Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း ၄၃—ရောမမြို့၌ [၄၄၇]

Chapter 43—In Rome [447]

ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၂၈:၁၁-၃၁ နှင့် ဖိလေမုန်ထံသို့ပေးစာအပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Acts 28:11-31 and the Epistle to Philemon.

ပင်လယ်ရေကြောင်းခရီးများ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ချိန်တွင် တပ်မှူးနှင့် သူ၏အကျဉ်းသားများသည် ရောမမြို့သို့ ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။ “ကတ်စတာနှင့် ပေါလု” (Castor and Pollux) အမည်ရှိသော အာလေဇန္ဒြီးယားသင်္ဘောတစ်စီးသည် အနောက်ဘက်သို့သွားရာလမ်းတွင် မေလိတေကျွန်း၌ ဆောင်းခိုခဲ့ပြီး ခရီးသွားများသည် ထိုသင်္ဘောဖြင့် လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် အနည်းငယ်နှောင့်နှေးခဲ့သော်လည်း ခရီးစဉ်ကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ပြီး အီတလီကမ်းခြေရှိ ပုတိဩလိ (Puteoli) ဆိပ်ကမ်းတွင် ကျောက်ချရပ်နားခဲ့သည်။

With the opening of navigation, the centurion and his prisoners
set out on their journey to Rome. An Alexandrian ship, the “Castor
and Pollux,” had wintered at Melita on her way westward, and in
this the travelers embarked. Though somewhat delayed by contrary
winds, the voyage was safely accomplished, and the ship cast anchor
in the beautiful harbor of Puteoli, on the coast of Italy.

ထိုနေရာတွင် ခရစ်ယာန်အနည်းငယ်ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် တမန်တော်ကြီးအား မိမိတို့နှင့်အတူ ခုနစ်ရက်ကြာ နေထိုင်ရန် တောင်းပန်ခဲ့ရာ တပ်မှူးက ကြင်နာစွာ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ရောမသားများထံသို့ ပေါလုရေးသားသော စာကို လက်ခံရရှိကတည်းက အီတလီရှိ ခရစ်ယာန်များသည် တမန်တော်ကြီး၏ အလည်အပတ်ခရီးစဉ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြသည်။ သူသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦးအဖြစ် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခများက ၎င်းတို့အတွက် သူ့ကို ပို၍ပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစေခဲ့သည်။ ပုတိဩလိမှ ရောမမြို့သို့ အကွာအဝေးမှာ ၁၄၀ မိုင်သာရှိပြီး ဆိပ်ကမ်းမြို့သည် မြို့တော်နှင့် အမြဲတစေ ဆက်သွယ်မှုရှိနေသဖြင့် ရောမခရစ်ယာန်များသည် ပေါလုလာနေသည့်အကြောင်းကို သိရှိခဲ့ကြပြီး အချို့မှာ [၄၄၈] သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

In this place there were a few Christians, and they entreated
the apostle to remain with them for seven days, a privilege kindly
granted by the centurion. Since receiving Paul’s epistle to the Romans, the Christians of Italy had eagerly looked forward to a visit
from the apostle. They had not thought to see him come as a prisoner,
but his sufferings only endeared him to them the more. The distance
from Puteoli to Rome being but a hundred and forty miles, and the
seaport being in constant communication with the metropolis, the
Roman Christians were informed of Paul’s approach, and some of [448]
them started to meet and welcome him.

ကမ်းခြေသို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ရှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် တပ်မှူးနှင့် သူ၏အကျဉ်းသားများသည် ရောမမြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ယုလိသည် တမန်တော်ကြီးအား မိမိပေးနိုင်သမျှသော အခွင့်အရေးများကို လိုလားစွာ ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ပေါလု၏ အကျဉ်းသားအခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် သူ့ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သားနှင့် တွဲချည်ထားသည့် သံခြေချင်းမှ လွှတ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ပေါလုသည် မိမိကြာမြင့်စွာ မျှော်လင့်ခဲ့သော ကမ္ဘာ့မြို့တော်သို့ လည်ပတ်သည့်ခရီးကို လေးလံသောနှလုံးသားဖြင့် ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူမျှော်လင့်ထားသည့် အခြေအနေများနှင့် မည်မျှကွာခြားလိုက်သနည်း။ သံခြေချင်းခတ်ခံရပြီး အသရေဖျက်ခံထားရသော သူသည် ဧဝံဂေလိတရားကို မည်သို့ဟောပြောနိုင်မည်နည်း။ ရောမမြို့တွင် ဝိညာဉ်များစွာကို သမ္မာတရားသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များသည် စိတ်ပျက်စရာဖြစ်လာမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

On the eighth day after landing, the centurion and his prisoners
set out for Rome. Julius willingly granted the apostle every favor
which it was in his power to bestow; but he could not change his
condition as a prisoner, or release him from the chain that bound
him to his soldier guard. It was with a heavy heart that Paul went
forward to his long-expected visit to the world’s metropolis. How
different the circumstances from those he had anticipated! How
was he, fettered and stigmatized, to proclaim the gospel? His hopes
of winning many souls to the truth in Rome, seemed destined to
disappointment.

နောက်ဆုံးတွင် ခရီးသွားများသည် ရောမမြို့မှ ၄၀ မိုင်အကွာရှိ အပ္ပိဈေး (Appii Forum) သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လူထူထပ်သော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လက္ခဏာကြမ်းတမ်းသော ရာဇဝတ်ကောင်များနှင့်အတူ သံခြေချင်းခတ်ခံထားရသည့် ဆံပင်ဖြူသော ထိုလူကြီးသည် လူအများ၏ ကဲ့ရဲ့သော အကြည့်များကို ခံခဲ့ရပြီး ကြမ်းတမ်းသော လှောင်ပြောင်ကျီစယ်မှုများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

At last the travelers reach Appii Forum, forty miles from Rome.
As they make their way through the crowds that throng the great
thoroughfare, the gray-haired old man, chained with a group of
301
302 The Acts of the Apostles
hardened-looking criminals, receives many a glance of scorn and is
made the subject of many a rude, mocking jest.

ရုတ်တရက် ဝမ်းမြောက်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြီး လူအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက်သည် ပြေးထွက်လာကာ အကျဉ်းသား၏ လည်ပင်းကို ဖက်၍ မျက်ရည်များ၊ ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ဖက်လဲတကင်း ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သားတစ်ဦးက ဝေးကွာနေသော ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြိုဆိုသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် စောင့်မျှော်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုကြရာတွင် ကောရိနသုမြို့၊ ဖိလိပ္ပိမြို့နှင့် ဧဖက်မြို့တို့၌ အသက်နှင့်ယှဉ်သော စကားများကို ဟောပြောခဲ့သူမှာ ထိုသံခြေချင်းခတ်ထားရသော အကျဉ်းသားပင်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြကာ ထိုမြင်ကွင်းသည် ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

Suddenly a cry of joy is heard, and a man springs from the
passing throng and falls upon the prisoner’s neck, embracing him
with tears and rejoicing, as a son would welcome a long-absent
father. Again and again is the scene repeated as, with eyes made
keen by loving expectation, many discern in the chained captive the
one who at Corinth, at Philippi, at Ephesus, had spoken to them the
words of life.

နွေးထွေးသော စိတ်နှလုံးရှိသော တပည့်တော်များသည် ၎င်းတို့၏ ဧဝံဂေလိဖခင်ကြီး [၄၄၉] ပတ်လည်တွင် စုရုံးလာကြသောအခါ တစ်အုပ်စုလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ စစ်သားများသည် ခရီးနှောင့်နှေးခြင်းကို စိတ်မရှည်သော်လည်း ဤသို့သော ပျော်ရွှင်ဖွယ် တွေ့ဆုံမှုကို နှောင့်ယှက်ရန် စိတ်မရှိကြပေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ အကျဉ်းသားအပေါ် လေးစားကြည်ညိုမှု ရှိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး နာကျင်မှုဒဏ်သင့်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ခရစ်တော်၏ ပုံရိပ်ထင်ဟပ်နေသည်ကို တပည့်တော်များ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပေါလုအား မမေ့လျော့ကြောင်းနှင့် ဆက်လက်ချစ်ခင်နေကြောင်း၊ ၎င်းတို့၏ အသက်တာကို အားသစ်လောင်းပေးပြီး ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးသော ဝမ်းမြောက်ဖွယ် မျှော်လင့်ချက်အတွက် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ပြောကြားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အခွင့်အရေးသာရလျှင် သူ့ကို မြို့တော်အထိ ပုခုံးပေါ်တင်၍ ထမ်းဆောင်လိုကြသည်။

As the warmhearted disciples eagerly flock around their father
[449] in the gospel, the whole company is brought to a standstill. The
soldiers are impatient of delay, yet they have not the heart to interrupt
this happy meeting; for they, too, have learned to respect and esteem
their prisoner. In that worn, pain-stricken face, the disciples see
reflected the image of Christ. They assure Paul that they have not
forgotten him nor ceased to love him; that they are indebted to him
for the joyful hope which animates their lives and gives them peace
toward God. In the ardor of their love they would bear him upon
their shoulders the whole way to the city, could they but have the
privilege.

ပေါလုသည် သူ၏ညီအစ်ကိုများကို မြင်သောအခါ “ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်း၍ အားယူလေ၏” ဟူသော လုကာ၏ စကားများသည် မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်လေးနက်ကြောင်းကို သိသူနည်းပါးလှသည်။ သူ၏ အကျဉ်းသားဘဝအတွက် ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ ငိုကြွေးကာ စာနာနားလည်ပေးသော ယုံကြည်သူအုပ်စု၏ အလယ်တွင် တမန်တော်ကြီးသည် ဘုရားသခင်ကို ကျယ်လောင်စွာ ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် လွှမ်းမိုးနေသော ဝမ်းနည်းခြင်းတိမ်တိုက်များသည် ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခရစ်ယာန်သက်တမ်းသည် စမ်းသပ်မှုများ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် စိတ်ပျက်စရာများ ဆက်တိုက်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုနာရီတွင် သူသည် ထိုက်တန်စွာ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းနှင့် ဝမ်းမြောက်သော နှလုံးသားဖြင့် သူသည် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ သူသည် အတိတ်အတွက် ညည်းတွူခြင်း မပြုသကဲ့သို့ အနာဂတ်အတွက်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ့ကို အကျဉ်းချခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများ စောင့်ကြိုနေသည်ကို သူသိသည်၊ သို့သော် ထိုထက်မက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျွန်ခံခြင်းဘဝမှ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ရန်မှာ သူ၏တာဝန်ဖြစ်ကြောင်းလည်း သူသိသည်၊ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းကို သူဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

Few realize the signifcance of those words of Luke, that when
Paul saw his brethren, “he thanked God, and took courage.” In the
midst of the weeping, sympathizing company of believers, who
were not ashamed of his bonds, the apostle praised God aloud. The
cloud of sadness that had rested upon his spirit was swept away.
His Christian life had been a succession of trials, sufferings, and
disappointments, but in that hour he felt abundantly repaid. With
frmer step and joyful heart he continued on his way. He would not
complain of the past, nor fear for the future. Bonds and afflictions
awaited him, he knew; but he knew also that it had been his to deliver
souls from a bondage infnitely more terrible, and he rejoiced in his
sufferings for Christ’s sake.

ရောမမြို့တွင် တပ်မှူးယုလိသည် သူ၏အကျဉ်းသားများကို ဧကရာဇ်မင်း၏ ကိုယ်ရံတော်ဗိုလ်ထံ အပ်နှံခဲ့သည်။ ယုလိပေးသော ပေါလုနှင့်ပတ်သက်သော ကောင်းမွန်သော မှတ်ချက်နှင့် ဖေတ္တုထံမှစာတို့ကြောင့် တမန်တော်ကြီးအား [၄၅၀] တပ်မှူးကြီးက ကောင်းမွန်စွာ ရှုမြင်ခဲ့ပြီး အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ထည့်မည့်အစား သူကိုယ်တိုင် ငှားရမ်းထားသော အိမ်တွင် နေထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ စစ်သားတစ်ဦးနှင့် အမြဲတစေ တွဲချည်ထားခြင်း ခံရသော်လည်း သူသည် သူငယ်ချင်းများကို လက်ခံတွေ့ဆုံရန်နှင့် ခရစ်တော်၏ လုပ်ငန်းတော် တိုးတက်ပြန့်ပွားရေးအတွက် လုပ်ဆောင်ရန် လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

At Rome the centurion Julius delivered up his prisoners to the
captain of the emperor’s guard. The good account which he gave
of Paul, together with the letter from Festus, caused the apostle to
[450] be favorably regarded by the chief captain, and, instead of being
thrown into prison, he was permitted to live in his own hired house.
Although still constantly chained to a soldier, he was at liberty to
In Rome 303
receive his friends and to labor for the advancement of the cause of
Christ.

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ရောမမြို့မှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသော ယုဒလူမျိုးအများအပြားကို ပြန်လာခွင့်ပြုခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ထိုနေရာတွင် အရေအတွက် အမြောက်အမြား ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ရန်သူများက ၎င်းတို့အား မိမိအပေါ် အမုန်းပွားအောင် မလုပ်ဆောင်မီ ပေါလုသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိ၏ အလုပ်နှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို ၎င်းတို့အား ဦးစွာတင်ပြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရောမမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်များကို ခေါ်ယူကာ မိမိသည် အဘယ်ကြောင့် ရောမမြို့သို့ အကျဉ်းသားတစ်ဦးအဖြစ် ရောက်ရှိလာရကြောင်းကို ရိုးရှင်းတိုက်ရိုက်စွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

Many of the Jews who had been banished from Rome some
years previously, had been allowed to return, so that large numbers
were now to be found there. To these, frst of all, Paul determined to
present the facts concerning himself and his work, before his enemies
should have opportunity to embitter them against him. Three days
after his arrival in Rome, therefore, he called together their leading
men and in a simple, direct manner stated why he had come to Rome
as a prisoner.

“ညီအစ်ကိုတို့၊ ငါသည် ငါတို့အမျိုးသားချင်းတို့၏ အလေ့အထထုံးစံကို တစ်စုံတစ်ခုမျှ မပြစ်မှားသော်လည်း၊ ယေရုရှလင်မြို့မှ ရောမလူတို့လက်သို့ အကျဉ်းသမားအဖြစ်ဖြင့် အပ်နှံခြင်းကို ခံရ၏။ ထိုသူတို့သည် ငါ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးလျှင်၊ သေထိုက်သောအပြစ် တစ်စုံတစ်ခုမျှ မရှိသောကြောင့် လွှတ်ခြင်းငှါ အလိုရှိကြသော်လည်း၊ ယုဒလူတို့သည် ငြင်းဆန်သောကြောင့် ငါသည် ကဲသာဘုရင်ထံသို့ အယူခံဝင်ရ၏။ ငါသည် ကိုယ်အမျိုးသားချင်းတို့ကို အပြစ်တင်စရာ အကြောင်းတစ်စုံတစ်ခု ရှိ၍ ဆိုသည်မဟုတ်။ ထိုကြောင့် ဤအကြောင်းကြောင့် သင်တို့ကို မြင်လို၍ စကားပြောလိုသောငှါ ခေါ်ခဲ့ပြီ။ ဣသရေလအမျိုး၏ မျှော်လင့်ခြင်းအကြောင်းကြောင့် ဤသံကြိုးနှင့် ချည်နှောင်ခြင်းကို ငါခံရ၏” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

“Men and brethren,” he said, “though I have committed nothing
against the people, or customs of our fathers, yet was I delivered
prisoner from Jerusalem into the hands of the Romans. Who, when
they had examined me, would have let me go, because there was
no cause of death in me. But when the Jews spake against it, I was
constrained to appeal unto Caesar; not that I had aught to accuse
my nation of. For this cause therefore have I called for you, to see
you, and to speak with you: because that for the hope of Israel I am
bound with this chain.”

သူသည် ယုဒလူများလက်ထဲတွင် ခံခဲ့ရသော နှိပ်စက်မှုများ သို့မဟုတ် သူ့ကို လုပ်ကြံရန် ကြံစည်မှုများအကြောင်း တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှ မပြောခဲ့ပေ။ သူ၏ စကားများသည် သတိကြီးစွာနှင့် ကြင်နာမှုတို့ဖြင့် ထင်ရှားနေသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အာရုံစိုက်ခံရရန် သို့မဟုတ် သနားစရာဖြစ်အောင် မကြိုးစားဘဲ သမ္မာတရားကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ဧဝံဂေလိတရား၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်သာ ကြိုးစားခဲ့သည်။

He said nothing of the abuse which he had suffered at the hands
of the Jews, or of their repeated plots to assassinate him. His words
were marked with caution and kindness. He was not seeking to
win personal attention or sympathy, but to defend the truth and to
maintain the honor of the gospel.

တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် နားထောင်သူများက ၎င်းတို့သည် ပေါလုအပေါ် တရားဝင် သို့မဟုတ် သီးသန့်ပေးစာများဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ စွဲချက်တင်ခြင်း မခံရကြောင်းနှင့် ရောမမြို့သို့ ရောက်လာသော ယုဒလူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှလည်း သူ့တွင် အပြစ်ရှိကြောင်း မပြောခဲ့ကြကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်အပေါ် သူ၏ယုံကြည်ခြင်း အကြောင်းရင်းများကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ကြားသိလိုကြောင်း ဆန္ဒပြုခဲ့ကြသည်။ “ဤဂိုဏ်းနှင့်ပတ်သက်၍ နေရာတိုင်း၌ ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကြသည်ကို ငါတို့သိကြ၏” ဟု ၎င်းတို့က ဆိုကြသည်။

In reply, his hearers stated that they had received no charges [451]
against him by letters public or private, and that none of the Jews
who had come to Rome had accused him of any crime. They also
expressed a strong desire to hear for themselves the reasons of his
faith in Christ. “As concerning this sect,” they said, “we know that
everywhere it is spoken against.”

၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒရှိကြသဖြင့် ပေါလုက ဧဝံဂေလိသမ္မာတရားများကို တင်ပြနိုင်ရန် နေ့ရက်တစ်ရက် သတ်မှတ်ရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် လူအများအပြား စုရုံးလာကြပြီး “နံနက်မှ ညဦးတိုင်အောင် မောရှေ၏ပညတ်ကျမ်းနှင့် အနာဂတ်ဟောကျမ်းတို့မှ ယေရှု၏အကြောင်းကို ဖော်ပြလျက်၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်အကြောင်းကို သက်သေခံ၍ နားချလေ၏။” သူသည် မိမိ၏ အတွေ့အကြုံကို ပြောပြခဲ့ပြီး ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာများမှ အထောက်အထားများကို ရိုးရှင်းစွာ၊ ရိုးသားစွာနှင့် တန်ခိုးပါစွာ တင်ပြခဲ့သည်။

Since they themselves desired it, Paul bade them set a day when
he could present to them the truths of the gospel. At the time appointed, many came together, “to whom he expounded and testifed
the kingdom of God, persuading them concerning Jesus, both out
of the law of Moses, and out of the prophets, from morning till
evening.” He related his own experience, and presented arguments
from the Old Testament Scriptures with simplicity, sincerity, and
power.
304 The Acts of the Apostles

ဘာသာတရားသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာများ၊ ယုံကြည်ချက်စနစ်များနှင့် သီအိုရီများပေါ်တွင်သာ တည်ရှိသည်မဟုတ်ကြောင်း တမန်တော်ကြီးက ပြသခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဖြစ်ခဲ့လျှင် လောကီရေးရာများကို နားလည်သကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ဦးသည် စူးစမ်းလေ့လာခြင်းဖြင့် နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဘာသာတရားသည် လက်တွေ့ကျပြီး ကယ်တင်ခြင်းပေးနိုင်သော စွမ်းအားဖြစ်ကြောင်း၊ ဘုရားသခင်ထံမှ လုံးလုံးလျားလျား လာသော မူတစ်ခုဖြစ်ကြောင်းနှင့် လူ၏ဝိညာဉ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ အသစ်ပြုပြင်သော တန်ခိုးတော်ကို ကိုယ်တိုင်ခံစားရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပေါလု သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

The apostle showed that religion does not consist in rites and
ceremonies, creeds and theories. If it did, the natural man could
understand it by investigation, as he understands worldly things.
Paul taught that religion is a practical, saving energy, a principle
wholly from God, a personal experience of God’s renewing power
upon the soul.

မောရှေသည် ဣသရေလလူမျိုးတို့ နားထောင်ရမည့် ထိုပရောဖက် (ခရစ်တော်) ကို မည်သို့ ညွှန်ပြခဲ့ကြောင်း၊ ပရောဖက်အားလုံးသည် အပြစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သော ကုထုံးဖြစ်သူ၊ အပြစ်ရှိသူတို့၏ အပြစ်များကို ထမ်းဆောင်မည့် အပြစ်မဲ့သောသူအဖြစ် ကိုယ်တော်အကြောင်းကို မည်သို့ သက်သေခံခဲ့ကြကြောင်း သူပြသခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လိုက်နာခြင်းအပေါ် သူအပြစ်မတင်ခဲ့သော်လည်း [၄၅၂] ၎င်းတို့သည် ထိုစနစ်အားလုံး၏ ပုံဆောင်ချက် (antitype) ဖြစ်သော ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်နေစဉ်မှာပင် ထိုထုံးတမ်းစဉ်လာများကို အလွန်အမင်း တိကျစွာ ထိန်းသိမ်းနေကြကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

He showed how Moses had pointed Israel forward to Christ as
that Prophet whom they were to hear; how all the prophets had
testifed of Him as God’s great remedy for sin, the guiltless One
who was to bear the sins of the guilty. He did not fnd fault with
their observance of forms and ceremonies, but showed that while
[452] they maintained the ritual service with great exactness, they were
rejecting Him who was the antitype of all that system.

မိမိသည် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသေးမီအချိန်က ခရစ်တော်ကို ကိုယ်တိုင်သိကျွမ်းခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် မေရှိယ၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် အလုပ်အပေါ် ထားရှိသော အယူအဆဖြင့်သာ သိခဲ့ကြောင်း ပေါလုက ဆိုသည်။ ထိုအယူအဆနှင့် မကိုက်ညီသဖြင့် သူသည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှုကို လူလိမ်တစ်ဦးအဖြစ် ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ပေါလု၏ ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်းအပေါ် အမြင်သည် ပို၍ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆန်လာပြီး မြင့်မြတ်လာခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ပြောင်းလဲခြင်း ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တမန်တော်ကြီးက မိမိသည် လူဇာတိအရ ခရစ်တော်ကို တင်ပြနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်သည် လူသားအဖြစ်ရှိစဉ်က ခရစ်တော်ကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်၊ အန္နတ်သည်လည်း မြင်ခဲ့သည်၊ ပိလတ်မင်းနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ အုပ်ချုပ်သူများသည်လည်း မြင်ခဲ့ကြသည်၊ ရောမစစ်သားများသည်လည်း မြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ယုံကြည်ခြင်း မျက်စိဖြင့် မမြင်ခဲ့ကြပေ၊ ဘုန်းအသရေနှင့် ပြည့်စုံသော ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် မမြင်ခဲ့ကြပေ။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်ကို နားလည်ရန်၊ ကိုယ်တော်ကို ဝိညာဉ်ရေးရာ အသိပညာဖြင့် သိရှိရန်မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ကိုယ်တော်ရှိစဉ်က ကိုယ်တိုင်သိကျွမ်းခြင်းထက် ပို၍ လိုလားအပ်သောအရာ ဖြစ်သည်။ ပေါလု ယခုခံစားနေရသော ခရစ်တော်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ခြင်းသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ လူသားချင်း ပေါင်းဖော်မှုထက် ပို၍ ရင်းနှီးပြီး ပို၍ တည်မြဲလှသည်။

Paul declared that in his unconverted state he had known Christ,
not by personal acquaintance, but merely by the conception which
he, in common with others, cherished concerning the character and
work of the Messiah to come. He had rejected Jesus of Nazareth
as an impostor because He did not fulfll this conception. But now
Paul’s views of Christ and His mission were far more spiritual and
exalted, for he had been converted. The apostle asserted that he did
not present to them Christ after the flesh. Herod had seen Christ
in the days of His humanity; Annas had seen Him; Pilate and the
priests and rulers had seen Him; the Roman soldiers had seen Him.
But they had not seen Him with the eye of faith; they had not seen
Him as the glorifed Redeemer. To apprehend Christ by faith, to
have a spiritual knowledge of Him, was more to be desired than a
personal acquaintance with Him as He appeared on the earth. The
communion with Christ which Paul now enjoyed was more intimate,
more enduring, than a mere earthly and human companionship.

ပေါလုသည် မိမိသိသောအရာများကို ပြောကြားပြီး ဣသရေလတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သော နာဇရက်မြို့သား ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ မိမိမြင်ခဲ့သောအရာများကို သက်သေခံသောအခါ၊ သမ္မာတရားကို ရိုးသားစွာ ရှာဖွေနေသူများသည် ယုံကြည်လာခဲ့ကြသည်။ အနည်းဆုံး လူအချို့၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏စကားများသည် မည်သည့်အခါမျှ ဖျက်ဆီး၍မရသော စွဲလမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားသူများမှာမူ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အထူးအလင်းပေးခြင်းကို ခံရသူတစ်ဦးက တင်ပြနေသည့်တိုင် ကျမ်းစာ၏ ရှင်းလင်းသော သက်သေခံချက်ကို လက်ခံရန် ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ အထောက်အထားများကို မချေပနိုင်သော်လည်း သူ၏ နိဂုံးချုပ်ချက်များကိုမူ လက်ခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။

As Paul spoke of what he knew, and testifed of what he had
seen, concerning Jesus of Nazareth as the hope of Israel, those
who were honestly seeking for truth were convinced. Upon some
minds, at least, his words made an impression that was never effaced.
But others stubbornly refused to accept the plain testimony of the
Scriptures, even when presented to them by one who had the special
[453] illumination of the Holy Spirit. They could not refute his arguments,
but they refused to accept his conclusions.
In Rome 305

ပေါလု ရောမမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့သော်လည်း ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ယုဒလူများသည် အကျဉ်းသားအပေါ် စွဲချက်တင်ရန် ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိမလာခဲ့ကြသေးပေ။ ၎င်းတို့၏ အကြံအစည်များသည် ထပ်တလဲလဲ ပျက်ပြားခဲ့ရပြီး ယခုအခါ ပေါလုသည် ရောမအင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံး တရားရုံးတွင် စစ်ဆေးခံရတော့မည်ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ရှုံးနိမ့်မှုကို ၎င်းတို့ မစွန့်စားလိုကြတော့ပေ။ လုသိ၊ ဖေလိ၊ ဖေတ္တုနှင့် အဂြိပ္ပတို့ အားလုံးက သူ့တွင် အပြစ်မရှိကြောင်း ကြေညာခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရန်သူများသည် ဧကရာဇ်မင်းအား ၎င်းတို့ဘက်ပါအောင် လှည့်ဖြားမှုဖြင့်သာ အောင်မြင်ရန် မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။ အချိန်ဆွဲခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ်များကို ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်ရန် အချိန်ရစေမည်ဖြစ်သဖြင့် တမန်တော်ကြီးအား ကိုယ်တိုင်စွဲချက်မတင်မီ ခဏစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

Many months passed by after Paul’s arrival in Rome, before the
Jews of Jerusalem appeared in person to present their accusations
against the prisoner. They had been repeatedly thwarted in their
designs; and now that Paul was to be tried before the highest tribunal
of the Roman Empire, they had no desire to risk another defeat.
Lysias, Felix, Festus, and Agrippa had all declared their belief in his
innocence. His enemies could hope for success only in seeking by
intrigue to influence the emperor in their favor. Delay would further
their object, as it would afford them time to perfect and execute their
plans, and so they waited for a while before preferring their charges
in person against the apostle.

ဘုရားသခင်၏ ပြဋ္ဌာန်းချက်အရ ဤသို့ နှောင့်နှေးခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်ပြန့်ပွားရေးအတွက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ပေါလုအား စောင့်ကြပ်နေသူများ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကြောင့် သူသည် ကျယ်ဝန်းသော အိမ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် လွတ်လပ်စွာ တွေ့ဆုံနိုင်သကဲ့သို့ လာရောက်နားထောင်သူများကိုလည်း နေ့စဉ် သမ္မာတရား ဟောပြောနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် “အဘယ်သူမျှ မဆီးတားဘဲလျက်၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်အကြောင်းကို ဟောပြော၍၊ သခင်ယေရှုခရစ်၏ အကြောင်းအရာများကို အလွန်ရဲရင့်စွာ သွန်သင်လေ၏။”

In the providence of God this delay resulted in the furtherance
of the gospel. Through the favor of those who had Paul in charge, he
was permitted to dwell in a commodious house, where he could meet
freely with his friends and also present the truth daily to those who
came to hear. Thus for two years he continued his labors, “preaching
the kingdom of God, and teaching those things which concern the
Lord Jesus Christ, with all confdence, no man forbidding him.”

ဤအတောအတွင်း သူတည်ထောင်ခဲ့သော နိုင်ငံအသီးသီးရှိ အသင်းတော်များကိုလည်း သူ မေ့လျော့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယုံကြည်သူသစ်များအပေါ် ကျရောက်လာနိုင်သည့် ဘေးအန္တရာယ်များကို သိရှိသဖြင့် တမန်တော်ကြီးသည် သတိပေးစာများနှင့် လက်တွေ့ကျသော ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပို့ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို တတ်နိုင်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ ရောမမြို့မှနေ၍ သူကိုယ်တိုင် မရောက်ဖူးသော နေရာများတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသော အမှုတော်ဆောင်များကိုလည်း စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအမှုတော်ဆောင်များသည် ပညာရှိသော သိုးထိန်းများကဲ့သို့ ပေါလုစတင်ခဲ့သော အလုပ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး၊ တမန်တော်ကြီးသည်လည်း အသင်းတော်များနှင့် အမြဲမပြတ် ဆက်သွယ်မှုရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အခြေအနေနှင့် ဘေးအန္တရာယ်များကို သိရှိကာ အားလုံးအပေါ် ပညာရှိစွာ ကြီးကြပ်နိုင်ခဲ့သည်။

During this time the churches that he had established in many
lands were not forgotten. Realizing the dangers that threatened the
converts to the new faith, the apostle sought so far as possible to
meet their needs by letters of warning and practical instruction. And
from Rome he sent out consecrated workers to labor not only for [454]
these churches, but in felds that he himself had not visited. These
workers, as wise shepherds, strengthened the work so well begun by
Paul; and the apostle, kept informed of the condition and dangers of
the churches by constant communication with them, was enabled to
exercise a wise supervision over all.

ဤသို့ဖြင့် တက်ကြွသော အလုပ်များမှ ရပ်စဲခံထားရသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ပေါလုသည် ယခင်နှစ်များက အသင်းတော်များသို့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေစဉ်ကထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်ပြီး တည်မြဲသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ သခင်ဘုရား၏ အကျဉ်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ညီအစ်ကိုများ၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို ပိုမိုရရှိခဲ့ပြီး ခရစ်တော်အတွက် အကျဉ်းကျနေသူတစ်ဦး ရေးသားသော သူ၏ စကားများသည် သူကိုယ်တိုင်ရှိနေစဉ်ကထက် ပိုမို အာရုံစိုက်ခြင်းနှင့် လေးစားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ပေါလု ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ခွာသွားမှသာလျှင် ယုံကြည်သူများသည် သူတို့အတွက် သူမည်မျှ ကြီးလေးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ရကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။ ယခင်က ၎င်းတို့သည် သူ့ကဲ့သို့ ပညာ၊ ပါးနပ်မှုနှင့် မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လ မရှိခြင်းကြောင့် တာဝန်ယူခြင်းနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ထမ်းဆောင်ခြင်းတို့မှ ရှောင်လွှဲခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော်လည်း ရှောင်လွှဲခဲ့သော သင်ခန်းစာများကို သင်ယူရတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ သတိပေးချက်များ၊ အကြံပြုချက်များနှင့် ညွှန်ကြားချက်များကို သူကိုယ်တိုင် ရှိနေစဉ်ကထက် ပိုမို တန်ဖိုးထားလာကြသည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော အကျဉ်းကျနေစဉ်အတွင်း သူ၏ သတ္တိနှင့် ယုံကြည်ခြင်းတို့ကို ကြားသိရသောအခါ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်၏ လုပ်ငန်းတော်တွင် ပိုမို သစ္စာရှိရန်နှင့် စိတ်အားထက်သန်ရန် လှုံ့ဆော်မှု ခံခဲ့ရသည်။

Thus, while apparently cut off from active labor, Paul exerted a
wider and more lasting influence than if he had been free to travel
among the churches as in former years. As a prisoner of the Lord, he
had a frmer hold upon the affections of his brethren; and his words,
written by one under bonds for the sake of Christ, commanded
greater attention and respect than they did when he was personally
with them. Not until Paul was removed from them, did the believers
realize how heavy were the burdens he had borne in their behalf.
Heretofore they had largely excused themselves from responsibility and burden bearing because they lacked his wisdom, tact, and
306 The Acts of the Apostles
indomitable energy; but now, left in their inexperience to learn the
lessons they had shunned, they prized his warnings, counsels, and
instructions as they had not prized his personal work. And as they
learned of his courage and faith during his long imprisonment they
were stimulated to greater fdelity and zeal in the cause of Christ.

ရောမမြို့ရှိ ပေါလု၏ လက်ထောက်များထဲတွင် သူ၏ ယခင်က သူငယ်ချင်းများနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အများအပြား ပါဝင်သည်။ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးစဉ်တွင် လိုက်ပါခဲ့ပြီး ကဲသရိမြို့တွင် နှစ်နှစ်ကြာ အကျဉ်းကျစဉ်နှင့် ရောမသို့ အန္တရာယ်များသော ပင်လယ်ခရီးစဉ်တွင်လည်း ပါဝင်ခဲ့သည့် “ချစ်အပ်သော ဆေးသမား” လုကာသည် သူနှင့်အတူ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ တိမောသေသည်လည်း သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ “သခင်ဘုရား၌ ချစ်အပ်သော ညီ၊ သစ္စာရှိသော ဓမ္မဆရာ၊ လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်” ဖြစ်သော တုခိတ်သည်လည်း တမန်တော်ကြီး၏ အနားတွင် မြင့်မြတ်စွာ ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။ ဒေမနှင့် မာကုတို့သည်လည်း သူနှင့်အတူ ရှိကြသည်။ အာရိတ္တာခုနှင့် ဧပဖြတို့မှာ သူနှင့်အတူ “အကျဉ်းခံရသူများ” ဖြစ်ကြသည်။ ကောလောသဲ ၄:၇-၁၄။

Among Paul’s assistants at Rome were many of his former companions and fellow workers. Luke, “the beloved physician,” who
had attended him on the journey to Jerusalem, through the two years’
imprisonment at Caesarea, and upon his perilous voyage to Rome,
[455] was with him still. Timothy also ministered to his comfort. Tychicus, “a beloved brother, and a faithful minister and fellow servant in
the Lord,” stood nobly by the apostle. Demas and Mark were also
with him. Aristarchus and Epaphras were his “fellow prisoners.”
Colossians 4:7-14.

ယုံကြည်ခြင်းကို ဝန်ခံခဲ့သော အစောပိုင်းနှစ်များကတည်းက မာကု၏ ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ အသက်တာနှင့် သေခြင်းကို ပိုမို အသေးစိတ် လေ့လာခဲ့သဖြင့် ကယ်တင်ရှင်၏ သာသနာလုပ်ငန်း၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများနှင့် တိုက်ပွဲများအပေါ် ပိုမိုရှင်းလင်းသော အမြင်များကို ရရှိခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ လက်နှင့် ခြေတို့ရှိ အမာရွတ်များတွင် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကိုယ်တော်၏ အစေခံမှု အမှတ်အသားများနှင့် ပျောက်ဆုံးနေသူများကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် မည်မျှအထိ ရောက်ရှိကြောင်း ဖတ်ရှုရသဖြင့် မာကုသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ဖြင့် သခင်ဘုရားနောက်သို့ လိုက်ရန် လိုလားလာခဲ့သည်။ ယခုအခါ အကျဉ်းသား ပေါလု၏ ကံကြမ္မာကို အတူတကွ ခံစားရင်း၊ ခရစ်တော်ကို ရရှိခြင်းသည် အတိုင်းအဆမရှိသော အကျိုးအမြတ်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်ဖြင့် ရွေးနှုတ်ထားသော ဝိညာဉ်ကို ဆုံးရှုံးစေပြီး လောကကြီးကို ရယူခြင်းမှာ အတိုင်းအဆမရှိသော ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်ကြောင်း သူ ယခင်ကထက် ပိုမို နားလည်လာခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်မှုများနှင့် အခက်အခဲများ ကြားတွင်ပင် မာကုသည် တမန်တော်ကြီး၏ ပညာရှိပြီး ချစ်အပ်သော လက်ထောက်တစ်ဦးအဖြစ် ခိုင်မြဲစွာ ဆက်လက်ရပ်တည်ခဲ့သည်။

Since the earlier years of his profession of faith, Mark’s Christian
experience had deepened. As he had studied more closely the life
and death of Christ he had obtained clearer views of the Saviour’s
mission, its toils and conflicts. Reading in the scars in Christ’s hands
and feet the marks of His service for humanity, and the length to
which self-abnegation leads to save the lost and perishing, Mark had
become willing to follow the Master in the path of self-sacrifce.
Now, sharing the lot of Paul the prisoner, he understood better than
ever before that it is infnite gain to win Christ, infnite loss to win
the world and lose the soul for whose redemption the blood of Christ
was shed. In the face of severe trial and adversity, Mark continued
steadfast, a wise and beloved helper of the apostle.

ဒေမသည် အချိန်အတန်ကြာ သစ္စာရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ခရစ်တော်၏ လုပ်ငန်းတော်ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဤအကြောင်းကို ရည်ညွှန်း၍ ပေါလုက “ဒေမသည် ယခုဘဝကိုနှစ်သက်၍ ငါ့ကိုစွန့်ပစ်လေပြီ” ဟု ရေးသားခဲ့သည်။ ၂ တိမောသေ ၄:၁၀။ လောကီအကျိုးအမြတ်အတွက် ဒေမသည် မြင့်မြတ်သော စဉ်းစားဆင်ခြင်မှု အားလုံးကို လဲလှယ်ခဲ့သည်။ ထိုလဲလှယ်မှုမှာ မည်မျှ ဉာဏ်နည်းလိုက်သနည်း။ လောကီစည်းစိမ် သို့မဟုတ် ဂုဏ်ဒြပ်ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ဒေမသည် မိမိပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ဆင်းရဲလှသည်။ မာကုမှာမူ ခရစ်တော်အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် ထာဝရစည်းစိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံတွင် ဘုရားသခင်၏ အမွေခံနှင့် သားတော်နှင့်အတူ အမွေခံဖက်အဖြစ် မှတ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

Demas, steadfast for a time, afterward forsook the cause of
Christ. In referring to this, Paul wrote, “Demas hath forsaken me,
having loved this present world.” 2 Timothy 4:10. For worldly
gain, Demas bartered every high and noble consideration. How
shortsighted the exchange! Possessing only worldly wealth or honor,
Demas was poor indeed, however much he might proudly call his
own; while Mark, choosing to suffer for Christ’s sake, possessed
eternal riches, being accounted in heaven an heir of God and a joint
heir with His Son.

ရောမမြို့ရှိ ပေါလု၏ လုပ်ဆောင်မှုများကြောင့် ဘုရားသခင်ထံ စိတ်နှလုံးကို အပ်နှံခဲ့သူများထဲတွင် ဩနေသိမ်လည်း ပါဝင်သည်။ သူသည် ကောလောသဲမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူ ဖိလေမုန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ခိုးယူပြီး ရောမသို့ ထွက်ပြေးလာသော သာသနာပ ကျွန်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် သူ၏ ကြင်နာသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ထိုဒုက္ခသည်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မှောင်မိုက်နေသော စိတ်ထဲသို့ သမ္မာတရား၏ အလင်းကို သွန်းလောင်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ဩနေသိမ်သည် အသက်နှင့်ယှဉ်သော စကားများကို နားထောင်ခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ အပြစ်များကို ဝန်ခံကာ ခရစ်တော်၏ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

[456] Among those who gave their hearts to God through the labors of
Paul in Rome was Onesimus, a pagan slave who had wronged his
master, Philemon, a Christian believer in Colosse, and had escaped
In Rome 307
to Rome. In the kindness of his heart, Paul sought to relieve the
poverty and distress of the wretched fugitive and then endeavored to
shed the light of truth into his darkened mind. Onesimus listened to
the words of life, confessed his sins, and was converted to the faith
of Christ.

ဩနေသိမ်သည် သူ၏ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်မှုနှင့် ရိုးသားမှုတို့ကြောင့်လည်းကောင်း၊ တမန်တော်ကြီး၏ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုအတွက် ကြင်နာစွာ ဂရုစိုက်မှုနှင့် ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်း တိုးတက်ရေးအတွက် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကြောင့်လည်းကောင်း ပေါလု၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ပေါလုသည် သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာများတွင် သာသနာပြုလုပ်ငန်း၌ အသုံးဝင်သော လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး၊ သူ့အား ဖိလေမုန်ထံသို့ နှောင့်နှေးခြင်းမရှိဘဲ ပြန်သွားရန်၊ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံရန်နှင့် အနာဂတ်အတွက် စီစဉ်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ဖိလေမုန်ထံမှ အခိုးခံရသော ငွေကြေးပမာဏအတွက် မိမိတွင် တာဝန်ရှိကြောင်း တမန်တော်ကြီးက ကတိပြုခဲ့သည်။ တုခိတ်အား အာရှမိုင်းနားရှိ အသင်းတော်အသီးသီးသို့ စာများဖြင့် စေလွှတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ဩနေသိမ်ကိုလည်း သူနှင့်အတူ လွှတ်လိုက်သည်။ ဤကျွန်အတွက် မိမိပြစ်မှားခဲ့သော သခင်ထံသို့ ပြန်လည်အပ်နှံခြင်းမှာ ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲခဲ့သဖြင့် မိမိ၏ တာဝန်မှ ရှောင်လွှဲခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

Onesimus endeared himself to Paul by his piety and sincerity,
no less than by his tender care for the apostle’s comfort, and his
zeal in promoting the work of the gospel. Paul saw in him traits of
character that would render him a useful helper in missionary labor,
and he counseled him to return without delay to Philemon, beg his
forgiveness, and plan for the future. The apostle promised to hold
himself responsible for the sum of which Philemon had been robbed.
Being about to dispatch Tychicus with letters to various churches in
Asia Minor, he sent Onesimus with him. It was a severe test for this
servant thus to deliver himself up to the master he had wronged; but
he had been truly converted, and he did not turn aside from his duty.

ပေါလုသည် ဩနေသိမ်အား ဖိလေမုန်ထံသို့ ပေးစာတစ်စောင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုစာထဲတွင် တမန်တော်ကြီးသည် သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ပါးနပ်မှုနှင့် ကြင်နာမှုတို့ဖြင့် နောင်တရသောကျွန်အတွက် အကျိုးဆောင်ပေးခဲ့ပြီး နောင်တွင် သူ့ကို မိမိ၏အနား၌ ထားရှိလိုသော ဆန္ဒကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုစာကို သူငယ်ချင်းနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်သူ ဖိလေမုန်အား ချစ်ခင်စွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည် -

Paul made Onesimus the bearer of a letter to Philemon, in which,
with his usual tact and kindness, the apostle pleaded the cause of the
repentant slave and expressed a desire to retain his services in the
future. The letter began with an affectionate greeting to Philemon as
a friend and fellow laborer:

“ငါတို့အဘတည်းဟူသော ဘုရားသခင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်အထံတော်က ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းသည် သင်၌ ရှိပါစေသော။ သင်သည် သခင်ယေရှုကို ယုံကြည်၍ သန့်ရှင်းသူအပေါင်းတို့ကို ချစ်ကြောင်းကို ငါကြားသောကြောင့်၊ ငါသည် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုသောအခါ သင့်ကို အစဉ်သတိရ၍ ငါ၏ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်း၏။ သင်၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဝေမျှခြင်းသည် ခရစ်တော်ယေရှု၌ သင်တို့တွင်ရှိသော ကောင်းသောအရာအပေါင်းတို့ကို သိမြင်ခြင်းအားဖြင့် ထိရောက်မှုရှိပါစေသော။” ဖိလေမုန် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ကောင်းမြတ်သော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် စရိုက်လက္ခဏာတိုင်းသည် ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း တမန်တော်ကြီးက သတိပေးခဲ့သည်။ ဤကျေးဇူးတော်ကသာ သူ့ကို ဖောက်ပြန်ပြီး အပြစ်ရှိသူများထက် ထူးခြားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျေးဇူးတော်သည်ပင် ယုတ်ညံ့သော ရာဇဝတ်ကောင်ကို ဘုရားသခင်၏ သားသမီးနှင့် ဧဝံဂေလိတရားတွင် အသုံးဝင်သော အမှုတော်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်စေနိုင်သည်။

“Grace to you, and peace, from God our Father and the Lord [457]
Jesus Christ. I thank my God, making mention of thee always in my
prayers, hearing of thy love and faith, which thou hast toward the
Lord Jesus, and toward all saints; that the communication of thy faith
may become effectual by the acknowledging of every good thing
which is in you in Christ Jesus.” The apostle reminded Philemon
that every good purpose and trait of character which he possessed
was due to the grace of Christ; this alone made him different from
the perverse and the sinful. The same grace could make the debased
criminal a child of God and a useful laborer in the gospel.

ပေါလုသည် ဖိလေမုန်အား ခရစ်ယာန်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏တာဝန်ကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနိုင်သော်လည်း၊ တောင်းပန်သောစကားကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည် - “အသက်ကြီးသောသူ၊ ယခုလည်း ယေရှုခရစ်၏ အကျဉ်းသမားဖြစ်သော ငါပေါလုသည်၊ ငါအကျဉ်းခံရစဉ်တွင် ဖြစ်ဖွားစေသော ငါ၏သား ဩနေသိမ်အတွက် သင့်ကို တောင်းပန်၏။ သူသည် အထက်က သင့်အား အကျိုးမဲ့ဖြစ်စေသော်လည်း၊ ယခုမူကား သင်နှင့်ငါ နှစ်ဦးစလုံးအား အကျိုးရှိစေ၏။”

Paul might have urged upon Philemon his duty as a Christian;
but he chose rather the language of entreaty: “As Paul the aged,
and now also a prisoner of Jesus Christ, I beseech thee for my son
Onesimus, whom I have begotten in my bonds; which in time past
was to thee unproftable, but now proftable to thee and to me.”

ဩနေသိမ် ပြောင်းလဲလာခြင်းကို ထောက်၍ နောင်တရသော ကျွန်ကို မိမိ၏ ရင်သွေးကဲ့သို့ လက်ခံရန် တမန်တော်ကြီးက ဖိလေမုန်အား တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူ့အပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ပြသရန်ဖြစ်ပြီး၊ သခင်ဟောင်းနှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်လာစေရန် “ယခုမှစ၍ ကျွန်ကဲ့သို့မဟုတ်၊ ကျွန်ထက်သာ၍ မြတ်သောသူ၊ ချစ်အပ်သော ညီကဲ့သို့ ဖြစ်စေခြင်းငှါ” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဖိလေမုန်ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ပေးမည့်အစား မိမိအကျဉ်းကျနေစဉ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမည့်သူအဖြစ် ဩနေသိမ်ကို ထားရှိလိုသော ဆန္ဒကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ဖိလေမုန်က မိမိအလိုအလျောက် ကျွန်ကို လွှတ်ပေးမှသာလျှင် ထားရှိလိုကြောင်း ဆိုခဲ့သည်။

The apostle asked Philemon, in view of the conversion of Onesimus, to receive the repentant slave as his own child, showing him
308 The Acts of the Apostles
such affection that he would choose to dwell with his former master,
“not now as a servant, but above a servant, a brother beloved.” He
expressed his desire to retain Onesimus as one who could minister
to him in his bonds as Philemon himself would have done, though
he did not desire his services unless Philemon should of his own
accord set the slave free.

သခင်များသည် ၎င်းတို့၏ ကျွန်များအပေါ် ပြုမူသော ကြမ်းတမ်းမှုများကို တမန်တော်ကြီး ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ဖိလေမုန်သည်လည်း သူ၏ကျွန်၏ အပြုအမူကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးနေမည်ကို သူသိသည်။ သူသည် ဖိလေမုန်၏ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးအနေဖြင့် အနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အနူးညံ့ဆုံးသော ခံစားချက်များကို နှိုးဆော်နိုင်မည့် နည်းလမ်းဖြင့် စာရေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဩနေသိမ် ပြောင်းလဲခြင်းသည် သူ့ကို ယုံကြည်ခြင်း၌ ညီအစ်ကိုတစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့ပြီး၊ ဤယုံကြည်သူသစ်အပေါ် ပေးသော မည်သည့် ပြစ်ဒဏ်မဆို ပေါလုသည် မိမိကိုယ်တိုင် ခံစားရသကဲ့သို့ မှတ်ယူမည်ဖြစ်သည်။

The apostle well knew the severity which masters exercised
[458] toward their slaves, and he knew also that Philemon was greatly
incensed because of the conduct of his servant. He tried to write to
him in a way that would arouse his deepest and tenderest feelings as
a Christian. The conversion of Onesimus had made him a brother in
the faith, and any punishment inflicted on this new convert would be
regarded by Paul as inflicted on himself.

အပြစ်ရှိသူသည် အရှက်ရဖွယ် ပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်ကင်းစေရန်နှင့် သူဆုံးရှုံးခဲ့သော အခွင့်အရေးများကို ပြန်လည်ရရှိစေရန် ပေါလုသည် ဩနေသိမ်၏ ကြွေးမြီများကို မိမိဘာသာ တာဝန်ယူရန် ဆန္ဒပြုခဲ့သည်။ “သင်သည် ငါ့ကို အပေါင်းအဖော်ဟု မှတ်လျှင်၊ ငါ့ကို လက်ခံသကဲ့သို့ သူ့ကို လက်ခံလော့။ သူသည် သင့်အား တစ်စုံတစ်ခုသော အပြစ်ကို ပြု၍ဖြစ်စေ၊ ကြွေးတင်၍ဖြစ်စေ ရှိလျှင်၊ ထိုအပြစ်နှင့် ကြွေးကို ငါ့စာရင်း၌ ထည့်လော့။ ငါပေါလုသည် ကိုယ်လက်မှတ်နှင့် ရေးသည်ကား၊ ငါကိုယ်တိုင် ဆပ်ပေးမည်” ဟု ဖိလေမုန်ထံ ရေးသားခဲ့သည်။

Paul voluntarily proposed to assume the debt of Onesimus in
order that the guilty one might be spared the disgrace of punishment,
and might again enjoy the privileges he had forfeited. “If thou count
me therefore a partner,” he wrote to Philemon, “receive him as
myself. If he hath wronged thee, or oweth thee aught, put that on
mine account; I Paul have written it with mine own hand, I will
repay it.”

နောင်တရသော အပြစ်သားအပေါ် ခရစ်တော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မည်မျှ လျော်ကန်သော ပုံဥပမာ ဖြစ်လိုက်သနည်း။ မိမိသခင်ကို လိမ်လည်ခဲ့သော ကျွန်တွင် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် ဘာမျှမရှိပေ။ ဘုရားသခင်ထံမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမှုတော်ဆောင်ရန် အချိန်များကို ခိုးယူခဲ့သော အပြစ်သားတွင်လည်း ကြွေးမြီများကို ပယ်ဖျက်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ ယေရှုသည် အပြစ်သားနှင့် ဘုရားသခင်ကြားတွင် ကြားဝင်ပြီး “ငါသည် ကြွေးကို ဆပ်မည်။ အပြစ်သားကို ချမ်းသာပေးပါ၊ သူ၏ကိုယ်စား ငါသည် ဒုက္ခခံမည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။

How ftting an illustration of the love of Christ for the repentant
sinner! The servant who had defrauded his master had nothing with
which to make restitution. The sinner who has robbed God of years
of service has no means of canceling the debt. Jesus interposes
between the sinner and God, saying, I will pay the debt. Let the
sinner be spared; I will suffer in his stead.

ဩနေသိမ်၏ ကြွေးမြီများကို တာဝန်ယူရန် ကမ်းလှမ်းပြီးနောက်၊ ဖိလေမုန်ကိုယ်တိုင် တမန်တော်ကြီးအပေါ် မည်မျှ ကြွေးတင်နေကြောင်း ပေါလုက သတိပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ပေါလုအား ဖိလေမုန် ပြောင်းလဲခြင်းအတွက် ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်ကိုပင် ပေါလုအား ကြွေးတင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် နူးညံ့ပြီး စိတ်အားထက်သန်သော တောင်းဆိုမှုဖြင့်၊ ဖိလေမုန်သည် မိမိ၏ ရက်ရောမှုများဖြင့် သန့်ရှင်းသူများကို အားဖြည့်ပေးခဲ့သကဲ့သို့၊ ဤဝမ်းမြောက်စရာ အကြောင်းကို ခွင့်ပြုခြင်းဖြင့် တမန်တော်ကြီး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ “သင်သည် ငါ့စကားကို နားထောင်မည်ဟု ငါယုံကြည်စိတ်ချသောကြောင့်၊ ငါပြောသည်ထက်သာ၍ ပြုမည်ကိုသိလျက် သင့်ထံသို့ ငါရေးလိုက်၏” ဟု သူက ထပ်လောင်းခဲ့သည်။

After offering to assume the debt of Onesimus, Paul reminded
Philemon how greatly he himself was indebted to the apostle. He
owed him his own self, since God had made Paul the instrument
of his conversion. Then, in a tender, earnest appeal, he besought
Philemon that as he had by his liberalities refreshed the saints, so he
would refresh the spirit of the apostle by granting him this cause of
[459] rejoicing. “Having confdence in thy obedience,” he added, “I wrote
unto thee, knowing that thou wilt also do more than I say.”

ပေါလု၏ ဖိလေမုန်ထံသို့ ပေးစာသည် သခင်နှင့် ကျွန်ကြား ဆက်ဆံရေးအပေါ် ဧဝံဂေလိတရား၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ပြသသည်။ ကျွန်စနစ်သည် ရောမအင်ပါယာတစ်လျှောက်တွင် အခြေခိုင်ပြီးသား အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ပေါလုလုပ်ဆောင်ခဲ့သော အသင်းတော်အများစုတွင် သခင်ရော ကျွန်ပါ ရှိနေကြသည်။ ကျွန်ဦးရေသည် လွတ်လပ်သူများထက် အဆမတန် များပြားသော မြို့ကြီးများတွင် ၎င်းတို့ကို ထိန်းချုပ်ရန် အလွန်ပြင်းထန်သော ဥပဒေများ လိုအပ်သည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ချမ်းသာသော ရောမလူတစ်ဦးသည် အဆင့်အတန်းမျိုးစုံ၊ နိုင်ငံမျိုးစုံနှင့် အရည်အချင်းမျိုးစုံရှိသော ကျွန်ရာပေါင်းများစွာကို ပိုင်ဆိုင်လေ့ရှိသည်။ ထိုအားကိုးရာမဲ့သော သတ္တဝါများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ခွင့်ရှိသဖြင့် သူသည် ၎င်းတို့အပေါ် မိမိနှစ်သက်သလို နှိပ်စက်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦးသည် လက်စားချေရန် သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် သခင်အပေါ် လက်လှည့်ခဲ့လျှင်၊ ထိုသူ၏ မိသားစုတစ်စုလုံးကို လူမဆန်စွာ သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်သည်။ အနည်းငယ်သော မှားယွင်းမှု၊ မတော်တဆမှု သို့မဟုတ် ပေါ့ဆမှုများကိုပင် ကရုဏာမဲ့စွာ အပြစ်ပေးလေ့ရှိသည်။

Paul’s letter to Philemon shows the influence of the gospel upon
the relation between master and servant. Slave-holding was an established institution throughout the Roman Empire, and both masters
and slaves were found in most of the churches for which Paul la
In Rome 309
bored. In the cities, where slaves often greatly outnumbered the free
population, laws of terrible severity were regarded as necessary to
keep them in subjection. A wealthy Roman often owned hundreds of
slaves, of every rank, of every nation, and of every accomplishment.
With full control over the souls and bodies of these helpless beings,
he could inflict upon them any suffering he chose. If one of them in
retaliation or self-defense ventured to raise a hand against his owner,
the whole family of the offender might be inhumanly sacrifced.
The slightest mistake, accident, or carelessness was often punished
without mercy.

အချို့သော သခင်များသည် အခြားသူများထက် လူသားဆန်ပြီး ၎င်းတို့၏ ကျွန်များအပေါ် ပိုမိုညှာတာတတ်ကြသော်လည်း၊ ချမ်းသာပြီး မြင့်မြတ်သူ အများစုမှာမူ ကာမဂုဏ်၊ ဒေါသနှင့် အလိုရမ္မက်နောက်သို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့ လိုက်စားနေကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကျွန်များကို စိတ်ကူးပေါက်သလို နှိပ်စက်ခြင်း၏ သားကောင်များ ဖြစ်စေခဲ့ကြသည်။ စနစ်တစ်ခုလုံး၏ အလားအလာမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ နိမ့်ကျဆုတ်ယုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

Some masters, more humane than others, were more indulgent
toward their servants; but the vast majority of the wealthy and noble,
given up without restraint to the indulgence of lust, passion, and appetite, made their slaves the wretched victims of caprice and tyranny.
The tendency of the whole system was hopelessly degrading.

တည်ရှိပြီးသား လူမှုစနစ်ကို အတင်းအကျပ် သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် ဖြိုဖျက်ရန်မှာ တမန်တော်ကြီး၏ အလုပ်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အောင်မြင်မှုကို ဟန့်တားရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ကျွန်စနစ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိမှန်စေသော မူများကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး၊ ထိုမူများကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးပါက စနစ်တစ်ခုလုံးကို သေချာပေါက် ပြိုလဲစေမည်ဖြစ်သည်။ “သခင်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်ရှိရာအရပ်၌ လွတ်လပ်ခြင်းရှိ၏” ဟု သူက ကြေညာခဲ့သည်။ ၂ ကောရိန္သု ၃:၁၇။ ကျွန်တစ်ဦးသည် ပြောင်းလဲလာသောအခါ ခရစ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အင်္ဂါဝင်ဖြစ်လာပြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်လာသဖြင့် သခင်နှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် ဧဝံဂေလိ အခွင့်အရေးများကို အမွေခံဖက်၊ ညီအစ်ကိုတစ်ဦးအဖြစ် ချစ်ခင်ပြီး ဆက်ဆံခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျွန်များသည် ၎င်းတို့၏ တာဝန်များကို “လူတို့၏ စိတ်ကို နှစ်သက်စေသော သူကဲ့သို့ မျက်မှောက်၌သာ အစေခံသည်မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို စိတ်နှလုံးပါလျက် ဆောင်ရွက်သော ခရစ်တော်၏ ကျွန်ကဲ့သို့” လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဧဖက် ၆:၆။

It was not the apostle’s work to overturn arbitrarily or suddenly
the established order of society. To attempt this would be to prevent
the success of the gospel. But he taught principles which struck
at the very foundation of slavery and which, if carried into effect,
would surely undermine the whole system. “Where the Spirit of the [460]
Lord is, there is liberty,” he declared. 2 Corinthians 3:17. When
converted, the slave became a member of the body of Christ, and
as such was to be loved and treated as a brother, a fellow heir with
his master to the blessings of God and the privileges of the gospel.
On the other hand, servants were to perform their duties, “not with
eyeservice, as men pleasers; but as the servants of Christ, doing the
will of God from the heart.” Ephesians 6:6.

ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် သခင်နှင့် ကျွန်၊ ရှင်ဘုရင်နှင့် လက်အောက်ခံ၊ ဧဝံဂေလိတရားဟောဆရာနှင့် ခရစ်တော်၌ အပြစ်ဆေးကြောခြင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သော ယုတ်ညံ့သော အပြစ်သားတို့အကြား ခိုင်မာသော စည်းလုံးမှု အနှောင်အဖွဲ့ကို ဖန်တီးပေးသည်။ ၎င်းတို့သည် တူညီသော အသွေးတော်ဖြင့် ဆေးကြောခြင်းခံရပြီး၊ တူညီသော ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် အသက်ရှင်စေကာ၊ ခရစ်တော်ယေရှု၌ တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်စေကြသည်။

Christianity makes a strong bond of union between master and
slave, king and subject, the gospel minister and the degraded sinner
who has found in Christ cleansing from sin. They have been washed
in the same blood, quickened by the same Spirit; and they are made
one in Christ Jesus.