Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း (၁၇) — ဧဝံဂေလိတရား၏ သံတမန်များ

[166] Chapter 17—Heralds of the Gospel

(ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၃:၄-၅၂ အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။)

This chapter is based on Acts 13:4-52.

“သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် စေလွှတ်တော်မူသည်အတိုင်း” ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် အန္တိအုတ်မြို့ရှိ ညီအစ်ကိုများ၏ ခန့်အပ်ခြင်းကို ခံယူပြီးနောက်၊ “သေလုကိမြို့သို့ သွားကြ၍၊ ထိုမှတစ်ဆင့် သင်္ဘောစီးလျက် ကုပရုကျွန်းသို့ သွားကြ၏။” ဤသို့ဖြင့် တမန်တော်တို့သည် သူတို့၏ ပထမဆုံး သာသနာပြုခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

“Sent forth by the Holy Ghost,” Paul and Barnabas, after their
ordination by the brethren in Antioch, “departed unto Seleucia; and
from thence they sailed to Cyprus.” Thus the apostles began their
frst missionary journey.

ကုပရုကျွန်းသည် သတေဖန်သေဆုံးပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ညှဉ်းဆဲမှုကြောင့် ယေရုရှလင်မှ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသော ယုံကြည်သူများ ခိုလှုံရာနေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုကုပရုကျွန်းမှ လူအချို့သည် အန္တိအုတ်မြို့သို့ သွားရောက်ကာ “သခင်ယေရှု၏ အကြောင်းတရားကို ဟောပြောကြ၏။” (တမန်တော် ၁၁:၂၀)။ ဗာနဗကိုယ်တိုင်လည်း “ကုပရုကျွန်းသား” (တမန်တော် ၄:၃၆) ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ သူနှင့်ပေါလုတို့သည် ဗာနဗ၏ဆွေမျိုးဖြစ်သော ယောဟန်မာကုနှင့်အတူ ထိုကျွန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

Cyprus was one of the places to which the believers had fled
from Jerusalem because of the persecution following the death of
Stephen. It was from Cyprus that certain men had journeyed to
Antioch, “preaching the Lord Jesus.” Acts 11:20. Barnabas himself
was “of the country of Cyprus” (Acts 4:36); and now he and Paul,
accompanied by John Mark, a kinsman of Barnabas, visited this
island feld.

မာကု၏မိခင်မှာ ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ပြောင်းလဲခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ ယေရုရှလင်ရှိ သူမ၏အိမ်မှာ တပည့်တော်များအတွက် ခိုလှုံရာနေရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့သည် အမြဲတမ်း နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခံရပြီး အနားယူခွင့် ရကြသည်။ တမန်တော်များ မာကု၏မိခင်အိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်စဉ် တစ်ကြိမ်တွင်၊ မာကုက ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့၏ သာသနာပြုခရီးစဉ်တွင် လိုက်ပါလိုကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ခံစားခဲ့ရပြီး ဧဝံဂေလိအမှုတော်ဆောင်လုပ်ငန်းတွင် မိမိကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ဆက်ကပ်ရန် တောင့်တနေခဲ့သည်။

Mark’s mother was a convert to the Christian religion, and her
home at Jerusalem was an asylum for the disciples. There they
were always sure of a welcome and a season of rest. It was during
[167] one of these visits of the apostles to his mother’s home, that Mark
proposed to Paul and Barnabas that he should accompany them on
their missionary tour. He felt the favor of God in his heart and longed
to devote himself entirely to the work of the gospel ministry.

သလာမိမြို့သို့ ရောက်သောအခါ၊ တမန်တော်များသည် “ယုဒလူတို့၏ တရားစရပ်များတွင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောကြ၏။ ... ထိုကျွန်းကို လျှောက်သွား၍ ပါဖုမြို့သို့ ရောက်ကြလျှင်၊ ဗာယေရှုအမည်ရှိသော ယုဒလူ၊ မိစ္ဆာပရောဖက်၊ နတ်ဝိဇ္ဇာအတတ်ကို သိသောသူတစ်ယောက်ကို တွေ့ကြ၏။ ထိုသူသည် မြို့ဝန် မင်းကြီး သေရဂိပေါလုနှင့် အတူနေ၏။ မြို့ဝန်မင်းကြီးသည် ပညာသတိရှိသောသူဖြစ်၍၊ ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့ကို ခေါ်ပြီးလျှင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြားလိုသောဆန္ဒရှိ၏။ သို့သော်လည်း ဧလုမဟု ခေါ်သော ထိုနတ်ဝိဇ္ဇာအတတ်ရှိသူသည် မြို့ဝန်မင်းကြီးကို ယုံကြည်ခြင်းတရားမှ လွှဲအံ့သောငှါ တားဆီးလေ၏။”

Arriving at Salamis, the apostles “preached the word of God in
the synagogues of the Jews.... And when they had gone through the
isle unto Paphos, they found a certain sorcerer, a false prophet, a
Jew, whose name was Bar-Jesus: which was with the deputy of the
country, Sergius Paulus, a prudent man; who called for Barnabas and
Saul, and desired to hear the word of God. But Elymas the sorcerer
(for so is his name by interpretation) withstood them, seeking to turn
away the deputy from the faith.”

စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် တည်ဆောက်ရန် တိုက်ပွဲမရှိဘဲ ခွင့်မပြုပါ။ မကောင်းမှု၏ အင်အားစုများသည် ဧဝံဂေလိတရား ပျံ့နှံ့စေရန် ခန့်အပ်ထားသော ကိုယ်စားလှယ်များကို အစဉ်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူများရှေ့တွင် သမ္မာတရားကို ဟောပြောသောအခါ ထိုမှောင်မိုက်တန်ခိုးများသည် ပိုမိုလှုပ်ရှားလာကြသည်။ ကုပရုမြို့ဝန်မင်းကြီး သေရဂိပေါလုက ဧဝံဂေလိသတင်းစကားကို နားထောင်နေစဉ်တွင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ မြို့ဝန်မင်းကြီးသည် တမန်တော်များ ပို့ဆောင်သော သတင်းစကားကို သိရှိလိုသဖြင့် သူတို့ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ထိုအခါ နတ်ဝိဇ္ဇာအတတ်ရှိသူ ဧလုမအားဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသော မကောင်းမှုအင်အားစုများသည် ဆိုးညစ်သော သွေးဆောင်မှုများဖြင့် သူ့ကို ယုံကြည်ခြင်းမှ လွဲစေရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပျက်ပြားစေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။

Not without a struggle does Satan allow the kingdom of God to
be built up in the earth. The forces of evil are engaged in unceasing
warfare against the agencies appointed for the spread of the gospel,
and these powers of darkness are especially active when the truth
114
Heralds of the Gospel 115
is proclaimed before men of repute and sterling integrity. Thus it
was when Sergius Paulus, the deputy of Cyprus, was listening to
the gospel message. The deputy had sent for the apostles, that he
might be instructed in the message they had come to bear, and now
the forces of evil, working through the sorcerer Elymas, sought with
their baleful suggestions to turn him from the faith and so thwart the
purpose of God.

ဤသို့ဖြင့် ကျဆုံးသွားသော ရန်သူသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်တွင် ထိရောက်စွာ အလုပ်လုပ်နိုင်မည့် ဩဇာတိက္ကမရှိသူများကို သူ၏ တပ်ဖွဲ့အတွင်း၌ ဆက်လက်ထားရှိရန် အမြဲကြိုးစားသည်။ သို့သော် သစ္စာရှိသော ဧဝံဂေလိလုပ်သားသည် ရန်သူ၏လက်တွင် ရှုံးနိမ့်သွားမည်ကို မကြောက်သင့်ပါ။ အကြောင်းမူကား စာတန်၏ လွှမ်းမိုးမှုတိုင်းကို တွန်းလှန်နိုင်ရန် အထက်မှလာသော တန်ခိုးတော်ကို ရရှိခွင့်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Thus the fallen foe ever works to keep in his ranks men of
influence who, if converted, might render effective service in God’s
cause. But the faithful gospel worker need not fear defeat at the hand [168]
of the enemy; for it is his privilege to be endued with power from
above to withstand every satanic influence.

စာတန်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသော်လည်း၊ ပေါလုသည် ရန်သူအသုံးပြုနေသောသူကို ဆုံးမရန် သတ္တိရှိခဲ့သည်။ “သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်စုံလျက်” တမန်တော်သည် “ထိုသူကို စိုက်ကြည့်၍၊ အချင်း လှည့်ဖြားခြင်းနှင့် ဆိုးညစ်ခြင်းအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံသောသူ၊ မာရ်နတ်၏သား၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရား၏ ရန်သူ၊ သင်သည် သခင်ဘုရား၏ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းခရီးတို့ကို မဖျက်ဆီးဘဲ မနေနိုင်သလော။ ယခုကြည့်လော့၊ သခင်ဘုရား၏ လက်တော်သည် သင့်အပေါ်သို့ ရောက်သည်ဖြစ်၍၊ သင်သည် မျက်စိကွယ်လျက် နေကို တစ်ခဏမျှ မမြင်ရဘဲ နေရလိမ့်မည်ဟု ဆိုလေ၏။ ထိုခဏခြင်းတွင် မြူနှင့်မှောင်မိုက်သည် ထိုသူအပေါ်သို့ ကျရောက်သဖြင့်၊ မိမိလက်ကို ဆွဲ၍ ပို့ဆောင်မည့်သူကို ရှာလျက် လှည့်လည်လေ၏။ ထိုအခါ မြို့ဝန်မင်းကြီးသည် ထိုအမှုကိုမြင်လျှင်၊ သခင်ဘုရား၏ အဆုံးအမတော်ကို အံ့ဩ၍ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။”

Although sorely beset by Satan, Paul had the courage to rebuke
the one through whom the enemy was working. “Filled with the
Holy Ghost,” the apostle “set his eyes on him, and said, O full of all
subtlety and all mischief, thou child of the devil, thou enemy of all
righteousness, wilt thou not cease to pervert the right ways of the
Lord? And now, behold, the hand of the Lord is upon thee, and thou
shalt be blind, not seeing the sun for a season. And immediately
there fell on him a mist and a darkness; and he went about seeking
some to lead him by the hand. Then the deputy, when he saw what
was done, believed, being astonished at the doctrine of the Lord.”

နတ်ဝိဇ္ဇာအတတ်ရှိသူသည် ဧဝံဂေလိသမ္မာတရား၏ သက်သေအထောက်အထားများအပေါ် မိမိ၏မျက်စိကို ပိတ်ထားခဲ့သဖြင့်၊ သခင်ဘုရားသည် တရားသော အမျက်တော်ဖြင့် သူ၏ သဘာဝမျက်စိကို ပိတ်စေကာ နေ့၏အလင်းကို မမြင်ရအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဤမျက်စိကွယ်ခြင်းသည် အမြဲတမ်းမဟုတ်ဘဲ တစ်ခဏသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူသည် နောင်တရရန်နှင့် သူစော်ကားခဲ့သော ဘုရားသခင်ထံမှ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းခံရန် သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။ သူခံစားရသော ထိုရှုပ်ထွေးမှုကြောင့် ခရစ်တော်၏ တရားတော်အပေါ် သူအသုံးပြုခဲ့သော ပရိယာယ်အတတ်များသည် မအောင်မြင်ခဲ့ပါ။ သူသည် မျက်စိကွယ်လျက် ဟိုဟိုဒီဒီ စမ်းတဝါးဝါး လျှောက်သွားနေရခြင်းက တမန်တော်များ ပြုလုပ်ခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာများသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးကို သက်သေပြခဲ့သည်။ (ဧလုမက ထိုနိမိတ်လက္ခဏာများကို မျက်လှည့်အတတ်ဟု ကဲ့ရဲ့ခဲ့ဖူးသည်)။ မြို့ဝန်မင်းကြီးသည် တမန်တော်များ သွန်သင်သော တရားတော်၏ သမ္မာတရားကို ယုံကြည်စိတ်ချသဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံခဲ့သည်။

The sorcerer had closed his eyes to the evidences of gospel
truth, and the Lord, in righteous anger, caused his natural eyes to
be closed, shutting out from him the light of day. This blindness
was not permanent, but only for a season, that he might be warned
to repent and seek pardon of the God whom he had so grievously
offended. The confusion into which he was thus brought made of
no effect his subtle arts against the doctrine of Christ. The fact that
he was obliged to grope about in blindness proved to all that the
miracles which the apostles had performed, and which Elymas had
denounced as sleight of hand, were wrought by the power of God.
The deputy, convinced of the truth of the doctrine taught by the
apostles, accepted the gospel.

ဧလုမသည် ပညာတတ်တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း၊ စာတန်၏ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရန် အထူးပင် သင့်တော်သောသူ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သမ္မာတရားကို ဟောပြောသူများသည် လှည့်ဖြားတတ်သော ရန်သူကို ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် တွေ့ကြုံရလိမ့်မည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပညာတတ်သူများအသွင်ဖြင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ များသောအားဖြင့် စာတန်က ဝိညာဉ်များကို လှည့်ဖြားရန် လေ့ကျင့်ပေးထားသော ပညာမဲ့သူများအသွင်ဖြင့် တွေ့ရတတ်သည်။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်သည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်အားဖြင့် မိမိ၏ တာဝန်၌ သစ္စာရှိစွာ ရပ်တည်ရန် တာဝန်ရှိသည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူသည် စာတန်၏ ဗိုလ်ခြေများကို ရှုပ်ထွေးသွားစေနိုင်ပြီး သခင်ဘုရား၏ နာမတော်၌ အောင်ပွဲခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

Elymas was not a man of education, yet he was peculiarly ftted [169]
to do the work of Satan. Those who preach the truth of God will
meet the wily foe in many different forms. Sometimes it will be in
the person of learned, but more often of ignorant, men, whom Satan
116 The Acts of the Apostles
has trained to be successful instruments to deceive souls. It is the
duty of the minister of Christ to stand faithful at his post, in the fear
of God and in the power of His might. Thus he may put to confusion
the hosts of Satan and may triumph in the name of the Lord.

ပေါလုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ဆက်လက်ခရီးထွက်ခဲ့ကြပြီး ပံဖုလိပြည်၊ ပေရဂေမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့၏ခရီးသည် ပင်ပန်းလှသည်။ ဒုက္ခမျိုးစုံနှင့် ချို့ငဲ့မှုများကို ကြုံတွေ့ရပြီး ဘေးအန္တရာယ်များသည် အရပ်ရပ်တွင် ဝိုင်းရံနေခဲ့သည်။ သူတို့ဖြတ်သန်းသွားသော မြို့ရွာများနှင့် တိတ်ဆိတ်သော လမ်းမကြီးများတစ်လျှောက်တွင် မြင်ရသော ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် မမြင်ရသော ဘေးအန္တရာယ်များ ဝန်းရံနေခဲ့သည်။ သို့သော် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ကယ်တင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ကိုးစားတတ်လာကြပြီ။ သူတို့၏ နှလုံးသားသည် ပျက်စီးဆုံးရှုံးတော့မည့် ဝိညာဉ်များအတွက် ပြင်းထန်သော မေတ္တာနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပျောက်သောသိုးကို ရှာဖွေနေသော သစ္စာရှိသော သိုးထိန်းများကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်သက်သာချောင်ချိမှုနှင့် အဆင်ပြေမှုကို ထည့်မတွက်ခဲ့ကြပါ။ မိမိကိုယ်ကို မေ့လျော့ကာ မောပန်းခြင်း၊ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် အေးချမ်းခြင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မတွန့်မဆုတ် ရှေ့ဆက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုသာ ရှိသည် — ၎င်းမှာ သိုးခြံမှ ဝေးကွာသွားသူများကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။

Paul and his company continued their journey, going to Perga,
in Pamphylia. Their way was toilsome; they encountered hardships
and privations, and were beset with dangers on every side. In the
towns and cities through which they passed, and along the lonely
highways, they were surrounded by dangers seen and unseen. But
Paul and Barnabas had learned to trust God’s power to deliver. Their
hearts were flled with fervent love for perishing souls. As faithful
shepherds in search of the lost sheep, they gave no thought to their
own ease and convenience. Forgetful of self, they faltered not when
weary, hungry, and cold. They had in view but one object—the
salvation of those who had wandered far from the fold.

ထိုနေရာ၌ပင် မာကုသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်းတို့ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရကာ သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်တွင် မိမိကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ဆက်ကပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ဒုက္ခများကို မခံစားဖူးသဖြင့်၊ သူသည် လမ်းခရီးရှိ ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ချို့ငဲ့မှုများကြောင့် စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အခြေအနေကောင်းများအောက်တွင် အောင်မြင်စွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ရှေ့ဆောင်လုပ်သားများ ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသော ဆန့်ကျင်ဘက်များနှင့် ဘေးအန္တရာယ်များကြားတွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ စစ်သည်ကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဒုက္ခကို မခံနိုင်ခဲ့ပါ။ သူသည် ဘေးအန္တရာယ်၊ ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ရဲရင့်သောနှလုံးသားဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် သင်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။ တမန်တော်များ ရှေ့ဆက်သွားသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုကြီးမားသော အခက်အခဲများ ရှိလာနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်သဖြင့် မာကုသည် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သတ္တိများ ဆုံးရှုံးကာ ရှေ့ဆက်မလိုက်တော့ဘဲ ယေရုရှလင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

It was here that Mark, overwhelmed with fear and discouragement, wavered for a time in his purpose to give himself wholeheartedly to the Lord’s work. Unused to hardships, he was disheartened
by the perils and privations of the way. He had labored with success
[170] under favorable circumstances; but now, amidst the opposition and
perils that so often beset the pioneer worker, he failed to endure
hardness as a good soldier of the cross. He had yet to learn to face
danger and persecution and adversity with a brave heart. As the
apostles advanced, and still greater diffculties were apprehended,
Mark was intimidated and, losing all courage, refused to go farther
and returned to Jerusalem.

ဤသို့ စွန့်ခွာသွားခြင်းကြောင့် ပေါလုသည် မာကုအား တစ်ခဏမျှ မကောင်းသော အမြင်ဖြင့်၊ ပြင်းထန်စွာပင် ဝေဖန်ခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ဗာနဗက မာကု၏ အတွေ့အကြုံမရှိမှုကို ထောက်ထားကာ ခွင့်လွှတ်လိုသော ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ မာကုသည် အမှုတော်ကို စွန့်မသွားစေရန် သူစိုးရိမ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား မာကုသည် ခရစ်တော်အတွက် အသုံးဝင်သော လုပ်သားတစ်ဦးဖြစ်လာရန် အရည်အချင်းရှိသည်ကို သူမြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာတွင် မာကုအတွက် သူ၏ ဂရုစိုက်မှုသည် အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား ထိုလူငယ်သည် နောက်ပိုင်းတွင် မိမိကိုယ်ကို သခင်ဘုရားထံသို့၎င်း၊ ခက်ခဲသော လုပ်ငန်းခွင်များတွင် ဧဝံဂေလိသတင်းစကား ဟောပြောခြင်းသို့၎င်း အကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာနှင့် ဗာနဗ၏ ပညာရှိသော လေ့ကျင့်ပေးမှုအောက်တွင် သူသည် တန်ဖိုးရှိသော အမှုတော်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

This desertion caused Paul to judge Mark unfavorably, and even
severely, for a time. Barnabas, on the other hand, was inclined to
excuse him because of his inexperience. He felt anxious that Mark
should not abandon the ministry, for he saw in him qualifcations
that would ft him to be a useful worker for Christ. In after years his
solicitude in Mark’s behalf was richly rewarded, for the young man
gave himself unreservedly to the Lord and to the work of proclaiming
the gospel message in diffcult felds. Under the blessing of God, and
the wise training of Barnabas, he developed into a valuable worker.

နောက်ပိုင်းတွင် ပေါလုသည် မာကုနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခဲ့ပြီး သူ့ကို လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။ ပေါလုသည် မာကုအား ကောလောသဲမြို့သားများထံသို့လည်း “ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်အဖို့ ငါနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်သောသူ” ဖြစ်ကြောင်းနှင့် “ငါ့ကို သက်သာစေသောသူ” ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံပြောဆိုခဲ့သည်။ (ကောလောသဲ ၄:၁၁)။ ထို့ပြင် ပေါလု မသေဆုံးမီ မကြာမီအချိန်တွင် မာကုသည် “အမှုတော်ဆောင်ရာ၌ ငါ့အား အကျိုးရှိစေ၏” ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ (၂ တိမောသေ ၄:၁၁)။

Paul was afterward reconciled to Mark and received him as a
fellow laborer. He also recommended him to the Colossians as one
who was a fellow worker “unto the kingdom of God,” and “a comfort
Heralds of the Gospel 117
unto me.” Colossians 4:11. Again, not long before his own death, he
spoke of Mark as “proftable” to him “for the ministry.” 2 Timothy
4:11.

မာကု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ပိသိဒိပြည်၊ အန္တိအုတ်မြို့သို့ သွားရောက်ကာ ဥပုသ်နေ့တွင် ယုဒတရားစရပ်သို့ ဝင်၍ ထိုင်နေကြသည်။ “ပညတ္တိကျမ်းနှင့် ပရောဖက်ကျမ်းတို့ကို ဖတ်ရွတ်ပြီးမှ၊ တရားစရပ်မှူးတို့သည် ထိုသူတို့ထံသို့ စေလွှတ်၍၊ ညီအစ်ကိုတို့၊ လူများတို့အား တိုက်တွန်းနှိုးဆော်စရာ စကားရှိလျှင် ပြောကြပါဟု ဆိုကြ၏။” ထိုသို့ ပြောဆိုရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ခံရသောအခါ၊ “ပေါလုသည် ထလျက် လက်ရိပ်ပြ၍၊ ဣသရေလလူတို့နှင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူတို့၊ နားထောင်ကြလော့” ဟု ဆိုကာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ဟောပြောချက်ကို စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဣသရေလလူမျိုးတို့ အဲဂုတ္တုပြည် ကျွန်ခံရာမှ ကယ်နှုတ်ခံရသည့် အချိန်မှစ၍ သခင်ဘုရား ဆက်ဆံခဲ့ပုံ သမိုင်းကြောင်းနှင့် ဒါဝိဒ်၏ အမျိုးအနွယ်မှ ကယ်တင်ရှင်တစ်ပါး ပေးသနားမည်ဟု ကတိထားခဲ့ပုံတို့ကို ဆက်လက်ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် “ထိုသူ၏အမျိုးအနွယ်ထဲက ဘုရားသခင်သည် ကတိတော်အတိုင်း ဣသရေလအမျိုးအဖို့ ကယ်တင်ရှင်ယေရှုကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူပြီ။ ကိုယ်တော် မကြွလာမီ ယောဟန်သည် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့အား နောင်တနှင့်စပ်ဆိုင်သော ဗတ္တိဇံတရားကို ဦးစွာဟောပြောလေ၏။ ယောဟန်သည် မိမိအမှုကို ဆောင်ရွက်စဉ်တွင်၊ သင်တို့သည် ငါ့ကို အဘယ်သူဖြစ်သည်ဟု ထင်ကြသနည်း။ ငါသည် ထိုသူမဟုတ်။ ကြည့်လော့၊ ငါ့နောက်ကြွလာသောသူတစ်ပါးရှိသေး၏။ ထိုသူ၏ခြေနင်းတော်ကြိုးကိုမျှ ဖြေခြင်းငှါ ငါမထိုက်ဟု ဆိုလေ၏” ဟု ရဲရင့်စွာ ကြေညာခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် ယေရှုကို လူသားတို့၏ ကယ်တင်ရှင်၊ ပရောဖက်ပြုချက်လာ မေရှိယအဖြစ် တန်ခိုးနှင့်တကွ ဟောပြောခဲ့သည်။

After the departure of Mark, Paul and Barnabas visited Antioch
in Pisidia and on the Sabbath day went into the Jewish synagogue
and sat down. “After the reading of the law and the prophets the
rulers of the synagogue sent unto them, saying, Ye men and brethren, [171]
if ye have any word of exhortation for the people, say on.” Being thus
invited to speak, “Paul stood up, and beckoning with his hand said,
Men of Israel, and ye that fear God, give audience.” Then followed
a wonderful discourse. He proceeded to give a history of the manner
in which the Lord had dealt with the Jews from the time of their
deliverance from Egyptian bondage, and how a Saviour had been
promised, of the seed of David, and he boldly declared that “of this
man’s seed hath God according to His promise raised unto Israel
a Saviour, Jesus: when John had frst preached before His coming
the baptism of repentance to all the people of Israel. And as John
fulflled his course, he said, Whom think ye that I am? I am not He.
But, behold, there cometh One after me, whose shoes of His feet I
am not worthy to loose.” Thus with power he preached Jesus as the
Saviour of men, the Messiah of prophecy.

ဤသို့ ကြေညာပြီးနောက် ပေါလုက “ညီအစ်ကိုတို့၊ အာဗြဟံအမျိုးဖြစ်သော သူတို့နှင့် သင်တို့တွင် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောသူတို့၊ ဤကယ်တင်ခြင်းတရား စကားကို သင်တို့ထံသို့ ပေးလိုက်တော်မူပြီ။ ယေရုရှလင်မြို့၌ နေသောသူတို့နှင့် မင်းအရာရှိတို့သည် ထိုသခင်ကို၎င်း၊ ဥပုသ်နေ့တိုင်း ဖတ်ရွတ်သော ပရောဖက်တို့၏ စကားကို၎င်း မသိသောကြောင့်၊ ထိုသခင်ကို စီရင်သောအားဖြင့် ထိုပရောဖက်တို့၏ စကားကို ပြည့်စုံစေကြပြီ” ဟု ဆိုခဲ့သည်။

Having made this declaration, Paul said, “Men and brethren,
children of the stock of Abraham, and whosoever among you feareth
God, to you is the word of this salvation sent. For they that dwell at
Jerusalem, and their rulers, because they knew Him not, nor yet the
voices of the prophets which are read every Sabbath day, they have
fulflled them in condemning Him.”

ယုဒခေါင်းဆောင်များက ကယ်တင်ရှင်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည့်အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပေါလုသည် ရိုးသားသော သမ္မာတရားကို ပြောရန် ဝန်မလေးခဲ့ပါ။ “သေထိုက်သောအပြစ် တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ ကိုယ်တော်၌ မတွေ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို သတ်စေခြင်းငှါ ပိလတ်မင်းထံ၌ တောင်းကြ၏။ ကျမ်းစာ၌ ရေးထားသမျှသော အမှုတို့ကို ပြည့်စုံစေပြီးမှ၊ ကိုယ်တော်ကို သစ်တိုင်ပေါ်က ချ၍ သင်္ချိုင်းတွင်း၌ ထားကြ၏။ သို့သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူပြီ။ ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ဂါလိလဲပြည်မှ ယေရုရှလင်မြို့သို့ တက်လာသောသူတို့အား နေ့ရက်များစွာ ထင်ရှားတော်မူ၏။ ထိုသူတို့သည် လူများတို့အား ကိုယ်တော်၏ သက်သေဖြစ်ကြ၏” ဟု တမန်တော်က ကြေညာခဲ့သည်။

Paul did not hesitate to speak the plain truth concerning the
rejection of the Saviour by the Jewish leaders. “Though they found
no cause of death in Him,” the apostle declared, “yet desired they
Pilate that He should be slain. And when they had fulflled all that [172]
was written of Him, they took Him down from the tree, and laid
Him in a sepulcher. But God raised Him from the dead: and He was
seen many days of them which came up with Him from Galilee to
Jerusalem, who are His witnesses unto the people.”

တမန်တော်က ဆက်လက်၍ “ဘုရားသခင်သည် ဘိုးဘေးတို့အား ပေးတော်မူသော ကတိတော်ကို၊ ငါတို့သည် သင်တို့အား ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းအဖြစ် ဟောပြောကြ၏။ ဘုရားသခင်သည် ယေရှုကို ထမြောက်စေတော်မူသောအားဖြင့်၊ ထိုကတိတော်ကို ငါတို့တည်းဟူသော သူတို့၏သားမြေးများ၌ ပြည့်စုံစေတော်မူပြီ။ ဒုတိယဆာလံကျမ်း၌ ရေးထားသည်ကား၊ သင်သည် ငါ့သားဖြစ်၏။ ယနေ့ပင် သင့်ကို ငါဖြစ်ပွားစေပြီဟု လာသတည်း။ ကိုယ်တော်ကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေ၍၊ နောက်တစ်ဖန် ပုပ်စပ်ခြင်းသို့ မပြန်စေခြင်းအကြောင်းကို၊ ဒါဝိဒ်အား ပေးမည်ဟု ကတိထားသော စင်ကြယ်သော မေတ္တာကျေးဇူးကို သင်တို့အား ငါပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူပြီ။ ထို့ကြောင့် အခြားသော ဆာလံကျမ်း၌လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိသန့်ရှင်းသောသူအား ပုပ်စပ်ခြင်းကို ခံစေတော်မမူဟု လာသတည်း။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိခေတ်၌ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ပြီးမှ အိပ်ပျော်၍၊ မိမိဘိုးဘေးတို့နှင့်တကွ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကိုခံ၍ ပုပ်စပ်ခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။ ဘုရားသခင် ထမြောက်စေတော်မူသောသူမူကား၊ ပုပ်စပ်ခြင်းသို့ မရောက်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။

“We declare unto you glad tidings,” the apostle continued, “how
that the promise which was made unto the fathers, God hath fulflled
the same unto us their children, in that He hath raised up Jesus again;
118 The Acts of the Apostles
as it is also written in the second psalm, Thou art My Son, this day
have I begotten Thee. And as concerning that He raised Him up
from the dead, now no more to return to corruption, He said on this
wise, I will give you the sure mercies of David. Wherefore He saith
also in another psalm, Thou shalt not suffer Thine Holy One to see
corruption. For David, after he had served his own generation by
the will of God, fell on sleep, and was laid unto his fathers, and saw
corruption: but He, whom God raised again, saw no corruption.”

ယခုအခါ မေရှိယနှင့်ပတ်သက်သော ရင်းနှီးပြီးသား ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ပေါလုသည် သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင် ယေရှု၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးအားဖြင့် နောင်တရခြင်းနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းအကြောင်းကို ဟောပြောခဲ့သည်။ “ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကိုတို့၊ ထိုသခင်အားဖြင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်း တရားကို သင်တို့အား ဟောပြောသည်ကို သိမှတ်ကြလော့။ မောရှေ၏ ပညတ်တရားအားဖြင့် သင်တို့သည် အပြစ်မလွတ်နိုင်သော အမှုအလုံးစုံတို့၌၊ ယုံကြည်သောသူတိုင်း ထိုသခင်အားဖြင့် အပြစ်လွတ်ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏” ဟု သူဆိုခဲ့သည်။

And now, having spoken plainly of the fulfllment of familiar
prophecies concerning the Messiah, Paul preached unto them repentance and the remission of sin through the merits of Jesus their
Saviour. “Be it known unto you,” he said, “that through this Man
is preached unto you the forgiveness of sins: and by Him all that
believe are justifed from all things, from which ye could not be
justifed by the law of Moses.”

ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ဟောပြောသော စကားများနှင့်အတူ ပါရှိခဲ့သဖြင့် နှလုံးသားများကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ တမန်တော်က ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ပရောဖက်ပြုချက်များကို ကိုးကားခြင်းနှင့် ထိုအရာများသည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၏ အမှုတော်၌ ပြည့်စုံခဲ့ကြောင်း ကြေညာခြင်းတို့သည်၊ ကတိထားရာ မေရှိယကြွလာခြင်းကို တောင့်တနေသော ဝိညာဉ်များစွာအတွက် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ “ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်း” သည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသား နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ဖြစ်သည်ဟူသော ဟောပြောသူ၏ အာမခံချက်သည်၊ ဇာတိအမျိုးအရ အာဗြဟံ၏ သားသမီးများထဲတွင် မပါဝင်သူများအတွက် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဝမ်းမြောက်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

The Spirit of God accompanied the words that were spoken,
and hearts were touched. The apostle’s appeal to Old Testament
prophecies, and his declaration that these had been fulflled in the
[173] ministry of Jesus of Nazareth, carried conviction to many a soul
longing for the advent of the promised Messiah. And the speaker’s
words of assurance that the “glad tidings” of salvation were for Jew
and Gentile alike, brought hope and joy to those who had not been
numbered among the children of Abraham according to the flesh.

“ယုဒလူတို့သည် တရားစရပ်မှ ထွက်သွားကြသောအခါ၊ နောက်ဥပုသ်နေ့တွင် ထိုစကားများကို ဟောပြောပါဦးမည်အကြောင်း တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် တောင်းပန်ကြ၏။” ပရိသတ်များ လူစုခွဲသွားကြပြီးနောက်၊ ထိုနေ့၌ ကြားနာရသော ဝမ်းမြောက်စရာ သတင်းစကားကို လက်ခံခဲ့ကြသော “ယုဒလူနှင့် ဘုရားကိုကိုးကွယ်သော ဘာသာဝင်သူ အများတို့သည် ပေါလုနှင့် ဗာနဗနောက်သို့ လိုက်ကြ၏။ တမန်တော်တို့သည် ထိုသူတို့နှင့် စကားပြော၍၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၌ တည်ကြည်ပါမည်အကြောင်း တိုက်တွန်းကြ၏။”

“When the Jews were gone out of the synagogue, the Gentiles
besought that these words might be preached to them the next Sabbath.” The congregation having fnally broken up, “many of the Jews
and religious proselytes,” who had accepted the glad tidings borne
to them that day, “followed Paul and Barnabas: who, speaking to
them, persuaded them to continue in the grace of God.”

ပိသိဒိပြည်၊ အန္တိအုတ်မြို့တွင် ပေါလု၏ ဟောပြောချက်ကြောင့် စိတ်ဝင်စားမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သဖြင့်၊ နောက်ဥပုသ်နေ့တွင် “တစ်မြို့လုံးနီးပါး ... ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်အံ့သောငှါ စုဝေးကြ၏။ ယုဒလူတို့သည် ထိုလူစုကြီးကို မြင်လျှင် ငြူစူသောစိတ်နှင့် ပြည့်သဖြင့်၊ ပေါလုဟောပြောသော စကားကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၍ ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုကြ၏။”

The interest aroused in Antioch of Pisidia by Paul’s discourse
brought together on the next Sabbath day, “almost the whole city ...
to hear the word of God. But when the Jews saw the multitudes, they
were flled with envy, and spake against those things which were
spoken by Paul, contradicting and blaspheming.

“ထိုအခါ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ရဲရင့်စွာဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သင်တို့အား ဦးစွာဟောပြောအပ်၏။ သို့သော်လည်း သင်တို့သည် ထိုတရားကို ပယ်၍၊ မိမိတို့ကိုယ်ကို ထာဝရအသက်ကို မထိုက်တန်သောသူဟု စီရင်ကြသောကြောင့်၊ ယခုငါတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ဆီသို့ လှည့်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ သခင်ဘုရားသည် ငါတို့အား မှာထားတော်မူသည်ကား၊ သင်သည် မြေကြီးစွန်းတိုင်အောင် ကယ်တင်ခြင်းကို ပြုစေခြင်းငှါ၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ အလင်းဖြစ်စေ၍ သင့်ကို ငါခန့်ထားပြီဟု မိန့်တော်မူကြောင်းကို ဆိုကြ၏။”

“Then Paul and Barnabas waxed bold, and said, It was necessary
that the word of God should frst have been spoken to you: but seeing
ye put it from you, and judge yourselves unworthy of everlasting
life, lo, we turn to the Gentiles. For so hath the Lord commanded
Heralds of the Gospel 119
us, saying, I have set thee to be a light of the Gentiles, that thou
shouldest be for salvation unto the ends of the earth.”

“တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် ထိုစကားကိုကြားလျှင် ဝမ်းမြောက်ကြ၍၊ သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထာဝရအသက်အဖို့ ခန့်ထားတော်မူသမျှသော သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။” ခရစ်တော်က သူတို့ကို ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းအတွက် သူတို့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြပြီး၊ ကျေးဇူးတင်သော နှလုံးသားဖြင့် ဟောပြောသော နှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်ကြသည်။ ယုံကြည်သူများသည် ဧဝံဂေလိသတင်းစကားကို အခြားသူများအား ပြောပြရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသဖြင့်၊ “သခင်ဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ထိုပြည်တစ်ဝန်းလုံး၌ ပြန့်ပွားလေ၏။”

“When the Gentiles heard this, they were glad, and glorifed
the word of the Lord: and as many as were ordained to eternal life
believed.” They rejoiced exceedingly that Christ recognized them [174]
as the children of God, and with grateful hearts they listened to the
word preached. Those who believed were zealous in communicating
the gospel message to others, and thus “the word of the Lord was
published throughout all the region.”

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကပင် ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများ စုဝေးလာကြမည့်အကြောင်းကို ရေးသားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုပရောဖက်ပြုချက်များကို ခပ်ဝါးဝါးသာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ဟောရှေက ဤသို့ဆိုခဲ့သည် — “ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ အရေအတွက်သည် ခြင်တွယ်၍မရ၊ ရေတွက်၍မရသော ပင်လယ်သဲလုံးနှင့်တူလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် ငါ၏လူမဟုတ်ဟု သူတို့အား ပြောဆိုခဲ့သော ထိုနေရာ၌ပင်၊ သင်တို့သည် အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်များဖြစ်ကြသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်။” ထို့ပြင် “ငါသည် ထိုသူကို ငါ့အဖို့ မြေ၌စိုက်မည်။ ကရုဏာကိုမခံရသောသူကို ငါကရုဏာပြုမည်။ ငါ၏လူမဟုတ်သောသူအား၊ သင်သည် ငါ၏လူဖြစ်သည်ဟု ငါဆိုမည်။ သူကလည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်၏ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူသည်ဟု ပြန်ဆိုလိမ့်မည်။” (ဟောရှေ ၁:၁၀၊ ၂:၂၃)။

Centuries before, the pen of inspiration had traced this ingathering of the Gentiles; but those prophetic utterances had been but
dimly understood. Hosea had said: “Yet the number of the children
of Israel shall be as the sand of the sea, which cannot be measured
nor numbered; and it shall come to pass, that in the place where it
was said unto them, Ye are not My people, there it shall be said unto
them, Ye are the sons of the living God.” And again: “I will sow her
unto Me in the earth; and I will have mercy upon her that had not
obtained mercy; and I will say to them which were not My people,
Thou art My people; and they shall say, Thou art my God.” Hosea
1:10; 2:23.

ကယ်တင်ရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း မြေကြီးပေါ်တွင် အမှုတော်ဆောင်စဉ်အတွင်း တစ်ပါးအမျိုးသားများအကြား ဧဝံဂေလိတရား ပျံ့နှံ့မည့်အကြောင်းကို ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သည်။ စပျစ်ဥယျာဉ်ပုံဥပမာတွင် နောင်တမရသော ယုဒလူမျိုးများအား “ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို သင်တို့လက်မှနှုတ်၍၊ နိုင်ငံတော်၏ အသီးကို သီးစေနိုင်သော အမျိုးသားတို့အား ပေးရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ (မဿဲ ၂၁:၄၃)။ ကိုယ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက်တွင်လည်း တပည့်တော်များကို “လူမျိုးတကာတို့အား သွား၍ သွန်သင်ကြလော့” ဟု တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ သတိမပေးဘဲ မနေရဘဲ “ဝေနေယျသတ္တဝါအပေါင်းတို့အား ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောကြလော့” ဟု မှာကြားခဲ့သည်။ (မဿဲ ၂၈:၁၉၊ မာကု ၁၆:၁၅)။

The Saviour Himself, during His earthly ministry, foretold the
spread of the gospel among the Gentiles. In the parable of the
vineyard He declared to the impenitent Jews, “The kingdom of
God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth
the fruits thereof.” Matthew 21:43. And after His resurrection He
commissioned His disciples to go “into all the world” and “teach all
nations.” They were to leave none unwarned, but were to “preach
the gospel to every creature.” Matthew 28:19; Mark 16:15.

ပိသိဒိပြည်၊ အန္တိအုတ်မြို့တွင် တစ်ပါးအမျိုးသားများဘက်သို့ လှည့်ခဲ့သော်လည်း၊ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် အခြားသောနေရာများတွင် နားထောင်လိုသူရှိသည့် အခွင့်အရေးတိုင်း၌ ယုဒလူမျိုးများအတွက် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သက်သာလောနိတ်မြို့၊ ကောရိနသုမြို့၊ ဧဖက်မြို့နှင့် အခြားအရေးပါသော ဗဟိုဌာနများတွင် ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသား နှစ်ဦးစလုံးအား ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အဓိကအင်အားကိုမူ ထိုအချိန်မှစ၍ စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ သားတော်အကြောင်းကို အသိပညာ နည်းပါးသော သို့မဟုတ် လုံးဝမသိရှိကြသော သာသနာပနယ်မြေများရှိ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးအတွက် လမ်းညွှန်ခဲ့ကြသည်။

In turning to the Gentiles in Antioch of Pisidia, Paul and Barnabas did not cease laboring for the Jews elsewhere, wherever there
was a favorable opportunity to gain a hearing. Later, in Thessalonica, [175]
in Corinth, in Ephesus, and in other important centers, Paul and his
companions in labor preached the gospel to both Jews and Gentiles.
But their chief energies were henceforth directed toward the building
up of the kingdom of God in heathen territory, among peoples who
had but little or no knowledge of the true God and of His Son.

ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်များသည် “ခရစ်တော်နှင့်ကင်းကွာလျက်၊ ဣသရေလအမျိုးသားချင်းတို့နှင့် မဆိုင်၊ ကတိတော်နှင့်စပ်ဆိုင်သော ပဋိညာဉ်တရားတို့၌ ဧည့်သည်ဖြစ်လျက်၊ မျှော်လင့်ခြင်းမရှိ၊ လောကတွင် ဘုရားသခင်မပါဘဲ နေကြသောသူတို့” အတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ပါးအမျိုးသားများတည်းဟူသော “ဧည့်သည်များ နှင့် သူစိမ်းများ”၊ “တစ်ခါက ဝေးကွာနေခဲ့ကြသူများ” သည် တမန်တော်များ၏ မမောမပန်း အမှုတော်ဆောင်ရွက်မှုများကြောင့် မိမိတို့သည် “ခရစ်တော်၏အသွေးတော်အားဖြင့် နီးကပ်လာပြီ” ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ အပြစ်ဖြေရာယဇ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် “သန့်ရှင်းသူတို့နှင့်အတူ နိုင်ငံသားချင်းဖြစ်၍၊ ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်သားများ” ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ ဧဖက် ၂:၁၂၊ ၁၃၊ ၁၉။

The hearts of Paul and his associate workers were drawn out in
behalf of those who were “without Christ, being aliens from the com
120 The Acts of the Apostles
monwealth of Israel, and strangers from the covenants of promise,
having no hope, and without God in the world.” Through the untiring ministrations of the apostles to the Gentiles, the “strangers and
foreigners,” who “sometimes were far off,” learned that they had
been “made nigh by the blood of Christ,” and that through faith in
His atoning sacrifce they might become “fellow citizens with the
saints, and of the household of God.” Ephesians 2:12, 13, 19.

ယုံကြည်ခြင်း၌ တိုးတက်လျက်၊ ပေါလုသည် ဣသရေလဆရာများ၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများကြားတွင် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးအတွက် မနားမနေ ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သူသည် ယေရှုခရစ်တော်ကို “ဘုရင်တကာတို့၏ဘုရင်၊ သခင်တကာတို့၏သခင်” (၁ တိမောသေ ၆:၁၅) အဖြစ် အစဉ်အမြဲ ချီးမြှောက်ခဲ့ပြီး၊ ယုံကြည်သူများကိုလည်း “ကိုယ်တော်၌ အမြစ်စွဲ၍ တည်ဆောက်ခြင်းရှိလျက်၊ ယုံကြည်ခြင်း၌ ခိုင်ခံ့ကြရန်” (ကောလောသဲ ၂:၇) တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခဲ့သည်။

Advancing in faith, Paul labored unceasingly for the upbuilding
of God’s kingdom among those who had been neglected by the
teachers in Israel. Constantly he exalted Christ Jesus as “the King
of kings, and Lord of lords” (1 Timothy 6:15), and exhorted the
believers to be “rooted and built up in Him, and stablished in the
faith.” Colossians 2:7.

ယုံကြည်သူများအတွက် ခရစ်တော်သည် ခိုင်ခံ့သော အခြေအမြစ်ဖြစ်သည်။ ဤအသက်ရှင်သော ကျောက်ပေါ်တွင် ယုဒလူမျိုးနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများပါမကျန် တည်ဆောက်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် လူအားလုံးအတွက် ကျယ်ဝန်းပြီး တစ်လောကလုံး၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းဆောင်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့သည်။ ဤအချက်ကို ပေါလုကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းစွာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း နောက်ဆုံးကာလတွင်၊ ဧဝံဂေလိတရား၌ တည်ကြည်စွာရှိနေသော တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူတစ်စုထံသို့ စာရေးရာ၌ တမန်တော်က “သင်တို့သည် တမန်တော်များ၊ ပရောဖက်များတည်းဟူသော အခြေအမြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားကြ၏။ ယေရှုခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်သည် ထောင့်ချုပ်ခဲ ဖြစ်တော်မူ၏” ဟု ရေးသားခဲ့သည်။ ဧဖက် ၂:၁၉၊ ၂၀။

To those who believe, Christ is a sure foundation. Upon this
living stone, Jews and Gentiles alike may build. It is broad enough
for all and strong enough to sustain the weight and burden of the
[176] whole world. This is a fact plainly recognized by Paul himself.
In the closing days of his ministry, when addressing a group of
Gentile believers who had remained steadfast in their love of the
gospel truth, the apostle wrote, “Ye ... are built upon the foundation
of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the chief
cornerstone.” Ephesians 2:19, 20.

ပိသိဒိပြည်တွင် ဧဝံဂေလိသတင်းစကား ပြန့်ပွားလာသည်နှင့်အမျှ၊ အန္တိအုတ်မြို့ရှိ မယုံကြည်သော ယုဒလူတို့သည် သူတို့၏ အကန်းမွဲစွဲလမ်းမှုဖြင့် “ကြည်ညိုလေးမြတ်သော မိန်းမမြတ်များနှင့် မြို့၌ အကြီးအကဲဖြစ်သော လူတို့ကို တိုက်တွန်းနှိုးဆော်၍၊ ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့ကို ညှဉ်းဆဲနှိပ်စက်ပြီးလျှင်” ထိုဒေသမှ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။

As the gospel message spread in Pisidia, the unbelieving Jews of
Antioch in their blind prejudice “stirred up the devout and honorable
women, and the chief men of the city, and raised persecution against
Paul and Barnabas, and expelled them” from that district.

တမန်တော်များသည် ဤသို့ပြုမူဆက်ဆံခံရခြင်းကြောင့် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏ အရှင်သခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သတိရခဲ့ကြသည်မှာ- “ငါ့ကြောင့် သင်တို့ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ မဟုတ်မမှန်ဘဲလျက် မကောင်းသောစကားအမျိုးမျိုးကို ပြောဆိုခြင်းတို့ကို ခံရသောအခါ သင်တို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ ဝမ်းမြောက်ရွှင်မြူးကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ သင်တို့၏ အကျိုးကျေးဇူးသည် ကြီးလှပေ၏။ သင်တို့ရှေ့က ပေါ်ထွန်းသော ပရောဖက်တို့ကိုလည်း ထိုနည်းတူ ညှဉ်းဆဲခဲ့ကြပြီ။” မဿဲ ၅:၁၁၊ ၁၂။

The apostles were not discouraged by this treatment; they remembered the words of their Master: “Blessed are ye, when men
shall revile you, and persecute you, and shall say all manner of evil
against you falsely, for My sake. Rejoice, and be exceeding glad: for
great is your reward in heaven: for so persecuted they the prophets
which were before you.” Matthew 5:11, 12.

ဧဝံဂေလိသတင်းစကားသည် တိုးတက်ပြန့်ပွားနေပြီး တမန်တော်များအနေဖြင့် အားတက်စရာ အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ပိသိဒိပြည် အန္တိအုတ်မြို့တွင် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် များစွာသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံစားခဲ့ရပြီး၊ အမှုတော်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ခေတ္တချန်ထားခဲ့သော ယုံကြည်သူများသည်လည်း “ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့်လည်းကောင်း၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံလျက်ရှိကြ၏။”

The gospel message was advancing, and the apostles had every
reason for feeling encouraged. Their labors had been richly blessed
among the Pisidians at Antioch, and the believers whom they left to
carry forward the work alone for a time, “were flled with joy, and
with the Holy Ghost.”