သောနေရာသို့ ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာပေးရန် မိမိ၏အသက်ဝိညာဉ်ကို သေခြင်းတိုင်အောင် သွန်းလောင်းရန် အလိုရှိခဲ့သော်လည်း၊ အသက်ကို ရအံ့သောငှာ ကိုယ်တော့်ထံသို့ လာမည့်သူ နည်းပါးလှပေသည်။

The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to [23] sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!

ကောင်းကင်ဘုံ၏ မဟာအရှင်သည် မျက်ရည်ကျတော်မူ၏။ အတိုင်းအဆမရှိသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် စိတ်ဝိညာဉ်၌ စိတ်ဒုက္ခရောက်ကာ၊ ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းခြင်းဝေဒနာဖြင့် ဦးညွှတ်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးကို အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် အပြစ်၏ အလွန်တရာ အပြစ်ကြီးမားပုံကို ကျွန်ုပ်တို့အား ဖော်ပြနေသည်။ အပြစ်ရှိသောသူကို ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို လွန်ကျူးခြင်း၏ အကျိုးဆက်များမှ ကယ်တင်ရန်အတွက် အတိုင်းအဆမရှိသော တန်ခိုးတော်အတွက်ပင် မည်မျှ ခက်ခဲသော အမှုကိစ္စဖြစ်သည်ကို ၎င်းက ပြသနေသည်။ ယေရှုသည် နောက်ဆုံးသော မျိုးဆက်ကို မျှော်ကြည့်တော်မူစဉ်၊ လောကကြီးသည် ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော လှည့်ဖြားခြင်းနှင့် ဆင်တူသော လှည့်ဖြားခြင်းတစ်ခုအတွင်း၌ ပတ်သက်နေသည်ကို မြင်တော်မူခဲ့သည်။ ဂျူးလူမျိုးတို့၏ ကြီးမားသောအပြစ်မှာ ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်လောက၏ ကြီးမားသောအပြစ်မှာမူ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကိုယ်တော်၏ အုပ်ချုပ်မှုအခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယေဟောဝါဘုရား၏ ပညတ်ချက်များသည် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း ခံရပြီး အချည်းနှီးဖြစ်စေလိမ့်မည်။ အပြစ်၏ ကျွန်ပြုခြင်းခံရသော [၂၃] သန်းပေါင်းများစွာသော လူတို့၊ စာတန်၏ကျွန်များ၊ ဒုတိယသေခြင်း ဝေဒနာကို ခံရရန် ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ခြင်း ခံရသူများသည် မိမိတို့ အကြည့်အရှုခံရသောနေ့ရက်၌ သမ္မာတရား၏ စကားတော်ကို နားထောင်ရန် ငြင်းဆန်ကြလိမ့်မည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကန်းမိုက်ခြင်း၊ ထူးဆန်းသော စိတ်ရူးသွပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Two days before the Passover, when Christ had for the last time departed from the temple, after denouncing the hypocrisy of the Jewish rulers, He again went out with His disciples to the Mount of Olives and seated Himself with them upon the grassy slope overlooking the city. Once more He gazed upon its walls, its towers, and its palaces. Once more He beheld the temple in its dazzling splendor, a diadem of beauty crowning the sacred mount.

ပသခါပွဲတော်မတိုင်မီ ၂ (နှစ်) ရက်အလိုတွင်၊ ခရစ်တော်သည် ဂျူးအုပ်စိုးသူတို့၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဟန်ဆောင်မှုကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဗိမာန်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏တပည့်တော်များနှင့်အတူ သံလွင်တောင်သို့ တစ်ဖန် ကြွသွားပြီး မြို့တော်ကို စီးမိုးမြင်တွေ့ရသော မြက်ခင်းစောင်းပေါ်တွင် သူတို့နှင့်အတူ ထိုင်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် သူမ၏ တံတိုင်းများ၊ ရဲတိုက်များနှင့် နန်းတော်များကို နောက်တစ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်တော်မူပြန်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သန့်ရှင်းသောတောင်ကို အလှဆင်ထားသော အလှအပသရဖူကဲ့သို့၊ စူးရှတောက်ပသော ဘုန်းအသရေနှင့် ပြည့်စုံသော ဗိမာန်တော်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့တော်မူပြန်သည်။

A thousand years before, the psalmist had magnified God’s favor to Israel in making her holy house His dwelling place: “In Salem also is His tabernacle, and His dwelling place in Zion.” He “chose the tribe of Judah, the Mount Zion which He loved. And He built His sanctuary like high palaces.” Psalm 76:2; 78:68, 69. The first temple had been erected during the most prosperous period of Israel’s history. Vast stores of treasure for this purpose had been collected by King David, and the plans for its construction were made by divine inspiration. 1 Chronicles 28:12, 19. Solomon, the wisest of Israel’s monarchs, had completed the work. This temple was the most magnificent building which the world ever saw. Yet the Lord had declared by the prophet Haggai, concerning the second temple: “The glory of this latter house shall be greater than of the former.” “I will shake all nations, and the Desire of all nations shall come: and I will fill this house with glory, saith the Lord of hosts.” Haggai 2:9, 7.

လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၁,၀၀၀ (တစ်ထောင်) က၊ ဆာလံဆရာသည် သူမ၏ သန့်ရှင်းသောအိမ်တော်ကို မိမိ၏ ကျိန်းဝပ်ရာအရပ် ဖြစ်စေခြင်းအားဖြင့် အစ္စရေးတို့အပေါ် ဘုရားသခင် မျက်နှာသာပေးမှုကို ကြီးမြတ်စေခဲ့သည် — “ရှာလင်မြို့၌လည်း တဲတော်ရှိ၏၊ ဇိအုန်တောင်၌လည်း ကျိန်းဝပ်တော်မူရာအရပ် ရှိ၏။” ကိုယ်တော်သည် “ယုဒအမျိုးအနွယ်ကိုလည်းကောင်း၊ ချစ်တော်မူသော ဇိအုန်တောင်ကိုလည်းကောင်း ရွေးချယ်တော်မူ၏။ မြင့်သောနန်းတော်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ... မိမိသန့်ရှင်းရာဌာနကို တည်ဆောက်တော်မူ၏။” ဆာလံ ၇၆:၂၊ ၇၈:၆၈၊ ၆၉။ ပထမဗိမာန်တော်ကို အစ္စရေးသမိုင်းတွင် အစည်ကားဆုံး အတောက်ပဆုံးသော ကာလ၌ တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် မြောက်မြားစွာသော ဘဏ္ဍာတိုက်များကို ဒါဝိဒ်မင်းကြီးက စုဆောင်းခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို တည်ဆောက်ရန် အစီအစဉ်များကို ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ပေးချက်ဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ၁ ရာဝင်ချုပ် ၂၈:၁၂၊ ၁၉။ အစ္စရေးမင်းကြီးများထဲတွင် အပညာဆုံးဖြစ်သော ရှောလမုန်မင်းကြီးသည် ထိုအမှုကို အပြီးသတ်ခဲ့သည်။ ဤဗိမာန်တော်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ အခမ်းနားဆုံးသော အဆောက်အအုံ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် ပရောဖက်ဟဂ္ဂဲအားဖြင့် ဒုတိယဗိမာန်တော်နှင့် စပ်လျဉ်း၍ မိန့်တော်မူခဲ့သည်မှာ — “ဤနောက်ဆောက်သော အိမ်တော်၏ ဘုန်းသည် အရင်အိမ်တော်၏ ဘုန်းထက် ကြီးလိမ့်မည်။” “လူမျိုးအပေါင်းတို့ကို ငါလှုပ်ဆော်သဖြင့်၊ လူမျိုးအပေါင်းတို့ နှစ်သက်ဖွယ်သော အရှင်သည် ကြွလာတော်မူလိမ့်မည်။ ဤအိမ်တော်ကိုလည်း ဘုန်းနှင့် ငါပြည့်စုံစေမည်ဟု ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအရှင် ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူ၏။” ဟဂ္ဂဲ ၂:၉၊ ၇။

After the destruction of the temple by Nebuchadnezzar it was rebuilt about five hundred years before the birth of Christ by a people who from a lifelong captivity had returned to a wasted and almost deserted country. There were then among them aged men who had seen the glory of Solomon’s temple, and who wept at the foundation of the new building, that it must be so inferior to the former. The feeling that prevailed is forcibly described by the prophet: “Who is left among you that saw this house in her first glory? and how do ye [24] see it now? is it not in your eyes in comparison of it as nothing?” Haggai 2:3; Ezra 3:12. Then was given the promise that the glory of this latter house should be greater than that of the former.

နေဗုခဒ်နေဇာမင်းက ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးနောက်၊ ခရစ်တော် မဖွားမြင်မီ နှစ် ၅၀၀ (ငါးရာ) ခန့်က၊ တစ်သက်တာလုံး သုံ့ပန်းဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရရာမှ ပျက်စီးယိုယွင်း၍ လူသူဆိတ်ညံလုနီးပါးဖြစ်နေသော ပြည်သို့ ပြန်လာကြသော လူမျိုးတို့က ၎င်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က သူတို့အလယ်တွင် ရှောလမုန်ဗိမာန်တော်၏ ဘုန်းအသရေကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော အသက်ကြီးသူများ ရှိနေခဲ့ကြပြီး၊ အဆောက်အအုံသစ်၏ အခြေအမြစ်ကို ချသောအခါ ၎င်းသည် အရင်ဗိမာန်တော်ကို မမီနိုင်လောက်အောင် ယုတ်ညံ့ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ငိုကြွေးခဲ့ကြသည်။ လွှမ်းမိုးနေသော ထိုခံစားချက်ကို ပရောဖက်က အားကောင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည် — “ဤအိမ်တော်၏ အရင်ဘုန်းတောက်ပခြင်းကို မြင်ဖူး၍ ယခုကျန်ကြွင်းသောသူ အဘယ်သူရှိသနည်း။ ယခုတွင် ထိုအိမ်တော်ကို [၂၄] အဘယ်သို့ မြင်ကြသနည်း။ အရင်အိမ်တော်နှင့်စာလျှင် အချည်းနှီးသက်သက် ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။” ဟဂ္ဂဲ ၂:၃၊ ဧဇရ ၃:၁၂။ ထိုစဉ်က ဤနောက်ဆောက်သောအိမ်တော်၏ ဘုန်းသည် အရင်အိမ်တော်၏ ဘုန်းထက် ကြီးလိမ့်မည်ဟူသော ကတိတော်ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။

But the second temple had not equaled the first in magnificence; nor was it hallowed by those visible tokens of the divine presence which pertained to the first temple. There was no manifestation of supernatural power to mark its dedication. No cloud of glory was seen to fill the newly erected sanctuary. No fire from heaven 20 The Great Controversy descended to consume the sacrifice upon its altar. The Shekinah no longer abode between the cherubim in the most holy place; the ark, the mercy seat, and the tables of the testimony were not to be found therein. No voice sounded from heaven to make known to the inquiring priest the will of Jehovah.

သို့သော် ဒုတိယဗိမာန်တော်သည် ခမ်းနားထည်ဝါမှုအပိုင်းတွင် ပထမဗိမာန်တော်ကို မမီခဲ့ပေ။ ပထမဗိမာန်တော်၌ ရှိခဲ့ဖူးသော ဘုရားသခင် ကိန်းဝပ်တော်မူခြင်း၏ မြင်တွေ့နိုင်သော ထိုအထိမ်းအမှတ်များဖြင့်လည်း ၎င်းသည် သန့်ရှင်းစေခြင်း မခံခဲ့ရပေ။ ၎င်းကို အပ်နှံပူဇော်ခြင်းကို မှတ်သားရန် သဘာဝထက်လွန်ကဲသော တန်ခိုးတော် ပြသခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ အသစ်ဆောက်လုပ်ထားသော သန့်ရှင်းရာဌာနကို ပြည့်စေသော ဘုန်းတော်တိမ်တိုက်ကိုလည်း မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ယဇ်ကောင်ကို လောင်ကျွမ်းစေရန် ကောင်းကင်မှ မီးဆင်းသက်ခြင်း ၂၀ ကြီးစွာသောတိုက်ပွဲ မရှိခဲ့ပေ။ ရှေခိနာ (Shekinah) ဘုန်းတော်သည် အသန့်ရှင်းဆုံးသော အရပ်ရှိ ခေရုဗိမ်တို့၏အလယ်၌ နောက်ထပ် ကျိန်းဝပ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာ၊ ကရုဏာပလ္လင်နှင့် သက်သေခံချက် ကျောက်ပြားများကိုလည်း ထိုနေရာ၌ မတွေ့ရတော့ပေ။ မေးမြန်းလျှောက်ထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အား ယေဟောဝါဘုရား၏ အလိုတော်ကို သိစေရန် ကောင်းကင်မှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

For centuries the Jews had vainly endeavored to show wherein the promise of God given by Haggai had been fulfilled; yet pride and unbelief blinded their minds to the true meaning of the prophet’s words. The second temple was not honored with the cloud of Jehovah’s glory, but with the living presence of One in whom dwelt the fullness of the Godhead bodily—who was God Himself manifest in the flesh. The “Desire of all nations” had indeed come to His temple when the Man of Nazareth taught and healed in the sacred courts. In the presence of Christ, and in this only, did the second temple exceed the first in glory. But Israel had put from her the proffered Gift of heaven. With the humble Teacher who had that day passed out from its golden gate, the glory had forever departed from the temple. Already were the Saviour’s words fulfilled: “Your house is left unto you desolate.” Matthew 23:38.

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဂျူးလူမျိုးတို့သည် ဟဂ္ဂဲအားဖြင့် ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်သည် မည်သည့်နေရာ၌ ပြည့်စုံခဲ့သည်ကို ပြသရန် အချည်းနှီး ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း မာနနှင့် မယုံကြည်ခြင်းတို့သည် ပရောဖက်၏ စကားလုံးများ၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို မမြင်နိုင်ရန် သူတို့၏စိတ်ကို ကန်းစေခဲ့သည်။ ဒုတိယဗိမာန်တော်သည် ယေဟောဝါဘုရား၏ ဘုန်းတော်တိမ်တိုက်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုခြင်းကို မခံရသော်လည်း၊ ဇာတိအသွေးအသား၌ ထင်ရှားတော်မူသော ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည့် — ဘုရားဇာတိတော်၏ စုံလင်ခြင်းအပေါင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာအားဖြင့် ကိန်းဝပ်တော်မူသော ထိုအရှင်၏ အသက်ရှင်သော မျက်မှောက်တော်ဖြင့် ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ နာဇရက်မြို့သားသည် သန့်ရှင်းသော ဝန်းကျင်၌ သွန်သင်ခြင်းနှင့် အနာရောဂါငြိမ်းစေခြင်းတို့ကို ပြုတော်မူသောအခါ “လူမျိုးအပေါင်းတို့ နှစ်သက်ဖွယ်သော အရှင်” သည် မိမိ၏ဗိမာန်တော်သို့ စစ်မှန်စွာ ကြွလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ မျက်မှောက်တော် တည်ရှိခြင်း၌လည်းကောင်း၊ ဤအချက်တစ်ခုတည်း၌သာလျှင် ဒုတိယဗိမာန်တော်သည် ပထမဗိမာန်တော်ထက် ဘုန်းအသရေ သာလွန်ခဲ့သည်။ သို့သော် အစ္စရေးလူမျိုးသည် မိမိထံ ကမ်းလှမ်းလာသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ လက်ဆောင်မွန်ကို ပယ်ချခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် ၎င်း၏ ရွှေတံခါးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော နှိမ့်ချသော ဆရာတော်နှင့်အတူ၊ ဘုန်းအသရေသည် ဗိမာန်တော်မှ ထာဝရ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ စကားတော်သည် ပြည့်စုံနှင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် — “သင်တို့အိမ်သည် ဆိတ်ညံလျက် ကျန်ရစ်ရလတ္တံ့။” မဿဲ ၂၃:၃၈။

The disciples had been filled with awe and wonder at Christ’s prediction of the overthrow of the temple, and they desired to understand more fully the meaning of His words. Wealth, labor, and architectural skill had for more than forty years been freely expended [25] to enhance its splendors. Herod the Great had lavished upon it both Roman wealth and Jewish treasure, and even the emperor of the world had enriched it with his gifts. Massive blocks of white marble, of almost fabulous size, forwarded from Rome for this purpose, formed a part of its structure; and to these the disciples had called the attention of their Master, saying: “See what manner of stones and what buildings are here!” Mark 13:1.

တပည့်တော်တို့သည် ဗိမာန်တော် ပြိုလဲပျက်စီးမည့်အကြောင်း ခရစ်တော်၏ ကြိုတင်ဟောပြောချက်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အံ့ဩခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သာ၍ ပြည့်စုံစွာ နားလည်လိုစိတ် ရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်း၏ ဘုန်းအသရေကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ လုပ်အားနှင့် ဗိသုကာပညာကျွမ်းကျင်မှုများကို အနှစ် ၄၀ (လေးဆယ်) ကျော်တိုင်အောင် အလဟဿ သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ [၂၅] ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် ၎င်းအပေါ်တွင် ရောမတို့၏ စည်းစိမ်နှင့် ဂျူးတို့၏ ရတနာနှစ်ခုစလုံးကို ရက်ရောစွာ သုံးစွဲခဲ့ပြီး၊ လောက၏ ဧကရာဇ်မင်းကြီးပင်လျှင် မိမိ၏လက်ဆောင်များဖြင့် ၎င်းကို ကြွယ်ဝစေခဲ့သည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက် ရောမမြို့မှ ပေးပို့လာသော မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ဖြူဖွေးသော စကျင်ကျောက်တုံးကြီးများသည် ၎င်း၏ တည်ဆောက်ပုံ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ တပည့်တော်တို့သည် ထိုအရာများကို မိမိတို့၏ သခင်အား လမ်းညွှန်ပြသလျက် — “ဆရာ၊ ဤကျောက်တို့သည် အဘယ်မျှလောက် ကြီးကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဤအဆောက်အအုံတို့သည် အဘယ်မျှလောက် တင့်တယ်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း ကြည့်ရှုတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ကြ၏။ မာကု ၁၃:၁။

To these words, Jesus made the solemn and startling reply: “Verily I say unto you, There shall not be left here one stone upon another, that shall not be thrown down.” Matthew 24:2.

ထိုစကားကို ယေရှုက တည်ကြည်၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော တုံ့ပြန်မှုကို ပြုတော်မူသည်မှာ — “ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ မပြိုမလဲဘဲ ကျောက်တစ်ခုပေါ်မှာ ကျောက်တစ်ခုမျှ ဤနေရာ၌ မကျန်ကြွင်းရဟု မိန့်တော်မူ၏။” မဿဲ ၂၄:၂။

With the overthrow of Jerusalem the disciples associated the events of Christ’s personal coming in temporal glory to take the throne of universal empire, to punish the impenitent Jews, and to break from off the nation the Roman yoke. The Lord had told them that He would come the second time. Hence at the mention of Destruction of Jerusalem 21 judgments upon Jerusalem, their minds reverted to that coming; and as they were gathered about the Saviour upon the Mount of Olives, they asked: “When shall these things be? and what shall be the sign of Thy coming, and of the end of the world?” Verse 3.

ဂျေရုဆလင်မြို့ ပြိုလဲပျက်စီးခြင်းနှင့်အတူ၊ တပည့်တော်တို့သည် ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် လောကီဆိုင်ရာ ဘုန်းအသရေနှင့် ကြွလာပြီး စကြာဝဠာအင်ပါယာ၏ ပလ္လင်တော်ကို သိမ်းပိုက်မည့်အကြောင်း၊ နောင်တမရသော ဂျူးလူမျိုးတို့ကို အပြစ်ပေးမည့်အကြောင်းနှင့် လူမျိုးတော်အပေါ်မှ ရောမတို့၏ ထမ်းပိုးကို ချိုးဖျက်မည့်အကြောင်း ဖြစ်ရပ်များကို ဆက်စပ်တွေးတောခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားက မိမိသည် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အား မိန့်တော်မူခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း ၂၁ အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းအကြောင်းကို မြွက်ဆိုသောအခါ၊ သူတို့၏ စိတ်သည် ထိုကြွလာခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် ကယ်တင်ရှင်၏ ပတ်လည်၌ စုရုံးနေကြစဉ်တွင် — “ထိုအမှုအရာသည် အဘယ်အခါ၌ ဖြစ်မည်နည်း။ ကိုယ်တော်ကြွလာ၍ ဤကမ္ဘာကုန်မည့် နိမိတ်လက္ခဏာသည် အဘယ်သို့ ရှိမည်နည်း” ဟု မေးလျှောက်ကြ၏။ အပိုဒ်ငယ် ၃။

The future was mercifully veiled from the disciples. Had they at that time fully comprehended the two awful facts—the Redeemer’s sufferings and death, and the destruction of their city and temple— they would have been overwhelmed with horror. Christ presented before them an outline of the prominent events to take place before the close of time. His words were not then fully understood; but their meaning was to be unfolded as His people should need the instruction therein given. The prophecy which He uttered was twofold in its meaning; while foreshadowing the destruction of Jerusalem, it prefigured also the terrors of the last great day.

အနာဂတ်ကာလကို ကရုဏာတော်အားဖြင့် တပည့်တော်တို့ထံမှ ကွယ်ဝှက်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ထိုအချိန်၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရား ၂ (နှစ်) ခု ဖြစ်သည့် — ကယ်တင်ရှင်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်းနှင့် သေခြင်း၊ ပြီးလျှင် မိမိတို့၏ မြို့တော်နှင့် ဗိမာန်တော် ပျက်စီးခြင်းတို့ကို ပြည့်စုံစွာ နားလည်ခဲ့ကြပါလျှင်၊ ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားခြင်း ဘေးဒဏ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံကြရပေလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်သည် ကမ္ဘာမကုန်မီ ဖြစ်ပျက်မည့် ထင်ရှားသော ဖြစ်ရပ်များ၏ အနှစ်ချုပ်ကို သူတို့ရှေ့တွင် တင်ပြခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များကို ပြည့်စုံစွာ နားမလည်ခဲ့ကြသေးပေ။ သို့သော် မိမိ၏လူမျိုးတို့သည် ထိုအထဲ၌ ပေးထားသော သွန်သင်ချက်ကို လိုအပ်လာသောအခါ ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ပွင့်လင်းလာမည် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော် မြွက်ဆိုခဲ့သော ပရောဖက်ပြုချက်သည် အဓိပ္ပာယ် ၂ (နှစ်) မျိုး ရှိသည်။ ၎င်းသည် ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို ကြိုတင်အရိပ်ပြနေစဉ်မှာပင်၊ နောက်ဆုံးသော ကြီးမြတ်သောနေ့ရက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများကိုလည်း ပုံဆောင်နေခဲ့သည်။

Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour [26] warned His followers: “When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.” Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.

ယေရှုသည် နားထောင်နေကြသော တပည့်တော်တို့အား ဖောက်ပြန်သော အစ္စရေးတို့အပေါ် ကျရောက်မည့် တရားစီရင်ခြင်းများကိုလည်းကောင်း၊ အထူးသဖြင့် မေရှိယကို ငြင်းပယ်၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်သတ်ခဲ့ကြခြင်းအတွက် သူတို့အပေါ် ကျရောက်မည့် တုံ့ပြန်စီရင်ခြင်း ကပ်ဘေးကိုလည်းကောင်း မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ မှားယွင်းနိုင်ခြင်းမရှိသော နိမိတ်လက္ခဏာများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်မီ ကြိုတင်ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။ ကြောက်ရွံ့အပ်သော ထိုအချိန်နာရီသည် ရုတ်တရက်နှင့် လျင်မြန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ကယ်တင်ရှင်သည် [၂၆] မိမိ၏နောက်လိုက်တို့အား သတိပေးတော်မူသည်မှာ — “ပရောဖက်ဒံယေလဟောပြောချက်နှင့်အညီ၊ ဖျက်ဆီးတတ်သော ရွံရှာဖွယ်အရာသည် သန့်ရှင်းသောအရပ်၌ စိုက်လျက်ရှိသည်ကို သင်တို့သည် မြင်ရလျှင် (ကျမ်းစာကိုဖတ်သောသူသည် နားလည်ပါစေ။) ယုဒပြည်၌ရှိသောသူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးကြစေ။” မဿဲ ၂၄:၁၅၊ ၁၆၊ လုကာ ၂၁:၂၀၊ ၂၁။ ရောမတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်သော အောင်လံတံခွန်များကို မြို့တံတိုင်းအပြင်ဘက် အနည်းငယ်မျှ ကွာဝေးသော သန့်ရှင်းသောမြေပေါ်၌ စိုက်ထူကြသောအခါ၊ ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်တို့သည် ထွက်ပြေးခြင်းဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ရှာဖွေကြရမည်။ သတိပေးနိမိတ်လက္ခဏာကို မြင်ရသောအခါ၊ လွတ်မြောက်လိုသောသူတို့သည် ဆိုင်းငံ့ခြင်း မပြုရကြ။ ယုဒပြည်တစ်ခွင်လုံး၌လည်းကောင်း၊ ဂျေရုဆလင်မြို့ကိုယ်တိုင်၌လည်းကောင်း ထွက်ပြေးရန် အချက်ပြမှုကို ချက်ချင်း နာခံကြရမည်။ အိမ်မိုးပေါ်မှာရှိသောသူသည် မိမိ၏ အဖိုးတန်ဆုံးသော ရတနာများကို ကယ်တင်ရန်အတွက်ပင် အိမ်ထဲသို့ မဆင်းရ။ လယ်ပြင်၌သော်လည်းကောင်း၊ စပျစ်ခြံ၌သော်လည်းကောင်း အလုပ်လုပ်နေသောသူတို့သည် နေ့လယ်အပူရှိန်အောက်တွင် လုပ်ကိုင်နေစဉ် ဖယ်ထားခဲ့သော အပေါ်အင်္ကျီကို ပြန်ယူရန် အချိန်မဆိုင်းရ။ သူတို့သည် အများဆိုင်ရာ ပျက်စီးခြင်းဘေး၌ မပါဝင်စေရန်အတွက် ခဏမျှပင် တွန့်ဆုတ်မနေကြရပါ။

In the reign of Herod, Jerusalem had not only been greatly beautified, but by the erection of towers, walls, and fortresses, adding to the natural strength of its situation, it had been rendered apparently

22 The Great Controversy

impregnable. He who would at this time have foretold publicly its destruction, would, like Noah in his day, have been called a crazed alarmist. But Christ had said: “Heaven and earth shall pass away, but My words shall not pass away.” Matthew 24:35. Because of her sins, wrath had been denounced against Jerusalem, and her stubborn unbelief rendered her doom certain.

ခံတပ်သဖွယ် ခိုင်ခံ့လှပေသည်။ ထိုအချိန်၌ ၎င်း၏ ပျက်စီးခြင်းအကြောင်းကို လူအများရှေ့တွင် လူသိရှင်ကြား ကြိုတင်ဟောပြောမည့်သူသည် မိမိခေတ်ကာလက နောဧကဲ့သို့ပင် ရူးသွပ်နေသော ထိတ်လန့်ချောက်ချားအောင် လုပ်သူတစ်ဦးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ခရစ်တော်က “ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မတည်သော်လည်း ငါ့စကား တည်လိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ မဿဲ ၂၄:၃၅။ ဂျေရုဆလင်မြို့သည် မိမိ၏အပြစ်များကြောင့် အမျက်ဒေါသ ခံရမည်ဟု ကြေညာခြင်းခံရပြီး ဖြစ်ကာ၊ သူမ၏ ခေါင်းမာသော မယုံကြည်မှုက သူမ၏ ပျက်စီးခြင်းဘေးကို သေချာစေခဲ့သည်။

The Lord had declared by the prophet Micah: “Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us.” Micah 3:9-11.

ထာဝရဘုရားသည် ပရောဖက် မိက္ခာအားဖြင့် ဤသို့ မိန့်တော်မူခဲ့သည် - “တရားစီရင်ခြင်းကို စက်ဆုပ်ရွံရှာ၍၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း တရားရှိသမျှကို ဖောက်ပြန်စေသော ယာကုပ်အမျိုးအကြီးအကဲတို့နှင့် ဣသရေလအမျိုးမင်းတို့၊ ငါတောင်းပန်ပါ၏၊ ဤစကားကို နားထောင်ကြလော့။ သူတို့သည် ဇိအုန်မြို့ကို အသွေးနှင့်လည်းကောင်း၊ ဂျေရုဆလင်မြို့ကို မတရားသောအမှုနှင့်လည်းကောင်း တည်ဆောက်ကြ၏။ ထိုမြို့၏ အကြီးအကဲတို့သည် အခစားကိုထောက်၍ တရားစီရင်ကြ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သည်လည်း အခကိုယူ၍ ဆုံးမဩဝါဒပေးကြ၏။ ပရောဖက်တို့သည်လည်း ငွေကိုရလို၍ အနာဂတ်ကို ဟောကြ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို အမှီပြုလျက်၊ ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့တွင် ရှိတော်မူသည် မဟုတ်လော။ ဘေးဥပဒ်တစ်စုံတစ်ခုမျှ ငါတို့အပေါ်သို့မကျရောက်နိုင်ဟု ဆိုတတ်ကြ၏။” မိက္ခာ ၃:၉-၁၁။

[27] These words faithfully described the corrupt and self-righteous inhabitants of Jerusalem. While claiming to observe rigidly the precepts of God’s law, they were transgressing all its principles. They hated Christ because His purity and holiness revealed their iniquity; and they accused Him of being the cause of all the troubles which had come upon them in consequence of their sins. Though they knew Him to be sinless, they had declared that His death was necessary to their safety as a nation. “If we let Him thus alone,” said the Jewish leaders, “all men will believe on Him: and the Romans shall come and take away both our place and nation.” John 11:48. If Christ were sacrificed, they might once more become a strong, united people. Thus they reasoned, and they concurred in the decision of their high priest, that it would be better for one man to die than for the whole nation to perish.

[၂၇] ဤစကားများသည် ဂျေရုဆလင်မြို့၌ နေထိုင်ကြသော ဖောက်ပြန်ပျက်စီးပြီး မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သည်ဟု မှတ်ထင်နေသူတို့ကို သစ္စာရှိစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို တိတိကျကျ စောင့်ထိန်းသည်ဟု အခိုင်အမာဆိုနေကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် ပညတ်တော်၏ မူဝါဒအားလုံးကို လွန်ကျူးနေကြသည်။ ခရစ်တော်၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းခြင်းတို့က သူတို့၏ ဒုစရိုက်ကို ဖော်ထုတ်ပြသသောကြောင့် သူတို့သည် ခရစ်တော်ကို မုန်းတီးကြပြီး၊ မိမိတို့၏ အပြစ်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသော ဒုက္ခခပ်သိမ်းတို့၏ အကြောင်းရင်းမှာ ခရစ်တော်ဖြစ်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၌ အပြစ်မရှိကြောင်း သိကြသော်လည်း၊ လူမျိုးတစ်မျိုးအနေဖြင့် သူတို့၏ လုံခြုံရေးအတွက် ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းသည် လိုအပ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့ကြသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များက “ငါတို့သည် ထိုသူကို ဤသို့ လွှတ်ထားလျှင် လူအပေါင်းတို့သည် သူ့ကို ယုံကြည်ကြလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ရောမလူတို့သည် လာ၍ ငါတို့၏ အရပ်ဌာနနှင့် လူမျိုးကို သိမ်းယူကြလိမ့်မည်” ဟု ဆိုကြ၏။ ယောဟန် ၁၁:၄၈။ ခရစ်တော်ကို ယဇ်ပူဇော်လိုက်လျှင် သူတို့သည် ခိုင်မာ၍ စည်းလုံးသော လူမျိုးတစ်မျိုး တစ်ဖန် ပြန်ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု တွေးတောခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြပြီး၊ လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး ပျက်စီးခြင်းထက် လူတစ်ယောက် သေခြင်းက ပို၍ ကောင်းမြတ်လိမ့်မည်ဟူသော သူတို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။

Thus the Jewish leaders had built up “Zion with blood, and Jerusalem with iniquity.” Micah 3:10. And yet, while they slew their Saviour because He reproved their sins, such was their self-righteousness that they regarded themselves as God’s favored people and expected the Lord to deliver them from their enemies. “Therefore,” continued the prophet, “shall Zion for your sake be plowed as a field, and Jerusalem shall become heaps, and the mountain of the house as the high places of the forest.” Verse 12.

ဤသို့ဖြင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် “ဇိအုန်မြို့ကို အသွေးနှင့်လည်းကောင်း၊ ဂျေရုဆလင်မြို့ကို မတရားသောအမှုနှင့်လည်းကောင်း” တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ မိက္ခာ ၃:၁၀။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်များကို ဆုံးမပြစ်တင်သောကြောင့် မိမိတို့၏ ကယ်တင်ရှင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြစဉ်၊ မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သည်ဟု မှတ်ထင်လွန်းသဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းခံရသော လူမျိုးအဖြစ် မှတ်ယူကာ၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ရန်သူများလက်မှ ကယ်နှုတ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ပရောဖက်က ဆက်လက်၍ “ထို့ကြောင့်၊ သင်တို့ကြောင့် ဇိအုန်တောင်သည် လယ်ကွက်ကဲ့သို့ ထွန်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။ ဂျေရုဆလင်မြို့သည်လည်း ပြိုပျက်သော အပုံဖြစ်လိမ့်မည်။ ဗိမာန်တော်တောင်သည်လည်း တော၌ မြင့်သော အရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ဆိုသည်။ အပိုဒ်ငယ် ၁၂။

For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments Destruction of Jerusalem 23 upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, “Cut it down; why cumbereth it the ground?” (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their [28] parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် ဂျေရုဆလင်မြို့၏ ပျက်စီးခြင်းဘေးကို ကြေညာခဲ့ပြီးနောက်၊ နှစ်ပေါင်း ၄၀ နီးပါးတိုင်တိုင် ထာဝရဘုရားသည် ထိုမြို့နှင့် ထိုလူမျိုးအပေါ် ကျရောက်မည့် တရားစီရင်ခြင်းများကို ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့သည်။ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း ၂၃။ မိမိ၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ငြင်းပယ်သူများနှင့် မိမိ၏ သားတော်ကို သတ်ခဲ့သူများအပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ စိတ်ရှည်သည်းခံတော်မူခြင်းသည် အံ့ဩစရာကောင်းလှပေသည်။ အသီးမသီးသော သစ်ပင်ပုံဥပမာသည် ယုဒလူမျိုးအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ဆက်ဆံဆောင်ရွက်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ “ထိုအပင်ကို ခုတ်လှဲလော့။ မြေကို အဘယ်ကြောင့် အချည်းနှီး နှောင့်ယှက်စေသနည်း” (လုကာ ၁၃:၇) ဟူသော အမိန့်တော် ထွက်ပေါ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ၎င်းကို အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံချန်ထားခဲ့သည်။ ယုဒလူတို့တွင် ခရစ်တော်၏ အလေ့အလာနှင့် အမှုတော်ကို မသိနားမလည်သူ အများအပြား ရှိနေသေးသည်။ ထို့ပြင် သားသမီးများသည် သူတို့၏ [၂၈] မိဘများ ငြင်းပယ်ခဲ့သော အခွင့်အရေးများနှင့် အလင်းကို မခံစားခဲ့ရ၊ မရရှိခဲ့ကြသေးချေ။ တမန်တော်များနှင့် သူတို့၏ အပေါင်းအဖော်များ၏ တရားဟောချက်များအားဖြင့်၊ ဘုရားသခင်သည် အလင်းကို သူတို့အပေါ်သို့ ထွန်းလင်းစေတော်မူမည်။ ခရစ်တော်၏ ဖွားမြင်ခြင်းနှင့် အသက်ရှင်ခြင်း၌သာမက၊ ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၌ပါ ပရောဖက်ပြုချက်များ မည်သို့ ပြည့်စုံခဲ့သည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခွင့်ရကြမည်ဖြစ်သည်။ သားသမီးများသည် မိဘများ၏ အပြစ်အတွက် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်း မခံရပါ။ သို့သော် မိဘများထံ ပေးထားသော အလင်းတရားအားလုံးကို သိရှိထားလျက်နှင့် သားသမီးများသည် မိမိတို့ထံ ထပ်မံပေးသနားသော အလင်းကို ငြင်းပယ်သောအခါ၊ သူတို့သည် မိဘများ၏ အပြစ်တွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူများ ဖြစ်လာပြီး သူတို့၏ ဒုစရိုက်အတိုင်းအတာကို ပြည့်စေခဲ့ကြသည်။

The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: “Cause the Holy One of Israel to cease from before us.” Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan 24 The Great Controversy [29] was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.

ဂျေရုဆလင်မြို့အပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ စိတ်ရှည်သည်းခံမှုသည် ယုဒလူတို့အား သူတို့၏ ခေါင်းမာသော နောင်တမရခြင်း၌သာ ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ယေရှု၏ တပည့်တော်များအပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ မုန်းတီးခြင်းနှင့် ရက်စက်ခြင်းတို့၌ သူတို့သည် ကရုဏာတော်၏ နောက်ဆုံးကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ထံမှ မိမိ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ စာတန်နှင့် သူ၏ ကောင်းကင်တမန်များအပေါ် ထားရှိသော တားဆီးပိတ်ပင်ထားသည့် တန်ခိုးကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ၊ ထိုလူမျိုးသည် သူမရွေးချယ်ခဲ့သော ခေါင်းဆောင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ သားသမီးများသည် မိမိတို့၏ ဆိုးညစ်သော စိတ်တွန်းအားများကို နှိမ်နင်းနိုင်စေမည့် ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ ယခုအခါ ထိုဆိုးညစ်သော စိတ်တွန်းအားများသည် သူတို့ကို အောင်နိုင်သူများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စာတန်သည် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ပြင်းထန်ဆုံးနှင့် အောက်တန်းအကျဆုံးသော ကိလေသာစိတ်များကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။ လူတို့သည် မဆင်ခြင်ကြတော့ပါ။ သူတို့သည် ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့သွားကြပြီး စိတ်တွန်းအားနှင့် ကန်းနေသော ဒေါသတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ရက်စက်မှု၌ စာတန်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြသည်။ မိသားစုအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ လူမျိုးအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ အမြင့်ဆုံးနှင့် အနိမ့်ဆုံး အလွှာများကြား၌ပါ တူညီစွာပင် သံသယစိတ်၊ မနာလိုစိတ်၊ မုန်းတီးမှု၊ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ ပုန်ကန်ခြင်း၊ လူသတ်ခြင်းတို့ ရှိခဲ့သည်။ ဘယ်နေရာမှာမှ လုံခြုံမှုမရှိခဲ့ပါ။ မိတ်ဆွေများနှင့် ဆွေးမျိုးသားချင်းများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြသည်။ မိဘများက မိမိတို့၏ သားသမီးများကို သတ်ကြပြီး၊ သားသမီးများက မိမိတို့၏ မိဘများကို သတ်ကြသည်။ လူတို့၏ အုပ်စိုးသူများသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အုပ်ချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ပါ။ မထိန်းချုပ်နိုင်သော ကိလေသာစိတ်များသည် သူတို့ကို ရက်စက်သောအာဏာရှင်များ ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ ယုဒလူတို့သည် အပြစ်မဲ့သော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ပြစ်ဒဏ်စီရင်ရန် မဟုတ်မမှန်သော သက်သေခံချက်ကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ မဟုတ်မမှန်သော စွပ်စွဲချက်များသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို မရေမရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ လုပ်ရပ်များအားဖြင့် “ဣသရေလအမျိုး၏ သန့်ရှင်းတော်မူသောဘုရားကို ငါတို့ရှေ့မှ ဖယ်ရှားလော့” ဟု ကာလကြာရှည်စွာ ပြောဆိုလာခဲ့ကြသည်။ ဟေရှာယ ၃၀:၁၁။ ယခုအခါ သူတို့၏ အလိုဆန္ဒ ပြည့်ဝခဲ့ပြီ။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောစိတ်သည် သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါ။ စာတန် ၂၄ မဟာဓမ္မတိုက်ပွဲ [၂၉] သည် လူမျိုး၏ ဦးခေါင်းဖြစ်လာပြီး အမြင့်ဆုံးသော အရပ်ဘက်နှင့် ဘာသာရေး အာဏာပိုင်များသည် သူ၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

The leaders of the opposing factions at times united to plunder and torture their wretched victims, and again they fell upon each other’s forces and slaughtered without mercy. Even the sanctity of the temple could not restrain their horrible ferocity. The worshipers were stricken down before the altar, and the sanctuary was polluted with the bodies of the slain. Yet in their blind and blasphemous presumption the instigators of this hellish work publicly declared that they had no fear that Jerusalem would be destroyed, for it was God’s own city. To establish their power more firmly, they bribed false prophets to proclaim, even while Roman legions were besieging the temple, that the people were to wait for deliverance from God. To the last, multitudes held fast to the belief that the Most High would interpose for the defeat of their adversaries. But Israel had spurned the divine protection, and now she had no defense. Unhappy Jerusalem! rent by internal dissensions, the blood of her children slain by one another’s hands crimsoning her streets, while alien armies beat down her fortifications and slew her men of war!

ဆန့်ကျင်ဘက် အုပ်စုများ၏ ခေါင်းဆောင်များသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့၏ သနားစရာကောင်းသော သားကောင်များကို လုယက်ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရန် ပူးပေါင်းကြပြီး၊ တစ်ဖန် အချင်းချင်း၏ တပ်ဖွဲ့များကို တိုက်ခိုက်ကာ ကရုဏာကင်းမဲ့စွာ သတ်ဖြတ်ကြပြန်သည်။ ဗိမာန်တော်၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုပင်လျှင် သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သူများသည် ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့တွင် အသတ်ခံခဲ့ရပြီး၊ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်သည် အသတ်ခံရသူတို့၏ အလောင်းများဖြင့် ညစ်ညူးခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ကန်းတောပြီး ဘုရားသခင်ကို စော်ကားသော မာနထောင်လွှားမှုဖြင့် ဤငရဲကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်ကို လှုံ့ဆော်သူများသည် ဂျေရုဆလင်မြို့သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်၏ မြို့တော်ဖြစ်သောကြောင့် ပျက်စီးလိမ့်မည်ကို မကြောက်ရွံ့ကြောင်း လူသိရှင်ကြား ကြေညာခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့၏ အာဏာကို ပိုမိုခိုင်မြဲစေရန်၊ ရောမစစ်တပ်ကြီးက ဗိမာန်တော်ကို ဝိုင်းရံထားစဉ်အတွင်း၌ပင် လူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ ကယ်နှုတ်ခြင်းကို စောင့်မျှော်ရမည်ဟု ကြေညာရန် ပရောဖက်အတုအယောင်များကို ငွေဝယ်ကျွေးခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ၊ လူအုပ်ကြီးသည် အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်က သူတို့၏ ရန်သူများကို နှိမ်နင်းရန် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးလိမ့်မည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို စွဲမြဲစွာ ကိုင်စွဲထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဣသရေလလူမျိုးသည် ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူမ၌ အကာအကွယ် မရှိတော့ချေ။ သနားစရာကောင်းသော ဂျေရုဆလင်မြို့။ ပြည်တွင်းအချင်းချင်း ကွဲပြားမှုများကြောင့် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်ကာ၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သတ်ဖြတ်ကြသော သူမ၏ သားသမီးတို့၏ သွေးများသည် လမ်းမများပေါ်တွင် နီရဲနေခဲ့ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တစ်ပါးအမျိုးသား စစ်တပ်များက သူမ၏ ခံတပ်များကို ဖြိုဖျက်ကာ သူမ၏ စစ်သည်တော်များကို သတ်ဖြတ်နေကြသည်။

All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: “With what measure ye mete, it shall be measured to you again.” Matthew 7:2.

ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ခရစ်တော်ပေးခဲ့သော ပရောဖက်ပြုချက် ကြိုတင်ဟောပြောချက်အားလုံးသည် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီအတိုင်း ကွင်းကွက်မရှိ ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ယုဒလူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သတိပေးချက်စကားတော်ဖြစ်သော - “သင်တို့သည် အမှန်ခြင်ပေးသည်အတိုင်း တစ်ဖန် ခံရကြလိမ့်မည်” ဟူသောအမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ မဿဲ ၇:၂။

Signs and wonders appetizers appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: “Let us depart hence.” The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly [30] be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ပျက်စီးခြင်းဘေးကို နိမိတ်ပြသော လက္ခဏာများနှင့် အံ့သြဖွယ်ရာများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် သဘာဝမဟုတ်သော အလင်းရောင်တစ်ခုသည် ဗိမာန်တော်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ထွန်းလင်းခဲ့သည်။ နေဝင်ချိန်တွင် တိမ်တိုက်များပေါ်၌ စစ်ရထားများနှင့် စစ်ပွဲအတွက် စုရုံးနေသော စစ်သည်တော်များ၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၌ ညအချိန်တွင် အမှုတော်ဆောင်နေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံများကြောင့် ထိတ်လန့်ချောက်ချားခဲ့ကြသည်။ မြေကြီးသည် တုန်လှုပ်၍ “ငါတို့သည် ဤအရပ်မှ ထွက်သွားကြကုန်အံ့” ဟု အော်ဟစ်နေကြသော အသံအများအပြားကို ကြားခဲ့ရသည်။ အရှေ့ဘက် တံခါးကြီးသည် အလွန်လေးလံလွန်းသဖြင့် လူအယောက် [၃၀] ၂၀ ခန့်ပင် ခဲယဉ်းစွာ ပိတ်ရပြီး၊ ခိုင်ခံ့သော ကျောက်ခင်းလမ်း၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် မြဲမြံစွာ စိုက်ထူထားသော ကြီးမားလှသော သံတုံးတံခါးကျင်များဖြင့် ပိတ်ထားသော်လည်း၊ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော အင်အားဖြင့် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားခဲ့သည်။ — မီလ်မန်၊ ယုဒလူတို့၏ သမိုင်း၊ စာအုပ် ၁၃။

For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: “A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice destruction of Jerusalem 25 against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!”—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: “Woe, woe to Jerusalem!” “woe, woe to the inhabitants thereof!” His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.

၇ နှစ်ပတ်လုံး လူတစ်ယောက်သည် ဂျေရုဆလင်မြို့၏ လမ်းမများတစ်လျှောက် အထက်အောက် သွားလာရင်း၊ မြို့အပေါ်သို့ ကျရောက်မည့် ဘေးဒုက္ခများကို ကြေညာခဲ့သည်။ သူသည် နေ့ရောညပါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ငိုချင်းကို ညည်းတွားခဲ့သည် - “အရှေ့ဘက်မှ အသံ။ အနောက်ဘက်မှ အသံ။ လေလေးမျက်နှာမှ အသံ။ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း ၂၅။ ဂျေရုဆလင်မြို့နှင့် ဗိမာန်တော်ကို ဆန့်ကျင်သော အသံ။ သတို့သားများနှင့် သတို့သမီးများကို ဆန့်ကျင်သော အသံ။ လူအပေါင်းတို့ကို ဆန့်ကျင်သော အသံ။” — ထိုနည်းတူ။ ဤထူးဆန်းသော သတ္တဝါသည် ထောင်ချခြင်းနှင့် ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း သူ၏နှုတ်ခမ်းမှ မည်သည့် ညည်းညူသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပါ။ စော်ကားမှုနှင့် နှိပ်စက်မှုများကို သူက “ဂျေရုဆလင်မြို့သည် အမင်္ဂလာ ရှိစေသတည်း၊ အမင်္ဂလာ ရှိစေသတည်း။” “ထိုမြို့၌ နေထိုင်သူတို့သည် အမင်္ဂလာ ရှိစေသတည်း၊ အမင်္ဂလာ ရှိစေသတည်း” ဟုသာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူ၏ သတိပေးအော်ဟစ်သံသည် သူကြိုတင်ဟောပြောခဲ့သော ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းအတွင်း သူကိုယ်တိုင် အသတ်မခံရမချင်း ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပါ။

Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. “When ye shall see Jerusalem compassed with armies,” said Jesus, “then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.” Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have [31] endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.

ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း၌ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးမျှ ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်ခဲ့ပါ။ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ တပည့်တော်များကို သတိပေးချက် ပေးခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ စကားတော်ကို ယုံကြည်သူအားလုံးသည် ကတိထားတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာကို စောင့်မျှော်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုက “ဂျေရုဆလင်မြို့ကို စစ်တပ်များ ဝန်းရံလျက် ရှိသည်ကို သင်တို့ မြင်ရသောအခါ၊ ထိုမြို့ ပျက်စီးလုနီးသည်ကို သိကြလော့။ ထိုအခါ ယုဒပြည်၌ ရှိသောသူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးကြစေ။ မြို့ထဲ၌ ရှိသောသူတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်ကြစေ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ လုကာ ၂၁:၂၀၊ ၂၁။ စက်စတီရပ်စ် (Cestius) အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ ရောမလူတို့သည် မြို့ကို ဝိုင်းရံထားပြီးနောက်၊ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရန် အရာရာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေပုံရသည့် အချိန်တွင် သူတို့သည် မထင်မှတ်ဘဲ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဝိုင်းရံခြင်းခံထားရသူများသည် အောင်မြင်စွာ ခုခံနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု စိတ်ပျက်ကာ လက်နက်ချလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ ရောမစစ်ဗိုလ်ချုပ်သည် မည်သည့် ထင်ရှားသောအကြောင်းပြချက်မျှ မရှိဘဲ မိမိ၏ တပ်ဖွဲ့များကို ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ရှိသော ပံ့ပိုးမှုသည် မိမိ၏ လူမျိုးတော်ကောင်းကျိုးအတွက် အဖြစ်အပျက်များကို လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့သည်။ စောင့်မျှော်နေသော ခရစ်ယာန်များထံသို့ ကတိထားသော နိမိတ်လက္ခဏာကို ပေးခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ ကယ်တင်ရှင်၏ သတိပေးချက်ကို နာခံလိုသူ အားလုံးအတွက် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့သည်။ ယုဒလူများကော ရောမလူများပါ ခရစ်ယာန်များ ထွက်ပြေးခြင်းကို မနှောင့်ယှက်နိုင်စေရန် အဖြစ်အပျက်များကို စီမံခန့်ခွဲခဲ့သည်။ စက်စတီရပ်စ် ဆုတ်ခွာသွားသောအခါ၊ ယုဒလူများသည် ဂျေရုဆလင်မြို့မှ ထွက်လာပြီး ဆုတ်ခွာသွားသော သူ၏စစ်တပ်နောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြသည်။ တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုစလုံး ဤသို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ်၊ ခရစ်ယာန်များသည် မြို့မှ ထွက်ခွာခွင့် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်တွင် ပြည်နယ်အတွင်း၌လည်း သူတို့ကို [၃၁] ကြားဖြတ်ဟန့်တားရန် ကြိုးစားနိုင်သည့် ရန်သူများ ကင်းစင်နေခဲ့သည်။ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားသည့် အချိန်တွင်၊ ယုဒလူများသည် သက္ကုနေပွဲ (Feast of Tabernacles) ကို ကျင်းပရန် ဂျေရုဆလင်မြို့၌ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသဖြင့်၊ တစ်ပြည်လုံးရှိ ခရစ်ယာန်များသည် အနှောင့်အယှက်မရှိဘဲ လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မဆိုင်းမတွဘဲ လုံခြုံသော အရပ်ဖြစ်သည့် ဂျော်ဒန်မြစ်တစ်ဖက်ကမ်း၊ ပေရိယပြည် (Perea) ရှိ ပဲလမြို့ (Pella) သို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ကြသည်။

The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that 26 The Great Controversy spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

ယုဒတပ်ဖွဲ့များသည် စက်စတီရပ်စ်နှင့် သူ၏စစ်တပ်နောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရာတွင် သူတို့၏ နောက်တန်းကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် သူတို့အား လုံးဝပျက်စီးသွားစေရန် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ ရောမလူများသည် အလွန်ခဲယဉ်းစွာဖြင့် ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယုဒလူများသည် ဆုံးရှုံးမှု မရှိသလောက်ဖြင့် လွတ်မြောက်ခဲ့ကြပြီး၊ လုယက်ရရှိသော ပစ္စည်းများနှင့်အတူ အောင်ပွဲခံလျက် ဂျေရုဆလင်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤထင်ရှားသော အောင်မြင်မှုသည် သူတို့အတွက် ဆိုးကျိုးကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရောမလူများကို ခေါင်းမာစွာ ခုခံလိုသောစိတ် ၂၆ မဟာဓမ္မတိုက်ပွဲ ကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ပြီး၊ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရတော့မည့် မြို့တော်အပေါ်သို့ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘေးဒုက္ခကို လျင်မြန်စွာ ကျရောက်စေခဲ့သည်။

Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls. Their stores of provision, which if carefully preserved would have supplied the inhabitants for years, had previously been destroyed through the jealousy and revenge of the contending factions, and now all the horrors of starvation were experienced. A measure of wheat was sold for a talent. So fierce were the pangs of hunger that men would gnaw the leather of their belts and sandals and the covering of their shields. Great numbers of the people would steal out at night to gather wild plants growing outside the city walls, though many were seized and put to death with cruel torture, and often those who returned in safety were robbed of what they had gleaned at so great peril. The most inhuman tortures were inflicted by those in power, to force from the want-stricken people the last scanty supplies which they might have concealed. And these cruelties were not infrequently practiced by men who were themselves well fed, and who were merely desirous of laying up a store of provision for the future.

တိုက်တပ်စ် (Titus) က ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကို ပြန်လည်စတင်သောအခါ ဂျေရုဆလင်မြို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော ဘေးဒုက္ခများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ပသခါပွဲတော်အချိန်၌ ဂျေရုဆလင်မြို့ရိုးအတွင်း ယုဒလူ သန်းပေါင်းများစွာ စုရုံးနေစဉ် မြို့တော်ကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့လျှင် မြို့သူမြို့သားများအတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မည့် သူတို့၏ ရိက္ခာသိုလှောင်မှုများသည်၊ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသော အုပ်စုများ၏ မနာလိုစိတ်နှင့် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်တို့ကြောင့် ယခင်ကပင် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒုက္ခအားလုံးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသည်။ ဂျုံတစ်တင်းကို အခွက်တစ်ဆယ် (talent) ဖြင့် ရောင်းချခဲ့ရသည်။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း၏ ဝေဒနာသည် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လူတို့သည် မိမိတို့၏ ခါးပတ်များ၊ ဖိနပ်များနှင့် ဒိုင်းလွှားများ၏ အရေခွံများကို ကိုက်ဖြတ်ဝါးစားခဲ့ကြသည်။ မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် ပေါက်ရောက်နေသော တောပင်များကို ခူးဆွတ်ရန် လူအမြောက်အမြားသည် ညအချိန်တွင် ခိုးထွက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ လူအများအပြားသည် ဖမ်းဆီးခံရပြီး ရက်စက်စွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်၍ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ၊ ဘေးကင်းစွာ ပြန်လာနိုင်သူများသည်လည်း ထိုမျှလောက် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကြားမှ ရှာဖွေစုဆောင်းလာခဲ့သော အရာများကို မကြာခဏ လုယက်ခြင်း ခံခဲ့ကြရသည်။ အာဏာရှိသူများသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးနေသော လူတို့ထံမှ သူတို့ဝှက်ထားနိုင်သည့် နောက်ဆုံး ကျန်ရှိသော ရိက္ခာအနည်းငယ်ကို အတင်းအဓမ္မ ရယူရန် လူမဆန်ဆုံးသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤရက်စက်မှုများကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဝလင်စွာ စားသောက်နေရပြီး အနာဂတ်အတွက် ရိက္ခာများကို သိုလှောင်ထားလိုရုံမျှသာ ဖြစ်သော လူများက မကြာခဏ ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။

[32] Thousands perished from famine and pestilence. Natural affection seemed to have been destroyed. Husbands robbed their wives, and wives their husbands. Children would be seen snatching the food from the mouths of their aged parents. The question of the prophet, “Can a woman forget her sucking child?” received the answer within the walls of that doomed city: “The hands of the pitiful women have sodden their own children: they were their meat in the destruction of the daughter of my people.” Isaiah 49:15; Lamentations 4:10. Again was fulfilled the warning prophecy given fourteen centuries before: “The tender and delicate woman among you, which would not adventure to set the sole of her foot upon the ground for delicateness and tenderness, her eye shall be evil toward the husband of her bosom, and toward her son, and toward her daughter, ... and toward her children which she shall bear: for she shall eat them for want of all things secretly in the siege and straitness, wherewith thine enemy shall distress thee in thy gates.” Deuteronomy 28:56, 57.

[၃၂] လူပေါင်း ထောင်ချီ၍ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်းနှင့် ကာလဝမ်းရောဂါဘေးတို့ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ကြသည်။ မွေးရာပါ သံယောဇဉ် မေတ္တာတရားသည် ပျက်စီးသွားပုံရသည်။ လင်ယောက်ျားများသည် မိမိတို့၏ ဇနီးများကို လုယက်ကြပြီး၊ ဇနီးများသည် မိမိတို့၏ လင်ယောက်ျားများကို လုယက်ကြသည်။ သားသမီးများသည် မိမိတို့၏ အသက်ကြီးရင့်သော မိဘများ၏ နှုတ်မှ အစားအစာများကို လုယူနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။ ပရောဖက်၏ မေးခွန်းဖြစ်သော - “မိန်းမသည် မိမိနို့စို့သူငယ်ကို မေ့လျော့နိုင်သလော” ဟူသော မေးခွန်းသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရတော့မည့် ထိုမြို့ရိုးအတွင်း၌ ဤသို့ အဖြေရရှိခဲ့သည် - “သနားတတ်သော မိန်းမတို့သည် မိမိတို့ သားသမီးများကို မိမိတို့လက်ဖြင့် ချက်ကြပြီ။ ငါ၏လူမျိုးသမီး ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသားသမီးတို့သည် မိန်းမတို့၏ စားစရာ ဖြစ်ကြပြီ။” ဟေရှာယ ၄၉:၁၅၊ ယေရမိညည်းတွားရာကျမ်း ၄:၁၀။ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ပေါင်း ၁၄ (တစ်ဆယ့်လေး) ရာစုက ပေးခဲ့သော သတိပေးချက် ပရောဖက်ပြုချက်သည် ထပ်မံပြည့်စုံခဲ့သည် - “သင်တို့တွင် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့၍၊ သိမ်မွေ့နူးညံ့ခြင်းကြောင့် မြေပေါ်မှာ ခြေဖဝါးကို မချဝံ့သော မိန်းမသည်၊ မိမိရင်ခွင်၌ နေသော လင်ကိုလည်းကောင်း၊ မိမိသားသမီးကိုလည်းကောင်း၊ ... မိမိဖွားအံ့သော သားသမီးကိုလည်းကောင်း မနာလိုသော မျက်စိနှင့် ကြည့်လိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား၊ ရန်သူသည် သင်၏ မြို့တံခါးတို့၌ ဝိုင်းရံ၍ ကျပ်တည်းစွာ ညှဉ်းဆဲသောအခါ၊ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ ကင်းဆိတ်သောကြောင့်၊ မိမိသားသမီးတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားလိမ့်မည်။” တရားဟောရာကျမ်း ၂၈:၅၆၊ ၅၇။

Destruction of Jerusalem 27 The Roman leaders endeavored to strike terror to the Jews and thus cause them to surrender. Those prisoners who resisted when taken, were scourged, tortured, and crucified before the wall of the city. Hundreds were daily put to death in this manner, and the dreadful work continued until, along the Valley of Jehoshaphat and at Calvary, crosses were erected in so great numbers that there was scarcely room to move among them. So terribly was visited that awful imprecation uttered before the judgment seat of Pilate: “His blood be on us, and on our children.” Matthew 27:25.

ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း ၂၇ ရောမခေါင်းဆောင်များသည် ယုဒလူတို့ကို ထိတ်လန့်ချောက်ချားစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြပြီး ဤသို့ဖြင့် သူတို့ကို လက်နက်ချစေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဖမ်းဆီးရမိချိန်တွင် ခုခံသူ အကျဉ်းသားများသည် မြို့ရိုးရှေ့တွင် ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်သတ်ခြင်းတို့ကို ခံခဲ့ရသည်။ နေ့စဉ် လူပေါင်း ရာချီ၍ ဤနည်းလမ်းဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအမှုသည် ယောရှဖတ်ချိုင့်ဝှမ်းတစ်လျှောက်နှင့် ကာရာဗာရိတောင် (Calvary) ပေါ်၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်များကို အလွန်အမင်း အမြောက်အမြား စိုက်ထူထားရသဖြင့် ၎င်းတို့အကြား ရွှေ့ပြောင်းသွားလာရန် နေရာမရှိသလောက် ဖြစ်သည်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ပိလတ်မင်း၏ တရားပလ္လင်ရှေ့တွင် မြွက်ဆိုခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျိန်ဆဲခြင်းစကားဖြစ်သည့် - “သူ့အသွေးသည် ငါတို့အပေါ်၌လည်းကောင်း၊ ငါတို့သားသမီးတို့အပေါ်၌လည်းကောင်း သက်ရောက်ပါစေ” ဟူသော စကားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ကျရောက်ခဲ့သည်။ မဿဲ ၂၇:၂၅။

Titus would willingly have put an end to the fearful scene, and thus have spared Jerusalem the full measure of her doom. He was filled with horror as he saw the bodies of the dead lying in heaps in the valleys. Like one entranced, he looked from the crest of Olivet upon the magnificent temple and gave command that not one stone of it be touched. Before attempting to gain possession of this stronghold, he made an earnest appeal to the Jewish leaders not [33] to force him to defile the sacred place with blood. If they would come forth and fight in any other place, no Roman should violate the sanctity of the temple. Josephus himself, in a most eloquent appeal, entreated them to surrender, to save themselves, their city, and their place of worship. But his words were answered with bitter curses. Darts were hurled at him, their last human mediator, as he stood pleading with them. The Jews had rejected the entreaties of the Son of God, and now expostulation and entreaty only made them more determined to resist to the last. In vain were the efforts of Titus to save the temple; One greater than he had declared that not one stone was to be left upon another.

တိုက်တပ်စ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဤမြင်ကွင်းကို လိုလိုလားလားပင် အဆုံးသတ်ချင်ခဲ့ပြီး ဤသို့ဖြင့် ဂျေရုဆလင်မြို့တော်အား အပြည့်အဝ ပျက်စီးခြင်းဘေးမှ ချမ်းသာပေးချင်ခဲ့သည်။ ချိုင့်ဝှမ်းများတွင် သေဆုံးသူတို့၏ အလောင်းများ စုပုံနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မိန်းမောတွေဝေနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သံလွင်တောင်ထိပ်မှနေ၍ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဗိမာန်တော်ကို ကြည့်ရှုကာ ၎င်း၏ ကျောက်တစ်လုံးကိုမျှ မထိခိုက်စေရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ဤခံတပ်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ရန် မကြိုးပမ်းမီ၊ သူသည် သန့်ရှင်းသော နေရာတော်ကို အသွေးဖြင့် မညစ်ညူးစေရန် မိမိအား အတင်းအဓမ္မ မပြုလုပ်ကြပါရန် ယုဒခေါင်းဆောင်များထံသို့ [၃၃] ထိုက်ထိုက်တန်တန် တောင်းပန်စကား ဆိုခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် အခြားတစ်နေရာ၌ ထွက်၍ တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုလျှင်၊ မည်သည့် ရောမလူမျှ ဗိမာန်တော်၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို မဖောက်ဖျက်စေရဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဂျိုဆီးဖတ်စ် (Josephus) ကိုယ်တိုင်လည်း အလွန်ပြောင်မြောက်သော တောင်းပန်ချက်ဖြင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့၊ မိမိတို့၏ မြို့တော်နှင့် မိမိတို့၏ ဝတ်ပြုရာနေရာကို ကယ်တင်ရန် လက်နက်ချကြပါရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏စကားများကို ခါးသီးသော ကျိန်ဆဲသံများဖြင့်သာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ နောက်ဆုံး လူသားဖျန်ဖြေသူဖြစ်သော သူသည် သူတို့အား တောင်းပန်ရပ်ခံနေစဉ်တွင် မြှားတိုများကို သူ၏ထံသို့ ပစ်လွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ယုဒလူများသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ တောင်းပန်ချက်များကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ ဖျောင်းဖျခြင်းနှင့် တောင်းပန်ခြင်းတို့သည် သူတို့အား နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ခုခံရန် ပိုမိုပြတ်သားစေခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်ကို ကယ်တင်ရန် တိုက်တပ်စ်၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် အချည်းနှီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူထက် ကြီးမြတ်သော အရှင်တစ်ပါးက ကျောက်တစ်လုံးပေါ်၌ အခြားတစ်လုံးမျှ မကျန်ကြွင်းစေရဟု ကြေညာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

The blind obstinacy of the Jewish leaders, and the detestable crimes perpetrated within the besieged city, excited the horror and indignation of the Romans, and Titus at last decided to take the temple by storm. He determined, however, that if possible it should be saved from destruction. But his commands were disregarded. After he had retired to his tent at night, the Jews, sallying from the temple, attacked the soldiers without. In the struggle, a firebrand was flung by a soldier through an opening in the porch, and immediately the cedar-lined chambers about the holy house were in a blaze. Titus rushed to the place, followed by his generals and legionaries, and commanded the soldiers to quench the flames. His words were 28 The Great Controversy unheeded. In their fury the soldiers hurled blazing brands into the chambers adjoining the temple, and then with their swords they slaughtered in great numbers those who had found shelter there. Blood flowed down the temple steps like water. Thousands upon thousands of Jews perished. Above the sound of battle, voices were heard shouting: “Ichabod!”—the glory is departed.

ယုဒခေါင်းဆောင်များ၏ ကန်းတောသော ခေါင်းမာမှုနှင့် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းခံထားရသော မြို့အတွင်း ကျူးလွန်ခဲ့သော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ရာ ရာဇဝတ်မှုများသည် ရောမလူတို့၏ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် ဒေါသကို နှိုးဆွခဲ့ပြီး၊ တိုက်တပ်စ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဗိမာန်တော်ကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဖြစ်နိုင်လျှင် ၎င်းကို ပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ အမိန့်များကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။ ညအချိန်တွင် သူသည် မိမိ၏ တဲအတွင်းသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ယုဒလူများသည် ဗိမာန်တော်မှ ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ စစ်သားများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း၊ စစ်သားတစ်ဦးက ဥစ္စာဆောင်၏ အဖွင့်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် မီးတုတ်ကို ပစ်လွှတ်ခဲ့ရာ၊ သန့်ရှင်းသော အိမ်တော်ပတ်လည်ရှိ အာရဇ်သားဖြင့် ကာရံထားသော အခန်းများသည် ချက်ချင်းပင် မီးစွဲလောင်ခဲ့သည်။ တိုက်တပ်စ်သည် မိမိ၏ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် စစ်သည်တော်များ ခြံရံလျက် ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ပြီး စစ်သားများအား မီးငြှိမ်းသတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏စကားကို ၂၈ မဟာဓမ္မတိုက်ပွဲ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပါ။ စစ်သားများသည် သူတို့၏ ဒေါသအဟုန်ဖြင့် ဗိမာန်တော်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော အခန်းများထဲသို့ တောက်လောင်နေသော မီးတုတ်များကို ပစ်သွင်းခဲ့ကြပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုနေရာ၌ ခိုလှုံနေကြသူများကို သူတို့၏ ဓားများဖြင့် အမြောက်အမြား သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သွေးများသည် ဗိမာန်တော်၏ လှေကားထစ်များအတိုင်း ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ယုဒလူ သောင်းနှင့်ချီ၍ ပျက်စီးခဲ့ကြသည်။ တိုက်ပွဲသံများ၏ အထက်တွင် - “ဣခဗုဒ။” — ဘုန်းတော် ကွယ်ပျောက်လေပြီ ဟု အော်ဟစ်နေကြသော အသံများကို ကြားခဲ့ရသည်။

“Titus found it impossible to check the rage of the soldiery; he entered with his officers, and surveyed the interior of the sacred edifice. The splendor filled them with wonder; and as the flames [34] had not yet penetrated to the holy place, he made a last effort to save it, and springing forth, again exhorted the soldiers to stay the progress of the conflagration. The centurion Liberalis endeavored to force obedience with his staff of office; but even respect for the emperor gave way to the furious animosity against the Jews, to the fierce excitement of battle, and to the insatiable hope of plunder. The soldiers saw everything around them radiant with gold, which shone dazzlingly in the wild light of the flames; they supposed that incalculable treasures were laid up in the sanctuary. A soldier, unperceived, thrust a lighted torch between the hinges of the door: the whole building was in flames in an instant. The blinding smoke and fire forced the officers to retreat, and the noble edifice was left to its fate.

“တိုက်တပ်စ်သည် စစ်သားများ၏ ဒေါသကို တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အရာရှိများနှင့်အတူ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သန့်ရှင်းသော အဆောက်အအုံ၏ အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးခဲ့သည်။ ၎င်း၏ တောက်ပဆန်းပြားမှုက သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ မီးတောက်များသည် [၃၄] သန့်ရှင်းသော နေရာသို့ မဝင်ရောက်သေးသောကြောင့်၊ သူသည် ၎င်းကို ကယ်တင်ရန် နောက်ဆုံး ကြိုးပမ်းမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကာ စစ်သားများအား မီးလောင်မှုကို တားဆီးရန် ထပ်မံတိုက်တွန်းခဲ့သည်။ တပ်မှူး လစ်ဘာရေးလစ် (Liberalis) သည် မိမိ၏ ရာထူးတံဆိပ်တုံးဖြင့် နာခံစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း၊ ဧကရာဇ်မင်းအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုပင်လျှင် ယုဒလူတို့အပေါ် ထားရှိသော ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှု၊ တိုက်ပွဲ၏ ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လုယက်လိုသော ရောင့်ရဲမှုမရှိသည့် မျှော်လင့်ချက်တို့ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စစ်သားများသည် မိမိတို့ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံး ရွှေရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းသည် မီးတောက်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်အောက်တွင် စူးရှစွာ တောက်ပနေခဲ့သည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရတနာများ သိုလှောင်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ စစ်သားတစ်ဦးသည် မည်သူမျှ မမြင်ဘဲ တံခါး၏ ပတ္တာများကြားသို့ လောင်နေသော မီးတုတ်ကို ထိုးသွင်းခဲ့ရာ အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ မျက်စိကန်းလုမတတ် ဖြစ်စေသော မီးခိုးများနှင့် မီးများသည် အရာရှိများအား ဆုတ်ခွာရန် အတင်းအဓမ္မ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ခန့်ညားလှသော အဆောက်အအုံကြီးသည် သူမ၏ ကံကြမ္မာအတိုင်း ချန်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

“It was an appalling spectacle to the Roman—what was it to the Jew? The whole summit of the hill which commanded the city, blazed like a volcano. One after another the buildings fell in, with a tremendous crash, and were swallowed up in the fiery abyss. The roofs of cedar were like sheets of flame; the gilded pinnacles shone like spikes of red light; the gate towers sent up tall columns of flame and smoke. The neighboring hills were lighted up; and dark groups of people were seen watching in horrible anxiety the progress of the destruction: the walls and heights of the upper city were crowded with faces, some pale with the agony of despair, others scowling unavailing vengeance. The shouts of the Roman soldiery as they ran to and fro, and the howlings of the insurgents who were perishing in the flames, mingled with the roaring of the conflagration and the thundering sound of falling timbers. The echoes of the mountains replied or brought back the shrieks of the people on the heights; all along the walls resounded screams and wailings; men who were destruction of Jerusalem 29 expiring with famine rallied their remaining strength to utter a cry of anguish and desolation.

“၎င်းသည် ရောမလူတို့အတွက် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည် — ယုဒလူတို့အတွက်မူ မည်သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်နည်း။ မြို့တော်ကို စိုးမိုးထားသော တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးသည် မီးတောင်ကဲ့သို့ တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ အဆောက်အအုံများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြင်းထန်သော အသံကြီးဖြင့် ပြိုကျပျက်စီးခဲ့ကြပြီး မီးပင်လယ်ထဲသို့ ဝါးမြိုခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အာရဇ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အမိုးများသည် မီးပြားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရွှေချထားသော အထွတ်အထိပ်များသည် ရဲရဲတောက်နေသော အလင်းတန်းများကဲ့သို့ တောက်ပနေခဲ့သည်။ တံခါးမျှော်စင်များသည် မြင့်မားသော မီးတောက်များနှင့် မီးခိုးတိုင်ကြီးများကို ပင့်တင်နေခဲ့သည်။ အနီးနားရှိ တောင်ကုန်းများသည် လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။ လူစုလူဝေးကြီးများသည် ပျက်စီးခြင်း၏ တိုးတက်မှုကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ မြို့အထက်ပိုင်း၏ မြို့ရိုးများနှင့် အမြင့်ပိုင်းများတွင် မျက်နှာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး အချို့မှာ စိတ်ပျက်ခြင်း၏ ဝေဒနာကြောင့် ဖြူဖျော့နေကြကာ အချို့မှာမူ အချည်းနှီးဖြစ်သော ကလဲ့စားချေလိုစိတ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကုတ်နေကြသည်။ ရောမစစ်သားများ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြသော အော်ဟစ်သံများနှင့် မီးတောက်များထဲတွင် ပျက်စီးနေကြသော ပုန်ကန်သူများ၏ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများသည်၊ မီးလောင်ကျွမ်းသံကြီးနှင့် သစ်လုံးများ ပြိုကျပျက်စီးသံတို့နှင့် ရောနှောနေခဲ့သည်။ တောင်တန်းများ၏ ပဲ့တင်သံများသည် အမြင့်ပေါ်ရှိ လူတို့၏ အော်ဟစ်သံများကို ပြန်လည်ဖြေကြား သို့မဟုတ် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ မြို့ရိုးတစ်လျှောက်လုံးတွင် အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုကြွေးသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း ၂၉။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်းကြောင့် အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော လူများသည် မိမိတို့၏ ကျန်ရှိသော အင်အားကို စုစည်းကာ ပူဆွေးခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်း၏ အော်ဟစ်သံကို မြွက်ဆိုခဲ့ကြသည်။

“The slaughter within was even more dreadful than the spectacle [35] from without. Men and women, old and young, insurgents and priests, those who fought and those who entreated mercy, were hewn down in indiscriminate carnage. The number of the slain exceeded that of the slayers. The legionaries had to clamber over heaps of dead to carry on the work of extermination.”—Milman, The History of the Jews, book 16.

“အတွင်းပိုင်းရှိ သတ်ဖြတ်မှုသည် ပြင်ပမှ မြင်ကွင်း [၃၅] ထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ ယောက်ျားများနှင့် မိန်းမများ၊ လူကြီးများနှင့် လူငယ်များ၊ ပုန်ကန်သူများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ တိုက်ခိုက်သူများနှင့် ကရုဏာကို တောင်းပန်သူများသည် ခွဲခြားမှုမရှိသော သတ်ဖြတ်မှုကြီးထဲတွင် ခုတ်လှဲခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ အသတ်ခံရသူဦးရေသည် သတ်ဖြတ်သူဦးရေထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ စစ်သည်တော်များသည် မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခြင်း အမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် သေဆုံးသူတို့၏ အလောင်းပုံများအပေါ်သို့ ကျော်တက်ခဲ့ကြရသည်။” — မီလ်မန်၊ ယုဒလူတို့၏ သမိုင်း၊ စာအုပ် ၁၆။

After the destruction of the temple, the whole city soon fell into the hands of the Romans. The leaders of the Jews forsook their impregnable towers, and Titus found them solitary. He gazed upon them with amazement, and declared that God had given them into his hands; for no engines, however powerful, could have prevailed against those stupendous battlements. Both the city and the temple were razed to their foundations, and the ground upon which the holy house had stood was “plowed like a field.” Jeremiah 26:18. In the siege and the slaughter that followed, more than a million of the people perished; the survivors were carried away as captives, sold as slaves, dragged to Rome to grace the conqueror’s triumph, thrown to wild beasts in the amphitheaters, or scattered as homeless wanderers throughout the earth.

ဗိမာန်တော် ပျက်စီးပြီးနောက်၊ မကြာမီ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ရောမလူတို့၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် မိမိတို့၏ ခိုင်ခံ့လှသော မျှော်စင်များကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြပြီး တိုက်တပ်စ်သည် ၎င်းတို့ကို လူသူကင်းမဲ့လျက် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းတို့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို မိမိ၏လက်ထဲသို့ အပ်နှံလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သော စက်ယန္တရားများ ဖြစ်ပါစေ၊ ထိုကြီးမားလှသော ခံတပ်ရိုးများကို အောင်နိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြို့တော်နှင့် ဗိမာန်တော် နှစ်ခုစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ အောက်ခြေအထိ ဖြိုဖျက်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး သန့်ရှင်းသော အိမ်တော် တည်ရှိခဲ့သော မြေသည် “လယ်ကွက်ကဲ့သို့ ထွန်ခြင်းကို ခံရ၏။” ယေရမိအနာဂတ်ဟောချက်ကျမ်း ၂၆:၁၈။ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းနှင့် ၎င်းနောက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော သတ်ဖြတ်မှုအတွင်း လူဦးရေ ၁ (တစ်) သန်းကျော် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ လွတ်မြောက်လာသူများသည် သုံ့ပန်းများအဖြစ် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရကာ၊ ကျေးကျွန်များအဖြစ် ရောင်းချခြင်းခံရပြီး၊ အောင်နိုင်သူ၏ အောင်ပွဲကို တန်ဆာဆင်ရန် ရောမမြို့သို့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံခဲ့ရကာ၊ ကစားကွင်းကြီးများတွင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များထံသို့ ချပစ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည် သို့မဟုတ် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးတွင် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ လှည့်လည်သွားလာသူများအဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ကြသည်။

The Jews had forged their own fetters; they had filled for themselves the cup of vengeance. In the utter destruction that befell them as a nation, and in all the woes that followed them in their dispersion, they were but reaping the harvest which their own hands had sown. Says the prophet: “O Israel, thou hast destroyed thyself;” “for thou hast fallen by thine iniquity.” Hosea 13:9; 14:1. Their sufferings are often represented as a punishment visited upon them by the direct decree of God. It is thus that the great deceiver seeks to conceal his own work. By stubborn rejection of divine love and mercy, the Jews had caused the protection of God to be withdrawn from them, and Satan was permitted to rule them according to his will. The horrible cruelties enacted in the destruction of Jerusalem are a demonstration [36] of Satan’s vindictive power over those who yield to his control.

ယုဒလူများသည် မိမိတို့၏ သံခြေကျင်းများကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့အတွက် ကလဲ့စားချေခြင်း ဖလားကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ဖြည့်ခဲ့ကြသည်။ လူမျိုးတစ်မျိုးအနေဖြင့် သူတို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သော လုံးဝပျက်စီးခြင်းဘေး၌လည်းကောင်း၊ သူတို့ ပြန့်ကျဲသွားရာတွင် ၎င်းတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သော ဘေးဒုက္ခအားလုံး၌လည်းကောင်း၊ သူတို့သည် မိမိတို့၏ လက်ဖြင့် စိုက်ပျိုးခဲ့သော အသီးအနှံများကိုသာ ပြန်လည်ရိတ်သိမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်က ဤသို့ဆိုသည် - “အို ဣသရေလအမျိုး၊ သင်သည် မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီ။” “အကြောင်းမူကား သင်သည် မိမိဒုစရိုက်ကြောင့် လဲချေပြီ။” ဟောရှေ ၁၃:၉၊ ၁၄:၁။ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဘုရားသခင်၏ တိုက်ရိုက်အမိန့်တော်ဖြင့် သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်စေသော ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုအဖြစ် မကြာခဏ ဖော်ပြလေ့ရှိကြသည်။ ကြီးမားသော လှည့်ဖြားသူသည် မိမိ၏ လုပ်ရပ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ဤသို့ ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်နှင့် ကရုဏာတော်ကို ခေါင်းမာစွာ ငြင်းပယ်ခြင်းအားဖြင့်၊ ယုဒလူများသည် ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို မိမိတို့ထံမှ ရုပ်သိမ်းစေခဲ့ပြီး စာတန်သည် မိမိ၏ အလိုရှိသည့်အတိုင်း သူတို့ကို အုပ်စိုးရန် အခွင့်ရရှိခဲ့သည်။ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း၌ ကျူးလွန်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရက်စက်မှုများသည် မိမိ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသူများအပေါ်တွင် ထားရှိသော စာတန်၏ ကလဲ့စားချေလိုသော [၃၆] တန်ခိုးကို ပြသခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

We cannot know how much we owe to Christ for the peace and protection which we enjoy. It is the restraining power of God that prevents mankind from passing fully under the control of Satan. The 30 The Great Controversy disobedient and unthankful have great reason for gratitude for God’s mercy and long-suffering in holding in check the cruel, malignant power of the evil one. But when men pass the limits of divine forbearance, that restraint is removed. God does not stand toward the sinner as an executioner of the sentence against transgression; but He leaves the rejectors of His mercy to themselves, to reap that which they have sown. Every ray of light rejected, every warning despised or unheeded, every passion indulged, every transgression of the law of God, is a seed sown which yields its unfailing harvest. The Spirit of God, persistently resisted, is at last withdrawn from the sinner, and then there is left no power to control the evil passions of the soul, and no protection from the malice and enmity of Satan. The destruction of Jerusalem is a fearful and solemn warning to all who are trifling with the offers of divine grace and resisting the pleadings of divine mercy. Never was there given a more decisive testimony to God’s hatred of sin and to the certain punishment that will fall upon the guilty.

ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားရသော ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုအတွက် ခရစ်တော်အား ကျွန်ုပ်တို့ မည်မျှလောက် ကြွေးတင်နေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိနိုင်ပါ။ လူသားမျိုးနွယ်အား စာတန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ လုံးဝရောက်ရှိမသွားစေရန် တားဆီးပေးထားသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ တားဆီးပိတ်ပင်ထားသော တန်ခိုးတော်ပင်ဖြစ်သည်။ ၃၀ မဟာဓမ္မတိုက်ပွဲ မနာခံသူများနှင့် ကျေးဇူးကန်းသူများသည် မကောင်းသောအရှင်၏ ရက်စက်ပြီး ယုတ်မာသော တန်ခိုးကို တားဆီးထိန်းချုပ်ပေးထားသော ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်နှင့် စိတ်ရှည်သည်းခံတော်မူခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်စရာ ကြီးမားသောအကြောင်းရင်း ရှိကြသည်။ သို့သော် လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သည်းခံခြင်းအတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားသောအခါ ထိုတားဆီးပိတ်ပင်မှုသည် ဖယ်ရှားခြင်းခံရသည်။ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်သားအပေါ် လွန်ကျူးခြင်းအတွက် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်မည့် သူတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ကရုဏာတော်ကို ငြင်းပယ်သူများအား သူတို့စိုက်ပျိုးခဲ့သော အရာများကို ပြန်လည်ရိတ်သိမ်းစေရန် သူတို့အလိုအတိုင်း ပစ်ထားတော်မူသည်။ ငြင်းပယ်ခဲ့သော အလင်းရောင်ခြည်တိုင်း၊ မထောက်ထားဘဲ သို့မဟုတ် ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားခဲ့သော သတိပေးချက်တိုင်း၊ အလိုလိုက်ခဲ့သော ကိလေသာစိတ်တိုင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို လွန်ကျူးခြင်းတိုင်းသည် မပျက်မကွက် အသီးအနှံကို ဖြစ်ထွန်းစေသော စိုက်ပျိုးလိုက်သည့် မျိုးစေ့ပင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ကို ဇွဲနပဲဖြင့် ဆန့်ကျင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်သားထံမှ ရုပ်သိမ်းခြင်း ခံရပြီး၊ ထိုအခါတွင် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ဆိုးညစ်သော ကိလေသာစိတ်များကို ထိန်းချုပ်ရန် တန်ခိုးမရှိတော့ဘဲ၊ စာတန်၏ မလိုမုန်းထားမှုနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုတို့မှ ကာကွယ်စောက်ရှောက်မှုလည်း မရှိတော့ချေ။ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် ကမ်းလှမ်းချက်များကို ပေါ့ဆစွာ သဘောထားပြီး ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော် တောင်းပန်ချက်များကို ဆန့်ကျင်နေသူ အားလုံးအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လေးနက်သော သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အပြစ်တရားအပေါ် ဘုရားသခင်၏ မုန်းတီးမှုနှင့် အပြစ်ရှိသူအပေါ် ကျရောက်မည့် သေချာသော ပြစ်ဒဏ်တို့အတွက် ဤမျှလောက် ပြတ်သားသော သက်သေခံချက်မျိုး ဘယ်သောအခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။

The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The [37] records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the “battle of the warrior ... with confused noise, and garments rolled in blood” (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

ဂျေရုဆလင်မြို့အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းများ ကျရောက်မည့်အကြောင်း ကယ်တင်ရှင်၏ ပရောဖက်ပြုချက်သည် အခြားသော ပြည့်စုံခြင်းတစ်ခု ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပျက်စီးခြင်းသည် ၎င်း၏ အားနည်းသော အရိပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရွေးကောက်ထားသော မြို့တော်၏ ကံကြမ္မာ၌၊ ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ငြင်းပယ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်ကို နင်းခြေခဲ့သော ကမ္ဘာကြီး၏ ပျက်စီးခြင်းဘေးကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ မြေကြီးသည် မိမိ၏ ရှည်လျားလှသော ရာဇဝတ်မှု ရာစုနှစ်များအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် လူသားတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ မှတ်တမ်းများသည် မှောင်မိုက်လှပေသည်။ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရာတွင် နှလုံးသားသည် နာမကျန်းဖြစ်ရပြီး စိတ်သည် အားနည်းသွားရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အာဏာစက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း၏ ရလဒ်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ သို့သော် သာ၍ မှောင်မိုက်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို အနာဂတ်၏ ဗျာဒိတ်တော်များတွင် ဖော်ပြထားသည်။ အတိတ်၏ [၃၇] မှတ်တမ်းများ — ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုများ၊ ပဋိပက္ခများနှင့် တော်လှန်ရေးများ၏ ရှည်လျားလှသော စီတန်းလှည့်လည်မှု၊ “စစ်သူရဲတို့၏ တိုက်ပွဲသည် ... ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံနှင့်လည်းကောင်း၊ သွေး၌ လူးသော အဝတ်နှင့်လည်းကောင်း ဖြစ်၏” (ဟေရှာယ ၉:၅) — ဘုရားသခင်၏ တားဆီးပိတ်ပင်ထားသော ဝိညာဉ်တော်သည် လူဆိုးများထံမှ လုံးဝရုပ်သိမ်းခြင်း ခံရမည့်၊ လူသားတို့၏ ကိလေသာစိတ်နှင့် စာတန်၏ အမျက်ဒေါသ ပေါက်ကွဲမှုကို တားဆီးထိန်းချုပ်ပေးခြင်း မရှိတော့မည့် ထိုနေ့ရက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤအရာများသည် အဘယ်နည်း။ ကမ္ဘာကြီးသည် ယခင်က ဘယ်သောအခါမျှ မမြင်ဖူးသည့်အတိုင်း စာတန်၏ အုပ်စိုးမှု ရလဒ်များကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။

But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: “Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man destruction of Jerusalem 31 coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.” Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

သို့သော် ထိုနေ့ရက်၌၊ ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးချိန်ကကဲ့သို့ပင်၊ အသက်ရှင်သူတို့စာရင်းတွင် အမည်ရေးမှတ်ခြင်းခံရသမျှသော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်သည် ကယ်နှုတ်ခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်။ ဟေရှာယ ၄:၃။ ခရစ်တော်က မိမိ၏ သစ္စာရှိသူများကို မိမိထံသို့ စုသိမ်းရန် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည် - “ထိုအခါ မြေကြီးပေါ်မှာ ရှိသမျှသော လူမျိုးတို့သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြလိမ့်မည်။ လူသားသည် ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း ၃၁ တန်ခိုးတော်နှင့်လည်းကောင်း၊ ကြီးစွာသော ဘုန်းအသရေနှင့်လည်းကောင်း ကောင်းကင်တိမ်တိုက်ကို စီးလျက် ကြွလာသည်ကို မြင်ရကြလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည်လည်း ကြီးစွာသော တံပိုးမှုတ်သံနှင့်တကွ မိမိကောင်းကင်တမန်များကို စေလွှတ်၍၊ သူတို့သည် ရွေးကောက်တော်မူသော သူတို့ကို ကောင်းကင်တစ်ဖက်မှသည် အခြားတစ်ဖက်တိုင်အောင် လေလေးမျက်နှာတို့မှ စုသိမ်းကြလိမ့်မည်။” မဿဲ ၂၄:၃၀၊ ၃၁။ ထိုအခါ ဧဝံဂေလိတရားကို နာမခံသောသူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်တော်ထွက် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံရကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကြွလာတော်မူခြင်း၏ တောက်ပသောအလင်းအားဖြင့် ဖျက်ဆီးခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။ ၂ သက်သာလောနိတ် ၂:၈။ ရှေးခေတ်က ဣသရေလလူမျိုးကဲ့သို့ပင် လူဆိုးများသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဒုစရိုက်ကြောင့် လဲကြရသည်။ အပြစ်တရား၏ အသက်တာအားဖြင့်၊ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် သဟဇာတမဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏ ပင်ကိုယ်သဘာဝသည် ဆိုးညစ်မှုဖြင့် အလွန်အောက်တန်းကျသွားခဲ့သဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်ထင်ရှားခြင်းသည် သူတို့အတွက် လောင်ကျွမ်းစေသော မီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: “There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.” Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24-26; Revelation 6:12-17. Those who behold these harbingers of His coming are to “know that it is near, even at the doors.” Matthew [38] 24:33. “Watch ye therefore,” are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, “the day of the Lord so cometh as a thief in the night.” 1 Thessalonians 5:2-5.

လူတို့သည် ခရစ်တော်၏ စကားတော်များ၌ သူတို့ထံ ပေးထားသော သင်ခန်းစာကို မေ့လျော့မထားမိရန် သတိပြုကြပါစေ။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ တပည့်တော်များအား ဂျေရုဆလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းအကြောင်း သတိပေးခဲ့ပြီး၊ သူတို့ လွတ်မြောက်နိုင်စေရန် ချဉ်းကပ်လာသော ပျက်စီးခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာကို ပေးခဲ့သကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော်သည် ကမ္ဘာကြီးအား နောက်ဆုံး ပျက်စီးခြင်းနေ့ရက်အကြောင်း သတိပေးခဲ့ပြီး၊ အလိုရှိသူအားလုံးသည် ရောက်လုနီးသော အမျက်တော်မှ ထွက်ပြေးနိုင်ကြစေရန် ၎င်း၏ ချဉ်းကပ်လာမှု နိမိတ်လက္ခဏာများကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ယေရှုက - “နေ၊ လ၊ ကြယ်တို့၌ ပုဗ္ဗနိမိတ်များ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ မြေကြီးပေါ်မှာလည်း လူမျိုးတို့သည် စိတ်ဆင်းရဲခြင်း ရှိကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ လုကာ ၂၁:၂၅၊ မဿဲ ၂၄:၂၉၊ မာကု ၁၃:၂၄-၂၆၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၆:၁၂-၁၇။ ကိုယ်တော် ကြွလာခြင်း၏ ဤရှေ့ပြေးနိမိတ်များကို မြင်တွေ့ရသောသူတို့သည် “တံခါးဝသို့ ရောက်လုနီးပြီဟု သိမှတ်ကြလော့။” မဿဲ [၃၈] ၂၄:၃၃။ “ထို့ကြောင့် စောင့်နေကြလော့” ဟူသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ ဆုံးမသတိပေးစကားပင် ဖြစ်သည်။ မာကု ၁၃:၃၅။ သတိပေးချက်ကို ဂရုစိုက်သောသူတို့သည် ထိုနေ့ရက်က သူတို့အား မထင်မှတ်ဘဲ အုပ်မိစေရန် မှောင်မိုက်၌ ရှိနေကြမည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် မစောင့်နေသောသူတို့အတွက်မူ “ထာဝရဘုရား၏ နေ့ရက်သည် ညဉ့်အခါ သူခိုးလာသကဲ့သို့ ရောက်လိမ့်မည်။” ၁ သက်သာလောနိတ် ၅:၂-၅။

The world is no more ready to credit the message for this time than were the Jews to receive the Saviour’s warning concerning Jerusalem. Come when it may, the day of God will come unawares to the ungodly. When life is going on in its unvarying round; when men are absorbed in pleasure, in business, in traffic, in moneymaking; when religious leaders are magnifying the world’s progress and enlightenment, and the people are lulled in a false security— then, as the midnight thief steals within the unguarded dwelling, so shall sudden destruction come upon the careless and ungodly, “and they shall not escape.” Verse 3

ယုဒလူတို့သည် ဂျေရုဆလင်မြို့နှင့်ပတ်သက်၍ ကယ်တင်ရှင်၏ သတိပေးချက်ကို လက်ခံရန် အဆင်သင့်မဖြစ်ခဲ့ကြသကဲ့သို့၊ ကမ္ဘာကြီးသည်လည်း ယခုအချိန်အတွက် ပေးထားသော ဗဟုသုတ သတင်းစကားကို ယုံကြည်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးချေ။ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ရောက်လာပါစေ၊ ဘုရားသခင်၏ နေ့ရက်သည် ဘုရားသခင်ကို မကိုးကွယ်သောသူတို့ထံသို့ မထင်မှတ်ဘဲ ရောက်လာလိမ့်မည်။ အသက်တာသည် ၎င်း၏ ပြောင်းလဲမှုမရှိသော သံသရာအတိုင်း လည်ပတ်နေစဉ်၊ လူတို့သည် ပျော်ရွှင်မှု၊ စီးပွားရေး၊ ကုန်သွယ်မှု၊ ငွေရှာခြင်းတို့၌ စိတ်ဝင်စားနေကြစဉ်၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည် ကမ္ဘာကြီး၏ တိုးတက်မှုနှင့် အလင်းပညာကို ချီးမွမ်းပြောဆိုနေကြပြီး၊ လူတို့သည် မှားယွင်းသော လုံခြုံမှု၌ အိပ်မောကျနေကြစဉ် — ထိုအခါ၊ သန်းခေါင်ယံသူခိုးသည် အစောင့်အရှောက်မရှိသော အိမ်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်လာသကဲ့သို့၊ ရုတ်တရက် ပျက်စီးခြင်းသည် သတိမဲ့သူများနှင့် ဘုရားသခင်ကို မကိုးကွယ်သောသူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်လိမ့်မည်၊ “သူတို့သည်လည်း မလွတ်ရကြ။” အပိုဒ်ငယ် ၃