မဟာတိုက်လှန်ပွဲ (GC) အခန်း ၂၇

 

Chapter 27—Modern Revivals [461]

အခန်းကြီး ၂၇—ခေတ်သစ်နိုးထမှုများ [၄၆၁]

Wherever the word of God has been faithfully preached, results have followed that attested its divine origin. The Spirit of God accompanied the message of His servants, and the word was with power. Sinners felt their consciences quickened. The “light which lighteth every man that cometh into the world” illumined the secret chambers of their souls, and the hidden things of darkness were made manifest. Deep conviction took hold upon their minds and hearts. They were convinced of sin and of righteousness and of judgment to come. They had a sense of the righteousness of Jehovah and felt the terror of appearing, in their guilt and uncleanness, before the Searcher of hearts. In anguish they cried out: “Who shall deliver me from the body of this death?” As the cross of Calvary, with its infinite sacrifice for the sins of men, was revealed, they saw that nothing but the merits of Christ could suffice to atone for their transgressions; this alone could reconcile man to God. With faith and humility they accepted the Lamb of God, that taketh away the sin of the world. Through the blood of Jesus they had “remission of sins that are past.”

ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို သစ္စာရှိစွာ ဟောပြောလေရာအရပ်တိုင်း၌ ၎င်း၏မြင့်မြတ်သောဇာစ်မြစ်ကို သက်သေထူသော ရလဒ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ကျွန်များ၏ သတင်းစကားနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ပြီး နှုတ်ကပတ်တော်သည် တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံခဲ့သည်။ အပြစ်သားများသည် မိမိတို့၏သြတ္တပ္ပစိတ် နိုးကြားလာသည်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။ “လောကသို့ရောက်သော လူတိုင်းကို အလင်းပေးသော အလင်း” သည် သူတို့၏ဝိညာဉ်များ၏ လျှို့ဝှက်သောအခန်းများကို ထွန်းလင်းစေပြီး မှောင်မိုက်၌ဝှက်ထားသော အရာများကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ နက်နဲသော အပြစ်တင်ခြင်းခံစားချက်သည် သူတို့၏စိတ်နှင့်နှလုံးသားကို ဖမ်းဆုပ်ထားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အပြစ်နှင့်ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ နောက်လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းတို့ကို သိနားလည်ခဲ့ကြသည်။ ယေဟောဝါ၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို သိမြင်ကြပြီး နှလုံးသားကိုစစ်ဆေးတော်မူသောအရှင်ရှေ့တော်၌ မိမိတို့၏အပြစ်နှင့် မစင်ကြယ်ခြင်းဖြင့် ရပ်တည်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဝေဒနာပြင်းစွာဖြင့် “ဤသေခြင်းနှင့်ဆိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာမှ ငါ့ကို အဘယ်သူကယ်လွှတ်မည်နည်း” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။ လူသားတို့၏အပြစ်များအတွက် အနန္တတန်ဖိုးရှိသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့်အတူ ကာလဝါရီလက်ဝါးကပ်တိုင်တော်ကို ထင်ရှားပြသသောအခါ၊ ခရစ်တော်၏ ကုသိုလ်တော်မှတစ်ပါး သူတို့၏လွန်ကျူးမှုများကို လွှတ်ရန် မည်သည့်အရာမျှ မလုံလောက်ကြောင်း၊ ဤအရာသည်သာ လူကိုဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေနိုင်ကြောင်း သူတို့ မြင်ခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းဖြင့် လောကီအပြစ်ကို ပယ်ရှားသော ဘုရားသခင်၏သိုးသငယ်ကို သူတို့ လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏အသွေးတော်အားဖြင့် သူတို့သည် “အတိတ်ကာလက ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များအတွက် ခွင့်လွှတ်ခြင်း” ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

These souls brought forth fruit meet for repentance. They believed and were baptized, and rose to walk in newness of life—new creatures in Christ Jesus; not to fashion themselves according to the former lusts, but by the faith of the Son of God to follow in His [462] steps, to reflect His character, and to purify themselves even as He is pure. The things they once hated they now loved, and the things they once loved they hated. The proud and self-assertive became meek and lowly of heart. The vain and supercilious became serious and unobtrusive. The profane became reverent, the drunken sober, and the profligate pure. The vain fashions of the world were laid aside. Christians sought not the “outward adorning of plaiting the hair, and of wearing of gold, or of putting on of apparel; but ... the hidden man of the heart, in that which is not corruptible, even the ornament of a meek and quiet spirit, which is in the sight of God of great price.” 1 Peter 3:3, 4.

ဤဝိညာဉ်များသည် နောင်တနှင့်လျော်ညီသော အသီးကို သီးပွင့်စေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းရှိကြပြီး နှစ်ခြင်းကိုခံယူကာ အသက်တာသစ်၌ လျှောက်လှမ်းရန် ထမြောက်ခဲ့ကြသည်—ခရစ်တော်ယေရှု၌ သတ္တဝါအသစ်ဖြစ်လာကြသည်။ ရှေးဦးစွာသော တပ်မက်ခြင်းအတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ပုံမသွင်းဘဲ ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ [၄၆၂] ခြေရာကို လိုက်လျှောက်ရန်၊ ကိုယ်တော်၏ဗျာဒိတ်တော်ကို ထင်ဟပ်စေရန်နှင့် ကိုယ်တော်စင်ကြယ်သကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို စင်ကြယ်စေရန် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က သူတို့မုန်းတီးခဲ့သောအရာများကို ယခုချစ်မြတ်နိုးကြပြီး၊ တစ်ချိန်က ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သောအရာများကို မုန်းတီးခဲ့ကြသည်။ ထောင်လွှား၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရေးလုပ်သောသူများသည် စိတ်နှလုံး၌ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ အချည်းနှီး၍ မောက်မာသောသူများသည် လေးနက်ပြီး မာန်မာနကင်းမဲ့သူများ ဖြစ်လာကြသည်။ ဆဲဆိုကျိန်ဆဲတတ်သူများသည် ရိုသေလေးစားတတ်သူများ၊ အရက်သမားများသည် သတိရှိသူများ၊ ဖောက်ပြန်ပျက်စီးသူများသည် စင်ကြယ်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။ လောကီ၏အချည်းနှီးသော ဖက်ရှင်များကို စွန့်ပယ်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် “ဆံပင်ကိုကျစ်ခြင်း၊ ရွှေကိုဆင်မြန်းခြင်း၊ အဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ခြင်းတည်းဟူသော ပြင်ပတန်ဆာဆင်ခြင်းကို မရှာကြဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်၌ အလွန်အဖိုးတန်သော၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ငြိမ်သက်သောအရာဖြစ်သည့် မပျက်စီးနိုင်သော စိတ်နှလုံးသဘောတည်းဟူသော အတွင်းလူကို ရှာကြ၏။” ၁ ပေတရု ၃:၃၊ ၄။

Revivals brought deep heart-searching and humility. They were characterized by solemn, earnest appeals to the sinner, by yearning compassion for the purchase of the blood of Christ. Men and women prayed and wrestled with God for the salvation of souls. The fruits of such revivals were seen in souls who shrank not at self-denial and sacrifice, but rejoiced that they were counted worthy to suffer reproach and trial for the sake of Christ. Men beheld a transformation in the lives of those who had professed the name of Jesus. The community was benefited by their influence. They gathered with Christ, and sowed to the Spirit, to reap life everlasting.

နိုးထမှုများသည် နက်နဲသော စိတ်နှလုံးကိုစစ်ဆေးခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အပြစ်သားများထံသို့ လေးနက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်သော တောင်းဆိုချက်များ၊ ခရစ်တော်၏အသွေးတော်ဖြင့် ဝယ်ယူခြင်းခံရသူများအတွက် တောင့်တသော ကရုဏာစိတ်တို့ဖြင့် ထင်ရှားသည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများသည် ဝိညာဉ်များကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းပြီး ရုန်းကန်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သော နိုးထမှုများ၏အသီးများသည် မိမိကိုယ်ကိုငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ခရစ်တော်အတွက် ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် စုံစမ်းခြင်းကို ခံရရန် ထိုက်တန်သည်ဟု သတ်မှတ်ခြင်းခံရသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်သော ဝိညာဉ်များတွင် ထင်ရှားခဲ့သည်။ ယေရှု၏နာမတော်ကို ဝန်ခံသောသူများ၏ အသက်တာတွင် ပြောင်းလဲခြင်းကို လူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ အသိုင်းအဝိုင်းသည် သူတို့၏ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုဖြင့် အကျိုးခံစားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ စုဝေးပြီး ထာဝရအသက်ကို ရိတ်သိမ်းရန် ဝိညာဉ်တော်အတွက် မျိုးစေ့ကြဲခဲ့ကြသည်။

It could be said of them: “Ye sorrowed to repentance.” “For godly sorrow worketh repentance to salvation not to be repented of: but the sorrow of the world worketh death. For behold this selfsame thing, that ye sorrowed after a godly sort, what carefulness it wrought in you, yea, what clearing of yourselves, yea, what indignation, yea, what fear, yea, what vehement desire, yea, what zeal, yea, what revenge! In all things ye have approved yourselves to be clear in this matter.” 2 Corinthians 7:9-11.

သူတို့နှင့်ပတ်သက်၍ ဤသို့ ဆိုနိုင်သည်– “သင်တို့သည် နောင်တရခြင်းသို့ရောက်အောင် စိတ်မသာညည်းတွားကြပြီ။” “အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်အလိုတော်နှင့်အညီ စိတ်မသာညည်းတွားခြင်းသည် နောက်တစ်ဖန် နောင်တမရနိုင်သော ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်စေတတ်သော နောင်တကို ဖြစ်စေတတ်၏။ လောကီမူကား သေခြင်းကိုဖြစ်စေတတ်၏။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်အလိုတော်နှင့်အညီ စိတ်မသာညည်းတွားသော အကြောင်းအရာသည် သင်တို့၌ အဘယ်မျှလောက်သော အပင်ပန်းခံခြင်းကို၎င်း၊ မိမိကိုယ်ကို အဘယ်မျှလောက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်းကို၎င်း၊ အဘယ်မျှလောက် အမျက်ထွက်ခြင်းကို၎င်း၊ အဘယ်မျှလောက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို၎င်း၊ အဘယ်မျှလောက် တောင့်တခြင်းကို၎င်း၊ အဘယ်မျှလောက် စိတ်အားထက်သန်ခြင်းကို၎င်း၊ အဘယ်မျှလောက် အပြစ်ပေးခြင်းကို၎င်း ဖြစ်စေသည်ကို ကြည့်ရှုကြလော့။ ဤအမှု၌ သင်တို့သည် အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်းကို အမျိုးမျိုးတို့၌ ထင်ရှားစေကြပြီ။” ၂ ကောရိန္သု ၇:၉-၁၁။

This is the result of the work of the Spirit of God. There is no [463] evidence of genuine repentance unless it works reformation. If he restore the pledge, give again that he had robbed, confess his sins, and love God and his fellow men, the sinner may be sure that he has found peace with God. Such were the effects that in former years followed seasons of religious awakening. Judged by their fruits, they were known to be blessed of God in the salvation of men and the uplifting of humanity.

ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းကို မဖြစ်ပေါ်စေသမျှ ကာလပတ်လုံး စစ်မှန်သောနောင်တရခြင်း၏ သက်သေမရှိပါ။ [၄၆၃] အကယ်၍ သူသည် ပေါင်နှံထားသောအရာကို ပြန်ပေးခြင်း၊ လုယူခဲ့သောအရာကို ပြန်ပေးခြင်း၊ မိမိအပြစ်ကို ဝန်ချခြင်း၊ ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏လူသားချင်းကို ချစ်ခြင်းရှိပါက အပြစ်သားသည် ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိပြီဟု စိတ်ချနိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်များသည် ယခင်နှစ်များတွင် ဘာသာရေးနိုးကြားမှုကာလများနောက်၌ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏အသီးများကိုကြည့်၍ လူသားတို့ကိုကယ်တင်ခြင်းနှင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း၌ ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးခံစားရကြောင်း သိရှိကြသည်။

But many of the revivals of modern times have presented a marked contrast to those manifestations of divine grace which in earlier days followed the labors of God’s servants. It is true that a widespread interest is kindled, many profess conversion, and there are large accessions to the churches; nevertheless the results are not such as to warrant the belief that there has been a corresponding increase of real spiritual life. The light which flames up for a time soon dies out, leaving the darkness more dense than before.

သို့သော် ခေတ်သစ်နိုးထမှုများစွာသည် ရှေးယခင်က ဘုရားသခင်၏ကျွန်များ၏ အလုပ်အကိုင်များနောက်၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော မြင့်မြတ်သောကျေးဇူးတော်၏ ထင်ရှားခြင်းများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ ကျယ်ပြန့်သောစိတ်ဝင်စားမှု လောင်ကျွမ်းလာခြင်း၊ လူများစွာတို့သည် အသစ်မွေးဖွားခြင်းကို ဝန်ခံကြခြင်းနှင့် အသင်းတော်များသို့ လူအများ ဝင်ရောက်လာခြင်းမှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ရလဒ်များမှာမူ စစ်မှန်သောဝိညာဉ်ရေးအသက်တာ တိုးတက်လာသည်ဟု ယုံကြည်ရန် မလုံလောက်ပေ။ ခဏတာ လောင်ကျွမ်းသော အလင်းသည် မကြာမီ ငြိမ်းသွားပြီး အမှောင်ထုကို ယခင်ကထက် ပိုမိုထူထပ်စေသည်။

Popular revivals are too often carried by appeals to the imagination, by exciting the emotions, by gratifying the love for what is new and startling. Converts thus gained have little desire to listen to Bible truth, little interest in the testimony of prophets and apostles. Unless a religious service has something of a sensational character, it has no attractions for them. A message which appeals to unimpassioned reason awakens no response. The plain warnings of God’s word, relating directly to their eternal interests, are unheeded.

လူကြိုက်များသော နိုးထမှုများသည် စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ဆွဲဆောင်ခြင်း၊ ခံစားချက်များကို လှုံ့ဆော်ခြင်း၊ အသစ်အဆန်းနှင့် ထူးခြားသောအရာများကို နှစ်သက်ခြင်းအားဖြင့် အလွန်အမင်း ဆောင်ရွက်လေ့ရှိသည်။ ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ရရှိသော အသစ်မွေးဖွားသူများသည် သမ္မာကျမ်းစာ၏အမှန်တရားကို နားထောင်လိုစိတ် အနည်းငယ်သာရှိပြီး ပရောဖက်များနှင့် တမန်တော်များ၏သက်သေခံချက်များကို စိတ်ဝင်စားမှုနည်းပါးသည်။ ဘာသာရေးဝတ်ပြုမှုတစ်ခုတွင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အကြောင်းအရာမပါရှိပါက သူတို့အတွက် ဆွဲဆောင်မှုမရှိပေ။ ငြိမ်သက်သောဆင်ခြင်တုံတရားကို တောင်းဆိုသော သတင်းစကားသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေပေ။ သူတို့၏ထာဝရအကျိုးစီးပွားနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်သော ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်၏ ရှင်းလင်းသောသတိပေးချက်များကို လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

With every truly converted soul the relation to God and to eternal things will be the great topic of life. But where, in the popular churches of today, is the spirit of consecration to God? The converts do not renounce their pride and love of the world. They are no more willing to deny self, to take up the cross, and follow the meek and lowly Jesus, than before their conversion. Religion has become the sport of infidels and skeptics because so many who bear its name are ignorant of its principles. The power of godliness has well-nigh departed from many of the churches. Picnics, church theatricals, church fairs, fine houses, personal display, have banished thoughts [464] of God. Lands and goods and worldly occupations engross the mind, and things of eternal interest receive hardly a passing notice.

စစ်မှန်စွာ အသစ်မွေးဖွားသော ဝိညာဉ်တိုင်းအတွက် ဘုရားသခင်နှင့် ထာဝရအရာတို့နှင့် ဆက်နွှယ်မှုသည် အသက်တာ၏ အဓိကအကြောင်းအရာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ယနေ့ခေတ် လူကြိုက်များသော အသင်းတော်များတွင် ဘုရားသခင်ထံ ဆက်ကပ်ခြင်းဝိညာဉ်သည် အဘယ်မှာရှိသနည်း။ အသစ်မွေးဖွားသူများသည် မိမိတို့၏မာန်မာနနှင့် လောကီကိုချစ်ခြင်းကို မစွန့်လွှတ်ကြပါ။ သူတို့သည် အသစ်မွေးဖွားခြင်းမတိုင်မီကကဲ့သို့ပင် မိမိကိုယ်ကိုငြင်းပယ်ရန်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းရန်နှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ယေရှုကို လိုက်လျှောက်ရန် ပို၍ဆန္ဒမရှိကြပါ။ ဘာသာရေးသည် ဘုရားမဲ့ဝါဒီများနှင့် သံသယရှိသူများ၏ ကစားစရာဖြစ်လာခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဘာသာရေးနာမည်ကို ခံယူထားသူအများစုသည် ၎င်း၏မူဝါဒများကို မသိနားမလည်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်ခြင်း၏ တန်ခိုးသည် အသင်းတော်များစွာမှ နီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ပျော်ပွဲစားထွက်ခြင်း၊ အသင်းတော်၏ပြဇာတ်များ၊ အသင်းတော်ဈေးရောင်းပွဲများ၊ ခမ်းနားသောအိမ်များ၊ ကိုယ်ပိုင်ပြသမှုများသည် ဘုရားသခင်အကြောင်း စဉ်းစားခြင်းကို [၄၆၄] နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ မြေယာနှင့်ပစ္စည်းဥစ္စာများ၊ လောကီလုပ်ငန်းဆောင်တာများသည် စိတ်ကိုဖမ်းစားထားပြီး ထာဝရအကျိုးစီးပွားနှင့်ဆိုင်သော အရာများသည် အနည်းငယ်မျှသာ ဂရုပြုခြင်းခံရသည်။

Notwithstanding the widespread declension of faith and piety, there are true followers of Christ in these churches. Before the final visitation of God’s judgments upon the earth there will be among the people of the Lord such a revival of primitive godliness as has not been witnessed since apostolic times. The Spirit and power of God will be poured out upon His children. At that time many will separate themselves from those churches in which the love of this world has supplanted love for God and His word. Many, both of ministers and people, will gladly accept those great truths which God has caused to be proclaimed at this time to prepare a people for the Lord’s second coming. The enemy of souls desires to hinder this work; and before the time for such a movement shall come, he will endeavor to prevent it by introducing a counterfeit. In those churches which he can bring under his deceptive power he will make it appear that God’s special blessing is poured out; there will be manifest what is thought to be great religious interest. Multitudes will exult that God is working marvelandsly for them, when the work is that of another spirit. Under a religious guise, Satan will seek to extend his influence over the Christian world.

ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်ခြင်း ကျဆင်းမှုများ ကျယ်ပြန့်နေသော်လည်း ဤအသင်းတော်များတွင် ခရစ်တော်၏ စစ်မှန်သော နောက်လိုက်များ ရှိနေသေးသည်။ မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း နောက်ဆုံးအကြိမ်မရောက်မီ၊ သခင်ဘုရား၏လူတို့ကြားတွင် တမန်တော်ခေတ်ကတည်းက မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရှေးဦးဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်ခြင်းမျိုး ပြန်လည်နိုးထလာလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်နှင့် တန်ခိုးတော်သည် ကိုယ်တော်၏သားသမီးများအပေါ် သွန်းလောင်းခြင်းခံရလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်၌ များစွာသောသူတို့သည် လောကီကိုချစ်ခြင်းက ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ချစ်ခြင်းနေရာတွင် အစားထိုးထားသော အသင်းတော်များမှ မိမိကိုယ်ကို ခွဲထွက်သွားကြလိမ့်မည်။ အမှုတော်ဆောင်များနှင့် လူအများအပြားတို့သည် သခင်ဘုရား၏ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းအတွက် လူမျိုးတော်ကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ဤအချိန်၌ ဘုရားသခင် ကြွေးကြော်စေသော ထိုကြီးမားသော အမှန်တရားများကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကြလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်များ၏ရန်သူသည် ဤအမှုကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် ဆန္ဒရှိသည်။ ထိုသို့သောလှုပ်ရှားမှုအတွက် အချိန်မရောက်မီတွင် သူသည် အတုအယောင်ကို မိတ်ဆက်ခြင်းဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းလိမ့်မည်။ သူ၏လှည့်ဖြားသောတန်ခိုးအောက်တွင် သူသွင်းထားနိုင်သော အသင်းတော်များ၌ ဘုရားသခင်၏အထူးကောင်းချီးမင်္ဂလာများ သွန်းလောင်းခံရသကဲ့သို့ သူ ပြုလုပ်လိမ့်မည်။ ကြီးမားသောဘာသာရေးစိတ်ဝင်စားမှုဟု ထင်မှတ်ရသောအရာများ ထင်ရှားလာလိမ့်မည်။ အလုပ်သည် အခြားဝိညာဉ်တစ်ခု၏အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့အတွက် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် အလုပ်လုပ်နေသည်ဟု လူအမြောက်အမြား ဝမ်းမြောက်နေကြလိမ့်မည်။ ဘာသာရေးအသွင်ဆောင်လျက် စာတန်သည် ခရစ်ယာန်လောကအပေါ် သူ၏သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ချဲ့ထွင်ရန် ကြိုးပမ်းလိမ့်မည်။

In many of the revivals which have occurred during the last half century, the same influences have been at work, to a greater or less degree, that will be manifest in the more extensive movements of the future. There is an emotional excitement, a mingling of the true with the false, that is well adapted to mislead. Yet none need be deceived. In the light of God’s word it is not difficult to determine the nature of these movements. Wherever men neglect the testimony of the Bible, turning away from those plain, soul-testing truths which require self-denial and renunciation of the world, there we may be sure [465] that God’s blessing is not bestowed. And by the rule which Christ Himself has given, “Ye shall know them by their fruits” (Matthew 7:16), it is evident that these movements are not the work of the Spirit of God.

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်ငါးခုအတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော နိုးထမှုများစွာတွင် အနာဂတ်၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော လှုပ်ရှားမှုများ၌ ထင်ရှားလာမည့် တူညီသောဩဇာလွှမ်းမိုးမှုများသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။ လှည့်ဖြားရန် အလွန်သင့်လျော်သော စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အမှန်တရားကို အမှားနှင့် ရောထွေးမှုများ ရှိနေသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ လှည့်ဖြားခြင်းမခံရသင့်ပါ။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်၏ အလင်းရောင်တွင် ဤလှုပ်ရှားမှုများ၏ သဘာဝကို ဆုံးဖြတ်ရန် မခက်ခဲပါ။ လူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် လောကီကိုစွန့်လွှတ်ခြင်း လိုအပ်သော ရှင်းလင်းသည့် ဝိညာဉ်ကို စစ်ဆေးသည့် အမှန်တရားများမှ လှည့်ထွက်သွားပြီး သမ္မာကျမ်းစာ၏သက်သေခံချက်ကို လျစ်လျူရှုသည့်နေရာတိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးမင်္ဂလာ မရှိကြောင်း [၄၆၅] ကျွန်ုပ်တို့ သေချာပေါက် သိနိုင်သည်။ ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင်ပေးသော “သူတို့၏အသီးကိုကြည့်၍ သူတို့ကို သိနိုင်ကြ၏” (မဿဲ ၇:၁၆) ဟူသော စည်းမျဉ်းအရ ဤလှုပ်ရှားမှုများသည် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

In the truths of His word, God has given to men a revelation of Himself; and to all who accept them they are a shield against the deceptions of Satan. It is a neglect of these truths that has opened the door to the evils which are now becoming so widespread in the religious world. The nature and the importance of the law of God have been, to a great extent, lost sight of. A wrong conception of the character, the perpetuity, and the obligation of the divine law has led to errors in relation to conversion and sanctification, and has resulted in resulted in lowering the standard of piety in the church. Here is to be found the secret of the lack of the Spirit and power of God in the revivals of our time.

ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်ရှိ အမှန်တရားများတွင် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်အကြောင်းကို လူတို့အား ဗျာဒိတ်ပေးထားသည်။ ၎င်းတို့ကို လက်ခံသူအားလုံးအတွက် ၎င်းတို့သည် စာတန်၏လှည့်ဖြားမှုများမှ ကာကွယ်ပေးသော ဒိုင်းလွှားဖြစ်ကြသည်။ ဤအမှန်တရားများကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် ဘာသာရေးလောကတွင် ယခုအခါ ကျယ်ပြန့်လာနေသော မကောင်းမှုများအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်၏ သဘောသဘာဝနှင့် အရေးပါမှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မေ့လျော့နေကြသည်။ မြင့်မြတ်သောပညတ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာ၊ ထာဝရတည်မြဲခြင်းနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားတို့နှင့်ပတ်သက်၍ မှားယွင်းသော အယူအဆများသည် အသစ်မွေးဖွားခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဆိုင်ရာ အမှားများဆီသို့ ဦးတည်သွားစေပြီး အသင်းတော်အတွင်းရှိ ဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်ခြင်း စံနှုန်းကို ကျဆင်းစေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ခေတ်ကာလ နိုးထမှုများတွင် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်နှင့် တန်ခိုးတော် ကင်းမဲ့နေရခြင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တွေ့ရှိရသည်။

There are, in the various denominations, men eminent for their piety, by whom this fact is acknowledged and deplored. Professor Edwards A. Park, in setting forth the current religious perils, ably says: “One source of danger is the neglect of the pulpit to enforce the divine law. In former days the pulpit was an echo of the voice of conscience.... Our most illustrious preachers gave a wonderful majesty to their discourses by following the example of the Master, and giving prominence to the law, its precepts, and its threatenings. They repeated the two great maxims, that the law is a transcript of the divine perfections, and that a man who does not love the law does not love the gospel; for the law, as well as the gospel, is a mirror reflecting the true character of God. This peril leads to another, that of underrating the evil of sin, the extent of it, the demerit of it. In proportion to the rightfulness of the commandment is the wrongfulness of disobeying it....

အမျိုးမျိုးသော ဂိုဏ်းဂဏများတွင် ဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်ခြင်းကြောင့် ထင်ရှားသောသူတို့ ရှိကြပြီး၊ သူတို့သည် ဤအချက်ကို ဝန်ခံပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြသည်။ ပါမောက္ခ အက်ဒဝပ် အေ. ပါ့ခ် (Professor Edwards A. Park) သည် လက်ရှိ ဘာသာရေးအန္တရာယ်များကို ဖော်ပြရာတွင် ဤသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်– “အန္တရာယ်၏အရင်းအမြစ်တစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို အလေးပေးဟောပြောရန် တရားဟောစင်မြင့်က လျစ်လျူရှုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှေးယခင်က တရားဟောစင်မြင့်သည် သြတ္တပ္ပစိတ်၏အသံကို ပဲ့တင်ထပ်စေခဲ့သည်... ကျွန်ုပ်တို့၏ အထင်ရှားဆုံးသော တရားဟောဆရာများသည် သခင်ဘုရား၏ပုံသက်သေကို လိုက်လျှောက်ခြင်းဖြင့်၎င်း၊ ပညတ်တော်၊ ၎င်း၏သြဝါဒများနှင့် ၎င်း၏ခြိမ်းခြောက်မှုများကို အလေးပေးခြင်းဖြင့်၎င်း၊ သူတို့၏ ဟောပြောချက်များအား အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ပညတ်တော်သည် မြင့်မြတ်သောစုံလင်ခြင်း၏ ပုံတူဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပညတ်တော်ကို မချစ်သောသူသည် ဧဝံဂေလိတရားကို မချစ်ကြောင်း ဟူသော ကြီးမားသောသတ်မှတ်ချက်နှစ်ခုကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမူကား ပညတ်တော်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားသည် ဘုရားသခင်၏စစ်မှန်သော စရိုက်လက္ခဏာကို ထင်ဟပ်ပြသော မှန်ပြင်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ဤအန္တရာယ်သည် နောက်တစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားသည်၊ ၎င်းမှာ အပြစ်၏ဆိုးရွားမှု၊ ၎င်း၏အတိုင်းအတာနှင့် ၎င်း၏အပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့တွက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပညတ်တော်၏ မှန်ကန်မှုနှင့်အချိုးကျစွာ ၎င်းကို မနာခံခြင်းသည် မှားယွင်းမှု ဖြစ်ပေသည်....

“Affiliated to the dangers already named is the danger of underestimating the justice of God. The tendency of the modern pulpit is to strain out the divine justice from the divine benevolence, to sink benevolence into a sentiment rather than exalt it into a principle. The [466] new theological prism puts asunder what God has joined together. Is the divine law a good or an evil? It is a good. Then justice is good; for it is a disposition to execute the law. From the habit of underrating the divine law and justice, the extent and demerit of human disobedience, men easily slide into the habit of underestimating the grace which has provided an atonement for sin.” Thus the gospel loses its value and importance in the minds of men, and soon they are ready practically to cast aside the Bible itself.

“အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သော အန္တရာယ်များနှင့် ဆက်စပ်နေသည်မှာ ဘုရားသခင်၏တရားမျှတမှုကို လျှော့တွက်ခြင်း၏ အန္တရာယ်ဖြစ်သည်။ ခေတ်သစ်တရားဟောစင်မြင့်၏ လမ်းကြောင်းမှာ မြင့်မြတ်သောကျေးဇူးတော်မှ မြင့်မြတ်သောတရားမျှတမှုကို စစ်ထုတ်ပစ်ရန်၊ ကျေးဇူးတော်ကို မူဝါဒအဖြစ် မြှင့်တင်မည့်အစား စိတ်ခံစားမှုအဖြစ်သာ နစ်မြုပ်စေရန် ဖြစ်သည်။ [၄၆၆] အသစ်သော ဘာသာရေးဆိုင်ရာအမြင်သည် ဘုရားသခင် ပေါင်းစပ်ထားသောအရာကို ခွဲခြားလိုက်သည်။ မြင့်မြတ်သောပညတ်တော်သည် ကောင်းသောအရာလော သို့မဟုတ် ဆိုးသောအရာလော။ ၎င်းသည် ကောင်းသောအရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တရားမျှတမှုသည် ကောင်းသောအရာဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ပညတ်တော်ကို ပြည့်စုံစေရန် စိတ်ထားဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ မြင့်မြတ်သောပညတ်တော်နှင့် တရားမျှတမှု၊ လူသားတို့၏ မနာခံမှု၏အတိုင်းအတာနှင့် အပြစ်တို့ကို လျှော့တွက်သည့်အလေ့အထမှတစ်ဆင့် လူတို့သည် အပြစ်အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ပေးအပ်သော ကျေးဇူးတော်ကို လျှော့တွက်သည့်အလေ့အထသို့ လွယ်ကူစွာ သက်ဆင်းသွားကြသည်။” ဤသို့ဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားသည် လူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ၎င်း၏တန်ဖိုးနှင့် အရေးပါမှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး၊ မကြာမီ သူတို့သည် သမ္မာကျမ်းစာကိုယ်တိုင်ကို လက်တွေ့တွင် စွန့်ပစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

Many religious teachers assert that Christ by His death abolished the law, and men are henceforth free from its requirements. There are some who represent it as a grievous yoke, and in contrast to the bondage of the law they present the liberty to be enjoyed under the gospel.

ဘာသာရေးဆရာအများအပြားက ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏သေခြင်းအားဖြင့် ပညတ်တော်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီး၊ လူတို့သည် ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်း၏လိုအပ်ချက်များမှ လွတ်မြောက်ပြီဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုကြသည်။ ၎င်းကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေသော ထမ်းပိုးအဖြစ် ကိုယ်စားပြုသူအချို့ရှိကြပြီး၊ ပညတ်တော်၏ကျွန်ခံရခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားအောက်တွင် ခံစားရမည့် လွတ်လပ်မှုကို သူတို့ တင်ပြကြသည်။

But not so did prophets and apostles regard the holy law of God. Said David: “I will walk at liberty: for I seek Thy precepts.” Psalm 119:45. The apostle James, who wrote after the death of Christ, refers to the Decalogue as “the royal law” and “the perfect law of liberty.” James 2:8; 1:25. And the revelator, half a century after the crucifixion, pronounces a blessing upon them “that do His commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city.” Revelation 22:14.

သို့သော် ပရောဖက်များနှင့် တမန်တော်များက ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသောပညတ်တော်ကို ထိုသို့ မသတ်မှတ်ခဲ့ကြပါ။ ဒါဝိဒ်က “ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်တို့ကို ရှာဖွေသောကြောင့်၊ အကျွန်ုပ်သည် လွတ်လပ်စွာ လျှောက်လှမ်းပါမည်။” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဆာလံ ၁၁၉:၄၅။ ခရစ်တော်သေဆုံးပြီးနောက် ရေးသားခဲ့သော တမန်တော်ယာကုပ်သည် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို “မင်းမျိုး၏ပညတ်တရား” နှင့် “လွတ်လပ်ခြင်းတရား” ဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ယာကုပ် ၂:၈; ၁:၂၅။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ အသေခံတော်မူပြီးနောက် ရာစုနှစ်ဝက်ကြာသောအခါ ဗျာဒိတ်ကျမ်းရေးသားသူက “ပညတ်တော်တို့ကို စောင့်ရှောက်သောသူတို့သည် အသက်ပင်နှင့်ဆိုင်သော အခွင့်ရှိ၍၊ မြို့တံခါးတို့ဖြင့် ဝင်ရသောအခွင့်ကို ရကြမည်” ဟု သူတို့အပေါ် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ကြေညာခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၄။

The claim that Christ by His death abolished His Father’s law is without foundation. Had it been possible for the law to be changed or set aside, then Christ need not have died to save man from the penalty of sin. The death of Christ, so far from abolishing the law, proves that it is immutable. The Son of God came to “magnify the law, and make it honorable.” Isaiah 42:21. He said: “Think not that I am come to destroy the law;” “till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in no wise pass from the law.” Matthew 5:17, 18. And concerning Himself He declares: “I delight to do Thy will, O my God: yea, Thy law is within My heart.” Psalm 40:8.

ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏သေခြင်းအားဖြင့် ခမည်းတော်၏ပညတ်တော်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်ဟူသော အဆိုသည် အခြေအမြစ်မရှိပေ။ အကယ်၍ ပညတ်တော်ကို ပြောင်းလဲရန် သို့မဟုတ် ဘေးဖယ်ထားရန် ဖြစ်နိုင်ပါက၊ ခရစ်တော်သည် လူကိုအပြစ်ဒဏ်မှ ကယ်တင်ရန် အသေခံရန် မလိုပေ။ ခရစ်တော်၏သေခြင်းသည် ပညတ်တော်ကို ပယ်ဖျက်ရန်ဝေးစွ၊ ၎င်းသည် မပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် “ပညတ်တရားကို ချီးမြှောက်၍ ဂုဏ်အသရေရှိစေခြင်းငှာ” ကြွလာတော်မူခဲ့သည်။ ဟေရှာယ ၄၂:၂၁။ ကိုယ်တော်က “ငါသည် ပညတ်တရားကို ဖျက်ဆီးခြင်းငှာ လာသည်ဟု မထင်ကြနှင့်။” “ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မပျက်စီးမီတိုင်အောင် ပညတ်တရား၏ အရေးအမှတ်တစ်ခုမျှ မပျက်စီးရာ။” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ မဿဲ ၅:၁၇၊ ၁၈။ ကိုယ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ ကိုယ်တော်က “အိုဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်၏အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်းငှာ အကျွန်ုပ်သည် နှစ်သက်ပါ၏။ ကိုယ်တော်၏ပညတ်တရားသည်လည်း အကျွန်ုပ်၏စိတ်နှလုံးထဲမှာ ရှိပါ၏။” ဟု ကြေညာတော်မူသည်။ ဆာလံ ၄၀:၈။

The law of God, from its very nature, is unchangeable. It is a [467] revelation of the will and the character of its Author. God is love, and His law is love. Its two great principles are love to God and love to man. “Love is the fulfilling of the law.” Romans 13:10. The character of God is righteousness and truth; such is the nature of His law. Says the psalmist: “Thy law is the truth:” “all Thy commandments are righteousness.” Psalm 119:142, 172. And the apostle Paul declares: “The law is holy, and the commandment holy, and just, and good.” Romans 7:12. Such a law, being an expression of the mind and will of God, must be as enduring as its Author.

ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်သည် ၎င်း၏သဘာဝအရ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် [၄၆၇] ၎င်း၏ရေးသားသူ၏အလိုတော်နှင့် စရိုက်လက္ခဏာ၏ ဗျာဒိတ်တော် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်တော်မူ၍ ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်သည်လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ကြီးမားသောမူဝါဒနှစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်ကိုချစ်ခြင်းနှင့် လူသားကိုချစ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ “ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ပညတ်တရားကို ပြည့်စုံစေတတ်၏။” ရောမ ၁၃:၁၀။ ဘုရားသခင်၏စရိုက်လက္ခဏာသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် သမ္မာတရား ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူပင် ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်၏ သဘာဝသည်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဆာလံဆရာက “ကိုယ်တော်၏ပညတ်တရားသည် မှန်ကန်ပါ၏။” “ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်အပေါင်းတို့သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရှိကြ၏။” ဟု ဆိုသည်။ ဆာလံ ၁၁၉:၁၄၂၊ ၁၇၂။ တမန်တော်ရှင်ပေါလုက “ပညတ်တရားသည် သန့်ရှင်း၏။ ပညတ်တော်သည်လည်း သန့်ရှင်း၊ ဖြောင့်မတ်၊ ကောင်းမြတ်သောတရား ဖြစ်၏။” ဟု ကြေညာသည်။ ရောမ ၇:၁၂။ ထိုသို့သောပညတ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏စိတ်နှလုံးနှင့် အလိုတော်၏ ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည့်အတွက်၊ ၎င်း၏ရေးသားသူကဲ့သို့ပင် ထာဝရတည်မြဲရမည်။

It is the work of conversion and sanctification to reconcile men to God by bringing them into accord with the principles of His law. In the beginning, man was created in the image of God. He was in perfect harmony with the nature and the law of God; the principles of righteousness were written upon his heart. But sin alienated him from his Maker. He no longer reflected the divine image. His heart was at war with the principles of God’s law. “The carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be.” Romans 8:7. But “God so loved the world, that He gave His only-begotten Son,” that man might be reconciled to God. Through the merits of Christ he can be restored to harmony with his Maker. His heart must be renewed by divine grace; he must have a new life from above. This change is the new birth, without which, says Jesus, “he cannot see the kingdom of God.”

လူတို့ကို ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်၏ မူဝါဒများနှင့် သဘောတူညီမှုရှိစေခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်းသည် အသစ်မွေးဖွားခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း၏ အလုပ်ဖြစ်သည်။ အစဦး၌ လူကို ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဌာန်တော်အတိုင်း ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏သဘာဝနှင့် ပညတ်တော်နှင့် ပြည့်စုံစွာ သဟဇာတဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းမူဝါဒများသည် သူ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် ရေးသားထားခဲ့သည်။ သို့သော် အပြစ်သည် သူ့အား ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ဝေးကွာစေခဲ့သည်။ သူသည် မြင့်မြတ်သောပုံသဏ္ဌာန်တော်ကို ထပ်မံမထင်ဟပ်တော့ပေ။ သူ၏စိတ်နှလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်၏ မူဝါဒများနှင့် စစ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “ဇာတိပကတိစိတ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ရန်ဘက်ပြု၏။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရားကို မနာခံ၊ နာခံခြင်းငှာလည်း မတတ်နိုင်။” ရောမ ၈:၇။ သို့သော် “ဘုရားသခင်သည် လောကီသားတို့ကို ချစ်တော်မူသည်ဖြစ်၍၊ မိမိ၌ တစ်ပါးတည်းသောသားတော်ကို ပေးတော်မူ၏။” ထိုအရာအားဖြင့် လူသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်သည်။ ခရစ်တော်၏ကုသိုလ်တော်အားဖြင့် သူသည် ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ပြန်လည်သဟဇာတ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သူ၏စိတ်နှလုံးကို မြင့်မြတ်သောကျေးဇူးတော်ဖြင့် အသစ်ပြုပြင်ရမည်။ သူသည် အထက်အရပ်မှ အသက်တာသစ်ကို ရရှိရမည်။ ဤပြောင်းလဲခြင်းသည် အသစ်မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယေရှုက “ထိုသို့မွေးဖွားခြင်းမရှိလျှင် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို မမြင်ရ။” ဟု မိန့်တော်မူသည်။

The first step in reconciliation to God is the conviction of sin. “Sin is the transgression of the law.” “By the law is the knowledge of sin.” 1 John 3:4; Romans 3:20. In order to see his guilt, the sinner must test his character by God’s great standard of righteousness. It is a mirror which shows the perfection of a righteous character and enables him to discern the defects in his own.

ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း၏ ပထမခြေလှမ်းမှာ အပြစ်ကို သိနားလည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ “အပြစ်တရားဟူမူကား ပညတ်တရားကို လွန်ကျူးခြင်းပေတည်း။” “ပညတ်တရားအားဖြင့် အပြစ်တရားကို သိနိုင်၏။” ၁ ယောဟန် ၃:၄; ရောမ ၃:၂၀။ မိမိ၏အပြစ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန်အတွက် အပြစ်သားသည် မိမိ၏စရိုက်လက္ခဏာကို ဘုရားသခင်၏ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းစံနှုန်းဖြင့် စစ်ဆေးရမည်။ ၎င်းသည် ဖြောင့်မတ်သောစရိုက်လက္ခဏာ၏ စုံလင်ခြင်းကို ပြသသော မှန်ပြင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မိမိ၏စရိုက်တွင်ရှိသော အပြစ်အနာအဆာများကို သိမြင်စေသည်။

[468] The law reveals to man his sins, but it provides no remedy. While it promises life to the obedient, it declares that death is the portion of the transgressor. The gospel of Christ alone can free him from the condemnation or the defilement of sin. He must exercise repentance toward God, whose law has been transgressed; and faith in Christ, his atoning sacrifice. Thus he obtains “remission of sins that are past” and becomes a partaker of the divine nature. He is a child of God, having received the spirit of adoption, whereby he cries: “Abba, Father!”

[၄၆၈] ပညတ်တော်သည် လူအား သူ၏အပြစ်များကို ဖော်ပြသော်လည်း ကုသနည်းကို မပေးပေ။ နာခံသူအား အသက်ကို ပေးကတိပြုသော်လည်း၊ ပညတ်တော်ကို လွန်ကျူးသူ၏အစုမှာ သေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ခရစ်တော်၏ဧဝံဂေလိတရားသည်သာလျှင် သူ့ကို အပြစ်၏စီရင်ခြင်း သို့မဟုတ် မစင်ကြယ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေနိုင်သည်။ သူသည် ပညတ်တော်ကို လွန်ကျူးခဲ့သော ဘုရားသခင်ထံသို့ နောင်တရခြင်းနှင့် အပြစ်ဖြေသောယဇ်ဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းကို ကျင့်သုံးရမည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် “အတိတ်ကာလက ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များအတွက် ခွင့်လွှတ်ခြင်း” ကို ရရှိပြီး မြင့်မြတ်သောသဘာဝ၌ ပါဝင်သူ ဖြစ်လာသည်။ သူသည် မွေးစားခြင်းဝိညာဉ်ကို ရရှိပြီး “အဗ္ဗ၊ ခမည်းတော်” ဟု အော်ခေါ်သော ဘုရားသခင်၏သားသမီး ဖြစ်လာသည်။

Is he now free to transgress God’s law? Says Paul: “Do we then make void the law through faith? God forbid: yea, we establish the law.” “How shall we, that are dead to sin, live any longer therein?” And John declares: “This is the love of God, that we keep His commandments: and His commandments are not grievous.” Romans 3:31; 6:2; 1 John 5:3. In the new birth the heart is brought into harmony with God, as it is brought into accord with His law. When this mighty change has taken place in the sinner, he has passed from death unto life, from sin unto holiness, from transgression and rebellion to obedience and loyalty. The old life of alienation from God has ended; the new life of reconciliation, of faith and love, has begun. Then “the righteousness of the law” will “be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit.” Romans 8:4. And the language of the soul will be: “O how love I Thy law! it is my meditation all the day.” Psalm 119:97.

သူသည် ယခုအခါ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို လွန်ကျူးရန် လွတ်လပ်သလော။ ပေါလုက “ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပညတ်တရားကို ပယ်ဖျက်ကြသလော။ မဖြစ်စေရ။ ပညတ်တရားကို တည်စေကြ၏။” ဟု ဆိုသည်။ “အပြစ်တရား၌ သေသောငါတို့သည် အဘယ်သို့ အပြစ်တရား၌ နောက်တစ်ဖန် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမည်နည်း။” ယောဟန်က “ဘုရားသခင်ကို ချစ်ခြင်းအကျိုးဟူမူကား၊ ပညတ်တော်တို့ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းပေတည်း။ ပညတ်တော်တို့သည်လည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်ကြ။” ဟု ကြေညာသည်။ ရောမ ၃:၃၁; ၆:၂; ၁ ယောဟန် ၅:၃။ အသစ်မွေးဖွားခြင်း၌ စိတ်နှလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်နှင့် သဘောတူညီမှုရှိလာသကဲ့သို့ ဘုရားသခင်နှင့် သဟဇာတဖြစ်လာသည်။ ဤကြီးမားသောပြောင်းလဲခြင်းသည် အပြစ်သား၌ ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ၊ သူသည် သေခြင်းမှ အသက်ရှင်ခြင်းသို့၊ အပြစ်မှ သန့်ရှင်းခြင်းသို့၊ လွန်ကျူးခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းမှ နာခံခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။ ဘုရားသခင်နှင့်ဝေးကွာသော အသက်တာဟောင်းမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီ၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့၏ အသက်တာသစ် စတင်ခဲ့ပြီ။ ထိုအခါ “ဇာတိပကတိအတိုင်းမကျင့်၊ ဝိညာဉ်တော်အတိုင်းကျင့်သော ငါတို့၌ ပညတ်တရား၏တရားသဖြင့် စီရင်ခြင်းသည် ပြည့်စုံလိမ့်မည်။” ရောမ ၈:၄။ ထိုအခါ ဝိညာဉ်၏စကားမှာ “အို ကိုယ်တော်၏ပညတ်တရားကို အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်မျှလောက် ချစ်ပါ၏နည်း။ တစ်နေ့လုံး အကျွန်ုပ်၏အာရုံဖြစ်ပါ၏။” ဟု ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဆာလံ ၁၁၉:၉၇။

“The law of the Lord is perfect, converting the soul.” Psalm 19:7. Without the law, men have no just conception of the purity and holiness of God or of their own guilt and uncleanness. They have no true conviction of sin and feel no need of repentance. Not seeing their lost condition as violators of God’s law, they do not realize their need of the atoning blood of Christ. The hope of salvation is accepted without a radical change of heart or reformation of life. Thus superficial conversions abound, and multitudes are joined to the church who have never been united to Christ.

“ထာဝရဘုရား၏ပညတ်တရားသည် စုံလင်သည်ဖြစ်၍ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ဆန်းသစ်စေတတ်၏။” ဆာလံ ၁၉:၇။ ပညတ်တော်မရှိလျှင် လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း သို့မဟုတ် မိမိတို့၏အပြစ်နှင့် မစင်ကြယ်ခြင်းကို မှန်ကန်စွာ နားမလည်ကြပေ။ သူတို့၌ စစ်မှန်သော အပြစ်ကိုသိနားလည်ခြင်း မရှိသဖြင့် နောင်တရရန် လိုအပ်သည်ဟု မခံစားကြရပေ။ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ချိုးဖောက်သူများအနေဖြင့် မိမိတို့၏ပျက်စီးနေသော အခြေအနေကို မမြင်သောကြောင့်၊ ခရစ်တော်၏အပြစ်ဖြေသော အသွေးတော်ကို လိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း မသိနားမလည်ကြပေ။ ကယ်တင်ခြင်း၏မျှော်လင့်ချက်ကို စိတ်နှလုံး၏ အခြေခံပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် အသက်တာ၏ပြုပြင်ခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် အပေါ်ယံအသစ်မွေးဖွားခြင်းများ ပေါများလာပြီး၊ ခရစ်တော်နှင့် တစ်ခါမျှ မပေါင်းစည်းဖူးသော လူအမြောက်အမြားသည် အသင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

Erroneous theories of sanctification, also, springing from neglect [469] or rejection of the divine law, have a prominent place in the religious movements of the day. These theories are both false in doctrine and dangerous in practical results; and the fact that they are so generally finding favor, renders it doubly essential that all have a clear understanding of what the Scriptures teach upon this point.

ထို့အပြင် မြင့်မြတ်သောပညတ်တော်ကို လျစ်လျူရှုခြင်း [၄၆၉] သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာသော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဆိုင်ရာ မှားယွင်းသော သီအိုရီများသည် လက်ရှိဘာသာရေးလှုပ်ရှားမှုများတွင် နေရာယူထားသည်။ ဤသီအိုရီများသည် အယူဝါဒပိုင်းဆိုင်ရာတွင် မှားယွင်းပြီး လက်တွေ့ရလဒ်များတွင်လည်း အန္တရာယ်ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ယေဘုယျအားဖြင့် နှစ်သက်ခြင်းခံနေရသော အချက်သည် ဤအချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ကျမ်းစာက သွန်သင်ပေးသောအရာကို လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားရန် နှစ်ဆပို၍ အရေးကြီးစေသည်။

True sanctification is a Bible doctrine. The apostle Paul, in his letter to the Thessalonian church, declares: “This is the will of God, even your sanctification.” And he prays: “The very God of peace, sanctify you wholly.” 1 Thessalonians 4:3; 5:23. The Bible clearly teaches what sanctification is and how it is to be attained. The Saviour prayed for His disciples: “Sanctify them through Thy truth: Thy word is truth.” John 17:17. And Paul teaches that believers are to be “sanctified by the Holy Ghost.” Romans 15:16. What is the work of the Holy Spirit? Jesus told His disciples: “When He, the Spirit of truth, is come, He will guide you into all truth.” John 16:13. And the psalmist says: “Thy law is the truth.” By the word and the Spirit of God are opened to men the great principles of righteousness embodied in His law. And since the law of God is “holy, and just, and good,” a transcript of the divine perfection, it follows that a character formed by obedience to that law will be holy. Christ is a perfect example of such a character. He says: “I have kept My Father’s commandments.” “I do always those things that please Him.” John 15:10; 8:29. The followers of Christ are to become like Him—by the grace of God to form characters in harmony with the principles of His holy law. This is Bible sanctification.

စစ်မှန်သော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းသည် ကျမ်းစာအယူဝါဒ ဖြစ်သည်။ တမန်တော်ရှင်ပေါလုသည် သက်သာလောနိတ်အသင်းတော်သို့ ရေးသောစာတွင် “ဘုရားသခင်၏အလိုတော်မှာ သင်တို့သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းကို ခံယူကြစေခြင်းငှာ ဖြစ်၏။” ဟု ကြေညာသည်။ သူက “ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် သင်တို့ကို အကုန်အစင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေတော်မူပါစေသော။” ဟု ဆုတောင်းသည်။ ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၃; ၅:၂၃။ ကျမ်းစာက သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဟူသည် အဘယ်နည်းနှင့် ၎င်းကို မည်သို့ရရှိရမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ သွန်သင်ပေးသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကိုယ်တော်၏တပည့်တော်များအတွက် “ကိုယ်တော်၏သမ္မာတရားအားဖြင့် သူတို့ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေတော်မူပါ။ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်သည် သမ္မာတရား ဖြစ်ပါ၏။” ဟု ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ယောဟန် ၁၇:၁၇။ ပေါလုက ယုံကြည်သူများသည် “သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းကို ခံယူကြရမည်။” ဟု သွန်သင်သည်။ ရောမ ၁၅:၁၆။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အလုပ်မှာ အဘယ်နည်း။ ယေရှုက ကိုယ်တော်၏တပည့်တော်များအား “သမ္မာတရားနှင့်ပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်တော်သည် ရောက်လာသောအခါ၊ သင်တို့ကို သမ္မာတရားအလုံးစုံတို့၌ သွန်သင်ပြသတော်မူလိမ့်မည်။” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန် ၁၆:၁၃။ ဆာလံဆရာက “ကိုယ်တော်၏ပညတ်တရားသည် သမ္မာတရား ဖြစ်ပါ၏။” ဟု ဆိုသည်။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်တွင် ပါဝင်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ကြီးမားသောမူဝါဒများကို လူတို့အား ဖွင့်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်သည် “သန့်ရှင်းသော၊ ဖြောင့်မတ်သော၊ ကောင်းမြတ်သော” မြင့်မြတ်သောစုံလင်ခြင်း၏ ပုံတူဖြစ်သည့်အတွက်၊ ထိုပညတ်တော်ကို နာခံခြင်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စရိုက်လက္ခဏာသည် သန့်ရှင်းလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်သည် ထိုသို့သောစရိုက်လက္ခဏာ၏ စုံလင်သောပုံသက်သေ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်က “ငါသည် ခမည်းတော်၏ပညတ်တော်တို့ကို စောင့်ရှောက်၏။” “ငါသည် ကိုယ်တော်နှစ်သက်တော်မူသောအရာကို အစဉ်ပြု၏။” ဟု ဆိုသည်။ ယောဟန် ၁၅:၁၀; ၈:၂၉။ ခရစ်တော်၏နောက်လိုက်များသည် ကိုယ်တော်နှင့်တူလာရန်—ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏သန့်ရှင်းသောပညတ်တော်၏ မူဝါဒများနှင့် သဟဇာတဖြစ်သော စရိုက်လက္ခဏာများကို တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကျမ်းစာဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

This work can be accomplished only through faith in Christ, by the power of the indwelling Spirit of God. Paul admonishes believers: “Work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of His good pleasure.” Philippians 2:12, 13. The Christian will feel the promptings [470] of sin, but he will maintain a constant warfare against it. Here is where Christ’s help is needed. Human weakness becomes united to divine strength, and faith exclaims: “Thanks be to God, which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.” 1 Corinthians 15:57.

ဤအလုပ်ကို ခရစ်တော်ကိုယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ၊ ကိုယ်တော်၏ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးဖြင့်သာ ပြီးမြောက်နိုင်သည်။ ပေါလုက ယုံကြည်သူများကို “ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် မိမိတို့၏ကယ်တင်ခြင်းကို အစဉ်အမြဲ ထင်ရှားစေကြလော့။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် မိမိအလိုတော်အတိုင်း၊ စိတ်နှလုံးကို ပြုပြင်ပေးတော်မူ၏။” ဟု တိုက်တွန်းသည်။ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၂၊ ၁၃။ ခရစ်ယာန်သည် အပြစ်၏ လှုံ့ဆော်မှုများကို [၄၇၀] ခံစားရလိမ့်မည်၊ သို့သော် သူသည် ၎င်းကို အစဉ်တစိုက် တိုက်ဖျက်နေလိမ့်မည်။ ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်၏အကူအညီ လိုအပ်သည်။ လူသား၏အားနည်းချက်သည် မြင့်မြတ်သောတန်ခိုးနှင့် ပေါင်းစည်းသွားပြီး ယုံကြည်ခြင်းက “ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ငါတို့အား အောင်မြင်ခြင်းကို ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်သည် ကြီးလှ၏။” ဟု ဟစ်အော်သည်။ ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၇။

The Scriptures plainly show that the work of sanctification is progressive. When in conversion the sinner finds peace with God through the blood of the atonement, the Christian life has but just begun. Now he is to “go on unto perfection;” to grow up “unto the measure of the stature of the fullness of Christ.” Says the apostle Paul: “This one thing I do, forgetting those things which are behind, and reaching forth unto those things which are before, I press toward the mark for the prize of the high calling of God in Christ Jesus.” Philippians 3:13, 14. And Peter sets before us the steps by which Bible sanctification is to be attained: “Giving all diligence, add to your faith virtue; and to virtue knowledge; and to knowledge temperance; and to temperance patience; and to patience godliness; and to godliness brotherly kindness; and to brotherly kindness charity.... If ye do these things, ye shall never fall.” 2 Peter 1:5-10.

သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း၏အလုပ်သည် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်ဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း ကျမ်းစာက ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ အသစ်မွေးဖွားခြင်း၌ အပြစ်သားသည် အပြစ်ဖြေသောသွေးတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရှာတွေ့သောအခါ၊ ခရစ်ယာန်အသက်တာသည် အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။ ယခုသူသည် “စုံလင်ခြင်းသို့ ဆက်၍သွားရန်၊” “ခရစ်တော်၏ပြည့်စုံခြင်း ပမာဏအရပ်အထိ” ကြီးထွားလာရန် ဖြစ်သည်။ တမန်တော်ရှင်ပေါလုက “နောက်၌ရှိသောအရာတို့ကို မေ့လျော့၍၊ ရှေ့၌ရှိသောအရာတို့ကို ရောက်အောင် လိုက်၍၊ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်ယေရှု၌ ခေါ်တော်မူသော အထက်အရပ်မှ ဆုကျေးဇူးကို ရခြင်းငှာ ပန်းတိုင်သို့ ပြေးသည်၊၊” ဟု ဆိုသည်။ ဖိလိပ္ပိ ၃:၁၃၊ ၁၄။ ပေတရုက ကျမ်းစာဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိရန် အဆင့်များကို ဤသို့ ဖော်ပြသည်– “သင်တို့သည် အလွန်ကြိုးစားအားထုတ်လျက် ယုံကြည်ခြင်း၌ ကိုယ်ကျင့်တရားကို၎င်း၊ ကိုယ်ကျင့်တရား၌ ပညာကို၎င်း၊ ပညာ၌ ဣန္ဒြေကို၎င်း၊ ဣန္ဒြေ၌ သည်းခံခြင်းကို၎င်း၊ သည်းခံခြင်း၌ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေခြင်းကို၎င်း၊ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေခြင်း၌ ညီအစ်ကိုချင်းကို ချစ်ခြင်းကို၎င်း၊ ညီအစ်ကိုချင်းကို ချစ်ခြင်း၌ မေတ္တာကို၎င်း ထပ်လောင်းကြလော့... ဤအရာတို့ကို ပြုလျှင် တစ်ခါမျှ လဲမည်မဟုတ်။” ၂ ပေတရု ၁:၅-၁၀။

Those who experience the sanctification of the Bible will manifest a spirit of humility. Like Moses, they have had a view of the awful majesty of holiness, and they see their own unworthiness in contrast with the purity and exalted perfection of the Infinite One.

ကျမ်းစာဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းကို အတွေ့အကြုံရှိသူများသည် နှိမ့်ချခြင်းဝိညာဉ်ကို ပြသလိမ့်မည်။ မောရှေကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် သန့်ရှင်းခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂုဏ်ကျက်သရေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ စင်ကြယ်ခြင်းနှင့် မြင့်မြတ်သောစုံလင်ခြင်းတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မိမိတို့၏ မထိုက်တန်မှုကို မြင်တွေ့ကြသည်။

The prophet Daniel was an example of true sanctification. His long life was filled up with noble service for his Master. He was a man “greatly beloved” (Daniel 10:11) of Heaven. Yet instead of claiming to be pure and holy, this honored prophet identified himself with the really sinful of Israel as he pleaded before God in behalf of his people: “We do not present our supplications before Thee for our righteousness, but for Thy great mercies.” “We have sinned, we have done wickedly.” He declares: “I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people.” And when at a later time the Son of God appeared, to give him instruction, Daniel says: [471] “My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.” Daniel 9:18, 15, 20; 10:8.

ဒံယေလပရောဖက်သည် စစ်မှန်သော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း၏ ပုံသက်သေ ဖြစ်သည်။ သူ၏သက်တမ်းရှည်စွာသည် သခင်ဘုရားအတွက် မြင့်မြတ်သောဝန်ဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ “အလွန်ချစ်မြတ်နိုးခြင်းခံရသူ” (ဒံယေလ ၁၀:၁၁) ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိမိကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သည်ဟု ဆိုမည့်အစား၊ ဤဂုဏ်အသရေရှိသော ပရောဖက်သည် မိမိလူမျိုးအတွက် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းသည့်အခါ အစ္စရေးတို့၏ အပြစ်သားများနှင့် မိမိကိုယ်ကို ပူးပေါင်းခဲ့သည်– “အကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်အပြစ်ကို မှီခို၍ မဟုတ်၊ ကိုယ်တော်၏ကြီးမားသောကရုဏာတော်ကို မှီခို၍ တောင်းလျှောက်ပါ၏။” “အကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်ပြုပြီ၊ မတရားသဖြင့် ပြုပြီ။” သူက “ငါသည် စကားပြော၍ ဆုတောင်းလျက်၊ ကိုယ်အပြစ်နှင့် ငါ၏လူမျိုးတည်းဟူသော အစ္စရေးအမျိုး၏အပြစ်ကို ဝန်ခံလျက်ရှိစဉ်တွင်၊” ဟု ကြေညာသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် သူ့အား ညွှန်ကြားချက်ပေးရန် ပေါ်လာသောအခါ ဒံယေလက “ကျွန်ုပ်၏ဂုဏ်အသရေသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကျွန်ုပ်၌ ခွန်အားမရှိတော့ပါ။” ဟု ဆိုသည်။ ဒံယေလ ၉:၁၈၊ ၁၅၊ ၂၀; ၁၀:၈။

When Job heard the voice of the Lord out of the whirlwind, he exclaimed: “I abhor myself, and repent in dust and ashes.” Job 42:6. It was when Isaiah saw the glory of the Lord, and heard the cherubim crying, “Holy, holy, holy, is the Lord of hosts,” that he cried out, “Woe is me! for I am undone.” Isaiah 6:3, 5. Paul, after he was caught up into the third heaven and heard things which it was not possible for a man to utter, speaks of himself as “less than the least of all saints.” 2 Corinthians 12:2-4, margin; Ephesians 3:8. It was the beloved John, who leaned on Jesus’ breast and beheld His glory, that fell as one dead before the feet of the angel. Revelation 1:17.

There can be no self-exaltation, no boastful claim to freedom from sin, on the part of those who walk in the shadow of Calvary’s cross. They feel that it was their sin which caused the agony that broke the heart of the Son of God, and this thought will lead them to self-abasement. Those who live nearest to Jesus discern most clearly the frailty and sinfulness of humanity, and their only hope is in the merit of a crucified and risen Saviour.

The sanctification now gaining prominence in the religious world carries with it a spirit of self-exaltation and a disregard for the law of God that mark it as foreign to the religion of the Bible. Its advocates teach that sanctification is an instantaneous work, by which, through faith alone, they attain to perfect holiness. “Only believe,” say they, “and the blessing is yours.” No further effort on the part of the receiver is supposed to be required. At the same time they deny

402 The Great Controversy

the authority of the law of God, urging that they are released from obligation to keep the commandments. But is it possible for men to be holy, in accord with the will and character of God, without coming into harmony with the principles which are an expression of His nature and will, and which show what is well pleasing to Him?

[472] The desire for an easy religion that requires no striving, no self-denial, no divorce from the follies of the world, has made the doctrine of faith, and faith only, a popular doctrine; but what saith the word of God? Says the apostle James: “What doth it profit, my brethren, though a man say he hath faith, and have not works? can faith save him? ... Wilt thou know, O vain man, that faith without works is dead? Was not Abraham our father justified by works, when he had offered Isaac his son upon the altar? Seest thou how faith wrought with his works, and by works was faith made perfect? ... Ye see then how that by works a man is justified, and not by faith only.” James 2:14-24.

The testimony of the word of God is against this ensnaring doctrine of faith without works. It is not faith that claims the favor of Heaven without complying with the conditions upon which mercy is to be granted, it is presumption; for genuine faith has its foundation in the promises and provisions of the Scriptures.

Let none deceive themselves with the belief that they can become holy while willfully violating one of God’s requirements. The commission of a known sin silences the witnessing voice of the Spirit and separates the soul from God. “Sin is the transgression of the law.” And “whosoever sinneth [transgresseth the law] hath not seen Him, neither known Him.” 1 John 3:6. Though John in his epistles dwells so fully upon love, yet he does not hesitate to reveal the true character of that class who claim to be sanctified while living in transgression of the law of God. “He that saith, I know Him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him. But whoso keepeth His word, in him verily is the love of God perfected.” 1 John 2:4, 5. Here is the test of every man’s profession. We cannot accord holiness to any man without bringing him to the measurement of God’s only standard of holiness in heaven and in earth. If men feel no weight of the moral law, if they belittle and make light of God’s precepts, if they break one of

[473] the least of these commandments, and teach men so, they shall be

Modern Revivals 403

of no esteem in the sight of Heaven, and we may know that their claims are without foundation.

And the claim to be without sin is, in itself, evidence that he who makes this claim is far from holy. It is because he has no true conception of the infinite purity and holiness of God or of what they must become who shall be in harmony with His character; because he has no true conception of the purity and exalted loveliness of Jesus, and the malignity and evil of sin, that man can regard himself as holy. The greater the distance between himself and Christ, and the more inadequate his conceptions of the divine character and requirements, the more righteous he appears in his own eyes.

The sanctification set forth in the Scriptures embraces the entire being—spirit, soul, and body. Paul prayed for the Thessalonians that their “whole spirit and soul and body be preserved blameless unto the coming of our Lord Jesus Christ.” 1 Thessalonians 5:23. Again he writes to believers: “I beseech you therefore, brethren, by the mercies of God, that ye present your bodies a living sacrifice, holy, acceptable unto God.” Romans 12:1. In the time of ancient Israel every offering brought as a sacrifice to God was carefully examined. If any defect was discovered in the animal presented, it was refused; for God had commanded that the offering be “without blemish.” So Christians are bidden to present their bodies, “a living sacrifice, holy, acceptable unto God.” In order to do this, all their powers must be preserved in the best possible condition. Every practice that weakens physical or mental strength unfits man for the service of his Creator. And will God be pleased with anything less than the best we can offer? Said Christ: “Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart.” Those who do love God with all the heart will desire to give Him the best service of their life, and they will be constantly seeking to bring every power of their being into harmony with the laws that will promote their ability to do His will. They will not, by the indulgence of appetite or passion, enfeeble or defile the offering [474]

which they present to their heavenly Father.

Peter says: “Abstain from fleshly lusts, which war against the soul.” 1 Peter 2:11. Every sinful gratification tends to benumb the faculties and deaden the mental and spiritual perceptions, and the word or the Spirit of God can make but a feeble impression upon the heart. Paul writes to the Corinthians: “Let us cleanse ourselves from

404 The Great Controversy

all filthiness of the flesh and spirit, perfecting holiness in the fear of God.” 2 Corinthians 7:1. And with the fruits of the Spirit—“love, joy, peace, long-suffering, gentleness, goodness, faith, meekness”—he classes “temperance.” Galatians 5:22, 23.

Notwithstanding these inspired declarations, how many professed Christians are enfeebling their powers in the pursuit of gain or the worship of fashion; how many are debasing their godlike manhood by gluttony, by wine drinking, by forbidden pleasure. And the church, instead of rebuking, too often encourages the evil by appealing to appetite, to desire for gain or love of pleasure, to replenish her treasury, which love for Christ is too feeble to supply. Were Jesus to enter the churches of today and behold the feasting and unholy traffic there conducted in the name of religion, would He not drive out those desecrators, as He banished the money-changers from the temple?

The apostle James declares that the wisdom from above is “first pure.” Had he encountered those who take the precious name of Jesus upon lips defiled by tobacco, those whose breath and person are contaminated by its foul odor, and who pollute the air of heaven and force all about them to inhale the poison—had the apostle come in contact with a practice so opposed to the purity of the gospel, would he not have denounced it as “earthly, sensual, devilish”? Slaves of tobacco, claiming the blessing of entire sanctification, talk of their hope of heaven; but God’s word plainly declares that “there shall in no wise enter into it anything that defileth.” Revelation 21:27.

[475] “Know ye not that your body is the temple of the Holy Ghost

which is in you, which ye have of God, and ye are not your own? for ye are bought with a price: therefore glorify God in your body, and in your spirit, which are God’s.” 1 Corinthians 6:19, 20. He whose body is the temple of the Holy Spirit will not be enslaved by a pernicious habit. His powers belong to Christ, who has bought him with the price of blood. His property is the Lord’s. How could he be guiltless in squandering this entrusted capital? Professed Christians yearly expend an immense sum upon useless and pernicious indulgences, while souls are perishing for the word of life. God is robbed in tithes and offerings, while they consume upon the altar of destroying lust more than they give to relieve the poor or for the support of

Modern Revivals 405

the gospel. If all who profess to be followers of Christ were truly sanctified, their means, instead of being spent for needless and even hurtful indulgences, would be turned into the Lord’s treasury, and Christians would set an example of temperance, self-denial, and self-sacrifice. Then they would be the light of the world.

The world is given up to self-indulgence. “The lust of the flesh, and the lust of the eyes, and the pride of life” control the masses of the people. But Christ’s followers have a holier calling. “Come out from among them, and be ye separate, saith the Lord, and touch not the unclean.” In the light of God’s word we are justified in declaring that sanctification cannot be genuine which does not work this utter renunciation of the sinful pursuits and gratifications of the world.

To those who comply with the conditions, “Come out from among them, and be ye separate, ... and touch not the unclean,” God’s promise is, “I will receive you, and will be a Father unto you, and ye shall be My sons and daughters, saith the Lord Almighty.” 2 Corinthians 6:17, 18. It is the privilege and the duty of every Christian to have a rich and abundant experience in the things of God. “I am the light of the world,” said Jesus. “He that followeth Me [476]

shall not walk in darkness, but shall have the light of life.” John 8:12. “The path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day.” Proverbs 4:18. Every step of faith and obedience brings the soul into closer connection with the Light of the world, in whom there “is no darkness at all.” The bright beams of the Sun of Righteousness shine upon the servants of God, and they are to reflect His rays. As the stars tell us that there is a great light in heaven with whose glory they are made bright, so Christians are to make it manifest that there is a God on the throne of the universe whose character is worthy of praise and imitation. The graces of His Spirit, the purity and holiness of His character, will be manifest in His witnesses.

Paul in his letter to the Colossians sets forth the rich blessings granted to the children of God. He says: We “do not cease to pray for you, and to desire that ye might be filled with the knowledge of His will in all wisdom and spiritual understanding; that ye might walk worthy of the Lord unto all pleasing, being fruitful in every good work, and increasing in the knowledge of God; strengthened

406 The Great Controversy

with all might, according to His glorious power, unto all patience and long-suffering with joyfulness.” Colossians 1:9-11.

Again he writes of his desire that the brethren at Ephesus might come to understand the height of the Christian’s privilege. He opens before them, in the most comprehensive language, the marvelous power and knowledge that they might possess as sons and daughters of the Most High. It was theirs “to be strengthened with might by His Spirit in the inner man,” to be “rooted and grounded in love,” to “comprehend with all saints what is the breadth, and length, and depth, and height; and to know the love of Christ, which passeth knowledge.” But the prayer of the apostle reaches the climax of privilege when he prays that “ye might be filled with all the fullness of God.” Ephesians 3:16-19.

[477] Here are revealed the heights of attainment that we may reach

through faith in the promises of our heavenly Father, when we fulfill His requirements. Through the merits of Christ we have access to the throne of Infinite Power. “He that spared not His own Son, but delivered Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all things?” Romans 8:32. The Father gave His Spirit without measure to His Son, and we also may partake of its fullness. Jesus says, “If ye then, being evil, know how to give good gifts unto your children: how much more shall your heavenly Father give the Holy Spirit to them that ask Him?” Luke 11:13. “If ye shall ask anything in My name, I will do it.” “Ask, and ye shall receive, that your joy may be full.” John 14:14: 16:24.

While the Christian’s life will be characterized by humility, it should not be marked with sadness and self-depreciation. It is the privilege of everyone so to live that God will approve and bless him. It is not the will of our heavenly Father that we should be ever under condemnation and darkness. There is no evidence of true humility in going with the head bowed down and the heart filled with thoughts of self. We may go to Jesus and be cleansed, and stand before the law without shame and remorse. “There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit.” Romans 8:1.

Through Jesus the fallen sons of Adam become “sons of God.” “Both He that sanctifieth and they who are sanctified are all of one: for which cause He is not ashamed to call them brethren.” Hebrews

Modern Revivals 407

2:11. The Christian’s life should be one of faith, of victory, and joy in God. “Whatsoever is born of God overcometh the world: and this is the victory that overcometh the world, even our faith.” 1 John 5:4. Truly spoke God’s servant Nehemiah: “The joy of the Lord is your strength.” Nehemiah 8:10. And Paul says: “Rejoice in the Lord alway: and again I say, Rejoice.” “Rejoice evermore. Pray without ceasing. In everything give thanks: for this is the will of God [478]

in Christ Jesus concerning you.” Philippians 4:4; 1 Thessalonians 5:16-18.

Such are the fruits of Bible conversion and sanctification; and it is because the great principles of righteousness set forth in the law of God are so indifferently regarded by the Christian world that these fruits are so rarely witnessed. This is why there is manifest so little of that deep, abiding work of the Spirit of God which marked revivals in former years.

It is by beholding that we become changed. And as those sacred precepts in which God has opened to men the perfection and holiness of His character are neglected, and the minds of the people are attracted to human teachings and theories, what marvel that there has followed a decline of living piety in the church. Saith the Lord: “They have forsaken Me the fountain of living waters, and hewed them out cisterns, broken cisterns, that can hold no water.” Jeremiah 2:13.

“Blessed is the man that walketh not in the counsel of the ungodly.... But his delight is in the law of the Lord; and in His law doth he meditate day and night. And he shall be like a tree planted by the rivers of water, that bringeth forth his fruit in his season; his leaf also shall not wither; and whatsoever he doeth shall prosper.” Psalm 1:1-3. It is only as the law of God is restored to its rightful position that there can be a revival of primitive faith and godliness among His professed people. “Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls.” Jeremiah 6:16.