Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း ၁၈—တစ်ပါးအမျိုးသားများကြားတွင် ဟောပြောခြင်း [၁၇၇]

ဤစာသားသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၄:၁-၂၆ ကို အခြေခံထားသည်။

Chapter 18—Preaching Among the Heathen [177]
This chapter is based on Acts 14:1-26.

ပိသိဒိပြည် အန္တိအုတ်မြို့မှတစ်ဆင့် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ဣကောနိမြို့သို့ ကြွကြ၏။ ထိုအရပ်၌လည်း အန္တိအုတ်မြို့မှာကဲ့သို့ပင် မိမိတို့လူမျိုးစုဝေးရာ တရားစရပ်၌ စတင်၍ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ သူတို့သည် ထူးခြားသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့ကြရာ "ယုဒလူနှင့် ဟေလသလူ အမြောက်အမြားတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။" သို့သော် တမန်တော်များ အမှုတော်ဆောင်ရာ အခြားသောနေရာများမှာကဲ့သို့ပင် ဣကောနိမြို့၌လည်း "မယုံကြည်သော ယုဒလူတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ကို နှိုးဆော်၍ ညီအစ်ကိုတို့အပေါ်၌ စိတ်ဆိုးစေခြင်းငှာ ပြုကြ၏။"

From Antioch in Pisidia, Paul and Barnabas went to Iconium. In
this place, as at Antioch, they began their labors in the synagogue of
their own people. They met with marked success; “a great multitude
both of the Jews and also of the Greeks believed.” But in Iconium,
as in other places where the apostles labored, “the unbelieving Jews
stirred up the Gentiles, and made their minds evil affected against
the brethren.”

သို့သော်လည်း လူအများအပြားသည် ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံနေကြသောကြောင့် တမန်တော်တို့သည် မိမိတို့၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းမှ လမ်းလွဲမသွားကြပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုခြင်း၊ ငြူစူခြင်းနှင့် အစွဲအလမ်းများကြားမှပင် သူတို့သည် "သခင်ဘုရား၌ ရဲရင့်စွာ ဟောပြောလျက်" အမှုတော်ကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည်လည်း "ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်တရားကို သက်သေခံ၍ သူတို့လက်ဖြင့် နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဖွယ်သောအမှုတို့ကို ပြုစေတော်မူ၏။"

The apostles, however, were not turned aside from their mission,
for many were accepting the gospel of Christ. In the face of opposition, envy, and prejudice they went on with their work, “speaking
boldly in the Lord,” and God “gave testimony unto the word of His
grace, and granted signs and wonders to be done by their hands.”

ဘုရားသခင်၏ ထောက်ခံမှုကို ပြသသော ဤသက်သေလက္ခဏာများသည် စိတ်နှလုံးဖွင့်ထားသူများအပေါ် အားကြီးသော သြဇာသက်ရောက်မှုရှိစေကာ ဧဝံဂေလိတရားကို ယုံကြည်သူဦးရေမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

These evidences of divine approval had a powerful influence on
those whose minds were open to conviction, and converts to the
gospel multiplied.

တမန်တော်များ ဟောပြောသော သတင်းစကားမှာ ပိုမိုထင်ရှားကျော်ကြားလာခြင်းကြောင့် မယုံကြည်သော ယုဒလူတို့သည် ငြူစူမုန်းတီးစိတ်များ ပြည့်နှက်လာကာ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းကို ချက်ချင်းရပ်တန့်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မမှန်ကန်သော သတင်းများနှင့် ချဲ့ကားပြောဆိုမှုများဖြင့် အာဏာပိုင်များအား တစ်မြို့လုံး ပုန်ကန်မှုဖြစ်ပွားနိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်လာအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ လူအမြောက်အမြားသည် တမန်တော်များနောက်သို့ လိုက်နေကြခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်ပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အကြံအစည်များအတွက်ဖြစ်သည်ဟု လျှောက်လဲခဲ့ကြသည်။

The increasing popularity of the message borne by the apostles, [178]
flled the unbelieving Jews with envy and hatred, and they determined to stop the labors of Paul and Barnabas at once. By means of
false and exaggerated reports they led the authorities to fear that the
entire city was in danger of being incited to insurrection. They declared that large numbers were attaching themselves to the apostles
and suggested that it was for secret and dangerous designs.

ဤစွပ်စွဲချက်များကြောင့် တပည့်တော်တို့သည် အာဏာပိုင်များရှေ့သို့ ခဏခဏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံရသော်လည်း၊ သူတို့၏ ခုခံချေပချက်မှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ကာ သူတို့ဟောပြောသော အချက်များကို တည်ငြိမ်ပြည့်စုံစွာ ရှင်းပြခဲ့သဖြင့် သူတို့အပေါ် များစွာ အကျိုးသက်ရောက်စေခဲ့သည်။ အာဏာပိုင်များသည် မမှန်သောသတင်းများကြောင့် သူတို့အပေါ် အစွဲရှိနေသော်လည်း အပြစ်ပေးရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့၏ သွန်သင်ချက်များသည် လူတို့အား အကျင့်သီလရှိသူများ၊ ဥပဒေကို လိုက်နာသော နိုင်ငံသားကောင်းများ ဖြစ်လာစေကြောင်းနှင့် တမန်တော်တို့ သွန်သင်သော အမှန်တရားကို လက်ခံပါက မြို့၏ စည်းကမ်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားများ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ဝန်ခံခဲ့ကြရသည်။

In consequence of these charges the disciples were repeatedly
brought before the authorities; but their defense was so clear and
sensible, and their statement of what they were teaching so calm and
comprehensive, that a strong influence was exerted in their favor.
Although the magistrates were prejudiced against them by the false
statements they had heard, they dared not condemn them. They could
but acknowledge that the teachings of Paul and Barnabas tended to
make men virtuous, law-abiding citizens, and that the morals and
121
122 The Acts of the Apostles
order of the city would improve if the truths taught by the apostles
were accepted.

တပည့်တော်တို့ ရင်ဆိုင်ရသော ဆန့်ကျင်မှုများမှတစ်ဆင့် အမှန်တရား၏ သတင်းစကားမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ဆရာသစ်တို့၏ အမှုကို ဟန့်တားရန် ကြိုးစားမှုများသည် ယုံကြည်သူအသစ်များ ပိုမိုတိုးပွားလာစေရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း ယုဒလူတို့ သိမြင်ခဲ့ကြသည်။ "ထိုမြို့၌ရှိသော လူအစုအဝေးတို့သည် နှစ်စုကွဲပြား၍ အချို့တို့သည် ယုဒလူတို့ဘက်၌လည်းကောင်း၊ အချို့တို့သည် တမန်တော်တို့ဘက်၌လည်းကောင်း နေကြ၏။"

Through the opposition that the disciples met, the message of
truth gained great publicity; the Jews saw that their efforts to thwart
the work of the new teachers resulted only in adding greater numbers
to the new faith. “The multitude of the city was divided: and part
held with the Jews, and part with the apostles.”

ယုဒလူတို့တွင် ခေါင်းဆောင်သူတို့သည် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲလာမှုကို အလွန်ပင် ဒေါသထွက်ကြသဖြင့် အကြမ်းဖက်နည်းဖြင့် အောင်မြင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အသိပညာနည်းပါးသော ဆူပူအော်ဟစ်နေသည့် လူအုပ်ကြီးအား စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြစ်အောင် နှိုးဆော်ခဲ့ပြီး၊ ထိုဆူပူမှုမှာ တပည့်တော်တို့၏ သွန်သင်ချက်ကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု အပြစ်ဖို့ခဲ့ကြသည်။ ဤမမှန်သော စွပ်စွဲချက်ဖြင့် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အာဏာပိုင်များ၏ အကူအညီကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ တမန်တော်တို့အား မိမိတို့ကိုယ်ကို ရှင်းပြခွင့်မပေးဘဲ လူအုပ်ကြီးကို ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့အား ခဲနှင့်ပစ်စေကာ သူတို့၏ အမှုတော်ကို အဆုံးသတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။

So enraged were the leaders among the Jews by the turn that
matters were taking, that they determined to gain their ends by
[179] violence. Arousing the worst passions of the ignorant, noisy mob,
they succeeded in creating a tumult, which they attributed to the
teaching of the disciples. By this false charge they hoped to gain
the help of the magistrates in carrying out their purpose. They
determined that the apostles should have no opportunity to vindicate
themselves and that the mob should interfere by stoning Paul and
Barnabas, thus putting an end to their labors.

တမန်တော်တို့၏ မိတ်ဆွေများ (ယုံကြည်သူမဟုတ်သော်လည်း) သည် ယုဒလူတို့၏ မကောင်းသော အကြံအစည်ကို သိရှိသဖြင့် တမန်တော်တို့အား သတိပေးကာ လူအုပ်ကြီး၏ ဒေါသနှင့် မရင်ဆိုင်ဘဲ အသက်ဘေးမှ လွတ်အောင် ပြေးကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ဣကောနိမြို့မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး ယုံကြည်သူများအား ထိုအမှုကို ခေတ္တမျှ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ရန် ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အပြီးအပိုင် ထွက်ခွာသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဆူပူမှုများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ပြန်လာ၍ စတင်ခဲ့သော အမှုတော်ကို အဆုံးသတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသည်။

Friends of the apostles, though unbelievers, warned them of
the malicious designs of the Jews and urged them not to expose
themselves needlessly to the fury of the mob, but to escape for
their lives. Paul and Barnabas accordingly departed in secret from
Iconium, leaving the believers to carry on the work alone for a time.
But they by no means took fnal leave; they purposed to return after
the excitement had abated, and complete the work begun.

ခေတ်အဆက်ဆက်နှင့် နိုင်ငံအသီးသီးတွင် ဘုရားသခင်၏ စေတမန်တော်များသည် ကောင်းကင်အလင်းကို တမင်တကာ ငြင်းပယ်သူများ၏ ခါးသီးသော ဆန့်ကျင်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ များသောအားဖြင့် ဧဝံဂေလိတရား၏ ရန်သူများသည် မမှန်မကန် ပြောဆိုမှုများနှင့် မုသာစကားများဖြင့် အောင်မြင်မှုရသယောင် ထင်ရကာ ဘုရားသခင်၏ စေတမန်များ လူထုထံသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည့် တံခါးများကို ပိတ်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုတံခါးများသည် ထာဝရပိတ်ထားခြင်း မခံရနိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်များသည် အချိန်အတန်ကြာမှ အမှုတော်ကို ပြန်လည်ဆောင်ရွက်ရန် ရောက်လာသောအခါ၊ သခင်ဘုရားသည် သူတို့အတွက် တန်ခိုးတော်နှင့် ပြုပြင်ပေးတော်မူသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ဘုန်းကြီးစေရန် အမှတ်တရ အမှုတော်မြတ်များကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

In every age and in every land, God’s messengers have been
called upon to meet bitter opposition from those who deliberately
chose to reject the light of heaven. Often, by misrepresentation and
falsehood, the enemies of the gospel have seemingly triumphed,
closing the doors by which God’s messengers might gain access
to the people. But these doors cannot remain forever closed, and
often, as God’s servants have returned after a time to resume their
labors, the Lord has wrought mightily in their behalf, enabling them
to establish memorials to the glory of His name.

ဣကောနိမြို့တွင် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကြောင့် တမန်တော်တို့သည် လုကောနိပြည်၌ရှိသော လုသ္တရမြို့နှင့် ဒေရဗေမြို့တို့သို့ သွားကြ၏။ ထိုမြို့များတွင် များသောအားဖြင့် တစ်ပါးအမျိုးသားနှင့် နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်သူများ နေထိုင်ကြသော်လည်း၊ သူတို့ထဲတွင် ဧဝံဂေလိသတင်းစကားကို နားထောင်ရန်နှင့် လက်ခံရန် အလိုရှိသူအချို့ ရှိကြသည်။ ယုဒလူတို့၏ အစွဲအလမ်းနှင့် နှိပ်စက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် မျှော်လင့်လျက် ထိုမြို့များနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများတွင် အမှုတော်ဆောင်ရန် တမန်တော်တို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

Driven by persecution from Iconium, the apostles went to Lystra
and Derbe, in Lycaonia. These towns were inhabited largely by a
[180] heathen, superstitious people, but among them were some who were
willing to hear and accept the gospel message. In these places and
in the surrounding country the apostles decided to labor, hoping to
avoid Jewish prejudice and persecution.
Preaching Among the Heathen 123

လုသ္တရမြို့တွင် ယုဒလူအနည်းငယ် နေထိုင်ကြသော်လည်း ယုဒတရားစရပ် မရှိပေ။ လုသ္တရမြို့သား အများစုမှာ ဂျူပီတာ (Jupiter) နတ်ဘုရားကို ရည်စူး၍ တည်ထားသော ဗိမာန်၌ ကိုးကွယ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့ မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လုသ္တရမြို့သားများကို စုဝေးစေကာ ဧဝံဂေလိတရား၏ ရိုးရှင်းသော အမှန်တရားများကို ရှင်းပြသောအခါ၊ လူအများအပြားသည် ထိုသွန်သင်ချက်များကို သူတို့၏ ဂျူပီတာနတ်ဘုရားအား ကိုးကွယ်သည့် အစွဲအလမ်းကြီးသော ယုံကြည်ချက်များနှင့် ဆက်စပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

In Lystra there was no Jewish synagogue, though a few Jews
were living in the town. Many of the inhabitants of Lystra worshiped
at a temple dedicated to Jupiter. When Paul and Barnabas appeared
in the town and, gathering the Lystrians about them, explained the
simple truths of the gospel, many sought to connect these doctrines
with their own superstitious belief in the worship of Jupiter.

တမန်တော်တို့သည် ထိုရုပ်တုကိုးကွယ်သူများအား ဖန်ဆင်းရှင် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သော သားတော်အကြောင်း သိရှိလာစေရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ရှေးဦးစွာ ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်သော လက်ရာတော်များဖြစ်သည့် နေ၊ လ၊ ကြယ်များ၊ လှပသော ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲများ၊ ဆီးနှင်းဖုံးနေသော တောင်တန်းကြီးများ၊ မြင့်မားသော သစ်ပင်များနှင့် လူသားတို့ နားမလည်နိုင်သော သဘာဝတရား၏ အံ့ဖွယ်အမျိုးမျိုးကို လမ်းညွှန်ပြသခဲ့ကြသည်။ ထိုအနန္တတန်ခိုးရှင်၏ လက်ရာတော်များမှတစ်ဆင့် တမန်တော်တို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို စကြဝဠာကို အုပ်စိုးသော အရှင်မြတ်ကို ဆင်ခြင်မိစေရန် ဦးဆောင်ခဲ့ကြသည်။

The apostles endeavored to impart to these idolaters a knowledge
of God the Creator and of His Son, the Saviour of the human race.
They frst directed attention to the wonderful works of God—the
sun, the moon, and the stars, the beautiful order of the recurring
seasons, the mighty snow-capped mountains, the lofty trees, and
other varied wonders of nature, which showed a skill beyond human
comprehension. Through these works of the Almighty, the apostles
led the minds of the heathen to a contemplation of the great Ruler of
the universe.

ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ပတ်သက်သော ဤအခြေခံအမှန်တရားများကို ရှင်းပြပြီးနောက်၊ တမန်တော်တို့သည် လူသားတို့အား ချစ်မြတ်နိုးတော်မူသောကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဤလောကသို့ ဆင်းသက်လာသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်အကြောင်းကို လုသ္တရမြို့သားတို့အား ပြောပြခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ အသက်တာနှင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၊ ကိုယ်တော် ကယ်တင်ရန် ကြွလာသောသူတို့က ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း၊ အစစ်ဆေးခံရခြင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ကြွကာ လူသားတို့အတွက် ကြားဝင်အသနားခံပေးသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေခြင်းတို့ကို ဟောပြောခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်နှင့် တန်ခိုးတော်အားဖြင့် လုသ္တရမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့ကြသည်။

Having made plain these fundamental truths concerning the
Creator, the apostles told the Lystrians of the Son of God, who came
from heaven to our world because He loved the children of men.
They spoke of His life and ministry, His rejection by those He came
to save, His trial and crucifxion, His resurrection, and His ascension
to heaven, there to act as man’s advocate. Thus, in the Spirit and [181]
power of God, Paul and Barnabas preached the gospel in Lystra.

တစ်ခါသော် ပေါလုသည် လူတို့အား ခရစ်တော်၏ နာမကျန်းသူများနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သူများကို ကျန်းမာစေသော အမှုတော်အကြောင်း ပြောပြနေစဉ်၊ နားထောင်နေသူများထဲတွင် ခြေမစွမ်းသောသူတစ်ဦးမှာ ပေါလုကို စိုက်ကြည့်ကာ သူပြောသောစကားများကို လက်ခံယုံကြည်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ "ထိုသူ၌ ကျန်းမာခြင်းသို့ ရောက်လောက်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိသည်" ကို ပေါလု သိမြင်သောအခါ ထိုသူအပေါ် သနားစိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများ စုဝေးနေစဉ်မှာပင် ပေါလုက ထိုခြေမစွမ်းသူအား ခြေထောက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ယခင်က ထိုင်လျက်သာ နေနိုင်သော်လည်း ယခုတွင် ပေါလု၏ အမိန့်ကို ချက်ချင်းနာခံကာ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုယုံကြည်ခြင်း၏ ကြိုးပမ်းမှုနှင့်အတူ ခွန်အားများ ရောက်ရှိလာပြီး ခြေမစွမ်းသူမှာ "ခုန်လျက် လမ်းလျှောက်လေ၏။"

At one time, while Paul was telling the people of Christ’s work as
a healer of the sick and afflicted, he saw among his hearers a cripple
whose eyes were fastened on him and who received and believed
his words. Paul’s heart went out in sympathy toward the afflicted
man, in whom he discerned one who “had faith to be healed.” In the
presence of the idolatrous assembly Paul commanded the cripple
to stand upright on his feet. Heretofore the sufferer had been able
to take a sitting posture only, but now he instantly obeyed Paul’s
command and for the frst time in his life stood on his feet. Strength
came with this effort of faith, and he who had been a cripple “leaped
and walked.”

"ပေါလုပြုသောအမှုကို လူအစုအဝေးတို့သည် မြင်သောအခါ၊ လုကောနိဘာသာစကားဖြင့် 'နတ်ဘုရားတို့သည် လူ၏သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်၍ ငါတို့ဆီသို့ ဆင်းသက်တော်မူပြီ' ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုကြ၏။" ဤပြောဆိုချက်မှာ နတ်ဘုရားများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကမ္ဘာမြေသို့ ကြွလာတတ်သည်ဟူသော သူတို့၏ ရှေးရိုးယုံကြည်ချက်နှင့် ကိုက်ညီနေသည်။ ဗာနဗမှာ ကြည်ညိုဖွယ်ရာ ရုပ်ရည်ရှိပြီး ခန့်ညားတည်ငြိမ်ကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မေတ္တာရိပ်များ ရှိခြင်းကြောင့် သူ့ကို နတ်ဘုရားတို့၏ ဖခင်ဖြစ်သော ဂျူပီတာ (Jupiter) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ပေါလုမှာမူ "ဦးဆောင်ဟောပြောသူ" ဖြစ်ပြီး တက်ကြွကာ သတိပေးချက်နှင့် တိုက်တွန်းချက်များကို ကောင်းမွန်စွာ ဟောပြောနိုင်သောကြောင့် မာကျူရီ (Mercury) နတ်ဘုရားဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

“When the people saw what Paul had done, they lifted up their
voices, saying in the speech of Lycaonia, The gods are come down
to us in the likeness of men.” This statement was in harmony with
a tradition of theirs that the gods occasionally visited the earth.
Barnabas they called Jupiter, the father of gods, because of his
124 The Acts of the Apostles
venerable appearance, his dignifed bearing, and the mildness and
benevolence expressed in his countenance. Paul they believe to be
Mercury, “because he was the chief speaker,” earnest and active, and
eloquent with words of warning and exhortation.

လုသ္တရမြို့သားတို့သည် ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ပြသလိုသဖြင့် ဂျူပီတာနတ်ဘုရား၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကို တမန်တော်တို့အား ဂုဏ်ပြုရန် တိုက်တွန်းကြရာ၊ ထိုသူသည် "နွားများနှင့် ပန်းနွယ်တန်ဆာများကို မြို့တံခါးဝသို့ ယူဆောင်လာကာ လူအစုအဝေးနှင့်အတူ ယဇ်ပူဇော်ရန်" ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့သွား၍ အနားယူလိုသော ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ထိုပြင်ဆင်မှုများကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူတို့ တည်းခိုရာအိမ်သို့ ရောက်လာသော လူအုပ်ကြီး၏ ဂီတသံများနှင့် ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ဟစ်သံများကြောင့် သတိပြုမိသွားကြသည်။

The Lystrians, eager to show their gratitude, prevailed upon the
priest of Jupiter to do the apostles honor, and he “brought oxen and
garlands unto the gates, and would have done sacrifce with the
people.” Paul and Barnabas, who had sought retirement and rest,
[182] were not aware of these preparations. Soon, however, their attention
was attracted by the sound of music and the enthusiastic shouting of
a large crowd who had come to the house where they were staying.

တမန်တော်တို့သည် ထိုသို့ လာရောက်ရခြင်းအကြောင်းကို သိရှိသွားသောအခါ "မိမိတို့ အဝတ်ကို ဆုတ်၍ လူအစုအဝေးထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ" ထိုလုပ်ရပ်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ပေါလုသည် လူတို့၏ အော်ဟစ်သံများထက် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် လူတို့ကို အာရုံစိုက်စေခဲ့ပြီး ဆူပူမှုများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ဤသို့ ပြောခဲ့သည်-

When the apostles ascertained the cause of this visit and its
attendant excitement, “they rent their clothes, and ran in among the
people” in the hope of preventing further proceedings. In a loud,
ringing voice, which rose above the shouting of the people, Paul
demanded their attention; and as the tumult suddenly ceased, he said:

"အချင်းလူတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုကြသနည်း။ ငါတို့သည်လည်း သင်တို့ကဲ့သို့ပင် စိတ်ခံစားချက်ရှိသော လူများဖြစ်ကြပါသည်။ သင်တို့သည် ဤအချည်းနှီးသောအရာတို့မှ လွှဲရှောင်၍ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ သမုဒ္ဒရာနှင့် ထိုအရာတို့၌ ရှိသမျှတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ထံသို့ လှည့်ပြန်ကြရန် ငါတို့သည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောကြပါသည်။ ထိုဘုရားသခင်သည် လွန်ခဲ့သော ကာလတို့၌ လူမျိုးတကာတို့အား မိမိတို့အလိုအတိုင်း သွားလာခွင့် ပြုတော်မူသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းမှုပြုခြင်း၊ ကောင်းကင်မှ မိုးရွာစေခြင်း၊ အသီးအနှံများ ထွက်ထွန်းသော ရာသီများကို ပေးသနားခြင်း၊ ငါတို့၏ စိတ်နှလုံးကို အစာအာဟာရနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံစေခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်ရှိကြောင်းကို သက်သေမရှိဘဲ နေတော်မမူ။"

“Sirs, why do ye these things? We also are men of like passions with
you, and preach unto you that ye should turn from these vanities
unto the living God, which made heaven, and earth, and the sea, and
all things that are therein: who in times past suffered all nations to
walk in their own ways. Nevertheless He left not Himself without
witness, in that He did good, and gave us rain from heaven, and
fruitful seasons, flling our hearts with food and gladness.”

တမန်တော်တို့သည် မိမိတို့မှာ နတ်ဘုရားများ မဟုတ်ကြောင်း ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုသော်လည်း၊ ပေါလုသည် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ကိုးကွယ်ထိုက်သော တစ်ဆူတည်းသော စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်ထံသို့ လမ်းညွှန်ပေးသော်လည်း၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ယဇ်ပူဇော်လိုသော အကြံအစည်ကို တားဆီးရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ဤသူတို့မှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားများဖြစ်သည်ဟု သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်မှာ အလွန်ခိုင်မာနေပြီး အားတက်သရော ရှိနေကြသောကြောင့် မိမိတို့ မှားယွင်းကြောင်းကို လက်ခံရန် ခက်ခဲနေကြသည်။ ကျမ်းစာ၌ သူတို့ကို "မနည်းတားဆီးရ၏" ဟု ဆိုထားသည်။

Notwithstanding the positive denial of the apostles that they were
divine, and notwithstanding Paul’s endeavors to direct the minds of
the people to the true God as the only object worthy of adoration,
it was almost impossible to turn the heathen from their intention to
offer sacrifce. So frm had been their belief that these men were
indeed gods, and so great their enthusiasm, that they were loath to
acknowledge their error. The record says that they were “scarce
restrained.”

လုသ္တရမြို့သားတို့သည် တမန်တော်တို့ ပြသခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာ တန်ခိုးတော်ကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု တွေးတောခဲ့ကြသည်။ တစ်ခါမျှ လမ်းမလျှောက်နိုင်ခဲ့သော ခြေမစွမ်းသူမှာ ပြည့်စုံသော ကျန်းမာခြင်းနှင့် ခွန်အားကို ရရှိကာ ဝမ်းမြောက်နေသည်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။ ပေါလု၏ များစွာသော တိုက်တွန်းမှုနှင့် မိမိတို့မှာ ကောင်းကင်ဘုံရှင် ဘုရားသခင်နှင့် ကြီးမြတ်သော ကုသရှင်ဖြစ်သော သားတော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များသာ ဖြစ်ကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းပြပြီးနောက်မှသာ လူတို့သည် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို လက်လျှော့ခဲ့ကြသည်။

The Lystrians reasoned that they had beheld with their own eyes
[183] the miraculous power exercised by the apostles. They had seen a
cripple who had never before been able to walk, made to rejoice in
perfect health and strength. It was only after much persuasion on
the part of Paul, and careful explanation regarding the mission of
himself and Barnabas as representatives of the God of heaven and
Preaching Among the Heathen 125
of His Son, the great Healer, that the people were persuaded to give
up their purpose.

လုသ္တရမြို့၌ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းမှာ "အန္တိအုတ်နှင့် ဣကောနိမြို့မှ ရောက်လာသော ယုဒလူအချို့" ၏ မကောင်းသော အကြံကြောင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုသူတို့သည် လုကောနိလူမျိုးများကြားတွင် တမန်တော်တို့၏ အောင်မြင်မှုကို ကြားသိသောအခါ သူတို့နောက်သို့ လိုက်၍ နှိပ်စက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ လုသ္တရမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုယုဒလူတို့သည် မြို့သားများ၏ စိတ်နှလုံးတွင် မိမိတို့ကဲ့သို့ပင် ခါးသီးသောစိတ်များ ဝင်လာအောင် မကြာမီမှာပင် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ မမှန်မကန် ပြောဆိုမှုများနှင့် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုများဖြင့် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့အား နတ်ဘုရားကဲ့သို့ မှတ်ယူခဲ့ကြသော လူတို့အား တမန်တော်တို့မှာ လူသတ်သမားထက် ပို၍ဆိုးရွားသူများဖြစ်ပြီး သေထိုက်သူများဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်လာအောင် ဖျောင်းဖျခဲ့ကြသည်။

The labors of Paul and Barnabas at Lystra were suddenly checked
by the malice of “certain Jews from Antioch and Iconium,” who,
upon learning of the success of the apostles’ work among the Lycaonians, had determined to follow them and persecute them. On
arriving at Lystra, these Jews soon succeeded in inspiring the people
with the same bitterness of spirit that actuated their own minds. By
words of misrepresentation and calumny those who had recently
regarded Paul and Barnabas as divine beings were persuaded that in
reality the apostles were worse than murderers and were deserving
of death.

လုသ္တရမြို့သားတို့သည် တမန်တော်တို့အား ယဇ်ပူဇော်ခွင့် မရခဲ့သည့်အတွက် စိတ်ပျက်ခဲ့ရမှုမှာ၊ ယခုတွင် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့အား နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ကြိုဆိုခဲ့စဉ်ကရှိခဲ့သော အားတက်သရောစိတ်ဖြင့်ပင် သူတို့ကို ပြန်လည်ဆန့်ကျင်ရန် အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယုဒလူတို့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် သူတို့သည် တမန်တော်တို့ကို အင်အားသုံး၍ တိုက်ခိုက်ရန် ကြံစည်ကြသည်။ ပေါလုကို စကားပြောခွင့် မပေးရန်၊ အကယ်၍ စကားပြောခွင့်ပေးပါက လူတို့ကို ပြုစားလိမ့်မည်ဟု ယုဒလူတို့က စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။

The disappointment that the Lystrians had suffered in being refused the privilege of offering sacrifce to the apostles, prepared them
to turn against Paul and Barnabas with an enthusiasm approaching
that with which they had hailed them as gods. Incited by the Jews,
they planned to attack the apostles by force. The Jews charged them
not to allow Paul an opportunity to speak, alleging that if they were
to grant him this privilege, he would bewitch the people.

မကြာမီမှာပင် ဧဝံဂေလိတရား၏ ရန်သူတို့သည် လူသတ်ရန် အကြံအစည်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ကြသည်။ မကောင်းသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ခံယူလျက် လုသ္တရမြို့သားတို့သည် စာတန်၏ ဒေါသများ ဝင်လာကာ ပေါလုကို ဖမ်းဆီး၍ သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ခဲနှင့်ပစ်ကြသည်။ တမန်တော်သည် မိမိ၏ အသက်ကုန်ဆုံးပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သတေဖန်၏ အာဇာနည်ဖြစ်မှုနှင့် ထိုစဉ်က မိမိကိုယ်တိုင် ရက်စက်စွာ ပါဝင်ခဲ့မှုမှာ ပေါလု၏ စိတ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် မေ့မြောသွားပြီးနောက် မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားရာ၊ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် "သူသေပြီဟု မှတ်၍ မြို့ပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ကြ၏။"

Soon the murderous designs of the enemies of the gospel were
carried out. Yielding to the influence of evil, the Lystrians became
possessed with a satanic fury and, seizing Paul, mercilessly stoned [184]
him. The apostle thought that his end had come. The martyrdom
of Stephen, and the cruel part that he himself had acted upon that
occasion, came vividly to his mind. Covered with bruises and faint
with pain, he fell to the ground, and the infuriated mob “drew him
out of the city, supposing he had been dead.”

ဤမှောင်မိုက်ပြီး ခက်ခဲသော အချိန်တွင် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့၏ သွန်သင်မှုကြောင့် ယေရှုကို ယုံကြည်လာကြသော လုသ္တရမြို့မှ ယုံကြည်သူတစ်စုမှာ သစ္စာရှိစွာ တည်ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ရန်သူတို့၏ ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်သော ဆန့်ကျင်မှုနှင့် ရက်စက်သော နှိပ်စက်မှုများသည် ထိုသစ္စာရှိသော ညီအစ်ကိုတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ပိုမိုခိုင်မာစေရန်သာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခုတွင်လည်း အန္တရာယ်နှင့် ကဲ့ရဲ့မှုများကြားမှပင် သူတို့သည် သေပြီဟု ယူဆရသောသူ၏ ရုပ်အလောင်းကို ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ဝိုင်းရံလျက် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသခဲ့ကြသည်။

In this dark and trying hour the company of Lystrian believers,
who through the ministry of Paul and Barnabas had been converted
to the faith of Jesus, remained loyal and true. The unreasoning
opposition and cruel persecution by their enemies served only to
confrm the faith of these devoted brethren; and now, in the face of
danger and scorn, they showed their loyalty by gathering sorrowfully
about the form of him whom they believed to be dead.

သူတို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြစဉ်မှာပင် တမန်တော်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာပြီး ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ သူတို့ မည်မျှပင် အံ့အားသင့်သွားကြမည်နည်း။ ယုံကြည်သူများအဖို့ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်အား ဤသို့ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြန်လည်ကျန်းမာစေခြင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကြောင့်ဖြစ်သော နိမိတ်လက္ခဏာဟု မှတ်ယူကြပြီး၊ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း ပြောင်းလဲမှုအပေါ် ကောင်းကင်ဘုံက အသိအမှတ်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ဝမ်းမြောက်ကြပြီး အသစ်သော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။

What was their surprise when in the midst of their lamentations
the apostle suddenly lifted up his head and rose to his feet with
the praise of God upon his lips. To the believers this unexpected
restoration of God’s servant was regarded as a miracle of divine
126 The Acts of the Apostles
power and seemed to set the signet of Heaven upon their change of
belief. They rejoiced with inexpressible gladness and praised God
with renewed faith.

လုသ္တရမြို့၌ ယုံကြည်သူဖြစ်လာပြီး ပေါလု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမှုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့သူများထဲတွင် နောင်အခါ၌ ခရစ်တော်အတွက် ထင်ရှားသော အမှုတော်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည့်သူ၊ ခက်ခဲသော ဒေသများတွင် တမန်တော်နှင့်အတူ ဦးဆောင်အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၏ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းများကို မျှဝေခံစားမည့်သူ တစ်ဦးပါဝင်သည်။ ထိုသူမှာ တိမောသေအမည်ရှိသော လူငယ်ဖြစ်သည်။ ပေါလုကို မြို့ပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားစဉ်က၊ ဤလူငယ်တပည့်တော်သည် သေလုနီးပါးဖြစ်နေသော ပေါလု၏ ကိုယ်နားမှာ ရပ်နေခဲ့ကြသူများထဲတွင် ပါဝင်ပြီး၊ ပေါလုမှာ ဒဏ်ရာများနှင့် သွေးများ စိုရွှဲနေသော်လည်း ခရစ်တော်အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခွင့်ရသည့်အတွက် နှုတ်မှ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက် ထလာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။

Among those who had been converted at Lystra, and who were
eyewitnesses of the sufferings of Paul, was one who was afterward
to become a prominent worker for Christ and who was to share with
the apostle the trials and the joys of pioneer service in diffcult felds.
This was a young man named Timothy. When Paul was dragged
out of the city, this youthful disciple was among the number who
took their stand beside his apparently lifeless body and who saw him
[185] arise, bruised and covered with blood, but with praises upon his lips
because he had been permitted to suffer for the sake of Christ.

ပေါလု ခဲနှင့်အပစ်ခံရပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် တမန်တော်တို့သည် ဒေရဗေမြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ထိုမြို့၌ သူတို့၏ အမှုတော်မှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ခံစားရပြီး လူအများအပြား ခရစ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံလာကြသည်။ သို့သော် "ထိုမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြော၍ လူအများကို သွန်သင်ပြီးနောက်" ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် မိမိတို့ ခဏမျှ ထားပစ်ခဲ့ရသော ယုံကြည်သူအသစ်များ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်ခံ့အောင် မပြုလုပ်ဘဲ အခြားနေရာသို့ သွားရန် စိတ်မအေးနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် အန္တရာယ်ကို မကြောက်ဘဲ "လုသ္တရမြို့၊ ဣကောနိမြို့နှင့် အန္တိအုတ်မြို့တို့သို့ ပြန်သွားကြပြီးလျှင် တပည့်တော်တို့၏ စိတ်နှလုံးကို ခိုင်ခံ့စေ၍ ယုံကြည်ခြင်း၌ တည်ကြည်ကြရန် တိုက်တွန်းကြ၏။" လူအများအပြားမှာ ဧဝံဂေလိသတင်းကောင်းကို လက်ခံခဲ့ကြသဖြင့် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုနှင့် ဆန့်ကျင်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။ ထိုသူတို့အား အမှုတော်များ တည်တံ့စေရန် ယုံကြည်ခြင်း၌ ခိုင်မာစေဖို့ တမန်တော်တို့ ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

The day following the stoning of Paul, the apostles departed for
Derbe, where their labors were blessed, and many souls were led
to receive Christ as the Saviour. But “when they had preached the
gospel to that city, and had taught many,” neither Paul nor Barnabas
was content to take up work elsewhere without confrming the faith
of the converts whom they had been compelled to leave alone for
a time in the places where they had recently labored. And so, undaunted by danger, “they returned again to Lystra, and to Iconium,
and Antioch, confrming the souls of the disciples, and exhorting
them to continue in the faith.” Many had accepted the glad tidings
of the gospel and had thus exposed themselves to reproach and opposition. These the apostles sought to establish in the faith in order
that the work done might abide.

ယုံကြည်သူအသစ်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြီးထွားမှုအတွက် အရေးကြီးသော အချက်အနေဖြင့် တမန်တော်တို့သည် သူတို့အား ဧဝံဂေလိတရား၏ စည်းကမ်းစနစ်များဖြင့် ဝိုင်းရံကာကွယ်ပေးရန် ဂရုပြုခဲ့ကြသည်။ လုကောနိနှင့် ပိသိဒိပြည်ရှိ ယုံကြည်သူများရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် အသင်းတော်များကို စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။ အသင်းတော်တစ်ခုစီ၌ အမှုထမ်းများကို ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး ယုံကြည်သူများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းကျိုးနှင့် သက်ဆိုင်သော ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ဆောင်ရွက်နိုင်ရန် သင့်လျော်သော စည်းစနစ်များကို ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။

As an important factor in the spiritual growth of the new converts
the apostles were careful to surround them with the safeguards of
gospel order. Churches were duly organized in all places in Lycaonia
and Pisidia where there were believers. Offcers were appointed in
each church, and proper order and system were established for the
conduct of all the affairs pertaining to the spiritual welfare of the
believers.

ဤသည်မှာ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူအားလုံးကို တစ်ကိုယ်ခန္ဓာတည်းဖြစ်စေရန် စုစည်းပေးသော ဧဝံဂေလိ အစီအစဉ်နှင့် ကိုက်ညီပြီး၊ ပေါလုသည် သူ၏ အမှုတော်ဆောင်ကာလတစ်လျှောက်လုံး ဤအစီအစဉ်ကို ဂရုတစိုက် လိုက်နာခဲ့သည်။ မည်သည့်နေရာ၌မဆို သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ခရစ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံလာသူများကို သင့်လျော်သော အချိန်တွင် အသင်းတော်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ယုံကြည်သူ အရေအတွက် အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ဤသို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ခရစ်ယာန်တို့သည် "ငါ၏ နာမ၌ နှစ်ဦး သုံးဦး စုဝေးသော အရပ်၌ ထိုသူတို့၏ အလယ်မှာ ငါရှိ၏" ဟူသော ကတိတော်ကို မှတ်သားလျက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီရန် သင်ယူခဲ့ကြသည်။ (မဿဲ ၁၈:၂၀)။

This was in harmony with the gospel plan of uniting in one
body all believers in Christ, and this plan Paul was careful to follow
[186] throughout his ministry. Those who in any place were by his labor
led to accept Christ as the Saviour were at the proper time organized
into a church. Even when the believers were but few in number,
this was done. The Christians were thus taught to help one another,
Preaching Among the Heathen 127
remembering the promise, “Where two or three are gathered together
in My name, there am I in the midst of them.” Matthew 18:20.

ပေါလုသည် ထိုသို့ တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်များကို မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ ထိုအသင်းတော်များကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုးပွားလာသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အသင်းတော်ငယ်လေးများဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အမြဲမပြတ် ဂရုစိုက်မှုတွင် ပါဝင်သည်။ အသင်းသားများ အမှန်တရား၌ အခိုင်အမာ တည်ရှိစေရန်နှင့် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများအတွက် ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘဲ ကြိုးစားဆောင်ရွက်တတ်စေရန် အထူးဂရုစိုက်မှု လိုအပ်ကြောင်း သိရှိနားလည်သဖြင့် ထိုအသင်းတော်ငယ်လေးများကို နူးညံ့စွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

And Paul did not forget the churches thus established. The care
of these churches rested on his mind as an ever-increasing burden.
However small a company might be, it was nevertheless the object
of his constant solicitude. He watched over the smaller churches
tenderly, realizing that they were in need of special care in order that
the members might be thoroughly established in the truth and taught
to put forth earnest, unselfsh efforts for those around them.

သူတို့၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းများအားလုံးတွင် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် လိုလိုလားလား စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်များအတွက် သစ္စာရှိစွာ ကြိုးစားဆောင်ရွက်ခြင်းတည်းဟူသော ခရစ်တော်၏ ပုံသက်သေကို လိုက်နာရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် နိုးနိုးကြားကြားရှိခြင်း၊ ထက်သန်ခြင်း၊ မမောမပန်းနိုင်ခြင်းတို့ဖြင့် မိမိတို့၏ အလိုဆန္ဒ သို့မဟုတ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို မငဲ့ကွက်ဘဲ၊ ဆုတောင်းလျက် စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်ဖြင့် အမှန်တရား၏ မျိုးစေ့ကို အမြဲမပြတ် ကြဲချခဲ့ကြသည်။ မျိုးစေ့ကြဲချခြင်းနှင့်အတူ ဧဝံဂေလိတရားဘက်၌ ရပ်တည်လာသူ အားလုံးအား အလွန်တန်ဖိုးရှိသော လက်တွေ့ကျသော သွန်သင်ချက်များကို ပေးရန် တမန်တော်တို့ ဂရုပြုခဲ့ကြသည်။ ဤသို့သော ထက်သန်မှုနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း စိတ်ဓာတ်တို့သည် ဧဝံဂေလိသတင်းစကား၏ အရေးကြီးပုံကို တပည့်တော်အသစ်များ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

In all their missionary endeavors Paul and Barnabas sought to
follow Christ’s example of willing sacrifce and faithful, earnest
labor for souls. Wide-awake, zealous, untiring, they did not consult
inclination or personal ease, but with prayerful anxiety and unceasing
activity they sowed the seed of truth. And with the sowing of the
seed, the apostles were careful to give to all who took their stand
for the gospel, practical instruction that was of untold value. This
spirit of earnestness and godly fear made upon the minds of the new
disciples a lasting impression regarding the importance of the gospel
message.

တိမောသေကဲ့သို့သော အလားအလာရှိပြီး အရည်အချင်းရှိသူများ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် သူတို့အား ဘုရားသခင်၏ စပျစ်ဥယျာဉ်တော်၌ အမှုဆောင်ရန် လိုအပ်ကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြသခဲ့ကြသည်။ တမန်တော်တို့ အခြားနေရာသို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ထိုသူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းမှာ ပျက်ပြားမသွားဘဲ ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် သခင်ဘုရား၏ လမ်းစဉ်တွင် သစ္စာရှိစွာ သွန်သင်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး၊ လူသားချင်း ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန်အတွက် ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘဲ၊ စိတ်အားထက်သန်စွာ၊ ဇွဲလုံ့လဖြင့် မည်သို့ အမှုဆောင်ရမည်ကို သင်ယူခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ ယုံကြည်သူအသစ်များကို ဂရုတစိုက် လေ့ကျင့်ပေးခြင်းမှာ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ပြည်တွင် ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရာ၌ ရရှိခဲ့သော ထူးခြားသော အောင်မြင်မှုအတွက် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

When men of promise and ability were converted, as in the case
of Timothy, Paul and Barnabas sought earnestly to show them the [187]
necessity of laboring in the vineyard. And when the apostles left for
another place, the faith of these men did not fail, but rather increased.
They had been faithfully instructed in the way of the Lord, and had
been taught how to labor unselfshly, earnestly, perseveringly, for the
salvation of their fellow men. This careful training of new converts
was an important factor in the remarkable success that attended Paul
and Barnabas as they preached the gospel in heathen lands.

ပထမဦးဆုံး သာသနာပြုခရီးစဉ်မှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော အသင်းတော်များကို သခင်ဘုရားထံတွင် အပ်နှံခဲ့ပြီးနောက်၊ တမန်တော်တို့သည် ပံဖုလိပြည်သို့ သွားကြ၏။ "ပေရဂေမြို့၌ နှုတ်ကပတ်တော်တရားကို ဟောပြောပြီးနောက်၊ အာတလိမြို့သို့ ဆင်းသွားကြပြီးလျှင်၊ ထိုအရပ်မှ အန္တိအုတ်မြို့သို့ သင်္ဘောနှင့် လွှင့်သွားကြ၏။"

The frst missionary journey was fast drawing to a close. Commending the newly organized churches to the Lord, the apostles
went to Pamphylia, “and when they had preached the word in Perga,
they went down into Attalia, and thence sailed to Antioch.”