Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း ၁၉ - ယုဒလူနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသား

 ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၅:၁-၃၅ ကို အခြေခံထားသည်။

[188] Chapter 19—Jew and Gentile
This chapter is based on Acts 15:1-35.

သူတို့အား သာသနာပြုရန် စေလွှတ်ခဲ့သော ရှုရိပြည် အန္တိအုတ်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသောအခါ၊ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ယုံကြည်သူများကို စုဝေးစေရန် အခွင့်အရေးယူခဲ့ပြီး "ဘုရားသခင်သည် မိမိတို့နှင့်အတူ ပြုတော်မူသမျှတို့ကိုလည်းကောင်း၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အား ယုံကြည်ခြင်းတံခါးကို ဖွင့်တော်မူကြောင်းကိုလည်းကောင်း" ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ကြသည်။ (တမန်တော် ၁၄:၂၇)။ အန္တိအုတ်အသင်းတော်မှာ ကြီးမားပြီး တိုးတက်နေသော အသင်းတော်ဖြစ်သည်။ သာသနာပြုလုပ်ငန်းများ၏ ဗဟိုဌာနဖြစ်သောကြောင့် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူများထဲတွင် အရေးကြီးဆုံးသော အစုအဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အသင်းသားများမှာ ယုဒလူရော တစ်ပါးအမျိုးသားများထဲမှပါ လူတန်းစားအမျိုးမျိုးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

On reaching Antioch in Syria, from which place they had been
sent forth on their mission, Paul and Barnabas took advantage of an
early opportunity to assemble the believers and rehearse “all that
God had done with them, and how He had opened the door of faith
unto the Gentiles.” Acts 14:27. The church at Antioch was a large
and growing one. A center of missionary activity, it was one of the
most important of the groups of Christian believers. Its membership
was made up of many classes of people from among both Jews and
Gentiles.

တမန်တော်တို့သည် အန္တိအုတ်ရှိ ဓမ္မဆရာများ၊ လူဝတ်ကြောင် အသင်းသားများနှင့်အတူ လူအများအပြား ခရစ်တော်ထံသို့ ရောက်ရှိလာရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးစားနေကြစဉ်၊ ယုဒပြည်မှ ရောက်လာသော "ဖာရိရှဲအယူရှိသော" ယုဒယုံကြည်သူအချို့သည် မကြာမီမှာပင် အသင်းတော်အတွင်း ကျယ်ပြန့်သော အငြင်းပွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ယုံကြည်သူ တစ်ပါးအမျိုးသားများကို ထိတ်လန့်သွားစေမည့် မေးခွန်းတစ်ခုကို တင်ပြခဲ့ကြသည်။ ထိုယုဒအစဉ်အလာကို အလေးထားသော ဆရာတို့က ကယ်တင်ခြင်းရရန်အတွက် လူသည် အရေဖျားလှီးခြင်းကို ခံယူရမည်ဖြစ်ပြီး မောရှေ၏ ပွဲလမ်းသဘင်ဆိုင်ရာ ပညတ်တရားအားလုံးကို လိုက်နာရမည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

While the apostles united with the ministers and lay members
at Antioch in an earnest effort to win many souls to Christ, certain
Jewish believers from Judea “of the sect of the Pharisees” succeeded
in introducing a question that soon led to wide-spread controversy in
the church and brought consternation to the believing Gentiles. With
[189] great assurance these Judaizing teachers asserted that in order to be
saved, one must be circumcised and must keep the entire ceremonial
law.

ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ဤမှားယွင်းသော သွန်သင်ချက်ကို ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ခဲ့ကြပြီး တစ်ပါးအမျိုးသားများထံ ဤအကြောင်းအရာကို သွင်းယူလာမှုကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အန္တိအုတ်ရှိ ယုဒယုံကြည်သူ အများအပြားမှာ ယုဒပြည်မှ မကြာသေးမီက ရောက်လာသော ညီအစ်ကိုတို့၏ ဘက်၌ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။

Paul and Barnabas met this false doctrine with promptness and
opposed the introduction of the subject to the Gentiles. On the other
hand, many of the believing Jews of Antioch favored the position of
the brethren recently come from Judea.

ယုဒယုံကြည်သူ အများစုမှာ ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်တော်က လမ်းဖွင့်ပေးထားသလောက် လျင်မြန်စွာ မရွေ့လျားလိုကြပေ။ တမန်တော်တို့၏ တစ်ပါးအမျိုးသားများကြားတွင် အမှုဆောင်ခဲ့သော ရလဒ်များအရ တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူ အရေအတွက်မှာ ယုဒယုံကြည်သူများထက် များစွာ သာလွန်လာမည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ ပညတ်တရားပါ ကန့်သတ်ချက်များနှင့် အခမ်းအနားများကို တစ်ပါးအမျိုးသားများအတွက် အသင်းတော်ဝင်ဖြစ်ရန် မဖြစ်မနေ လိုက်နာရမည့် အချက်များအဖြစ် မသတ်မှတ်ပါက၊ ယုဒလူတို့ကို အခြားလူမျိုးများနှင့် သီးခြားစီ ဖြစ်စေခဲ့သော အမျိုးသားရေး ထူးခြားချက်များသည် ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံသူများကြားတွင် နောက်ဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု ယုဒလူတို့က စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

The Jewish converts generally were not inclined to move as
rapidly as the providence of God opened the way. From the result of
the apostles’ labors among the Gentiles it was evident that the converts among the latter people would far exceed the Jewish converts
in number. The Jews feared that if the restrictions and ceremonies of
their law were not made obligatory upon the Gentiles as a condition
of church fellowship, the national peculiarities of the Jews, which
had hitherto kept them distinct from all other people, would fnally
disappear from among those who received the gospel message.
128
Jew and Gentile 129

ယုဒလူတို့သည် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုများကို အမြဲပင် ဂုဏ်ယူခဲ့ကြပြီး၊ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူဖြစ်လာကြသူ အများအပြားမှာလည်း ဘုရားသခင်သည် ဟေဗြဲလူတို့၏ ဝတ်ပြုပုံကို တစ်ခါက ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ကိုယ်တော်သည် ထိုသတ်မှတ်ချက်များကို ပြောင်းလဲရန် ခွင့်ပြုလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ခံစားနေကြဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့က ယုဒပညတ်များနှင့် အခမ်းအနားများကို ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများတွင် ထည့်သွင်းရမည်ဟု ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း အားလုံးမှာ ဘုရားသခင်၏ သားတော် အသေခံတော်မူခြင်းကို ကြိုတင်ပုံဆောင်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ပုံဆောင်ချက်မှာ အစစ်အမှန်နှင့် ဆုံတွေ့သွားပြီဖြစ်၍ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် မောရှေ၏ စနစ်အရ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် အခမ်းအနားများသည် ဆက်လက် လိုက်နာရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်းကို နားလည်ရန် သူတို့ နှေးကွေးခဲ့ကြသည်။

The Jews had always prided themselves upon their divinely appointed services, and many of those who had been converted to the
faith of Christ still felt that since God had once clearly outlined the
Hebrew manner of worship, it was improbable that He would ever
authorize a change in any of its specifcations. They insisted that the
Jewish laws and ceremonies should be incorporated into the rites
of the Christian religion. They were slow to discern that all the
sacrifcial offerings had but prefgured the death of the Son of God,
in which type met antitype, and after which the rites and ceremonies
of the Mosaic dispensation were no longer binding.

နောင်တမရမီက ပေါလုသည် မိမိကိုယ်ကို "ပညတ်တရား၌ပါသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းအရာတွင်" အပြစ်တင်ခွင့်မရှိသူအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။ (ဖိလိပ္ပိ ၃:၆)။ သို့သော် သူ၏ စိတ်နှလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်တွင် ကယ်တင်ရှင်သည် ယုဒလူသာမက တစ်ပါးအမျိုးသားများအပါအဝင် လူသားမျိုးနွယ် တစ်ရပ်လုံးကို ရွေးနှုတ်သူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ နားလည်လာခဲ့ပြီး၊ အသက်ရှင်သော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အနှစ်သာရမရှိသော အခမ်းအနားများကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို သင်ယူခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရား၏ အလင်း၌ ဣသရေလလူတို့ထံ အပ်နှံထားသော ရှေးဟောင်း ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် အခမ်းအနားများသည် အသစ်သော ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအရာတို့က ပုံဆောင်ခဲ့သော အမှုမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ ဧဝံဂေလိခေတ်တွင် နေထိုင်သူများသည် ထိုအရာများကို လိုက်နာခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ မပြောင်းလဲသော ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကိုမူ ပေါလုသည် စာသားအရရော စိတ်ဝိညာဉ်အရပါ ဆက်လက်စောင့်ထိန်းခဲ့သည်။

Before his conversion Paul had regarded himself as blameless [190]
“touching the righteousness which is in the law.” Philippians 3:6.
But since his change of heart he had gained a clear conception of the
mission of the Saviour as the Redeemer of the entire race, Gentile
as well as Jew, and had learned the difference between a living
faith and a dead formalism. In the light of the gospel the ancient
rites and ceremonies committed to Israel had gained a new and
deeper signifcance. That which they shadowed forth had come to
pass, and those who were living under the gospel dispensation had
been freed from their observance. God’s unchangeable law of Ten
Commandments, however, Paul still kept in spirit as well as in letter.

အန္တိအုတ်အသင်းတော်တွင် အရေဖျားလှီးခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းကို စဉ်းစားရာ၌ များစွာသော ဆွေးနွေးမှုနှင့် ငြင်းခုံမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အသင်းသားများသည် ဆက်လက်ငြင်းခုံနေပါက အသင်းတော်ကွဲပြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့ကို အသင်းတော်ရှိ တာဝန်ရှိသူအချို့နှင့်အတူ ယေရုရှလင်မြို့သို့ စေလွှတ်ကာ တမန်တော်များနှင့် သင်းအုပ်များထံ ဤကိစ္စကို တင်ပြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအရပ်၌ သူတို့သည် အသင်းတော်အသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် ချဉ်းကပ်လာသော ပွဲတော်များသို့ တက်ရောက်ရန် ယေရုရှလင်သို့ ရောက်ရှိနေသူများနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအတောအတွင်း အထွေထွေ အစည်းအဝေးက နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် မချမချင်း ငြင်းခုံမှုအားလုံးကို ရပ်တန့်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ အသင်းတော်အားလုံးက တစ်လောကလုံးဆိုင်ရာ အသိအမှတ်ပြုမှုဖြင့် လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

In the church at Antioch the consideration of the question of
circumcision resulted in much discussion and contention. Finally,
the members of the church, fearing that a division among them would
be the outcome of continued discussion, decided to send Paul and
Barnabas, with some responsible men from the church, to Jerusalem
to lay the matter before the apostles and elders. There they were
to meet delegates from the different churches and those who had
come to Jerusalem to attend the approaching festivals. Meanwhile
all controversy was to cease until a fnal decision should be given in
general council. This decision was then to be universally accepted
by the different churches throughout the country.

ယေရုရှလင်သို့ သွားရာလမ်းတွင် တမန်တော်တို့သည် ဖြတ်သန်းသွားသော မြို့များရှိ ယုံကြည်သူများထံ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်ရာတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်လာခြင်းအကြောင်းတို့ကို ပြောပြကာ သူတို့ကို အားပေးခဲ့ကြသည်။

On the way to Jerusalem the apostles visited the believers in the
cities through which they passed, and encouraged them by relating their experience in the work of God and the conversion of the
Gentiles.

ယေရုရှလင်တွင် အန္တိအုတ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် အထွေထွေ အစည်းအဝေးအတွက် စုဝေးနေကြသော အသင်းတော်အသီးသီးမှ ညီအစ်ကိုများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး၊ တစ်ပါးအမျိုးသားများကြားတွင် သူတို့ အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သော အောင်မြင်မှုများကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဖာရိရှဲအယူရှိသော ယုံကြည်သူအချို့သည် အန္တိအုတ်သို့ သွားရောက်ကာ တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများမှာ ကယ်တင်ခြင်းရရန် အရေဖျားလှီးခြင်းကို ခံယူရမည်ဖြစ်ပြီး မောရှေ၏ ပညတ်ကို လိုက်နာရမည်ဟု ပြောဆိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ တင်ပြခဲ့ကြသည်။

At Jerusalem the delegates from Antioch met the brethren of the [191]
various churches, who had gathered for a general meeting, and to
130 The Acts of the Apostles
them they related the success that had attended their ministry among
the Gentiles. They then gave a clear outline of the confusion that had
resulted because certain converted Pharisees had gone to Antioch
declaring that, in order to be saved, the Gentile converts must be
circumcised and keep the law of Moses.

ဤမေးခွန်းကို အစည်းအဝေးတွင် အပူတပြင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ အရေဖျားလှီးခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းနှင့်အတူ ဂရုတစိုက် လေ့လာရန်လိုအပ်သော အခြားသော ပြဿနာများစွာလည်း ဆက်စပ်နေသည်။ တစ်ခုမှာ ရုပ်တုအား ပူဇော်သော အသားများကို စားသုံးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သို့သော သဘောထားမျိုး ထားရှိရမည်နည်းဟူသော ပြဿနာဖြစ်သည်။ တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူ အများအပြားမှာ ရုပ်တုများကို ခဏခဏ ယဇ်ပူဇော်ပြီး ပူဇော်သက္ကာများ ပြုလုပ်တတ်သော အသိပညာနည်းပါးပြီး အစွဲအလမ်းကြီးသော လူများကြားတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုတစ်ပါးအမျိုးသား ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှု၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် သူတို့ထံ ယူဆောင်လာသော ပူဇော်သက္ကာများကို ကျယ်ပြန့်စွာ ပြန်လည်ရောင်းချကြရာ၊ တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများသည် ရုပ်တုအား ပူဇော်ထားသော အရာများကို ဝယ်ယူစားသုံးခြင်းအားဖြင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်သည့် ဓလေ့များကို တစ်နည်းတစ်ဖုံ အသိအမှတ်ပြုရာ ရောက်သွားပြီး ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမည်ကို ယုဒလူတို့က စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

This question was warmly discussed in the assembly. Intimately
connected with the question of circumcision were several others
demanding careful study. One was the problem as to what attitude
should be taken toward the use of meats offered to idols. Many of
the Gentile converts were living among ignorant and superstitious
people who made frequent sacrifces and offerings to idols. The
priests of this heathen worship carried on an extensive merchandise
with the offerings brought to them, and the Jews feared that the Gentile converts would bring Christianity into disrepute by purchasing
that which had been offered to idols, thereby sanctioning, in some
measure, idolatrous customs.

ထို့အပြင် တစ်ပါးအမျိုးသားများသည် လည်ပင်းညှစ်၍ သတ်သော တိရစ္ဆာန်၏ အသားကို စားလေ့ရှိကြသော်လည်း၊ ယုဒလူတို့မှာမူ အစားအစာအတွက် တိရစ္ဆာန်များကို သတ်သောအခါ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ ကုန်အောင် စီးထွက်သွားစေရန် အထူးဂရုစိုက်ရမည်ဟု ဘုရားသခင်၏ သွန်သင်မှုကို ရရှိထားကြသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုအသားမှာ ကျန်းမာရေးနှင့် မညီညွတ်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယုဒလူတို့၏ ကျန်းမာရေးကို ကာကွယ်ရန် ဤညွှန်ကြားချက်များကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယုဒလူတို့သည် သွေးကို အစားအစာအဖြစ် စားသုံးခြင်းကို အပြစ်ဟု မှတ်ယူကြသည်။ သူတို့က သွေးသည် အသက်ဖြစ်ပြီး၊ သွေးသွန်းခြင်းမှာ အပြစ်၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

Again, the Gentiles were accustomed to eat the flesh of animals
that had been strangled, while the Jews had been divinely instructed
that when beasts were killed for food, particular care was to be taken
that the blood should flow from the body; otherwise the meat would
not be regarded as wholesome. God had given these injunctions
to the Jews for the purpose of preserving their health. The Jews
regarded it as sinful to use blood as an article of diet. They held
that the blood was the life, and that the shedding of blood was in
consequence of sin.

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့မှာမူ ယဇ်ကောင်မှ စီးထွက်လာသော သွေးကို ခံယူ၍ အစားအစာ ပြင်ဆင်ရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။ ယုဒလူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အထူးညွှန်ကြားချက်ဖြင့် သူတို့ လက်ခံထားသော ဓလေ့များကို ပြောင်းလဲရမည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုစဉ်က အခြေအနေအရ ယုဒလူနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် အတူစားရန် ကြိုးစားပါက ယုဒလူမှာ တစ်ပါးအမျိုးသား၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ခံစားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

[192] The Gentiles, on the contrary, practiced catching the blood that
flowed from the sacrifcial victim and using it in the preparation
of food. The Jews could not believe that they ought to change
the customs they had adopted under the special direction of God.
Therefore, as things then stood, if Jew and Gentile should attempt to
eat at the same table, the former would be shocked and outraged by
the latter.

တစ်ပါးအမျိုးသားများ၊ အထူးသဖြင့် ဟေလသလူများသည် အလွန်ပင် ကာမဂုဏ်၌ လိုက်စားကြသူများဖြစ်ရာ၊ စိတ်နှလုံး မပြောင်းလဲသေးသော အချို့သူများသည် မိမိတို့၏ မကောင်းသော အကျင့်များကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ ယုံကြည်သူအဖြစ် အပေါ်ယံ ဝန်ခံလာကြမည့် အန္တရာယ်ရှိနေသည်။ ယုဒခရစ်ယာန်တို့မှာမူ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အဖို့ အပြစ်ဟုပင် မမှတ်ယူကြသော ထိုကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားမှုများကို သည်းမခံနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် ယုဒလူတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများ၏ စစ်မှန်မှုနှင့် ဆက်ကပ်မှုကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာ ပညတ်များကို လိုက်နာစေခြင်းမှာ အလွန်ပင် သင့်လျော်သည်ဟု မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် စစ်မှန်သော စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲမှုမရှိဘဲ ယုံကြည်ခြင်းကို လက်ခံကာ နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားမှုနှင့် အလွန်အကျွံ ပြုမူမှုများဖြင့် အမှုတော်ကို အသရေဖျက်မည့်သူများ အသင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

The Gentiles, and especially the Greeks, were extremely licentious, and there was danger that some, unconverted in heart, would
make a profession of faith without renouncing their evil practices.
The Jewish Christians could not tolerate the immorality that was
not even regarded as criminal by the heathen. The Jews therefore
held it as highly proper that circumcision and the observance of the
Jew and Gentile 131
ceremonial law should be enjoined on the Gentile converts as a test
of their sincerity and devotion. This, they believed, would prevent
the addition to the church of those who, adopting the faith without
true conversion of heart, might afterward bring reproach upon the
cause by immorality and excess.

အဓိက ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရာတွင် ဆက်စပ်နေသော အချက်အမျိုးမျိုးတို့မှာ အစည်းအဝေးအတွက် ကျော်လွှားရခက်သော အခက်အခဲများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်တော်မြတ်သည် အမှန်တကယ်အားဖြင့် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ ကြီးပွားမှုသာမက တည်ရှိမှုပင် မူတည်နေသော ဤမေးခွန်းကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

The various points involved in the settlement of the main question at issue seemed to present before the council insurmountable
diffculties. But the Holy Spirit had, in reality, already settled this
question, upon the decision of which seemed to depend the prosperity, if not the very existence, of the Christian church.

"များစွာသော ငြင်းခုံမှုများ ဖြစ်ပြီးနောက်၊ ပေတရုသည် ထ၍ 'ညီအစ်ကိုတို့၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် ငါ့နှုတ်ဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားစကားကို ကြား၍ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်စေခြင်းငှာ ဘုရားသခင်သည် ရှေးကာလက ငါတို့အထဲ၌ ငါ့ကို ရွေးချယ်တော်မူကြောင်းကို သင်တို့ သိကြ၏' ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။" ဝိညာဉ်တော်မြတ်သည် အရေဖျားမလှီးသော တစ်ပါးအမျိုးသားများနှင့် အရေဖျားလှီးသော ယုဒလူတို့အပေါ် တူညီသော တန်ခိုးတော်နှင့် ဆင်းသက်တော်မူခြင်းအားဖြင့် ဤအငြင်းပွားမှုကို ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သူက ကျိုးကြောင်းပြခဲ့သည်။ သူသည် မိမိမြင်ခဲ့သော ဗျာဒိတ်ရူပါရုံအကြောင်းကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ရာ၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ရှေ့၌ လေးဖက်နာသော တိရစ္ဆာန်မျိုးစုံ ပါဝင်သော အထည်ကြီးတစ်ခုကို ပြသခဲ့ပြီး သတ်၍စားရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။ သူက မစင်ကြယ်သော အရာကို တစ်ခါမျှ မစားဖူးကြောင်း ငြင်းဆိုသောအခါ "ဘုရားသခင် စင်ကြယ်စေတော်မူသောအရာကို သင်သည် ညစ်ညူးသည်ဟု မဆိုနှင့်" ဟူသော အဖြေကို ရရှိခဲ့သည်။ (တမန်တော် ၁၀:၁၅)။

“When there had been much disputing, Peter rose up, and said
unto them, Men and brethren, ye know how that a good while ago
God made choice among us, that the Gentiles by my mouth should
hear the word of the gospel, and believe.” He reasoned that the Holy [193]
Spirit had decided the matter under dispute by descending with equal
power upon the uncircumcised Gentiles and the circumcised Jews.
He recounted his vision, in which God had presented before him
a sheet flled with all manner of four-footed beasts and had bidden
him kill and eat. When he refused, affrming that he had never eaten
that which was common or unclean, the answer had been, “What
God hath cleansed, that call not thou common.” Acts 10:15.

ပေတရုသည် လူတစ်ဦးအား စေလွှတ်၍ သူ့အား စစ်ကဲတစ်ဦးထံ သွားရောက်ကာ ခရစ်တော်၏ ယုံကြည်ခြင်းတရားကို သွန်သင်ပေးရန် ခေါ်ခိုင်းခဲ့သော ထိုစကားများ၏ ရှင်းလင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။ ဤသတင်းစကားအရ ဘုရားသခင်သည် လူမျက်နှာကို မမှတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့သူ အားလုံးကို လက်ခံကာ အသိအမှတ်ပြုတော်မူကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ပေတရုသည် ကော်နေလိ၏ အိမ်၌ စုဝေးနေသူများအား အမှန်တရားစကားကို ပြောနေစဉ်၊ ဝိညာဉ်တော်မြတ်သည် ယုဒလူများကဲ့သို့ပင် တစ်ပါးအမျိုးသားများအပေါ်သို့လည်း ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသဖြင့် သူမည်မျှ အံ့အားသင့်ခဲ့ရကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ အရေဖျားလှီးသော ယုဒလူတို့အပေါ် ထွန်းလင်းခဲ့သော အလင်းနှင့် ဘုန်းတော်သည် အရေဖျားမလှီးသော တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ မျက်နှာပေါ်၌လည်း ထွန်းလင်းခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်သည် ညစ်ညူးခြင်းရှိသမျှတို့မှ စင်ကြယ်စေနိုင်သောကြောင့် ပေတရုအနေဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦးထက် နိမ့်ကျသည်ဟု မမှတ်ယူရန် ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်ပင် ဖြစ်သည်။

Peter related the plain interpretation of these words, which was
given him almost immediately in his summons to go to the centurion
and instruct him in the faith of Christ. This message showed that
God was no respecter of persons, but accepted and acknowledged all
who feared Him. Peter told of his astonishment when, in speaking
the words of truth to those assembled at the home of Cornelius, he
witnessed the Holy Spirit taking possession of his hearers, Gentiles
as well as Jews. The same light and glory that was reflected upon the
circumcised Jews shone also upon the faces of the uncircumcised
Gentiles. This was God’s warning that Peter was not to regard one
as inferior to the other, for the blood of Christ could cleanse from
all uncleanness.

ယခင်ကလည်း ပေတရုသည် ကော်နေလိနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်လာခြင်းနှင့် သူတို့နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းအကြောင်းကို ညီအစ်ကိုများအား ရှင်းပြခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ဝိညာဉ်တော်မြတ်သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အပေါ် ဆင်းသက်ပုံကို ပြောပြရာတွင် "သခင်ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်သော ငါတို့အား ဘုရားသခင် ပေးသနားတော်မူသော ဆုကျေးဇူးကို ထိုသူတို့အားလည်း ပေးသနားတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ ဘုရားသခင်ကို ဆီးတားခြင်းငှာ ငါသည် အဘယ်သူဖြစ်သနည်း" ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ (တမန်တော် ၁၁:၁၇)။ ယခုတွင်လည်း ထပ်တူထက်သန်မှုနှင့် ခွန်အားဖြင့် သူက- "စိတ်နှလုံးကို သိတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ငါတို့အား သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ပေးတော်မူသကဲ့သို့၊ ထိုသူတို့အားလည်း ပေးတော်မူသဖြင့် သူတို့အဖို့ သက်သေခံတော်မူ၏။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို စင်ကြယ်စေသဖြင့်၊ ငါတို့နှင့် သူတို့အား ခြားနားခြင်းကို ပြုတော်မမူ။ သို့ဖြစ်လျှင် ငါတို့ဘိုးဘေးများလည်းကောင်း၊ ငါတို့လည်းကောင်း မထမ်းနိုင်သော ထမ်းပိုးကို တပည့်တော်တို့၏ လည်ပင်း၌ တင်စေခြင်းငှာ အဘယ်ကြောင့် ဘုရားသခင်ကို စုံစမ်းကြသနည်း။" ဤထမ်းပိုးမှာ ပညတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သူအချို့ ပြောဆိုသကဲ့သို့ ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံခြင်းဖြင့် ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီဖြစ်သော ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ ပညတ်များကို ပေတရုက ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

 

Once before, Peter had reasoned with his brethren concerning
the conversion of Cornelius and his friends, and his fellowship with
them. As he on that occasion related how the Holy Spirit fell on the
Gentiles he declared, “Forasmuch then as God gave them the like
gift as He did unto us, who believed on the Lord Jesus Christ; what
132 The Acts of the Apostles
was I, that I could withstand God?” Acts 11:17. Now, with equal
[194] fervor and force, he said: “God, which knoweth the hearts, bare
them witness, giving them the Holy Ghost, even as He did unto us;
and put no difference between us and them, purifying their hearts
by faith. Now therefore why tempt ye God, to put a yoke upon the
neck of the disciples, which neither our fathers nor we were able
to bear?” This yoke was not the law of Ten Commandments, as
some who oppose the binding claims of the law assert; Peter here
referred to the law of ceremonies, which was made null and void by
the crucifxion of Christ.

ပေတရု၏ ဟောပြောချက်ကြောင့် အစည်းအဝေးသို့ ရောက်ရှိလာသူများသည် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့၏ တစ်ပါးအမျိုးသားများကြားတွင် အမှုဆောင်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံများကို စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ "လူအစုအဝေးအပေါင်းတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြပြီးလျှင်၊ ဘုရားသခင်သည် ဗာနဗနှင့် ပေါလုတို့အားဖြင့် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့တွင် အဘယ်မျှလောက်သော နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဖွယ်သောအမှုတို့ကို ပြုတော်မူကြောင်းကို သူတို့ပြောပြသည်ကို နားထောင်ကြ၏။"

Peter’s address brought the assembly to a point where they could
listen with patience to Paul and Barnabas, who related their experience in working for the Gentiles. “All the multitude kept silence,
and gave audience to Barnabas and Paul, declaring what miracles
and wonders God had wrought among the Gentiles by them.”

ယာကုပ်သည်လည်း တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အား ယုဒလူတို့ကဲ့သို့ပင် အခွင့်အရေးများနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ပေးသနားရန်မှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဖြစ်ကြောင်း ပြတ်သားစွာ သက်သေခံခဲ့သည်။

James also bore his testimony with decision, declaring that it
was God’s purpose to bestow upon the Gentiles the same privileges
and blessings that had been granted to the Jews.

ဝိညာဉ်တော်မြတ်သည် တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများအပေါ် ထုံးတမ်းစဉ်လာ ပညတ်များကို မသတ်မှတ်ရန် သင့်တော်သည်ဟု မြင်တော်မူသဖြင့်၊ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တမန်တော်တို့၏ သဘောထားမှာလည်း ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ သဘောထားနှင့် ထပ်တူပင်ဖြစ်သည်။ ယာကုပ်သည် ထိုအစည်းအဝေးတွင် သဘာပတိအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ "သို့ဖြစ်လျှင် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အထဲမှ ဘုရားသခင်ထံသို့ လှည့်လာသောသူတို့ကို ငါတို့သည် မနှောင့်ရှက်သင့်ဟု ငါ့သဘောရှိ၏" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

The Holy Spirit saw good not to impose the ceremonial law on
the Gentile converts, and the mind of the apostles regarding this
matter was as the mind of the Spirit of God. James presided at the
council, and his fnal decision was, “Wherefore my sentence is, that
we trouble not them, which from among the Gentiles are turned to
God.”

ဤသို့ဖြင့် အငြင်းပွားမှုမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ပေတရုမှာ အသင်းတော်၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည်ဟု ကက်သလစ်အသင်းတော်က ယုံကြည်လက်ခံထားသော ဝါဒကို ချေပလျက်ရှိသည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများအဖြစ် မိမိတို့ကိုယ်ကို ပေတရု၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံသူများဟု ဆိုကြသူတို့မှာ ကျမ်းစာအခြေခံ မရှိပေ။ ပေတရု၏ အသက်တာတွင် သူသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ညီအစ်ကိုများထက် မြင့်မြတ်သည်ဟူသော အဆိုကို ထောက်ခံချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ အကယ်၍ ပေတရု၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံသူများဟု ဆိုကြသူတို့သည် သူ၏ပုံသက်သေကို လိုက်နာခဲ့ပါက၊ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် တန်းတူညီတူရှိနေခြင်းအပေါ် အမြဲပင် ကျေနပ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

This ended the discussion. In this instance we have a refutation
of the doctrine held by the Roman Catholic Church that Peter was
the head of the church. Those who, as popes, have claimed to be
his successors, have no Scriptural foundation for their pretensions.
[195] Nothing in the life of Peter gives sanction to the claim that he was
elevated above his brethren as the vicegerent of the Most High. If
those who are declared to be the successors of Peter had followed
his example, they would always have been content to remain on an
equality with their brethren.

ဤဖြစ်ရပ်တွင် ယာကုပ်သည် အစည်းအဝေးမှ ချမှတ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြေညာရန် ရွေးချယ်ခံရသူဖြစ်ပုံရသည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာ ပညတ်များနှင့် အထူးသဖြင့် အရေဖျားလှီးခြင်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းကို တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အပေါ် အတင်းအကျပ် မပြုရန် သို့မဟုတ် ထောက်ခံချက်ပင် မပေးရန်မှာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။ ယာကုပ်သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့မှာ ဘုရားသခင်ထံသို့ လှည့်လာရာတွင် သူတို့၏ ဘဝ၌ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် သူတို့အား ခရစ်တော်နောက်သို့ လိုက်ရာတွင် စိတ်ပျက်မသွားစေရန် အရေးမကြီးသော ရှုပ်ထွေးပြီး သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ မေးခွန်းများဖြင့် မနှောင့်ရှက်မိစေဖို့ အထူးသတိထားရန် ညီအစ်ကိုများ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

In this instance James seems to have been chosen as the one to
announce the decision arrived at by the council. It was his sentence
that the ceremonial law, and especially the ordinance of circumcision,
should not be urged upon the Gentiles, or even recommended to
them. James sought to impress the minds of his brethren with the
Jew and Gentile 133
fact that, in turning to God, the Gentiles had made a great change in
their lives and that much caution should be used not to trouble them
with perplexing and doubtful questions of minor importance, lest
they be discouraged in following Christ.

သို့သော်လည်း တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ မူဝါဒများနှင့် မကိုက်ညီသော ဓလေ့များကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တမန်တော်များနှင့် သင်းအုပ်များသည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အား ရုပ်တုအား ပူဇော်သော အသားများ၊ ကာမဂုဏ်၌ မှားယွင်းခြင်း၊ လည်ပင်းညှစ်၍ သတ်သောအရာများနှင့် သွေးတို့ကို ရှောင်ကြဉ်ရန် စာရေး၍ ညွှန်ကြားခဲ့ကြသည်။ သူတို့အား ပညတ်တော်များကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် သန့်ရှင်းသော အသက်တာဖြင့် နေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် အရေဖျားလှီးခြင်းကို လိုက်နာရမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သူများသည် တမန်တော်တို့၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း အာမခံခဲ့ကြသည်။

The Gentile converts, however, were to give up the customs that
were inconsistent with the principles of Christianity. The apostles
and elders therefore agreed to instruct the Gentiles by letter to abstain
from meats offered to idols, from fornication, from things strangled,
and from blood. They were to be urged to keep the commandments
and to lead holy lives. They were also to be assured that the men
who had declared circumcision to be binding were not authorized to
do so by the apostles.

ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် သခင်ဘုရားအတွက် မိမိတို့၏ အသက်ကို စွန့်စားခဲ့သူများအဖြစ် သူတို့ထံ ထောက်ခံစာ ရေးပေးခဲ့သည်။ ယုဒနှင့် သိလတို့ကိုလည်း ဤတမန်တော်များနှင့်အတူ စေလွှတ်ကာ အစည်းအဝေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အား နှုတ်ဖြင့် ပြောကြားစေခဲ့သည်မှာ- "ရုပ်တုရှေ့၌ ပူဇော်သော အသား၊ သွေး၊ လည်ပင်းညှစ်၍ သတ်သောအရာ၊ မတရားသော မေထုန်၊ ဤလေးပါးတို့ကို သင်တို့သည် ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ဤလိုအပ်သောအရာတို့မှတစ်ပါး အခြားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သင်တို့အပေါ်၌ မတင်စေခြင်းငှာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် ငါတို့သည် သဘောတူကြ၏။ ထိုအရာတို့ကို ရှောင်ကြဉ်လျှင် သင်တို့သည် ကောင်းစွာ ပြုကြလိမ့်မည်။" ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင် လေးဦးတို့သည် အငြင်းပွားမှုအားလုံးကို အဆုံးသတ်စေမည့် စာလွှာနှင့် သတင်းစကားကို ယူဆောင်ကာ အန္တိအုတ်မြို့သို့ သွားကြ၏။ အကြောင်းမှာ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အမြင့်ဆုံးသော အာဏာပိုင်၏ အသံပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Paul and Barnabas were recommended to them as men who
had hazarded their lives for the Lord. Judas and Silas were sent
with these apostles to declare to the Gentiles by word of mouth the
decision of the council: “It seemed good to the Holy Ghost, and to
us, to lay upon you no greater burden than these necessary things; [196]
that ye abstain from meats offered to idols, and from blood, and
from things strangled, and from fornication: from which if ye keep
yourselves, ye shall do well.” The four servants of God were sent to
Antioch with the epistle and message that was to put an end to all
controversy; for it was the voice of the highest authority upon the
earth.

ဤကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော အစည်းအဝေးကို ယုဒနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသား ခရစ်ယာန်အသင်းတော်များကို တည်ထောင်ရာတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားခဲ့သော တမန်တော်များနှင့် ဆရာများ၊ နေရာအသီးသီးမှ ရွေးချယ်ထားသော ကိုယ်စားလှယ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ယေရုရှလင်မှ သင်းအုပ်များနှင့် အန္တိအုတ်မှ ကိုယ်စားလှယ်များ တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး၊ သြဇာအရှိဆုံးသော အသင်းတော်များကို ကိုယ်စားပြုခဲ့ကြသည်။ အစည်းအဝေးသည် အသိဉာဏ်ရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဖြင့် တည်ထောင်ထားသော အသင်းတော်၏ သိက္ခာနှင့်အညီ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုများ၏ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အပေါ် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ပေးသနားခြင်းအားဖြင့် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိမြင်ခဲ့ကြပြီး၊ ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုကို လိုက်နာရန်မှာ မိမိတို့၏ တာဝန်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။

The council which decided this case was composed of apostles and teachers who had been prominent in raising up the Jewish
and Gentile Christian churches, with chosen delegates from various
places. Elders from Jerusalem and deputies from Antioch were
present, and the most influential churches were represented. The
council moved in accordance with the dictates of enlightened judgment, and with the dignity of a church established by the divine will.
As a result of their deliberations they all saw that God Himself had
answered the question at issue by bestowing upon the Gentiles the
Holy Ghost; and they realized that it was their part to follow the
guidance of the Spirit.

ခရစ်ယာန် တစ်ရပ်လုံးကို ဤမေးခွန်းအပေါ် မဲပေးရန် ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သြဇာအာဏာနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော "တမန်တော်များနှင့် သင်းအုပ်များ" သည် အမိန့်ဒီကရီကို ရေးဆွဲထုတ်ပြန်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအရာကို ခရစ်ယာန်အသင်းတော်များက ယေဘုယျအားဖြင့် လက်ခံခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း အားလုံးက ထိုဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် မကျေနပ်ကြပေ။ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစကို ယုံကြည်ပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသော ညီအစ်ကိုတစ်စုမှာမူ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမတူခဲ့ကြပေ။ ဤသူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ဖြင့် အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် များစွာသော ညည်းညူမှုနှင့် အပြစ်ရှာမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး၊ အစီအစဉ်သစ်များကို အဆိုပြုကာ ဘုရားသခင်က ဧဝံဂေလိသတင်းစကားကို သွန်သင်ရန် ခန့်အပ်ထားသောသူတို့၏ အမှုကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ရှေးဦးကတည်းက အသင်းတော်သည် ဤကဲ့သို့သော အတားအဆီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး၊ ကမ္ဘာကုန်ဆုံးချိန်တိုင်အောင် ရင်ဆိုင်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

The entire body of Christians was not called to vote upon the
question. The “apostles and elders,” men of influence and judgment,
framed and issued the decree, which was thereupon generally accepted by the Christian churches. Not all, however, were pleased
134 The Acts of the Apostles
with the decision; there was a faction of ambitious and self-confdent
brethren who disagreed with it. These men assumed to engage in the
work on their own responsibility. They indulged in much murmuring and faultfnding, proposing new plans and seeking to pull down
the work of the men whom God had ordained to teach the gospel
[197] message. From the frst the church has had such obstacles to meet
and ever will have till the close of time.

ယေရုရှလင်မြို့မှာ ယုဒလူတို့၏ အချက်အခြာမြို့ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရပ်၌ အစွန်းရောက်သော သီးသန့်ဝါဒနှင့် အစွဲအလမ်းကြီးမှုများကို အများဆုံး တွေ့ရသည်။ ဗိမာန်တော်၏ အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကြသော ယုဒခရစ်ယာန်များသည် ယုဒလူမျိုးများ၏ ထူးခြားသော အခွင့်အရေးများကို သဘာဝအတိုင်း ပြန်လည်အမှတ်ရနေကြသည်။ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ယုဒဘာသာ၏ အခမ်းအနားများနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများမှ ခွဲထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ယုဒဓလေ့များကို တန်ဖိုးထားခဲ့သော ထူးခြားသော သန့်ရှင်းမှုများသည် အသစ်သော ယုံကြည်ခြင်း၏ အလင်း၌ မကြာမီမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ကို သိမြင်လာကြသဖြင့်၊ လူအများအပြားမှာ ဤအပြောင်းအလဲကို အဓိကဖြစ်ပေါ်စေသူအဖြစ် ပေါလုအပေါ် ဒေါသထွက်လာကြသည်။ တပည့်တော်အားလုံးပင် အစည်းအဝေး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လိုလိုလားလား လက်ခံရန် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးကြပေ။ အချို့မှာ ထုံးတမ်းစဉ်လာ ပညတ်များအပေါ် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး၊ ယုဒပညတ်တရား၏ လိုက်နာရမည့် တာဝန်များနှင့် ပတ်သက်၍ ပေါလု၏ မူဝါဒများကြောင့် သူ့အား မလိုမုန်းထားစိတ်ဖြင့် ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

Jerusalem was the metropolis of the Jews, and it was there that
the greatest exclusiveness and bigotry were found. The Jewish
Christians living within sight of the temple naturally allowed their
minds to revert to the peculiar privileges of the Jews as a nation.
When they saw the Christian church departing from the ceremonies
and traditions of Judaism, and perceived that the peculiar sacredness
with which the Jewish customs had been invested would soon be lost
sight of in the light of the new faith, many grew indignant with Paul
as the one who had, in a large measure, caused this change. Even
the disciples were not all prepared to accept willingly the decision
of the council. Some were zealous for the ceremonial law, and they
regarded Paul with disfavor because they thought that his principles
in regard to the obligations of the Jewish law were lax.

အထွေထွေကောင်စီ၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး ဝေးကံသော ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများအတွင်း ယုံကြည်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းတော်သည်လည်း တိုးတက်အောင်မြင်ခဲ့သည်။ အန္တိအုတ်မြို့ရှိ အသင်းတော်သည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ပြုလုပ်သော အစည်းအဝေးမှ တမန်တော်များနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည့် အထူးစေတမန်များဖြစ်သော ယုဒနှင့် သိလတို့၏ ရှိနေခြင်းအားဖြင့် အခွင့်ထူးကို ရရှိခဲ့သည်။ ယုဒနှင့် သိလတို့သည် “မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ပရောဖက်များ ဖြစ်ကြသည်နှင့်အညီ” ညီအစ်ကိုများကို “များစွာသော စကားဖြင့် နှိုးဆော်၍ ခိုင်ခံ့စေခဲ့ကြသည်။” ထိုသူတော်စင်တို့သည် အန္တိအုတ်မြို့၌ အတန်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ “ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည်လည်း အခြားသူများစွာတို့နှင့်အတူ သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သင်ကြားဟောပြောလျက် အန္တိအုတ်မြို့၌ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။”

The broad and far-reaching decisions of the general council
brought confdence into the ranks of the Gentile believers, and the
cause of God prospered. In Antioch the church was favored with
the presence of Judas and Silas, the special messengers who had
returned with the apostles from the meeting in Jerusalem. “Being
prophets also themselves,” Judas and Silas, “exhorted the brethren
with many words, and confrmed them.” These godly men tarried in
Antioch for a time. “Paul also and Barnabas continued in Antioch,
teaching and preaching the word of the Lord, with many others also.”

နောက်ပိုင်းတွင် ပေတရုသည် အန္တိအုတ်မြို့သို့ လာရောက်လည်ပတ်သောအခါ၊ တစ်ပါးအမျိုးသား ဘာသာပြောင်းသူများအပေါ် သူ၏ ပညာရှိသော အပြုအမူကြောင့် လူများစွာ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ခေတ္တခဏမျှ သူသည် ကောင်းကင်မှပေးသော အလင်းနှင့်အညီ ပြုမူခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ သဘာဝအလျောက် အစွဲအလမ်းများကို အောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တစ်ပါးအမျိုးသား ဘာသာပြောင်းသူများနှင့်အတူ စားပွဲ၌ အတူထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပွဲလမ်းသဘောဆိုင်ရာ ပညတ်တရားကို အလွန်အမင်း ရိုသေကိုးကွယ်ကြသော ယုဒလူအချို့ ယေရုရှလင်မြို့မှ ရောက်လာကြသောအခါ၊ ပေတရုသည် အယူမှားခြင်းမှ ဘာသာပြောင်းလာသူများအပေါ် သူ၏ အမူအရာကို ပညာမဲ့စွာ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ယုဒလူအတော်များများသည်လည်း “သူနှင့်အတူ ဟန်ဆောင်ပြုမူခဲ့ကြသဖြင့် ဗာနဗပင်လျှင် သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုနောက်သို့ ပါသွားခဲ့သည်။” ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် ရိုသေလေးစားခြင်း ခံရသူများထံမှ ဤကဲ့သို့ အားနည်းချက်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများ၏ စိတ်နှလုံးတွင် အလွန်နာကျင်ဖွယ်ရာ အထင်အမြင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အသင်းတော်သည် ကွဲပြားခြင်းအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ပေတရု၏ နှစ်ခွပြုမူခြင်းကြောင့် အသင်းတော်အပေါ် ကျရောက်လာသော ဖျက်ဆီးတတ်သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပေါလုသည်၊ သူ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ကို ထိုသို့ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းအတွက် ပေတရုကို လူပုံအလယ်တွင် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့သည်။ အသင်းတော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါလုက ပေတရုအား “သင်သည် ယုဒလူဖြစ်လျက်ပင် ယုဒထုံးစံကို မလိုက်၊ တစ်ပါးအမျိုးသားထုံးစံအတိုင်း ကျင့်နေလျှင်၊ အဘယ်ကြောင့် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ကို ယုဒထုံးစံအတိုင်း ကျင့်စေခြင်းငှါ အနိုင်အထက် ပြုသနည်း” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဂလာတိ ၂:၁၃၊ ၁၄။

When Peter, at a later date, visited Antioch, he won the conf-
[198] dence of many by his prudent conduct toward the Gentile converts.
For a time he acted in accordance with the light given from heaven.
He so far overcame his natural prejudice as to sit at table with the
Gentile converts. But when certain Jews who were zealous for the
ceremonial law, came from Jerusalem, Peter injudiciously changed
his deportment toward the converts from paganism. A number of
the Jews “dissembled likewise with him; insomuch that Barnabas
also was carried away with their dissimulation.” This revelation of
Jew and Gentile 135
weakness on the part of those who had been respected and loved
as leaders, left a most painful impression on the minds of the Gentile believers. The church was threatened with division. But Paul,
who saw the subverting influence of the wrong done to the church
through the double part acted by Peter, openly rebuked him for thus
disguising his true sentiments. In the presence of the church, Paul
inquired of Peter, “If thou, being a Jew, livest after the manner of
Gentiles, and not as do the Jews, why compellest thou the Gentiles
to live as do the Jews?” Galatians 2:13, 14.

ပေတရုသည် မိမိကျူးလွန်ခဲ့သော မှားယွင်းမှုကို မြင်သိခဲ့ပြီး၊ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဆိုးကျိုးများကို မိမိတတ်နိုင်သမျှ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အစမှအဆုံးတိုင် သိတော်မူသော ဘုရားသခင်သည်၊ အစမ်းသပ်ခံ တမန်တော်အနေဖြင့် မိမိ၌ ဝါကြွားစရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှမရှိကြောင်း သိမြင်နိုင်စေရန်အတွက် ပေတရုအား ဤစိတ်နေသဘောထား အားနည်းချက်ကို ဖော်ပြခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးသော လူသားများပင်လျှင် မိမိတို့ဘာသာ ရပ်တည်ပါက စီရင်ဆုံးဖြတ်ချက်များတွင် မှားယွင်းတတ်ကြသည်။ နောင်လာမည့် အနာဂတ်တွင် အချို့သောသူများသည် ပေတရုနှင့် သူ၏ဆက်ခံသူများဟု ဆိုကြသူများအတွက် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်သော မြင့်မြတ်သည့် အခွင့်အာဏာများကို ရယူပိုင်ဆိုင်ကြောင်း တောင်းဆိုလောက်အောင်အထိ လှည့်ဖြားခြင်း ခံရမည်ကိုလည်း ဘုရားသခင် သိမြင်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် တမန်တော်၏ အားနည်းချက်နှင့်ပတ်သက်သော ဤမှတ်တမ်းသည် သူသည်လည်း အမှားကင်းသူမဟုတ်ကြောင်းနှင့် အခြားသော တမန်တော်များထက် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ပို၍မြင့်မြတ်သော အဆင့်တွင်မရှိကြောင်း သက်သေအဖြစ် ကျန်ရှိနေစေရန် ဖြစ်သည်။

Peter saw the error into which he had fallen, and immediately set
about repairing the evil that had been wrought, so far as was in his
power. God, who knows the end from the beginning, permitted Peter
to reveal this weakness of character in order that the tried apostle
might see that there was nothing in himself whereof he might boast.
Even the best of men, if left to themselves, will err in judgment. God
also saw that in time to come some would be so deluded as to claim
for Peter and his pretended successors the exalted prerogatives that
belong to God alone. And this record of the apostle’s weakness was [199]
to remain as a proof of his fallibility and of the fact that he stood in
no way above the level of the other apostles.

မှန်ကန်သော အခြေခံမူများမှ ဤကဲ့သို့ သွေဖည်သွားခြင်း၏ သမိုင်းကြောင်းသည် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းတော်တွင် တာဝန်ရှိသော နေရာများ၌ ရှိနေကြသူများအတွက် သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့သည် သမာဓိတရား၌ မပျက်ကွက်ဘဲ အခြေခံမူများကို ခိုင်မာစွာ စွဲကိုင်နိုင်ကြစေရန် ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးအား ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ဝတ္တရားများ ပို၍ကြီးမားလေ၊ စီမံခန့်ခွဲရန်နှင့် ထိန်းချုပ်ရန် အခွင့်အရေးများ ပို၍များလေဖြစ်ပါက၊ သူသည် သခင်ဘုရား၏ လမ်းစဉ်ကို ဂရုတစိုက် မလိုက်လျှောက်ဘဲ၊ စုပေါင်းညီညွတ်သော ယုံကြည်သူအားလုံး၏ အစည်းအဝေးမှ ချမှတ်ထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့်အညီ လုပ်ဆောင်ခြင်း မရှိပါက ပိုမိုကြီးမားသော ထိခိုက်နစ်နာမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

The history of this departure from right principles stands as a
solemn warning to men in positions of trust in the cause of God, that
they may not fail in integrity, but frmly adhere to principle. The
greater the responsibilities placed upon the human agent, and the
larger his opportunities to dictate and control, the more harm he is
sure to do if he does not carefully follow the way of the Lord and
labor in harmony with the decisions arrived at by the general body
of believers in united council.

ပေတရု၏ ကျရှုံးမှုများအားလုံး၊ သူ၏ကျဆုံးခြင်းနှင့် ပြန်လည်နိုးထခြင်း၊ သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာသော အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၊ ခရစ်တော်နှင့် နီးကပ်စွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း၊ မှန်ကန်သော အခြေခံမူများကို ကယ်တင်ရှင်၏ တည့်မတ်စွာ လက်တွေ့ကျင့်သုံးခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာများ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူရရှိခဲ့သော သွန်သင်ချက်များ၊ ဟောပြောခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းအားဖြင့် သူရရှိခဲ့သော ဆုကျေးဇူးများ၊ အသိပညာနှင့် ဩဇာတိက္ကမများ ရှိပါလျက်နှင့်၊ လူကိုကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ရယူလိုခြင်းကြောင့် သော်လည်းကောင်း သူသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အခြေခံမူများကို ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်ပြီး ရှောင်လွှဲခဲ့ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပါလော။ သူသည် မှန်ကန်သော အရာကို စွဲကိုင်ရာ၌ တုံ့ဆိုင်းသွားခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပါလော။ လူတိုင်းအား မိမိကိုယ်တိုင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်း၊ မိမိ၏လှေကို ဆိပ်ကမ်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ်နှင့် ဘေးကင်းစွာ မောင်းနှင်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်းတို့ကို သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းကို ဘုရားသခင် ပေးသနားတော်မူပါစေ။

After all Peter’s failures; after his fall and restoration, his long
course of service, his intimate acquaintance with Christ, his knowledge of the Saviour’s straightforward practice of right principles;
after all the instruction he had received, all the gifts and knowledge
and influence he had gained by preaching and teaching the word—is
it not strange that he should dissemble and evade the principles of
the gospel through fear of man, or in order to gain esteem? Is it not
strange that he should waver in his adherence to right? May God
give every man a realization of his helplessness, his inability to steer
his own vessel straight and safe into the harbor.
136 The Acts of the Apostles

မိမိ၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းလုပ်ငန်းတွင် ပေါလုသည် မကြာခဏ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ထံမှ အထူးသွန်သင်ခြင်းကို ခံရသဖြင့်၊ အခြေခံမူနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မည်သည့်အလျှော့ပေးမှုကိုမျှ မပြုရဲခဲ့ပေ။ အချို့သောအချိန်များတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသည် လေးလံလှသော်လည်း၊ ပေါလုသည် မှန်ကန်သော အရာအတွက် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခဲ့သည်။ အသင်းတော်ကို လူသားတို့၏ အာဏာစက်အောက်သို့ မည်သည့်အခါမျှ မရောက်စေရဟု သူသည် သဘောပေါက်နားလည်ခဲ့သည်။ လူတို့၏ ရိုးရာထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ဆောင်ပုဒ်များသည် ဗျာဒိတ်တော် အမှန်တရား၏ နေရာတွင် အစားမထိုးစေရပါ။ ဧဝံဂေလိသတင်းစကား၏ တိုးတက်မှုကို အသင်းတော်တွင် မည်မျှပင် ရာထူးကြီးမားသူဖြစ်ပါစေ၊ လူတို့၏ အစွဲအလမ်းများနှင့် အကြိုက်များကြောင့် အဟန့်အတား မဖြစ်စေရပါ။

In his ministry, Paul was often compelled to stand alone. He was
specially taught of God and dared make no concessions that would
involve principle. At times the burden was heavy, but Paul stood frm
for the right. He realized that the church must never be brought under
[200] the control of human power. The traditions and maxims of men must
not take the place of revealed truth. The advance of the gospel
message must not be hindered by the prejudices and preferences of
men, whatever might be their position in the church.

ပေါလုသည် မိမိကိုယ်ကိုနှင့် မိမိ၏ စွမ်းပကားအားလုံးကို ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၌ အပ်နှံထားခဲ့သည်။ သူသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အမှန်တရားများကို ကောင်းကင်ဘုံမှ တိုက်ရိုက်လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ အမှုတော်ဆောင်ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် အရေးကြီးသော ဆက်သွယ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ တစ်ပါးအမျိုးသား ခရစ်ယာန်များအပေါ် မလိုအပ်သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ မတင်ရန် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို သွန်သင်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယုဒအယူစွဲသော ယုံကြည်သူများသည် အန္တိအုတ်အသင်းတော်သို့ အရေဖျားလှီးခြင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာကို စတင်မိတ်ဆက်လာသောအခါ၊ ပေါလုသည် ထိုကဲ့သို့သော သွန်သင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ အလိုတော်ကို သိရှိခဲ့ပြီး၊ ယုဒထုံးစံများနှင့် ပွဲလမ်းသဘောများမှ အသင်းတော်များကို လွတ်မြောက်စေရန် ခိုင်မာပြီး မယိမ်းယိုင်သော ရပ်တည်ချက်ကို ယူခဲ့သည်။

Paul had dedicated himself and all his powers to the service of
God. He had received the truths of the gospel direct from heaven,
and throughout his ministry he maintained a vital connection with
heavenly agencies. He had been taught by God regarding the binding
of unnecessary burdens upon the Gentile Christians; thus when the
Judaizing believers introduced into the Antioch church the question
of circumcision, Paul knew the mind of the Spirit of God concerning
such teaching and took a frm and unyielding position which brought
to the churches freedom from Jewish rites and ceremonies.

ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ကိုယ်တိုင်သွန်သင်ခြင်း ခံရသော်လည်း၊ တစ်ဦးချင်း တာဝန်ယူမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အစွန်းရောက်သော အယူအဆများ မရှိခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်ထံမှ တိုက်ရိုက်လမ်းညွှန်မှုကို ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင်၊ အသင်းတော်၌ စုပေါင်းနေကြသော ယုံကြည်သူအဖွဲ့အစည်းသို့ အပ်နှင်းထားသော အခွင့်အာဏာကိုလည်း သူသည် အစဉ်အမြဲ အသိအမှတ်ပြုရန် အသင့်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် တိုင်ပင်နှိုင်းနှိုင်းခြင်း၏ လိုအပ်ချက်ကို ခံစားခဲ့ရပြီး၊ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ၊ ၎င်းတို့ကို အသင်းတော်ရှေ့မှောက်သို့ တင်ပြရန်နှင့် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချနိုင်ရန်အတွက် ဉာဏ်ပညာကို ဘုရားသခင်ထံ တောင်းခံရာ၌ မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ သူက “ပရောဖက်တို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ပရောဖက်တို့၏ အုပ်စိုးခြင်းကို ခံရ၏။ ဘုရားသခင်သည် ရှုပ်ထွေးခြင်း၏ အရှင်မဟုတ်၊ သန့်ရှင်းသူတို့၏ အသင်းတော်အပေါင်းတို့၌ ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ၁ ကောရိန္သု ၁၄:၃၂၊ ၃၃။ ပေတရုနှင့်အတူ သူသည်လည်း အသင်းတော်၌ ပူးပေါင်းပါဝင်သူအားလုံးသည် “တစ်ဦးအပေါ်တစ်ဦး လက်အောက်ခံကြရန်” သွန်သင်ခဲ့သည်။ ၁ ပေတရု ၅:၅။

Notwithstanding the fact that Paul was personally taught by God,
he had no strained ideas of individual responsibility. While looking
to God for direct guidance, he was ever ready to recognize the
authority vested in the body of believers united in church fellowship.
He felt the need of counsel, and when matters of importance arose, he
was glad to lay these before the church and to unite with his brethren
in seeking God for wisdom to make right decisions. Even “the spirits
of the prophets,” he declared, “are subject to the prophets. For God
is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the
saints.” 1 Corinthians 14:32, 33. With Peter, he taught that all united
in church capacity should be “subject one to another.” 1 Peter 5:5.