မဟာတိုက်လှန်ပွဲ (GC) အခန်း ၃၃

 

Chapter 33—The First Great Deception

အခန်း ၃၃ — ပထမဆုံးသော ကြီးမားသည့် လှည့်ဖြားမှု

With the earliest history of man, Satan began his efforts to deceive our race. He who had incited rebellion in heaven desired to bring the inhabitants of the earth to unite with him in his warfare against the government of God. Adam and Eve had been perfectly happy in obedience to the law of God, and this fact was a constant testimony against the claim which Satan had urged in heaven, that God’s law was oppressive and opposed to the good of His creatures. And furthermore, Satan’s envy was excited as he looked upon the beautiful home prepared for the sinless pair. He determined to cause their fall, that, having separated them from God and brought them under his own power, he might gain possession of the earth and here establish his kingdom in opposition to the Most High.

လူသားတို့၏ အစောဆုံးသမိုင်းကြောင်းနှင့်အတူ စာတန်သည် ကျွန်ုပ်တို့လူမျိုးကို လှည့်ဖြားရန် ကြိုးပမ်းမှုများကို စတင်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပုန်ကန်မှုကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သောသူသည် ဘုရားသခင်၏အုပ်ချုပ်မှုကို ဆန့်ကျင်သည့် သူ၏စစ်ပွဲတွင် မြေကြီးသားတို့အား မိမိနှင့်အတူ ပူးပေါင်းစေလိုခဲ့သည်။ အာဒံနှင့်ဧဝတို့သည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို နာခံခြင်းဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြပြီး၊ ဤအချက်သည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်သည် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်တတ်ပြီး သတ္တဝါတို့၏ကောင်းကျိုးကို ဆန့်ကျင်သည်ဟူ၍ စာတန်ကောင်းကင်ဘုံ၌ အခိုင်အမာဆိုခဲ့သော စွပ်စွဲချက်ကို အမြဲတမ်းသက်သေခံနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စာတန်သည် အပြစ်ကင်းစင်သော ထိုဇနီးမောင်နှံအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် လှပသောနေအိမ်ကို ကြည့်ရှုသောအခါ သူ၏မနာလိုစိတ်များ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုသူတို့ကို ဘုရားသခင်ထံမှ ခွဲခွာစေပြီး သူ၏အာဏာအောက်သို့ ရောက်ရှိစေခြင်းဖြင့်၊ မြေကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ကာ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်လျက် သူ၏နိုင်ငံကို ဤနေရာတွင် တည်ထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

Had Satan revealed himself in his real character, he would have been repulsed at once, for Adam and Eve had been warned against this dangerous foe; but he worked in the dark, concealing his purpose, that he might more effectually accomplish his object. Employing as his medium the serpent, then a creature of fascinating appearance, he addressed himself to Eve: “Hath God said, Ye shall not eat of every tree of the garden?” Genesis 3:1. Had Eve refrained from entering into argument with the tempter, she would have been safe; but she ventured to parley with him and fell a victim to his wiles. It is thus that many are still overcome. They doubt and argue concerning the requirements of God; and instead of obeying the divine commands, they accept human theories, which but disguise the devices of Satan.

စာတန်သည် သူ၏စစ်မှန်သော သရုပ်သကန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ပါက၊ အာဒံနှင့်ဧဝတို့သည် ဤအန္တရာယ်ရှိသော ရန်သူကို သတိပေးထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ပိုမိုထိရောက်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်လျက် မှောင်မိုက်ထဲတွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် သတ္တဝါဖြစ်သော မြွေကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြု၍ ဧဝကို ဤသို့မေးမြန်းခဲ့သည် - "ဥယျာဉ်၌ရှိသမျှသော အပင်တို့၏အသီးကို မစားရဟု ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူသလော။" (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃:၁)။ ဧဝသည် သွေးဆောင်သူနှင့် ငြင်းခုံခြင်းမပြုဘဲ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ပါက သူမသည် လုံခြုံပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့နှင့်ဆွေးနွေးရန် ဝံ့စားခဲ့ပြီး သူ၏လှည့်ဖြားမှုတွင် သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဤနည်းအတိုင်းပင် လူအများတို့သည် ယနေ့တိုင်အောင် အနိုင်ယူခြင်းကို ခံနေကြရသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏တောင်းဆိုချက်များကို သံသယဝင်ပြီး ငြင်းခုံကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်များကို နာခံမည့်အစား စာတန်၏ဉာဏ်ဆင်မှုများကိုသာ ဖုံးကွယ်ထားသည့် လူ့သဘောတရားများကို လက်ခံနေကြသည်။

“The woman said unto the serpent, We may eat of the fruit of the trees of the garden: but of the fruit of the tree which is in the midst of the garden, God hath said, Ye shall not eat of it, neither shall ye touch it, lest ye die. And the serpent said unto the woman, Ye shall not surely die: for God doth know that in the day ye eat thereof, then your eyes shall be opened, and ye shall be as gods, knowing good and evil.” Verses 2-5. He declared that they would become like God, possessing greater wisdom than before and being capable of a higher state of existence. Eve yielded to temptation; and through her influence, Adam was led into sin. They accepted the words of the serpent, that God did not mean what He said; they distrusted their Creator and imagined that He was restricting their liberty and that they might obtain great wisdom and exaltation by transgressing His law.

"မိန်းမကလည်း၊ ဥယျာဉ်၌ရှိသော အပင်တို့၏အသီးကို ငါတို့စားရသော အခွင့်ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဥယျာဉ်အလယ်၌ရှိသော အပင်၏အသီးကိုမူကား၊ သင်တို့မသေရအောင် မစားကြနှင့်၊ မတို့မထိကြနှင့်ဟု ဘုရားသခင်မိန့်တော်မူသည်ဟု မြွေကိုပြောဆို၏။ မြွေကလည်း၊ သင်တို့သည် အသေခံရမည်မဟုတ်။ ထိုအသီးကိုစားသောနေ့၌ သင်တို့မျက်စိပွင့်လင်း၍၊ ကောင်းမကောင်းကိုသိသဖြင့်၊ ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်ကို ဘုရားသခင်သိတော်မူသည်ဟု မိန်းမအားပြောဆို၏။" (ငယ် ၂-၅)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားသော ပညာကိုပိုင်ဆိုင်ကာ ပိုမိုမြင့်မားသော တည်ရှိမှုအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု သူက ကြေညာခဲ့သည်။ ဧဝသည် သွေးဆောင်မှုကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ သူမ၏လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အာဒံသည် အပြစ်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း မဆိုလိုဟုဆိုသည့် မြွေ၏စကားကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်ကို မယုံကြည်တော့ဘဲ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏လွတ်လပ်မှုကို ကန့်သတ်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ၊ ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြင့် ကြီးမားသောပညာနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်းကို ရရှိနိုင်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့ကြသည်။

But what did Adam, after his sin, find to be the meaning of the words, “In the day that thou eatest thereof thou shalt surely die”? Did he find them to mean, as Satan had led him to believe, that he was to be ushered into a more exalted state of existence? Then indeed there was great good to be gained by transgression, and Satan was proved to be a benefactor of the race. But Adam did not find this to be the meaning of the divine sentence. God declared that as a penalty for his sin, man should return to the ground whence he was taken: “Dust thou art, and unto dust shalt thou return.” Verse 19. The words of Satan, “Your eyes shall be opened,” proved to be true in this sense only: After Adam and Eve had disobeyed God, their eyes were opened to discern their folly; they did know evil, and they tasted the bitter fruit of transgression.

သို့သော် အာဒံသည် အပြစ်ပြုပြီးနောက် "ထိုအသီးကိုစားသောနေ့၌ သင်သည် အသေခံရမည်" ဟူသော စကားတော်၏အဓိပ္ပာယ်ကို မည်သို့တွေ့ရှိခဲ့သနည်း။ စာတန် ယုံကြည်စေခဲ့သည့်အတိုင်း ပိုမိုမြင့်မြတ်သော အသက်တာအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ဟု သူတွေ့ရှိခဲ့ပါသလော။ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ပညတ်တော်ကိုချိုးဖောက်ခြင်းဖြင့် ကြီးစွာသောကောင်းကျိုးကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ စာတန်သည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရာရောက်ပေမည်။ သို့သော် အာဒံသည် ဘုရားသခင်၏စီရင်ချက်၏အဓိပ္ပာယ်ကို ထိုသို့မတွေ့ရှိခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏အပြစ်အတွက် အပြစ်ဒဏ်အဖြစ် လူသည် သူကိုယူရာမြေကြီးသို့ ပြန်သွားရမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် - "သင်သည် မြေမှုန့်ဖြစ်၍ မြေမှုန့်သို့ ပြန်သွားရမည်။" (ငယ် ၁၉)။ "သင်တို့မျက်စိပွင့်လင်းလိမ့်မည်" ဟူသော စာတန်၏စကားသည် ဤအဓိပ္ပာယ်ဖြင့်သာ မှန်ကန်ကြောင်း ထင်ရှားခဲ့သည်။ အာဒံနှင့်ဧဝတို့သည် ဘုရားသခင်ကို မနာခံပြီးနောက် သူတို့၏မိုက်မဲမှုကို သိမြင်စေရန် မျက်စိပွင့်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အပြစ်ကို သိရှိခဲ့ကြပြီး၊ ပညတ်တော်ချိုးဖောက်ခြင်း၏ ခါးသီးသောအသီးကို အရသာခံခဲ့ကြရသည်။

In the midst of Eden grew the tree of life, whose fruit had the power of perpetuating life. Had Adam remained obedient to God, he would have continued to enjoy free access to this tree and would have lived forever. But when he sinned he was cut off from partaking of the tree of life, and he became subject to death. The divine sentence, “Dust thou art, and unto dust shalt thou return,” points to the utter extinction of life.

ဧဒင်ဥယျာဉ်အလယ်တွင် အသက်ပေးသောအသီးရှိသည့် အသက်ပင် ပေါက်ရောက်သည်။ အာဒံသည် ဘုရားသခင်ကို နာခံလျက်ရှိနေခဲ့ပါက၊ သူသည် ဤအပင်ထံသို့ လွတ်လပ်စွာသွားရောက်ခွင့်ကို ဆက်လက်ခံစားနေရမည်ဖြစ်ပြီး ထာဝရအသက်ရှင်နေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူအပြစ်ပြုသောအခါ အသက်ပင်၏အသီးကို စားသုံးခြင်းမှ ပိတ်ပင်ခံခဲ့ရပြီး သေခြင်းသို့ရောက်ရှိခဲ့သည်။ "သင်သည် မြေမှုန့်ဖြစ်၍ မြေမှုန့်သို့ ပြန်သွားရမည်" ဟူသော ဘုရားသခင်၏စီရင်ချက်သည် အသက်တာ၏ လုံးဝပျက်သုဉ်းခြင်းကို ညွှန်ပြနေသည်။

Immortality, promised to man on condition of obedience, had been forfeited by transgression. Adam could not transmit to his posterity that which he did not possess; and there could have been no hope for the fallen race had not God, by the sacrifice of His Son, brought immortality within their reach. While “death passed upon all men, for that all shall sinned,” Christ “hath brought life and immortality to light through the gospel.” Romans 5:12; 2 Timothy 1:10. And only through Christ can immortality be obtained. Said Jesus: “He that believeth on the Son hath everlasting life: and he that believeth not the Son shall not see life.” John 3:36. Every man may come into possession of this priceless blessing if he will comply with the conditions. All “who by patient continuance in well-doing seek for glory and honor and immortality,” will receive “eternal life.” Romans 2:7.

နာခံခြင်းအပေါ်အခြေခံ၍ လူသားအား ကတိပေးထားသော ထာဝရအသက်သည် ပညတ်တော်ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ အာဒံသည် သူကိုယ်တိုင်မပိုင်ဆိုင်သည့်အရာကို သူ၏နောက်မျိုးဆက်များသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏သားတော်ကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ထာဝရအသက်ကို လူသားတို့လက်လှမ်းမီရာသို့ မယူဆောင်လာခဲ့ပါက၊ ပြုတ်ကျသောလူသားမျိုးနွယ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝရှိမည်မဟုတ်ပါ။ "လူအပေါင်းတို့သည် အပြစ်ရှိကြသည်ဖြစ်၍ သေခြင်းသည် လူအပေါင်းတို့သို့ ရောက်လာ၏" ဟူသော်လည်း၊ ခရစ်တော်သည် "ဧဝံဂေလိတရားအားဖြင့် အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် မသေနိုင်သော အသက်ကို ထင်ရှားစေတော်မူပြီ။" (ရောမ ၅:၁၂၊ ၂ တိမောသေ ၁:၁၀)။ ခရစ်တော်အားဖြင့်သာလျှင် ထာဝရအသက်ကို ရရှိနိုင်သည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ - "သားတော်ကို ယုံကြည်သောသူသည် ထာဝရအသက်ကို ရ၏။ သားတော်ကို ပယ်သောသူမူကား အသက်ကို မမြင်ရ။" (ယောဟန် ၃:၃၆)။ လူတိုင်းသည် သတ်မှတ်ချက်များကို လိုက်နာမည်ဆိုပါက ဤတန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်။ "ကောင်းသောအကျင့်ကို အမြဲကျင့်၍ ဘုန်းတော်၊ ဂုဏ်တော်နှင့် မသေနိုင်သော အသက်ကို ရှာသောသူတို့သည်" "ထာဝရအသက်" ကို ရရှိကြလိမ့်မည်။ (ရောမ ၂:၇)။

The only one who promised Adam life in disobedience was the great deceiver. And the declaration of the serpent to Eve in Eden— “Ye shall not surely die”—was the first sermon ever preached upon the immortality of the soul. Yet this declaration, resting solely upon the authority of Satan, is echoed from the pulpits of Christendom and is received by the majority of mankind as readily as it was received by our first parents. The divine sentence, “The soul that sinneth, it shall die” (Ezekiel 18:20), is made to mean: The soul that sinneth, it shall not die, but live eternally. We cannot but wonder at the strange infatuation which renders men so credulous concerning the words of Satan and so unbelieving in regard to the words of God. [534]

အာဒံအား နာခံမှုမရှိခြင်း၌ အသက်ရှင်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သူမှာ ကြီးစွာသောလှည့်စားသူ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ဧဒင်ဥယျာဉ်၌ မြွေက ဧဝအား “သင်တို့သည် အသေခံရမည်မဟုတ်” ဟု ကြေညာခဲ့ခြင်းသည် ဝိညာဉ်အမြဲတည်တံ့ခြင်း (immortality of the soul) နှင့် ပတ်သက်၍ ဟောပြောခဲ့သော ပထမဦးဆုံးသော တရားဒေသနာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စာတန်၏ စကားအပေါ်တွင်သာ အခြေခံသော ဤကြေညာချက်ကို ခရစ်ယာန်လောက၏ တရားဟောစင်မြင့်များမှ ပြန်လည်ဟောပြောနေကြပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရှေးဦးမိဘများကဲ့သို့ပင် လူသားအများစုကလည်း အလွယ်တကူပင် လက်ခံယုံကြည်နေကြသည်။ “အပြစ်ပြုသော ဝိညာဉ်သည် အသေခံရမည်” (ယေဇကျေလ ၁၈:၂၀) ဟူသော ဘုရားသခင်၏ စီရင်ချက်ကို “အပြစ်ပြုသော ဝိညာဉ်သည် အသေခံရမည်မဟုတ်၊ ထာဝရအသက်ရှင်လိမ့်မည်” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ် ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။ စာတန်၏ စကားကိုမူ ယုံကြည်လွယ်ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ စကားကိုမူ မယုံကြည်ကြသော လူတို့၏ ထူးဆန်းသည့် အစွဲအလမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့ အံ့ဩမိရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပါ။ [၅၃၄]

Had man after his fall been allowed free access to the tree of life, he would have lived forever, and thus sin would have been immortalized. But cherubim and a flaming sword kept “the way of the tree of life” (Genesis 3:24), and not one of the family of Adam has been permitted to pass that barrier and partake of the life-giving fruit. Therefore there is not an immortal sinner.

လူသည် အပြစ်ကျူးလွန်ပြီးနောက် အသက်ပင်ကို လွတ်လပ်စွာ ဆက်လက်စားသုံးခွင့် ရခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူသည် ထာဝရအသက်ရှင်နေမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ဖြင့် အပြစ်တရားသည်လည်း ထာဝရတည်တံ့သွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခေရုဗိမ်များနှင့် မီးလျှံဓားသည် “အသက်ပင်သို့ သွားရာလမ်း” ကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၂၄)။ ထို့ကြောင့် အာဒံ၏ အမျိုးအနွယ်ထဲမှ မည်သူမျှ ထိုအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်၍ အသက်ကိုပေးသော အသီးကို စားသုံးခွင့် မရရှိခဲ့ကြပါ။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ရှိသောသူသည် ထာဝရမသေနိုင်သောသူ မဟုတ်ပါ။

But after the Fall, Satan bade his angels make a special effort to inculcate the belief in man’s natural immortality; and having induced the people to receive this error, they were to lead them on to conclude that the sinner would live in eternal misery. Now the prince of darkness, working through his agents, represents God as a revengeful tyrant, declaring that He plunges into hell all those who do not please Him, and causes them ever to feel His wrath; and that while they suffer unutterable anguish and writhe in the eternal flames, their Creator looks down upon them with satisfaction.

သို့သော် အပြစ်ကျူးလွန်ပြီးနောက် စာတန်သည် သူ၏ကောင်းကင်တမန်တို့အား လူတို့တွင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်မသေနိုင်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို စွဲမြဲစွာ သွတ်သွင်းပေးရန် အထူးကြိုးပမ်းစေခဲ့သည်။ ထိုမှားယွင်းသော အယူအဆကို လူတို့အား လက်ခံစေပြီးနောက် အပြစ်ရှိသူသည် ထာဝရဆင်းရဲဒုက္ခ၌ နေရလိမ့်မည်ဟု ကောက်ချက်ချလာစေရန် လမ်းပြပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ မှောင်မိုက်၏ မင်းသည် သူ၏ကိုယ်စားလှယ်များမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ကို လက်စားချေတတ်သော ရက်စက်သည့် အာဏာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်လျက်၊ မိမိအား မနှစ်သက်သူများကို ငရဲသို့ ပစ်ချကာ သူ၏အမျက်ဒေါသကို အမြဲခံစားစေသည်ဟု ကြေညာနေသည်။ ထိုသူတို့သည် ပြင်ပန်းမပြနိုင်သော ဝေဒနာများကို ခံစားရပြီး ထာဝရမီးလျှံတွင် လူးလိမ့်နေချိန်၌ သူတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်သည် သူတို့ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်ဟု ဆိုသည်။

Thus the archfiend clothes with his own attributes the Creator and Benefactor of mankind. Cruelty is satanic. God is love; and all that He created was pure, holy, and lovely, until sin was brought in by the first great rebel. Satan himself is the enemy who tempts man to sin, and then destroys him if he can; and when he has made sure of his victim, then he exults in the ruin he has wrought. If permitted, he would sweep the entire race into his net. Were it not for the interposition of divine power, not one son or daughter of Adam would escape.

ဤသို့ဖြင့် ထိုကြီးစွာသောရန်သူသည် လူသားတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကျေးဇူးရှင်ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်စရိုက်လက္ခဏာများဖြင့် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ရက်စက်ခြင်းသည် စာတန်၏အလုပ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မေတ္တာဖြစ်တော်မူ၏။ ပထမဦးဆုံးသော ကြီးစွာသော သူပုန်က အပြစ်တရားကို မယူဆောင်လာမီအထိ ဘုရားသခင် ဖန်ဆင်းသမျှသည် စင်ကြယ်၍ သန့်ရှင်းကာ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းခဲ့သည်။ စာတန်ကိုယ်တိုင်သည် လူကို အပြစ်သို့သွေးဆောင်၍ သူတတ်နိုင်လျှင် ဖျက်ဆီးတတ်သော ရန်သူဖြစ်သည်။ သူ၏သားကောင်ကို သေချာစွာဖမ်းမိသောအခါ သူဖျက်ဆီးခဲ့သော ပျက်စီးခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်တတ်သည်။ ခွင့်ပြုချက်သာ ရမည်ဆိုလျှင် သူသည် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ရပ်လုံးကို သူ၏ပိုက်ကွန်ထဲသို့ သုတ်သင်ခေါ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် ကြားဝင်ကယ်တင်မှုသာ မရှိခဲ့ပါလျှင် အာဒံ၏ သားသမီးတစ်ဦးမျှ လွတ်မြောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

Satan is seeking to overcome men today, as he overcame our first parents, by shaking their confidence in their Creator and leading them to doubt the wisdom of His government and the justice of His laws. Satan and his emissaries represent God as even worse than themselves, in order to justify their own malignity and rebellion. The great deceiver endeavors to shift his own horrible cruelty of character upon our heavenly Father, that he may cause himself to appear as one greatly wronged by his expulsion from heaven because he would not submit to so unjust a墓governor. He presents before the world the liberty which they may enjoy under his mild sway, in contrast with the bondage imposed by the stern decrees of Jehovah. Thus he succeeds in luring souls away from their allegiance to God. [535]

စာတန်သည် ယနေ့ခေတ်လူတို့ကို သူ၏ရှေးဦးမိဘများကို အနိုင်ယူခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ဖန်ဆင်းရှင်အပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်မှုကို တုန်လှုပ်စေခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ပညာနှင့် ပညတ်တရားများ၏ တရားမျှတမှုကို သံသယဖြစ်စေခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း အနိုင်ယူရန် ကြိုးစားနေသည်။ စာတန်နှင့် သူ၏ကိုယ်စားလှယ်များသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် မကောင်းကြံမှုနှင့် ပုန်ကန်မှုကို တရားသဖြင့် ဖြစ်စေရန်အတွက် ဘုရားသခင်ကို သူတို့ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားသူအဖြစ် ပုံဖော်ထားကြသည်။ ထိုကြီးစွာသော လှည့်စားသူသည် သူ၏ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စရိုက်လက္ခဏာကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ကောင်းကင်ဘုံရှင် ခမည်းတော်အပေါ်သို့ ပုံချရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့မှသာ သူသည် တရားမျှတမှုမရှိသော အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးအား အညံ့မခံသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ မောင်းထုတ်ခံရပြီး အလွန်မတရားမှုကို ခံစားရသူတစ်ဦးအဖြစ် သူကိုယ်တိုင် ပေါ်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာလောကရှေ့မှောက်၌ ယေဟောဝါ၏ ပြင်းထန်သော စီရင်ချက်များကြောင့် ခံစားရသည့် ကျွန်သဘောက်ဘဝနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော၊ သူ၏နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် လူတို့ခံစားရမည့် လွတ်လပ်မှုကို တင်ပြလျက်ရှိသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် လူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိခြင်းမှ လှည့်ဖျားခေါ်ထုတ်ရာတွင် အောင်မြင်လျက်ရှိသည်။ [၅၃၅]

How repugnant to every emotion of love and mercy, and even to our sense of justice, is the doctrine that the wicked dead are tormented with fire and brimstone in an eternally burning hell; that for the sins of a brief earthly life they are to suffer torture as long as God shall live. Yet this doctrine has been widely taught and is still embodied in many of the creeds of Christendom. Said a learned doctor of divinity: “The sight of hell torments will exalt the happiness of the saints forever. When they see others who are of the same nature and born under the same circumstances, circumstances, plunged in such misery, and they so distinguished, it will make them sensible of how happy they are.” Another used these words: “While the decree of reprobation is eternally cursed in the vessels of wrath, the smoke of their torment will be eternally ascending in view of the vessels of mercy, who, instead of taking the part of these miserable objects, will say, Amen, Alleluia! praise ye the Lord!”

လူဆိုးတို့သည် ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲ၌ မီးနှင့်ကန့်တို့ဖြင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမည်ဟူသော အယူဝါဒ၊ မြေကြီးပေါ်တွင် ခဏတာပြုမိသော အပြစ်များအတွက် ဘုရားသခင် အသက်ရှင်သမျှကာလပတ်လုံး သူတို့သည် ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံစားရမည်ဟူသော အယူဝါဒသည် မေတ္တာနှင့် ကရုဏာစိတ်တို့၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့၏ တရားမျှတမှုဆိုင်ရာ အသိစိတ်တို့နှင့် မည်မျှဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ပါသနည်း။ သို့သော်လည်း ဤအယူဝါဒကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဟောပြောခဲ့ကြပြီး ခရစ်ယာန်လောက၏ ယုံကြည်ချက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များစွာတွင် ယနေ့တိုင် ပါဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ပညာတတ် ဘာသာရေးဆရာကြီး တစ်ဦးက “ငရဲ၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု မြင်ကွင်းသည် သန့်ရှင်းသူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ထာဝရမြှင့်တင်ပေးလိမ့်မည်။ သူတို့သည် မိမိတို့နှင့် သဘောသဘာဝ တူညီပြီး တူညီသော အခြေအနေများတွင် မွေးဖွားလာကြသူများ ထိုသို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခထဲသို့ ပစ်ချခံထားရသည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်မူ ခြားနားစွာ ကယ်တင်ခံထားရသဖြင့် မိမိတို့မည်မျှ ပျော်ရွှင်ကြောင်းကို သိရှိလာစေလိမ့်မည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ အခြားသူတစ်ဦးကလည်း ဤစကားကို သုံးခဲ့သည် - “စွန့်ပစ်ခံရသူတို့သည် ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ထာဝရခံနေရစဉ်၊ သူတို့၏ ညှဉ်းပန်းမှုမှ ထွက်လာသော မီးခိုးများသည် ကရုဏာတော်ကို ခံစားရသူတို့၏ အမြင်တွင် ထာဝရတက်နေလိမ့်မည်။ ထိုသူတို့သည် ဤဆင်းရဲသားများကို ကိုယ်ချင်းမစာသည့်အပြင်၊ ‘အာမင်၊ ဟာလေလုယ၊ ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြလော့!’ ဟု ဆိုကြလိမ့်မည်။”

Where, in the pages of God’s word, is such teaching to be found? Will the redeemed in heaven be lost to all emotions of pity and compassion, and even to feelings of common humanity? Are these to be exchanged for the indifference of the stoic or the cruelty of the savage? No, no; such is not the teaching of the Book of God. Those who present the views expressed in the quotations given above may be learned and even honest men, but they are deluded by the sophistry of Satan. He leads them to misconstrue strong expressions of Scripture, giving to the language the coloring of bitterness and malignity which pertains to himself, but not to our Creator. “As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked; but that the wicked turn from his way and live: turn ye, turn ye from your evil ways; for why will ye die?” Ezekiel 33:11.

ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် စာမျက်နှာများတွင် ထိုသို့သော သွန်သင်ချက်ကို မည်သည့်နေရာ၌ တွေ့ရှိနိုင်ပါသနည်း။ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကယ်တင်ခြင်းရသူတို့သည် သနားခြင်းနှင့် ကရုဏာစိတ်အားလုံး၊ ထို့ပြင် သာမန်လူသားဆန်သော ခံစားချက်များပင် ကင်းမဲ့သွားကြတော့မည်လော။ ဤအရာများကို အရေးမစိုက်သော စိတ်ထား (stoic) သို့မဟုတ် ရက်စက်သော လူရိုင်းစိတ်ထားနှင့် လဲလှယ်လိုက်ကြမည်လော။ မဟုတ်ပါ၊ မဟုတ်ပါ၊ ထိုသို့သော သွန်သင်ချက်မျိုးသည် ဘုရားသခင်၏ ကျမ်းစာ၌ မရှိပါ။ အထက်ပါ ကိုးကားချက်များတွင် ဖော်ပြထားသော အမြင်များကို တင်ပြသူတို့သည် ပညာတတ်ပြီး ရိုးသားသူများ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူတို့သည် စာတန်၏ လှည့်စားမှုကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် သူတို့ကို ကျမ်းစာ၏ အားကောင်းသော အသုံးအနှုန်းများကို အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားစေရန် လမ်းပြပေးနေပြီး၊ ထိုဘာသာစကားတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်၏ သဘောမဟုတ်ဘဲ သူ၏ကိုယ်ပိုင် အငြိုးအတေးနှင့် ရက်စက်မှု အရောင်အသွေးကို ထည့်သွင်းပေးနေသည်။ “အသက်ရှင်တော်မူသော ထာဝရဘုရားက၊ ငါသည် လူဆိုးသေသည်ကို အလိုမရှိ။ လူဆိုးသည် မိမိလမ်းမှ ပြောင်းလဲ၍ အသက်ရှင်သည်ကို ငါအလိုရှိ၏။ အိုဣသရေလအမျိုးသားတို့၊ ပြောင်းလဲကြလော့။ သင်တို့၏ မကောင်းသောလမ်းတို့မှ ပြောင်းလဲကြလော့။ အဘယ်ကြောင့် သေရမည်နည်း ဟု မိန့်တော်မူ၏” (ယေဇကျေလ ၃၃:၁၁)။

What would be gained to God should we admit that He delights in witnessing unceasing tortures; that He is regaled with the groans and shrieks and imprecations of the suffering creatures whom He holds in the flames of hell? Can these horrid sounds be music in the ear of Infinite Love? It is urged that the infliction of endless misery upon the wicked back is to show God’s hatred of sin as an evil which is ruinous to the peace and order of the universe. Oh, dreadful blasphemy! As if God’s hatred of sin is the reason why it is perpetuated. For, according to the teachings of these theologians, continued torture without hope of mercy maddens its wretched victims, and as they pour out their rage in curses and blasphemy, they are forever augmenting their load of guilt. God’s glory is not enhanced by thus perpetuating continually increasing sin through ceaseless ages.

ဘုရားသခင်သည် အဆုံးမရှိသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ကြည့်ရှုရသည်ကို နှစ်သက်သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ဝန်ခံလိုက်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်အတွက် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။ ငရဲမီးထဲတွင် သူချုပ်နှောင်ထားသော ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရသူတို့၏ ညည်းညူသံများ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ ကျိန်ဆဲသံများဖြင့် သူသည် ပျော်ရွှင်နေရမည်လော။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများသည် အနန္တမေတ္တာရှင်၏ နားတော်အတွက် တေးဂီတဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။ လူဆိုးတို့အား ထာဝရဆင်းရဲဒုက္ခ ပေးခြင်းသည် စကြာဝဠာ၏ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် စည်းကမ်းကို ဖျက်ဆီးသော အပြစ်တရားကို ဘုရားသခင် မုန်းတီးကြောင်း ပြသခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အို၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘုရားသခင်အား စော်ကားမှုပါတကား! ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ကို မုန်းတီးခြင်းသည်ပင်လျှင် အပြစ်တရား ဆက်လက်တည်မြဲနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဘာသာရေးပညာရှင်တို့၏ သွန်သင်ချက်အရ ကရုဏာမျှော်လင့်ချက်မရှိဘဲ ဆက်လက်ညှဉ်းပန်းနေခြင်းက သနားစရာကောင်းသော သားကောင်တို့ကို အရူးအမူးဖြစ်စေပြီး၊ သူတို့သည် ကျိန်ဆဲခြင်းနှင့် ဘုရားအားစော်ကားခြင်းတို့ဖြင့် သူတို့၏ ဒေါသကို ဖော်ပြနေသမျှကာလပတ်လုံး သူတို့၏ အပြစ်ဝန်ကို ထာဝရတိုးပွားစေနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် အဆုံးမရှိသော ခေတ်ကာလတစ်လျှောက်လုံး အပြစ်ကို ဆက်လက်တိုးပွားစေခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်သည် ထွန်းတောက်လာမည်မဟုတ်ပါ။

It is beyond the power of the human mind to estimate the evil which has been wrought by the heresy of eternal torment. The religion of the Bible, full of love and goodness, and abounding in compassion, is darkened by superstition and clothed with terror. When we consider in what false colors Satan has painted the character of God, can we wonder that our merciful Creator is felt, dreaded, and even hated? The appalling views of God which have spread over the world from the teachings of the pulpit have made thousands, yes, millions, of skeptics and infidels.

ထာဝရညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းဟူသော မှားယွင်းသည့်အယူဝါဒကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဆိုးကျိုးများကို လူ့ဉာဏ်ဖြင့် ခန့်မှန်းတွက်ချက်၍ မရနိုင်ပါ။ မေတ္တာနှင့် ကောင်းမြတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံပြီး ကရုဏာတော် အလွန်ကြွယ်ဝသော သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဘာသာတရားသည် မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် အယူအဆအမှားများဖြင့် မှောင်မိုက်နေပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။ စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်ကို မည်မျှမှားယွင်းသော အရောင်အသွေးဖြင့် ပုံဖော်ထားသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကရုဏာတော်ရှိသော ဖန်ဆင်းရှင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ရွံ့ရှာခြင်းနှင့် မုန်းတီးခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို အံ့ဩစရာ လိုပါသေးသလော။ တရားဟောစင်မြင့်များမှ သွန်သင်ချက်များကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ပြန့်နှံ့သွားသော ဘုရားသခင်အကြောင်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အမြင်များသည် လူထောင်ပေါင်းများစွာ၊ အဘယ်မှာဆိုသော် သန်းပေါင်းများစွာသော သံသယသမားများနှင့် အယူဝါဒမဲ့သူများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

The theory of eternal torment is one of the false doctrines that constitute the wine of the abomination of Babylon, of which she makes all nations drink. Revelation 14:8; 17:2. That ministers of Christ should have accepted this heresy and proclaimed it from the sacred desk is indeed a mystery. They received it from Rome, as they received the false sabbath. True, it has been taught by great and good men; but the light on this subject had not come to them as it has come to us. They were responsible only for the light which shone in their time; we are accountable for that which shines in our day.

ထာဝရညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းသီအိုရီသည် ဗာဗုလုန်၏ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော စပျစ်ရည်ကို ဖွဲ့စည်းထားသည့် မှားယွင်းသောအယူဝါဒများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ထိုစပျစ်ရည်ကို သူမသည် လူမျိုးအပေါင်းအား သောက်စေသည်။ ဗျာဒိတ် ၁၄:၈၊ ၁၇:၂။ ခရစ်တော်၏ သာသနာပြုသူတို့သည် ဤအယူဝါဒအမှားကို လက်ခံပြီး သန့်ရှင်းသော စားပွဲတင်မှ ဟောပြောခဲ့ကြသည်မှာ တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှပါသည်။ သူတို့သည် မှားယွင်းသော ဥပုသ်နေ့ကို လက်ခံခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရောမမြို့မှ ဤအယူဝါဒကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ မှန်ပါသည်၊ ဤအရာကို ကြီးမြတ်ပြီး ကောင်းမွန်သော လူတို့က သွန်သင်ခဲ့ကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်သည့် အလင်းတရားသည် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ရောက်ရှိသကဲ့သို့ သူတို့ဆီသို့ မရောက်ခဲ့ပါ။ သူတို့သည် သူတို့ခေတ်ကာလတွင် ထွန်းလင်းသော အလင်းတရားအတွက်သာ တာဝန်ရှိကြပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ခေတ်ကာလတွင် ထွန်းလင်းသော အလင်းတရားအတွက် တာဝန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

If we turn from the testimony of God’s word, and accept false doctrines because our fathers taught them, we fall under the condemnation pronounced upon Babylon; we are drinking of the wine of her abomination. [536]

အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် သက်သေခံချက်မှ လွှဲဖယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘေးများ သွန်သင်ခဲ့ကြသောကြောင့် အယူဝါဒအမှားများကို လက်ခံမည်ဆိုလျှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဗာဗုလုန်အပေါ် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ရွံရှာဖွယ်စပျစ်ရည်ကို သောက်သုံးနေကြသူများ ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။ [၅၃၆]

First Great Deception 457 ပထမဦးဆုံးသော ကြီးမားသည့်လှည့်ဖြားမှု ၄၅၇

A large class to whom the doctrine of eternal torment is revolting are driven to the opposite error. They see that the Scriptures represent God as a being of love and compassion, and they cannot believe that He will consign His creatures to the fires of an eternally burning hell. But holding that the soul is naturally immortal, they see no alternative but to conclude that all mankind will finally be saved. Many regard the threatenings of the Bible as designed merely to frighten men into obedience, and not to be literally fulfilled. Thus the sinner can live in selfish pleasure, disregarding the requirements of God, and yet expect to be finally received into His favor. Such a doctrine, presuming upon God’s mercy, but ignoring His justice, pleases the carnal heart and emboldens the wicked in their iniquity.

ထာဝရညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းဆိုင်ရာ အယူဝါဒကို ရွံရှာမုန်းတီးသော လူအများစုသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အမှားတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်ကို မေတ္တာနှင့် ကရုဏာရှင်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်၏ သတ္တဝါများကို ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲမီးထဲသို့ ပစ်ချလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။ သို့သော် ဝိညာဉ်သည် သဘာဝအလျောက် မသေနိုင်ဟု ခံယူထားကြသဖြင့်၊ လူသားအားလုံး နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်ခြင်းရလိမ့်မည်ဟု ကောက်ချက်ချခြင်းမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်းမရှိဟု မြင်ကြသည်။ လူအများစုသည် ကျမ်းစာပါ ခြိမ်းခြောက်ချက်များကို လူတို့အား ကြောက်ရွံ့စေပြီး နာခံစေရန်အတွက်သာ ရည်ရွယ်သည်ဟု မှတ်ယူကြပြီး စာသားအတိုင်း ပြည့်စုံလိမ့်မည်ဟု မယူဆကြပေ။ ဤသို့ဖြင့် အပြစ်သားများသည် ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိတို့၏ အတ္တဆန်သော ပျော်ပါးမှုများတွင် နေထိုင်နိုင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ နှစ်သက်မှုကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အယူဝါဒသည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး တရားတော်ကို လျစ်လျူရှုခြင်းဖြင့်၊ လောကီစိတ်ဓာတ်ကို ကျေနပ်စေပြီး ဆိုးသွမ်းသူများကို သူတို့၏ ဒုစရိုက်လုပ်ရပ်များတွင် ပိုမိုရဲတင်းလာစေသည်။

To show how believers in universal salvation wrest the Scriptures to sustain their soul-destroying dogmas, it is needful only to cite their own utterances. At the funeral of an irreligious young man, who had been killed instantly by an accident, a Universalist minister selected as his text the Scripture statement concerning David: “He was comforted concerning Amnon, seeing he was dead.” 2 Samuel 13:39.

လူသားအားလုံး ကယ်တင်ခြင်းရလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သူများသည် ဝိညာဉ်ကို ပျက်စီးစေသော သူတို့၏ အယူဝါဒများကို ထောက်ခံရန် ကျမ်းစာကို မည်သို့လိမ်လည်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြသည်ကို ပြသရန်အတွက် သူတို့၏ ပြောဆိုချက်များကို ကိုးကားရန်သာ လိုအပ်သည်။ မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် ချက်ချင်းသေဆုံးသွားသော ဘာသာတရားမဲ့သည့် လူငယ်တစ်ဦး၏ ဈာပနတွင်၊ Universalist (လူသားအားလုံး ကယ်တင်ခြင်းရမည်ဟု ယုံကြည်သူ) သင်းအုပ်ဆရာတစ်ဦးသည် ဒါဝိဒ်မင်းကြီးအကြောင်း ကျမ်းစာစကားကို သူ၏ ဟောပြောချက်အတွက် ရွေးချယ်ခဲ့သည် - “အာမနုန်သေသည်ကို ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသိမြင်၍ စိတ်သက်သာရာရလေ၏။” ၂ ရှမွေလ ၁၃:၃၉။

“I am frequently asked,” said the speaker, “what will be the fate of those who leave the world in sin, die, perhaps, in a state of inebriation, die with the scarlet stains of crime unwashed from their robes, or die as this young man died, having never made a profession or enjoyed an experience of religion. We are content with the Scriptures; their answer shall solve the awful problem. Amnon was exceedingly sinful; he was unrepentant, he was made drunk, and while drunk was killed. David was a prophet of God; he must have known whether it would be ill or well for Amnon in the world to come. What were the expressions of his heart? ‘The soul of King David longed to go forth unto Absalom: for he was comforted concerning Amnon, seeing he was dead.’ Verse 39.

“ကျွန်တော့်ကို မကြာခဏ မေးလေ့ရှိကြပါတယ်” ဟု ဟောပြောသူက ဆိုသည်၊ “အပြစ်များထဲမှာ လောကကြီးကို စွန့်ခွာသွားသူတွေ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် အရက်မူးနေတဲ့ အခြေအနေမှာ သေဆုံးသွားသူတွေ၊ အပြစ်ကြောင့် စွန်းထင်းနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မဆေးကြောရသေးဘဲ သေဆုံးသူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာသာတရားကို ဝန်ခံခြင်းမရှိ၊ အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ ဒီလူငယ်လိုမျိုး သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာက ဘာဖြစ်မလဲ။ ကျွန်တော်တို့ဟာ သမ္မာကျမ်းစာနဲ့ပဲ ကျေနပ်ပါတယ်။ ကျမ်းစာရဲ့ အဖြေကပဲ ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်။ အာမနုန်ဟာ အလွန်အပြစ်များသူ၊ နောင်တမရသူ၊ အရက်မူးနေသူဖြစ်ပြီး မူးနေစဉ်မှာပဲ အသတ်ခံရတယ်။ ဒါဝိဒ်ဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ပရောဖက်ဖြစ်တယ်။ အာမနုန်အတွက် နောင်ဘဝမှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သူ သိရမယ်။ သူ့နှလုံးသားရဲ့ ဖော်ပြချက်က ဘာလဲ။ ‘အာမနုန်သေသည်ကို ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသိမြင်၍ စိတ်သက်သာရာရလေ၏။ အာဗရှလုံသည်လည်း အသက်ရှင်လျက်ရှိသဖြင့်၊ ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် သူ၏ထံသို့ သွားခြင်းငှာ အလိုရှိသည်အတိုင်း သွားလေ၏။’ အခန်းငယ် ၃၉။”

“And what is the inference to be deduced from this language? Is it not that endless suffering formed no part of his religious belief? So we conceive; and here we discover a triumphant argument in support of the more pleasing, more enlightened, more benevolent hypothesis of ultimate universal purity and peace. He was comforted, seeing his son was dead. And why so? Because by the eye of prophecy he could look forward into the glorious future and see that son far removed from all temptations, released from the bondage and purified from the corruptions of sin, and after being made sufficiently holy and enlightened, admitted to the assembly of ascended and rejoicing spirits. His only comfort was that, in being removed from the present state of sin and suffering, his beloved son had gone where the loftiest breathings of the Holy Spirit would be shed upon his darkened soul, where his mind would be unfolded to the wisdom of heaven and the sweet raptures of immortal love, and thus prepared with a sanctified nature to enjoy the rest and society of the heavenly inheritance.

“ဒီစကားကနေ ဘယ်လိုကောက်ချက်ချနိုင်မလဲ။ ထာဝရညှဉ်းပန်းခံရခြင်းဆိုတာ သူ့ရဲ့ဘာသာရေးယုံကြည်ချက်မှာ မပါဝင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုပဲယူဆတယ်။ ဒါဟာ နောက်ဆုံးမှာ လူသားအားလုံး စင်ကြယ်ခြင်းနဲ့ ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို ရရှိလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ ပိုမိုနှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့၊ ပိုမိုဉာဏ်ပွင့်တဲ့၊ ပိုမိုကရုဏာသက်ဖွယ်ရှိတဲ့ ယူဆချက်ကို ထောက်ခံတဲ့ အောင်ပွဲခံရမယ့် ငြင်းခုံချက်ဖြစ်ပါတယ်။ သူဟာ သူ့သားသေတာကို မြင်တော့ စိတ်သက်သာရာရတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ။ ပရောဖက်ပြုခြင်း မျက်စိဖြင့် သူသည် ဘုန်းကြီးသော အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်ပြီး၊ သူ့သားသည် သွေးဆောင်မှုများမှ ဝေးကွာသွားကာ၊ အပြစ်၏ ကျွန်ခံခြင်းမှ လွတ်မြောက်ပြီး၊ အပြစ်၏ အညစ်အကြေးများမှ စင်ကြယ်သွားကာ၊ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်ပြီး ဉာဏ်ပွင့်လာပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်သွားသော ဝိညာဉ်များ၏ စုဝေးရာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်ကို သူ မြင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်မှုမှာ၊ လက်ရှိအပြစ်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ကင်းဝေးသွားသောကြောင့် သူ၏ ချစ်သားသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး လွှမ်းမိုးမှုများ ရရှိမည့်နေရာ၊ သူ၏ စိတ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် မသေနိုင်သော မေတ္တာ၏ ချိုမြိန်သော ပျော်ရွှင်မှုများဆီသို့ ဖွင့်လှစ်ပေးမည့်နေရာ၊ ထိုသို့ဖြင့် ကောင်းကင်အမွေကို ခံစားရန် သန့်ရှင်းသော သဘာဝဖြင့် ပြင်ဆင်ပေးမည့် နေရာသို့ ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။”

“In these thoughts we would be understood to believe that the salvation of heaven depends upon nothing which we can do in this life; neither upon a present change of heart, nor upon present belief, or a present profession of religion.”

“ဤအတွေးများတွင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် ဤဘဝတွင် ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာပေါ်တွင် မမူတည်ကြောင်း၊ လက်ရှိစိတ်နှလုံး ပြောင်းလဲခြင်း၊ လက်ရှိယုံကြည်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ရှိဘာသာရေးကို ဝန်ခံခြင်းအပေါ်တွင်လည်း မမူတည်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်သည်ကို နားလည်စေလိုပါသည်။”

Thus does the professed minister of Christ reiterate the falsehood uttered by the serpent in Eden: “Ye shall not surely die.” “In the day ye eat thereof, then your eyes shall be opened, and ye shall be as gods.” He declares that the vilest of sinners—the murderer, the thief, and the adulterer—will after death be prepared to enter into immortal bliss.

ခရစ်တော်၏အမှုတော်ဆောင်ဟု ဆိုသူသည် ဧဒင်ဥယျာဉ်တွင် မြွေပြောခဲ့သော လိမ်ညာစကားကို ဤသို့ထပ်မံပြောဆိုသည်– “သင်တို့သည် အမှန်မသေရကြ။” “သင်တို့သည် ထိုအသီးကိုစားသောနေ့၌ မျက်စိပွင့်လင်းကြလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။” သူက လူဆိုးအမျိုးမျိုးဖြစ်သော လူသတ်သမား၊ သူခိုးနှင့် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သူတို့သည် သေလွန်ပြီးနောက် ထာဝရချမ်းသာထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြလိမ့်မည်ဟု ကြေညာသည်။

And from what does this perverter of the Scriptures draw his conclusions? From a single sentence expressing David’s submission [539] to the dispensation of Providence. His soul “longed to go forth unto Absalom; for he was comforted concerning Amnon, seeing he was dead.” The poignancy of his grief having been softened by time, his thoughts turned from the dead to the living son, self-banished through fear of the just punishment of his crime. And this is the evidence that the incestuous, drunken Amnon was at death immediately transported to the abodes of bliss, there to be purified and prepared for the companionship of sinless angels! A pleasing fable indeed, well suited to gratify the carnal heart! This is Satan’s own doctrine, and it does his work effectually. Should we be surprised that, with such instruction, wickedness abounds?

ဤကျမ်းစာကို လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူသည် မည်သည့်အရာမှ ကောက်ချက်ဆွဲသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကို ဒါဝိဒ်လက်ခံကြောင်း ဖော်ပြသည့် ဝါကျတစ်ကြောင်းတည်းမှ ဖြစ်သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်သည် “အဗရှလုံထံသို့ သွားလိုသောဆန္ဒရှိ၏။ အမ္မုန်သည် သေပြီဖြစ်၍ သူ၏အကြောင်းကို စိတ်သက်သာရာရပြီ။” အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ပြင်းထန်သောဝမ်းနည်းခြင်းသည် လျော့ပါးလာပြီး သူ၏အတွေးများသည် သေသူမှသည် မိမိ၏အပြစ်ဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခဲ့သော အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့် သားဆီသို့ ပြောင်းလဲလာသည်။ ဤသည်မှာ သွေးသားတော်စပ်သူချင်း မှားယွင်းစွာ ဆက်ဆံသူ၊ အရက်သမား အမ္မုန်သည် သေသောအခါ ချက်ချင်းပင် ချမ်းသာရာသို့ ရောက်သွားပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင်တမန်များနှင့် အတူနေရန် သန့်စင်ခြင်းခံရသည်ဟူသော အထောက်အထားလော။ အမှန်စင်စစ် ဇာတိပကတိစိတ်ကို ကျေနပ်စေရန် အလွန်သင့်လျော်သည့် နှစ်သက်ဖွယ် ပုံပြင်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ စာတန်၏ အယူဝါဒဖြစ်ပြီး သူ၏အလုပ်ကို ထိရောက်စွာ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော သွန်သင်ချက်များကြောင့် ဒုစရိုက်များ ပေါများနေခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ အံ့ဩသင့်သလော။

The course pursued by this one false teacher illustrates that of many others. A few words of Scripture are separated from the context, which would in many cases show their meaning to be exactly opposite to the interpretation put upon them; and such disjointed passages are perverted and used in proof of doctrines that have no foundation in the word of God. The testimony cited as evidence First Great Deception 459 that the drunken Amnon is in heaven is a mere inference directly contradicted by the plain and positive statement of the Scriptures that no drunkard shall inherit the kingdom of God. 1 Corinthians 6:10. It is thus that doubters, unbelievers, and skeptics turn the truth into a lie. And multitudes have been deceived by their sophistry and rocked to sleep in the cradle of carnal security.

ဤအတုအယောင်ဆရာတစ်ဦး၏ လုပ်ဆောင်ပုံသည် အခြားသူများစွာ၏ လုပ်ဆောင်ပုံကို သရုပ်ဖော်ပြနေသည်။ ကျမ်းစာ၏ စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ဆက်စပ်အကြောင်းအရာမှ ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ခွဲထုတ်ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ပေးထားသည့် အဓိပ္ပာယ်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ကြောင်း ပြသနေပါသည်။ ထိုသို့ အပိုင်းအစဖြစ်နေသော ကျမ်းချက်များကို လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ယူပြီး ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ အခြေခံမရှိသော အယူဝါဒများကို သက်သေပြရန် အသုံးပြုကြသည်။ အရက်သမားအမ္မုန်သည် ကောင်းကင်၌ ရှိသည်ဟု သက်သေပြရန် ကိုးကားသော အထောက်အထားသည် အရက်သမားတို့သည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို အမွေမခံရဟူသော ကျမ်းစာ၏ ရှင်းလင်းပြီး တိကျသောဖော်ပြချက်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆန့်ကျင်နေသည့် အချက်အလက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ၁ ကောရိန္သု ၆:၁၀။ ဤသို့ဖြင့် သံသယရှိသူများ၊ မယုံကြည်သူများနှင့် သံသယဝါဒီများသည် အမှန်တရားကို လိမ်ညာခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ကြသည်။ လူအများအပြားသည် သူတို့၏ စကားအလှဖြင့် လှည့်ဖြားခံရပြီး ဇာတိပကတိလုံခြုံမှု ဟူသော ပုခက်ထဲတွင် အိပ်ပျော်ခြင်းသို့ ရောက်သွားကြသည်။

If it were true that the souls of all men passed directly to heaven at the hour of dissolution, then we might well covet death rather than life. Many have been led by this belief to put an end to their existence. When overwhelmed with trouble, perplexity, and disappointment, it seems an easy thing to break the brittle thread of life and soar away into the bliss of the eternal world.

လူအားလုံး၏ ဝိညာဉ်များသည် သေသောနာရီ၌ တိုက်ရိုက်ကောင်းကင်သို့ ရောက်သွားသည်ဆိုပါက အသက်ရှင်ခြင်းထက် သေခြင်းကိုသာ ကျွန်ုပ်တို့ လိုလားကြလိမ့်မည်။ လူအများအပြားသည် ဤယုံကြည်ချက်ကြောင့် မိမိတို့၏ အသက်ကို ကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။ ဒုက္ခ၊ ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းများဖြင့် ဝန်းရံခံရသောအခါ အသက်ဟူသော ကြိုးမျှင်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ထာဝရကမ္ဘာ၏ ချမ်းသာရာသို့ ပျံသန်းသွားခြင်းသည် လွယ်ကူသောအရာဟု ထင်ရသည်။

God has given in His word decisive evidence that He will punish the transgressors of His law. Those who flatter themselves that [540] He is too merciful to execute justice upon the sinner, have only to look to the cross of Calvary. The death of the spotless Son of God testifies that “the wages of sin is death,” that every violation of God’s law must receive its just retribution. Christ the sinless became sin for man. He bore the guilt of transgression, and the hiding of His Father’s face, until His heart was broken and His life crushed out. All this sacrifice was made that sinners might be redeemed. In no other way could man be freed from the penalty of sin. And every soul that refuses to become a partaker of the atonement provided at such a cost must bear in his own person the guilt and punishment of transgression.

ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရားကို ချိုးဖောက်သူများကို ကိုယ်တော် အပြစ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏နှုတ်ကပတ်တော်၌ ပြတ်သားသော အထောက်အထားပေးထားသည်။ အပြစ်သားကို အပြစ်ပေးရန် ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာလွန်ကဲလွန်းသည်ဟု မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်နေသူများသည် ကာလွါရီတောင်ပေါ်ရှိ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရန်သာ လိုသည်။ အပြစ်မရှိသော ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ သေခြင်းသည် “အပြစ်၏ အခကား သေခြင်းဖြစ်သည်” ဟု သက်သေခံလျက် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်သမျှတို့သည် ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံသည်။ အပြစ်မရှိသော ခရစ်တော်သည် လူသားအတွက် အပြစ်ဖြစ်လာသည်။ သူသည် အပြစ်၏ဝန်ထုပ်ကို ထမ်းခဲ့ရပြီး သူ၏နှလုံးသား ကွဲအက်ကာ အသက်ဆုံးရှုံးသည်အထိ ခမည်းတော်၏မျက်နှာတော်ကို ဖုံးကွယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဤယဇ်ပူဇော်မှုအားလုံးသည် အပြစ်သားများကို ရွေးနှုတ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ အခြားနည်းလမ်းဖြင့် လူသားတို့သည် အပြစ်၏ဒဏ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့သော တန်ဖိုးကြီးမားစွာပေးဆပ်ပြီး စီစဉ်ပေးထားသည့် ရွေးနှုတ်ခြင်းတွင် ပါဝင်ရန် ငြင်းပယ်သော ဝိညာဉ်တိုင်းသည် အပြစ်၏အပြစ်နှင့် ဒဏ်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ခံရမည်ဖြစ်သည်။

Let us consider what the Bible teaches further concerning the ungodly and unrepentant, whom the Universalist places in heaven as holy, happy arras.

Universalist (လူတိုင်း ကယ်တင်ခြင်းရမည်ဟု ယုံကြည်သူများ) တို့က သန့်ရှင်းပျော်ရွှင်သော ကောင်းကင်တမန်များအဖြစ် ကောင်းကင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးထားသော ဘုရားမဲ့သူများနှင့် နောင်တမရသူများအကြောင်း ကျမ်းစာက ထပ်မံသင်ကြားပေးသည့်အရာကို ဆင်ခြင်ကြည့်ကြစို့။

“I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely.” Revelation 21:6. This promise is only to those that thirst. None but those who feel their need of the water of life, and seek it at the loss of all things else, will be supplied. “He that overcometh shall inherit all things; and I will be his God, and he shall be My son.” Verse 7. Here, also, conditions are specified. In order to inherit all things, we must resist and overcome sin.

“ငါသည် ရေငတ်သောသူအား အသက်စမ်းရေကို အခမဲ့ပေးမည်။” ဗျာဒိတ် ၂၁:၆။ ဤကတိတော်သည် ရေငတ်သောသူတို့အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အသက်စမ်းရေ လိုအပ်ကြောင်း ခံစားမိပြီး အခြားအရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ ရှာဖွေသူမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ရရှိလိမ့်မည်မဟုတ်။ “အောင်မြင်သောသူသည် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို အမွေခံရလိမ့်မည်။ ငါသည်လည်း သူ၏ဘုရားသခင်ဖြစ်မည်။ သူသည်လည်း ငါ၏သားဖြစ်လိမ့်မည်။” အခန်းငယ် ၇။ ဤနေရာတွင်လည်း စည်းကမ်းချက်များကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို အမွေခံရန် ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး အောင်မြင်ရမည်။

The Lord declares by the prophet Isaiah: “Say ye to the righteous, that it shall be well with him.” “Woe unto the wicked! it shall be ill with him: for the reward of his hands shall be given him.” Isaiah 3:10, 11. “Though a sinner do evil an hundred times,” says the wise man, “and his days be prolonged, yet surely I know that it shall be well with them that fear God, which fear before Him: but it shall not be well with the wicked.” Ecclesiastes 8:12, 13. And Paul testifies that the sinner is treasuring up unto himself “wrath against the day of wrath and revelation of the righteous judgment of God; who will render to every man according to his deeds;” “tribulation and anguish upon every soul of man that doeth evil.” Romans 2:5, 6, 9.

ထာဝရဘုရားသည် ပရောဖက် ဟေရှာယအားဖြင့် ဤသို့ မိန့်တော်မူသည်– “ဖြောင့်မတ်သောသူတို့၌ ကောင်းကျိုးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဆင့်ဆိုကြလော့။” “လူဆိုးတို့၌မူကား အမင်္ဂလာရှိ၏။ သူ၏လက်လုပ်အကျိုးကို ခံရလိမ့်မည်။” ဟေရှာယ ၃:၁၀၊ ၁၁။ “အပြစ်ရှိသောသူသည် အကြိမ်တစ်ရာပင် အပြစ်ပြုသော်လည်း သူ၏အသက်ရှည်သော်လည်း ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ရှေ့တော်၌ ကြောက်ရွံ့သောသူတို့၌ ကောင်းကျိုးဖြစ်လိမ့်မည်ကို ငါသိ၏။ လူဆိုးတို့၌မူကား ကောင်းကျိုးမရှိ။” ဒေသနာ ၈:၁၂၊ ၁၃။ တမန်တော်ပေါလုကလည်း အပြစ်သားသည် “ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သောစီရင်ချက် ထင်ရှားမည့် အမျက်ထွက်ရာနေ့၌ အမျက်တော်ကို ဆည်းပူးတတ်၏။ ဘုရားသခင်သည် လူတိုင်းကို ကိုယ်ပြုသောအကျင့်အတိုင်း စီရင်တော်မူမည်။” “ဒုစရိုက်ကိုပြုသော လူအပေါင်းတို့၏ ဝိညာဉ်၌ ဒုက္ခဆင်းရဲနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။” ဟု သက်သေခံသည်။ ရောမ ၂:၅၊ ၆၊ ၉။

[541] “No fornicator, nor unclean person, nor covetous man, who is an idolater, hath any inheritance in the kingdom of Christ and God.” Ephesians 5:5, A.R.V. “Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord.” Hebrews 12:14. “Blessed are they that do His commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie.” Revelation 22:14, 15.

“မတရားသော မေထုန်၌မှီဝဲသောသူ၊ မသန့်ရှင်းသောသူ၊ ရုပ်တုကိုကိုးကွယ်သောလောဘသားဖြစ်သောသူသည် ခရစ်တော်နှင့် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို အမွေမခံရ။” ဧဖက် ၅:၅။ “လူအပေါင်းတို့နှင့် သင့်တင့်စွာနေကြလော့။ သန့်ရှင်းခြင်းတရားကိုလည်း မှီဝဲကြလော့။ ထိုသို့မပြုလျှင် အဘယ်သူမျှ သခင်ဘုရားကို မမြင်ရ။” ဟေဗြဲ ၁၂:၁၄။ “ပညတ်တော်တို့ကို ပြုသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ သူတို့သည် အသက်ပင်ကို အမွေခံပိုင်ခွင့်ရှိ၍ မြို့တံခါးများအားဖြင့် ဝင်ရကြလိမ့်မည်။ ခွေးတို့၊ ပြုစားသောသူတို့၊ မတရားသော မေထုန်၌မှီဝဲသောသူတို့၊ လူအသက်ကိုသတ်သောသူတို့၊ ရုပ်တုကိုကိုးကွယ်သောသူတို့၊ လိမ်ညာခြင်းကိုနှစ်သက်၍ ပြုစုသောသူတို့သည် အပြင်၌ရှိကြ၏။” ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၄၊ ၁၅။

God has given to men a declaration of His character and of His method of dealing with sin. “The Lord God, merciful and gracious, long-suffering and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty.” Exodus 34:6, 7. “All the wicked will He destroy.” “The transgressors shall be destroyed together: the end of the wicked shall be cut off.” Psalm 145:20; 37:38. The power and authority of the divine government will be employed to put down rebellion; yet all the manifestations of retributive justice will be perfectly consistent with the character of God as a merciful, long-suffering, benevolent being.

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သဘောသဘာဝနှင့် အပြစ်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည့် နည်းလမ်းကို လူတို့အား ကြေညာပေးထားသည်။ “ထာဝရဘုရား၊ ထာဝရဘုရား၊ ကရုဏာနှင့်ပြည့်စုံသော၊ ကျေးဇူးပြုခြင်း၊ သည်းခံခြင်း၊ သစ္စာစောင့်ခြင်းတို့နှင့် ကြွယ်ဝသောဘုရားသခင်၊ အပြစ်တို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူသော ဘုရားသခင်၊ သို့သော် အပြစ်မရှိဟူ၍မူကား မစွပ်စွဲဘဲ မနေတော်မူသော ဘုရားသခင်။” ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆၊ ၇။ “လူဆိုးရှိသမျှတို့ကိုမူကား ဖျက်ဆီးတော်မူမည်။” “ပုန်ကန်သောသူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။ လူဆိုးတို့၏ နောက်ဆုံးအကျိုးကိုလည်း ပယ်ရှားတော်မူမည်။” ဆာလံ ၁၄၅:၂၀၊ ၃၇:၃၈။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအာဏာကို ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် အသုံးပြုလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း အပြစ်ဒဏ်ပေးသည့် တရားမျှတမှု၏ သရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံးသည် ကရုဏာရှိသော၊ သည်းခံသော၊ ကျေးဇူးပြုတတ်သော ဘုရားသခင်၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်နှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီနေမည်ဖြစ်သည်။

God does not force the will or judgment of any. He takes no pleasure in a slavish obedience. He desires that the creatures of His hands shall love Him because He is worthy of love. He would have them obey Him because they have an intelligent appreciation of His wisdom, justice, and benevolence. And all who have a just conception of these qualities will love Him because they are drawn toward Him in admiration of His attributes.

ဘုရားသခင်သည် မည်သူ့၏စိတ်ဆန္ဒ သို့မဟုတ် အဆုံးအဖြတ်ကိုမျှ အတင်းအကျပ် မလုပ်စေပါ။ ကျွန်ခံသကဲ့သို့ နာခံခြင်းကို ကိုယ်တော် မနှစ်သက်ပါ။ ကိုယ်တော်၏ လက်ရာများဖြစ်သော သတ္တဝါတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် ချစ်ကြစေရန်သာ ကိုယ်တော် အလိုရှိသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ပညာတော်၊ တရားမျှတမှုနှင့် ကျေးဇူးတော်တို့ကို သိရှိနားလည်သဖြင့် ကိုယ်တော်ကို နာခံစေလိုသည်။ ထိုအရည်အချင်းများကို မှန်ကန်စွာ သဘောပေါက်သူတိုင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းရင်း ကိုယ်တော်ထံသို့ ဆွဲငင်ခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ချစ်ကြလိမ့်မည်။

The principles of kindness, mercy, and love, taught and exemplified by our Saviour, are a transcript of the will and character of God. Christ declared that He taught nothing except that which He had received from His Father. The principles of the divine government are in perfect harmony with the Saviour’s precept, “Love your enemies.” God executes justice upon the wicked, for the good of [542] the universe, and even for the good of those upon whom His judgments are visited. He would make them happy if He could do so in accordance with the laws of His government and the justice of His character. He surrounds them with the tokens of His love, He grants them a knowledge of His law, and follows them with the offers of His mercy; but they despise His love, make void His law, and reject His mercy. While constantly receiving His gifts, they dishonor the Giver; they hate God because they know that He abhors their sins. The Lord bears long with their perversity; but the decisive hour will come at last, when their destiny is to be decided. Will He then chain these rebels to His side? Will He force them to do His will?

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင် သွန်သင်ပြသခဲ့သော ကြင်နာမှု၊ ကရုဏာနှင့် မေတ္တာတရားတို့၏ အခြေခံမူများသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် ပင်ကိုယ်စရိုက်၏ ပုံစံတူဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ခမည်းတော်ထံမှ ရရှိထားသည့်အရာမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မသွန်သင်ခဲ့ဟု ကြေညာသည်။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုဆိုင်ရာ အခြေခံမူများသည် ကယ်တင်ရှင်၏ “သင်တို့၏ ရန်သူများကို ချစ်ကြလော့” ဟူသော အမိန့်တော်နှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီသည်။ ဘုရားသခင်သည် စကြဝဠာ၏ အကျိုးအတွက်သာမက ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရသူတို့၏ အကျိုးအတွက်ပင် လူဆိုးတို့အား တရားစီရင်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အုပ်ချုပ်မှုဥပဒေများနှင့် ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာဖြစ်သည့် တရားမျှတမှုနှင့်အညီ သူတို့ကို ချမ်းသာပျော်ရွှင်စေနိုင်လျှင် ကိုယ်တော်သည် ထိုသို့ပြုလုပ်ပေးလိုသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို မေတ္တာသက်သေများဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တရားကို သိရှိစေကာ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ကို ကမ်းလှမ်းလျက် လိုက်လံရှာဖွေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏မေတ္တာကို မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး ကိုယ်တော်၏ပညတ်ကို ပယ်ဖျက်ကာ ကိုယ်တော်၏ကရုဏာကို ငြင်းပယ်ကြသည်။ လက်ဆောင်များကို အမြဲရရှိနေသော်လည်း ပေးသနားသူကို ဂုဏ်မတင်ကြ။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏အပြစ်ကို ရွံရှာကြောင်း သိရှိသောကြောင့် ဘုရားသခင်ကို မုန်းတီးကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ ခေါင်းမာမှုကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သည်းခံသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ရမည့် နောက်ဆုံးအချိန်သည် ရောက်လာလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ကိုယ်တော်သည် ဤပုန်ကန်သူတို့ကို ကိုယ်တော်၏ဘေးတွင် အတင်းအကျပ် ချည်နှောင်ထားမည်လော။ သူတို့အား ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အတိုင်း လုပ်ဆောင်စေရန် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းမည်လော။

Those who have chosen Satan as their leader and have been controlled by his power are not prepared to enter the presence of God. Pride, deception, licentiousness, cruelty, have become fixed in their characters. Can they enter heaven to dwell forever with those whom they despised and hated on earth? Truth will never be agreeable to a liar; meekness will not satisfy self-esteem and pride; purity is not acceptable to the corrupt; disinterested love does not appear attractive to the selfish. What source of enjoyment could heaven offer to those who are wholly absorbed in earthly and selfish interests?

စာတန်ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ပြီး သူ၏အာဏာစက်အောက်တွင် ရှိနေသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အသင့်မဖြစ်သေးပါ။ ထောင်လွှားခြင်း၊ လှည့်ဖြားခြင်း၊ ကာမဂုဏ်လိုက်စားခြင်းနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းတို့သည် သူတို့၏ စရိုက်တွင် စွဲမြဲနေပြီဖြစ်သည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် သူတို့မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး မုန်းတီးခဲ့သူများနှင့် ကောင်းကင်၌ ထာဝရနေထိုင်ရန် သူတို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်လော။ အမှန်တရားသည် လိမ်ညာတတ်သူနှင့် ဘယ်တော့မှ မသင့်မြတ်ပါ။ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးသူနှင့် ထောင်လွှားသူကို မကျေနပ်စေနိုင်ပါ။ သန့်ရှင်းခြင်းသည် အကျင့်ပျက်သူအတွက် မနှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော မေတ္တာသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူအတွက် ဆွဲဆောင်မှုမရှိပါ။ လောကီနှင့် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက်သာ အာရုံစိုက်နေသူတို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၌ မည်သည့် ပျော်ရွှင်မှုမျိုး ရှိနိုင်မည်နည်း။

Could those whose lives have been spent in rebellion against God be suddenly transported to heaven and witness the high, the holy state of perfection that ever exists there,—every soul filled with love, every countenance beaming with joy, enrapturing music in melodious strains rising in honor of God and the Lamb, and ceaseless streams of light flowing upon the redeemed from the face of Him who sitth upon the throne,—could those whose hearts are filled with hatred of God, of truth and holiness, mingle with the heavenly throng and join their songs of praise? Could they endure the glory of God and the Lamb? No, no; years of probation were granted [543] them, that they might form characters for heaven; but they have never trained the mind to love purity; they have never learned the language of heaven, and now it is too late. A life of rebellion against God has unfitted them for heaven. Its purity, holiness, and peace would be torture to them; the glory of God would be a consuming fire. They would long to flee from that holy place. They would welcome destruction, that they might be hidden from the face of Him who died to redeem them. The destiny of the wicked is fixed by their own choice. Their exclusion from heaven is voluntary with themselves, and just and merciful on the part of God.

ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းဖြင့် အသက်တာကို ကုန်ဆုံးခဲ့သူများသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်သို့ ပို့ဆောင်ခံရပြီး ထိုနေရာတွင် အမြဲရှိနေသော မြင့်မြတ်ပြီး သန့်ရှင်းပြည့်စုံသည့် အခြေအနေကို မြင်တွေ့နိုင်မည်လော။ ဝိညာဉ်တိုင်းသည် မေတ္တာနှင့်ပြည့်ဝနေခြင်း၊ မျက်နှာတိုင်းသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် တောက်ပနေခြင်း၊ ဘုရားသခင်နှင့် သိုးသူငယ်ကို ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် တေးသွားချိုသာသော တေးသီချင်းများ မြင့်တက်နေခြင်းနှင့် ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင် ထိုင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာတော်မှ ရွေးနှုတ်ခံရသူတို့ထံသို့ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းလာသော အလင်းတန်းများ—ဘုရားသခင်၊ အမှန်တရားနှင့် သန့်ရှင်းခြင်းကို မုန်းတီးသောစိတ်နှင့် ပြည့်နေသူတို့သည် ကောင်းကင်တမန်အပေါင်းတို့နှင့် ရောနှောပြီး သူတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်းများကို ဆိုနိုင်မည်လော။ ဘုရားသခင်နှင့် သိုးသူငယ်၏ ဘုန်းတော်ကို သူတို့ ခံနိုင်မည်လော။ မဟုတ်ပါ၊ မဟုတ်ပါ၊ သူတို့သည် ကောင်းကင်အတွက် စရိုက်ကောင်းများကို တည်ဆောက်ရန် စမ်းသပ်ခံရသည့် အချိန်များစွာ ပေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် စိတ်ကို သန့်ရှင်းခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးရန် ဘယ်တော့မှ မလေ့ကျင့်ခဲ့ကြ။ ကောင်းကင်၏ ဘာသာစကားကိုလည်း ဘယ်တော့မှ မသင်ယူခဲ့ကြ။ ယခုမူ နောက်ကျလွန်းနေပြီ။ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခဲ့သည့် အသက်တာသည် သူတို့ကို ကောင်းကင်အတွက် မသင့်တော်စေခဲ့ပါ။ ကောင်းကင်၏ သန့်ရှင်းခြင်း၊ မြင့်မြတ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းတို့သည် သူတို့အတွက် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းနှင့် တူလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်သည် လောင်ကျွမ်းစေသော မီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူတို့သည် ထိုသန့်ရှင်းသောနေရာမှ ထွက်ပြေးလိုကြလိမ့်မည်။ သူတို့ကို ရွေးနှုတ်ရန် အသေခံခဲ့သော အရှင်၏ မျက်နှာတော်မှ ပုန်းကွယ်နိုင်ရန် သူတို့သည် ပျက်စီးခြင်းကိုပင် ကြိုဆိုလိမ့်မည်။ လူဆိုးတို့၏ ကံကြမ္မာကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခြင်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်မှ သူတို့ ဖယ်ထုတ်ခံရခြင်းသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ဘက်မှမူ တရားမျှတပြီး ကရုဏာရှိသော လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည်။

Like the waters of the Flood the fires of the great day declare God’s verdict that the wicked are incurable. They have no disposition to submit to divine authority. Their will has been exercised in revolt; and when life is ended, it is too late to turn the current of their thoughts in the opposite direction, too late to turn from transgression to obedience, from hatred to love.

ရေလွှမ်းမိုးခြင်း၏ ရေပြင်များကဲ့သို့ပင် နောက်ဆုံးနေ့၏ မီးလျှံများသည် လူဆိုးတို့သည် မကုစားနိုင်တော့ကြောင်း ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာနေသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို နာခံလိုစိတ် မရှိကြ။ သူတို့၏ ဆန္ဒသည် ပုန်ကန်ခြင်း၌သာ ကျင့်သားရနေသည်။ အသက်တာ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ သူတို့၏ အတွေးစီးကြောင်းကို ပြောင်းပြန်လှည့်ရန် နောက်ကျလွန်းသည်။ အပြစ်မှ နာခံခြင်းသို့လည်းကောင်း၊ အမုန်းမှ မေတ္တာသို့လည်းကောင်း ပြောင်းလဲရန် နောက်ကျလွန်းသည်။

In sparing the life of Cain the murderer, God gave the world an example of what would be the result of permitting the sinner to roll to continue a course of unbridled iniquity. Through the influence of Cain’s teaching and example, multitudes of his descendants were led into sin, until “the wickedness of man was great in the earth” and “every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually.” “The earth also was corrupt before God, and the earth was filled with violence.” Genesis 6:5, 11.

လူသတ်သမား ကာဣန်း၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အပြစ်သားကို ထိန်းချုပ်မှုမရှိသော ဒုစရိုက်လမ်းစဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခွင့်ပြုပါက မည်သို့ဖြစ်လာမည်ဟူသော သာဓကကို လောကသို့ ပြသခဲ့သည်။ ကာဣန်း၏ သွန်သင်ချက်နှင့် ပုံသက်သေကြောင့် သူ၏ အမျိုးအနွယ် အများအပြားသည် အပြစ်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် “မြေကြီးပေါ်၌ လူတို့၏ ဒုစရိုက်သည် ကြီးပွား” ပြီး “လူ၏စိတ်နှလုံး အကြံအစည်ရှိသမျှတို့သည် အစဉ်မပြတ် ဆိုးယုတ်ခြင်းသက်သက်” ဖြစ်လာခဲ့သည်။ “မြေကြီးသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ဖောက်ပြန်ပျက်စီး၍ အဓမ္မမှုနှင့် ပြည့်စုံလေ၏။” ကမ္ဘာဦး ၆:၅၊ ၁၁။

In mercy to the world, God blotted out its wicked inhabitants in Noah’s time. In mercy He destroyed the corrupt dwellers in Sodom. Through the deceptive power of Satan the workers of iniquity obtain sympathy and admiration, and are thus constantly leading others to rebellion. It was so in Cain’s and in Noah’s day, and in the time of Abraham and Lot; it is so in our time. It is in mercy to the world that God will finally destroy the rejecters of His grace.

လောကကို ကရုဏာထားသည့်အတွက် နောဧခေတ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ဆိုးယုတ်သော လူများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ သောဒုံမြို့ရှိ ဖောက်ပြန်သောသူတို့ကိုလည်း ကရုဏာတော်ဖြင့် ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ စာတန်၏ လှည့်ဖြားတတ်သော အာဏာကြောင့် ဒုစရိုက်ကို လုပ်ဆောင်သူများသည် စာနာမှုနှင့် ချီးမွမ်းမှုကို ရရှိတတ်ကြပြီး အခြားသူတို့ကို အဆက်မပြတ် ပုန်ကန်မှုဆီသို့ ဆွဲဆောင်နေကြသည်။ ကာဣန်းနှင့် နောဧခေတ်တွင် ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည်။ အာဗြဟံနှင့် လောတခေတ်တွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ခေတ်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ငြင်းပယ်သူတို့ကို နောက်ဆုံးတွင် ဖျက်ဆီးခြင်းမှာ လောကအတွက် ကရုဏာထားခြင်း ဖြစ်သည်။

[544] “The wages of sin is death; but the gift of God is eternal life through Jesus Christ our Lord.” Romans 6:23. While life is the inheritance of the righteous, death is the portion of the wicked. Moses declared to Israel: “I have set before thee this day life and good, and death and evil.” Deuteronomy 30:15. The death referred to in these scriptures is not that pronounced upon Adam, for all mankind suffer the penalty of his transgression. It is “the second death” that is placed in contrast with everlasting life.

“အပြစ်၏ အခကား သေခြင်းဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဆုကျေးဇူးတော်ကား၊ ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ထာဝရအသက်ပေတည်း။” ရောမ ၆:၂၃။ အသက်သည် ဖြောင့်မတ်သောသူတို့၏ အမွေဖြစ်သော်လည်း သေခြင်းသည် လူဆိုးတို့၏ အဖို့ဖြစ်သည်။ မောရှေက ဣသရေလတို့အား “ငါသည် ယနေ့ သက်ခြင်း၊ ကောင်းခြင်းနှင့် သေခြင်း၊ ဆိုးခြင်းတို့ကို သင်တို့ရှေ့၌ ထားထား၏” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ တရားဟောရာ ၃၀:၁၅။ ဤကျမ်းစာများတွင် ဆိုလိုသော သေခြင်းသည် အာဒံအား စီရင်သော သေခြင်းမျိုးမဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမူကား လူသားအားလုံးသည် သူ၏အပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားကြရပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထာဝရအသက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော “ဒုတိယသေခြင်း” ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

In consequence of Adam’s sin, death passed upon the whole human race. All alike go down into the grave. And through the provisions of the plan of salvation, all are to be brought forth from their graves. “There shall be a resurrection of the dead, both of the just and unjust;” “for as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive.” Acts 24:15; 1 Corinthians 15:22. But a distinction is made between the two classes that are brought forth. “All that are in the graves shall hear His voice, and shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation.” John 5:28, 29. They who have been “accounted worthy” of the resurrection of life are “blessed and holy.” “On such the second death hath no power.” Revelation 20:6. But those who have not, through repentance and faith, secured pardon, must receive the penalty of transgression— “the wages of sin.” They suffer punishment varying in duration and intensity, “according to their works,” but finally ending in the second death. Since it is impossible for God, consistently with His justice and mercy, to save the sinner in his sins, He deprives him of the existence which his transgressions have forfeited and of which he has proved himself unworthy. Says an inspired writer: “Yet a little while, and the wicked shall not be: yea, thou shalt diligently consider his place, and it shall not be.” And another declares: “They shall be as though they had not been.” Psalm 37:10; Obadiah 16.

အာဒံ၏အပြစ်ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ရပ်လုံးသည် သေခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့ကြသည်။ လူအားလုံးသည် သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ တူညီစွာ သွားကြရသည်။ ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်၏ ပြင်ဆင်ချက်များကြောင့် လူအားလုံးသည် မိမိတို့၏ သင်္ချိုင်းတွင်းမှ ထမြောက်ကြလိမ့်မည်။ “ဖြောင့်မတ်သောသူနှင့် မဖြောင့်မတ်သောသူ နှစ်မျိုးလုံး သေခြင်းမှ ထမြောက်ကြလိမ့်မည်။” “အာဒံအားဖြင့် လူအပေါင်းတို့သည် သေကြသည်နည်းတူ ခရစ်တော်အားဖြင့် လူအပေါင်းတို့သည် အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။” တမန်တော် ၂၄:၁၅၊ ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၂၂။ သို့သော် ထွက်လာသော အုပ်စုနှစ်ခုကြားတွင် ခြားနားချက်ရှိသည်။ “သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ရှိသမျှသောသူတို့သည် အသံတော်ကို ကြား၍ ထွက်ရကြလိမ့်မည်။ ကောင်းသောအကျင့်ကို ကျင့်သောသူတို့သည် အသက်ရှင်ခြင်းအဖို့ ထမြောက်ကြလိမ့်မည်။ မကောင်းသောအကျင့်ကို ကျင့်သောသူတို့သည် အပြစ်စီရင်ခြင်းအဖို့ ထမြောက်ကြလိမ့်မည်။” ယောဟန် ၅:၂၈၊ ၂၉။ အသက်ရှင်ခြင်းအတွက် ထမြောက်ရန် “ထိုက်တန်သောသူ” ဟု သတ်မှတ်ခံရသူတို့သည် “မင်္ဂလာရှိ၍ သန့်ရှင်းသောသူ” ဖြစ်ကြသည်။ “ထိုသူတို့၌ ဒုတိယသေခြင်းသည် အစွမ်းမရှိ။” ဗျာဒိတ် ၂၀:၆။ သို့သော် နောင်တရခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို မရရှိခဲ့သူတို့သည် အပြစ်၏ဒဏ်— “အပြစ်၏ အခ” ကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ “အကျင့်အတိုင်း” ကြာမြင့်ချိန်နှင့် ပြင်းထန်မှု ကွဲပြားသော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားကြရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒုတိယသေခြင်း၌ အဆုံးသတ်ကြလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာတော်အရ အပြစ်သားကို သူ၏အပြစ်ထဲတွင် ကယ်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏အပြစ်ကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားသော အသက်ကို သိမ်းယူပြီး မထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သူတို့ကို အသက်မပေးတော့ပေ။ ဘုရားသခင်မှုတ်သွင်းသော စာရေးသူက ဤသို့ဆိုသည်– “ခဏကြာလျှင် လူဆိုးတို့သည် မရှိကြ။ သူတို့နေရာကို ရှာသော်လည်း မရှိ။” နောက်တစ်ဦးကလည်း “သူတို့သည် မရှိဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။” ဆာလံ ၃၇:၁၀၊ အဗ္ဗဒိ ၁၆။

Covered [545] with infamy, they sink into hopeless, eternal eternal oblivion. Thus will be made an end of sin, with all the woe and ruin which have resulted from it. Says the psalmist: “Thou hast destroyed the wicked, Thou hast put out their name forever and ever. O thou enemy, destructions are come to a perpetual end.” Psalm 9:5, 6. John, in the Revelation, looking forward to the eternal state, hears a universal anthem of praise undisturbed by one note of discord. Every creature in heaven and earth was heard ascribing glory to God. Revelation 5:13. There will then be no lost souls to blaspheme God as they writhe in never-ending torment; no wretched beings in hell will mingle their shrieks with the songs of the saved.

ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့စွာဖြင့် သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော ထာဝရမေ့လျော့ခြင်းထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကြလိမ့်မည်။ ဤသို့ဖြင့် အပြစ်နှင့်အတူ အပြစ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ပျက်စီးခြင်းအားလုံးတို့သည် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။ ဆာလံဆရာက ဤသို့ဆိုသည်– “ကိုယ်တော်သည် လူဆိုးတို့ကို ဖျက်ဆီး၍ သူတို့၏နာမကို ကမ္ဘာအဆက်ဆက် ပယ်ဖျက်တော်မူပြီ။ အို ရန်သူ၊ ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ထာဝရအဆုံးသို့ ရောက်လေပြီ။” ဆာလံ ၉:၅၊ ၆။ ယောဟန်သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ထာဝရအခြေအနေကို မြော်ကြည့်လျက် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စရာ အသံတစ်စုံတစ်ရာမပါဘဲ ကမ္ဘာလောကတစ်ခွင်လုံး၏ ချီးမွမ်းသံကို ကြားရသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ သတ္တဝါအပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်အား ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေကြသည်။ ဗျာဒိတ် ၅:၁၃။ ထိုအချိန်တွင် ထာဝရညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းခံရရင်း ဘုရားသခင်ကို ဆဲဆိုမည့် ပျောက်ဆုံးသော ဝိညာဉ်များ ရှိတော့မည်မဟုတ်။ ငရဲတွင်လည်း ကယ်တင်ခြင်းရသူတို့၏ သီချင်းသံများနှင့်အတူ အော်ဟစ်သံများ ရောယှက်နေမည့် ဆိုးရွားသော သတ္တဝါများ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

Upon the fundamental error of natural immortality rests the doctrine of consciousness in death—a doctrine, like eternal torment, opposed to the teachings of the Scriptures, to the dictates of reason, and to our feelings of humanity. According to the popular belief, the redeemed in heaven are acquainted with all that takes place on the earth and especially with the lives of the friends whom they have left behind. But how could it be a source of happiness to the dead to know the troubles of the living, to witness the sins committed by their own loved ones, and to see them enduring all the sorrows, disappointments, and anguish of life? How much of heaven’s bliss would be enjoyed by those who were hovering over their friends on earth? And how utterly revolting is the belief that as soon as the breath leaves the body the soul of the impenitent is consigned to the flames of hell! To what depths of anguish must those be plunged who see their friends passing to the grave unprepared, to enter upon an eternity of woe and sin! Many have been driven to insanity by this harrowing thought.

သဘာဝအရ သေခြင်းမရှိဟူသော အခြေခံအမှားအယွင်းပေါ်တွင် သေလွန်သူတို့သည် သိစိတ်ရှိနေသည်ဟူသော အယူဝါဒ တည်ရှိနေသည်။ ထိုအယူဝါဒသည် ထာဝရညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း အယူဝါဒကဲ့သို့ပင် ကျမ်းစာသွန်သင်ချက်များ၊ အသိဉာဏ်၏ စေခိုင်းချက်များနှင့် လူသားဆန်သော ခံစားချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ လူအများ ယုံကြည်ထားသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ရွေးနှုတ်ခံရသူတို့သည် မြေကြီးပေါ်၌ ဖြစ်ပျက်သမျှကို သိရှိပြီး အထူးသဖြင့် သူတို့ ချန်ထားခဲ့သော မိတ်ဆွေများ၏ ဘဝကို သိရှိနေသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် အသက်ရှင်သူတို့၏ ဒုက္ခကို သိရှိခြင်း၊ မိမိချစ်မြတ်နိုးသူတို့ ကျူးလွန်သော အပြစ်များကို မြင်တွေ့ခြင်းနှင့် သူတို့ခံစားနေရသော ဝမ်းနည်းခြင်း၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းနှင့် ဒုက္ခဆင်းရဲများအားလုံးကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် သေလွန်သူတို့အတွက် မည်သို့လျှင် ပျော်ရွှင်စရာ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ မြေကြီးပေါ်ရှိ သူတို့၏ မိတ်ဆွေများအပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသူတို့သည် ကောင်းကင်၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မည်မျှခံစားရပါမည်နည်း။ အသက်ရှူရပ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နောင်တမရသူတို့၏ ဝိညာဉ်သည် ငရဲမီးထဲသို့ ပို့ဆောင်ခံရသည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်သည် မည်မျှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသနည်း။ မိမိတို့၏ မိတ်ဆွေများသည် အသင့်မဖြစ်ဘဲ သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ ရောက်သွားပြီး ထာဝရဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် အပြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောသူတို့သည် မည်မျှလောက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲရပါမည်နည်း။ လူအများအပြားသည် ဤစိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အတွေးကြောင့် ရူးသွပ်ခြင်းသို့ပင် ရောက်ခဲ့ကြရသည်။

What say the Scriptures concerning these things? David declares that man is not conscious in death. “His breath goeth forth, he [546] returneth to his earth; in that very day his thoughts perish.” Psalm 146:4. Solomon bears the same testimony: “The living know that they shall die: but the dead know not anything.” “Their love, and their hatred, and their envy, is now perished; neither have they any more a portion forever in anything that is done under the sun.” “There is no work, nor device, nor knowledge, nor wisdom, in the grave, whither thou goest.” Ecclesiastes 9:5, 6, 10.

ဤအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ ကျမ်းစာက မည်သို့ဆိုသနည်း။ ဒါဝိဒ်က လူသည် သေခြင်း၌ သိစိတ်မရှိဟု ကြေညာသည်။ “အသက်ထွက်၍ မြေသို့ပြန်လျှင် ထိုနေ့ချင်းပင် သူ၏အကြံအစည်များ ပျက်စီးကြ၏။” ဆာလံ ၁၄၆:၄။ ရှောလမုန်မင်းကြီးလည်း အလားတူ သက်သေခံသည်– “အသက်ရှင်သောသူတို့သည် သေရမည်ကို သိကြ၏။ သေသောသူတို့မူကား အဘယ်အရာကိုမျှ မသိကြ။” “သူတို့၏ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း၊ ငြူစူခြင်းတို့သည် အခုပင် ပျက်စီးကြ၏။ နေအောက်၌ ပြုသမျှသောအရာတို့တွင်လည်း ထာဝရအဖို့မရှိ။” “သင်သွားရမည့် မရဏာနိုင်ငံ၌ အလုပ်မရှိ၊ အကြံအစည်မရှိ၊ သိပ္ပံအတတ်မရှိ၊ ပညာမရှိ။” ဒေသနာ ၉:၅၊ ၆၊ ၁၀။

When, in answer to his prayer, Hezekiah’s life was prolonged fifteen years, the grateful king rendered to God a tribute of praise for His great mercy. In this song he tells the reason why he thus rejoices: “The grave cannot praise Thee, death cannot celebrate Thee: they that go down into the pit cannot hope for Thy truth. The living, the living, he shall praise Thee, as I do this day.” Isaiah 38:18, 19. Popular theology represents the righteous dead as in heaven, entered into bliss and praising God with an immortal tongue; but Hezekiah could see no such glorious prospect in death. With his words agrees the testimony of the psalmist: “In death there is no remembrance of Thee: in the grave who shall give Thee thanks?” “The dead praise not the Lord, neither any that go down into silence.” Psalm 6:5; 115:17.

သူ၏ဆုတောင်းချက်ကို ဖြေကြားတော်မူသောအားဖြင့် ဟေဇကိမင်းကြီး၏ အသက်ကို ၁၅ နှစ် တိုးမြှင့်ပေးသောအခါ ကျေးဇူးတင်သောမင်းကြီးသည် ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားသောကရုဏာတော်အတွက် ချီးမွမ်းခြင်းဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ဤသီချင်းထဲတွင် သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဝမ်းမြောက်ရကြောင်း အကြောင်းရင်းကို ပြောပြသည်– “သင်္ချိုင်းတွင်းသည် ကိုယ်တော်ကို မချီးမွမ်းနိုင်။ သေခြင်းသည်လည်း ကိုယ်တော်ကို မဂုဏ်ပြုနိုင်။ မြေတွင်းသို့ ဆင်းသွားသူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သစ္စာတော်ကို မမျှော်လင့်နိုင်။ အသက်ရှင်သောသူ၊ အသက်ရှင်သောသူတို့သာလျှင် ယနေ့ ငါကဲ့သို့ ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းနိုင်ကြ၏။” ဟေရှာယ ၃၈:၁၈၊ ၁၉။ လူအများယုံကြည်သည့် ဘာသာရေးအယူဝါဒများက ဖြောင့်မတ်သောသေသူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိပြီး ချမ်းသာရာသို့ရောက်၍ ထာဝရလျှာဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းနေကြသည်ဟု တင်စားသည်။ သို့သော် ဟေဇကိမင်းကြီးသည် သေခြင်း၌ ထိုသို့သော ဘုန်းတော်ထင်ရှားမည့် အနာဂတ်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူ၏စကားနှင့် ဆာလံဆရာ၏ သက်သေခံချက်တို့သည် ကိုက်ညီသည်– “သေခြင်း၌ ကိုယ်တော်ကို အောက်မေ့ခြင်းမရှိ။ သင်္ချိုင်းတွင်း၌ အဘယ်သူသည် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း?” “သေသောသူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို မချီးမွမ်းကြ။ ဆိတ်ဆိတ်နေရာသို့ ဆင်းသွားသောသူတို့သည်လည်း မချီးမွမ်းကြ။” ဆာလံ ၆:၅၊ ၁၁၅:၁၇။

Peter on the Day of Pentecost declared that the patriarch David “is both dead and buried, and his sepulcher is with us unto this day.” “For David is not ascended into the heavens.” Acts 2:29, 34. The fact that David remains in the grave until the resurrection proves that the righteous do not go to heaven at death. It is only through the resurrection, and by virtue of the fact that Christ has risen, that David can at last sit at the right hand of God.

ပင်တေကုတ္တေနေ့တွင် ပေတရုက အမျိုးအနွယ်၏အကြီးအကဲ ဒါဝိဒ်သည် “သေ၍ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ခံရပြီ။ သူ၏သင်္ချိုင်းသည်လည်း ယနေ့တိုင် ငါတို့၌ ရှိ၏။” “ဒါဝိဒ်သည် ကောင်းကင်သို့ မတက်ရသေး။” တမန်တော် ၂:၂၉၊ ၃၄။ ဒါဝိဒ်သည် ထမြောက်ခြင်းမတိုင်မီအထိ သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ရှိနေသေးသည်ဟူသော အချက်သည် ဖြောင့်မတ်သူတို့သည် သေသောအခါ ကောင်းကင်သို့ မသွားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ခရစ်တော် ထမြောက်တော်မူခြင်း၏ အားဖြင့်သာလျှင် ဒါဝိဒ်သည် နောက်ဆုံး၌ ဘုရားသခင်၏ လက်ယာတော်ဘက်၌ ထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

And said Paul: “If the dead rise not, then is not Christ raised: and if Christ be not raised, your faith is vain; ye are yet in your sins. Then they also which are fallen asleep in Christ are perished.” 1 Corinthians 15:16-18. If for four thousand years the righteous had gone directly to heaven at death, how could Paul have said that if there is no resurrection, “they also which are fallen asleep in Christ are perished”? No resurrection would be necessary.

ပေါလုကလည်း ဤသို့ဆိုသည်– “သေလွန်သောသူတို့သည် မထမြောက်လျှင် ခရစ်တော်သည်လည်း မထမြောက်ဘဲ နေတော်မူ၏။ ခရစ်တော်သည် မထမြောက်ဘဲ နေတော်မူလျှင် သင်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်၏။ သင်တို့သည် အပြစ်ထဲမှာ ရှိသေးကြ၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်လျက် သေလွန်သောသူတို့သည်လည်း ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြပြီ။” ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၁၆-၁၈။ အကယ်၍ လေးထောင်နှစ်ကြာသည်အထိ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် သေသောအခါ ကောင်းကင်သို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့ကြမည်ဆိုပါက ထမြောက်ခြင်းမရှိလျှင် “ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်လျက် သေလွန်သောသူတို့သည်လည်း ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြပြီ” ဟု ပေါလု အဘယ်ကြောင့် ပြောနိုင်ပါမည်နည်း။ ထမြောက်ခြင်းဟူသည် လုံးဝ မလိုအပ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

The martyr Tyndale, referring to the state of the dead, declared: “I confess openly, that I am not persuaded that they be already in the full glory that Christ is in, or the elect angels of God are in. Neither is it any article of my faith; for if it were so, I see not but then the preaching of the resurrection of the flesh were a thing in vain.”—William Tyndale, Preface to New Testament (ed. 1534). Reprinted in British Reformers—Tindal, Frith, Barnes, page 349.

အာဇာနည် တင်ဒေးသည် သေလွန်သူတို့၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်– “သူတို့သည် ခရစ်တော်ရှိနေသော ဘုန်းတော်၌ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ထားသော ကောင်းကင်တမန်တို့ ရှိနေသော ဘုန်းတော်၌ အပြည့်အဝ ရှိနေကြပြီဟု ကျွန်ုပ် မယုံကြည်ကြောင်း ဝန်ခံပါသည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်၏ ယုံကြည်ခြင်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလည်း မဟုတ်ပါ။ အကယ်၍သာ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ခန္ဓာကိုယ် ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း ဟောပြောခြင်းသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မြင်ပါသည်။”—ဝီလျံတင်ဒေး၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းအမှာစာ (၁၅၃၄)။ ဗြိတိသျှပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးဝါဒီများ စာအုပ်—တင်ဒယ်၊ ဖရစ်၊ ဘန်း၊ စာမျက်နှာ ၃၄၉ တွင် ပြန်လည်ပုံနှိပ်ထားသည်။

It is an undeniable fact that the hope of immortal blessedness at death has led to a widespread neglect of the Bible doctrine of the resurrection. This tendency was remarked by Dr. Adam Clarke, who said: “The doctrine of the resurrection appears to have been thought of much more consequence among the primitive Christians than it is now! How is this? The apostles were continually insisting on it, and exciting the followers of God to diligence, obedience, and cheerfulness through it. And their successors in the present day seldom mention it! So apostles preached, and so primitive Christians believed; so we preach, and so our hearers believe. There is not a doctrine in the gospel on which more stress is laid; and there is not a doctrine in the present system of preaching which is treated with more neglect!”—Commentary, remarks on 1 Corinthians 15, paragraph 3.

သေသောအခါ ထာဝရချမ်းသာရမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်သည် ကျမ်းစာ၏ ထမြောက်ခြင်း အယူဝါဒကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လျစ်လျူရှုခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေသည်မှာ ငြင်းမရနိုင်သော အချက်ဖြစ်သည်။ ဤသဘောထားကို ဒေါက်တာ အာဒမ်ကလာ့ခ်က ဤသို့ မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်– “ထမြောက်ခြင်း အယူဝါဒသည် ရှေးခေတ် ခရစ်ယာန်များကြားတွင် ယခုထက် များစွာ အရေးပါသည်ဟု ထင်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ တမန်တော်တို့သည် ၎င်းကို အဆက်မပြတ် တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏နောက်လိုက်များအား ၎င်းအားဖြင့် ကြိုးစားအားထုတ်ရန်၊ နာခံရန်နှင့် ဝမ်းမြောက်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ယနေ့ခေတ် သူတို့၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံသူတို့ကမူ ၎င်းကို အနည်းငယ်မျှသာ ဖော်ပြကြသည်။ တမန်တော်တို့သည် ထိုသို့ ဟောပြောခဲ့ကြပြီး ရှေးခေတ် ခရစ်ယာန်တို့ကလည်း ထိုသို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ထိုသို့ ဟောပြောကြပြီး နားထောင်သူတို့ကလည်း ထိုသို့ ယုံကြည်ကြသည်။ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်သတင်းထဲတွင် ထမြောက်ခြင်းထက် ပို၍အလေးပေးရမည့် အယူဝါဒ မရှိသကဲ့သို့ ယခုခေတ် ဟောပြောမှုစနစ်တွင် ၎င်းထက် ပို၍ လျစ်လျူရှုခံရသော အယူဝါဒလည်း မရှိပါ။”—၁ ကောရိန္သု ၁၅၊ အပိုဒ် ၃ ဆိုင်ရာ မှတ်ချက်။

This has continued until the glorious truth of the resurrection has been almost wholly obscured and lost sight of by the Christian world. Thus a leading religious writer, commenting on the words of Paul in 1 Thessalonians 4:13-18, says: “For all practical purposes of comfort the doctrine of the blessed리티 immortality of the righteous the place for us of any doubtful doctrine of the Lord’s second coming. At our death the Lord comes for us. That is what we are to wait and watch for. The dead are already passed into glory. They do not wait for the trump for their judgment and blessedness.”

ထမြောက်ခြင်းဟူသော ဘုန်းကြီးသော အမှန်တရားသည် ခရစ်ယာန်လောကတွင် လုံးဝနီးပါး မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထင်ရှားသော ဘာသာရေးစာရေးဆရာတစ်ဦးက ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၃-၁၈ ပါ ပေါလု၏ စကားများကို မှတ်ချက်ပြုရာတွင် ဤသို့ဆိုသည်– “နှစ်သိမ့်မှုပေးနိုင်သော လက်တွေ့ကျသည့်ရည်ရွယ်ချက်အားလုံးအတွက် ဖြောင့်မတ်သူတို့၏ မင်္ဂလာရှိသော ထာဝရအသက်တာ အယူဝါဒသည် သခင်ဘုရား ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူမည့်အကြောင်း မသေချာသော အယူဝါဒနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ သေသောအခါ သခင်ဘုရားသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကြွလာတော်မူသည်။ ထိုအရာအတွက်သာ ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်မျှော်ကြည့်ရှုရမည်။ သေလွန်သူတို့သည် ဘုန်းတော်ထဲသို့ ရောက်နှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ချမ်းသာရရှိခြင်းအတွက် တံပိုးသံကို စောင့်နေရန် မလိုတော့ပါ။”

[548] But when about to leave His disciples, Jesus did not tell them that they would soon come to Him. “I go to prepare a place for you,” He said. “And if I go and prepare a place for you, I will come again, and receive you unto Myself.” John 14:2, 3. And Paul tells us, further, that “the Lord Himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the Archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first: then we which are alive and remain shall be caught up together with them in the clouds, to meet the Lord in the air: and so shall we ever be with the Lord.” And he adds: “Comfort one another with these words.” 1 Thessalonians 4:16-18. How wide the contrast between these words of comfort and those of the Universalist minister previously quoted! The latter consoled the bereaved friends with the assurance that, however sinful the dead might have been, when he breathed out his life here he was to be received among the angels. Paul points his brethren it future coming of the Lord, when the fetters of the tomb shall be broken, and the “dead in Christ” shall be raised to eternal life.

သို့သော် ယေရှုသည် မိမိ၏တပည့်တော်တို့ကို ထားခဲ့တော့မည့်အချိန်တွင် သူတို့သည် မကြာမီ မိမိထံသို့ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မပြောခဲ့ပါ။ “ငါသည် သင်တို့အတွက် နေရာပြင်ဆင်ခြင်းငှာ သွားရမည်။ ငါသည်သွား၍ သင်တို့အတွက် နေရာကိုပြင်ဆင်ပြီးလျှင်၊ သင်တို့သည် ငါရှိရာအရပ်၌ ရှိစေခြင်းငှာ၊ ငါသည်ပြန်လာ၍ သင်တို့ကို ငါ့ထံသို့ သိမ်းယူမည်။” ယောဟန် ၁၄:၂၊ ၃။ ပေါလုကလည်း ကျွန်ုပ်တို့အား “သခင်ဘုရားသည် ကောင်းကင်တမန်အကြီးအကဲ၏ အသံတော်နှင့်လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ တံပိုးတော်နှင့်လည်းကောင်း ကောင်းကင်ဘုံက ကြွဆင်းတော်မူမည်။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်လျက် သေလွန်သောသူတို့သည် အဦးထမြောက်ကြလိမ့်မည်။ ထိုနောက် အသက်ရှင်၍ ကျန်ကြွင်းသော ငါတို့သည် သခင်ဘုရားကို တွေ့ဆုံခြင်းငှာ သူတို့နှင့်အတူ တိမ်တိုက်များပေါ်သို့ ဆောင်ယူခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြင့် ငါတို့သည် သခင်ဘုရားနှင့်အတူ ထာဝရနေရကြလိမ့်မည်။” ဟု ထပ်မံပြောကြားသည်။ ထို့နောက် “ဤစကားများဖြင့် အချင်းချင်း နှစ်သိမ့်ကြလော့။” ဟု သူ ထပ်လောင်းပြောကြားသည်။ ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၆-၁၈။ ဤနှစ်သိမ့်စကားများနှင့် အထက်တွင် ကိုးကားခဲ့သည့် လူတိုင်းကယ်တင်ခြင်းရမည်ဟု ယုံကြည်သူဆရာ၏ စကားတို့သည် မည်မျှ ကွာခြားပါသနည်း! နောက်ဆုံးဖော်ပြခဲ့သောသူသည် သေဆုံးသွားသူသည် မည်မျှပင် အပြစ်ရှိခဲ့ပါစေ၊ မြေကြီးပေါ်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးသည်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များကြားတွင် လက်ခံခြင်းခံရမည်ဟူသော အာမခံချက်ဖြင့် ဝမ်းနည်းနေသော မိတ်ဆွေများကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ ပေါလုကမူ သင်္ချိုင်း၏ သံကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားပြီး “ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်လျက် သေလွန်သောသူတို့” သည် ထာဝရအသက်အတွက် ထမြောက်လာမည့် သခင်ဘုရား၏ အနာဂတ်ကြွလာခြင်းကို ညွှန်ပြလျက် သူ၏ညီအစ်ကိုတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်။

Before any can enter the mansions of the blessed, their cases must be investigated, and their characters and their deeds must pass in review before God. All are to be judged according to the things written in the books and to be rewarded as their works have been. This judgment does not take place at death. Mark the words of Paul: “He hath appointed a day, in the which He will judge the world in righteousness by that Man whom He hath ordained; whereof He hath given assurance unto all men, in that He hath raised Him from the dead.” Acts 17:31. Here the apostle plainly stated that a specified time, then future, had been fixed upon for the judgment of the world. Jude refers to the same period: “The angels which kept not their first estate, but left their own habitation, He hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.” And, again, he quotes the words of Enoch: “Behold, the Lord [549] cometh with ten thousands of His saints, to execute judgment upon all.” Jude 6, 14, 15. John declares that he “saw the dead, small and great, stand before God; and the books were opened: ... and the dead were judged out of those things which were written in the books.” Revelation 20:12.

ချမ်းသာသူတို့၏ မြို့တော်သို့ မည်သူမဆို မဝင်ရောက်မီ သူတို့၏ အခြေအနေများကို စစ်ဆေးရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စရိုက်နှင့် အကျင့်တို့ကို ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ပြန်လည်သုံးသပ်ရမည်။ အားလုံးသည် စာအုပ်များတွင် ရေးသားထားသောအရာများနှင့်အညီ တရားစီရင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အကျင့်အတိုင်း အကျိုးခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ဤတရားစီရင်ခြင်းသည် သေသောအခါ ဖြစ်ပေါ်သည်မဟုတ်ပါ။ ပေါလု၏ စကားကို မှတ်သားပါ– “ဘုရားသခင်သည် မိမိခန့်ထားတော်မူသော လူ (ယေရှုခရစ်) အားဖြင့် လောကီသားတို့ကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားနှင့်အညီ တရားစီရင်မည့်နေ့ရက်ကို ချိန်းချက်တော်မူပြီ။ ထိုသခင်ကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူသောအားဖြင့် လူအပေါင်းတို့အား ယုံကြည်လောက်သော အထောက်အထားကို ပေးတော်မူပြီ။” တမန်တော် ၁၇:၃၁။ ဤနေရာတွင် တမန်တော်သည် လောကကို တရားစီရင်ရန်အတွက် သီးသန့်အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။ ယုဒကလည်း ထိုအချိန်ကာလကို ရည်ညွှန်းသည်– “မိမိတို့နေရာကို စွန့်ပစ်၍ မူလအခြေအနေကို မစောင့်သော ကောင်းကင်တမန်တို့ကိုလည်း၊ ထိုကြီးစွာသောနေ့ရက်၌ တရားစီရင်ခြင်းသို့ ရောက်စေခြင်းငှာ၊ ထာဝရချည်နှောင်ခြင်းနှင့်အတူ မှောင်မိုက်ထဲမှာ ချုပ်ထားတော်မူ၏။” ထို့နောက် သူသည် ဟ Enoch ၏ စကားကို ကိုးကားသည်– “ကြည့်ရှုလော့၊ ထာဝရဘုရားသည် လူအပေါင်းတို့ကို တရားစီရင်ခြင်းငှာ မိမိသန့်ရှင်းသူတို့၏ အသင်းအဖွဲ့နှင့် ကြွလာတော်မူ၏။” ယုဒ ၆၊ ၁၄၊ ၁၅။ ယောဟန်ကလည်း “သေလွန်သောသူတို့သည် ကြီးငယ်မဟူ ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ရပ်နေသည်ကို ငါမြင်၏။ စာစောင်များလည်း ပွင့်လျက်ရှိ၏။ ... သေလွန်သောသူတို့သည် စာစောင်တို့၌ ရေးထားသောအရာတို့နှင့်အညီ မိမိတို့အကျင့်အတိုင်း တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရကြ၏။” ဗျာဒိတ် ၂၀:၁၂။

But if the dead are already enjoying the bliss of heaven or writhing in the flames of hell, what need of a future judgment? The teachings of God’s word on these important points are neither obscure nor contradictory; they may be understood by common minds. But what candid mind can see either wisdom or justice in the current theory? Will the righteous, after the investigation of their cases at the judgment, receive the commendation, “Well done, thou good and faithful servant: ... enter thou into the joy of thy Lord,” when they have been dwelling in His presence, perhaps for long ages? Are the wicked summoned from the place of torment to receive sentence from the Judge of all the earth: “Depart from Me, ye cursed, into everlasting fire”? Matthew 25:21, 41. Oh, solemn mockery! shameful impeachment of the wisdom and justice of God!

သို့သော် သေလွန်သူတို့သည် ကောင်းကင်၏ ချမ်းသာကို ခံစားနေရသည်ဖြစ်စေ၊ ငရဲမီးထဲတွင် လူးလွန်နေသည်ဖြစ်စေ အနာဂတ်တရားစီရင်ခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်သနည်း။ ဤအရေးကြီးသော အချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များသည် မပီပြင်ခြင်းမရှိ၊ ဆန့်ကျင်ခြင်းလည်း မရှိပါ။ သာမန်လူတို့ပင် နားလည်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် မည်သည့်ရိုးသားသောသူက လက်ရှိအယူဝါဒတွင် ပညာကိုဖြစ်စေ၊ တရားမျှတမှုကိုဖြစ်စေ မြင်နိုင်ပါမည်နည်း။ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် တရားစီရင်ရာနေ့တွင် သူတို့၏အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် “ကောင်းပြီ၊ သစ္စာရှိသော သူကောင်းဖြစ်ပေ၏။ ... သင်၏သခင်၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၌ ပါဝင်လော့” ဟု ချီးမွမ်းခြင်းခံရမည်လော။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ပြီး ဖြစ်နေလျှင် ဤချီးမွမ်းခြင်းသည် မည်သို့ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ လူဆိုးတို့ကိုလည်း ငရဲမှ ဆင့်ခေါ်ပြီး “အို ကျိန်ခြင်းခံရသောသူတို့၊ ငါ့ထံမှ ထွက်သွားကြ၍ ထာဝရမီးထဲသို့ ဝင်ကြလော့” ဟု လောကီသားအားလုံး၏ တရားသူကြီးက စီရင်ချက်ပေးရန် လိုအပ်ပါသနည်း။ မဿဲ ၂၅:၂၁၊ ၄၁။ အို၊ ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်! ဘုရားသခင်၏ ပညာနှင့် တရားမျှတမှုကို ရှက်ဖွယ်ကောင်းအောင် စွပ်စွဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

The theory of the immortality of the soul was one of those false doctrines that Rome, borrowing from paganism, incorporated into the religion of Christendom. Martin Luther classed it with the “monstrous fables that form part of the Roman dunghill of decretals.”—E. Petavel, The Problem of Immortality, page 255. Commenting on the words of Solomon in Ecclesiastes, that the dead know not anything, the Reformer says: “Another place proving that the dead have no ... feeling. There is, saith he, no duty, no science, no knowledge, no wisdom there. Solomon judgeth that the dead are asleep, and feel nothing at all. For the dead lie there, accounting neither days nor years, but when they are awaked, they shall seem to have slept scarce one minute.”—Martin Luther, Exposition of Solomon’s Booke Called Ecclesiastes, page 152.

ဝိညာဉ်သည် မသေနိုင်ဟူသော အယူဝါဒသည် ရောမတို့က လူရိုင်းတို့၏ ယုံကြည်ချက်မှ ချေးယူပြီး ခရစ်ယာန်ဘာသာရေးထဲသို့ ထည့်သွင်းထားသော မမှန်ကန်သည့် အယူဝါဒများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ မာတင်လူသာက ၎င်းကို “ရောမတို့၏ ဘာသာရေးအမိန့်များ ဟူသော အမှိုက်သရိုက်ပုံထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံပြင်များ” ဟု ခွဲခြားခဲ့သည်။—အီး. ပီတာဗယ်၊ မသေနိုင်ခြင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ၊ စာမျက်နှာ ၂၅၅။ ဒေသနာကျမ်းတွင် ရှောလမုန်မင်းကြီးက သေလွန်သူတို့သည် အဘယ်အရာကိုမျှ မသိဟု ဆိုထားသည်ကို မှတ်ချက်ပြုလျက် ပြုပြင်ပြောင်းလဲသူက ဤသို့ဆိုသည်– “သေလွန်သူတို့တွင် ခံစားချက်မရှိကြောင်း ပြသသည့် နောက်ထပ်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် တာဝန်မရှိ၊ သိပ္ပံမရှိ၊ အသိပညာမရှိ၊ ပညာမရှိဟု သူဆိုသည်။ ရှောလမုန်က သေသူတို့သည် အိပ်ပျော်နေပြီး အဘယ်အရာကိုမျှ မခံစားရဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ အကြောင်းမူကား သေသူတို့သည် ထိုနေရာတွင် နေ့ရက် သို့မဟုတ် နှစ်များကို မတွက်ချက်ဘဲ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့ နိုးလာသောအခါ တစ်မိနစ်မျှသာ အိပ်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရလိမ့်မည်။”—မာတင်လူသာ၊ ရှောလမုန်မင်းကြီး၏ ဒေသနာကျမ်း ရှင်းလင်းချက်၊ စာမျက်နှာ ၁၅၂။

Nowhere in the Sacred Scriptures is found the statement that [550] the righteous go to their reward or the wicked to their punishment at death. The patriarchs and prophets have left no such assurance. Christ and His apostles have given no hint of it. The Bible clearly teaches that the dead do not go immediately to heaven. They are represented as sleeping until the resurrection. 1 Thessalonians 4:14; Job 14:10-12. In the very day when the silver cord is loosed and the golden bowl broken (Ecclesiastes 12:6), man’s thoughts perish. They that go down to the grave are in silence. They know no more of anything that is done under the sun. Job 14:21. Blessed rest for the weary righteous! Time, be it long or short, is but a moment to them. They sleep; they are awakened by the trump of God to a glorious immortality. “For the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible.... So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory.” 1 Corinthians 15:52-54. As they are called forth from their deep slumber they begin to think just where they ceased. The last sensation was the pang of death; the last thought, that they were falling beneath the power of the grave. When they arise from the tomb, their first glad thought will be echoed in the triumphal shout: “O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory?” Verse 55.

သန့်ရှင်းသောကျမ်းစာတွင် ဖြောင့်မတ်သူတို့သည် သေသောအခါ သူတို့၏အကျိုးကို ခံစားရသည် သို့မဟုတ် လူဆိုးတို့သည် သူတို့၏ပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားရသည်ဟူသော ဖော်ပြချက် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မရှိပါ။ အဘိုးအဘေးများနှင့် ပရောဖက်များသည် ထိုသို့သော အာမခံချက်မျိုး မပေးခဲ့ပါ။ ခရစ်တော်နှင့် တမန်တော်တို့ကလည်း ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ အစအနမျှပင် မပြောခဲ့ပါ။ ကျမ်းစာသည် သေလွန်သူတို့သည် ကောင်းကင်သို့ ချက်ချင်းမသွားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သွန်သင်သည်။ သူတို့သည် ထမြောက်ခြင်းမတိုင်မီအထိ အိပ်ပျော်နေကြသည်ဟု တင်စားထားသည်။ ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၄၊ ယောဘ ၁၄:၁၀-၁၂။ ငွေကြိုးပြတ်၍ ရွှေဖလားကွဲသည့်နေ့တွင် (ဒေသနာ ၁၂:၆) လူ၏အတွေးများ ပျက်စီးသည်။ သင်္ချိုင်းတွင်းသို့ ဆင်းသွားသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် နေအောက်၌ ဖြစ်ပျက်သမျှကို နောက်ထပ် မသိကြတော့ပေ။ ယောဘ ၁၄:၂၁။ ပင်ပန်းသော ဖြောင့်မတ်သူတို့အတွက် မင်္ဂလာရှိသော အနားယူခြင်းပင်တည်း! အချိန်သည် ရှည်သည်ဖြစ်စေ၊ တိုသည်ဖြစ်စေ သူတို့အတွက်မူ တစ်မိနစ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အိပ်ပျော်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တံပိုးတော်အားဖြင့် ဘုန်းကြီးသော ထာဝရအသက်အတွက် နိုးလာကြလိမ့်မည်။ “တံပိုးမြည်လျှင် သေလွန်သောသူတို့သည် မပုပ်မသိုးနိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ထမြောက်ကြလိမ့်မည်။ ... ဤပုပ်တတ်သောကိုယ်သည် မပုပ်မသိုးနိုင်သော သဘောကို ဝတ်ဆင်၍၊ ဤသေတတ်သောကိုယ်သည် မသေနိုင်သောသဘောကို ဝတ်ဆင်ရသောအခါ၊ သေခြင်းသည် အောင်ခြင်းဖြင့် ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရပြီဟု ကျမ်းစာလာသည့်အတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။” ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၂-၅၄။ သူတို့သည် နက်ရှိုင်းသော အိပ်ပျော်ခြင်းမှ ခေါ်ထုတ်ခံရသောအခါ သူတို့ ရပ်တန့်ခဲ့သည့်နေရာမှပင် စတင်တွေးတောကြလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးခံစားချက်သည် သေခြင်း၏ နာကျင်မှုဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအတွေးသည် သင်္ချိုင်း၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်တော့မည်ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သူတို့ သင်္ချိုင်းမှ ထမြောက်သောအခါ သူတို့၏ ပထမဆုံးသော ဝမ်းမြောက်ဖွယ် အတွေးသည် အောင်ပွဲခံသည့် အော်ဟစ်သံဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်လိမ့်မည်– “အို သေခြင်း၊ သင်၏ဆူးသည် အဘယ်မှာရှိသနည်း? အို မရဏာနိုင်ငံ၊ သင်၏အောင်ခြင်းသည် အဘယ်မှာရှိသနည်း?” အခန်းငယ် ၅၅။