Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း ၂၁—ဝေးလံသော ဒေသများသို့ [၂၁၁]

[211] Chapter 21—In the Regions Beyond

ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၆:၇-၄၀ ကို အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Acts 16:7-40.

အာရှမိုင်းနားနယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်၍ ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာရမည့် အချိန်ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ဥရောပသို့ ကူးသွားရန် လမ်းစများ ပွင့်လာခဲ့သည်။ မြေထဲပင်လယ် ကမ်းခြေရှိ တရောမြို့တွင် “ညအချိန်၌ ပေါလုသည် ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို မြင်ရ၏။ မာကေဒေါနိလူတစ်ဦးသည် ရပ်လျက်၊ မာကေဒေါနိပြည်သို့ ကူးလာ၍ ငါတို့ကို ကူညီပါဟု တောင်းပန်လေ၏။”

The time had come for the gospel to be proclaimed beyond the
confnes of Asia Minor. The way was preparing for Paul and his
fellow workers to cross over into Europe. At Troas, on the borders
of the Mediterranean Sea, “a vision appeared to Paul in the night:
There stood a man of Macedonia, and prayed him, saying, Come
over into Macedonia, and help us.”

ထိုခေါ်သံမှာ အရေးပေါ်ဖြစ်ပြီး နှောင့်နှေး၍ မရပေ။ ဥရောပသို့ ကူးသွားသော ခရီးတွင် ပေါလု၊ သိလနှင့် တိမောသေတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသော လုကာက “သူသည် ထိုဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို မြင်ပြီးနောက်၊ သူတို့အား ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရန် သခင်ဘုရားသည် ငါတို့ကို ခေါ်တော်မူကြောင်း သေချာစွာ သိရှိသဖြင့်၊ ငါတို့သည် မာကေဒေါနိပြည်သို့ သွားရန် ချက်ချင်း ကြိုးစားကြ၏။ ထို့ကြောင့် တရောမြို့မှ သင်္ဘောလွှင့်၍ သာမောသရေကျွန်းသို့ တည့်တည့်သွားပြီးလျှင်၊ နောက်တစ်နေ့၌ နာပေါလိမြို့သို့ ရောက်ကြ၏။ ထိုမှတစ်ဆင့် မာကေဒေါနိပြည်၏ ထိုအပိုင်းတွင် အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော ဖိလိပ္ပိမြို့သို့ ရောက်ကြ၏” ဟု ဆိုသည်။

The call was imperative, admitting of no delay. “After he had
seen the vision,” declares Luke, who accompanied Paul and Silas
and Timothy on the journey across to Europe, “immediately we
endeavored to go into Macedonia, assuredly gathering that the Lord
had called us for to preach the gospel unto them. Therefore loosing
from Troas, we came with a straight course to Samothracia, and the
next day to Neapolis; and from thence to Philippi, which is the chief
city of that part of Macedonia, and a colony.”

[၂၁၂] “ဥပုသ်နေ့၌” ဟု လုကာက ဆက်လက်ပြောပြသည်မှာ “ငါတို့သည် မြို့ပြင်ရှိ မြစ်နားသို့ ထွက်သွားကြ၏။ ထိုနေရာသည် ဆုတောင်းလေ့ရှိသော နေရာဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်၍၊ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေကြသော အမျိုးသမီးများကို ထိုင်၍ စကားပြောကြ၏။ ထုယောတိရမြို့သူ၊ နီမောင်သောအထည်ကို ရောင်းသော၊ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သော လုဒိအမည်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် နားထောင်နေ၏။ သခင်ဘုရားသည် သူ၏နှလုံးကို ဖွင့်တော်မူသဖြင့်” လုဒိသည် သမ္မာတရားကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။ သူနှင့် သူ၏ အိမ်ထောင်စုဝင်များသည် ပြောင်းလဲလာကြပြီး ဗတ္တိဇံကို ခံယူကြကာ၊ တမန်တော်များအား မိမိ၏ အိမ်တွင် တည်းခိုရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

[212] “On the Sabbath,” Luke continues, “we went out of the city by
a riverside, where prayer was wont to be made; and we sat down,
and spake unto the women which resorted thither. And a certain
woman named Lydia, a seller of purple, of the city of Thyatira, which
worshiped God, heard us: whose heart the Lord opened.” Lydia
received the truth gladly. She and her household were converted
and baptized, and she entreated the apostles to make her house their
home.

လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ တမန်တော်များက သူတို့၏ သွန်သင်ခြင်းအလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေစဉ်တွင်၊ နတ်ဆိုးစွဲသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လျက် “ဤလူတို့သည် ငါတို့အား ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကို ပြသသော အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ အစေခံများ ဖြစ်ကြ၏” ဟု အော်ဟစ်လေ၏။ “ဤသို့ နေ့ပေါင်းများစွာ ပြုလေ၏။”

As the messengers of the cross went about their work of teaching,
a woman possessed of a spirit of divination followed them, crying,
“These men are the servants of the most high God, which show unto
us the way of salvation. And this did she many days.”

ဤအမျိုးသမီးသည် စာတန်၏ အထူးကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ပြီး၊ ရှေ့ဖြစ်ဟောခြင်းဖြင့် သူ၏သခင်များအတွက် စီးပွားများစွာကို ရှာပေးခဲ့သည်။ သူ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို ခိုင်မာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ စာတန်သည် မိမိ၏ နိုင်ငံတော် ကျူးကျော်ခံရပြီဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိသတင်းစကားကို ကြေညာနေသူများ၏ သွန်သင်ချက်များထဲတွင် မိမိ၏ လှည့်ဖြားမှုများကို ရောနှောရန် သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီး ပြောဆိုခဲ့သော ထောက်ခံချက်များသည် သမ္မာတရားအတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ လူတို့၏ စိတ်ကို တမန်တော်များ၏ သွန်သင်ချက်များမှ လမ်းလွဲစေပြီး၊ ဧဝံဂေလိတရားကို အမည်ပျက်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်နှင့် တန်ခိုးဖြင့် စကားပြောနေသူများသည် ဤစာတန်၏ ကိုယ်စားလှယ်ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်မျိုးဖြင့် လုပ်ဆောင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်ဟု လူများစွာက ယုံကြည်သွားစေခဲ့သည်။

This woman was a special agent of Satan and had brought to
her masters much gain by soothsaying. Her influence had helped to
strengthen idolatry. Satan knew that his kingdom was being invaded,
and he resorted to this means of opposing the work of God, hoping
144
In the Regions Beyond 145
to mingle his sophistry with the truths taught by those who were
proclaiming the gospel message. The words of recommendation
uttered by this woman were an injury to the cause of truth, distracting
the minds of the people from the teachings of the apostles and
bringing disrepute upon the gospel, and by them many were led to
believe that the men who spoke with the Spirit and power of God
were actuated by the same spirit as this emissary of Satan.

အတန်ကြာသည်အထိ တမန်တော်များသည် ဤဆန့်ကျင်မှုကို သည်းခံခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် ပေါလုသည် ထိုဆိုးညစ်သော ဝိညာဉ်အား အမျိုးသမီးထံမှ ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သူ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းသည် တမန်တော်များသည် ဘုရားသခင်၏ အစေခံများ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် နတ်ဆိုးက သူတို့ကို ထိုသို့ အသိအမှတ်ပြုကာ သူတို့၏ အမိန့်ကို နာခံခဲ့ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ [၂၁၃]

For some time the apostles endured this opposition; then under
the inspiration of the Holy Ghost Paul commanded the evil spirit to
leave the woman. Her immediate silence testifed that the apostles [213]
were the servants of God and that the demon had acknowledged
them to be such and had obeyed their command.

ဆိုးညစ်သော ဝိညာဉ်မှ လွတ်မြောက်ပြီး စိတ်မှန်ပြန်ရလာသောအခါ၊ ထိုအမျိုးသမီးသည် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်ဖြစ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူ၏ သခင်များသည် သူတို့၏ စီးပွားရေးအတွက် စိုးရိမ်လာကြသည်။ သူ၏ ရှေ့ဖြစ်ဟောခြင်းမှ ငွေရရှိမည့် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အကယ်၍ တမန်တော်များကို ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်း ဆက်လုပ်ခွင့်ပြုလျှင် သူတို့၏ ဝင်ငွေရလမ်းမှာ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားတော့မည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

Dispossessed of the evil spirit and restored to her right mind, the
woman chose to become a follower of Christ. Then her masters were
alarmed for their craft. They saw that all hope of receiving money
from her divinations and soothsayings was at an end and that their
source of income would soon be entirely cut off if the apostles were
allowed to continue the work of the gospel.

မြို့ထဲရှိ အခြားသူများစွာသည်လည်း စာတန်၏ လှည့်ဖြားမှုများမှတစ်ဆင့် ငွေရှာနေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ အလုပ်ကို ထိရောက်စွာ ရပ်တန့်စေနိုင်သော တန်ခိုး၏ သြဇာကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အစေခံများကို ဆန့်ကျင်ရန် ဟစ်အော်ကြလေသည်။ သူတို့သည် တမန်တော်များကို တရားသူကြီးများရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး “ဤသူတို့သည် ယုဒလူမျိုးဖြစ်ကြလျက်၊ ငါတို့မြို့ကို အလွန် နှောင့်ယှက်ကြပါ၏။ ရောမလူဖြစ်သော ငါတို့ မခံယူအပ်၊ မကျင့်အပ်သော ထုံးတမ်းများကို သွန်သင်ကြပါ၏” ဟု စွပ်စွဲကြသည်။

Many others in the city were interested in gaining money through
satanic delusions, and these, fearing the influence of a power that
could so effectually stop their work, raised a mighty cry against the
servants of God. They brought the apostles before the magistrates
with the charge: “These men, being Jews, do exceedingly trouble
our city, and teach customs, which are not lawful for us to receive,
neither to observe, being Romans.”

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြင်းထန်လာသဖြင့် လူအုပ်ကြီးသည် တပည့်တော်များကို ဆန့်ကျင်လာကြသည်။ လူရမ်းကားစိတ်များ လွှမ်းမိုးနေပြီး၊ အာဏာပိုင်များကလည်း ၎င်းကို ထောက်ခံကာ တမန်တော်များ၏ အပေါ်ခြုံထည်များကို ဆွဲဖြတ်ပြီး ရိုက်နှက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ကြသည်။ “သူတို့ကို အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ပြီးလျှင် ထောင်ထဲ၌ လှောင်ထားကြ၏။ ထောင်မှူးအားလည်း သူတို့ကို လုံခြုံစွာ စောင့်ရှောက်ရန် မှာထားကြ၏။ ထောင်မှူးသည် ထိုသို့သော မှာထားချက်ကို ခံရသဖြင့် သူတို့ကို အတွင်းထောင်ထဲသို့ ထည့်သွင်း၍ ခြေချင်းခတ်ထားလေ၏။”

Stirred by a frenzy of excitement, the multitude rose against the
disciples. A mob spirit prevailed and was sanctioned by the authorities, who tore the outer garments from the apostles and commanded
that they should be scourged. “And when they had laid many stripes
upon them, they cast them into prison, charging the jailer to keep
them safely: who, having received such a charge, thrust them into
the inner prison, and made their feet fast in the stocks.”

တမန်တော်များသည် သူတို့ ထားရှိခံရသော နာကျင်စရာကောင်းသည့် အနေအထားကြောင့် ပြင်းထန်သော ညှဉ်းပန်းမှုကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ သူတို့သည် မညည်းတွူခဲ့ကြပေ။ ထိုသို့မပြုဘဲ၊ မြေအောက်ထောင်၏ အပြည့်အဝ မှောင်မိုက်ပြီး အထီးကျန်သော အခြေအနေတွင် [၂၁၄] ဆုတောင်းစကားများဖြင့် အချင်းချင်း အားပေးခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏အတွက်ကြောင့် အရှက်ခွဲခံရခြင်းကို ခံထိုက်သူများအဖြစ် တွေ့ရှိရသဖြင့် ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းသီချင်း ဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်၏ အလုပ်အပေါ် ထားရှိသော နက်ရှိုင်းပြီး စိတ်အားထက်သန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ကြည်နူးနေခဲ့ကြသည်။ ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်များအပေါ် သူကိုယ်တိုင် ကျူးလွန်ခဲ့သော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ပြန်လည်တွေးတောမိပြီး၊ သူ တစ်ချိန်က မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော ဘုန်းကြီးသော သမ္မာတရားများ၏ တန်ခိုးကို မြင်နိုင်ရန် သူ၏မျက်စိများ ပွင့်လာခဲ့ခြင်းနှင့် သူ၏နှလုံးသားက ခံစားနိုင်ခဲ့ခြင်းတို့အတွက် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

The apostles suffered extreme torture because of the painful
position in which they were left, but they did not murmur. Instead,
in the utter darkness and desolation of the dungeon, they encouraged [214]
each other by words of prayer and sang praises to God because they
were found worthy to suffer shame for His sake. Their hearts were
cheered by a deep and earnest love for the cause of their Redeemer.
146 The Acts of the Apostles

အခြားသော အကျဉ်းသားများသည် အတွင်းထောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဆုတောင်းသံနှင့် သီချင်းသံများကို ကြားရသဖြင့် အံ့သြနေကြသည်။ သူတို့သည် ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလေ့ရှိသော အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ၊ ကျိန်ဆဲသံများကိုသာ ကြားနေကျ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမှောင်မိုက်သော အကျဉ်းခန်းထဲမှ ဆုတောင်းသံနှင့် ချီးမွမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ကြပေ။ အစောင့်များနှင့် အကျဉ်းသားများသည် အံ့သြကာ အေးစက်၊ ဆာလောင်ပြီး ညှဉ်းပန်းခံနေရသည့်တိုင်အောင် ဝမ်းမြောက်နိုင်နေသော ဤလူများသည် မည်သူများ ဖြစ်နိုင်သနည်းဟု မိမိတို့ကိုယ်ကို မေးမြန်းနေကြသည်။

Paul thought of the persecution he had been instrumental in bringing
upon the disciples of Christ, and he rejoiced that his eyes had been
opened to see, and his heart to feel, the power of the glorious truths
which once he despised.
With astonishment the other prisoners heard the sound of prayer
and singing issuing from the inner prison. They had been accustomed to hear shrieks and moans, cursing and swearing, breaking the
silence of the night; but never before had they heard words of prayer
and praise ascending from that gloomy cell. Guards and prisoners
marveled and asked themselves who these men could be, who, cold,
hungry, and tortured, could yet rejoice.

ထိုအချိန်တွင် တရားသူကြီးများသည် ချက်ချင်းနှင့် ပြတ်သားသော အရေးယူဆောင်ရွက်မှုများဖြင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီဟု မိမိတို့ကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူလျက် အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လမ်းတွင် သူတို့ ရိုက်နှက်ပြီး ထောင်ချခဲ့သော လူများ၏ အကျင့်စာရိတ္တနှင့် အလုပ်အကြောင်း နောက်ထပ် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ စာတန်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုမှ လွတ်မြောက်သွားသော အမျိုးသမီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် အပြုအမူ ပြောင်းလဲသွားခြင်းကြောင့် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။ အတိတ်က သူသည် မြို့ကို ဒုက္ခများစွာ ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ သူသည် ငြိမ်သက်ပြီး အေးချမ်းနေသည်။ သူတို့သည် အပြစ်မရှိသော လူနှစ်ဦးအား ရောမဥပဒေ၏ ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့မိပြီ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတိပြုမိလာသောအခါ၊ မိမိတို့ကိုယ်ကို စိတ်ဆိုးလာကြပြီး၊ နံနက်တွင် တမန်တော်များအား [၂၁၅] တိတ်တဆိတ် လွှတ်ပေးရန်နှင့် လူရမ်းကားများ၏ အန္တရာယ်မှ ကင်းဝေးရာ မြို့ပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

Meanwhile the magistrates returned to their homes, congratulating themselves that by prompt and decisive measures they had
quelled a tumult. But on the way they heard further particulars concerning the character and work of the men they had sentenced to
scourging and imprisonment. They saw the woman who had been
freed from satanic influence and were struck by the change in her
countenance and demeanor. In the past she had caused the city much
trouble; now she was quiet and peaceable. As they realized that in
all probability they had visited upon two innocent men the rigorous
penalty of the Roman law they were indignant with themselves and
decided that in the morning they would command that the apostles
[215] be privately released and escorted from the city, beyond the danger
of violence from the mob.

သို့သော် လူတို့သည် ရက်စက်ပြီး လက်စားချေလိုစိတ်ရှိနေကြစဉ် သို့မဟုတ် မိမိတို့အပေါ် ကျရောက်နေသော လေးနက်သော တာဝန်များကို ရာဇဝတ်မှုမြောက်အောင် ပေါ့လျော့နေကြစဉ်တွင်၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ အစေခံများအပေါ် ကျေးဇူးပြုရန် မေ့လျော့တော်မမူခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် ခရစ်တော်အတွက်ကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံနေရသော လူများအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေကြပြီး၊ ကောင်းကင်တမန်များကို အကျဉ်းထောင်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ခြေသံကြောင့် မြေကြီး တုန်လှုပ်ခဲ့သည်။ အခိုင်အမာ ပိတ်ထားသော ထောင်တံခါးများ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ အကျဉ်းသားများ၏ လက်နှင့် ခြေမှ သံခြေချင်းများနှင့် လက်ထိပ်များ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အလင်းတောက်ပမှုသည် ထောင်ထဲတွင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

But while men were cruel and vindictive, or criminally negligent
of the solemn responsibilities devolving upon them, God had not
forgotten to be gracious to His servants. All heaven was interested
in the men who were suffering for Christ’s sake, and angels were
sent to visit the prison. At their tread the earth trembled. The heavily
bolted prison doors were thrown open; the chains and fetters fell
from the hands and feet of the prisoners; and a bright light flooded
the prison.

ထောင်မှူးသည် ထောင်ကျနေသော တမန်တော်များ၏ ဆုတောင်းသံနှင့် သီချင်းသံများကို အံ့သြစွာ ကြားခဲ့ရသည်။ သူတို့ကို ထောင်ထဲသို့ သွင်းလာစဉ်က သူတို့၏ ဖူးရောင်ပြီး သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ခြေချင်းခတ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ထံမှ ခါးသီးသော ညည်းတွားသံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်း သီချင်းများကိုသာ ကြားခဲ့ရသည်။ ဤအသံများကို နားထဲတွင် ကြားလျက် ထောင်မှူးသည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရာမှ မြေငလျင်လှုပ်ခြင်းနှင့် ထောင်တံခါးများ တုန်ခါခြင်းကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

The keeper of the jail had heard with amazement the prayers and
songs of the imprisoned apostles. When they were led in, he had
seen their swollen and bleeding wounds, and had himself caused
their feet to be fastened in the stocks. He had expected to hear from
them bitter groans and imprecations, but he heard instead songs of
joy and praise. With these sounds in his ears the jailer had fallen
In the Regions Beyond 147
into a sleep from which he was awakened by the earthquake and the
shaking of the prison walls.

သူသည် ထိတ်လန့်တကြား ထလာသောအခါ၊ ထောင်တံခါးများ အားလုံး ပွင့်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အကျဉ်းသားများ ထွက်ပြေးကုန်ပြီဟု ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ယမန်နေ့ညက ပေါလုနှင့် သိလတို့ကို သူ့အား မည်သို့ ပြတ်သားစွာ မှာကြားအပ်နှံခဲ့သည်ကို သူ သတိရပြီး၊ သူ၏ သိသာထင်ရှားသော သစ္စာမဲ့မှုအတွက် သေဒဏ်သည်သာ ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခါးသီးစွာ ခံစားရသဖြင့် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော ကွပ်မျက်ခြင်းကို ခံယူမည့်အစား မိမိဘာသာ အဆုံးစီရင်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဓားကိုဆွဲထုတ်၍ မိမိကိုယ်ကို သတ်တော့မည့်အချိန်တွင်၊ [၂၁၆] “ကိုယ်ကို ဘေးပြုမည့်အရာ တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မပြုပါနှင့်၊ ငါတို့ရှိသမျှသည် ဤနေရာမှာ ရှိကြ၏” ဟူသော ပေါလု၏ အားပေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လူတိုင်းသည် မိမိတို့နေရာတွင် ရှိနေကြပြီး၊ အကျဉ်းသားတစ်ဦးမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင် ပြသသော တန်ခိုးတော်ကြောင့် ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံထားရသည်။

Starting up in alarm, he saw with dismay that all the prison doors
were open, and the fear flashed upon him that the prisoners had
escaped. He remembered with what explicit charge Paul and Silas
had been entrusted to his care the night before, and he was certain
that death would be the penalty of his apparent unfaithfulness. In
the bitterness of his spirit he felt that it was better for him to die by
his own hand than to submit to a disgraceful execution. Drawing his
sword, he was about to kill himself, when Paul’s voice was heard [216]
in the words of cheer, “Do thyself no harm: for we are all here.”
Every man was in his place, restrained by the power of God exerted
through one fellow prisoner.

ထောင်မှူးသည် တမန်တော်များအပေါ် ပြုမူခဲ့သော ရက်စက်မှုသည် သူတို့၏ အငြိုးအတေးကို မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။ ပေါလုနှင့် သိလတို့တွင် လက်စားချေလိုသော စိတ်မရှိဘဲ ခရစ်တော်၏ စိတ်ဓာတ်သာ ရှိကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် ကယ်တင်ရှင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူတို့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သူများအပေါ် ရန်ငြိုးထားရန် နေရာမရှိပေ။

The severity with which the jailer had treated the apostles had
not aroused their resentment. Paul and Silas had the spirit of Christ,
not the spirit of revenge. Their hearts, flled with the love of the
Saviour, had no room for malice against their persecutors.

ထောင်မှူးသည် သူ၏ဓားကို ချလိုက်ပြီး၊ မီးထွန်းရန် ခေါ်ဆိုကာ အတွင်းထောင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ မိမိအပေါ် ရက်စက်စွာ ပြုမူခဲ့ခြင်းကို ကြင်နာမှုဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သော ဤသူများသည် မည်သို့သော လူမျိုးများ ဖြစ်သည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုသည်။ တမန်တော်များ ရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ၊ သူတို့ရှေ့တွင် ပျပ်ဝပ်လျက် သူ၏အမှားကို ခွင့်လွှတ်ရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာပြီး “သခင်တို့၊ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ရန် အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်း” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

The jailer dropped his sword and, calling for lights, hastened
into the inner dungeon. He would see what manner of men these
were who repaid with kindness the cruelty with which they had been
treated. Reaching the place where the apostles were, and casting
himself before them, he asked their forgiveness. Then, bringing
them out into the open court, he inquired, “Sirs, what must I do to
be saved?”

မြေငလျင်တွင် ထင်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ထောင်မှူးသည် တုန်လှုပ်ခဲ့သည်။ အကျဉ်းသားများ ထွက်ပြေးပြီဟု ထင်မှတ်သောအခါ သူသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဤအရာအားလုံးသည် သူ၏စိတ်ကို နှောင့်ယှက်နေသော အသစ်ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသည့် ထိတ်လန့်မှုနှင့် တမန်တော်များ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ညှဉ်းပန်းမှုအောက်တွင် ပြသခဲ့သော တည်ငြိမ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ရယူလိုသော စိတ်ဆန္ဒတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အရေးမကြီးတော့သလို ဖြစ်နေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် ကောင်းကင်၏ အလင်းကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် အံ့သြဖွယ်သော နည်းလမ်းဖြင့် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးစွဲသော အမျိုးသမီး ပြောခဲ့သော စကားများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသော အင်အားဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်- “ဤလူတို့သည် ငါတို့အား ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကို ပြသသော အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်၏ အစေခံများ ဖြစ်ကြ၏။”

The jailer had trembled as he beheld the wrath of God manifested
in the earthquake; when he thought that the prisoners had escaped
he had been ready to die by his own hand; but now all these things
seemed of little consequence compared with the new, strange dread
that agitated his mind, and his desire to possess the tranquillity and
cheerfulness shown by the apostles under suffering and abuse. He
saw in their countenances the light of heaven; he knew that God
had interposed in a miraculous manner to save their lives; and with
peculiar force the words of the spirit-possessed woman came to his
mind: “These men are the servants of the most high God, which
show unto us the way of salvation.”

သူသည် အလွန်နှိမ့်ချသော စိတ်ဖြင့် အသက်လမ်းကို ပြသရန် တမန်တော်များအား တောင်းပန်ခဲ့သည်။ [၂၁၇] “သခင်ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်လော့၊ သို့ပြုလျှင် သင်နှင့် သင်၏ အိမ်ထောင်စုသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်” ဟု သူတို့က ပြန်ပြောခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် “သူတို့သည် သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သူ့အားလည်းကောင်း၊ သူ၏ အိမ်၌ ရှိသမျှသော သူတို့အားလည်းကောင်း ဟောပြောကြ၏။” ထို့နောက် ထောင်မှူးသည် တမန်တော်များ၏ ဒဏ်ရာများကို ဆေးကြောပေးပြီး ပြုစုခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူနှင့် သူ၏ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုလုံးသည် ဗတ္တိဇံကို ခံယူခဲ့ကြသည်။ သန့်ရှင်းစေသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် အကျဉ်းထောင်အတွင်းရှိ လူများကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး၊ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးသည် တမန်တော်များ ပြောဆိုသော သမ္မာတရားများကို နားထောင်ရန် ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။ ဤလူများ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ချုပ်နှောင်ခြင်းမှ အံ့သြဖွယ်စွာ လွှတ်ပေးတော်မူခဲ့ကြောင်း သူတို့ ယုံကြည်သွားခဲ့ကြသည်။

With deep humility he asked the apostles to show him the way of [217]
life. “Believe on the Lord Jesus Christ, and thou shalt be saved, and
thy house,” they answered; and “they spake unto him the word of the
148 The Acts of the Apostles
Lord, and to all that were in his house.” The jailer then washed the
wounds of the apostles and ministered to them, after which he was
baptized by them, with all his household. A sanctifying influence
diffused itself among the inmates of the prison, and the minds of all
were opened to listen to the truths spoken by the apostles. They were
convinced that the God whom these men served had miraculously
released them from bondage.

ဖိလိပ္ပိမြို့သားများသည် မြေငလျင်ကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ နံနက်တွင် ထောင်ဝန်ထမ်းများက တရားသူကြီးများအား ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြသောအခါ၊ သူတို့သည် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တမန်တော်များကို လွှတ်ပေးရန် ရဲအရာရှိများကို စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပေါလုက “ငါတို့သည် ရောမလူဖြစ်ကြလျက်နှင့်၊ သူတို့သည် ငါတို့ကို အပြစ်မစီရင်ဘဲ လူအများရှေ့တွင် ရိုက်နှက်၍ ထောင်ထဲ၌ လှောင်ထားကြ၏။ ယခုမူကား ငါတို့ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ကြမည်လော။ ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် လာ၍ ငါတို့ကို ထုတ်ကြပါစေ” ဟု ဆိုခဲ့သည်။

The citizens of Philippi had been greatly terrifed by the earthquake, and when in the morning the offcers of the prison told the
magistrates of what had occurred during the night, they were alarmed
and sent the sergeants to liberate the apostles. But Paul declared,
“They have beaten us openly uncondemned, being Romans, and
have cast us into prison; and now do they thrust us out privily? nay
verily; but let them come themselves and fetch us out.”

တမန်တော်များသည် ရောမနိုင်ငံသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ရောမနိုင်ငံသားတစ်ဦးအား အလွန်ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှုမှတစ်ပါး ရိုက်နှက်ခြင်း သို့မဟုတ် တရားမျှတသော စစ်ဆေးမှုမရှိဘဲ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပိတ်ပင်ခြင်းမှာ ဥပဒေနှင့် မညီပေ။ ပေါလုနှင့် သိလတို့သည် လူအများရှေ့တွင် ထောင်ချခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့်၊ ယခုအခါ တရားသူကြီးများဘက်မှ သင့်လျော်သော ရှင်းလင်းချက်မရှိဘဲ တိတ်တဆိတ် လွတ်မြောက်သွားရန် သူတို့ ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

The apostles were Roman citizens, and it was unlawful to
scourge a Roman, save for the most flagrant crime, or to deprive him
of his liberty without a fair trial. Paul and Silas had been publicly
imprisoned, and they now refused to be privately released without
the proper explanation on the part of the magistrates.

ဤစကားကို အာဏာပိုင်များထံ ယူဆောင်သွားသောအခါ၊ တမန်တော်များက ဧကရာဇ်မင်းထံ တိုင်ကြားမည်ကို [၂၁၈] စိုးရိမ်လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ထောင်သို့သွား၍ ပေါလုနှင့် သိလတို့အပေါ် ပြုမူခဲ့သော မတရားမှုနှင့် ရက်စက်မှုများအတွက် တောင်းပန်ခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် ထောင်ပြင်သို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ကာ မြို့မှ ထွက်ခွာသွားရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။ တရားသူကြီးများသည် တမန်တော်များ လူထုအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်မှုကို ကြောက်ရွံ့ကြပြီး၊ အပြစ်မရှိသော ဤလူများဘက်မှ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သော တန်ခိုးတော်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။

When this word was brought to the authorities, they were
alarmed for fear that the apostles would complain to the emperor,
[218] and going at once to the prison, they apologized to Paul and Silas
for the injustice and cruelty done them and personally conducted
them out of the prison, entreating them to depart from the city. The
magistrates feared the apostles’ influence over the people, and they
also feared the Power that had interposed in behalf of these innocent
men.

ခရစ်တော်ပေးခဲ့သော သွန်သင်ချက်အတိုင်း၊ တမန်တော်များသည် မိမိတို့ကို မလိုလားသော နေရာတွင် အတင်းအကျပ် နေထိုင်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။ “သူတို့သည် ထောင်မှထွက်၍ လုဒိ၏အိမ်သို့ ဝင်ကြ၏။ ညီအစ်ကိုများကို တွေ့မြင်သောအခါ သူတို့ကို အားပေးနှစ်သိမ့်ပြီးလျှင် ထွက်ခွာသွားကြ၏။”

Acting upon the instruction given by Christ, the apostles would
not urge their presence where it was not desired. “They went out of
the prison, and entered into the house of Lydia: and when they had
seen the brethren, they comforted them, and departed.”

တမန်တော်များသည် ဖိလိပ္ပိမြို့တွင် သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော အလုပ်များကို အချည်းနှီးဟု မယူဆခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ဆန့်ကျင်မှုနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ ကြားဝင်စောင့်ရှောက်မှုနှင့် ထောင်မှူးနှင့် သူ၏ အိမ်ထောင်စု ပြောင်းလဲလာခြင်းတို့သည် သူတို့ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ကွဲမှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွက် လုံလောက်သော ကုစားမှု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့အား မတရား ထောင်ချခြင်းနှင့် အံ့သြဖွယ် လွတ်မြောက်ခြင်း သတင်းသည် ထိုဒေသတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး၊ ဤအချက်ကြောင့် တမန်တော်များ၏ အလုပ်သည် အခြားနည်းဖြင့် မရောက်ရှိနိုင်သော လူအများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

The apostles did not regard as in vain their labors in Philippi.
They had met much opposition and persecution; but the intervention
of Providence in their behalf, and the conversion of the jailer and his
household, more than atoned for the disgrace and suffering they had
endured. The news of their unjust imprisonment and miraculous deliverance became known through all that region, and this brought the
In the Regions Beyond 149
work of the apostles to the notice of a large number who otherwise
would not have been reached.

ဖိလိပ္ပိမြို့ရှိ ပေါလု၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် အသင်းသား အရေအတွက် မှန်မှန်တိုးပွားလာသော အသင်းတော်တစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဇွဲလုံ့လနှင့် ဆက်ကပ်အပ်နှံမှု၊ ထိုထက်မက ခရစ်တော်အတွက်ကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံလိုစိတ်ရှိခြင်းတို့သည် ပြောင်းလဲလာသူများအပေါ် နက်ရှိုင်းပြီး ကြာရှည်ခံသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် တမန်တော်များ စတေးခံခဲ့ရသော အဖိုးတန် သမ္မာတရားများကို တန်ဖိုးထားကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ကယ်တင်ရှင်၏ လုပ်ငန်းအတွက် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်အပ်နှံခဲ့ကြသည်။

Paul’s labors at Philippi resulted in the establishment of a church
whose membership steadily increased. His zeal and devotion, and,
above all, his willingness to suffer for Christ’s sake, exerted a deep
and lasting influence upon the converts. They prized the precious
truths for which the apostles had sacrifced so much, and gave themselves with wholehearted devotion to the cause of their Redeemer.

ဤအသင်းတော်သည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမှ မလွတ်ကင်းခဲ့ကြောင်းကို ပေါလုက သူတို့ထံ ရေးသောစာပါ အသုံးအနှုန်းတစ်ခုတွင် တွေ့ရသည်။ သူက “ခရစ်တော်အတွက် သင်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ရုံမျှမက၊ ကိုယ်တော်အတွက်ကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုလည်း ခံရသော အခွင့်ကို ရကြပြီ။ ငါ၌ သင်တို့ မြင်ခဲ့ရသော တိုက်လှည့်ခြင်းမျိုးကို သင်တို့သည်လည်း ခံကြရ၏” ဟု ဆိုသည်။ [၂၁၉] သို့သော် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း၌ ခိုင်မာမှုမှာ မည်မျှကြီးမားသနည်းဆိုလျှင် သူက “သင်တို့ကို သတိရတိုင်း ငါ၏ ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်၏။ သင်တို့အားလုံးအတွက် ငါ အစဉ်ဆုတောင်းသမျှတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းလေ့ရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပထမနေ့မှစ၍ ယခုတိုင်အောင် သင်တို့သည် ဧဝံဂေလိတရား၌ ပါဝင်ကူညီကြသောကြောင့် ဖြစ်၏” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ (ဖိလိပ္ပိ ၁:၂၉၊ ၃၀၊ ၃-၅)။

That this church did not escape persecution is shown by an
expression in Paul’s letter to them. He says, “Unto you it is given in [219]
the behalf of Christ, not only to believe on Him, but also to suffer for
His sake; having the same conflict which ye saw in me.” Yet such
was their steadfastness in the faith that he declares, “I thank my God
upon every remembrance of you, always in every prayer of mine for
you all making request with joy, for your fellowship in the gospel
from the frst day until now.” Philippians 1:29, 30, 3-5.

သမ္မာတရား၏ တမန်တော်များ အလုပ်လုပ်ရန် ခေါ်ယူခြင်းခံရသော အရေးကြီးသော နေရာများတွင် ကောင်းသောအင်အားနှင့် ဆိုးသောအင်အားတို့အကြား ဖြစ်ပွားသော တိုက်ပွဲမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ပေါလုက “ငါတို့သည် လူသားတို့နှင့် တိုက်လှည့်ကြသည်မဟုတ်၊ အထူးသဖြင့် အထက်အာဏာစက်များ၊ တန်ခိုးများ၊ ဤလောက၏ မှောင်မိုက်အုပ်စိုးသူများနှင့် တိုက်လှည့်ကြ၏” ဟု ဆိုသည်။ (ဧဖက် ၆:၁၂)။ ကမ္ဘာ့အဆုံးတိုင်အောင် ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်နှင့် ဆိုးညစ်သော ကောင်းကင်တမန်များ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသူများအကြား ပဋိပက္ခသည် ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

Terrible is the struggle that takes place between the forces of
good and of evil in important centers where the messengers of truth
are called upon to labor. “We wrestle not against flesh and blood,”
declares Paul, “but against principalities, against powers, against the
rulers of the darkness of this world.” Ephesians 6:12. Till the close
of time there will be a conflict between the church of God and those
who are under the control of evil angels.

အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်များသည် မှောင်မိုက်တန်ခိုးရှင်များနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံရန် မကြာခဏ ခေါ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ လှည့်ဖြားမှုနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများအားဖြင့် ရန်သူသည် သူတို့အား စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းမှ လမ်းလွဲစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ လောကီအရာခပ်သိမ်းတို့၏ အဆုံးသည် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသော ယခုအချိန်တွင်၊ စာတန်သည် ကမ္ဘာကြီးကို ကျော့ကွင်းဖြင့် ဖမ်းရန် အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းနေသည်။ သူသည် စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်ရန်နှင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော သမ္မာတရားများမှ အာရုံလွှဲရန် အစီအစဉ်များစွာကို ကြံစည်နေသည်။ မြို့တိုင်းတွင် သူ၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သူများကို အဖွဲ့အစည်းများအဖြစ် တက်ကြွစွာ စုဖွဲ့နေကြသည်။ အကြီးမားဆုံးသော လှည့်ဖြားသူသည် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ပုန်ကန်မှု၏ အစိတ်အပိုင်းများကို မိတ်ဆက်ပေးရန် လုပ်ဆောင်နေပြီး၊ လူများသည် အသိပညာနှင့် မကိုက်ညီသော ဇွဲလုံ့လများဖြင့် လှုံ့ဆော်ခြင်း ခံနေကြရသည်။

The early Christians were often called to meet the powers of
darkness face to face. By sophistry and by persecution the enemy
endeavored to turn them from the true faith. At the present time,
when the end of all things earthly is rapidly approaching, Satan is
putting forth desperate efforts to ensnare the world. He is devising many plans to occupy minds and to divert attention from the
truths essential to salvation. In every city his agencies are busily
organizing into parties those who are opposed to the law of God.
The archdeceiver is at work to introduce elements of confusion and
rebellion, and men are being fred with a zeal that is not according
to knowledge.

ဆိုးယုတ်မှုသည် ယခင်က တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသော အမြင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း၊ [၂၂၀] ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောသော အမှုဆောင်များစွာတို့က “ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဘေးကင်းခြင်း” ဟု အော်ဟစ်နေကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသော တမန်တော်များသည် သူတို့၏ အလုပ်ဖြင့် မှန်မှန် ရှေ့ဆက်သွားရမည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ လက်နက်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက်၊ သူတို့သည် မကြောက်မရွံ့ဘဲ အောင်ပွဲခံလျက် ချီတက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ ရောက်ရှိနိုင်သမျှသော ဝိညာဉ်တိုင်းသည် ယခုအချိန်အတွက် သမ္မာတရား သတင်းစကားကို မရမချင်း သူတို့၏ တိုက်ပွဲကို ဘယ်သောအခါမျှ မရပ်တန့်ရပေ။

Wickedness is reaching a height never before attained, and yet [220]
many ministers of the gospel are crying, “Peace and safety.” But
God’s faithful messengers are to go steadily forward with their work.
Clothed with the panoply of heaven, they are to advance fearlessly
150 The Acts of the Apostles
and victoriously, never ceasing their warfare until every soul within
their reach shall have received the message of truth for this time.