အခန်း ၉— အစားအစာစားသုံးရာတွင် ပုံမှန်ဖြစ်ခြင်း

 

အခန်း ၉—စားသောက်ပုံမှန်ဖြစ်ခြင်း

အပိုင်း ၁— အစားစားကြိမ်ရေ

အစာအိမ်အတွက် လိုအပ်သော အနားယူမှု

၂၆၇။ အစာအိမ်ကို သေချာဂရုစိုက်ရမည်။ ၎င်းကို ဆက်တိုက်အလုပ်လုပ်ခိုင်းမထားသင့်ပေ။ ဤသို့အလွဲသုံးစားလုပ်ခံရပြီး အလွန်အကျွံဒုက္ခပေးခံရသော ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းကို အချို့သော ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုနှင့် အနားယူမှုကို ပေးပါ။ အစာအိမ်သည် အစားတစ်နပ်အတွက် ၎င်း၏လုပ်ငန်းဆောင်တာကို ပြီးမြောက်သွားပြီးနောက် ၎င်းအား အနားယူရန် အခွင့်အရေးမပေးရသေးမီနှင့် နောက်ထပ်အစားအစာများကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် သဘာဝတရားမှ ထောက်ပံ့ပေးသော အစာချေရည် လုံလောက်စွာ မရရှိသေးမီတွင် အလုပ်များများ မထပ်ခိုင်းပါနှင့်။ အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် အနည်းဆုံး ငါးနာရီ ကြာမြင့်သင့်ပြီး အကယ်၍ သင်သည် ၎င်းကို စမ်းသပ်ကြည့်မည်ဆိုပါက အစားသုံးနပ်ထက် နှစ်နပ်က ပိုကောင်းကြောင်း သင်တွေ့ရှိလိမ့်မည်ကို အမြဲတမ်း သတိရပါ—စာအခွန် ၇၃က၊ ၁၈၉၆

အနှစ်သာရရှိသော နံနက်စာကို စားသုံးပါ

၂၆၈။ နံနက်စာအနည်းငယ်စားခြင်းသည် လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ ထုံးစံနှင့် အစဉ်အလာ တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအရာသည် အစာအိမ်ကို ဆက်ဆံရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း မဟုတ်ပေ။ နံနက်စာစားချိန်၌ အစာအိမ်သည် ထိုနေ့၏ ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယမြောက် အစားအစာအချိန်ထက် ပိုမိုများပြားသော အစားအစာများကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ အစားအစာအနည်းငယ်သာပါသော နံနက်စာနှင့် ညစာအမြောက်အမြား စားသုံးသည့် အလေ့အထသည် မှားယွင်းပေသည်။ သင်၏နံနက်စာကို ထိုနေ့၏ အဝဆုံးအစားအစာနှင့် ပိုမိုနီးစပ်စေပါ—စာအခွန် ၃၊ ၁၈၈၄

ညဉ့်နက်ပိုင်း အစားစားခြင်း

၂၆၉။ ထိုင်၍လုပ်ကိုင်ရသော အလေ့အထရှိသူများအတွက် ညဉ့်နက်ပိုင်း အစားစားခြင်းသည် အထူးပင် အန္တရာယ်ရှိသည်။ ၎င်းတို့အတွက် ဖြစ်ပေါ်လာသော မငြိမ်မသက်မှုသည် သေဆုံးခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးရသည့် ရောဂါ၏ အစပျိုးမှု ဖြစ်တတ်သည်။

အများစုသော အခြေအနေများတွင် အစားစားလိုစိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အားနည်းချိနဲ့သည့် ခံစားချက်ကို ခံစားရခြင်းမှာ အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် ထိုနေ့အတွင်း အလွန်အမင်း အလုပ်လုပ်ခိုင်းခြင်း ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစားတစ်နပ်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် အနားယူရန် လိုအပ်သည်။ အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် အနည်းဆုံး ငါးနာရီ သို့မဟုတ် ခြောက်နာရီ ကြားခံသင့်ပြီး အစီအစဉ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ကြသော လူအများစုသည် တစ်နေ့လျှင် အစားသုံးနပ်ထက် နှစ်နပ်စားခြင်းက ပိုကောင်းကြောင်း တွေ့ရှိကြလိမ့်မည်—ရောဂါပျောက်ကင်းစေခြင်း အမှုတော်၊ ၃၀၄၊ ၁၉၀၅

၂၇၀။ လူများစွာတို့သည် အိပ်စက်ချိန်မတိုင်မီလေးတွင် အစားစားသည့် အန္တရာယ်ရှိသော အလေ့အထကို ကျင့်သုံးကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပုံမှန်အစားအစာ သုံးနပ် စားပြီးဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့သော် ဆာလောင်နေသကဲ့သို့ အားနည်းချိနဲ့သည့် ခံစားချက်ကို ခံစားရသောကြောင့် သရေစာ သို့မဟုတ် စတုတ္ထမြောက် အစားအစာကို စားသုံးကြလိမ့်မည်။ ဤမှားယွင်းသော အလေ့အထကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ၎င်းသည် အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး အိပ်ယာမဝင်မီ သရေစာမစားရပါက မအိပ်နိုင်ကြတော့သကဲ့သို့ ခံစားရကြသည်။ အများစုသော အခြေအနေများတွင် ဤကဲ့သို့ အားနည်းချိနဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် အစားအစာများကို အလွန်အမင်း မကြာခဏနှင့် ပမာဏအလွန်အမင်း များပြားစွာဖြင့် အစာအိမ်ဆီသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ကာ အစာမကြေနိုင်သော အစားအစာများကို ရှင်းလင်းပေးရင်းဖြင့် ထိုနေ့အတွင်း အလွန်အမင်း အလုပ်လုပ်ခိုင်းခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ခိုင်းခံရသော အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် မောပန်းလာကြပြီး ၎င်းတို့၏ ကုန်ခမ်းသွားသော ခွန်အားများကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် အလုပ်မှ လုံးဝအနားယူသည့် ကာလတစ်ခု လိုအပ်လာသည်။ ရှေ့တွင်စားခဲ့သော အစားအစာကို အစာချေဖျက်သည့် အလုပ်မှ အစာအိမ် အနားယူရန် အချိန်မရမချင်း ဒုတိယမြောက် အစားအစာကို လုံးဝ မစားသင့်ပေ။ အကယ်၍ တတိယမြောက် အစားအစာကို စားမည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ပေါ့ပါးရမည်ဖြစ်ပြီး အိပ်ရာမဝင်မီ နာရီပေါင်းများစွာ ကြိုတင်စားထားရမည်။

သို့သော် လူများစွာအတွက်မူ ဆင်းရဲပြီး မောပန်းနေသော အစာအိမ်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကို အလဟသ ညည်းညွတ်နေရပေမည်။ အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို အိပ်စက်သည့် အချိန်များတစ်လျှောက်တွင် တူညီသော အလုပ်သံသရာကို ထပ်မံလုပ်ဆောင်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည့် နောက်ထပ်အစားအစာများသည် ၎င်းအပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူတို့၏ အိပ်စက်ခြင်းသည် မနှစ်မြို့ဖွယ် အိပ်မက်များဖြင့် ယေဘူယျအားဖြင့် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရပြီး နံနက်ပိုင်းတွင် လန်းဆန်းမှုမရှိဘဲ နိုးထလာကြသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် ခံစားချက်နှင့် အစားအစား စားချင်စိတ်မရှိခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စွမ်းအင်ကင်းမဲ့မှုကို တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ခံစားရသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ ဟောင်းနွမ်းကုန်ဆုံးသွားကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့တွင် အနားယူရန် အချိန်မရှိခဲ့သောကြောင့်တည်း။ ဤသူများသည် ဝမ်းဗိုက်နာဖျား ဆိုးရွားသူများ ဖြစ်လာကြပြီး ၎င်းတို့ကို ဤသို့ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို အံ့သြနေကြသည်။ အကြောင်းရင်းက သေချာသော ရទ្ធိဒဏ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအလေ့အထကို အချိန်အကြာကြီး ကျင့်သုံးမည်ဆိုပါက ကျန်းမာရေးသည် ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်လာမည်ဖြစ်သည်။ သွေးများသည် မသန့်စင်တော့ဘဲ၊ အသားအရေသည် ဝါညစ်လာကာ၊ အနာပေါက်များ မကြာခဏ ပေါ်လာလိမ့်မည်။ အစာအိမ်တစ်ဝိုက်တွင် မကြာခဏ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများနှင့် ပူစပ်ပူလောင်ဖြစ်ခြင်းများအကြောင်း ဤကဲ့သို့သော သူများထံမှ သင် မကြာခဏ ကြားရလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အလုပ်လုပ်နေစဉ်အတွင်း အစာအိမ်သည် အလွန်ပင်ပန်းလာသဖြင့် ၎င်းတို့သည် အလုပ်ကို ရပ်တန့်ကာ အနားယူရန် လိုအပ်လာကြသည်။ ဤအခြေအနေအတွက် မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို ၎င်းတို့အနေဖြင့် မသိနားမလည် ဖြစ်နေကြပုံရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာကို ဖယ်ထားလိုက်ပါက ၎င်းတို့သည် အမြင်အားဖြင့် ကျန်းမာနေကြသောကြောင့်တည်း—အသက်ရှင်နည်း ၁:၅၅-၅၇၊ ၁၈၆၅။

ထိုကဲ့သို့ အရာရာ ကုန်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှင့် ကုသနည်း

အစားသုံးနပ်မှ နှစ်နပ်သို့ ပြောင်းလဲနေကြသူများသည် အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ တတိယမြောက် အစားအစာကို စားသုံးနေကျ အချိန်ရောက်သောအခါတွင် ပထမပိုင်း၌ အားနည်းချိနဲ့မှုဒဏ်ကို အနည်းနှင့်အများ ခံစားရလိမ့်မည်။ သို့သော် အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် ခဏတာမျှ ဇွဲရှိရှိ ဆက်လုပ်မည်ဆိုပါက ဤအားနည်းချိနဲ့မှု ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

ကျွန်ုပ်တို့ အနားယူရန် လှဲလျောင်းသည့်အခါတွင် အစာအိမ်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြားသော အစိတ်အပိုင်းများကဲ့သို့ပင် အနားယူမှုကို ခံစားနိုင်ရန်အတွက် ၎င်း၏အလုပ်များအားလုံး ပြီးဆုံးသွားရမည်။ အစာချေဖျက်သည့် လုပ်ငန်းသည် အိပ်စက်ခြင်း အချိန်ကာလ တစ်ခုခုအတွင်း၌ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေခြင်း မရှိသင့်ပေ။ အလွန်အကျွံ အလုပ်ခိုင်းစေခြင်း ခံထားရသော အစာအိမ်သည် ၎င်း၏တာဝန်ကို ပြီးမြောက်သွားပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပြီး ၎င်းက အားနည်းချိနဲ့မှုကို ဖြစ်စေသည်။ ဤနေရာတွင် လူအများအပြားသည် လှည့်စားခံရကြပြီး ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်မှာ အစားအစာ လိုအပ်၍ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကာ အစာအိမ်ကို အနားယူရန် အချိန်မပေးဘဲ အစားအစာများကို ထပ်မံစားသုံးကြပြီး ၎င်းက အားနည်းချိနဲ့မှုကို ခဏတာ ဖယ်ရှားပေးသည်။ ထို့ပြင် စားချင်စိတ်ကို လိုက်လျောလေလေ၊ ၎င်း၏ ဖြည့်ဆည်းပေးရန် တောင်းဆိုမှုများက ပိုမိုများပြားလာလေလေ ဖြစ်မည်။ ဤအားနည်းချိနဲ့မှုသည် ယေဘူယျအားဖြင့် အသားစားခြင်း၊ မကြာခဏစားခြင်းနှင့် အလွန်အမင်း စားခြင်းတို့၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ အစာအိမ်သည် အကောင်းဆုံးမဟုတ်သော အစားအစာများကို ရှင်းလင်းပေးရင်းဖြင့် အမြဲတမ်း အလုပ်လုပ်နေရခြင်းကြောင့် မောပန်းလာသည်။ အနားယူရန် အချိန်မရှိသောကြောင့် အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် အားနည်းသွားကြပြီး ထို့ကြောင့် "အားကုန်ခန်းသွားသကဲ့သို့" ခံစားရကာ မကြာခဏ စားချင်သည့်ဆန္ဒ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့ လိုအပ်သော ကုသနည်းမှာ မကြာခဏ မစားဘဲ ပမာဏအနည်းငယ်သာ စားရန်နှင့် သာမန်ရိုးစရာ အစားအစာများကို ကျေနပ်စွာ စားသုံးရန်ဖြစ်ပြီး တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် အများဆုံး သုံးကြိမ်သာ စားသုံးရန် ဖြစ်သည်။ အစာအိမ်တွင် အလုပ်လုပ်ရန်နှင့် အနားယူရန် ပုံမှန်အချိန်ကာလများ ရှိရမည်ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စားခြင်းနှင့် အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် စားခြင်းသည် ကျန်းမာရေး ဥပဒေများကို အဆိုးဝါးဆုံး ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ပုံမှန်အလေ့အထများနှင့် သင့်လျော်သော အစားအစာများဖြင့် အစာအိမ်သည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်။

၂၇၁။ အစာအိမ်ကို တစ်နေ့လျှင် ရှစ်ကြိမ် အစားစားချင်လာစေရန် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ပြီး မထောက်ပံ့ပေးပါက အားနည်းချိနဲ့သည်ဟု ခံစားရစေနိုင်သည်။ သို့သော် ဤအရာသည် ဤမျှ မကြာခဏ စားသုံးခြင်းကို အကျိုးအကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ—သီလနှင့် တမန်တော်၊ မေ ၈၊ ၁၈၈၃

[မသန့်စင်သော အသက်ရှူသံနှင့် လျှာတွင် အမွှေးဖုံးလျက် နိုးထလာခြင်း—၂၄၅]

အစားနှစ်နပ် စားသုံးသည့် အစီအစဉ်

၂၇၂။ အများစုသော အခြေအနေများတွင် တစ်နေ့လျှင် အစားနှစ်နပ်စားခြင်းသည် သုံးနပ်စားခြင်းထက် ပိုမိုသင့်လျော်သည်။ စောစီးသည့် အချိန်နာရီတွင် စားသုံးသော ညစာသည် ယခင်စားခဲ့သော အစားအစာ၏ အစာချေဖျက်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ ပို၍နောက်ကျမှ စားသုံးသည့်အခါတွင် ၎င်းကိုယ်တိုင်က အိပ်ရာမဝင်မီ အစာမကြေဘဲ ရှိနေသည်။ ဤကဲ့သို့ဖြင့် အစာအိမ်သည် သင့်လျော်သော အနားယူမှုကို ရရှိရန် ပျက်ကွက်ရသည်။ အိပ်စက်ခြင်းသည် မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရပြီး၊ ဦးနှောက်နှင့် အာရုံကြောများ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ရကာ၊ နံနက်စာ စားချင်စိတ် ထိခိုက်ရပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လန်းဆန်းမှုမရှိဘဲ ထိုနေ့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများအတွက် အဆင်သင့် မဖြစ်ပေ—ပညာရေး၊ ၂၀၅၊ ၁၉၀၃

[ကလေးများအတွက် အစားနှစ်နပ် စားသုံးသည့် အစီအစဉ်—၃၄၃၊ ၃၄၄]

၂၇၃။ တစ်နေ့လျှင် အစားနှစ်နပ်သာ စားသုံးသည့် အလေ့အထသည် ကျန်းမာရေးအတွက် အကျိုးရှိကြောင်း ယေဘူယျအားဖြင့် တွေ့ရှိရသည်၊ သို့သော် အချို့သော အခြေအနေများတွင် လူများသည် တတိယမြောက် အစားအစာကို လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပေမည်။ သို့သော် ဤအရာကို မဖြစ်မနေ စားရမည်ဆိုပါက အလွန်ပေါ့ပါးရမည်ဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူ အစာကြေနိုင်ဆုံးသော အစားအစာ ဖြစ်ရမည်။ ကွတ်ကီးမုန့်များ—အင်္ဂလိပ် ဘစ်စကစ်မုန့်များ—သို့မဟုတ် ဇွီဘက်(ခ်) (Zwieback) မုန့်နှင့် သစ်သီးဝလံများ၊ သို့မဟုတ် ကောက်နှံကော်ဖီတို့သည် ညနေစာအတွက် အသင့်တော်ဆုံး အစားအစာများ ဖြစ်ကြသည်—ရောဂါပျောက်ကင်းစေခြင်း အမှုတော်၊ ၃၂၁၊ ၁၉၀၅

၂၇၄။ လူအများစုသည် တစ်နေ့လျှင် အစားနှစ်နပ်စားနေစဉ်အတွင်း သုံးနပ်စားသူများထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကျန်းမာရေးကို ခံစားကြရသည်။ အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ညစာစားချိန်တွင် စားစရာ တစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပေမည်၊ သို့သော် ဤအစားအစာသည် အလွန်ပင် ပေါ့ပါးရမည်။ မည်သူမျှ မိမိကိုယ်ကို လူတိုင်းအတွက် စံနှုန်းတစ်ခုအဖြစ် မယူဆပါနှင့်— လူတိုင်းသည် သူလုပ်သကဲ့သို့ အတိအကျ လုပ်ရမည်ဟု မထင်ပါနှင့်။

ကျန်းမာရေးက တောင်းဆိုသော အရာမှ အစာအိမ်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မလှည့်စားပါနှင့်၊ နှင့် ၎င်းမခံနိုင်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို တင်ပေးခြင်းဖြင့် ၎င်းကို ဘယ်သောအခါမျှ အလွဲသုံးစား မလုပ်ပါနှင့်။ ကိုယ်ကိုကိုယ် ထိန်းချုပ်မှုကို ပျိုးထောင်ပါ။ စားချင်စိတ်ကို ချုပ်တည်းပါ။ ၎င်းကို ဆင်ခြင်တုံတရား၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ထားပါ။ ဧည့်သည်များ ရှိလာသည့်အခါတွင် သင်၏စားပွဲပေါ်၌ ကျန်းမာရေးနှင့်မညီညွတ်သော အစားအစာများကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေရန် လိုအပ်သည်ဟု မခံစားရပါနှင့်။ သင်၏ဧည့်သည်များ၏ အလေ့အထနှင့် အရသာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသကဲ့သို့ပင် သင်၏မိသားစု၏ ကျန်းမာရေးနှင့် သင့်ကလေးများအပေါ် သက်ရောက်မည့် လွှမ်းမိုးမှုကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်—[ခရစ်ယာန် ပင်ကိုသဘောနှင့် သမ္မာကျမ်းစာ တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှု၊ ၅၈] ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်များ၊ ၁၅၆၊ ၁၈၉၀

၂၇၅။ အချို့သူများအတွက်မူ အခြားသူများ တတိယမြောက် အစားအစာ စားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိလောက်အောင် ကြီးမားသော သွေးဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး၊ ၎င်းခံစားချက်သည် အစားအစာအတွက် အစာအိမ်၏ တောင်းဆိုသံ မဟုတ်ဘဲ ခိုင်မာသော သဘောတရားဖြင့် အားမဖြည့်တင်းထားရသေးဘဲ ကိုယ်ကျိုးစွန့်အနစ်နာခံမှုအတွက် လေ့ကျင့်မထားရသေးသော စိတ်၏ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ဟု ၎င်းတို့က စိတ်ကူးယဉ်နေကြသည်—အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက်များ ၄:၅၇၄၊ ၁၈၈၁

[နောက်ခံအခြေအနေအတွက် ကြည့်ပါ—၂၆၀]

စိတ်တိုလွယ်ခြင်းအတွက် ကုသနည်းအဖြစ်

၂၇၆။ ညီအစ်ကို ဧချ်၏ လုပ်ရပ်သည် ဖြစ်သင့်သည့်အတိုင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ နှစ်သက်မှုနှင့် မနှစ်သက်မှုများသည် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်များကို ဆင်ခြင်တုံတရား၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် မထားရှိခဲ့ပေ။ ညီအစ်ကို ဧချ်၊ သင်၏ကျန်းမာရေးသည် အစားအလွန်အကျွံစားခြင်းနှင့် မသင့်လျော်သော အချိန်များတွင် စားသုံးခြင်းတို့ကြောင့် ကြီးမားစွာ ထိခိုက်ပျက်စီးနေသည်။ ဤအရာသည် ဦးနှောက်ဆီသို့ သွေးစီးဆင်းမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးလာပြီး သင်သည် မိမိကိုယ်ကို သင့်လျော်စွာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သင်သည် စိတ်မမှန်တော့သော လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပေါ်လာသည်။ သင်သည် ပြင်းထန်သော လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်တတ်ပြီး၊ အလွယ်တကူ စိတ်တိုတတ်ကာ၊ အရာရာကို ချဲ့ကားပြောဆိုပြီး ဖောက်ပြန်သော အလင်းတန်းဖြင့် ရှုမြင်တတ်သည်။ လေကောင်းလေသန့်ထဲတွင် လေ့ကျင့်ခန်း အများအပြားလုပ်ခြင်းနှင့် အစားအသောက် ဆင်ခြင်ခြင်းတို့သည် သင်၏ကျန်းမာရေးအတွက် မရှိမဖြစ် အရေးကြီးသည်။ သင်သည် တစ်နေ့လျှင် အစားနှစ်နပ်ထက် ပိုမိုမစားသင့်ပေ။ အကယ်၍ သင်သည် ညဘက်တွင် စားကိုစားရမည်ဟု ခံစားရပါက ရေအေးတစ်ခွက် သောက်ပါ၊ သို့ပြုလျှင် နံနက်ပိုင်းတွင် မစားခဲ့ရခြင်းအတွက် သင်သည် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ခံစားရလိမ့်မည်—အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက်များ ၄:၅၀၁၊ ၅၀၂၊ ၁၈၈၀

မည်သူ့ကိုမျှ ၎င်းတို့၏ တတိယမြောက် အစားအစာကို စွန့်လွှတ်ရန် အတင်းအကျပ် မခိုင်းရပါ

၂၇၇။ အစားအသောက်ဆိုင်ရာ မေးခွန်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဤကိစ္စကို အနိုင်ကျင့်စိုးမိုးမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပေါ်ပေါက်စေမည့် ထိုကဲ့သို့သော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ရမည်။ အစားနှစ်နပ်စားခြင်းသည် အစားသုံးနပ်စားခြင်းထက် ကျန်းမာရေးအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်ကြောင်း ပြသသင့်သည်။ သို့သော် အာဏာရှင်ဆန်ဆန် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးမှု လုံးဝ မရှိရပေ။ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်ရာ နေရာနှင့် ဆက်စပ်နေသူ မည်သူ့ကိုမျှ အစားနှစ်နပ် စနစ်ကို လက်ခံကျင့်သုံးရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းခြင်း မပြုရပေ။ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်းထက် စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခြင်းက ပို၍သင့်လျော်သည်....

ယခုအခါတွင် နေ့ရက်များသည် တိုတောင်းလာနေပြီဖြစ်ပြီး ဤကိစ္စကို တင်ပြရန်အတွက် ကောင်းမွန်သော အချိန်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ နေ့ရက်များ တိုတောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ညစာကို အနည်းငယ် ပိုနောက်ကျအောင် စားပါ၊ သို့ပြုလျှင် တတိယမြောက် အစားအစာကို လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရတော့မည် မဟုတ်ပါ—စာအခွန် ၁၄၅၊ ၁၉၀၁

၂၇၈။ တတိယမြောက် အစားအစာနှင့် စပ်လျဉ်း၍ အစားနှစ်နပ်သာ စားခြင်းကို မဖြစ်မနေ မလုပ်ပါနှင့်။ အချို့သူများသည် အစားအစာ ပေါ့ပါးသည့် သုံးနပ်ကို စားသုံးသည့်အခါ ကျန်းမာရေးအရ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့ကို နှစ်နပ်ဖြင့် ကန့်သတ်လိုက်သည့်အခါတွင် ထိုပြောင်းလဲမှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားကြရသည်—စာအခွန် ၂၀၀၊ ၁၉၀၂

[ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်ရာ နေရာများတွင် တတိယမြောက် အစားအစာကို စွန့်လွှတ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ခြေ—၄၂၄]

စမ်းသပ်မှုတစ်ခု မဖြစ်စေရ

၂၇၉။ ကျွန်ုပ်သည် တစ်နေ့လျှင် အစားနှစ်နပ်သာ စားသည်။ သို့သော် အစားစားကြိမ်ရေကို စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေသင့်သည်ဟု ကျွန်ုပ်မယူဆပေ။ အစားသုံးနပ်စားသည့်အခါ ကျန်းမာရေး ပိုကောင်းကြသော သူများ ရှိနေပါက ထိုသူတို့တွင် သုံးနပ်စားရန် အခွင့်အရေး ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်သည် အစားနှစ်နပ်ကို ရွေးချယ်သည်။ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ငါးနှစ်တိုင်တိုင် ကျွန်ုပ်သည် အစားနှစ်နပ် စနစ်ကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်—စာအခွန် ၃၀၊ ၁၉၀၃

လေ့ကျင့်ရေး ကျောင်းများတွင် အစားနှစ်နပ် စနစ်ကို အတင်းအကျပ် ကျင့်သုံးခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော မလိုလားအပ်သော ရလဒ်များ

၂၈၀။ အစားအသောက်ဆိုင်ရာ မေးခွန်းသည် အစွန်းရောက်သည်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဆိုသည့် အထင်အမြင်သည် စိတ်များစွာထဲတွင် စွဲထင်နေသည်။ ဤကျောင်း (အာဗွန်ဒေးလ်) တွင် ကျောင်းသားများသည် ဤမျှ ကြီးမားသော ပမာဏဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းမှုကို ပေါင်းစပ်သည့်အခါတွင် တတိယမြောက် အစားအစာကို ကန့်ကွက်မှုသည် ကြီးမားသော အတိုင်းအတာဖြင့် ဖယ်ရှားခံရသည်။ ထိုအခါတွင် မည်သူမျှ ဖိနှိပ်ခံနေရသည်ဟု ခံစားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သိစိတ်ဖြင့် အစားနှစ်နပ်သာ စားကြသော သူများသည် ဤကိစ္စတွင် လုံးဝ ပြောင်းလဲရန် မလိုပေ....

အချို့သော ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများသည် ၎င်းတို့၏ အခန်းများထဲတွင် စားသုံးခွင့် ရရှိထားကြသည်ဟူသော အချက်သည် ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော လွှမ်းမိုးမှုကို ဖန်တီးပေးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အစားအစာများ ကျွေးမွေးရာတွင် သဟဇာတဖြစ်သော လှုပ်ရှားမှု ရှိရမည်။ အကယ်၍ အစားနှစ်နပ်သာ စားသူများသည် တတိယမြောက် အစားအစာအတွက်ပါ အစားထိုးဖြစ်စေရန်အတွက် ဒုတိယမြောက် အစားအစာတွင် လုံလောက်စွာ စားရမည်ဟု ယူဆနေကြမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေလိမ့်မည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မပါဝင်ဘဲ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သစ်သီးဝလံနှင့် ပေါင်မုန့်ကဲ့သို့သော ရိုးစင်းပြီး ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော အစားအစာများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည့် တတိယမြောက် အစားအစာကို ကျောင်းသားများအား စားသုံးခွင့်ပြုပါ—စာအခွန် ၁၄၁၊ ၁၈၉၉

[ဓမ္မဆရာများအတွက် အစားနှစ်နပ်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာရေးကို ပိုမိုအထောက်အကူပြုသည်—၂၂၇]

[အီး. ဂျီ. ဝှိုင်း လိုက်နာခဲ့သော အစားနှစ်နပ် စနစ်—နောက်ဆက်တွဲ ၁:၄၊ ၅၊ ၂၀၊ ၂၂၊ ၂၃]

[ဒေါ်ဝှိုင်း၏ စားပွဲကို တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ် ခင်းကျင်းပေးခဲ့သည်—၂၇]

အပိုင်း ၂— အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် စားသုံးခြင်း

ပုံမှန်ဖြစ်ခြင်း၏ အရေးပါမှု

၂၈၁။ ပုံမှန်အစားအစာကို စားသုံးပြီးနောက်တွင် အစာအိမ်အား ငါးနာရီကြာ အနားယူခွင့် ပေးသင့်သည်။ နောက်ထပ် အစားအစာတစ်နပ် မစားရသေးမချင်း အစာအိမ်ထဲသို့ အစားအစာ အမှုန်အမွှားလေး တစ်ခုမျှ မဝင်ရောက်စေရပေ။ ဤကြားကာလအတွင်း အစာအိမ်သည် ၎င်း၏လုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် နောက်ထပ်အစားအစာများကို လက်ခံရရှိရန် သင့်လျော်သော အနေအထားတွင် ရှိနေလိမ့်မည်။

မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို အစားစားချိန်များသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မဖြစ်ရပေ။ အကယ်၍ ညစာ သို့မဟုတ် နေ့လယ်စာကို သာမန်အချိန်ထက် တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီ စော၍ စားသုံးမည်ဆိုပါက အစာအိမ်သည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအသစ်အတွက် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပါ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ယခင်စားခဲ့သော အစားအစာကို မရှင်းလင်းရသေးဘဲ အလုပ်သစ်အတွက် အသက်စွမ်းအား မရှိသေးသောကြောင့်တည်း။ ဤကဲ့သို့ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်စနစ်သည် အလွန်အမင်း အလုပ်လုပ်ခိုင်းခြင်း ခံရသည်။

အခြေအနေအရ သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်ပမာဏတစ်ခု ပြီးမြောက်စေရန်အတွက် အစားစားချိန်များကို တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီ မရွှေ့ဆိုင်းသင့်ပေ။ အစာအိမ်သည် ၎င်းလက်ခံရရှိရန် အကျင့်ပါနေသော အချိန်တွင် အစားအစာကို တောင်းဆိုသည်။ အကယ်၍ ထိုအချိန်ကို ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်မည်ဆိုပါက ခန္ဓာကိုယ်စနစ်၏ ဇီဝကမ္မစွမ်းအင် ကျဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလွန်နိမ့်ကျသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကာ အစားစားချင်စိတ် လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားတတ်သည်။ ၎င်းနောက်တွင် အစားအစာကို စားသုံးမည်ဆိုပါက အစာအိမ်သည် ၎င်းကို သင့်လျော်စွာ မစောင့်ရှောက်နိုင်တော့ပေ။ အစားအစာကို ကောင်းမွန်သော သွေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲမပေးနိုင်ပါ။

လူတိုင်းသည် အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် မည်သည့်အရာမျှ အရသာမခံဘဲ ပုံမှန်အချိန်များတွင် စားသုံးကြမည်ဆိုပါက ၎င်းတို့၏ အစားအစာအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ပြန်လည်ဆုလာဘ်ပေးမည့် စားသောက်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့ရှိကြလိမ့်မည်—လက်ရေးမူ ၁၊ ၁၈၇၆

၂၈၂။ အစားစားရာတွင် ပုံမှန်ဖြစ်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အစားတစ်နပ်ချင်းစီအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ရှိရမည်။ ဤအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်စနစ် လိုအပ်သည်များကို လူတိုင်းစားသုံးကြပါစေ၊ ထို့နောက် နောက်ထပ်အစားအစာအချိန် မရောက်မချင်း အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မစားကြနှင့်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အစားအစာ မလိုအပ်ဘဲနှင့်၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော အချိန်များတွင်နှင့် အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် စားသုံးကြသူများစွာ ရှိကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့တွင် စိတ်ဆန္ဒကို တွန်းလှန်ရန် လုံလောက်သော ဆန္ဒစွမ်းအား မရှိကြသောကြောင့်တည်း။ ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း အချို့သူများသည် စားသုံးနိုင်သော အရာတစ်ခုခု လက်လှမ်းမီသည်နှင့် အဆက်မပြတ် ဝါးစားနေတတ်ကြသည်။ ဤအရာသည် အလွန်ပင် အန္တရာယ်ရှိသည်။ အကယ်၍ ခရီးသွားများသည် ရိုးစင်းပြီး အာဟာရဖြစ်စေသော အစားအစာများကို ပုံမှန်စားသုံးကြမည်ဆိုပါက ကြီးမားသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားရမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖျားနာမှုဒဏ်ကိုလည်း ဤမျှ မခံစားရတော့ပေ—ရောဂါပျောက်ကင်းစေခြင်း အမှုတော်၊ ၃၀၃၊ ၃၀၄၊ ၁၉၀၅

၂၈၃။ အစားစားရာတွင် ပုံမှန်ဖြစ်မှုကို သေချာစွာ ဂရုစိုက်သင့်သည်။ အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မစားရပေ၊ မိဿဟာမုန့်များ၊ အစေ့အဆန်များ၊ သစ်သီးဝလံများ သို့မဟုတ် မည်သည့်အမျိုးအစားဝင် အစားအစာကိုမျှ မစားရပါ။ အစားစားခြင်း ပုံမှန်မဟုတ်ခြင်းသည် အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၏ ကျန်းမာသော ဇီဝကမ္မအခြေအနေကို ပျက်စီးစေပြီး၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ရွှင်လန်းမှုကို ထိခိုက်စေသည်။ ထို့ပြင် ကလေးများသည် စားပွဲဝိုင်းသို့ လာကြသောအခါတွင် ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော အစားအစာများကို နှစ်သက်စားသုံးလိုစိတ် မရှိကြတော့ပါ၊ ၎င်းတို့၏ စားချင်စိတ်သည် ၎င်းတို့အတွက် အန္တရာယ်ရှိသော အရာများကိုသာ တမ်းတနေတတ်သည်—ရောဂါပျောက်ကင်းစေခြင်း အမှုတော်၊ ၃၈၄၊ ၁၉၀၅

၂၈၄။ ဤမိသားစုတွင် အစားအသောက်နှင့် စပ်လျဉ်း၍ မှန်ကန်သော စီမံခန့်ခွဲမှု မရှိခဲ့ပါ၊ ပုံမှန်မဟုတ်မှုများ ရှိခဲ့သည်။ အစားတစ်နပ်ချင်းစီအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အစားအစာကို ရိုးရှင်းသော ပုံစံဖြင့် ပြင်ဆင်ထားရမည်ဖြစ်ကာ အဆီအနှစ် ကင်းစင်ရမည်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် အာဟာရဖြစ်စေရန်၊ ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်စေရန်နှင့် စားချင်စဖွယ် ဖြစ်စေရန်အတွက် အထူးဂရုစိုက်သင့်သည်။ ဤမိသားစုတွင်၊ အခြားသော မိသားစုများစွာကဲ့သို့ပင် ဧည့်သည်များအတွက် အထူးခမ်းနားသော ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်၊ ဟင်းပွဲများစွာကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြပြီး မကြာခဏဆိုသလို အဆီအအိမ့်လွန်ကဲစွာ ပြင်ဆင်တတ်ကြသဖြင့် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေကြသူများသည် အလွန်အကျွံ စားသုံးမိစေရန် သွေးဆောင်ခြင်း ခံကြရသည်။ ထို့နောက် ဧည့်သည်မရှိသည့်အခါတွင် ကြီးမားသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တင်လာသော ပြင်ဆင်မှုများ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ အစားအသောက်သည် အနည်းငယ်သာပါရှိပြီး အာဟာရ ချို့တဲ့ခဲ့သည်။ "ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သက်သက်သာသာ" ဖြစ်သောကြောင့် ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခုအဖြစ် မယူဆခဲ့ကြပါ။ အစားအစာများကို မကြာခဏ ကောက်ယူစားသုံးခဲ့ကြပြီး ပုံမှန်စားသုံးသည့် အချိန်ကို အလေးမထားခဲ့ကြပေ။ ထိုကဲ့သို့သော စီမံခန့်ခွဲမှုကြောင့် မိသားစုဝင်တိုင်း ထိခိုက်နစ်နာ ခဲ့ကြရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အမျိုးသမီးများအနက် မည်သူမဆို ဧည့်သည်များအတွက် ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရမဖြစ်စေနိုင်သော အစားအစာအနည်းငယ်မျှဖြင့် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုများကို ဒုက္ခပေးခြင်းသည် အပြစ်တစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်—အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက်များ ၂:၄၈၅၊ ၁၈၇၀

၂၈၅။ ဤနေရာတွင် ပေးခဲ့သမျှသော အလင်းရောင်များ အားလုံးပြီးနောက်တွင် သင်တို့အနက်မှ လူများစွာသည် အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် စားသုံးနေကြသည်ကို သိရှိရသည့်အတွက် ကျွန်ုပ် အံ့သြမိပါသည်! သင်၏ ပုံမှန်အစားအစာများကြားတွင် အစာအမှုန်အမွှားလေး တစ်ခုမျှပင် သင့်နှုတ်ခမ်းကို ဖြတ်ကျော်သွားခွင့် လုံးဝ မပေးသင့်ပေ။ သင်စားသင့်သည်များကို စားပါ၊ သို့သော် ၎င်းကို အစားတစ်နပ်တည်းတွင် စားပါ၊ ထို့နောက် နောက်ထပ်အစားအစာအချိန် ရောက်သည်အထိ စောင့်ပါ—အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက်များ ၂:၃၇၃၊ ၁၈၆၉

၂၈၆။ လူများစွာတို့သည် အလင်းနှင့် အသိပညာကို ကျောခိုင်းကြပြီး အရသာအတွက် သီလကို စွန့်လွှတ်ကြသည်။ ၎င်းတို့တွင် ဆန္ဒကို တွန်းလှန်ရန် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ခိုင်မာမှု မရှိကြသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် အစားအစာ မလိုအပ်ဘဲနှင့်၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော အချိန်များတွင် စားသုံးကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် အလွဲသုံးစားလုပ်ခံရသော အစာအိမ်က ပုန်ကန်ထကြွလာပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ရှိလာသည်။ အစားစားရာတွင် ပုံမှန်ဖြစ်ခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးနှင့် စိတ်၏ ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုတို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် အစာအမှုန်အမွှားလေး တစ်ခုမျှပင် နှုတ်ခမ်းကို ဖြတ်ကျော်မသွားသင့်ပေ—[ခရစ်ယာန် ပင်ကိုသဘောနှင့် သမ္မာကျမ်းစာ တစ်ကိုယ်ရေသန့်ရှင်းမှု၊ ၅၀] ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ်များ၊ ၁၁၈၊ ၁၈၉၀

၂၈၇။ ထို့ပြင် ဝမ်းဗိုက်နာဖျားဖြစ်သူ— သူသည် ဤလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ခြင်းကြောင့် ဝမ်းဗိုက်နာဖျားဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ ပုံမှန်ဖြစ်မှုကို လိုက်နာမည့်အစား သူသည် စားချင်စိတ်ကို သူ့အား အုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးခဲ့ပြီး အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် စားသုံးခဲ့သည်—အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက်များ ၂:၃၇၄၊ ၁၈၆၉

၂၈၈။ ကလေးများသည် မည်သည့်အချိန်တွင်၊ မည်ကဲ့သို့နှင့် မည်သည်တို့ကို စားသုံးသင့်သည်ဟူသော အရေးပါမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ယေဘူယျအားဖြင့် အသိပညာပေးခြင်း ခံရလေ့မရှိကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ စားချင်စိတ်များကို လွတ်လပ်စွာ လိုက်လျောခွင့်ပေးခြင်း၊ အချိန်မရွေး စားသုံးခြင်း၊ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများကို သွေးဆောင်သောအခါ သစ်သီးဝလံများကို ကိုယ်တိုင်လှမ်းယူစားခြင်းတို့ ခွင့်ပြုခံထားရကြပြီး၊ ဤအရာသည် ပိုင်၊ ကိတ်မုန့်၊ ထောပတ်သုတ်ပေါင်မုန့်နှင့် အမြဲတမ်းလိုလို စားသုံးနေကြသော သရေစာချိုမုန့်များနှင့်အတူ ၎င်းတို့ကို ဝမ်းဝသမားများနှင့် ဝမ်းဗိုက်နာဖျား ဖြစ်သူများ ဖြစ်လာစေသည်။ အစာချေဖျက်ရေး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသည် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသော ကြိတ်စက်တစ်ခုကဲ့သို့ အားနည်းလာကြပြီး၊ အစာအိမ်၏ အလွန်အမင်း အလုပ်လုပ်မှုတွင် ကူညီပေးရန်အတွက် ဦးနှောက်မှ အသက်စွမ်းအားကို ခေါ်ယူရသဖြင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများ အားနည်းသွားကြသည်။ သဘာဝလွန် လှုံ့ဆော်မှုနှင့် အသက်စွမ်းအားများ ယိုယွင်းလာခြင်းတို့က ၎င်းတို့ကို စိတ်ဆတ်စေခြင်း၊ ထိန်းချုပ်မှုကို သည်းမခံနိုင်ခြင်း၊ ကိုယ်ကျိုးရှာပြီး စိတ်မာခြင်းနှင့် စိတ်တိုလွယ်ခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်စေသည်—ကျန်းမာရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲသူ၊ မေ၊ ၁၈၇၇

[ကလေးများအတွက် အစားအသောက် ပုံမှန်ဖြစ်ခြင်း၏ အရေးပါမှု—၃၄၃၊ ၃၄၄၊ ၃၄၅၊ ၃၄၆၊ ၃၄၈]

၂၈၉။ မိဘအများစုသည် မိမိတို့၏ ကလေးများကို ကိုယ်ကျိုးစွန့်အနစ်နာခံခြင်း အလေ့အထများအတွက် သည်းခံစွာဖြင့် ပညာပေးရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ အားလုံးကို မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုနည်းကို သင်ကြားပေးရန် တာဝန်ဝတ္တရားမှ ရှောင်လွှဲလိုကြသဖြင့် ၎င်းတို့ ကြိုက်နှစ်သက်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် စားသုံးရန်နှင့် သောက်သုံးရန်အတွက် လိုက်လျောခွင့်ပေးကြသည်။ စားချင်စိတ်နှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော လိုက်လျောမှုတို့သည် အပြုသဘောဖြင့် တားဆီးထိန်းချုပ်ခြင်း မရှိပါက ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ကြီးထွားလာကြပြီး ခွန်အားရှိလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုအားကောင်းလာကြသည်—အသင်းတော်အတွက် သက်သေခံချက်များ ၃:၅၆၄၊ ၁၈၇၅

[နောက်ခံအခြေအနေအတွက် ကြည့်ပါ ၃၄၇]

၂၉၀။ လောကီသားတို့အတွက် တစ်နေ့လျှင် သုံးကြိမ် စားသုံးခြင်းအပြင် အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အချိန်များ၌ စားသုံးခြင်းသည် အလွန်အမင်း သာမန်ဓမ္မတာ တစ်ရပ် ဖြစ်နေသည်၊ နှင့် နောက်ဆုံးအစားအစာသည် ယေဘူယျအားဖြင့် အဝဆုံးဖြစ်ပြီး အိပ်ရာမဝင်မီလေးတွင် မကြာခဏ စားသုံးတတ်ကြသည်။ ဤအရာသည် သဘာဝအစီအစဉ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်နေခြင်း ဖြစ်သည်၊ အဝစားသုံးသော အစားအစာကို နေ့အချိန်နှောင်းပိုင်းတွင် ဘယ်သောအခါမျှ မစားသင့်ပေ။ အကယ်၍ ဤသူများသည် ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်ကို ပြောင်းလဲကြပြီး တစ်နေ့လျှင် အစားနှစ်နပ်သာ စားမည်ဆိုပါက နှင့် အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် ပန်းသီးတစ်လုံး၊ အစေ့အဆန် သို့မဟုတ် မည်သည့်သစ်သီးဝလံကိုမျှ မစားဘဲ နေကြမည်ဆိုပါက ရလဒ်အနေဖြင့် ကောင်းမွန်သော စားချင်စိတ်နှင့် အလွန်တိုးတက်လာသော ကျန်းမာရေးကို တွေ့မြင်ကြရလိမ့်မည်—သီလနှင့် တမန်တော်၊ ဇူလိုင် ၂၉၊ ၁၈၈၄

၂၉၁။ ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း အချို့သူများသည် လက်လှမ်းမီရာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေမည်ဆိုပါက အဆက်မပြတ် ဝါးစားနေတတ်ကြသည်။ ဤအရာသည် အလွန်ပင် အန္တရာယ်ရှိသော အလေ့အထ ဖြစ်သည်။ ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိကြသော၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်လုပ်ကိုင်မှု အကြောင်းကို မသိကြသော တိရစ္ဆာန်များသည် ဤအရာကို ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ လုပ်ဆောင်နိုင်ကြလိမ့်မည်၊ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အသုံးပြုသင့်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော သတ္တဝါများအတွက် စံနှုန်း မဟုတ်ကြပေ—သီလနှင့် တမန်တော်၊ ဇူလိုင် ၂၉၊ ၁၈၈၄

၂၉၂။ အလွန်အကျွံ စားသောက်ပွဲများနှင့် သင့်လျော်သော အချိန်မဟုတ်ဘဲ အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အစားအစာများသည် ခန္ဓာကိုယ်စနစ်၏ အမျှင်တန်းတိုင်းပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးမှုတစ်ခု ချန်ရစ်ခဲ့သည်—ကျန်းမာရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲသူ၊ ဇွန်၊ ၁၈၇၈

၂၉၃။ လူများစွာတို့သည် ကျန်းမာရေး ဥပဒေများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အချိန်မရွေး စားသုံးကြသည်။ ထို့နောက် မှောင်မိုက်မှုသည် စိတ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဤကိစ္စများနှင့် စပ်လျဉ်း၍ ဘုရားသခင် ပေးသူးခဲ့သော အလင်းရောင်ကို လျစ်လျူရှုကြပြီး မိမိတို့၏ အလေ့အထများတွင် အလွန်တရာ တာဝန်မဲ့ကြကာ၊ မဆင်မခြင် ဖြစ်နေကြသောအခါတွင် လူသားများသည် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်အလင်းပေးခြင်းကို မည်သို့ ခံရနိုင်ကြမည်နည်း။ ညီအစ်ကိုတို့၊ ဤတစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော လိုက်လျောမှု အချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သင်တို့ ပြောင်းလဲခံယူရမည့်အချိန် ရောက်ပြီ မဟုတ်ပါလော—ဧဝံဂလေ့ လုပ်သားများ၊ ၁၇၄၊ ၁၈၉၂ (ဟောင်းအမျိုးအစား)

၂၉၄။ တစ်နေ့လျှင် အစားသုံးနပ်နှင့် အစားတစ်နပ်နှင့်တစ်နပ်ကြားတွင် မည်သည့်အရာမျှ မစားခြင်း—ပန်းသီးတစ်လုံးပင် မပါဝင်စေဘဲ—သည် လိုက်လျောမှု၏ အစွန်းဆုံးကန့်သတ်ချက် ဖြစ်ရမည်။ ဤအရာထက် ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်ကြသူများသည် သဘာဝတရား၏ ဥပဒေများကို ချိုးဖောက်ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး ပြစ်ဒဏ်ကို ခံစားကြရလိမ့်မည်—သီလနှင့် တမန်တော်၊ မေ ၈၊ ၁၈၈၃