Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း (၉) — သင်းထောက်ခုနစ်ပါး

Chapter 9—The Seven Deacons [87]

ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၆:၁-၇ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Acts 6:1-7.

“ထိုကာလ၌ တပည့်တော်တို့သည် အရေအတွက်အားဖြင့် များပြားလာကြသောအခါ၊ ဟေဗြဲလူတို့သည် မိမိတို့၏ မုဆိုးမများကို နေ့စဉ်လုပ်ကျွေးရာ၌ လျစ်လျူရှုကြသည်ဟုဆိုကာ ဂရိစကားပြောသောသူတို့သည် ဟေဗြဲလူတို့အား အပြစ်တင်မြည်တမ်းကြ၏။”

“In those days, when the number of the disciples was multiplied, there arose a murmuring of the Grecians against the Hebrews,
because their widows were neglected in the daily ministration.”

အစောပိုင်းအသင်းတော်ကို လူမျိုးပေါင်းစုံ၊ အတန်းအစားပေါင်းစုံဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ပင်တေကုတ္တေပွဲနေ့၌ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော် ဆင်းသက်လာချိန်တွင် “မိုးကောင်းကင်အောက်၌ရှိသော လူမျိုးခပ်သိမ်းတို့အထဲမှ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော ယုဒလူတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့၌ နေထိုင်ကြ၏။” တမန်တော် ၂:၅။ ယေရုရှလင်မြို့တွင် စုဝေးနေကြသော ဟေဗြဲဘာသာဝင်များထဲ၌ ဂရိစကားပြောသူများ (Grecians) လည်း ပါဝင်ရာ၊ ၎င်းတို့နှင့် ပါလက်စတိုင်းဒေသခံ ယုဒလူတို့အကြားတွင် ရှေးယခင်ကတည်းကပင် မယုံကြည်မှုနှင့် ရန်ငြိုးများ ရှိနေခဲ့ဖူးသည်။

The early church was made up of many classes of people, of
various nationalities. At the time of the outpouring of the Holy Spirit
at Pentecost, “there were dwelling at Jerusalem Jews, devout men,
out of every nation under heaven.” Acts 2:5. Among those of the
Hebrew faith who were gathered at Jerusalem were some commonly
known as Grecians, between whom and the Jews of Palestine there
had long existed distrust and even antagonism.

တမန်တော်တို့၏ သွန်သင်မှုအောက်တွင် ပြောင်းလဲလာသူတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် ခရစ်ယာန်မေတ္တာဖြင့် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာပြီး စည်းလုံးညီညွတ်ခဲ့ကြသည်။ ယခင်က အစွဲအလမ်းများရှိသော်လည်း အားလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သဟဇာတဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ စာတန်သည် ဤစည်းလုံးမှုတည်ရှိနေသရွေ့ ဧဝံဂေလိတရား၏ တိုးတက်မှုကို မဟန့်တားနိုင်မှန်း သိရှိသဖြင့်၊ အသင်းတော်အတွင်း စိတ်ဝမ်းကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် ယခင်က အမူအကျင့်ဟောင်းများကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကြိုးစားခဲ့သည်။

The hearts of those who had been converted under the labors of
the apostles, were softened and united by Christian love. Despite
former prejudices, all were in harmony with one another. Satan
knew that so long as this union continued to exist, he would be [88]
powerless to check the progress of gospel truth; and he sought to
take advantage of former habits of thought, in the hope that thereby
he might be able to introduce into the church elements of disunion.

ထို့ကြောင့် တပည့်တော်များ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ၊ ယခင်က မိမိတို့ညီအစ်ကိုများအပေါ် မနာလိုစိတ်ရှိတတ်သူများနှင့် ခေါင်းဆောင်များကို အပြစ်ရှာတတ်သူအချို့၏ သံသယစိတ်ကို ရန်သူ (စာတန်) က နှိုးဆော်နိုင်ခဲ့ရာ၊ “ဂရိစကားပြောသူတို့သည် ဟေဗြဲလူတို့အား အပြစ်တင်မြည်တမ်းခြင်း” ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နေ့စဉ် အကူအညီများ ဝေငှရာတွင် ဂရိမုဆိုးမများကို လျစ်လျူရှုသည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သည့်မညီမျှမှုမဆို ဧဝံဂေလိတရား၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ဆန့်ကျင်သော်လည်း၊ စာတန်သည် သံသယကို အောင်မြင်စွာ ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်သူများအကြား စိတ်ဝမ်းကွဲမှုမဖြစ်စေရန်နှင့် ရန်သူ၏အကြံအစည် အောင်မြင်မှုမရစေရန် မကျေနပ်မှုများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ချက်ချင်းအရေးယူဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်သည်။

Thus it came to pass that as disciples were multiplied, the enemy
succeeded in arousing the suspicions of some who had formerly
been in the habit of looking with jealousy on their brethren in the
faith and of fnding fault with their spiritual leaders, and so “there
arose a murmuring of the Grecians against the Hebrews.” The cause
of complaint was an alleged neglect of the Greek widows in the
daily distribution of assistance. Any inequality would have been
contrary to the spirit of the gospel, yet Satan had succeeded in
arousing suspicion. Prompt measures must now be taken to remove
all occasion for dissatisfaction, lest the enemy triumph in his effort
to bring about a division among the believers.

ယေရှု၏တပည့်တော်များသည် သူတို့၏အတွေ့အကြုံတွင် အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် တမန်တော်တို့၏ ပညာရှိသော ခေါင်းဆောင်မှုအောက်တွင် ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းသည် လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။ အသင်းတော်သည် အစဉ်မပြတ် ကြီးထွားလာပြီး အဖွဲ့ဝင်များပြားလာသည်နှင့်အမျှ တာဝန်ရှိသူများအပေါ်တွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ပိုမိုလေးလံလာသည်။ အသင်းတော်၏ အနာဂတ်တိုးတက်မှုကို မထိခိုက်စေဘဲ အဆိုပါဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို လူတစ်ဦးတည်း သို့မဟုတ် လူတစ်စုတည်းက ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှေးဦးကာလတွင် လူအနည်းငယ်ကသာ သစ္စာရှိစွာ ထမ်းဆောင်ခဲ့သော တာဝန်များကို ထပ်မံခွဲဝေရန် လိုအပ်လာသည်။ တမန်တော်တို့သည် အသင်းတော်၏ စနစ်တကျရှိမှုကို ပြည့်စုံစေရန်အတွက် မိမိတို့ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ဝန်အချို့ကို အခြားသူများအား လွှဲပြောင်းပေးအပ်ရန် အရေးကြီးသော ခြေလှမ်းတစ်ရပ်ကို လှမ်းရမည်ဖြစ်သည်။

The disciples of Jesus had reached a crisis in their experience.
Under the wise leadership of the apostles, who labored unitedly
59
60 The Acts of the Apostles
in the power of the Holy Spirit, the work committed to the gospel
messengers was developing rapidly. The church was continually enlarging, and this growth in membership brought increasingly heavy
burdens upon those in charge. No one man, or even one set of men,
could continue to bear these burdens alone, without imperiling the
future prosperity of the church. There was necessity for a further
distribution of the responsibilities which had been borne so faithfully
by a few during the earlier days of the church. The apostles must
[89] now take an important step in the perfecting of gospel order in the
church by laying upon others some of the burdens thus far borne by
themselves.

တမန်တော်တို့သည် ယုံကြည်သူအားလုံးကို အစည်းအဝေးခေါ်ယူကာ၊ အသင်းတော်၏ လုပ်ငန်းခွင်အင်အားစုအားလုံးကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဖွဲ့စည်းရန် အစီအစဉ်တစ်ရပ်ကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ချမှတ်ခဲ့ကြသည်။ အသင်းတော်ကို ကြီးကြပ်နေသော ဝိညာဉ်ရေးရာခေါင်းဆောင်များသည် ဆင်းရဲသားများအား ဝေငှခြင်းနှင့် အလားတူဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများမှ ကင်းလွတ်ပြီး၊ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းလုပ်ငန်းကို လွတ်လပ်စွာ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်နိုင်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု တမန်တော်တို့က မိန့်ကြားခဲ့သည်။ “သို့ဖြစ်၍ ညီအစ်ကိုတို့၊ ဝိညာဉ်တော်နှင့်လည်းကောင်း၊ ပညာနှင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံလျက်၊ အသရေရှိသောသူ ခုနစ်ယောက်တို့ကို သင်တို့တွင် ရွေးချယ်ကြလော့။ ထိုသူတို့ကို ဤအမှု၌ ငါတို့ခန့်ထားကြမည်။ ငါတို့မူကား ဆုတောင်းခြင်း၌လည်းကောင်း၊ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောခြင်း၌လည်းကောင်း အမြဲမပြတ် ဝီရိယပြုနေကြမည်” ဟု ဆိုကြသည်။ ဤအကြံပေးချက်အတိုင်း လိုက်နာကြပြီး၊ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် လက်တင်မင်္ဂလာပြုခြင်းဖြင့် ရွေးချယ်ထားသောသူ ခုနစ်ဦးကို သင်းထောက်အဖြစ် သူတို့၏တာဝန်များအတွက် သီးသန့်ခန့်အပ်ခဲ့ကြသည်။

Summoning a meeting of the believers, the apostles were led by
the Holy Spirit to outline a plan for the better organization of all
the working forces of the church. The time had come, the apostles
stated, when the spiritual leaders having the oversight of the church
should be relieved from the task of distributing to the poor and from
similar burdens, so that they might be free to carry forward the work
of preaching the gospel. “Wherefore, brethren,” they said, “look ye
out among you seven men of honest report, full of the Holy Ghost
and wisdom, whom we may appoint over this business. But we
will give ourselves continually to prayer, and to the ministry of the
word.” This advice was followed, and by prayer and the laying on
of hands, seven chosen men were solemnly set apart for their duties
as deacons.

အထူးလုပ်ငန်းများကို ကြီးကြပ်ရန် ခုနစ်ဦးကို ခန့်အပ်ခြင်းသည် အသင်းတော်အတွက် ကြီးမားသော ကောင်းချီးဖြစ်ကြောင်း သက်သေထူခဲ့သည်။ ဤအရာရှိများသည် တစ်ဦးချင်းစီ၏ လိုအပ်ချက်များကိုသာမက အသင်းတော်၏ အထွေထွေဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ အကျိုးစီးပွားများကိုပါ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပညာရှိသော စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် ဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်သော စံနမူနာများကြောင့် အသင်းတော်၏ ကွဲပြားသော အကျိုးစီးပွားများကို စည်းလုံးညီညွတ်သော တစ်ခုတည်းသော အစုအဖွဲ့အဖြစ် စုစည်းရာတွင် အခြားသောအရာရှိများအတွက် အရေးပါသော အထောက်အကူဖြစ်ခဲ့သည်။

The appointment of the seven to take the oversight of special lines
of work, proved a great blessing to the church. These offcers gave
careful consideration to individual needs as well as to the general
fnancial interests of the church, and by their prudent management
and their godly example they were an important aid to their fellow
offcers in binding together the various interests of the church into a
united whole.

ဤခြေလှမ်းသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်တော်ဖြစ်ကြောင်းကို မြင်တွေ့ရသော ချက်ချင်းရလဒ်ကောင်းများက ထင်ရှားစေသည်။ “ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် တိုးပွားသဖြင့်၊ ယေရုရှလင်မြို့၌ တပည့်တော်တို့၏ အရေအတွက်သည် အလွန်များပြားလာ၍၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အများတို့သည်လည်း ထိုဘာသာကို ယုံကြည်ကြ၏။” ဤသို့ ဝိညာဉ်များစွာ စုဆောင်းရရှိခြင်းမှာ တမန်တော်များ ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ သင်းထောက်ခုနစ်ပါးတို့၏ ထက်သန်မှုနှင့် တန်ခိုးတော်ကြောင့်လည်းကောင်း ဖြစ်သည်။ ဤညီအစ်ကိုများသည် ဆင်းရဲသားများ၏ လိုအပ်ချက်များကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် အထူးခန့်အပ်ခံရသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် တရားဓမ္မသွန်သင်ခြင်းမှ ဖယ်ချန်ထားခြင်းမခံရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ ၎င်းတို့သည် သမ္မာတရားကို အခြားသူများအား သွန်သင်ရန် အပြည့်အဝ အရည်အချင်းရှိကြပြီး၊ အားတက်သရောနှင့် အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

That this step was in the order of God, is revealed in the immediate results for good that were seen. “The word of God increased;
and the number of the disciples multiplied in Jerusalem greatly;
[90] and a great company of the priests were obedient to the faith.” This
ingathering of souls was due both to the greater freedom secured by
the apostles and to the zeal and power shown by the seven deacons.
The fact that these brethren had been ordained for the special work
Seven Deacons 61
of looking after the needs of the poor, did not exclude them from
teaching the faith. On the contrary, they were fully qualifed to
instruct others in the truth, and they engaged in the work with great
earnestness and success.

အစောပိုင်းအသင်းတော်သည် ခရစ်တော်၏အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် လိုလားသော ရိုးသားသည့်ဝိညာဉ်များရှိရာ အရပ်တိုင်းတွင် အလင်းနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ၏ ဗဟိုဌာနများကို တည်ထောင်ရန်ဟူသော တိုးချဲ့လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ငန်းများကို အပ်နှံခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောခြင်းလုပ်ငန်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ ကျယ်ပြန့်ရမည်ဖြစ်ရာ၊ ကားတိုင်၏ တမန်တော်များသည် ခရစ်ယာန်စည်းလုံးခြင်းဖြင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း မရှိကြပါက၊ ထို့ပြင် ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၌ ခရစ်တော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ကြောင်း ကမ္ဘာကို မပြသနိုင်ပါက သူတို့၏ အရေးကြီးသော တာဝန်ကို ပြီးမြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ မြတ်လှစွာသော ခေါင်းဆောင်က ခမည်းတော်ထံတွင် “ကျွန်ုပ်နှင့် ကိုယ်တော်သည် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်အား ပေးသနားတော်မူသော သူတို့သည်လည်း တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်စေခြင်းငှာ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်အားဖြင့် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်တော်မူပါ” ဟု ဆုတောင်းခဲ့သည်မဟုတ်ပါလော။ ထို့ပြင် ကိုယ်တော်က မိမိ၏တပည့်တော်များအကြောင်းကို “သူတို့သည် ဤလောကနှင့် မသက်ဆိုင်သောကြောင့် ဤလောကသည် သူတို့ကို မုန်း၏” ဟု မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ခမည်းတော်ထံတွင် သူတို့သည် “တစ်ခုတည်း၌ စုံလင်စေခြင်းငှာ” လည်းကောင်း၊ “ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်ကို စေလွှတ်တော်မူသည်ကို ဤလောကသည် ယုံကြည်စေခြင်းငှာ” လည်းကောင်း အသနားခံခဲ့သည်။ ယောဟန် ၁၇:၁၁၊ ၁၄၊ ၂၃၊ ၂၁။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသက်တာနှင့် တန်ခိုးသည် ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် သူတို့ကို စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်နှင့် အနီးကပ်ဆက်သွယ်မှုအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

To the early church had been entrusted a constantly enlarging
work—that of establishing centers of light and blessing wherever
there were honest souls willing to give themselves to the service of
Christ. The proclamation of the gospel was to be world-wide in its
extent, and the messengers of the cross could not hope to fulfll their
important mission unless they should remain united in the bonds
of Christian unity, and thus reveal to the world that they were one
with Christ in God. Had not their divine Leader prayed to the Father,
“Keep through Thine own name those whom Thou hast given Me,
that they may be one, as We are”? And had He not declared of His
disciples, “The world hath hated them, because they are not of the
world”? Had He not pleaded with the Father that they might be
“made perfect in one,” “that the world may believe that Thou hast
sent Me”? John 17:11, 14, 23, 21. Their spiritual life and power was
dependent on a close connection with the One by whom they had
been commissioned to preach the gospel.

ခရစ်တော်နှင့် စည်းလုံးနေမှသာလျှင် တပည့်တော်များသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးနှင့် ကောင်းကင်တမန်များ၏ ပူးပေါင်းကူညီမှုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်နိုင်သည်။ ဤမြင့်မြတ်သော အထောက်အကူများဖြင့် သူတို့သည် လောကရှေ့တွင် ညီညွတ်သော တပ်ဦးတစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ မှောင်မိုက်တန်ခိုးများကို မနားမနေ တိုက်ခိုက်နေရသော စစ်ပွဲတွင် အောင်မြင်မှု ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဆက်လက်၍ စည်းလုံးစွာ အမှုတော်ဆောင်ကြသည်နှင့်အမျှ၊ ကောင်းကင်တမန်များသည် သူတို့ရှေ့မှသွား၍ လမ်းဖွင့်ပေးမည်ဖြစ်ကာ၊ စိတ်နှလုံးများသည် သမ္မာတရားကို လက်ခံရန် ပြင်ဆင်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူများစွာသည် ခရစ်တော်ထံသို့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ စည်းလုံးနေသရွေ့ အသင်းတော်သည် “လကဲ့သို့ လှပလျက်၊ နေကဲ့သို့ တောက်ပလျက်၊ အောင်လံလွှင့်သော စစ်တပ်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော” အသင်းတော်အဖြစ် ရှေ့သို့ လှမ်းချီနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရှောလမုန်သီချင်း ၆:၁၀။ မည်သည့်အရာကမျှ သူမ၏ ရှေ့ဆက်တိုးတက်မှုကို မဟန့်တားနိုင်ပေ။ အသင်းတော်သည် အောင်ပွဲတစ်ခုပြီးတစ်ခု ရရှိကာ၊ လောကသို့ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရမည့် မြင့်မြတ်သော တာဝန်ကို ဘုန်းကြီးစွာဖြင့် ပြီးမြောက်စေမည်ဖြစ်သည်။

Only as they were united with Christ could the disciples hope to
have the accompanying power of the Holy Spirit and the co-operation [91]
of angels of heaven. With the help of these divine agencies they
would present before the world a united front and would be victorious
in the conflict they were compelled to wage unceasingly against the
powers of darkness. As they should continue to labor unitedly,
heavenly messengers would go before them, opening the way; hearts
would be prepared for the reception of truth, and many would be
won to Christ. So long as they remained united, the church would
go forth “fair as the moon, clear as the sun, and terrible as an army
with banners.” Song of Solomon 6:10. Nothing could withstand her
onward progress. The church would advance from victory to victory,
gloriously fulflling her divine mission of proclaiming the gospel to
the world.

ယေရုရှလင်မြို့ရှိ အသင်းတော်၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် သမ္မာတရားတမန်တော်များက ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ပြောင်းလဲလာသူများကို ရရှိသည့် အခြားသော နေရာတိုင်းရှိ အသင်းတော်များ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအတွက် စံနမူနာအဖြစ် အသုံးဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်၏ အထွေထွေကြီးကြပ်မှုကို တာဝန်ယူရသောသူများသည် ဘုရားသခင်၏ အမွေတော်အပေါ် အစိုးတရ မပြုရဘဲ၊ ပညာရှိသော သိုးထိန်းများကဲ့သို့ “ဘုရားသခင်၏ သိုးစုကို ထိန်းကျောင်း၍ ... သိုးစု၏ ရှေ့၌ စံနမူနာပြသောသူ ဖြစ်ရကြမည်” (၁ ပေတရု ၅:၂၊ ၃)။ သင်းထောက်များသည်လည်း “ဝိညာဉ်တော်နှင့်လည်းကောင်း၊ ပညာနှင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံလျက်၊ အသရေရှိသောသူများ” ဖြစ်ရမည်။ ဤသူတို့သည် တရားသောဘက်၌ စည်းလုံးစွာ ရပ်တည်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် သိုးစုတစ်စုလုံးအပေါ် စည်းလုံးစေသော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိမည်ဖြစ်သည်။

The organization of the church at Jerusalem was to serve as a
model for the organization of churches in every other place where
messengers of truth should win converts to the gospel. Those to
whom was given the responsibility of the general oversight of the
62 The Acts of the Apostles
church were not to lord it over God’s heritage, but, as wise shepherds,
were to “feed the flock of God, ... being ensamples to the flock”
(1 Peter 5:2, 3); and the deacons were to be “men of honest report,
full of the Holy Ghost and wisdom.” These men were to take their
position unitedly on the side of right and to maintain it with frmness
and decision. Thus they would have a uniting influence upon the
entire flock.

နောက်ပိုင်းတွင် အစောပိုင်းအသင်းတော်၏ သမိုင်းကြောင်း၌ ကမ္ဘာ့နေရာအနှံ့အပြားတွင် ယုံကြည်သူအုပ်စုများစွာ အသင်းတော်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းလာသောအခါ၊ စနစ်တကျရှိရန်နှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ရန် အသင်းတော်၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို ပိုမိုပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းကို မိမိတို့၏ အခန်းကဏ္ဍတွင် ကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် မိမိတို့အား အပ်နှံထားသော ပါရမီဆုကျေးဇူးများကို ပညာရှိစွာ အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။ အချို့ကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က အထူးဆုကျေးဇူးများ ပေးသနားခဲ့သည်— “ပထမဦးစွာ တမန်တော်များ၊ ဒုတိယဦးစွာ ပရောဖက်များ၊ တတိယဦးစွာ ဆရာများ၊ ထို့နောက် တန်ခိုးကိုပြသောသူများ၊ ထို့နောက် အနာရောဂါငြိမ်းစေသော ဆုကျေးဇူးရှိသူများ၊ ကူညီမစသောသူများ၊ အုပ်ချုပ်သောသူများ၊ အမျိုးမျိုးသော ဘာသာစကားကို ပြောတတ်သောသူများ ဖြစ်ကြ၏။” ၁ ကောရိန္သု ၁၂:၂၈။ သို့သော် ဤလုပ်သားအမျိုးအစားအားလုံးသည် သဟဇာတဖြစ်စွာ လုပ်ဆောင်ကြရမည်ဖြစ်သည်။

Later in the history of the early church, when in various parts of
the world many groups of believers had been formed into churches,
[92] the organization of the church was further perfected, so that order
and harmonious action might be maintained. Every member was
exhorted to act well his part. Each was to make a wise use of the
talents entrusted to him. Some were endowed by the Holy Spirit with
special gifts—“frst apostles, secondarily prophets, thirdly teachers,
after that miracles, then gifts of healings, helps, governments, diversities of tongues.” 1 Corinthians 12:28. But all these classes of
workers were to labor in harmony.

“ဆုကျေးဇူးချင်း မတူသော်လည်း ဝိညာဉ်တော်မူကား တစ်ပါးတည်းဖြစ်၏။ အမှုဆောင်ခြင်းချင်း မတူသော်လည်း အရှင်မူကား တစ်ပါးတည်းဖြစ်၏။ ပြုပြင်စီရင်ခြင်းချင်း မတူသော်လည်း ခပ်သိမ်းသောသူတို့၌ ခပ်သိမ်းသောအမှုတို့ကို ပြုပြင်တော်မူသော ဘုရားသခင်မူကား တစ်ပါးတည်းဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း လူတိုင်း အကျိုးခံစားရစေခြင်းငှာ ဝိညာဉ်တော်၏ ထင်ရှားခြင်းကို လူတိုင်းအား ပေးတော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား၊ လူတစ်ဦးအား ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပညာစကားကို ပေးတော်မူ၏။ အခြားတစ်ဦးအား ထိုဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်ပင် အသိပညာစကားကို ပေးတော်မူ၏။ အခြားတစ်ဦးအား ထိုဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်ပင် ယုံကြည်ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အခြားတစ်ဦးအား ထိုဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်ပင် အနာရောဂါငြိမ်းစေသော ဆုကျေးဇူးကိုလည်းကောင်း၊ အခြားတစ်ဦးအား တန်ခိုးကိုပြခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အခြားတစ်ဦးအား ပရောဖက်ပြုခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အားခြားတစ်ဦးအား ဝိညာဉ်တို့ကို ပိုင်းခြားသိခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အခြားတစ်ဦးအား အမျိုးမျိုးသော ဘာသာစကားကိုလည်းကောင်း၊ အခြားတစ်ဦးအား ဘာသာစကားကို အနက်ဖွင့်ခြင်းကိုလည်းကောင်း ပေးတော်မူ၏။ သို့သော်လည်း ဤအမှုအလုံးစုံတို့ကို ထိုဝိညာဉ်တော်တစ်ပါးတည်းက ပြုပြင်တော်မူလျက်၊ မိမိအလိုရှိသည်အတိုင်း လူတိုင်းအား အသီးသီး ခွဲဝေပေးတော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တစ်ခုတည်းဖြစ်သော်လည်း အင်္ဂါများစွာရှိ၏။ ထိုကိုယ်ခန္ဓာ၏ အင်္ဂါများတို့သည် များသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုတည်း ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်သည်လည်း ထိုသို့ဖြစ်တော်မူ၏။” ၁ ကောရိန္သု ၁၂:၄-၁၂။

“There are diversities of gifts, but the same Spirit. And there
are differences of administrations, but the same Lord. And there are
diversities of operations, but it is the same God which worketh all
in all. But the manifestation of the Spirit is given to every man to
proft withal. For to one is given by the Spirit the word of wisdom;
to another the word of knowledge by the same Spirit; to another
faith by the same Spirit; to another the gifts of healing by the same
Spirit; to another the working of miracles; to another prophecy; to
another discerning of spirits; to another divers kinds of tongues; to
another the interpretation of tongues: but all these worketh that one
and the selfsame Spirit, dividing to every man severally as He will.
For as the body is one, and hath many members, and all the members
of that one body, being many, are one body: so also is Christ.” 1
Corinthians 12:4-12.

လောကတွင်ရှိသော ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်၌ ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် ခေါ်ယူခြင်းခံရသူများအပေါ်တွင် တည်ရှိနေသော တာဝန်ဝတ္တရားများသည် အလွန်ပင် ကြီးလေးလှသည်။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်သောခေတ် (Theocracy) ကာလတွင်၊ မောရှေသည် တစ်ဦးတည်း ထမ်းဆောင်နေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကြောင့် မောပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင်၊ ယေသရောက တာဝန်များကို ပညာရှိစွာ ခွဲဝေရန် အကြံပြုခဲ့သည်။ ယေသရောက “သင်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့၌ လူတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်လော့၊ သူတို့၏ အမှုအခင်းများကို ဘုရားသခင်ထံသို့ ဆောင်ယူလော့။ သင်သည် စီရင်ထုံးဖွဲ့ချက်များနှင့် ပညတ်တရားများကို သူတို့အား သွန်သင်လျက်၊ သူတို့သွားရမည့်လမ်းနှင့် ပြုရမည့်အမှုကို ပြသလော့” ဟု အကြံပေးခဲ့သည်။ ယေသရောက ဆက်လက်၍ “လူတစ်ထောင်အုပ်၊ တစ်ရာအုပ်၊ ငါးဆယ်အုပ်၊ တစ်ဆယ်အုပ်” တို့ကို ခန့်အပ်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ဤသူတို့သည် “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူ၊ သစ္စာရှိသောသူ၊ မတရားသော အမြတ်ကို မုန်းသောသူ၊ အရည်အချင်းရှိသောသူများ” ဖြစ်ရမည်။ သူတို့သည် “လူတို့ကို အစဉ်မပြတ် တရားစီရင်ရမည်” ဖြစ်ရာ၊ ဤသို့ဖြင့် ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသော ကူညီသူများက ပညာရှိစွာ ဆောင်ရွက်နိုင်သော အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များစွာကို စဉ်းစားရသည့် ပင်ပန်းလှသော တာဝန်များမှ မောရှေကို သက်သာစေခဲ့သည်။

Solemn are the responsibilities resting upon those who are called
to act as leaders in the church of God on earth. In the days of the
theocracy, when Moses was endeavoring to carry alone burdens
[93] so heavy that he would soon have worn away under them, he was
counseled by Jethro to plan for a wise distribution of responsibilities. “Be thou for the people to Godward,” Jethro advised, “that
thou mayest bring the causes unto God: and thou shalt teach them
Seven Deacons 63
ordinances and laws, and shalt show them the way wherein they
must walk, and the work that they must do.” Jethro further advised
that men be appointed to act as “rulers of thousands, and rulers of
hundreds, rulers of ffties, and rulers of tens.” These were to be “able
men, such as fear God, men of truth, hating covetousness.” They
were to “judge the people at all seasons,” thus relieving Moses of
the wearing responsibility of giving consideration to many minor
matters that could be dealt with wisely by consecrated helpers.

ဘုရားသခင်၏ အစီအမံတော်ကြောင့် အသင်းတော်၌ ဦးဆောင်ရသော တာဝန်ရှိသည့် နေရာများတွင် ထားရှိခြင်းခံရသူများ၏ အချိန်နှင့် ခွန်အားကို အထူးပညာနှင့် နှလုံးရည်ကြီးမားမှုကို လိုအပ်သော ပိုမိုအရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များအတွက်သာ အသုံးပြုသင့်သည်။ အခြားသူများက ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သော အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များကို ထိုကဲ့သို့သော ခေါင်းဆောင်များထံ တင်ပြတောင်းဆိုရန်မှာ ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်မဟုတ်ပေ။ ယေသရောက မောရှေအား “ခက်ခဲသောအမှုအလုံးစုံကို သင့်ထံသို့ ဆောင်ခဲ့စေလော့၊ သာမန်အမှုအလုံးစုံတို့ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် စီရင်စေလော့။ ထိုသို့ပြုလျှင် သင့်အဖို့ သက်သာလိမ့်မည်၊ သူတို့သည်လည်း ဝန်ကို သင့်နှင့်အတူ ထမ်းကြလိမ့်မည်။ သင်သည် ဤသို့ပြု၍ ဘုရားသခင်သည်လည်း သင့်အား မိန့်မှာတော်မူလျှင်၊ သင်သည် ခံနိုင်ရည်ရှိလိမ့်မည်၊ ဤလူအပေါင်းတို့သည်လည်း မိမိတို့နေရာသို့ ငြိမ်သက်စွာ သွားကြလိမ့်မည်” ဟု တင်ပြခဲ့သည်။

The time and strength of those who in the providence of God
have been placed in leading positions of responsibility in the church,
should be spent in dealing with the weightier matters demanding
special wisdom and largeness of heart. It is not in the order of God
that such men should be appealed to for the adjustment of minor
matters that others are well qualifed to handle. “Every great matter
they shall bring unto thee,” Jethro proposed to Moses, “but every
small matter they shall judge: so shall it be easier for thyself, and
they shall bear the burden with thee. If thou shalt do this thing, and
God command thee so, then thou shalt be able to endure, and all this
people shall also go to their place in peace.”

ဤအစီအစဉ်နှင့်အညီ “မောရှေသည် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့အထဲမှ အရည်အချင်းရှိသောသူတို့ကို ရွေးချယ်၍၊ လူတို့အပေါ်၌ အကြီးအကဲ၊ လူတစ်ထောင်အုပ်၊ တစ်ရာအုပ်၊ ငါးဆယ်အုပ်၊ တစ်ဆယ်အုပ်အဖြစ် ခန့်ထားလေ၏။ သူတို့သည် လူတို့ကို အစဉ်မပြတ် တရားစီရင်ကြ၏။ ခက်ခဲသောအမှုတို့ကို မောရှေထံသို့ ဆောင်ခဲ့၍၊ သာမန်အမှုအလုံးစုံတို့ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် စီရင်ကြ၏။” ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၈:၁၉-၂၆။

In harmony with this plan, “Moses chose able men out of all
Israel, and made them heads over the people, rulers of thousands,
rulers of hundreds, rulers of ffties, and rulers of tens. And they [94]
judged the people at all seasons: the hard causes they brought unto
Moses, but every small matter they judged themselves.” Exodus
18:19-26.

နောက်ပိုင်းတွင်၊ မိမိနှင့်အတူ ဦးဆောင်မှုတာဝန်များကို ဝေမျှထမ်းဆောင်ရန် သက်ကြီးသူ ခုနစ်ဆယ်ကို ရွေးချယ်သောအခါ၊ မောရှေသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသူ၊ မှန်ကန်စွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သူနှင့် အတွေ့အကြုံရှိသူများကို မိမိ၏ ကူညီသူများအဖြစ် ရွေးချယ်ရန် ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို ခန့်အပ်ချိန်တွင် ပေးခဲ့သော မှာကြားချက်၌ အသင်းတော်တွင် ပညာရှိသော အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ရန် လိုအပ်သော အရည်အချင်းအချို့ကို မောရှေက ဖော်ပြခဲ့သည်။ “သင်တို့သည် ညီအစ်ကိုချင်း အမှုများကို နားထောင်ကြလော့။ ညီအစ်ကိုအချင်းချင်း အမှု၌လည်းကောင်း၊ မိမိ၌နေသော တစ်ပါးအမျိုးသားနှင့်ဆိုင်သော အမှု၌လည်းကောင်း တရားသဖြင့် စီရင်ကြလော့။ တရားစီရင်ရာတွင် လူမျက်နှာကို မထောက်ရ။ ကြီးသောသူ၏ စကားကို နားထောင်သကဲ့သို့ ငယ်သောသူ၏ စကားကိုလည်း နားထောင်ရမည်။ လူကို မကြောက်ရ၊ အကြောင်းမူကား တရားစီရင်ခြင်းအမှုသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုဖြစ်၏” ဟု မောရှေက ဆိုခဲ့သည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၁:၁၆၊ ၁၇။

Later, when choosing seventy elders to share with him the responsibilities of leadership, Moses was careful to select, as his
helpers, men possessing dignity, sound judgment, and experience.
In his charge to these elders at the time of their ordination, he outlined some of the qualifcations that ft a man to be a wise ruler in
the church. “Hear the causes between your brethren,” said Moses,
“and judge righteously between every man and his brother, and the
stranger that is with him. Ye shall not respect persons in judgment;
but ye shall hear the small as well as the great; ye shall not be afraid
of the face of man; for the judgment is God’s.” Deuteronomy 1:16,
17.

ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် သူ၏ နန်းသက်ကုန်ခါနီးတွင်၊ သူ၏ခေတ်၌ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းတော်ကို ထမ်းဆောင်နေကြသောသူတို့အား လေးနက်သော မှာကြားချက်ကို ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ “ဣသရေလမင်းအပေါင်းတို့၊ နွယ်မင်းတို့၊ ဘုရင်ကို အလှည့်ကျ အမှုထမ်းသော တပ်မှူးတို့၊ လူတစ်ထောင်အုပ်၊ တစ်ရာအုပ်တို့၊ ရှင်ဘုရင်နှင့် သားတော်တို့၏ ဥစ္စာပစ္စည်းအလုံးစုံကို အုပ်ချုပ်သော မှူးမတ်တို့၊ အရာရှိတို့၊ သူရဲကောင်းတို့၊ ခွန်အားကြီးသောသူ အပေါင်းတို့” ကို စုဝေးစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သက်ကြီးမင်းကြီးသည် “ဣသရေလလူအပေါင်းတည်းဟူသော ထာဝရဘုရား၏ ပရိသတ်တို့ရှေ့၌လည်းကောင်း၊ ငါတို့ဘုရားသခင် နားညောင်းတော်မူလျက်လည်းကောင်း” စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် “သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်အလုံးစုံတို့ကို ရှာဖွေကြလော့” ဟု လေးနက်စွာ မှာကြားခဲ့သည်။ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၈:၁၊ ၈။

King David, toward the close of his reign, delivered a solemn
charge to those bearing the burden of the work of God in his day.
64 The Acts of the Apostles
Summoning to Jerusalem “all the princes of Israel, the princes of the
tribes, and the captains of the companies that ministered to the king
by course, and the captains over the thousands, and captains over the
hundreds, and the stewards over all the substance and possession of
the king, and of his sons, with the offcers, and with the mighty men,
and with all the valiant men,” the aged king solemnly charged them,
“in the sight of all Israel the congregation of the Lord, and in the
audience of our God,” to “keep and seek for all the commandments
of the Lord your God.” 1 Chronicles 28:1, 8.

ရှောလမုန်အား ဦးဆောင်မှုတာဝန်ရှိသော နေရာတွင် ခေါ်ယူခြင်းခံရသူတစ်ဦးအဖြစ် ဒါဝိဒ်က အထူးမှာကြားချက် ပေးခဲ့သည်- “ငါ့သား ရှောလမုန်၊ သင်၏အဘကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်ကို သိလော့။ စုံလင်သောနှလုံး၊ ကြည်ညိုသောစိတ်နှင့် ဝတ်ပြုလော့။ အကြောင်းမူကား၊ ထာဝရဘုရားသည် ခပ်သိမ်းသော စိတ်နှလုံးတို့ကို စစ်ဆေး၍၊ အကြံအစည်ရှိသမျှတို့ကို သိတော်မူ၏။ သင်သည် ကိုယ်တော်ကို ရှာလျှင် တွေ့လိမ့်မည်။ စွန့်လျှင်မူကား အစဉ်မပြတ် စွန့်ပယ်တော်မူလိမ့်မည်။ ယခု သတိပြုလော့၊ ထာဝရဘုရားသည် သင့်ကို ရွေးချယ်တော်မူပြီ ... အားယူ၍ ပြုလော့။” ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၈:၉၊ ၁၀။

[95] To Solomon, as one called to occupy a position of leading responsibility, David gave a special charge: “Thou, Solomon my son,
know thou the God of thy father, and serve Him with a perfect heart
and with a willing mind: for the Lord searcheth all hearts, and understandeth all the imaginations of the thoughts: if thou seek Him,
He will be found of thee; but if thou forsake Him, He will cast thee
off forever. Take heed now; for the Lord hath chosen thee: ... be
strong.” 1 Chronicles 28:9, 10.

မောရှေနှင့် ဒါဝိဒ်တို့၏ခေတ်တွင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအကြားရှိ အုပ်ချုပ်သူများကို လမ်းပြပေးခဲ့သော ထိုဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းနှင့် တရားမျှတခြင်း အခြေခံမူများသည်ပင် ဧဝံဂေလိခေတ်တွင် အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်ကို ကြီးကြပ်သူများအတွက်လည်း လိုက်နာရမည့် အခြေခံမူများ ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်အားလုံးကို စနစ်တကျ ပြုပြင်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ အရာရှိအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် သင့်လျော်သောသူများကို ခန့်အပ်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ တမန်တော်တို့သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော မြင့်မားသော ခေါင်းဆောင်မှုစံနှုန်းများကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။ အသင်းတော်၌ ဦးဆောင်မှုတာဝန်ရှိသော နေရာတွင် ရပ်တည်ရန် ခေါ်ယူခြင်းခံရသူသည် “ဘုရားသခင်၏ ဘဏ္ဍာစိုးကဲ့သို့ အပြစ်တင်ခွင့်နှင့် ကင်းလွတ်ရမည်။ ကိုယ့်အလိုသို့ မလိုက်ရ၊ ဒေါသအမျက် မထွက်လွယ်ရ၊ စပျစ်ရည်နှင့် မပျော်မွေ့ရ၊ ခိုက်ရန်မပြုရ၊ မတရားသော အမြတ်ကို မတပ်မက်ရ။ ဧည့်သည်ဝတ်ကို ပြုရမည်၊ သူတော်ကောင်းကို ချစ်ရမည်၊ သတိရှိရမည်၊ ဖြောင့်မတ်ရမည်၊ သန့်ရှင်းရမည်၊ ချုပ်တည်းခြင်း ရှိရမည်။ မိမိသင်ယူခဲ့ပြီးသော သစ္စာစကားကို မြဲမြံစွာ စွဲကိုင်ရမည်။ သို့မှသာ လျောက်ပတ်သော ဆုံးမဩဝါဒအားဖြင့် အခြားသူများကို တိုက်တွန်းနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုသူများကိုလည်း အပြစ်ကို ထင်ရှားစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်” ဟု သူတို့က အခိုင်အမာ ဆိုခဲ့ကြသည်။ တိတု ၁:၇-၉။

The same principles of piety and justice that were to guide the
rulers among God’s people in the time of Moses and of David,
were also to be followed by those given the oversight of the newly
organized church of God in the gospel dispensation. In the work of
setting things in order in all the churches, and ordaining suitable men
to act as offcers, the apostles held to the high standards of leadership
outlined in the Old Testament Scriptures. They maintained that he
who is called to stand in a position of leading responsibility in the
church “must be blameless, as the steward of God; not self-willed,
not soon angry, not given to wine, no striker, not given to flthy
lucre; but a lover of hospitality, a lover of good men, sober, just,
holy, temperate; holding fast the faithful word as he hath been taught,
that he may be able by sound doctrine both to exhort and to convince
the gainsayers.” Titus 1:7-9.

အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၌ ထိန်းသိမ်းထားသော စနစ်တကျရှိမှုကြောင့်၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လက်နက်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ထားသည့် စစ်တပ်ကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ ရှေ့သို့ ချီတက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်သူအုပ်စုများသည် ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေများတွင် ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း အားလုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်း၏ အင်္ဂါများဖြစ်ကြပြီး၊ အားလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သဟဇာတဖြစ်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ အန္တိအုတ်မြို့နှင့် အခြားနေရာများတွင် နောက်ပိုင်း၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဒေသခံအသင်းတော်တစ်ခုတွင် သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ယုံကြည်သူများအကြား သဘောတူညီမှုမရနိုင်သောအခါ၊ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို အသင်းတော်အတွင်း စိတ်ဝမ်းကွဲမှုဖြစ်စေရန် ခွင့်မပြုဘဲ၊ ဦးဆောင်မှုတာဝန်ရှိသော တမန်တော်များနှင့် သက်ကြီးသူများ ပါဝင်သော ဒေသခံအသင်းတော်အသီးသီးမှ ကိုယ်စားလှယ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ယုံကြည်သူအားလုံး၏ အထွေထွေကောင်စီထံသို့ တင်ပြခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် အသီးသီးကွဲပြားနေသော နေရာများတွင် အသင်းတော်ကို တိုက်ခိုက်ရန် စာတန်၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို အားလုံး၏ စည်းလုံးသော ဆောင်ရွက်မှုဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြပြီး၊ ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ပြိုကွဲစေရန် ရန်သူ၏ အစီအစဉ်များကို ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

The order that was maintained in the early Christian church made
it possible for them to move forward solidly as a well-disciplined
[96] army clad with the armor of God. The companies of believers,
though scattered over a large territory, were all members of one
body; all moved in concert and in harmony with one another. When
dissension arose in a local church, as later it did arise in Antioch and
elsewhere, and the believers were unable to come to an agreement
Seven Deacons 65
among themselves, such matters were not permitted to create a
division in the church, but were referred to a general council of the
entire body of believers, made up of appointed delegates from the
various local churches, with the apostles and elders in positions of
leading responsibility. Thus the efforts of Satan to attack the church
in isolated places were met by concerted action on the part of all,
and the plans of the enemy to disrupt and destroy were thwarted.

“ဘုရားသခင်သည် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ခြင်း၏ အရှင်မဟုတ်၊ သန့်ရှင်းသူတို့၏ အသင်းတော်အပေါင်းတို့၌ ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။” ၁ ကောရိန္သု ၁၄:၃၃။ ကိုယ်တော်သည် ယခင်ခေတ်များကဲ့သို့ပင် ယနေ့အသင်းတော်၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများတွင်လည်း စနစ်တကျရှိရန်နှင့် စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်ရန် လိုလားတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏အမှုတော်ကို စေ့စပ်သေချာစွာ ဆောင်ရွက်စေလိုသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ထောက်ခံချက်တံဆိပ်ကို ခတ်နှိပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၊ အသင်းတော်တစ်ခုနှင့်တစ်ခု စည်းလုံးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူသားတန်ဆာပလာများသည် မြင့်မြတ်သောအင်အားနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ကာ၊ အေဂျင်စီတိုင်းသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လက်အောက်တွင်ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သတင်းကောင်းကို လောကသို့ပေးရာတွင် အားလုံး ပေါင်းစည်းရမည်ဖြစ်သည်။

“God is not the author of confusion, but of peace, as in all
churches of the saints.” 1 Corinthians 14:33. He requires that order
and system be observed in the conduct of church affairs today no less
than in the days of old. He desires His work to be carried forward
with thoroughness and exactness so that He may place upon it the
seal of His approval. Christian is to be united with Christian, church
with church, the human instrumentality co-operating with the divine,
every agency subordinate to the Holy Spirit, and all combined in
giving to the world the good tidings of the grace of God.