Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း (၄၇) — နောက်ဆုံး ဖမ်းဆီးခြင်းခံရခြင်း [၄၈၉]

Chapter 47—The Final Arrest [489]

ရောမမြို့၌ အပြစ်မရှိကြောင်း လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ပေါလု၏ အသင်းတော်များအကြား လုပ်ဆောင်မှုများသည် သူ၏ ရန်သူများ၏ အာရုံစိုက်မှုမှ မလွတ်ကင်းခဲ့ပေ။ နေရိုမင်း၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု စတင်ကတည်းက ခရစ်ယာန်များသည် နေရာတိုင်းတွင် ပိတ်ပင်ထားသော အုပ်စု (Proscribed sect) ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက်၊ မယုံကြည်သော ယုဒလူတို့သည် ရောမမြို့ မီးလောင်မှုကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည့် ရာဇဝတ်မှုဖြင့် ပေါလုကို စွဲချက်တင်ရန် အကြံရခဲ့ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပေါလုတွင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခဏမျှပင် မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။ သို့သော် အနည်းငယ်မျှသော ဖြစ်နိုင်ခြေရှိဟန်ပြပြီး ထိုကဲ့သို့ စွပ်စွဲချက် တင်လိုက်ခြင်းသည် ပေါလု၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးသတ်စေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အားထုတ်မှုများကြောင့် ပေါလုသည် တစ်ဖန် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံရပြီး၊ သူ၏ နောက်ဆုံး အကျဉ်းချခံရမှုဆီသို့ အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

Paul’s work among the churches after his acquittal at Rome,
could not escape the observation of his enemies. Since the beginning
of the persecution under Nero the Christians had everywhere been
a proscribed sect. After a time the unbelieving Jews conceived the
idea of fastening upon Paul the crime of instigating the burning of
Rome. Not one of them thought for a moment that he was guilty;
but they knew that such a charge, made with the faintest show of
plausibility, would seal his doom. Through their efforts, Paul was
again arrested, and hurried away to his fnal imprisonment.

ရောမမြို့သို့ သူ၏ ဒုတိယအကြိမ် ခရီးစဉ်တွင် ပေါလုနှင့်အတူ သူ၏ ယခင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချို့ ပါလာခဲ့ကြသည်။ အခြားသူများကလည်း သူနှင့်အတူ ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံလိုကြသော်လည်း၊ ပေါလုက သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ် မဖြစ်စေရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အလားအလာမှာ သူ၏ ယခင် အကျဉ်းကျစဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။ နေရို၏ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုကြောင့် ရောမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန် အရေအတွက်မှာ များစွာ လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အသေခံခဲ့ကြပြီး၊ အများစုမှာ မြို့မှ ထွက်ခွာသွားကြကာ၊ ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း [၄၉၀] အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းပြီး ထိတ်လန့်နေကြသည်။

On his second voyage to Rome, Paul was accompanied by several
of his former companions; others earnestly desired to share his lot,
but he refused to permit them thus to imperil their lives. The prospect
before him was far less favorable than at the time of his former
imprisonment. The persecution under Nero had greatly lessened
the number of Christians in Rome. Thousands had been martyred
for their faith, many had left the city, and those who remained were [490]
greatly depressed and intimidated.

ရောမမြို့သို့ ပေါလုရောက်ရှိသောအခါ၊ သူ၏ဘဝခရီးလမ်းမဆုံးမချင်း နေထိုင်သွားရန် မှောင်မိုက်သော ထောင်ငုပ်ထဲ၌ ထားခြင်းခံရသည်။ မြို့တော်နှင့် နိုင်ငံအပေါ် အယုတ်ညံ့ဆုံးနှင့် အဆိုးဝါးဆုံးသော ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်သူအဖြစ် စွပ်စွဲခံရသဖြင့် သူသည် လူအပေါင်းတို့၏ ရွံရှာမုန်းတီးခြင်းကို ခံရလေသည်။

Upon his arrival at Rome, Paul was placed in a gloomy dungeon,
there to remain until his course should be fnished. Accused of
instigating one of the basest and most terrible of crimes against the
city and the nation, he was the object of universal execration.

တမန်တော်ကြီး၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို အတူတကွ မျှဝေထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသော မိတ်ဆွေအနည်းငယ်တို့သည် ယခုအခါတွင် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး စတင်စွန့်ခွာသွားကြရာ၊ အချို့မှာ သူ့ကိုပစ်ပယ်သွားကြခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ အသင်းတော်အသီးသီးသို့ သာသနာပြုရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဖုဂေလုနှင့် ဟေရမောဂေနတို့သည် ပထမဆုံး ထွက်ခွာသွားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့နောက် ဒေမသည် ပိုမိုထူထပ်လာသော အခက်အခဲနှင့် ဘေးအန္တရာယ်တိမ်တိုက်များကြောင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံနေရသော တမန်တော်ကြီးကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။ ခရေသေကို ဂလာတိပြည်ရှိ အသင်းတော်များသို့လည်းကောင်း၊ တိတုကို ဒလမတိပြည်သို့လည်းကောင်း၊ တုခိတ်ကို ဧဖက်မြို့သို့လည်းကောင်း ပေါလုက စေလွှတ်လိုက်သည်။ ဤအတွေ့အကြုံကို တိမောသေထံသို့ ရေးသားရာတွင် “လုကာတစ်ဦးတည်းသာ ငါနှင့်အတူရှိ၏” ဟု ပေါလုက ဆိုခဲ့သည် (၂ တိမောသေ ၄:၁၁)။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ခြင်း၊ ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ခြင်းနှင့် အနာရောဂါများကြောင့် အားအင်ချည့်နဲ့နေကာ ရောမအကျဉ်းထောင်၏ စိုစွတ်မှောင်မိုက်သော မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ယခုကဲ့သို့အချိန်မျိုးတွင် တမန်တော်ကြီးသည် မိမိ၏ညီအစ်ကိုများ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို ယခင်ကထက် ပိုမိုလိုအပ်နေခဲ့သည်။ ချစ်လှစွာသော တပည့်နှင့် သစ္စာရှိသော မိတ်ဆွေဖြစ်သူ လုကာ၏ အမှုဆောင်ပေးမှုများသည် ပေါလုအတွက် များစွာနှစ်သိမ့်မှုဖြစ်စေခဲ့ပြီး ညီအစ်ကိုများနှင့် ပြင်ပလောကသို့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ရန် အထောက်အကူပြုခဲ့သည်။

The few friends who had shared the burdens of the apostle, now
began to leave him, some by desertion, and others on missions to
the various churches. Phygellus and Hermogenes were the frst to
go. Then Demas, dismayed by the thickening clouds of diffculty
and danger, forsook the persecuted apostle. Crescens was sent by
Paul to the churches of Galatia, Titus to Dalmatia, Tychicus to
Ephesus. Writing to Timothy of this experience, Paul said, “Only
Luke is with me.” 2 Timothy 4:11. Never had the apostle needed
the ministrations of his brethren as now, enfeebled as he was by
age, toil, and infrmities, and confned in the damp, dark vaults of
a Roman prison. The services of Luke, the beloved disciple and
329
330 The Acts of the Apostles
faithful friend, were a great comfort to Paul and enabled him to
communicate with his brethren and the world without.

ဤသို့ခက်ခဲလှသောအချိန်တွင် ဩနေသိဖော်၏ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်မှုများက ပေါလု၏နှလုံးသားကို အားတက်စေခဲ့သည်။ ဤစိတ်နှလုံးနွေးထွေးသော ဧဖက်မြို့သားသည် အကျဉ်းကျနေသော တမန်တော်ကြီး၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပေါ့ပါးစေရန် မိမိတတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ မိမိ၏ ချစ်လှစွာသော ဆရာသည် သမ္မာတရားအတွက် အကျဉ်းကျနေသော်လည်း မိမိမှာမူ လွတ်လပ်နေသဖြင့်၊ ပေါလု၏ အခြေအနေကို ပိုမိုသက်သာစေရန် မည်သည့်ကြိုးစားအားထုတ်မှုကိုမျှ ဝန်မလေးခဲ့ပေ။ တမန်တော်ကြီး၏ နောက်ဆုံးပေးစာတွင် ဤသစ္စာရှိသော တပည့်နှင့်ပတ်သက်၍ ဤသို့ဆိုထားသည် - “ဩနေသိဖော်၏ အိမ်ထောင်သည် သခင်ဘုရား၏ ကရုဏာတော်ကို ခံစားရပါစေသော။ အကြောင်းမူကား၊ သူသည် ငါ့ကို အဖန်တလဲလဲ သက်သာစေ၏။ ငါသည် သံကြိုးနှင့် အချည်ခံရသော်လည်း သူသည် ရှက်ခြင်းမရှိ။ သူသည် ရောမမြို့သို့ ရောက်သောအခါ၊ ငါ့ကို အလွန်ကြိုးစား၍ ရှာသဖြင့် တွေ့လေ၏။ ထိုနေ့ရက်၌ သူသည် သခင်ဘုရားထံတော်မှ ကရုဏာတော်ကို ခံစားရပါစေသော” (၂ တိမောသေ ၁:၁၆-၁၈)။

In this trying time Paul’s heart was cheered by frequent visits
from Onesiphorus. This warmhearted Ephesian did all in his power
to lighten the burden of the apostle’s imprisonment. His beloved
teacher was in bonds for the truth’s sake, while he himself went free,
and he spared himself no effort to make Paul’s lot more bearable.
[491] In the last letter that the apostle ever wrote, he speaks thus of
this faithful disciple: “The Lord give mercy unto the house of Onesiphorus; for he oft refreshed me, and was not ashamed of my chain;
but, when he was in Rome, he sought me out very diligently, and
found me. The Lord grant unto him that he may fnd mercy of the
Lord in that day.” 2 Timothy 1:16-18.

ချစ်ခြင်းနှင့် စာနာထောက်ထားမှုကို လိုလားသောဆန္ဒသည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် လူသားတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ထည့်သွင်းပေးထားသောအရာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်၌ ပြင်းထန်စွာ ဝေဒနာခံစားရချိန်တွင် မိမိ၏တပည့်များထံမှ စာနာမှုကို တောင့်တခဲ့သည်။ ထို့အတူ ပေါလုသည်လည်း အခက်အခဲနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများအပေါ် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း၊ စာနာမှုနှင့် အဖော်အပေါင်းကို တောင့်တခဲ့သည်။ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် စွန့်ပယ်ခံရချိန်တွင် ဩနေသိဖော်၏ လာရောက်တွေ့ဆုံမှုသည် သူ၏သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြခဲ့ပြီး၊ အခြားသူများအတွက် တစ်သက်လုံး အမှုဆောင်ခဲ့သော ပေါလုအား ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးမှုနှင့် အားတက်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

The desire for love and sympathy is implanted in the heart by
God Himself. Christ, in His hour of agony in Gethsemane, longed
for the sympathy of His disciples. And Paul, though apparently
indifferent to hardship and suffering, yearned for sympathy and
companionship. The visit of Onesiphorus, testifying to his fdelity
at a time of loneliness and desertion, brought gladness and cheer to
one who had spent his life in service for others.