အခန်း ၂၀—လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ချီးမြှောက်ခြင်း
[၂၀၁]
Chapter 20—Exalting the Cross [201]
ဤအခန်းသည်
တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၅:၃၆-၄၁ နှင့် ၁၆:၁-၆ ကို အခြေခံထားသည်။
This chapter is based on Acts
15:36-41; 16:1-6.
အန္တိအုတ်မြို့တွင်
သာသနာပြုလုပ်ငန်းများ၌ အချိန်အတန်ကြာ ကုန်လွန်ပြီးနောက်၊ ပေါလုသည် အခြားသော
သာသနာပြုခရီးစဉ်တစ်ခုကို စတင်ရန် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အား အဆိုပြုခဲ့သည်။
After spending some time in ministry at Antioch, Paul
proposed
to his fellow worker that they set forth on another missionary journey.
“ငါတို့သည် သခင်ဘုရား၏
နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောခဲ့သော မြို့တိုင်းရှိ ညီအစ်ကိုများထံသို့
တစ်ဖန်ပြန်သွား၍၊ သူတို့ မည်သို့ရှိကြသည်ကို ကြည့်ရှုကြကုန်အံ့” ဟု ဗာနဗအား
ပြောဆိုခဲ့သည်။
“Let us go again,” he said to Barnabas, “and visit our
brethren in
every city where we have preached the word of the Lord, and see
how they do.”
ပေါလုနှင့် ဗာနဗ
နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းအောက်တွင် ဧဝံဂေလိသတင်းစကားကို မကြာသေးမီက
လက်ခံခဲ့သူများအပေါ် နူးညံ့သော ဂရုစိုက်မှုရှိကြပြီး၊ သူတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ်
မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။ ဤစိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပေါလုသည် ဘယ်သောအခါမျှ
မစွန့်လွှတ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ အစောပိုင်းလုပ်ငန်းခွင်များနှင့် ဝေးကွာသော အရပ်ဒေသများသို့
ရောက်ရှိနေသည့်တိုင်၊ ဤပြောင်းလဲလာသူများအား “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့လျက်
သန့်ရှင်းခြင်းပါရမီနှင့် ပြည့်စုံစေခြင်း” ငှာ တိုက်တွန်းရသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို
သူ၏နှလုံးသားတွင် ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ (၂ ကောရိနသု ၇:၁)။ သူတို့အား
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးနိုင်သူများ၊ ယုံကြည်ခြင်း၌ ခိုင်မာသူများ၊
ဇွဲလုံ့လထက်သန်သူများ၊ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်
တိုးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသော ခရစ်ယာန်များ
ဖြစ်လာစေရန် သူသည် အစဉ်မပြတ် ကူညီပေးခဲ့သည်။
Both Paul and Barnabas had a tender regard for those who
had
recently accepted the gospel message under their ministry, and they
longed to see them once more. This solicitude Paul never lost. Even
when in distant mission felds, far from the scene of his earlier
labors, he continued to bear upon his heart the burden of urging
these converts to remain faithful, “perfecting holiness in the fear
of God.” 2 Corinthians 7:1. Constantly he tried to help them to
become self-reliant, growing Christians, strong in faith, ardent in
zeal, and wholehearted in their consecration to God and to the work
of advancing His kingdom.
ဗာနဗသည်
ပေါလုနှင့်အတူ သွားရန် အသင့်ရှိသော်လည်း၊ [၂၀၂] သာသနာပြုလုပ်ငန်းတွင်
တစ်ဖန်ပြန်လည် ပါဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော မာကုကို ခေါ်သွားချင်ခဲ့သည်။ ဤအချက်ကို
ပေါလု ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပထမအကြိမ် သာသနာပြုခရီးစဉ်အတွင်း လိုအပ်နေချိန်တွင်
သူတို့ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သူတစ်ဦးအား “ခေါ်သွားရန် မသင့်လျော်ဟု သူယူဆသည်”။ အိမ်၏
ဘေးကင်းမှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုအတွက် လုပ်ငန်းကို စွန့်ခွာခဲ့သော မာကု၏
အားနည်းချက်ကို ခွင့်လွှတ်ရန် သူ စိတ်မပါခဲ့ပေ။ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု
အားနည်းသူတစ်ဦးသည် စိတ်ရှည်ခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း၊
ရဲစွမ်းသတ္တိရှိခြင်း၊ ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းရှိခြင်းနှင့် လိုအပ်ပါက
မိမိအသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်ရန် အသင့်ရှိခြင်းတို့ လိုအပ်သော အလုပ်အတွက်
မသင့်လျော်ကြောင်း သူက တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ငြင်းခုံမှုသည် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့်
ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး၊ ဗာနဗသည် သူ၏ ယုံကြည်ချက်အတိုင်း မာကုကို
ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ “သို့ဖြစ်၍ ဗာနဗသည် မာကုကို ခေါ်ပြီးလျှင် ကုပရုကျွန်းသို့
လှေနှင့် သွားလေ၏။ ပေါလုမူကား သိလကို ရွေးချယ်ပြီးလျှင် ညီအစ်ကိုများက ဘုရားသခင်၏
ကျေးဇူးတော်၌ အပ်နှံကြသဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေ၏။”
Barnabas was ready to go with Paul, but wished to take
with [202]
them Mark, who had again decided to devote
himself to the ministry.
To this Paul objected. He “thought not good to take ... with them”
one who during their frst missionary journey had left them in a time
of need. He was not inclined to excuse Mark’s weakness in deserting
the work for the safety and comforts of home. He urged that one
with so little stamina was unftted for a work requiring patience,
self-denial, bravery, devotion, faith, and a willingness to sacrifce,
if need be, even life itself. So sharp was the contention that Paul
and Barnabas separated, the latter following out his convictions and
taking Mark with him. “So Barnabas took Mark, and sailed unto
Cyprus; and Paul chose Silas, and departed, being recommended by
the brethren unto the grace of God.”
ရှုရိပြည်နှင့်
ကိလိကိပြည်တို့ကို ဖြတ်သန်းသွားလာရင်း အသင်းတော်များကို ခိုင်ခံ့စေပြီးနောက်၊
ပေါလုနှင့် သိလတို့သည် လုကောနိပြည်နယ်ရှိ ဒေဗေမြို့နှင့် လုသတ္တမြို့များသို့
နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ လုသတ္တမြို့သည် ပေါလု ခဲနှင့်ပေါက်ခြင်း
ခံခဲ့ရသော နေရာဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ယခင် အန္တရာယ်ရှိခဲ့သော နေရာသို့ တစ်ဖန်
ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဧဝံဂေလိတရားကို
လက်ခံခဲ့သူများသည် စမ်းသပ်မှုများကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရန်
သူ အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။ လုသတ္တမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများသည် ပြင်းထန်သော
ဆန့်ကျင်မှုများကြားတွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နေကြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူသည်
စိတ်ပျက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
Journeying through Syria and Cilicia, where they
strengthened
the church, Paul and Silas at length reached Derbe and Lystra in the
137
138 The
Acts of the Apostles
province of Lycaonia. It was at Lystra that
Paul had been stoned,
yet we fnd him again on the scene of his former danger. He was
anxious to see how those who through his labors had accepted the
gospel were enduring the test of trial. He was not disappointed, for
he found that the Lystrian believers had remained frm in the face of
violent opposition.
ဤနေရာတွင် ပေါလုသည်
တိမောသေနှင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ တိမောသေသည် ပေါလု၏ ပထမအကြိမ်
လုသတ္တမြို့ ခရီးစဉ်အဆုံးတွင် ပေါလု ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို
မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်က ရရှိခဲ့သော စိတ်စွဲလန်းမှုသည်
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာကာ မိမိကိုယ်ကို သာသနာပြုလုပ်ငန်းတွင်
အပြည့်အဝ အပ်နှံရန်မှာ မိမိ၏ တာဝန်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်လာခဲ့သည်။ [၂၀၃] သူ၏
နှလုံးသားသည် ပေါလု၏ နှလုံးသားနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေပြီး၊
လမ်းပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ကူညီခြင်းဖြင့် တမန်တော်၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများတွင် ပါဝင်ရန်
တောင့်တနေခဲ့သည်။
Here Paul again met Timothy, who had witnessed his
sufferings
at the close of his frst visit to Lystra and upon whose mind the
impression then made had deepened with the passing of time until
he was convinced that it was his duty to give himself fully to the
[203] work
of the ministry. His heart was knit with the heart of Paul, and
he longed to share the apostle’s labors by assisting as the way might
open.
ပေါလု၏
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်သူ သိလသည် ပရောဖက်ပြုခြင်း ဆုကျေးဇူးရှိသော၊
အစမ်းသပ်ခံပြီးသား အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်မှာ
အလွန်ကြီးမားသဖြင့် တက်ကြွစွာ အမှုဆောင်နိုင်ရန် လုပ်သားများကို
ပိုမိုလေ့ကျင့်ပေးဖို့ လိုအပ်နေသည်။ ပေါလုသည် တိမောသေ၌ သာသနာပြုလုပ်ငန်း၏
သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို တန်ဖိုးထားသူ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့်
ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ ရင်ဆိုင်ဝံ့သူနှင့် သင်ကြားပြသမှုကို
ခံယူလိုသူတစ်ဦးကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် တမန်တော်သည် အစမ်းသပ်မခံရသေးသော လူငယ်
တိမောသေအား သူ၏ အကျင့်စာရိတ္တနှင့် အတိတ်ဘဝတို့ကို အပြည့်အဝ မကျေနပ်မီ
ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်း၌ လေ့ကျင့်ပေးရန် တာဝန်ကို မယူဝံ့ခဲ့ပေ။
Silas, Paul’s companion in labor, was a tried worker,
gifted
with the spirit of prophecy; but the work to be done was so great
that there was need of training more laborers for active service. In
Timothy Paul saw one who appreciated the sacredness of the work
of a minister; who was not appalled at the prospect of suffering and
persecution; and who was willing to be taught. Yet the apostle did
not venture to take the responsibility of giving Timothy, an untried
youth, a training in the gospel ministry, without frst fully satisfying
himself in regard to his character and his past life.
တိမောသေ၏ ဖခင်မှာ
ဂရိလူမျိုးဖြစ်ပြီး မိခင်မှာ ယုဒလူမျိုး ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူသည် ကျမ်းစာကို
သိကျွမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ အိမ်ထောင်မှုဘဝတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသော ဘုရားဝတ်၌
မွေ့လျော်ခြင်းမှာ ခိုင်မာပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုရှိသည်။ သူ၏ မိခင်နှင့်
အဘွားတို့က သန့်ရှင်းသော ကျမ်းစာများအပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏
အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်း၌ ရရှိသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို သူ့အတွက် အစဉ်အမြဲ
သတိပေးချက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ထိုဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်သော
အမျိုးသမီး နှစ်ဦးတို့ တိမောသေကို လမ်းညွှန်ခဲ့သည့် စည်းမျဉ်းဥပဒေ ဖြစ်သည်။
သူတို့ထံမှ ရရှိခဲ့သော သင်ခန်းစာများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ စွမ်းအားသည် သူ့အား
စကားပြောဆိုရာတွင် စင်ကြယ်စေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မကောင်းသော
သြဇာလွှမ်းမိုးမှုများ၏ အညစ်အကြေး မဝင်စေရန် ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူ၏
အိမ်တွင်း ဆရာသမားများသည် သူ့အား တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ရာတွင်
ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။
Timothy’s father was a Greek and his mother a Jewess.
From
a child he had known the Scriptures. The piety that he saw in his
home life was sound and sensible. The faith of his mother and his
grandmother in the sacred oracles was to him a constant reminder of
the blessing in doing God’s will. The word of God was the rule by
which these two godly women had guided Timothy. The spiritual
power of the lessons that he had received from them kept him pure
in speech and unsullied by the evil influences with which he was
surrounded. Thus his home instructors had co-operated with God in
preparing him to bear burdens.
တိမောသေသည်
သစ္စာရှိသူ၊ တည်ကြည်သူနှင့် မှန်ကန်သူဖြစ်ကြောင်း ပေါလု မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး၊ သူ့အား
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှင့် ခရီးသွားဖော်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ တိမောသေကို ငယ်စဉ်က
သွန်သင်ပေးခဲ့သူများသည် မိမိတို့ ဂရုစိုက်ပျိုးထောင်ခဲ့သော သားငယ်သည် ကြီးမြတ်သော
တမန်တော်နှင့် နီးကပ်စွာ လက်တွဲလုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဆုလာဘ်ကို
ခံစားခဲ့ကြရသည်။ တိမောသေသည် ဘုရားသခင်၏ ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရချိန်တွင် [၂၀၄]
လူငယ်လေးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ငယ်စဉ်က ပညာသင်ကြားမှုကြောင့် သူ၏
အခြေခံမူများသည် ခိုင်မာစွာ အခြေစိုက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် ပေါလု၏ အကူအညီပေးသူအဖြစ်
နေရာယူရန် သင့်တော်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ခရစ်ယာန်တို့၏
နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုဖြင့် သူ၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။
Paul saw that Timothy was faithful, steadfast, and true,
and he
chose him as a companion in labor and travel. Those who had taught
Timothy in his childhood were rewarded by seeing the son of their
care linked in close fellowship with the great apostle. Timothy was
a mere youth when he was chosen by God to be a teacher, but his
[204] principles
had been so established by his early education that he was
Exalting the Cross 139
ftted to take his place as Paul’s helper. And
though young, he bore
his responsibilities with Christian meekness.
ကြိုတင်ကာကွယ်မှု
အစီအမံတစ်ခုအနေဖြင့် ပေါလုသည် တိမောသေအား အရေဖျားလှီးခြင်းကို ခံရန် ပညာရှိစွာ
အကြံပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က ၎င်းကို တောင်းဆိုထားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ တိမောသေ၏
အမှုဆောင်ခြင်းအပေါ် ယုဒလူမျိုးများ၏ စိတ်ထဲတွင် ကန့်ကွက်နိုင်စရာ ရှိသည်များကို
ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် သူ၏ အလုပ်၌ မြို့တစ်မြို့မှ တစ်မြို့သို့၊
နိုင်ငံအများအပြားသို့ ခရီးလှည့်လည်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယုဒဝတ်ပြုကျောင်းများနှင့်
အခြားသော စုဝေးရာနေရာများတွင် ခရစ်တော်အကြောင်း ဟောပြောရန် အခွင့်အရေးကို မကြာခဏ
ရရှိလိမ့်မည်။ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးသည် အရေဖျားမလှီးရသေးသူ ဖြစ်ကြောင်း
သိရှိသွားပါက၊ ယုဒလူမျိုးများ၏ အစွဲအလမ်းနှင့် အယူသည်းမှုတို့ကြောင့် သူ၏အလုပ်မှာ
ကြီးစွာသော အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နိုင်သည်။ တမန်တော်သည် နေရာတိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော
ဆန့်ကျင်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည်
သူ၏ ယုဒညီအစ်ကိုများနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများထံသို့ ဧဝံဂေလိတရား၏ အသိပညာကို
ယူဆောင်လာပေးချင်သည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသမျှ အတားအဆီးနှင့်
ဆန့်ကျင်မှုမှန်သမျှကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည်
ယုဒလူမျိုးများ၏ အစွဲအလမ်းကို ဤမျှအထိ လျှော့ပေးခဲ့သော်လည်း၊ အရေဖျားလှီးခြင်း
သို့မဟုတ် အရေဖျားမလှီးခြင်းသည် ဘာမှမဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားသည်သာ
အရာခပ်သိမ်းဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ပြီး သွန်သင်ခဲ့သည်။
As a precautionary measure, Paul wisely advised Timothy
to
be circumcised—not that God required it, but in order to remove
from the minds of the Jews that which might be an objection to
Timothy’s ministration. In his work Paul was to journey from city
to city, in many lands, and often he would have opportunity to
preach Christ in Jewish synagogues, as well as in other places of
assembly. If it should be known that one of his companions in
labor was uncircumcised, his work might be greatly hindered by
the prejudice and bigotry of the Jews. Everywhere the apostle met
determined opposition and severe persecution. He desired to bring
to his Jewish brethren, as well as to the Gentiles, a knowledge of the
gospel, and therefore he sought, so far as was consistent with the
faith, to remove every pretext for opposition. Yet while he conceded
this much to Jewish prejudice, he believed and taught circumcision
or uncircumcision to be nothing and the gospel of Christ everything.
ပေါလုသည်
“ယုံကြည်ခြင်း၌ မိမိ၏ သားရင်း” ဖြစ်သော တိမောသေကို ချစ်မြတ်နိုးသည်။ (၁ တိမောသေ
၁:၂)။ ကြီးမြတ်သော တမန်တော်သည် တပည့်ငယ်အား ကျမ်းစာသမိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍
မေးခွန်းများ မကြာခဏ မေးလေ့ရှိပြီး၊ နေရာတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ခရီးသွားစဉ်တွင်
အောင်မြင်သော အလုပ်ကို မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ဂရုတစိုက် သွန်သင်ပေးခဲ့သည်။
ပေါလုနှင့် သိလ နှစ်ဦးစလုံးသည် တိမောသေနှင့် ပေါင်းသင်းရာတွင် ဧဝံဂေလိသာသနာပြု၏
အလုပ်မှာ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်ပြီး လေးနက်သော သဘောသဘာဝရှိကြောင်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်
ရှိပြီးသား စိတ်စွဲလန်းမှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။
Paul loved Timothy, his “own son in the faith.” 1 Timothy 1:2.
The great apostle often drew the younger disciple out, questioning
him in regard to Scripture history, and as they traveled from place to
place, he carefully taught him how to do successful work. Both Paul
and Silas, in all their association with Timothy, sought to deepen the
impression that had already been made upon his mind, of the sacred,
serious nature of the work of the gospel minister.
တိမောသေသည် သူ၏အလုပ်၌
ပေါလု၏ အကြံဉာဏ်နှင့် သွန်သင်ချက်ကို [၂၀၅] အစဉ်မပြတ် ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူသည်
စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ဆောင်ဘဲ၊ အဆင့်တိုင်းတွင် “ဤအရာသည် သခင်ဘုရား၏
လမ်းစဉ်ဖြစ်သလော” ဟု မေးမြန်းလျက် ချင့်ချိန်စဉ်းစားပြီး အေးဆေးစွာ
တွေးတောလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့အား ဘုရားသခင်
ကိန်းဝပ်တော်မူရာ ဗိမာန်တော်အဖြစ် ပုံသွင်းဖန်တီးနိုင်သူတစ်ဦးအဖြစ် တွေ့ရှိခဲ့သည်။
In his work, Timothy constantly sought Paul’s advice and
instruc- [205]
tion. He did not move from impulse, but
exercised consideration
and calm thought, inquiring at every step, Is this the way of the
Lord? The Holy Spirit found in him one who could be molded and
fashioned as a temple for the indwelling of the divine Presence.
သမ္မာကျမ်းစာ၏
သင်ခန်းစာများကို နေ့စဉ်ဘဝထဲတွင် လက်တွေ့ကျင့်သုံးသည့်အခါ ၎င်းတို့သည်
အကျင့်စာရိတ္တအပေါ် နက်ရှိုင်းပြီး ကြာရှည်ခံသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိသည်။
ဤသင်ခန်းစာများကို တိမောသေသည် သင်ယူပြီး လက်တွေ့ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ သူ့တွင်
ထူးထူးခြားခြား ပြောင်မြောက်သော ပါရမီများ မရှိသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်
ပေးသနားတော်မူသော စွမ်းရည်များကို အရှင်သခင်၏ အမှုတော်ဆောင်ရာတွင်
အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် သူ၏အလုပ်မှာ တန်ဖိုးရှိလှသည်။ သူ၏ လက်တွေ့ကျသော ဘုရားဝတ်၌
မွေ့လျော်ခြင်း အသိပညာသည် သူ့အား အခြားယုံကြည်သူများနှင့် ကွဲပြားစေပြီး သြဇာညောင်းစေခဲ့သည်။
As the lessons of the Bible are wrought into the daily
life, they
have a deep and lasting influence upon the character. These lessons
Timothy learned and practiced. He had no specially brilliant talents,
but his work was valuable because he used his God-given abilities in the
Master’s service. His knowledge of experimental piety
distinguished him from other believers and gave him influence.
ဝိညာဉ်များအတွက်
အလုပ်လုပ်ကြသူများသည် သာမန်ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုထက် ဘုရားသခင်အကြောင်းကို
ပိုမိုနက်ရှိုင်း၊ ပြည့်စုံပြီး ရှင်းလင်းသော အသိပညာကို ရရှိရမည်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် သူတို့၏ အင်အားအားလုံးကို အရှင်သခင်၏ အလုပ်ထဲသို့ ပုံအောရမည်။ သူတို့သည်
မြင့်မြတ်ပြီး သန့်ရှင်းသော ခေါ်ယူခြင်းလုပ်ငန်း၌ ပါဝင်နေကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊
ဝိညာဉ်များကို မိမိတို့၏ လုပ်ခအဖြစ် ရရှိလိုပါက ကောင်းချီးမင်္ဂလာ အပေါင်းတို့၏
ရင်းမြစ်ထံမှ ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးကို နေ့စဉ် ခံယူကာ ဘုရားသခင်ကို ခိုင်မြဲစွာ
ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်။ “အကြောင်းမူကား၊ လူအပေါင်းတို့အား ကယ်တင်ခြင်းသို့
ရောက်စေတတ်သော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် ထင်ရှားလျက်၊ ငါတို့သည် ဘုရားသခင်ကို
မကိုးကွယ်ခြင်း၊ လောကီတပ်မက်ခြင်းတို့ကို ငြင်းပယ်လျက်၊ ယခုဘဝတွင်
စောင့်စည်းခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းတို့ကို ကျင့်လျက်၊
မင်္ဂလာရှိသော မြော်လင့်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ကြီးမြတ်တော်မူသော ဘုရားသခင်နှင့်
ငါတို့၏ ကယ်တင်ရှင် ယေရှုခရစ်၏ ဘုန်းတော်ထင်ရှားခြင်းကိုလည်းကောင်း
ငံ့လင့်နေကြမည်အကြောင်း ငါတို့ကို သွန်သင်တော်မူ၏။ ထိုသခင်သည် ငါတို့ကို
ဒုစရိုက်အလုံးစုံတို့မှ ကယ်လွှတ်၍၊ ကောင်းသော အမှုတို့၌ စိတ်အားထက်သန်သော
မိမိပိုင်ဆိုင်ရာ လူမျိုးကို မိမိအဖို့ သန့်ရှင်းစေခြင်းငှာ ငါတို့အတွက်
မိမိကိုယ်ကို ပေးတော်မူပြီ။” (တိတု ၂:၁၁-၁၄)။
Those who labor for souls must attain to a deeper,
fuller, clearer
knowledge of God than can be gained by ordinary effort. They
must throw all their energies into the work of the Master. They are
140 The
Acts of the Apostles
engaged in a high and holy calling, and if
they gain souls for their
hire they must lay frm hold upon God, daily receiving grace and
power from the Source of all blessing. “For the grace of God that
bringeth salvation hath appeared to all men, teaching us that, denying
ungodliness and worldly lusts, we should live soberly, righteously,
and godly, in this present world; looking for that blessed hope, and
the glorious appearing of the great God and our Saviour Jesus Christ;
who gave Himself for us, that He might redeem us from all iniquity,
and purify unto Himself a peculiar people, zealous of good works.”
Titus 2:11-14.
နယ်မြေသစ်များသို့
ဆက်လက်မချီတက်မီ၊ ပေါလုနှင့် သူ၏ အပေါင်းအဖော်များသည် [၂၀၆] ပိသိဒိပြည်နှင့်
ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများတွင် တည်ထောင်ထားသော အသင်းတော်များသို့
သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ “သူတို့သည် မြို့ရွာများသို့ လှည့်လည်သွားကြစဉ်၊
ယေရုရှလင်မြို့ရှိ တမန်တော်များနှင့် အကြီးအကဲများ ချမှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများကို
လိုက်နာရန် သူတို့အား အပ်နှံခဲ့ကြ၏။ ထိုသို့ဖြင့် အသင်းတော်များသည် ယုံကြည်ခြင်း၌
ခိုင်မာလာကြပြီး အရေအတွက်အားဖြင့်လည်း နေ့စဉ် တိုးပွားလာကြ၏။”
Before pressing forward into new territory, Paul and his
compan-
[206] ions
visited the churches that had been established in Pisidia and the
regions round about. “As they went through the cities, they delivered
them the decrees for to keep, that were ordained of the apostles
and elders which were at Jerusalem. And so were the churches
established in the faith, and increased in number daily.”
တမန်တော်ပေါလုသည် သူ၏
ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ပြောင်းလဲလာသူများအတွက် ကြီးလေးသော တာဝန်ရှိသည်ဟု
ခံစားခဲ့ရသည်။ အရာခပ်သိမ်းထက်၊ သူတို့သည် သစ္စာရှိရန် သူ အလွန်တောင့်တခဲ့သည်။
“ခရစ်တော်၏နေ့တွင် ငါသည် အချည်းနှီး ပြေးခဲ့သည်မဟုတ်၊ အချည်းနှီး
လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မဟုတ်ဟု ငါဝမ်းမြောက်နိုင်ပါစေ” ဟု သူပြောခဲ့သည်။ (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၆)။
သူ၏ အမှုဆောင်ခြင်း ရလဒ်အတွက် သူသည် တုန်လှုပ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသည် သူ၏ တာဝန်ကို
ကျေပွန်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် အသင်းတော်သည် ဝိညာဉ်များကို
ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ငန်းတွင် သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့လျှင် သူ၏
ကိုယ်ပိုင်ကယ်တင်ခြင်းပင်လျှင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။
ယုံကြည်သူများသည် အသက်နှုတ်ကပတ်တော်ကို စွဲကိုင်ထားနိုင်ရန် ပညာပေးရာတွင်
ဟောပြောခြင်းသက်သက်ဖြင့် မလုံလောက်ကြောင်း သူသိသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏
လုပ်ငန်းတွင် တိုးတက်လာစေရန် အဆင့်ဆင့်၊ စည်းမျဉ်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု၊ နည်းနည်းချင်းစီ
သွန်သင်ပေးရမည်ကို သူသိသည်။
The apostle Paul felt a deep responsibility for those
converted
under his labors. Above all things, he longed that they should be
faithful, “that I may rejoice in the day of Christ,” he said, “that I
have not run in vain, neither labored in vain.” Philippians
2:16. He
trembled for the result of his ministry. He felt that even his own
salvation might be imperiled if he should fail of fulflling his duty
and the church should fail of co-operating with him in the work of
saving souls. He knew that preaching alone would not suffce to
educate the believers to hold forth the word of life. He knew that
line upon line, precept upon precept, here a little and there a little,
they must be taught to advance in the work of Christ.
ဘုရားသခင်ပေးထားသော
စွမ်းရည်များကို အသုံးမပြုရန် ငြင်းဆန်သူတိုင်း၊ ထိုစွမ်းရည်များသည်
ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးသွားမည်ဟူသည်မှာ စကြဝဠာဆိုင်ရာ အခြေခံမူတစ်ခုဖြစ်သည်။
လက်တွေ့မကျင့်သုံးသော၊ ဝေမျှခြင်းမပြုသော သမ္မာတရားသည် ၎င်း၏ အသက်ပေးနိုင်သော
တန်ခိုးနှင့် ကုသနိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိများကို ဆုံးရှုံးစေသည်။ ထို့ကြောင့်
လူတိုင်းကို ခရစ်တော်၌ ပြည့်စုံသူများအဖြစ် တင်ပြရန် ပျက်ကွက်မည်ကို တမန်တော်သည်
ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ ပေါလုသည် အသင်းတော်အား ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အစား လူသားတို့၏
ပုံသဏ္ဌာန် သွင်းမိစေမည့် သူ၏ ပျက်ကွက်မှုတစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူ၏
ကောင်းကင်မျှော်လင့်ချက်မှာ မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အသိပညာ၊ သူ၏
စကားပြောစွမ်းရည်၊ သူ၏ နိမိတ်လက္ခဏာများ၊ တတိယကောင်းကင်ဘုံသို့ ချီဆောင်ခံရစဉ်က
တွေ့မြင်ခဲ့ရသော ထာဝရမြင်ကွင်းများ—ဤအရာအားလုံးသည် သူ၏အလုပ်တွင်
သစ္စာမဲ့မှုကြောင့် သူလုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သူများ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့်
လွဲချော်သွားပါက [၂၀၇] အလကားသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခရစ်တော်ကို
လက်ခံခဲ့သူများအား “ကောက်ကျစ်၍ ဖောက်ပြန်သော လူမျိုးတို့၏ အလယ်၌၊ အပြစ်တင်စရာမရှိ၊
အေးဆေးစွာနေ၍ ဘုရားသခင်၏ သားများဖြစ်လျက်၊ အသက်နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပြသကာ
လောကီနိုင်ငံ၌ အလင်းအိမ်များကဲ့သို့ ထွန်းလင်းကြရန်” နှုတ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊
စာဖြင့်လည်းကောင်း တောင်းပန်တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၅၊ ၁၆)။
It is a universal principle that whenever one refuses to
use his
God-given powers, these powers decay and perish. Truth that is not
lived, that is not imparted, loses its life-giving power, its healing
virtue. Hence the apostle’s fear that he might fail of presenting every
man perfect in Christ. Paul’s hope of heaven grew dim when he
contemplated any failure on his part that would result in giving the
church the mold of the human instead of the divine. His knowledge,
his eloquence, his miracles, his view of eternal scenes when caught
up to the third heaven—all would be unavailing if through unfaith-
[207] fulness
in his work those for whom he labored should fail of the
grace of God. And so, by word of mouth and by letter, he pleaded
Exalting the Cross 141
with those who had accepted Christ, to pursue
a course that would
enable them to be “blameless and harmless, the sons of God, without
rebuke, in the midst of a crooked and perverse nation, ... as lights in
the world, holding forth the word of life.” Philippians
2:15, 16.
စစ်မှန်သော
အမှုဆောင်တိုင်းသည် မိမိအား အပ်နှံထားသော ယုံကြည်သူများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ
တိုးတက်မှုအတွက် ကြီးလေးသော တာဝန်ကို ခံစားရပြီး၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ
လုပ်ဆောင်သူများ ဖြစ်လာရန် ပြင်းပြစွာ တောင့်တကြသည်။ အသင်းတော်၏ သာယာဝပြောမှုသည်
သူ၏ ဘုရားပေးတာဝန်ကို သစ္စာရှိရှိ ထမ်းဆောင်မှုအပေါ် ကြီးစွာသော အတိုင်းအတာဖြင့်
တည်မှီနေကြောင်း သူ သိရှိနားလည်သည်။ အသင်းတော်သို့ အသစ်တိုးလာသူတိုင်းသည်
ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် နောက်ထပ် ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး
ဖြစ်လာရမည်ကို သတိရလျက်၊ ယုံကြည်သူများအား ခရစ်တော်အတွက် ဝိညာဉ်များကို
ရယူလိုစိတ်ရှိလာစေရန် စိတ်အားထက်သန်စွာနှင့် မမောမပန်း ကြိုးစားရှာဖွေသည်။
Every true minister feels a heavy responsibility for the
spiritual
advancement of the believers entrusted to his care, a longing desire
that they shall be laborers together with God. He realizes that upon
the faithful performance of his God-given work depends in a large
degree the well-being of the church. Earnestly and untiringly he
seeks to inspire the believers with a desire to win souls for Christ,
remembering that every addition to the church should be one more
agency for the carrying out of the plan of redemption.
ပိသိဒိပြည်နှင့်
ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသရှိ အသင်းတော်များသို့ သွားရောက်ပြီးနောက်၊ ပေါလု၊ သိလနှင့်
တိမောသေတို့သည် “ဖူဂိပြည်နှင့် ဂလာတိပြည်” သို့ ဆက်လက်ချီတက်ခဲ့ကြပြီး၊
ထိုနေရာတွင် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်သတင်းကို ကြီးမြတ်သော တန်ခိုးဖြင့်
ဟောပြောခဲ့ကြသည်။ ဂလာတိလူမျိုးများသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၌ နစ်မွန်းနေကြသည်။
သို့သော် တမန်တော်များက သူတို့အား ဟောပြောသည့်အခါ၊ အပြစ်၏ ကျွန်ဘဝမှ
လွတ်မြောက်စေမည်ဟု ကတိပေးထားသော သတင်းစကားကြောင့် သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။
ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ခရစ်တော်၏ အပြစ်ဖြေရာယဇ်ကို
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်း တရားကို ဟောပြောခဲ့ကြသည်။
ကျဆုံးနေသော လူသားမျိုးနွယ်၏ ကူကယ်ရာမဲ့သော အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောကြောင့်
ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို နာခံသော အသက်တာဖြင့် နေထိုင်ခြင်းနှင့် နာခံမှုမရှိခြင်း၏
ပြစ်ဒဏ်ကို ပေးဆပ်ခြင်းအားဖြင့် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများကို ကယ်တင်ရန်
ကြွလာတော်မူသော အရှင်အဖြစ် ခရစ်တော်ကို သူတို့ တင်ပြခဲ့ကြသည်။ [၂၀၈]
လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလင်းတော်အောက်တွင်၊ စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်အကြောင်း တစ်ခါမျှ
မကြားဖူးခဲ့သော သူများစွာတို့သည် ခမည်းတော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မည်မျှကြီးမားကြောင်းကို
စတင် နားလည်လာကြသည်။
Having visited the churches in Pisidia and the
neighboring region, Paul and Silas, with Timothy, pressed on into “Phrygia and
the
region of Galatia,” where with mighty power they proclaimed the
glad tidings of salvation. The Galatians were given up to the worship
of idols; but, as the apostles preached to them, they rejoiced in the
message that promised freedom from the thralldom of sin. Paul
and his fellow workers proclaimed the doctrine of righteousness by
faith in the atoning sacrifce of Christ. They presented Christ as the
one who, seeing the helpless condition of the fallen race, came to
redeem men and women by living a life of obedience to God’s law
and by paying the penalty of disobedience. And in the light of the
cross many who had never before known of the true God, began to [208]
comprehend the greatness of the Father’s
love.
ထိုသို့ဖြင့်
ဂလာတိလူမျိုးများသည် “ခမည်းတော် ဘုရားသခင်” နှင့် “ငါတို့၏ အရှင်ယေရှုခရစ်သည်
ဘုရားသခင်နှင့် ငါတို့ခမည်းတော်၏ အလိုတော်အတိုင်း၊ ယခုဆိုးညစ်သော လောကမှ ငါတို့ကို
ကယ်နှုတ်ခြင်းငှာ ငါတို့အပြစ်များအတွက် မိမိကိုယ်ကို ပေးတော်မူပြီ” ဟူသော
အခြေခံသမ္မာတရားများကို သင်ယူခဲ့ကြသည်။ “ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကြားနာခြင်းအားဖြင့်”
သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ကို ခံယူခဲ့ကြပြီး “ခရစ်တော်ယေရှုကို
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ” ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ (ဂလာတိ ၁:၃၊ ၄၊
၃:၂၊ ၂၆)။
Thus the Galatians were taught the fundamental truths
concerning “God the Father” and “our Lord Jesus Christ, who gave Himself
for our sins, that He might deliver us from this present evil world,
according to the will of God and our Father.” “By the hearing of
faith” they received the Spirit of God and became “the children of
God by faith in Christ.” Galatians 1:3, 4; 3:2, 26.
ဂလာတိလူမျိုးများကြားတွင်
ရှိနေစဉ် ပေါလု၏ လူနေမှုပုံစံမှာ နောက်ပိုင်းတွင် သူက “ငါသည် သင်တို့ကဲ့သို့
ဖြစ်သကဲ့သို့၊ သင်တို့သည်လည်း ငါကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပါလော့ဟု ငါတောင်းပန်၏” ဟု
ပြောနိုင်သည်အထိ ဖြစ်သည်။ (ဂလာတိ ၄:၁၂)။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ
တောက်လောင်နေသော မီးခဲနှင့် ထိတွေ့ခဲ့ပြီး၊ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အားနည်းချက်များကို
ကျော်လွန်ကာ အပြစ်သားများ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ယေရှုကို
တင်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ကို ကြားခဲ့သူများသည် သူသည် ယေရှုနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ကြောင်း
သိကြသည်။ အထက်မှ တန်ခိုးကို ခံယူထားသဖြင့် သူသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ အရာများကို
ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြနိုင်ပြီး စာတန်၏ ခံတပ်များကို ဖြိုချနိုင်ခဲ့သည်။
သူ၏ တစ်ပါးတည်းသော သားတော်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၌ ထင်ရှားသော ဘုရားသခင်၏
ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သူ တင်ပြခြင်းကြောင့် လူတို့၏ နှလုံးသားများ ကြေကွဲခဲ့ရပြီး၊ လူများစွာတို့က
“ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ရန် အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်း” ဟု မေးမြန်းရန်
ဖြစ်လာခဲ့သည်။
Paul’s manner of life while among the Galatians was such
that he
could afterward say, “I beseech you, be as I am.” Galatians 4:12. His
lips had been touched with a live coal from off the altar, and he was
enabled to rise above bodily infrmities and to present Jesus as the
sinner’s only hope. Those who heard him knew that he had been with
Jesus. Endued with power from on high, he was able to compare
spiritual things with spiritual and to tear down the strongholds of
142 The
Acts of the Apostles
Satan. Hearts were broken by his presentation
of the love of God, as
revealed in the sacrifce of His only-begotten Son, and many were
led to inquire, What must I do to be saved?
ဤသို့ ဧဝံဂေလိတရားကို
တင်ပြသည့် နည်းလမ်းသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများကြားတွင် တမန်တော်၏ အမှုဆောင်ခြင်း
တစ်လျှောက်လုံး၌ ထင်ရှားသော လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့၏ ရှေ့တွင် ဂေါလဂေါသ
လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို အမြဲတမ်း ထားရှိခဲ့သည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံ နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင်
သူက “ငါတို့သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဟောကြသည်မဟုတ်၊ သခင်ယေရှုခရစ်ကို ဟောကြ၏။
ငါတို့မူကား ယေရှုအတွက်ကြောင့် သင်တို့၏ ကျွန်ဖြစ်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊
မှောင်မိုက်ထဲမှ အလင်းထွန်းလင်းစေခြင်းငှာ အမိန့်ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်သည်
ယေရှုခရစ်၏ မျက်နှာတော်၌ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို သိစေသော အသိပညာ၏ အလင်းကို
ပေးခြင်းငှာ ငါတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ [၂၀၉] ထွန်းလင်းတော်မူပြီ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ (၂
ကောရိနသု ၄:၅၊ ၆)။
This method of presenting the gospel characterized the
labors of
the apostle throughout his ministry among the Gentiles. Always he
kept before them the cross of Calvary. “We preach not ourselves,”
he declared in the later years of his experience, “but Christ Jesus the
Lord; and ourselves your servants for Jesus’ sake. For God, who
commanded the light to shine out of darkness, hath shined in our
[209] hearts,
to give the light of the knowledge of the glory of God in the
face of Jesus Christ.” 2 Corinthians 4:5, 6.
ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏
အစောပိုင်းကာလများတွင် ပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာကြီးထံသို့ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ
ဝမ်းမြောက်ဖွယ်သတင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသော ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသူများဖြစ်သည့်
တမန်တော်များသည် ခရစ်တော်နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရသော ကိုယ်တော်ကို တင်ပြရာတွင်
မိမိကိုယ်ကို မြှောက်တင်လိုသော စိတ်ဆန္ဒ တစ်စုံတစ်ရာမှ အစွန်းအထင်း မခံခဲ့ကြပေ။
သူတို့သည် အာဏာကိုလည်းကောင်း၊ ကြီးမြတ်မှုကိုလည်းကောင်း မတပ်မက်ခဲ့ကြပေ။
မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရှင်၌ ဝှက်ထားလျက်၊ သူတို့သည် ကြီးမြတ်သော
ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်နှင့် ဤအစီအစဉ်ကို စတင်သူနှင့် ပြီးမြောက်စေသူဖြစ်သော ခရစ်တော်၏
အသက်တာကို ချီးမြှောက်ခဲ့ကြသည်။ မနေ့၊ ယနေ့၊ နောင်ကာလ အစဉ်အမြဲ မပြောင်းလဲသော
ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ သွန်သင်ချက်၏ အဓိက အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။
The consecrated messengers who in the early days of
Christianity
carried to a perishing world the glad tidings of salvation, allowed no
thought of self-exaltation to mar their presentation of Christ and Him
crucifed. They coveted neither authority nor pre-eminence. Hiding
self in the Saviour, they exalted the great plan of salvation, and the
life of Christ, the Author and Finisher of this plan. Christ, the same
yesterday, today, and forever, was the burden of their teaching.
ယနေ့ ဘုရားသခင်၏
နှုတ်ကပတ်တော်ကို သွန်သင်နေကြသူများသည် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ပို၍ ပို၍
မြှင့်တင်ကြမည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့၏ အမှုဆောင်ခြင်းသည် သာ၍ အောင်မြင်လိမ့်မည်။
အပြစ်သားများသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ရန်
လမ်းညွှန်ခံရမည်ဆိုလျှင်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရသော ကယ်တင်ရှင်ကို အပြည့်အဝ
မြင်တွေ့ရမည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်
မည်မျှနက်ရှိုင်းကြောင်းနှင့် အပြစ်၏ ဆိုးယုတ်မှုကို သတိပြုမိကြလိမ့်မည်။
If those who today are teaching the word of God, would
uplift
the cross of Christ higher and still higher, their ministry would be
far more successful. If sinners can be led to give one earnest look at
the cross, if they can obtain a full view of the crucifed Saviour, they
will realize the depth of God’s compassion and the sinfulness of sin.
ခရစ်တော်၏
အသေခံခြင်းသည် လူသားတို့အပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သော
ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သက်သေပြနေသည်။ ၎င်းသည် ငါတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကတိဖြစ်ပေသည်။
ခရစ်ယာန်တစ်ဦးထံမှ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းကြီးကို
ပယ်ဖျက်လိုက်ခြင်းနှင့် တူပေလိမ့်မည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ငါတို့ကို ဘုရားသခင်နှင့်
နီးစပ်စေပြီး၊ ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသည်။ ဖခင်တစ်ဦး၏
ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် တူသော ကရုဏာတော်ဖြင့်၊ ထာဝရဘုရားသည် လူသားမျိုးနွယ်ကို
ထာဝရသေခြင်းမှ ကယ်တင်ရန် သူ၏သားတော် ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကြည့်ရှုတော်မူပြီး၊
ချစ်တော်မူသော သားတော်၌ ငါတို့ကို လက်ခံတော်မူသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မရှိဘဲနှင့်
လူသားသည် ခမည်းတော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ငါတို့၏
မျှော်လင့်ချက်တိုင်းသည် ၎င်းအပေါ်တွင် တည်မှီနေသည်။ ၎င်းမှ ကယ်တင်ရှင်၏
ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အလင်းတော်သည် ထွန်းလင်းနေပြီး၊ အပြစ်သားသည်
လက်ဝါးကပ်တိုင်ခြေရင်းတွင် မိမိကိုကယ်တင်ရန် အသေခံတော်မူသော အရှင်အား [၂၁၀]
မျှော်ကြည့်သောအခါ၊ မိမိ၏ အပြစ်များ ခွင့်လွှတ်ခံရသဖြင့်
ဝမ်းမြောက်ခြင်းအပြည့်နှင့် ဝမ်းမြောက်နိုင်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင်
ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဒူးထောက်ခြင်းအားဖြင့်၊ သူသည် လူသားတစ်ဦး ရောက်ရှိနိုင်သော
အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
Christ’s death proves God’s great love for man. It is our
pledge
of salvation. To remove the cross from the Christian would be like
blotting the sun from the sky. The cross brings us near to God,
reconciling us to Him. With the relenting compassion of a father’s
love, Jehovah looks upon the suffering that His Son endured in order
to save the race from eternal death, and accepts us in the Beloved.
Without the cross, man could have no union with the Father. On
it depends our every hope. From it shines the light of the Saviour’s
love, and when at the foot of the cross the sinner looks up to the One
[210] who
died to save him, he may rejoice with fullness of joy, for his
sins are pardoned. Kneeling in faith at the cross, he has reached the
highest place to which man can attain.
လက်ဝါးကပ်တိုင်အားဖြင့်
ကောင်းကင်ခမည်းတော်သည် ငါတို့ကို အတိုင်းအဆမရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့်
ချစ်တော်မူကြောင်း ငါတို့ သိရှိရသည်။ “ငါတို့အရှင် ယေရှုခရစ်၏
လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတစ်ပါး၊ အခြားသောအရာ၌ ငါသည် ဝါကြွားခြင်း မရှိပါစေနှင့်” ဟု ပေါလု
အော်ဟစ်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ (ဂလာတိ ၆:၁၄)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌
ဝါကြွားခွင့်ရခြင်းမှာ ငါတို့၏ အခွင့်ထူး ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ငါတို့အတွက် မိမိကိုယ်ကို
ပေးအပ်ခဲ့သော အရှင်အား ငါတို့ကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ဆက်ကပ်အပ်နှံရန်မှာလည်း ငါတို့၏
အခွင့်ထူး ဖြစ်ပေသည်။ ထို့နောက် ဂေါလဂေါသမှ စီးဆင်းလာသော အလင်းတော်သည် ငါတို့၏
မျက်နှာပေါ်တွင် ထွန်းလင်းလျက်၊ မှောင်မိုက်ထဲတွင် ရှိနေသူများအား ဤအလင်းကို
ထင်ရှားပြသရန် ငါတို့ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။
Through the cross we learn that the heavenly Father loves
us
with a love that is infnite. Can we wonder that Paul exclaimed,
“God forbid that I should glory, save in the cross of our Lord Jesus
Exalting the Cross 143
Christ”? Galatians
6:14. It is our privilege also to glory in the
cross,
our privilege to give ourselves wholly to Him who gave Himself for
us. Then, with the light that streams from Calvary shining in our
faces, we may go forth to reveal this light to those in darkness.
No comments:
Post a Comment