Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း (၃၁)—နားထောင်လိုက်နာအပ်သော သတင်းစကား [၃၂၃]

(ဤအခန်းသည် ကောရိနသုဩဝါဒစာ ဒုတိယစောင်အပေါ် အခြေခံထားသည်။)

Chapter 31—The Message Heeded [323]
This chapter is based on the Second Epistle to the Corinthians.

ဧဖက်မြို့မှတစ်ဆင့် ပေါလုသည် အခြားသော သာသနာပြုခရီးစဉ်တစ်ခုကို စတင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုခရီးစဉ်တွင် ဥရောပ၌ သူယခင်က လုပ်ဆောင်ခဲ့သော နေရာများသို့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ တရောမြို့တွင် “ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရန်” ခေတ္တမျှ ရပ်နားနေစဉ်အတွင်း သူ၏သတင်းစကားကို နားထောင်ရန် အသင့်ရှိနေသူအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သော အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ “သခင်ဘုရားသည် အကျွန်ုပ်အား အခွင့်တံခါးကို ဖွင့်တော်မူပြီ” ဟု နောက်ပိုင်းတွင် သူပြောကြားခဲ့သည်။ သို့သော် တရောမြို့တွင် သူ၏ကြိုးပမ်းမှုများ အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာ၌ ကြာရှည်စွာ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။ “အသင်းတော်အပေါင်းတို့ကို ပြုစုရသော ဝတ်” နှင့် အထူးသဖြင့် ကောရိနသု အသင်းတော်အရေးသည် သူ၏နှလုံးသားပေါ်တွင် လေးလံစွာ ဖိစီးနေခဲ့သည်။ ကောရိနသုရှိ ညီအစ်ကိုများထံ ပေးပို့ခဲ့သော အကြံပေးချက်နှင့် ဆုံးမစကားများကို မည်သို့လက်ခံရရှိကြသည်ကို သိရှိရန် တရောမြို့တွင် တိတုနှင့် တွေ့ဆုံရန် သူမျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း၊ ယင်းသို့ ဖြစ်မလာခဲ့သဖြင့် သူစိတ်ပျက်ခဲ့ရသည်။ ထိုအတွေ့အကြုံနှင့်ပတ်သက်၍ “ငါ့ညီ တိတုကို မတွေ့သောကြောင့် ငါ့စိတ်နှလုံးသည် မသက်သာ” ဟု သူရေးသားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တရောမြို့မှ ထွက်ခွာ၍ မာကေဒေါနိပြည်သို့ ကူးသွားခဲ့ပြီး၊ ဖိလိပ္ပိမြို့တွင် တိမောသေနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

From Ephesus Paul set forth on another missionary tour, during
which he hoped to visit once more the scenes of his former labors in
Europe. Tarrying for a time at Troas, “to preach Christ’s gospel,” he
found some who were ready to listen to his message. “A door was
opened unto me of the Lord,” he afterward declared of his labors in
this place. But successful as were his efforts at Troas, he could not
remain there long. “The care of all the churches,” and particularly of
the church at Corinth, rested heavily on his heart. He had hoped to
meet Titus at Troas and to learn from him how the words of counsel
and reproof sent to the Corinthian brethren had been received, but
in this he was disappointed. “I had no rest in my spirit,” he wrote
concerning this experience, “because I found not Titus my brother.”
He therefore left Troas and crossed over to Macedonia, where, at
Philippi he met Timothy.

ကောရိနသု အသင်းတော်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသော ထိုအချိန်အတွင်း [၃၂၄] ပေါလုသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏အကြံပေးချက်များနှင့် သတိပေးစကားများအပေါ် အထင်အမြင်လွဲမှားကြမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းမှုများက သူ၏ဝိညာဉ်ကို လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူရေးသားခဲ့သည်မှာ “ငါတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ မသက်သာ၊ အရာရာ၌ ဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။ ပြင်ပ၌ တိုက်လှန်ခြင်း၊ အတွင်း၌ ကြောက်လန့်ခြင်းရှိကြ၏။ သို့သော်လည်း စိတ်ပျက်သောသူတို့ကို သက်သာစေတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် တိတုလာခြင်းအားဖြင့် ငါတို့ကို သက်သာစေတော်မူပြီ။”

During this time of anxiety concerning the church at Corinth, [324]
Paul hoped for the best; yet at times feelings of deep sadness would
sweep over his soul, lest his counsels and admonitions might be
misunderstood. “Our flesh had no rest,” he afterward wrote, “but
we were troubled on every side; without were fghtings, within were
fears. Nevertheless God, that comforteth those that are cast down,
comforted us by the coming of Titus.”

ဤသစ္စာရှိသော သတင်းစကားဆောင်သူသည် ကောရိနသု ယုံကြည်သူများအကြားတွင် အံ့သြဖွယ်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်ဟူသော ဝမ်းမြောက်ဖွယ် သတင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ များစွာသောသူတို့သည် ပေါလု၏စာတွင်ပါရှိသော သွန်သင်ချက်များကို လက်ခံခဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏အပြစ်များအတွက် နောင်တရခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အသက်တာသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာအတွက် ကဲ့ရဲ့ဖွယ်ရာ မဟုတ်တော့ဘဲ လက်တွေ့ကျသော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းအတွက် အားကောင်းသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

This faithful messenger brought the cheering news that a wonderful change had taken place among the Corinthian believers. Many
had accepted the instruction contained in Paul’s letter and had repented of their sins. Their lives were no longer a reproach to Christianity, but exerted a powerful influence in favor of practical godliness.

ပေါလုသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်လျက်၊ သူတို့အတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကောင်းမွန်သည့် အမှုတော်ကြောင့် မိမိ၏ ဝမ်းမြောက်မှုကို ဖော်ပြရန် ကောရိနသု ယုံကြည်သူများထံသို့ နောက်ထပ်စာတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်- “ငါသည် ထိုစာအားဖြင့် သင်တို့ကို စိတ်မသာစေသော်လည်း ယခု ငါနောင်တမရ။ အထက်က နောင်တရသော်လည်း ရပြီ။” သူ၏စကားများသည် မထီမဲ့မြင် ပြုခံရမည်ကို စိုးရိမ်၍ ပင်ပန်းဆင်းရဲနေစဉ်အတွင်း၊ သူသည် အလွန်ပြတ်သားစွာနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရေးသားခဲ့မိခြင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ နောင်တရခဲ့ဖူးသည်။ သူက ဆက်လက်၍ “ယခုမှာ ငါဝမ်းမြောက်၏။ သင်တို့သည် စိတ်မသာခြင်းသို့ ရောက်သောကြောင့် ဝမ်းမြောက်သည်မဟုတ်။ နောင်တရခြင်းအကြောင်းနှင့်တကွ စိတ်မသာခြင်းသို့ ရောက်သောကြောင့် ဝမ်းမြောက်၏။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် ငါတို့အားဖြင့် အဘယ်အမှု၌မျှ အကျိုးမယုတ်စေခြင်းငှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း စိတ်မသာခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း စိတ်မသာခြင်းသည် နောင်တမရအပ်သော ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော နောင်တကို ဖြစ်စေတတ်၏” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ စိတ်နှလုံးအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နောင်တသည် အပြစ်ကို ဝန်ခံခြင်းနှင့် စွန့်ပယ်ခြင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော အကျိုးကျေးဇူးများကို ကောရိနသု ယုံကြည်သူများ၏ အသက်တာတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း တမန်တော်က ဆိုခဲ့သည်။ [၃၂၅] “ကြည့်ရှုလော့၊ သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း စိတ်မသာခြင်းသို့ ရောက်သောကြောင့်၊ အဘယ်မျှလောက်သော ကြိုးစားခြင်း၊ အပြစ်ဖြေခြင်း၊ အမျက်ထွက်ခြင်း၊ ကြောက်လန့်ခြင်း၊ တောင့်တခြင်း၊ စေတနာစိတ်ရှိခြင်း၊ အပြစ်ပေးခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေသနည်း။”

Filled with joy, the apostle sent another letter to the Corinthian
believers, expressing his gladness of heart because of the good work
wrought in them: “Though I made you sorry with a letter, I do not
219
220 The Acts of the Apostles
repent, though I did repent.” When tortured by the fear that his words
would be despised, he had sometimes regretted that he had written
so decidedly and severely. “Now I rejoice,” he continued, “not that
ye were made sorry, but that ye sorrowed to repentance: for ye were
made sorry after a godly manner, that ye might receive damage by us
in nothing. For godly sorrow worketh repentance to salvation not to
be repented of.” That repentance which is produced by the influence
of divine grace upon the heart will lead to confession and forsaking
of sin. Such were the fruits which the apostle declared had been seen
[325] in the lives of the Corinthian believers. “What carefulness it wrought
in you, yea, what clearing of yourselves, yea, what indignation, yea,
what fear, yea, what vehement desire, yea, what zeal.”

အတန်ကြာ ပေါလုသည် အသင်းတော်များအတွက် စိတ်ဝိညာဉ်၌ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းဆောင်နေခဲ့ရသည်—ထိုဝန်ထုပ်သည် သူခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလောက်အောင် လေးလံလှသည်။ မိစ္ဆာဆရာများသည် ယုံကြည်သူများအကြား သူ၏ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားစစ်၏ နေရာတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အယူဝါဒများကို သွတ်သွင်းရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ပေါလု ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် စိတ်ပျက်စရာများကို ဤစကားများတွင် တွေ့နိုင်သည်- “ငါတို့သည် ကိုယ်အစွမ်းထက် လွန်ကဲစွာ ပြင်းထန်သော နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရ၍ အသက်ရှင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်း မရှိသည်တိုင်အောင် စိတ်ပျက်ကြ၏။”

For some time Paul had been carrying a burden of soul for the
churches—a burden so heavy that he could scarcely endure it. False
teachers had sought to destroy his influence among the believers
and to urge their own doctrines in the place of gospel truth. The
perplexities and discouragements with which Paul was surrounded
are revealed in the words, “We were pressed out of measure, above
strength, insomuch that we despaired even of life.”

သို့သော် ယခုအခါ စိုးရိမ်စရာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီ။ သူ၏စာကို ကောရိနသုလူတို့ လက်ခံလိုက်ပြီဟူသော သတင်းကြောင့် ပေါလုသည် ဝမ်းမြောက်စကားများ ဆိုခဲ့သည်- “ငါတို့သခင် ယေရှုခရစ်၏ ခမည်းတော် ဘုရားသခင်၊ ဂရုဏာတော်၏ ခမည်းတော်၊ သက်သာခြင်းရှိသမျှတို့၏ ဘုရားသခင်သည် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း။ ထိုဘုရားသခင်သည် ငါတို့၌ သက်သာခြင်းကို ပေးတော်မူသကဲ့သို့၊ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်သောသူတို့အား ငါတို့သည် သက်သာခြင်းကို ပေးနိုင်စေခြင်းငှာ၊ ငါတို့၌ ဆင်းရဲခြင်း ရှိသမျှတို့တွင် ငါတို့ကို သက်သာစေတော်မူ၏။ ခရစ်တော်ကြောင့် ငါတို့၌ ဆင်းရဲခြင်းသည် ကဲသကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်အားဖြင့် ငါတို့၌ သက်သာခြင်းသည်လည်း ကဲလျက်ရှိ၏။ ငါတို့သည် ဆင်းရဲခြင်းသို့ ရောက်လျှင် သင်တို့၏ သက်သာခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်၏။ ထိုကယ်တင်ခြင်းသည် ငါတို့ခံရသော ဆင်းရဲခြင်းမျိုးကို သင်တို့သည် သည်းခံနိုင်သော အစွမ်းရှိ၏။ ငါတို့သည် သက်သာခြင်းသို့ ရောက်လျှင်လည်း သင်တို့၏ သက်သာခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်၏။ သင်တို့သည် ငါတို့ခံရသော ဆင်းရဲခြင်းကို ခံရကြသည်ဖြစ်၍၊ ငါတို့ရသော သက်သာခြင်းကိုလည်း ရကြလိမ့်မည်ဟု ငါတို့သည် သိလျက် သင်တို့အဖို့ မြဲမြံသော မျှော်လင့်ခြင်း ရှိကြ၏။”

But now one cause of anxiety was removed. At the tidings of
the acceptance of his letter to the Corinthians, Paul broke forth into
words of rejoicing: “Blessed be God, even the Father of our Lord
Jesus Christ, the Father of mercies, and the God of all comfort;
who comforteth us in all our tribulation, that we may be able to
comfort them which are in any trouble, by the comfort wherewith
we ourselves are comforted of God. For as the sufferings of Christ
abound in us, so our consolation also aboundeth by Christ. And
whether we be afflicted, it is for your consolation and salvation,
which is effectual in the enduring of the same sufferings which we
also suffer: or whether we be comforted, it is for your consolation
and salvation. And our hope of you is steadfast, knowing, that as ye
are partakers of the sufferings, so shall ye be also of the consolation.”

သူတို့၏ တစ်ဖန်နောင်တရလာခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်၌ ကြီးထွားလာခြင်းတို့အတွက် သူ၏ဝမ်းမြောက်မှုကို ဖော်ပြရာတွင်၊ ပေါလုသည် ဤစိတ်နှလုံးနှင့် အသက်တာ ပြောင်းလဲမှုအတွက် ချီးမွမ်းခြင်းရှိသမျှကို ဘုရားသခင်ထံသို့သာ ပုံအပ်ခဲ့သည်။ [၃၂၆] “ခရစ်တော်အားဖြင့် ငါတို့ကို အစဉ်အောင်စေတော်မူ၍၊ ကိုယ်တော်ကို သိသောရနံ့ကို ခပ်သိမ်းသောအရပ်တို့၌ ငါတို့အားဖြင့် ထင်ရှားစေတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် ကြီးလှပေ၏” ဟု သူဟစ်ကြွေးခဲ့သည်။ “အကြောင်းမူကား ငါတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်သောသူတို့၌လည်းကောင်း၊ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သောသူတို့၌လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင့်ရှေ့တော်၌ ခရစ်တော်၏ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ဖြစ်သတည်း။” စစ်ပွဲတွင် အောင်နိုင်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် သူပြန်လာသောအခါ သုံ့ပန်းများကို တန်းစီခေါ်ဆောင်လာသည့် ဓလေ့တစ်ခု ထိုခေတ်၌ ရှိခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အခါမျိုးတွင် နံ့သာပေါင်းကိုင်ဆောင်သူများကို ခန့်အပ်ထားပြီး၊ စစ်တပ်သည် အောင်ပွဲခံလျက် အိမ်သို့ ချီတက်လာစဉ်တွင် ထိုမွှေးရနံ့သည် သေဒဏ်ပေးခံရမည့် သုံ့ပန်းများအတွက်မူ သူတို့အသတ်ခံရမည့် အချိန်နီးပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသသော သေခြင်းနှင့်ဆိုင်သော ရနံ့ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ဖမ်းဆီးသူများထံမှ မျက်နှာသာရရှိပြီး အသက်ချမ်းသာခွင့်ရမည့် သုံ့ပန်းများအတွက်မူ သူတို့၏လွတ်မြောက်မှု နီးပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသသော အသက်နှင့်ဆိုင်သော ရနံ့ဖြစ်သည်။

In expressing his joy over their reconversion and their growth
in grace, Paul ascribed to God all the praise for this transformation
[326] of heart and life. “Thanks be unto God,“ he exclaimed, “which
always causeth us to triumph in Christ, and maketh manifest the
savor of His knowledge by us in every place. For we are unto God
a sweet savor of Christ, in them that are saved, and in them that
Message Heeded 221
perish.” It was the custom of the day for a general victorious in
warfare to bring with him on his return a train of captives. On such
occasions incense bearers were appointed, and as the army marched
triumphantly home, the fragrant odor was to the captives appointed
to die, a savor of death, showing that they were nearing the time of
their execution; but to those of the prisoners who had found favor
with their captors, and whose lives were to be spared, it was a savor
of life, in that it showed them that their freedom was near.

ပေါလုသည် ယခုအခါ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကောရိနသုရှိ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းတော်အပေါ် စာတန်သည် အောင်ပွဲမရနိုင်ကြောင်း သူခံစားရပြီး၊ သူ၏နှလုံးသားအတွင်းရှိ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုကို ချီးမွမ်းစကားများဖြင့် သွန်းလောင်းခဲ့သည်။ သူနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်များသည် ခရစ်တော်နှင့် သမ္မာတရား၏ ရန်သူများကို အောင်နိုင်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ကယ်တင်ရှင်အား သိကျွမ်းခြင်းကို ချဲ့ထွင်ရန် ဇွဲအသစ်ဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်ကြလိမ့်မည်။ နံ့သာပေါင်းကဲ့သို့ပင် ဧဝံဂေလိတရား၏ မွှေးရနံ့သည် တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားရမည်။ ခရစ်တော်ကို လက်ခံသောသူတို့အတွက် ထိုသတင်းစကားသည် အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ရောက်သော အသက်ရနံ့ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် မယုံကြည်ဘဲ နေမြဲနေသူများအတွက်မူ သေခြင်းသို့ ရောက်သော သေရနံ့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Paul was now full of faith and hope. He felt that Satan was
not to triumph over the work of God in Corinth, and in words of
praise he poured forth the gratitude of his heart. He and his fellow
laborers would celebrate their victory over the enemies of Christ
and the truth, by going forth with new zeal to extend the knowledge
of the Saviour. Like incense the fragrance of the gospel was to be
diffused throughout the world. To those who should accept Christ,
the message would be a savor of life unto life; but to those who
should persist in unbelief, a savor of death unto death.

ဤအမှုတော်၏ ကြီးမားလှသော အတိုင်းအတာကို သိမြင်ပြီး ပေါလုက “ဤသို့သော အမှုတို့ကို မည်သူ တတ်နိုင်သနည်း” ဟု ဟစ်ကြွေးခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ရန်သူများက ထိုသတင်းစကားကိုဖြစ်စေ၊ သတင်းစကားဆောင်သူကိုဖြစ်စေ မထီမဲ့မြင်ပြုရန် တရားမျှတသော အကြောင်းပြချက် မရှိစေရန် ခရစ်တော်၏အကြောင်းကို မည်သူက ဟောပြောနိုင်သနည်း။ ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၏ လေးနက်သော တာဝန်ကို ယုံကြည်သူများအား သတိပြုစေလိုခဲ့သည်။ [၃၂၇] နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောရာတွင် သစ္စာရှိခြင်းနှင့်အတူ စင်ကြယ်ပြီး တည်ကြည်သော အသက်တာရှိမှသာလျှင် ဓမ္မဆရာများ၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို ဘုရားသခင် လက်ခံတော်မူနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်များအတွက် အကျိုးရှိစေမည်ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ် ဓမ္မဆရာများသည်လည်း လုပ်ငန်းတော်၏ ကြီးမြတ်မှုကို သိရှိလျက် တမန်တော်နှင့်အတူ “ဤသို့သော အမှုတို့ကို မည်သူ တတ်နိုင်သနည်း” ဟု ကောင်းစွာ ဟစ်ကြွေးနိုင်ကြပေသည်။

Realizing the overwhelming magnitude of the work, Paul exclaimed, “Who is suffcient for these things?” Who is able to preach
Christ in such a way that His enemies shall have no just cause to
despise the messenger or the message that he bears? Paul desired [327]
to impress upon believers the solemn responsibility of the gospel
ministry. Faithfulness in preaching the word, united with a pure,
consistent life, can alone make the efforts of ministers acceptable
to God and proftable to souls. Ministers of our day, burdened with
a sense of the greatness of the work, may well exclaim with the
apostle, “Who is suffcient for these things?”

ပေါလုသည် သူ၏ယခင်စာကို ရေးသားရာတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းသည်ဟု စွပ်စွဲသူအချို့ ရှိခဲ့သည်။ တမန်တော်သည် ယခုအခါ အသင်းတော်ဝင်များအား သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ထိုသို့ပင် ဆုံးဖြတ်သလောဟု မေးမြန်းခြင်းဖြင့် ဤအချက်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ “ငါတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တစ်ဖန် ချီးမွမ်းစပြုကြသလော။ သို့မဟုတ် အချို့သောသူတို့ကဲ့သို့ သင်တို့ထံသို့ ချီးမွမ်းသောစာကို ဆောင်ခဲ့ရသလော။ သင်တို့ထံမှ ချီးမွမ်းသောစာကို ခံရသလော” ဟု သူက မေးခဲ့သည်။ နေရာသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သော ယုံကြည်သူများသည် သူတို့ယခင်က ပူးပေါင်းခဲ့သော အသင်းတော်မှ ထောက်ခံစာများကို ယူဆောင်လာလေ့ရှိသော်လည်း၊ ဤအသင်းတော်များကို တည်ထောင်သူများဖြစ်သော ဦးဆောင်အမှုဆောင်များအတွက်မူ ထိုကဲ့သို့သော ထောက်ခံချက် မလိုအပ်ပါ။ ရုပ်တုကို ကိုးကွယ်ခြင်းမှ ဧဝံဂေလိတရား၏ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရသော ကောရိနသု ယုံကြည်သူများသည် ပေါလုအတွက် လိုအပ်သော ထောက်ခံချက်ပင် ဖြစ်ကြသည်။ သမ္မာတရားကို သူတို့လက်ခံခြင်းနှင့် သူတို့၏အသက်တာတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများသည် သူ၏လုပ်ငန်းတော်၌ သစ္စာရှိခြင်းနှင့် ခရစ်တော်၏ အမှုဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် အကြံပေးရန်၊ ဆုံးမရန်နှင့် တိုက်တွန်းရန် သူ၏အခွင့်အာဏာအတွက် ထင်ရှားသော သက်သေများ ဖြစ်ကြသည်။

There were those who had charged Paul with self-commendation
in writing his former letter. The apostle now referred to this by
asking the members of the church if they thus judged his motives.
“Do we begin again to commend ourselves?” he inquired; “or need
we, as some others, epistles of commendation to you, or letters of
commendation from you?” Believers moving to a new place often
carried with them letters of commendation from the church with
which they had formerly been united; but the leading workers, the
founders of these churches, had no need of such commendation. The
Corinthian believers, who had been led from the worship of idols
to the faith of the gospel, were themselves all the recommendation
222 The Acts of the Apostles
that Paul needed. Their reception of the truth, and the reformation
wrought in their lives, bore eloquent testimony to the faithfulness of
his labors and to his authority to counsel, reprove, and exhort as a
minister of Christ.

ပေါလုသည် ကောရိနသု ညီအစ်ကိုများကို သူ၏သက်သေခံချက်အဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။ “သင်တို့သည် ငါတို့နှလုံး၌ ရေးထားလျက်၊ လူအပေါင်းတို့ သိလျက် ဖတ်လျက်ရှိသော ငါတို့၏စာ ဖြစ်ကြ၏” ဟု သူက ဆိုခဲ့သည်။ “သင်တို့သည် ငါတို့ အမှုဆောင်၍ ရေးထားသော ခရစ်တော်၏စာ ဖြစ်ကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ ပြကြပြီ။ ထိုစာသည် မင်နှင့်ရေးထားသည်မဟုတ်၊ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်နှင့် ရေးထားသတည်း။ [၃၂၈] ကျောက်ပြားပေါ်မှာ ရေးထားသည်မဟုတ်၊ နှလုံးသားတည်းဟူသော အသားပြားပေါ်မှာ ရေးထားသတည်း။”

Paul regarded the Corinthian brethren as his testimonial. “Ye
are our epistle,” he said, “written in our hearts, known and read of
all men: forasmuch as ye are manifestly declared to be the epistle
[328] of Christ ministered by us, written not with ink, but with the Spirit
of the living God; not in tables of stone, but in fleshy tables of the
heart.”

အပြစ်သားများ နောင်တရခြင်းနှင့် သမ္မာတရားအားဖြင့် သူတို့၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်က မိမိအား အမှုတော်ဆောင်ရန် ခေါ်ယူထားကြောင်း ဓမ္မဆရာတစ်ဦး ရရှိနိုင်သည့် အခိုင်မာဆုံးသော သက်သေဖြစ်သည်။ သူ၏ တမန်တော်ဖြစ်ခြင်းဆိုင်ရာ သက်သေကို နောင်တရသူတို့၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားပြီး၊ သူတို့၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသော အသက်တာများက သက်သေခံလျက်ရှိသည်။ ခရစ်တော်သည် ဘုန်းအသရေ၏ မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် သူတို့အတွင်း၌ တည်ရှိနေသည်။ ဓမ္မဆရာတစ်ဦးသည် သူ၏အမှုတော်၏ ဤတံဆိပ်ခတ်နှိပ်ချက်များကြောင့် များစွာ ခွန်အားရရှိသည်။

The conversion of sinners and their sanctifcation through the
truth is the strongest proof a minister can have that God has called
him to the ministry. The evidence of his apostleship is written upon
the hearts of those converted, and is witnessed to by their renewed
lives. Christ is formed within, the hope of glory. A minister is
greatly strengthened by these seals of his ministry.

ယနေ့ခေတ် ခရစ်တော်၏ ဓမ္မဆရာများသည် ပေါလု၏ လုပ်ငန်းတော်အတွက် ကောရိနသု အသင်းတော်က ပေးခဲ့သော သက်သေမျိုးကိုပင် ရရှိသင့်သည်။ သို့သော် ဤခေတ်တွင် ဟောပြောသူများစွာ ရှိသော်လည်း၊ ခရစ်တော်၏ နှလုံးသားတွင် တည်ရှိသော မေတ္တာနှင့် ပြည့်ဝသော၊ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး သန့်ရှင်းသော ဓမ္မဆရာများမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ခရစ်တော်၏ ဘာသာတရားကို လက်ခံထားသည်ဟု ဆိုကြသော သူများစွာတွင် မာနထောင်လွှားခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ကိုးစားခြင်း၊ လောကကို ချစ်ခြင်း၊ အပြစ်ရှာခြင်း၊ ခါးသီးခြင်းနှင့် ငြူစူခြင်းဟူသော အသီးများ သီးနေကြသည်။ သူတို့၏ အသက်တာသည် ကယ်တင်ရှင်၏ အသက်တာနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး၊ သူတို့နောင်တရခဲ့စဉ်က ရရှိခဲ့သော ဓမ္မမှု၏ လက္ခဏာနှင့်ပတ်သက်၍ စိတ်မကောင်းဖွယ်ရာ သက်သေခံချက်များကို မကြာခဏ ပေးနေတတ်သည်။

Today the ministers of Christ should have the same witness as
that which the Corinthian church bore to Paul’s labors. But though
in this age there are many preachers, there is a great scarcity of
able, holy ministers—men flled with the love that dwelt in the heart
of Christ. Pride, self-confdence, love of the world, faultfnding,
bitterness, envy, are the fruit borne by many who profess the religion
of Christ. Their lives, in sharp contrast to the life of the Saviour,
often bear sad testimony to the character of the ministerial labor
under which they were converted.

ဘုရားသခင်က ဧဝံဂေလိတရား၏ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော အမှုဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် လက်ခံခြင်းထက် ကြီးမြတ်သော ဂုဏ်အသရေ လူတစ်ဦးတွင် မရှိနိုင်ပါ။ သို့သော် ဘုရားသခင်က သူ၏အမှုတော်တွင် တန်ခိုးနှင့် အောင်မြင်မှုကို ပေးသနားတော်မူသောသူတို့သည် ဝါကြွားခြင်းမပြုကြပါ။ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်တွင် အဘယ်တန်ခိုးမျှ မရှိကြောင်း သိရှိလျက်၊ ဘုရားသခင်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုနေရကြောင်း ဝန်ခံကြသည်။ ပေါလုနှင့်အတူ သူတို့က “ငါတို့သည် ကိုယ်အလိုအလျောက် တတ်နိုင်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထင်ကြ။ ငါတို့ တတ်နိုင်ခြင်းအကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုဘုရားသခင်သည် ပဋိညာဉ်တရားသစ်၏ အမှုဆောင်ဖြစ်နိုင်သော အစွမ်းကို ငါတို့အား ပေးတော်မူပြီ” ဟု ဆိုကြသည်။ [၃၂၉] စစ်မှန်သော ဓမ္မဆရာတစ်ဦးသည် အရှင်သခင်၏ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်သည်။ ခရစ်တော်နှင့် အသင်းတော်၊ လောကတို့၏ ဆက်ဆံရေးမျိုးကို မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဆက်ခံထားကြောင်း သိရှိလျက် မိမိအမှုတော်၏ အရေးကြီးပုံကို ခံစားရသည်။ သူသည် အပြစ်သားများကို ပိုမိုမြင့်မြတ်သော အသက်တာသို့ ပို့ဆောင်ရန်နှင့် အောင်နိုင်သူ၏ ဆုလဒ်ကို သူတို့ရရှိစေရန် မမောမပန်း အလုပ်လုပ်သည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းများသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ အသက်ရှင်သော မီးခဲနှင့် ထိတွေ့ခြင်း ခံရပြီး၊ အပြစ်သားများ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ယေရှုကို မြှောက်တင်သည်။ သူ၏ဟောပြောချက်ကို ကြားရသောသူများသည် သူသည် ထက်သန်ပြီး ထိရောက်သော ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်ခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သူ၏အပေါ်၌ တည်ရှိနေပြီး၊ သူ၏ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ အသက်ရှင်သောမီးကို ခံစားရသဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာများကို ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ပြသနိုင်သည်။ စာတန်၏ ခံတပ်များကို ဖြိုဖျက်နိုင်သော တန်ခိုးကို သူ့အား ပေးသနားထားသည်။ သူ၏ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်ကို တင်ပြမှုကြောင့် နှလုံးသားများ ကြေကွဲကြပြီး၊ များစွာသောသူတို့က “ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်အံ့သောငှာ အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်း” ဟု မေးမြန်းရန် ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရသည်။

A man can have no greater honor than to be accepted by God
as an able minister of the gospel. But those whom the Lord blesses
with power and success in His work do not boast. They acknowledge
their entire dependence on Him, realizing that of themselves they
have no power. With Paul they say, “Not that we are suffcient of
ourselves to think anything as of ourselves; but our suffciency is of
God; who also hath made us able ministers of the new testament.”
[329] A true minister does the work of the Master. He feels the importance of his work, realizing that he sustains to the church and
to the world a relation similar to that which Christ sustained. He
works untiringly to lead sinners to a nobler, higher life, that they
may obtain the reward of the overcomer. His lips are touched with a
live coal from the altar, and he uplifts Jesus as the sinner’s only hope.
Message Heeded 223
Those who hear him know that he has drawn near to God in fervent,
effectual prayer. The Holy Spirit has rested upon him, his soul has
felt the vital, heavenly fre, and he is able to compare spiritual things
with spiritual. Power is given him to tear down the strongholds of
Satan. Hearts are broken by his presentation of the love of God, and
many are led to inquire, “What must I do to be saved?”

“ထိုသို့ ငါတို့သည် ဂရုဏာတော်ကို ခံရသည်နှင့်အညီ ဤအမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရသောကြောင့် အားမလျှော့ဘဲ၊ ရှက်ဖွယ်သော လျှို့ဝှက်သောအမှုတို့ကို စွန့်ပယ်၍၊ ပရိယာယ်အားဖြင့် မကျင့်၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို မဖောက်ပြန်ဘဲ၊ သမ္မာတရားကို ထင်ရှားစေသဖြင့်၊ ဘုရားသခင့်ရှေ့တော်၌ လူအပေါင်းတို့၏ ကိုယ်ကိုကိုယ် သိသောစိတ်၌ ကိုယ်ကိုကိုယ် ထင်ရှားစေကြ၏။ ငါတို့ဟောပြောသော ဧဝံဂေလိတရားသည် ဖုံးအုပ်လျက်ရှိလျှင်၊ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သောသူတို့၌သာ ဖုံးအုပ်လျက်ရှိ၏။ ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်ဖြစ်သော ခရစ်တော်၏ ဘုန်းအသရေနှင့် ပြည့်စုံသော ဧဝံဂေလိတရား၏ အလင်းသည် မယုံကြည်သောသူတို့ကို မလင်းစေခြင်းငှာ၊ ဤလောကကို အစိုးရသော နတ်ဘုရားသည် သူတို့၏ ဉာဏ်မျက်စိကို ကွယ်စေပြီ။ ငါတို့သည် ကိုယ်ကို ဟောပြောကြသည်မဟုတ်။ သခင်ယေရှုခရစ်ကိုလည်းကောင်း၊ ယေရှုအတွက်ကြောင့် သင်တို့၏ ကျွန်ဖြစ်သော ငါတို့ကိုယ်ကိုလည်းကောင်း ဟောပြောကြ၏။ အကြောင်းမူကား မှောင်မိုက်ထဲက အလင်းထွက်စေခြင်းငှာ မိန့်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ယေရှုခရစ်၏ မျက်နှာတော်၌ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေကို သိသောဉာဏ်၏ အလင်းကို ပေးစေခြင်းငှာ ငါတို့နှလုံးထဲ၌ လင်းတော်မူပြီ။”

“Therefore seeing we have this ministry, as we have received
mercy, we faint not; but have renounced the hidden things of dishonesty, not walking in craftiness, nor handling the word of God
deceitfully; but by manifestation of the truth commending ourselves
to every man’s conscience in the sight of God. But if our gospel be
hid, it is hid to them that are lost: in whom the god of this world
hath blinded the minds of them which believe not, lest the light
of the glorious gospel of Christ, who is the image of God, should
shine unto them. For we preach not ourselves, but Christ Jesus the
Lord; and ourselves your servants for Jesus’ sake. For God, who
commanded the light to shine out of darkness, hath shined in our
hearts, to give the light of the knowledge of the glory of God in the
face of Jesus Christ.”

ဤသို့ဖြင့် တမန်တော်သည် ခရစ်တော်၏ အမှုဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် မိမိအား ပေးအပ်ထားသော မြင့်မြတ်သော တာဝန်၌ ပြသထားသည့် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ဂရုဏာတော်ကို ချီးမြှောက်ခဲ့သည်။ [၃၃၀] ဘုရားသခင်၏ ကြွယ်ဝသော ဂရုဏာတော်အားဖြင့် သူနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် အခက်အခဲ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဘေးအန္တရာယ်များအကြားတွင် တည်မြဲနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် နားထောင်သူတို့၏ အလိုသို့ လိုက်၍ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သွန်သင်ချက်များကို ပုံဖော်ခြင်းမပြုခဲ့သလို၊ သူတို့၏ သွန်သင်ချက်များ ပိုမိုဆွဲဆောင်မှု ရှိစေရန်အတွက် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော သမ္မာတရားများကို ချန်လှပ်ထားခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပါ။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်များ နောင်တရပြီး ပြောင်းလဲလာရန် ဆုတောင်းလျက် သမ္မာတရားကို ရိုးရှင်းစွာနှင့် ရှင်းလင်းစွာ တင်ပြခဲ့ကြသည်။ တင်ပြသော သမ္မာတရားသည် လူတိုင်း၏ ကိုယ်ကိုကိုယ် သိသောစိတ်တွင် လက်ခံနိုင်စေရန် သူတို့၏ အကျင့်စာရိတ္တကိုလည်း သူတို့၏ သွန်သင်ချက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။

Thus the apostle magnifed the grace and mercy of God, shown [330]
in the sacred trust committed to him as a minister of Christ. By
God’s abundant mercy he and his brethren had been sustained in
diffculty, affliction, and danger. They had not modeled their faith
and teaching to suit the desires of their hearers, nor kept back truths
essential to salvation in order to make their teaching more attractive.
They had presented the truth with simplicity and clearness, praying
for the conviction and conversion of souls. And they had endeavored
to bring their conduct into harmony with their teaching, that the truth
presented might commend itself to every man’s conscience.

တမန်တော်က ဆက်လက်၍ “ထိုတန်ခိုး၏ ထူးကဲခြင်းသည် ငါတို့နှင့် မဆိုင်၊ ဘုရားသခင်နှင့် ဆိုင်စေခြင်းငှာ၊ ဤရတနာကို မြေအိုးထဲ၌ ငါတို့ ဆောင်ကြ၏” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏သမ္မာတရားကို အပြစ်ကင်းသော ကောင်းကင်တမန်များမှတစ်ဆင့် ကြေညာစေနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ်မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် သူ၏အကြံအစည်များကို လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် အားနည်းခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေသော လူသားများကို ကိရိယာများအဖြစ် ရွေးချယ်တော်မူသည်။ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာကို မြေအိုးများထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ လူသားများမှတစ်ဆင့် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို လောကသို့ ပေးပို့ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့မှတစ်ဆင့် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေသည် အပြစ်၏ မှောင်မိုက်ထဲသို့ လင်းလက်ရမည်ဖြစ်သည်။ မေတ္တာနှင့် ပြည့်ဝသော အမှုတော်အားဖြင့် သူတို့သည် အပြစ်ရှိသူများနှင့် လိုအပ်နေသူများကို ကူညီပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်သို့ ပို့ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အမှုတော်ရှိသမျှတွင် ခပ်သိမ်းသော အရာတို့၏ အထက်၌ ရှိတော်မူသော အရှင်အား ဘုန်းအသရေ၊ ဂုဏ်သရေနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းတို့ကို ပေးအပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

“We have this treasure,” the apostle continued, “in earthen vessels, that the excellency of the power may be of God, and not of
us.” God could have proclaimed His truth through sinless angels,
but this is not His plan. He chooses human beings, men compassed
with infrmity, as instruments in the working out of His designs. The
priceless treasure is placed in earthen vessels. Through men His
blessings are to be conveyed to the world. Through them His glory
is to shine forth into the darkness of sin. In loving ministry they are
to meet the sinful and the needy, and lead them to the cross. And
224 The Acts of the Apostles
in all their work they are to ascribe glory, honor, and praise to Him
who is above all and over all.

ပေါလုသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံကို ရည်ညွှန်းပြသရာတွင် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကို ရွေးချယ်ရာ၌ အတ္တဆန္ဒများကြောင့် မဟုတ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏လမ်းခရီးသည် စမ်းသပ်မှုနှင့် သွေးဆောင်မှုများဖြင့် ဝိုင်းရံနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ “ငါတို့သည် အရပ်ရပ်တို့၌ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း ဆုံးရှုံးခြင်းသို့ မရောက်” ဟု သူရေးသားခဲ့သည်။ [၃၃၁] “စိတ်ရှုပ်ထွေးသော်လည်း စိတ်မပျက်။ ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရသော်လည်း စွန့်ပယ်ခြင်းကို မခံရ။ နှိမ့်ချခြင်းကို ခံရသော်လည်း ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်။ ယေရှု၏ အသက်သည် ငါတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ထင်ရှားစေခြင်းငှာ၊ သခင်ယေရှု အသေခံတော်မူခြင်းကို ငါတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ အစဉ်ဆောင်ကြ၏။”

Referring to his own experience, Paul showed that in choosing
the service of Christ he had not been prompted by selfsh motives, for
his pathway had been beset by trial and temptation. “We are troubled
on every side,” he wrote, “yet not distressed; we are perplexed, but
[331] not in despair; persecuted, but not forsaken; cast down, but not
destroyed; always bearing about in the body the dying of the Lord
Jesus, that the life also of Jesus might be made manifest in our body.”

ခရစ်တော်၏ သတင်းစကားဆောင်သူများအနေဖြင့် သူနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်များသည် အစဉ်သဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း ပေါလုက သူ၏ညီအစ်ကိုများကို သတိပေးခဲ့သည်။ သူတို့ ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် သူတို့၏ ခွန်အားများကို ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။ “အသက်ရှင်သော ငါတို့သည် ယေရှု၏အသက်ကို ငါတို့၏ သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ထင်ရှားစေခြင်းငှာ၊ ယေရှုအတွက်ကြောင့် အစဉ်မပြတ် သေခြင်းသို့ အပ်နှံခြင်းကို ခံရကြ၏။ သို့ဖြစ်၍ သေခြင်းသည် ငါတို့၌ ပြုပြင်၍၊ အသက်သည် သင်တို့၌ ပြုပြင်၏” ဟု သူရေးသားခဲ့သည်။ ချို့တဲ့ခြင်းနှင့် ပင်ပန်းစွာ လုပ်ဆောင်ခြင်းတို့ကြောင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းအားဖြင့် ဤခရစ်တော်၏ အမှုဆောင်များသည် ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်တူလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့အတွင်း၌ သေခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အရာသည် သမ္မာတရားကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ထာဝရအသက်ကို ခံစားရသော ကောရိနသုလူတို့အတွက်မူ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသက်နှင့် ကျန်းမာခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။ ဤအချက်ကို ထောက်ရှု၍ ယေရှု၏ နောက်လိုက်များသည် လျစ်လျူရှုခြင်းနှင့် စိတ်မပါခြင်းတို့ဖြင့် အမှုဆောင်တို့၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးများနှင့် စမ်းသပ်မှုများကို မတိုးပွားစေရန် သတိပြုသင့်ကြသည်။

Paul reminded his brethren that as Christ’s messengers he and
his fellow laborers were continually in peril. The hardships they
endured were wearing away their strength. “We which live,” he
wrote, “are alway delivered unto death for Jesus’ sake, that the life
also of Jesus might be made manifest in our mortal flesh. So then
death worketh in us, but life in you.” Suffering physically through
privation and toil, these ministers of Christ were conforming to His
death. But that which was working death in them was bringing
spiritual life and health to the Corinthians, who by a belief in the
truth were being made partakers of life eternal. In view of this, the
followers of Jesus were to be careful not to increase, by neglect and
disaffection, the burdens and trials of the laborers.

ပေါလုက ဆက်လက်၍ “ငါသည် ယုံကြည်သည်ဖြစ်၍ မြွက်ဆို၏ဟု ကျမ်းစာ၌ ရေးထားသည်နှင့်အညီ၊ ငါတို့သည် ထိုသို့သော ယုံကြည်ခြင်း ဝိညာဉ်နှင့် ပြည့်စုံသဖြင့်၊ ယုံကြည်သောကြောင့် မြွက်ဆိုကြ၏” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ မိမိအား ပေးအပ်ထားသော သမ္မာတရား၏ တကယ့်လက်တွေ့ဘဝကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချသဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပရိယာယ်အားဖြင့် ကိုင်တွယ်ရန် သို့မဟုတ် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ရေး ယုံကြည်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မည်သည့်အရာကမျှ ပေါလုကို မတိုက်တွန်းနိုင်ခဲ့ပါ။ သူသည် လောက၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များသို့ လိုက်လျောခြင်းအားဖြင့် ချမ်းသာခြင်း၊ ဂုဏ်သရေ သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်မှုများကို ဝယ်ယူမည်မဟုတ်ပါ။ ကောရိနသုလူတို့အား သူဟောပြောခဲ့သော ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အစဉ်သဖြင့် အသတ်ခံရမည့် ဘေးအန္တရာယ်ရှိနေသော်လည်း၊ အသေခံပြီး ပြန်လည်ထမြောက်တော်မူသော အရှင်သည် မိမိကိုလည်း သင်္ချိုင်းမှ ထမြောက်စေ၍ ခမည်းတော်ထံသို့ ပို့ဆောင်တော်မူမည်ကို သူသိရှိသောကြောင့် မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပါ။ [၃၃၂] “ကျေးဇူးတော်သည် များစွာသောသူတို့၏ ကျေးဇူးတင်ခြင်းအားဖြင့် ကြွယ်ဝ၍ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေခြင်းငှာ၊ ခပ်သိမ်းသော အရာတို့သည် သင်တို့အတွက် ဖြစ်ကြ၏” ဟု သူဆိုခဲ့သည်။ တမန်တော်များသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို မြှောက်စားရန် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့ကြသည်မဟုတ်ပါ။ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်လိုသော မျှော်လင့်ချက်ကြောင့်သာ သူတို့၏ အသက်တာကို ဤအမှုတော်၌ မြှုပ်နှံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်ကြောင့်ပင် ခြိမ်းခြောက်ခံရသော ဘေးအန္တရာယ် သို့မဟုတ် အမှန်တကယ် ခံစားရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို ရပ်တန့်မသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“We having the same spirit of faith,” Paul continued, “according
as it is written, I believed, and therefore have I spoken; we also
believe, and therefore speak.” Fully convinced of the reality of the
truth entrusted to him, nothing could induce Paul to handle the word
of God deceitfully or to conceal the convictions of his soul. He
would not purchase wealth, honor, or pleasure by conformity to the
opinions of the world. Though in constant danger of martyrdom
for the faith that he had preached to the Corinthians, he was not
intimidated, for he knew that He who had died and risen again
would raise him from the grave and present him to the Father.
[332] “All things are for your sakes,” he said, “that the abundant grace
might through the thanksgiving of many redound to the glory of
God.” Not for self-aggrandizement did the apostles preach the gospel.
It was the hope of saving souls that led them to devote their lives to
this work. And it was this hope that kept them from ceasing their
efforts because of threatened danger or actual suffering.
Message Heeded 225

“ထိုကြောင့် ငါတို့သည် အားမလျှော့။ ငါတို့၏ ပြင်ပလူသည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သော်လည်း၊ အတွင်းလူမူကား တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အသစ်ပြုပြင်ခြင်းကို ခံရ၏” ဟု ပေါလုက ကြေညာခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ရန်သူ၏ တန်ခိုးကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားများ ဆုတ်ယုတ်လာသော်လည်း၊ သစ္စာရှိစွာနှင့် မတွန့်မဆုတ်ဘဲ ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်နက်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ ဤလက်ဝါးကပ်တိုင်၏ သူရဲကောင်းသည် တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ ရှေ့တိုးဝင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အားပေးသံသည် သူတိုက်ပွဲတွင် အောင်နိုင်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ သစ္စာရှိသောသူတို့၏ ဆုလဒ်ကို မျက်မှောက်ပြုလျက်၊ သူက အောင်ပွဲခံသော အသံဖြင့် “ယခုခဏခံရ၍ ပေါ့ပါးသော ဆင်းရဲခြင်း ဒုက္ခသည် အတိုင်းအထက်အလွန် ကြီးမြတ်သော ထာဝရဘုန်းအသရေကို ငါတို့အဖို့ ပြင်ဆင်တတ်၏။ ငါတို့သည် မျက်မြင်သောအရာတို့ကို မကြည့်မမှတ်၊ မျက်မမြင်သောအရာတို့ကို ကြည့်မှတ်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား မျက်မြင်သောအရာတို့သည် ခဏသာ တည်တတ်ကြ၏။ မျက်မမြင်သောအရာတို့မူကား ထာဝရတည်တတ်ကြ၏” ဟု ဟစ်ကြွေးခဲ့သည်။

“For which cause,” Paul declared, “we faint not; but though
our outward man perish, yet the inward man is renewed day by
day.” Paul felt the power of the enemy; but though his physical
strength was declining, yet faithfully and unflinchingly he declared
the gospel of Christ. Clad in the whole armor of God, this hero of the
cross pressed forward in the conflict. His voice of cheer proclaimed
him triumphant in the combat. Fixing his gaze on the reward of
the faithful, he exclaimed in tones of victory, “Our light affliction,
which is but for a moment, worketh for us a far more exceeding and
eternal weight of glory; while we look not at the things which are
seen, but at the things which are not seen: for the things which are
seen are temporal; but the things which are not seen are eternal.”

တမန်တော်သည် သူ၏ ကောရိနသု ညီအစ်ကိုများအား သူတို့၏ ရွေးနှုတ်ရှင်၏ အနှိုင်းမဲ့သော မေတ္တာတော်ကို အသစ်တစ်ဖန် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန် တိုက်တွန်းချက်မှာ အလွန်ထက်သန်ပြီး ထိခိုက်စရာ ကောင်းလှသည်။ “ငါတို့သခင် ယေရှုခရစ်၏ ကျေးဇူးတော်ကို သင်တို့သိကြ၏။ ထိုသခင်သည် ကြွယ်ဝသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းအားဖြင့် ကြွယ်ဝစေခြင်းငှာ၊ သင်တို့အတွက် ဆင်းရဲခြင်းကို ခံတော်မူ၏” ဟု သူရေးသားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် မည်မျှမြင့်မားသော နေရာမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း၊ မည်မျှနက်ရှိုင်းသော နှိမ့်ချခြင်းသို့ ဆင်းသက်ခဲ့သည်ကိုလည်းကောင်း သင်တို့ သိကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် စွန့်လွှတ်ခြင်းလမ်းသို့ တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက်၊ အသက်ကို မစွန့်မချင်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါ။ [၃၃၃] ပလ္လင်တော်နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်အကြားတွင် ကိုယ်တော့်အတွက် နားနေရသော အချိန်ဟူ၍ မရှိခဲ့ပါ။

Very earnest and touching is the apostle’s appeal that his
Corinthian brethren consider anew the matchless love of their Redeemer. “Ye know the grace of our Lord Jesus Christ,” he wrote,
“that, though He was rich, yet for your sakes He became poor, that
ye through His poverty might be rich.” You know the height from
which He stooped, the depth of humiliation to which He descended.
Having once entered upon the path of self-denial and sacrifce, he
turned not aside until He had given His life. There was no rest for [333]
Him between the throne and the cross.

ဤဩဝါဒစာကို ဖတ်ရှုသူများသည် သူတို့အတွက် ကယ်တင်ရှင်၏ အံ့သြဖွယ်ရာ နှိမ့်ချစွန့်လွှတ်မှုကို အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်စေရန် ပေါလုသည် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်တော်မူစဉ်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များ၏ ပူဇော်မှုကို ခံယူတော်မူစဉ်က မည်သို့ရှိခဲ့သည်ကို တင်ပြပြီးနောက်၊ ကိုယ်တော်သည် အနိမ့်ဆုံးသော နှိမ့်ချခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်အထိ လမ်းစဉ်ကို တမန်တော်က ခြေရာခံပြခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှင်သခင် ပြုခဲ့သော အံ့သြဖွယ်ရာ စွန့်လွှတ်မှုကို သူတို့ နားလည်သဘောပေါက်လာပါက၊ သူတို့၏ အသက်တာမှ အတ္တစိတ်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ပေါလု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် မိမိ၏ ဘုန်းအသရေကို စွန့်ပယ်၍၊ လူသား၏ သဘာဝအခြေအနေများသို့ မိမိကိုယ်ကို လိုလိုလားလား အပ်နှံခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချကာ “လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံသည်တိုင်အောင်” နာခံမှုရှိခဲ့ကြောင်း (ဖိလိပ္ပိ ၂:၈)၊ ယင်းမှာ ကျဆုံးနေသော လူသားကို ယုတ်ညံ့မှုမှ မျှော်လင့်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ မြှင့်တင်ရန်အတွက် ဖြစ်ကြောင်း သူပြသခဲ့သည်။

Point after point Paul lingered over, in order that those who
should read his epistle might fully comprehend the wonderful condescension of the Saviour in their behalf. Presenting Christ as He
was when equal with God and with Him receiving the homage of the
angels, the apostle traced His course until He had reached the lowest
depths of humiliation. Paul was convinced that if they could be
brought to comprehend the amazing sacrifce made by the Majesty
of heaven, all selfshness would be banished from their lives. He
showed how the Son of God had laid aside His glory, voluntarily
subjecting Himself to the conditions of human nature, and then had
humbled Himself as a servant, becoming obedient unto death, “even
the death of the cross” (Philippians 2:8), that He might lift fallen
man from degradation to hope and joy and heaven.

လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလင်း၌ ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်ကို လေ့လာသောအခါ၊ ဂရုဏာ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းတို့သည် မျှတခြင်းနှင့် တရားမျှတခြင်းတို့နှင့် ရောယှက်နေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသည်။ လူသားနှင့် ဘုရားသခင် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရန် ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာ၏ အမှတ်အသားများကို လက်၊ ခြေနှင့် နံဘေးတွင် ဆောင်ထားသော အရှင်သည် ပလ္လင်တော်၏ အလယ်၌ ရှိနေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသည်။ အတိုင်းအဆမရှိသော၊ ချဉ်းကပ်၍မရသော အလင်းထဲတွင် နေထိုင်တော်မူသော ခမည်းတော်သည် ကိုယ်တော်၏ သားတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်ထံသို့ လက်ခံတော်မူသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသည်။ ဒုက္ခနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကိုသာ ပေးမည့် ကလဲ့စားချေခြင်း တိမ်တိုက်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ထင်ဟပ်သော အလင်း၌ ဘုရားသခင်၏ ရေးသားချက်ကို ဖော်ပြနေသည်မှာ- အပြစ်သား၊ အသက်ရှင်လော့၊ အသက်ရှင်လော့! နောင်တရ၍ ယုံကြည်သော ဝိညာဉ်တို့၊ အသက်ရှင်ကြလော့! ငါသည် ရွေးနုတ်ဖိုးကို ပေးပြီးပြီ။ [၃၃၄] ခရစ်တော်ကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အတိုင်းအဆမရှိသော မေတ္တာတော်၏ ကမ်းခြေတွင် ခေတ္တရပ်နားနေကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤမေတ္တာတော်အကြောင်းကို ပြောပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာသာစကားဖြင့် မဖော်ပြနိုင်ပါ။ ကိုယ်တော်၏ လောက၌ အသက်ရှင်ခဲ့ပုံ၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စွန့်လွှတ်ခဲ့ပုံ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရှေ့နေအဖြစ် ကောင်းကင်ဘုံ၌ လုပ်ဆောင်နေပုံနှင့် ကိုယ်တော်ကို ချစ်သောသူများအတွက် ပြင်ဆင်ပေးနေသော ဗိမာန်တော်များကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆင်ခြင်မိသောအခါ- အို၊ ခရစ်တော်၏ မေတ္တာတော်သည် မည်မျှ မြင့်မား၍ နက်ရှိုင်းလှသနည်းဟုသာ ဟစ်ကြွေးနိုင်ကြသည်။ “ငါတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ချစ်သည်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ကို ချစ်၍၊ ငါတို့၏ အပြစ်ဖြေရာဖြစ်စေခြင်းငှာ သားတော်ကို စေလွှတ်တော်မူသည်မှာ မေတ္တာတော်ရှိပေ၏။” “ငါတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းအခွင့်ကို ရမည်အကြောင်း၊ ခမည်းတော်သည် အဘယ်မျှလောက်သော မေတ္တာတော်ကို ငါတို့အား ပေးသနားတော်မူသည်ကို ကြည့်ရှုကြလော့။” (၁ ယောဟန် ၄:၁၀၊ ၃:၁။)

When we study the divine character in the light of the cross
we see mercy, tenderness, and forgiveness blended with equity and
justice. We see in the midst of the throne One bearing in hands and
feet and side the marks of the suffering endured to reconcile man to
226 The Acts of the Apostles
God. We see a Father, infnite, dwelling in light unapproachable, yet
receiving us to Himself through the merits of His Son. The cloud
of vengeance that threatened only misery and despair, in the light
reflected from the cross reveals the writing of God: Live, sinner,
live! ye penitent, believing souls, live! I have paid a ransom.
[334] In the contemplation of Christ we linger on the shore of a love
that is measureless. We endeavor to tell of this love, and language
fails us. We consider His life on earth, His sacrifce for us, His work
in heaven as our advocate, and the mansions He is preparing for
those who love Him, and we can only exclaim, O the height and
depth of the love of Christ! “Herein is love, not that we loved God,
but that He loved us, and sent His Son to be the propitiation for our
sins.” “Behold, what manner of love the Father hath bestowed upon
us, that we should be called the sons of God.” 1 John 4:10; 3:1.

စစ်မှန်သော တပည့်တော်တိုင်းတွင် ဤမေတ္တာတော်သည် မြင့်မြတ်သောမီးကဲ့သို့ နှလုံးသား၏ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် လောင်မြိုက်နေသည်။ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်ကို ခရစ်တော်အားဖြင့် လောက၌ ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများသည် အပြစ်ကင်းသော အသက်တာများအားဖြင့် ဤမေတ္တာတော်ကို လောကတွင် ပြန်လည်ထင်ဟပ်ပြသရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် အပြစ်သားများသည် ဘုရားသခင်၏ သိုးသူငယ်ကို ကြည့်ရှုရန် လက်ဝါးကပ်တိုင်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံရကြလိမ့်မည်။

In every true disciple this love, like sacred fre, burns on the altar
of the heart. It was on the earth that the love of God was revealed
through Christ. It is on the earth that His children are to reflect this
love through blameless lives. Thus sinners will be led to the cross to
behold the Lamb of God.