Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း (၄၉)—ပေါလု၏ နောက်ဆုံးစာစောင် [၄၉၈]

Chapter 49—Paul’s Last Letter [498]

ဤအခန်းသည် တိမောသေဩဝါဒစာ ဒုတိယစောင်အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on the Second Epistle to Timothy.

ဆီဇာ (Caesar) ၏ တရားစီရင်ရာခန်းမမှ ပေါလုသည် သူ၏အကျဉ်းထောင်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ရာ၊ မိမိအတွက် ခေတ္တခဏမျှသာ အနားယူခွင့်ရခဲ့ကြောင်း သူသဘောပေါက်ခဲ့သည်။ မိမိကို သေသည်အထိ ရန်သူများက အနားပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ သို့သော် ခေတ္တခဏမျှ အမှန်တရား အောင်ပွဲခံခဲ့သည်ကိုလည်း သူသိသည်။ မိမိအား နားထောင်နေသော လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ အသေခံ၍ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော ကယ်တင်ရှင်အကြောင်းကို ဟောပြောခွင့်ရခြင်းသည်ပင် အောင်ပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုနေ့တွင် အလုပ်တစ်ခု စတင်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် ဆက်လက်ကြီးထွား ခိုင်မာလာမည်ဖြစ်ကာ နေရိုး (Nero) မင်းနှင့် အခြားသော ခရစ်တော်၏ရန်သူများက မည်သို့ပင်နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

From the judgment hall of Caesar, Paul returned to his cell,
realizing that he had gained for himself only a brief respite. He
knew that his enemies would not rest until they had compassed his
death. But he knew also that for a time truth had triumphed. To have
proclaimed a crucifed and risen Saviour before the vast crowd who
had listened to him, was in itself a victory. That day a work had
begun which would grow and strengthen, and which Nero and all
other enemies of Christ would seek in vain to hinder or destroy.

နေရိုး၏ စကားတစ်ခွန်း သို့မဟုတ် ခေါင်းညိတ်ရုံမျှဖြင့် မိမိအသက် ဆုံးရှုံးနိုင်သည်ကို သိလျက်၊ သူ၏မှောင်မိုက်သော ထောင်ခန်းထဲတွင် နေ့စဉ်ထိုင်နေရင်း ပေါလုသည် တိမောသေကို သတိရပြီး သူ့ထံသို့ လူလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တိမောသေသည် ဧဖက်မြို့ရှိ အသင်းတော်ကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့်၊ ပေါလု ရောမမြို့သို့ နောက်ဆုံးခရီးစဉ် ထွက်ခွာလာစဉ်တွင် သူသည် နောက်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ပေါလုနှင့် တိမောသေတို့သည် အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး ခိုင်မာသော မေတ္တာဖြင့် ဆက်နွယ်နေကြသည်။ တိမောသေသည် သူ၏ဘာသာပြောင်းလဲချိန်မှစ၍ ပေါလု၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများနှင့် [၄၉၉] ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အတူတကွ ခံစားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုသည် ပိုမိုခိုင်မာ၊ နက်ရှိုင်းပြီး ပိုမိုသန့်ရှင်း မြင့်မြတ်လာရာ၊ ချစ်ခင်လေးစားအပ်သော ဖခင်တစ်ဦးအတွက် သားတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သမျှသော အရာအားလုံးကို တိမောသေသည် အသက်ကြီး၍ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော တမန်တော်ကြီးအတွက် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အထီးကျန်ဆန်မှုနှင့် တစ်ကိုယ်တည်းရှိနေချိန်တွင် ပေါလုသည် သူ့ကို တွေ့မြင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။

Sitting day after day in his gloomy cell, knowing that at a word
or a nod from Nero his life might be sacrifced, Paul thought of
Timothy and determined to send for him. To Timothy had been
committed the care of the church at Ephesus, and he had therefore
been left behind when Paul made his last journey to Rome. Paul and
Timothy were bound together by an affection unusually deep and
strong. Since his conversion, Timothy had shared Paul’s labors and [499]
sufferings, and the friendship between the two had grown stronger,
deeper, and more sacred, until all that a son could be to a loved and
honored father, Timothy was to the aged, toilworn apostle. It is little
wonder that in his loneliness and solitude, Paul longed to see him.

အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင်ပင် တိမောသေသည် အာရှမိုင်းနား (Asia Minor) မှ ရောမသို့ ရောက်ရှိရန် လအနည်းငယ် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် သူ၏အသက်အာမခံချက် မရှိသည်ကို သိသဖြင့်၊ တိမောသေ ရောက်လာသောအခါ မိမိကို မတွေ့ရတော့မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ကြီးလေးသော တာဝန်ကို အပ်နှံခြင်းခံထားရသော ထိုလူငယ်အတွက် အရေးကြီးသော အကြံပေးချက်နှင့် ညွှန်ကြားချက်များ သူ၌ ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို မဆိုင်းမတွ လာရောက်ရန် တိုက်တွန်းနေစဉ်မှာပင်၊ မိမိပြောခွင့်မရတော့မည့် သေခါနီး သက်သေခံချက်ကို ရေးသားခဲ့သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်သည် ဧဝံဂေလိတရား၌ သားဖြစ်သူနှင့် သူ၏စောင့်ရှောက်မှုအောက်ရှိ အသင်းတော်အတွက် မေတ္တာနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ပေါလုသည် သန့်ရှင်းသော အပ်နှံခြင်းအပေါ် သစ္စာရှိရန် တိမောသေကို အလေးအနက် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

Under the most favorable circumstances several months must
pass before Timothy could reach Rome from Asia Minor. Paul knew
that his life was uncertain, and he feared that Timothy might arrive
too late to see him. He had important counsel and instruction for
the young man, to whom so great responsibility had been entrusted;
and while urging him to come without delay, he dictated the dying
testimony that he might not be spared to utter. His soul flled with
loving solicitude for his son in the gospel and for the church under
his care, Paul sought to impress Timothy with the importance of
fdelity to his sacred trust.

၃၃၅ ၃၃၆ တမန်တော်ဝတ္ထု ပေါလုသည် သူ၏စာကို နှုတ်ခွန်းဆက်စကားဖြင့် စတင်ခဲ့သည်- “ငါ့အချစ်သား တိမောသေထံသို့။ အဖဘုရားသခင်နှင့် ငါတို့သခင် ခရစ်တော်ယေရှုထံတော်မှ ကျေးဇူးတော်၊ ကရုဏာတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိပါစေသော်။ ငါသည် ဘိုးဘေးတို့လက်ထက်မှစ၍ စင်ကြယ်သော လိပ်ပြာနှင့် ဝတ်ပြုသော ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်၏။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် နေ့ညမပြတ် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုသောအခါ သင့်ကို အစဉ်သတိရ၏။”

335
336 The Acts of the Apostles
Paul began his letter with the salutation: “To Timothy, my dearly
beloved son: Grace, mercy, and peace, from God the Father and
Christ Jesus our Lord. I thank God, whom I serve from my forefathers with pure conscience, that without ceasing I have remembrance
of thee in my prayers night and day.”

ထို့နောက် တမန်တော်ကြီးသည် ယုံကြည်ခြင်း၌ တည်ကြည်ရန် လိုအပ်ကြောင်း တိမောသေကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူက “ငါ့လက်ကို သင့်အပေါ်၌ တင်သောအားဖြင့် သင့်၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏ ဆုကျေးဇူးကို နှိုးဆော်မည်အကြောင်း သင့်ကို ငါသတိပေး၏။ အကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင်သည် ကြောက်တတ်သောစိတ်သဘောကို ငါတို့အား ပေးတော်မူသည်မဟုတ်၊ တန်ခိုးပါသောစိတ်၊ ချစ်တတ်သောစိတ်၊ [၅၀၀] စောင့်စည်းတတ်သောစိတ်ကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ငါတို့သခင်၏ သက်သေခံချက်ကိုသော်လည်းကောင်း၊ ထိုသခင်ကြောင့် အကျဉ်းခံရသော ငါ့ကိုသော်လည်းကောင်း ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်အတိုင်း ဧဝံဂေလိတရားကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို အတူခံလော့” ဟု ရေးသားခဲ့သည်။ ပေါလုသည် တိမောသေကို “သန့်ရှင်းသော ခေါ်ယူခြင်း” ဖြင့် ခေါ်ယူခြင်းခံရကြောင်း၊ ဧဝံဂေလိတရားအားဖြင့် “အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် မဖောက်ပြန် မပျက်စီးနိုင်ခြင်းကို ထင်ရှားစေတော်မူသော” အရှင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ဟောပြောရန်ဖြစ်ကြောင်း သတိရစေရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ထိုတရားအတွက် “ငါသည် ဟောပြောသောသူ၊ တမန်တော်၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ကို သွန်သင်သော ဆရာအဖြစ် ခန့်ထားခြင်းခံရ၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ငါသည် ဤဆင်းရဲဒုက္ခများကို ခံရသော်လည်း ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိ။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် အဘယ်သူကို ယုံကြည်သည်ကို သိ၏။ ငါအပ်နှံသော အရာကို ထိုနေ့ရက်တိုင်အောင် စောင့်ရှောက်နိုင်တော်မူသည်ဟု ငါယုံကြည်စိတ်ချ၏” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

The apostle then urged upon Timothy the necessity of steadfastness in the faith. “I put thee in remembrance,” he wrote, “that thou
stir up the gift of God, which is in thee by the putting on of my
hands. For God hath not given us the spirit of fear; but of power, and
[500] of love, and of a sound mind. Be not thou therefore ashamed of the
testimony of our Lord, nor of me His prisoner: but be thou partaker
of the afflictions of the gospel according to the power of God.” Paul
entreated Timothy to remember that he had been called “with a holy
calling” to proclaim the power of Him who had “brought life and immortality to light through the gospel: whereunto,” he declared, “I am
appointed a preacher, and an apostle, and a teacher of the Gentiles.
For the which cause I also suffer these things: nevertheless I am not
ashamed: for I know whom I have believed, and am persuaded that
He is able to keep that which I have committed unto Him against
that day.”

သူ၏ ရှည်လျားသော အမှုတော်ဆောင်ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပေါလုသည် သူ၏ကယ်တင်ရှင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှု၌ တစ်ခါမျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ဖာရိရှဲများရှေ့၌ဖြစ်စေ၊ ရောမအာဏာပိုင်များရှေ့၌ဖြစ်စေ၊ လုတ္တရမြို့ရှိ ကြမ်းတမ်းသော လူအုပ်ရှေ့၌ဖြစ်စေ၊ မာကေဒေါနိ အကျဉ်းထောင်ရှိ အပြစ်သားများရှေ့၌ဖြစ်စေ၊ ပျက်စီးနေသော သင်္ဘောပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်နေသော သင်္ဘောသားများနှင့် ဆွေးနွေးနေစဉ်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မိမိအသက်အတွက် အသနားခံရန် နေရိုးမင်းရှေ့တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေစဉ်ဖြစ်စေ—မိမိ ခုခံကာကွယ်နေသော အကြောင်းအရာအတွက် သူသည် တစ်ခါမျှ ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ သူ၏ ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ ကြီးမားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ တစ်ချိန်က သူ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော နာမတော်၏ အရှင်ကို အမှုတော်ဆောင်ရန်ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်အတိုက်အခံ သို့မဟုတ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကမျှ သူ့ကို ထိုရည်ရွယ်ချက်မှ လွဲဖယ်စေနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုဖြင့် ခိုင်မာစေပြီး စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုဖြင့် စင်ကြယ်စေသော သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သူ့ကို ထောက်ပံ့ပြီး ခွန်အားပေးခဲ့သည်။

Through his long term of service, Paul had never faltered in
his allegiance to his Saviour. Wherever he was—whether before
scowling Pharisees, or Roman authorities; before the furious mob at
Lystra, or the convicted sinners in the Macedonian dungeon; whether
reasoning with the panic-stricken sailors on the shipwrecked vessel,
or standing alone before Nero to plead for his life—he had never
been ashamed of the cause he was advocating. The one great purpose
of his Christian life had been to serve Him whose name had once
flled him with contempt; and from this purpose no opposition or
persecution had been able to turn him aside. His faith, made strong
by effort and pure by sacrifce, upheld and strengthened him.

“သို့ဖြစ်၍ ငါ့သား၊” ဟု ပေါလုက ဆက်လက်၍၊ “ခရစ်တော်ယေရှု၌ရှိသော ကျေးဇူးတော်၌ ခိုင်ခံ့ခြင်းရှိလော့။ သက်သေအများတို့၏ ရှေ့၌ ငါ့ထံမှ သင်ကြားရသော အရာများကို၊ [၅၀၁] အခြားသောသူတို့ကို သွန်သင်နိုင်စွမ်းရှိသော သစ္စာရှိသူတို့၌ အပ်ပေးလော့။ သင်သည် ခရစ်တော်ယေရှု၏ စစ်သူရဲကောင်းကဲ့သို့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံလော့” ဟု ဆိုသည်။

“Thou therefore, my son,” Paul continued, “be strong in the
grace that is in Christ Jesus. And the things that thou hast heard
[501] of me among many witnesses, the same commit thou to faithful
men, who shall be able to teach others also. Thou therefore endure
hardness, as a good soldier of Jesus Christ.”

စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခ သို့မဟုတ် တာဝန်ယူမှုကို ရှောင်လွှဲမည်မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ရှာဖွေသူများအတွက် မကုန်ခမ်းနိုင်သော ရင်းမြစ်မှနေ၍၊ သူသည် သွေးဆောင်မှုကို ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားနိုင်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်ပေးအပ်သော တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် ခွန်အားကို ရယူသည်။ သူရရှိသော ကျေးဇူးတော်၏ သဘောသဘာဝသည် ဘုရားသခင်နှင့် သားတော်ကို သိကျွမ်းနိုင်သော သူ၏စွမ်းဆောင်ရည်ကို တိုးပွားစေသည်။ သူ၏ဝိညာဉ်သည် သခင်ဘုရားအတွက် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသော အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။ သူသည် ခရစ်ယာန်လမ်းစဉ်တွင် ရှေ့သို့တိုးလာသည်နှင့်အမျှ “ခရစ်တော်ယေရှု၌ရှိသော ကျေးဇူးတော်၌ ခိုင်ခံ့ခြင်း” ရှိလာသည်။ ဤကျေးဇူးတော်သည် သူကြားသိခဲ့ရသော အရာများအတွက် သစ္စာရှိသော သက်သေတစ်ဦး ဖြစ်စေရန် ခွန်အားပေးသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသော အသိပညာကို မထီမဲ့မြင်မပြု သို့မဟုတ် လျစ်လျူမရှုဘဲ၊ ဤအသိပညာကို အခြားသူများကို ပြန်လည်သွန်သင်ပေးနိုင်မည့် သစ္စာရှိသူတို့ထံ အပ်နှံသည်။

The true minister of God will not shun hardship or responsibility.
From the Source that never fails those who sincerely seek for divine
Paul’s Last Letter 337
power, he draws strength that enables him to meet and overcome
temptation, and to perform the duties that God places upon him.
The nature of the grace that he receives, enlarges his capacity to
know God and His Son. His soul goes out in longing desire to
do acceptable service for the Master. And as he advances in the
Christian pathway he becomes “strong in the grace that is in Christ
Jesus.” This grace enables him to be a faithful witness of the things
that he has heard. He does not despise or neglect the knowledge that
he has received from God, but commits this knowledge to faithful
men, who in their turn teach others.

တိမောသေထံသို့ ပေးပို့သော ဤနောက်ဆုံးစာတွင် ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ထမ်းဆောင်ရမည့် တာဝန်များကို ညွှန်ပြလျက် လူငယ်လုပ်သားအတွက် မြင့်မားသော စံနမူနာကို ပြသခဲ့သည်။ “ရှက်ကြောက်စရာမလိုသော အလုပ်သမားဖြစ်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ သမ္မာတရားကို မှန်ကန်စွာ ပိုင်းခြားတတ်သောသူ ဖြစ်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်ရှေ့၌ မိမိကိုယ်ကို အစစ်ဆေးခံနိုင်သောသူ ဖြစ်စေခြင်းငှာ ကြိုးစားလော့” ဟု တမန်တော်ကြီးက ရေးသားခဲ့သည်။ “လူပျိုတို့၏ ကိလေသာစိတ်ကို ရှောင်လော့။ စင်ကြယ်သော စိတ်နှလုံးနှင့် သခင်ဘုရားကို ပတ္ထနာပြုသောသူတို့နှင့်အတူ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းတို့နောက်သို့ လိုက်လော့။ မိုက်မဲသော မေးခွန်းများကို ရှောင်လော့။ ထိုသို့သော မေးခွန်းများသည် ရန်တွေ့ခြင်းကို ဖြစ်စေတတ်သည်ဟု သိလော့။ သခင်ဘုရား၏ အစေခံသည် ရန်မတွေ့ရ။ လူအပေါင်းတို့အား နူးညံ့စွာ ပြုရမည်။ သွန်သင်ခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်ရမည်။ သည်းခံတတ်ရမည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုသောသူတို့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ဆုံးမရမည်။ [၅၀၂] ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား နောင်တစိတ်ကို ပေး၍ သမ္မာတရားကို ဝန်ခံစေခြင်းငှာ ပြုတော်မူကောင်း ပြုတော်မူလိမ့်မည်။”

In this his last letter to Timothy, Paul held up before the younger
worker a high ideal, pointing out the duties devolving on him as
a minister of Christ. “Study to show thyself approved unto God,”
the apostle wrote, “a workman that needeth not to be ashamed,
rightly dividing the word of truth.” “Flee also youthful lusts: but
follow righteousness, faith, charity, peace, with them that call on
the Lord out of a pure heart. But foolish and unlearned questions
avoid, knowing that they do gender strifes. And the servant of
the Lord must not strive; but be gentle unto all men, apt to teach,
patient, in meekness instructing those that oppose themselves; if [502]
God peradventure will give them repentance to the acknowledging
of the truth.”

အသင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားမည့် ဆရာအတုအယောင်များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း တမန်တော်ကြီးက တိမောသေကို သတိပေးခဲ့သည်။ “နောက်ဆုံးသော နေ့ရက်ကာလ၌ ခဲယဉ်းသော ကာလဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သိလော့။ အကြောင်းမူကား၊ လူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ချစ်သောသူ၊ ငွေကို တပ်မက်သောသူ၊ ဝါကြွားသောသူ၊ ထောင်လွှားသောသူ၊ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သောသူ၊ မိဘစကားကို နားမထောင်သောသူ၊ ကျေးဇူးမသိသောသူ၊ သန့်ရှင်းခြင်းမရှိသောသူ၊ ... ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ဟန်ရှိသော်လည်း ထိုဝတ်၏ တန်ခိုးကို ငြင်းပယ်သောသူ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့သောသူတို့ကို ရှောင်လော့” ဟု သူက ဆိုသည်။

The apostle warned Timothy against the false teachers who
would seek to gain entrance into the church. “This know also,”
he declared, “that in the last days perilous times shall come. For
men shall be lovers of their own selves, covetous, boasters, proud,
blasphemers, disobedient to parents, unthankful, unholy; ... having
a form of godliness, but denying the power thereof: from such turn
away.”

“ဆိုးညစ်သောသူတို့နှင့် လှည့်ဖြားတတ်သောသူတို့သည် သူတစ်ပါးကို လှည့်ဖြားလျက်၊ မိမိတို့လည်း လှည့်ဖြားခြင်းကို ခံရလျက်၊ ဆိုးညစ်ခြင်း၌ တိုးပွားကြလိမ့်မည်” ဟု သူက ဆက်လက်ပြောသည်။ “သို့သော်လည်း သင်သည် အဘယ်သူထံ၌ သင်ယူသည်ကို သိလျက်၊ သင်သင်ယူ၍ ယုံကြည်စိတ်ချသော အရာ၌ တည်လော့။ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေနိုင်သော ပညာကို ပေးနိုင်သည့် သန့်ရှင်းသော ကျမ်းစာကို ငယ်စဉ်ကပင် သိခဲ့၏။ ... ထာဝရဘုရား၏ မှုတ်သွင်းတော်မူခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ကျမ်းစာရှိသမျှသည် ဘုရားသခင်၏လူသည် စုံလင်သောသူ၊ ကောင်းသော အမှုအမျိုးမျိုးကို ပြုစုခြင်းငှာ အသင့်ပြင်ဆင်သောသူ ဖြစ်စေခြင်းအလို့ငှာ၊ ဆုံးမခြင်း၊ အပြစ်ကို ဖော်ပြခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်စွာ ပြုပြင်ခြင်း၊ တရားကို သွန်သင်ခြင်းတို့၌ အကျိုးရှိ၏။” လောက၌ရှိသော မကောင်းမှုများကို အောင်မြင်စွာ တိုက်ထုတ်နိုင်ရန်အတွက် ဘုရားသခင်သည် လုံလောက်သော နည်းလမ်းများကို ပေးထားပါသည်။ သမ္မာကျမ်းစာသည် ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နိုင်သော လက်နက်တိုက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခါးသည် သမ္မာတရားနှင့် စည်းထားရမည်။ ရင်အုပ်တန်ဆာသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းဖြစ်ရမည်။ ယုံကြည်ခြင်းဒိုင်းလွှားသည် ကျွန်ုပ်တို့ လက်၌ ရှိရမည်၊ ကယ်တင်ခြင်းသံခမောက်ကို ဆောင်းရမည်၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တည်းဟူသော ဝိညာဉ်တော်၏ သန်လျက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်၏ အတားအဆီးများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ဖြတ်ကျော်ရမည်။

“Evil men and seducers shall wax worse and worse,” he continued, “deceiving, and being deceived. But continue thou in the
things which thou hast learned and hast been assured of, knowing
of whom thou hast learned them; and that from a child thou hast
known the Holy Scriptures, which are able to make thee wise unto
salvation.... All Scripture is given by inspiration of God, and is
proftable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction
in righteousness: that the man of God may be perfect, throughly
furnished unto all good works.” God has provided abundant means
338 The Acts of the Apostles
for successful warfare against the evil that is in the world. The Bible
is the armory where we may equip for the struggle. Our loins must
be girt about with truth. Our breastplate must be righteousness. The
shield of faith must be in our hand, the helmet of salvation on our
brow; and with the sword of the Spirit, which is the word of God,
we are to cut our way through the obstructions and entanglements
of sin.

အသင်းတော်ရှေ့တွင် ကြီးစွာသော အန္တရာယ်ရှိနေကြောင်း ပေါလုသိသည်။ [၅၀၃] အသင်းတော်များကို တာဝန်ယူရမည့်သူများသည် သစ္စာရှိစွာနှင့် ထက်ထက်သန်သန် လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သိသဖြင့် သူက တိမောသေထံသို့ “ဘုရားသခင်ရှေ့၌လည်းကောင်း၊ အသက်ရှင်သောသူနှင့် သေသောသူတို့ကို စီရင်တော်မူလတ္တံ့သော သခင်ယေရှုခရစ်ရှေ့၌လည်းကောင်း၊ ထိုသခင် ပေါ်ထွန်း၍ နိုင်ငံတော်တည်ထောင်တော်မူခြင်းကို အမှီပြု၍ သင့်ကို ငါသတိပေးသည်မှာ၊ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောလော့။ အခွင့်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ကြိုးစားလော့။ ခပ်သိမ်းသော သည်းခံခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းအားဖြင့် အပြစ်ကို ပြပါ၊ ဆုံးမပါ၊ တိုက်တွန်းပါ” ဟု ရေးသားခဲ့သည်။

Paul knew that there was before the church a time of great peril.
[503] He knew that faithful, earnest work would have to be done by those
left in charge of the churches; and he wrote to Timothy, “I charge
thee therefore before God, and the Lord Jesus Christ, who shall
judge the quick and the dead at His appearing and His kingdom;
Preach the word; be instant in season, out of season; reprove, rebuke,
exhort with all long-suffering and doctrine.”

တိမောသေကဲ့သို့ ထက်သန်သစ္စာရှိသူတစ်ဦးအား ဤသို့ လေးနက်စွာ မှာကြားခြင်းသည် ဧဝံဂေလိ အမှုတော်ဆောင်၏ အလုပ်သည် မည်မျှ အရေးကြီးပြီး တာဝန်ကြီးမားကြောင်း ခိုင်မာသော သက်သေဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် တိမောသေကို ဘုရားသခင်၏ တရားပလ္လင်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ပြုလျက်၊ လူတို့၏ အဆိုအမိန့်နှင့် ဓလေ့ထုံးစံများကို မဟုတ်ဘဲ၊ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောရန်၊ အခွင့်အရေးရတိုင်း ဘုရားသခင်အတွက် သက်သေခံရန် အသင့်ရှိနေရန်—ပရိသတ်အလယ်၌ဖြစ်စေ၊ လူနည်းစုနှင့်ဖြစ်စေ၊ လမ်းခရီး၌ဖြစ်စေ၊ မီးဖိုဘေး၌ဖြစ်စေ၊ မိတ်ဆွေများအားဖြစ်စေ၊ ရန်သူများအားဖြစ်စေ၊ ဘေးကင်းသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဆင်းရဲဒုက္ခ၊ အန္တရာယ်၊ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများ ကြုံရသည်ဖြစ်စေ—မှာကြားခဲ့သည်။

This solemn charge to one so zealous and faithful as was Timothy
is a strong testimony to the importance and responsibility of the work
of the gospel minister. Summoning Timothy before the bar of God,
Paul bids him preach the word, not the sayings and customs of men;
to be ready to witness for God whenever opportunity should present
itself—before large congregations and private circles, by the way
and at the freside, to friends and to enemies, whether in safety or
exposed to hardship and peril, reproach and loss.

တိမောသေ၏ နူးညံ့ပြီး လိုက်လျောတတ်သော စိတ်သဘောထားကြောင့် သူ၏အလုပ်တွင် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အပိုင်းတစ်ခုကို ရှောင်လွှဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ ပေါလုက အပြစ်ကို ဖော်ပြရန် သစ္စာရှိရန်နှင့် ကြီးလေးသော အမှားများ ပြုလုပ်သူများကို ပြင်းထန်စွာပင် ဆုံးမရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းကို “ခပ်သိမ်းသော သည်းခံခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းအားဖြင့်” ပြုလုပ်ရမည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ စိတ်ရှည်မှုနှင့် မေတ္တာကို ပြသရမည်ဖြစ်ပြီး၊ နှုတ်ကပတ်တော်၏ သမ္မာတရားဖြင့် သူ၏ဆုံးမစကားများကို ရှင်းပြပြီး အတည်ပြုရမည်။

Fearing that Timothy’s mild, yielding disposition might lead him
to shun an essential part of his work, Paul exhorted him to be faithful
in reproving sin and even to rebuke with sharpness those who were
guilty of gross evils. Yet he was to do this “with all long-suffering
and doctrine.” He was to reveal the patience and love of Christ,
explaining and enforcing his reproofs by the truths of the word.

အပြစ်ကို မုန်းတီးပြီး ဆုံးမရန်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြစ်သားအပေါ် သနားကြင်နာမှုနှင့် နူးညံ့မှုကို ပြသရန်မှာ ခက်ခဲသော အရာဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ဘဝ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရန် ကိုယ်တိုင် ပိုမိုကြိုးစားလေ၊ အပြစ်ကို ပိုမိုသိမြင်လာလေဖြစ်ပြီး မှန်ကန်သောလမ်းမှ လွဲချော်မှုအပေါ် မနှစ်သက်မှုမှာလည်း ပိုမိုထင်ရှားလာလေဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှားပြုသူအပေါ် [၅၀၄] အလွန်အမင်း ပြင်းထန်ခြင်းမရှိစေရန် သတိပြုရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ အပြစ်၏ အလွန်ဆိုးညစ်မှုကိုလည်း မျက်ကွယ်မပြုရန် သတိထားရမည်။ မှားယွင်းသူအပေါ် ခရစ်တော်ကဲ့သို့ စိတ်ရှည်မှုနှင့် မေတ္တာပြရန် လိုအပ်သော်လည်း၊ သူ၏အမှားအပေါ် သည်းခံမှု လွန်ကဲသွားပါက သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဆုံးမရန်မလိုဟု ထင်မြင်လာပြီး၊ ဆုံးမစကားကို မလိုအပ်သော၊ မတရားသော အရာအဖြစ် ငြင်းပယ်သွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်လည်း ရှိပါသည်။

To hate and reprove sin, and at the same time to show pity
and tenderness for the sinner, is a diffcult attainment. The more
earnest our own efforts to attain to holiness of heart and life, the
more acute will be our perception of sin and the more decided our
disapproval of any deviation from the right. We must guard against
[504] undue severity toward the wrongdoer, but we must also be careful
not to lose sight of the exceeding sinfulness of sin. There is need of
showing Christlike patience and love for the erring one, but there is
also danger of showing so great toleration for his error that he will
Paul’s Last Letter 339
look upon himself as undeserving of reproof, and will reject it as
uncalled for and unjust.

ဧဝံဂေလိ အမှုတော်ဆောင်အချို့သည် မှားယွင်းသူအပေါ် သည်းခံမှုမှာ အပြစ်ကို ခွင့်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်၌ ပါဝင်ခြင်းအထိ ယုတ်လျော့သွားခြင်းဖြင့် ကြီးစွာသော ထိခိုက်မှုများကို ဖြစ်စေတတ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင် ကန့်ကွက်သော အရာကို ဆင်ခြေပေးပြီး အကြောင်းပြကြရာမှ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်က ဆုံးမရန် အမိန့်ပေးထားသောသူများကိုပင် ပြန်လည်ချီးမွမ်းသည့်တိုင်အောင် မျက်စိကွယ်သွားကြသည်။ ဘုရားသခင် ကန့်ကွက်သောသူများအပေါ် အပြစ်ရှိသော ပျော့ညံ့မှုဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြင်အာရုံ ထုံထိုင်းသွားသောသူသည် မကြာမီမှာပင် ဘုရားသခင် လက်ခံသောသူများအပေါ် ပြင်းထန်ရက်စက်ခြင်းဖြင့် ပိုမိုကြီးမားသော အပြစ်ကို ပြုမိလိမ့်မည်။

Ministers of the gospel sometimes do great harm by allowing
their forbearance toward the erring to degenerate into toleration of
sins and even participation in them. Thus they are led to excuse and
palliate that which God condemns, and after a time they become so
blinded as to commend the very ones whom God commands them
to reprove. He who has blunted his spiritual perceptions by sinful
leniency toward those whom God condemns, will erelong commit
a greater sin by severity and harshness toward those whom God
approves.

လူသားတို့၏ ဉာဏ်ပညာအပေါ် ဂုဏ်ယူခြင်း၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် သမ္မာတရားကို မနှစ်သက်ခြင်းတို့ကြောင့်၊ ခရစ်ယာန်ဟု ဝန်ခံကြသော၊ အခြားသူများကို သွန်သင်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်ဟု ထင်မြင်ကြသော သူအများအပြားသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များမှ လွဲဖယ်သွားကြလိမ့်မည်။ ပေါလုသည် တိမောသေအား “အကြောင်းမူကား၊ လူတို့သည် စင်ကြယ်သော သွန်သင်ခြင်းကို သည်းမခံနိုင်သော ကာလရောက်လိမ့်မည်။ မိမိတို့ တပ်မက်ခြင်းအတိုင်း မိမိတို့နားကို ယားစေတတ်သော ဆရာတို့ကို အများအပြား ရှာဖွေကြလိမ့်မည်။ သမ္မာတရားကို နားမထောင်ဘဲ ဒဏ္ဍာရီစကားနောက်သို့ လိုက်သွားကြလိမ့်မည်” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

By the pride of human wisdom, by contempt for the influence
of the Holy Spirit, and by disrelish for the truths of God’s word,
many who profess to be Christians, and who feel competent to teach
others, will be led to turn away from the requirements of God. Paul
declared to Timothy, “The time will come when they will not endure
sound doctrine; but after their own lusts shall they heap to themselves
teachers, having itching ears; and they shall turn away their ears
from the truth, and shall be turned unto fables.”

တမန်တော်ကြီးသည် ဤနေရာ၌ ဘာသာမဲ့များကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ မိမိတို့၏ အလိုဆန္ဒနောက်သို့ လိုက်ခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေးကျွန်ပြုမိကြသော ခရစ်ယာန်ဟု ဝန်ခံသူများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ [၅၀၅] ထိုသို့သောသူများသည် မိမိတို့၏ အပြစ်ကို မဆုံးမသော သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုနောက်လိုက်သော လမ်းစဉ်ကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသော အယူဝါဒများကိုသာ နားထောင်လိုကြသည်။ သူတို့သည် သစ္စာရှိသော ခရစ်တော်၏ အစေခံများ၏ ရိုးရှင်းသော စကားများကို စိတ်ဆိုးကြပြီး၊ သူတို့ကို ချီးမွမ်းကာ မြှောက်ပင့်ပေးမည့် ဆရာများကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည်။ အမှုတော်ဆောင်ဟု ဝန်ခံသူများထဲတွင်ပင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အစား လူတို့၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များကို ဟောပြောသောသူများ ရှိနေသည်။ မိမိတို့၏ အပ်နှံခြင်းအပေါ် သစ္စာမဲ့လျက်၊ သူတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ လမ်းပြမှုအတွက် မိမိတို့ကို မျှော်ကြည့်နေသူများကို လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်ကြသည်။

The apostle does not here refer to the openly irreligious, but to
the professing Christians who make inclination their guide, and thus
become enslaved by self. Such are willing to listen to those doctrines
only that do not rebuke their sins or condemn their pleasure-loving [505]
course. They are offended by the plain words of the faithful servants
of Christ and choose teachers who praise and flatter them. And
among professing ministers there are those who preach the opinions
of men instead of the word of God. Unfaithful to their trust, they
lead astray those who look to them for spiritual guidance.

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသော ပညတ်တော်များထဲတွင် ပြည့်စုံသော ဘဝစည်းကမ်းကို ပေးထားသည်။ ကမ္ဘာကြီး ပြီးဆုံးသည်အထိ ဤပညတ်တော်သည် ဗိန္ဒုပြောက် (jot or tittle) တစ်ခုမျှပင် မပြောင်းလဲဘဲ လူသားများအပေါ် တာဝန်ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော် ကြေညာခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ပညတ်တော်ကို ချီးမြှောက်ရန်နှင့် ဂုဏ်တင်ရန် ကြွလာခဲ့သည်။ ပညတ်တော်သည် ဘုရားသခင်ကို ချစ်ခြင်းနှင့် လူသားချင်းကို ချစ်ခြင်းဟူသော ကျယ်ပြန့်သော အခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ရှိကြောင်း၊ ၎င်း၏ ပညတ်ချက်များကို နာခံခြင်းသည် လူ၏တာဝန်အားလုံး ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တော် ပြသခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဘဝ၌ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို နာခံခြင်း၏ စံနမူနာကို ပြသခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်ဒေသနာတော်တွင် ပညတ်တော်၏ လိုအပ်ချက်များသည် ပြင်ပလုပ်ရပ်များထက် ကျော်လွန်၍ စိတ်နှလုံး၏ အတွေးနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

In the precepts of His holy law, God has given a perfect rule
of life; and He has declared that until the close of time this law,
unchanged in a single jot or tittle, is to maintain its claim upon human
beings. Christ came to magnify the law and make it honorable. He
showed that it is based upon the broad foundation of love to God and
love to man, and that obedience to its precepts comprises the whole
duty of man. In His own life He gave an example of obedience to
the law of God. In the Sermon on the Mount He showed how its
requirements extend beyond the outward acts and take cognizance
of the thoughts and intents of the heart.
340 The Acts of the Apostles

ပညတ်တော်ကို နာခံခြင်းသည် လူတို့အား “ဘုရားမဲ့ခြင်းနှင့် လောကီတပ်မက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်” စေပြီး “ယခုလောက၌ ဣန္ဒြေစောင့်ခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းနှင့်အတူ အသက်ရှင်” စေသည်။ တိတု ၂:၁၂။ သို့သော် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ရန်သူသည် ကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး၊ လူယောက်ျား မိန်းမများကို ပညတ်တော်ကို နားမထောင်ရန် လမ်းပြခဲ့သည်။ ပေါလု ကြိုတင်မြင်ခဲ့သည့်အတိုင်း၊ လူအုပ်ကြီးသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၏ ရိုးရှင်းပြီး စစ်ဆေးသော သမ္မာတရားမှ လွဲဖယ်ကာ မိမိတို့ အလိုရှိသော ဒဏ္ဍာရီများကို တင်ပြသော ဆရာများကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ အမှုတော်ဆောင်များနှင့် လူအများအပြားသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို ခြေဖြင့် နင်းချေနေကြသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းရှင်ကို စော်ကားကြပြီး၊ စာတန်သည် သူ၏အစီအစဉ်များ အောင်မြင်မှုအပေါ် အောင်ပွဲခံလျက် ရယ်မောနေသည်။ [၅၀၆] ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်အပေါ် မထီမဲ့မြင်ပြုမှု တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ဘာသာရေးအပေါ် မနှစ်သက်မှု၊ ထောင်လွှားမှု၊ ပျော်ရွှင်မှုကို ချစ်ခြင်း၊ မိဘစကား နားမထောင်ခြင်းနှင့် အလိုလိုက်ခြင်းတို့ တိုးပွားလာသည်။ နေရာတိုင်းရှိ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသူများသည် ဤစိုးရိမ်ဖွယ်ရာ မကောင်းမှုများကို ပြုပြင်ရန် ဘာလုပ်နိုင်သနည်းဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းနေကြသည်။ အဖြေကို တိမောသေသို့ ပေါလု၏ တိုက်တွန်းချက်တွင် တွေ့ရသည်- “နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောလော့။” သမ္မာကျမ်းစာတွင်သာ ဘေးကင်းသော လုပ်ဆောင်မှုဆိုင်ရာ အခြေခံမူများကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော် မိတ္တူဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာ ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူသားတို့၏ နားလည်မှုအတွက် ဘဝ၏ ကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဖွင့်ပြပေးပြီး၊ ၎င်း၏ ပညတ်ချက်များကို လိုက်နာသူအားလုံးအတွက် မှားယွင်းမှုမရှိသော လမ်းပြဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ၊ လမ်းမှားသော ကြိုးပမ်းမှုများတွင် ဘဝကို ဖြုန်းတီးခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်။

The law, obeyed, leads men to deny “ungodliness and worldly
lusts,” and to “live soberly, righteously, and godly, in this present
world.” Titus 2:12. But the enemy of all righteousness has taken
the world captive and has led men and women to disobey the law.
As Paul foresaw, multitudes have turned from the plain, searching
truths of God’s word and have chosen teachers who present to them
the fables they desire. Many among both ministers and people are
trampling under their feet the commandments of God. Thus the
Creator of the world is insulted, and Satan laughs in triumph at the
success of his devices.
[506] With the growing contempt for God’s law there is an increasing
distaste for religion, an increase of pride, love of pleasure, disobedience to parents, and self-indulgence; and thoughtful minds
everywhere are anxiously inquiring, What can be done to correct
these alarming evils? The answer is found in Paul’s exhortation to
Timothy, “Preach the word.” In the Bible are found the only safe
principles of action. It is a transcript of the will of God, an expression of divine wisdom. It opens to man’s understanding the great
problems of life, and to all who heed its precepts it will prove an
unerring guide, keeping them from wasting their lives in misdirected
effort.

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို သိစေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်တော်မှ ထွက်လာသော စကားကို လူသားက သံသယဖြစ်ခြင်းသည် မိုက်မဲခြင်းဖြစ်သည်။ အတိုင်းအဆမရှိသော ဉာဏ်ပညာတော်က မိန့်မြွက်ပြီးနောက်၊ လူသားအနေဖြင့် ဖြေရှင်းရန် သံသယဖြစ်ဖွယ် မေးခွန်းများ မရှိသကဲ့သို့၊ ညှိနှိုင်းရန် ဝေခွဲမရသော ဖြစ်နိုင်ခြေများလည်း မရှိပါ။ သူထံမှ လိုအပ်သည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ဖော်ပြထားသော အလိုတော်နှင့် ရိုးသားထက်သန်စွာ သဘောတူညီရန်သာ ဖြစ်သည်။ နာခံခြင်းသည် အသိဉာဏ်၏ အမြင့်မားဆုံး စေခိုင်းချက်ဖြစ်သကဲ့သို့ လိပ်ပြာ၏ စေခိုင်းချက်လည်း ဖြစ်သည်။

God has made known His will, and it is folly for man to question
that which has gone out of His lips. After Infnite Wisdom has
spoken, there can be no doubtful questions for man to settle, no
wavering possibilities for him to adjust. All that is required of him is
a frank, earnest concurrence in the expressed will of God. Obedience
is the highest dictate of reason as well as of conscience.

ပေါလုသည် သူ၏မှာကြားချက်ကို ဆက်လက်၍- “ခပ်သိမ်းသောအရာ၌ သတိရှိလော့၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံလော့၊ သာသနာပြုဆရာ၏ အလုပ်ကို လုပ်လော့၊ သင်၏ အမှုတော်ကို အကုန်အစင် ဆောင်ရွက်လော့” ဟု ဆိုသည်။ ပေါလုသည် သူ၏ခရီးစဉ်ကို အဆုံးသတ်တော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ရန်သူက ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ဧဝံဂေလိတရား၏ ရိုးရှင်းမှုမှ လွဲဖယ်စေရန် ကြိုးစားမည့် ဒဏ္ဍာရီများနှင့် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ အယူဝါဒများမှ အသင်းတော်ကို စောင့်ရှောက်ရန် တိမောသေကို သူ၏နေရာတွင် အစားထိုးစေလိုသည်။ ဘုရားသခင်အတွက် သူ၏အလုပ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား အာရုံမစိုက်နိုင်အောင် တားဆီးမည့် လောကီရေးရာ ရှာဖွေမှုများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှောင်ရန်၊ သူ၏ သစ္စာရှိမှုကြောင့် ကြုံတွေ့ရမည့် အတိုက်အခံ၊ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို [၅၀၇] ရွှင်လန်းစွာ ခံနိုင်ရည်ရှိရန်၊ ခရစ်တော် အသေခံပေးခဲ့သော သူများအတွက် ကောင်းမှုပြုနိုင်သမျှသော နည်းလမ်းအားလုံးကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် သူ၏အမှုတော်ကို အကုန်အစင် ဆောင်ရွက်ရန် ပေါလုက သူ့ကို သတိပေးခဲ့သည်။

Paul continued his charge: “Watch thou in all things, endure
afflictions, do the work of an evangelist, make full proof of thy
ministry.” Paul was about to fnish his course, and he desired Timothy
to take his place, guarding the church from the fables and heresies
by which the enemy, in various ways, would endeavor to lead them
from the simplicity of the gospel. He admonished him to shun
all temporal pursuits and entanglements that would prevent him
from giving himself wholly to his work for God; to endure with
[507] cheerfulness the opposition, reproach, and persecution to which his
faithfulness would expose him; to make full proof of his ministry by
Paul’s Last Letter 341
employing every means within his reach of doing good to those for
whom Christ died.

ပေါလု၏ ဘဝသည် သူသွန်သင်ခဲ့သော သမ္မာတရားများ၏ ပြယုဂ်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၌ပင် သူ၏တန်ခိုး တည်ရှိသည်။ သူ၏နှလုံးသားသည် သူ၏တာဝန်အပေါ် နက်ရှိုင်းပြီး တည်မြဲသော ခံစားချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ တရားမျှတခြင်း၊ ကရုဏာနှင့် သမ္မာတရားတို့၏ စမ်းရေတွင်းဖြစ်သော အရှင်နှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်သွယ်လျက် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် အောင်မြင်မှု၏ တစ်ခုတည်းသော အာမခံချက်အဖြစ် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဖက်တွယ်ထားသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ မေတ္တာသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် တိုက်ပွဲဝင်ခြင်း၊ မကောင်းမှုကို ဆန့်ကျင်တိုက်လှန်ခြင်း၊ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်၌ လောက၏ မဖော်ရွေမှုနှင့် ရန်သူများ၏ အတိုက်အခံများကို ရင်ဆိုင်ရှေ့တိုးရာတွင် သူ့ကို ထောက်မပေးသော မကုန်ခမ်းနိုင်သော တွန်းအားဖြစ်သည်။

Paul’s life was an exemplifcation of the truths he taught, and
herein lay his power. His heart was flled with a deep, abiding sense
of his responsibility, and he labored in close communion with Him
who is the fountain of justice, mercy, and truth. He clung to the cross
of Christ as his only guarantee of success. The love of the Saviour
was the undying motive that upheld him in his conflicts with self
and in his struggles against evil as in the service of Christ he pressed
forward against the unfriendliness of the world and the opposition
of his enemies.

ဤဘေးအန္တရာယ်ရှိသော နေ့ရက်ကာလများတွင် အသင်းတော် လိုအပ်သည်မှာ ပေါလုကဲ့သို့ အသုံးဝင်ရန် မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ထားသော၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုအရာများတွင် နက်ရှိုင်းသော အတွေ့အကြုံရှိသော၊ ထက်သန်မှုနှင့် ဇွဲလုံ့လတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လုပ်သားစစ်တပ်ကြီးဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော၊ အနစ်နာခံသော သူများ လိုအပ်သည်။ စမ်းသပ်မှုနှင့် တာဝန်ယူမှုကို မရှောင်လွှဲမည့်သူများ၊ သတ္တိရှိပြီး သစ္စာရှိသူများ၊ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခရစ်တော်သည် “ဘုန်းအသရေ၏ မျှော်လင့်ချက်” အဖြစ် တည်ရှိနေသူများ၊ သန့်ရှင်းသော မီးတောက်ထိတွေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် “နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြော” မည့်သူများ လိုအပ်သည်။ ထိုသို့သော လုပ်သားများ မရှိသောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းသည် နွမ်းလျနေပြီး၊ သေစေနိုင်သော အဆိပ်ကဲ့သို့သော မှားယွင်းသော အယူဝါဒများသည် လူသားအများစု၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ညစ်ညမ်းစေပြီး မျှော်လင့်ချက်များကို ပျက်စီးစေလျက်ရှိသည်။

What the church needs in these days of peril is an army of
workers who, like Paul, have educated themselves for usefulness,
who have a deep experience in the things of God, and who are
flled with earnestness and zeal. Sanctifed, self-sacrifcing men are
needed; men who will not shun trial and responsibility; men who
are brave and true; men in whose hearts Christ is formed “the hope
of glory,” and who with lips touched with holy fre will “preach the
word.” For want of such workers the cause of God languishes, and
fatal errors, like a deadly poison, taint the morals and blight the
hopes of a large part of the human race.

သစ္စာရှိပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော အလံကိုင်တော်လှန်ရေးသမားများသည် သမ္မာတရားအတွက် မိမိတို့အသက်ကို ပေးဆပ်နေကြစဉ်၊ သူတို့၏နေရာကို ဆက်ခံရန် မည်သူ ရှေ့ထွက်လာမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လူငယ်များသည် သူတို့၏ ဖခင်များလက်မှ သန့်ရှင်းသော အပ်နှံခြင်းကို လက်ခံကြမည်လား။ သစ္စာရှိသူများ သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လစ်လပ်နေရာများကို ဖြည့်ဆည်းရန် သူတို့ ပြင်ဆင်နေကြပါသလား။ လူငယ်များကို ဆွဲဆောင်နေသော အတ္တဆန်မှုနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမှုများကြားတွင် တမန်တော်ကြီး၏ မှာကြားချက်ကို ဂရုပြုကြမည်လား၊ [၅၀၈] တာဝန်သိစိတ်ဖြင့် ခေါ်ယူသံကို ကြားကြမည်လား။

As the faithful, toilworn standard-bearers are offering up their
lives for the truth’s sake, who will come forward to take their place?
Will our young men accept the holy trust at the hands of their fathers?
Are they preparing to fll the vacancies made by the death of the
faithful? Will the apostle’s charge be heeded, the call to duty be [508]
heard, amidst the incitements to selfshness and ambition that allure
the youth?

ပေါလုသည် သူ၏စာကို လူအသီးသီးထံသို့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ မှာကြားချက်များဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး၊ တိမောသေကို မကြာမီ၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဆောင်းရာသီမတိုင်မီ လာရောက်ရန် အလေးအနက် တောင်းဆိုချက်ကို ထပ်မံပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းအချို့၏ စွန့်ခွာသွားမှုနှင့် အခြားသူများ၏ လိုအပ်ချက်အရ မရှိနေမှုတို့ကြောင့် သူ၏အထီးကျန်မှုကို ပြောပြခဲ့သည်။ တိမောသေအနေဖြင့် ဧဖက်မြို့ရှိ အသင်းတော်က သူ့ကို လိုအပ်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ ပေါလုက ထိုလစ်လပ်သော နေရာကို ဖြည့်ဆည်းရန် တုခိတ် (Tychicus) ကို စေလွှတ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

Paul concluded his letter with personal messages to different
ones and again repeated the urgent request that Timothy come to
him soon, if possible before the winter. He spoke of his loneliness,
caused by the desertion of some of his friends and the necessary
absence of others; and lest Timothy should hesitate, fearing that the
church at Ephesus might need his labors, Paul stated that he had
already dispatched Tychicus to fll the vacancy.

နေရိုးမင်းရှေ့တွင် သူ၏ အစစ်ဆေးခံရပုံ၊ ညီအစ်ကိုများ၏ စွန့်ခွာသွားပုံနှင့် ပဋိညာဉ်ကို စောင့်ထိန်းတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ထောက်မသော ကျေးဇူးတော်အကြောင်း ပြောကြားပြီးနောက်၊ ပေါလုသည် သူ၏ချစ်လှစွာသော တိမောသေကို သိုးထိန်းကြီး (Chief Shepherd) ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်သို့ အပ်နှံလျက် သူ၏စာကို ပိတ်ခဲ့သည်။ သိုးထိန်းငယ်များ ထိခိုက်လဲပြိုသွားသော်လည်း၊ ထိုသိုးထိန်းကြီးသည် ကိုယ်တော်၏ သိုးစုကို ဆက်လက်စောင့်ရှောက်တော်မူလိမ့်မည်။

After speaking of the scene of his trial before Nero, the desertion
of his brethren, and the sustaining grace of a covenant-keeping God,
Paul closed his letter by commending his beloved Timothy to the
342 The Acts of the Apostles
guardianship of the Chief Shepherd, who, though the undershepherds
might be stricken down, would still care for His flock.