Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း (၁၆) — အန္တိအုတ်မြို့ရှိ ဧဝံဂေလိသတင်းစကား

[155] Chapter 16—The Gospel Message in Antioch

(ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၁:၁၉-၂၆ နှင့် ၁၃:၁-၃ အပေါ် အခြေခံထားပါသည်။)

This chapter is based on Acts 11:19-26; 13:1-3.

ညှဉ်းဆဲနှိပ်စက်မှုကြောင့် တပည့်တော်တို့သည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက်၊ ဧဝံဂေလိသတင်းစကားသည် ပါလက်စတိုင်းနယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်၍ ဒေသအနှံ့အပြားသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ အရေးပါသော ဗဟိုဌာနများတွင် ယုံကြည်သူအစုအဖွဲ့ငယ်များစွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တပည့်တော်အချို့သည် “ဖိနိတ်ပြည်၊ ကုပရုကျွန်း၊ အန္တိအုတ်မြို့တိုင်အောင် လှည့်လည်၍ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောကြ၏။” သူတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုများသည် များသောအားဖြင့် ဟေဗြဲနှင့် ဂရိယုဒလူမျိုးများကြားတွင်သာ ကန့်သတ်ထားလေ့ရှိပြီး ထိုအချိန်က ကမ္ဘာ့မြို့ကြီးတိုင်းနီးပါးတွင် ယုဒလူမျိုး အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာကြီးများ ရှိခဲ့သည်။

After the disciples had been driven from Jerusalem by persecution, the gospel message spread rapidly through the regions lying
beyond the limits of Palestine; and many small companies of believers were formed in important centers. Some of the disciples
“traveled as far as Phenice, and Cyprus, and Antioch, preaching the
word.” Their labors were usually confned to the Hebrew and Greek
Jews, large colonies of whom were at this time to be found in nearly
all the cities of the world.

ဧဝံဂေလိတရားကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့ကြသည့် နေရာများထဲတွင် ထိုစဉ်က ဆီးရီးယားပြည်၏ မြို့တော်ဖြစ်သော အန္တိအုတ်မြို့လည်း ပါဝင်သည်။ ထိုလူဦးရေထူထပ်သော ဗဟိုဌာနမှ ကျယ်ပြန့်သော ကုန်သွယ်မှုများကြောင့် လူမျိုးစုံတို့သည် ထိုမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထို့ပြင် အန္တိအုတ်မြို့သည် ကျန်းမာရေးနှင့်ညီညွတ်သော တည်နေရာ၊ လှပသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ သန့်ပြန့်မှုတို့ကြောင့် အေးအေးဆေးဆေး နေလိုသူများနှင့် ပျော်ပါးလိုသူများအတွက် အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခုအဖြစ် လူသိများသည်။ တမန်တော်များခေတ်တွင်မူ ထိုမြို့သည် ကာမဂုဏ်ခံစားမှုနှင့် ဒုစရိုက်တို့ ထူပြောရာမြို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

Among the places mentioned where the gospel was gladly received is Antioch, at that time the metropolis of Syria. The extensive
commerce carried on from that populous center brought to the city
many people of various nationalities. Besides, Antioch was favorably known as a resort for lovers of ease and pleasure, because of
its healthful situation, its beautiful surroundings, and the wealth,
[156] culture, and refnement to be found there. In the days of the apostles
it had become a city of luxury and vice.

ကုပရုကျွန်းနှင့် ကုရေနေပြည်မှလာသော တပည့်တော်အချို့သည် အန္တိအုတ်မြို့တွင် “သခင်ယေရှု၏အကြောင်းတရားကို ဟောပြောလျက်” လူအများရှေ့တွင် သွန်သင်ကြသည်။ “သခင်ဘုရား၏လက်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူရှိတော်မူသဖြင့်” သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်သော ကြိုးပမ်းမှုများသည် အောင်မြင်မှုအသီးအပွင့်များ ရရှိခဲ့သည်။ “လူအပေါင်းတို့သည် ယုံကြည်၍ သခင်ဘုရားထံသို့ ပြောင်းလဲကြ၏။”

The gospel was publicly taught in Antioch by certain disciples
from Cyprus and Cyrene, who came “preaching the Lord Jesus.”
“The hand of the Lord was with them,” and their earnest labors were
productive of fruit. “A great number believed, and turned unto the
Lord.”

“ထိုသတင်းသည် ယေရုရှလင်မြို့ရှိ အသင်းတော်၏ နားထဲသို့ရောက်လျှင်၊ ဗာနဗကို အန္တိအုတ်မြို့တိုင်အောင် စေလွှတ်ကြ၏။” ဗာနဗသည် သူ၏အမှုတော်လုပ်ငန်းခွင်သစ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ပြီးမြောက်ခဲ့သော အမှုတော်ကို မြင်၍ “ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၍၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် စိတ်ခိုင်ခန့်လျက် သခင်ဘုရား၌ မှီဝဲဆည်းကပ်မည်အကြောင်း တိုက်တွန်းနှိုးဆော်လေ၏။”

“Tidings of these things came unto the ears of the church which
was in Jerusalem: and they sent forth Barnabas, that he should go as
far as Antioch.” Upon arrival in his new feld of labor, Barnabas saw
the work that had already been accomplished by divine grace, and
he “was glad, and exhorted them all, that with purpose of heart they
would cleave unto the Lord.”

အန္တိအုတ်မြို့ရှိ ဗာနဗ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် များစွာသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ရရှိစေပြီး၊ ထိုနေရာရှိ ယုံကြည်သူအရေအတွက်လည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။ အမှုတော်များ ဖွံ့ဖြိုးလာသည်နှင့်အမျှ၊ ဘုရားသခင် ဖွင့်လှစ်ပေးထားသော အခွင့်အရေးများတွင် ရှေ့ဆက်နိုင်ရန် သင့်တော်သောအကူအညီ လိုအပ်ကြောင်း ဗာနဗ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှောလု (ပေါလု) ကို ရှာရန် တာရှုမြို့သို့ သွားခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် “ဆီးရီးယားနှင့် ကိလိကိပြည်တို့တွင်” သူတစ်ချိန်က ဖျက်ဆီးခဲ့သော “ယုံကြည်ခြင်းတရားကို” ဟောပြောလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ (ဂလာတိ ၁:၂၁၊ ၂၃)။ ဗာနဗသည် ပေါလုကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူနှင့်အတူ အမှုတော်ဆောင်ဖော်အဖြစ် လိုက်ပါရန် တိုက်တွန်းနိုင်ခဲ့သည်။

The labors of Barnabas in Antioch were richly blessed, and many
were added to the number of believers there. As the work developed,
Barnabas felt the need of suitable help in order to advance in the
106
Gospel Message in Antioch 107
opening providences of God, and he went to Tarsus to seek for
Paul, who, after his departure from Jerusalem some time before, had
been laboring in “the regions of Syria and Cilicia,” proclaiming “the
faith which once he destroyed.” Galatians 1:21, 23. Barnabas was
successful in fnding Paul and in persuading him to return with him
as a companion in ministry.

လူဦးရေထူထပ်သော အန္တိအုတ်မြို့တွင် ပေါလုသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အမှုတော်လုပ်ငန်းခွင်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ ပညာဗဟုသုတ၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့သည် ထိုယဉ်ကျေးသောမြို့ရှိ နေထိုင်သူများနှင့် လာရောက်လည်ပတ်သူများအပေါ် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အားကောင်းခဲ့သည်။ သူသည် ဗာနဗလိုအပ်နေသော အကူအညီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ တပည့်တော်နှစ်ဦးသည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး သစ္စာရှိစွာဖြင့် အတူတကွ အမှုတော်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး၊ လောက၏ ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သော နာဇရက်မြို့သား ယေရှုအကြောင်းကို လူများစွာအား ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာများ ပေးဝေခဲ့ကြသည်။

In the populous city of Antioch, Paul found an excellent feld of
labor. His learning, wisdom, and zeal exerted a powerful influence
over the inhabitants and frequenters of that city of culture; and
he proved just the help that Barnabas needed. For a year the two
disciples labored unitedly in faithful ministry, bringing to many a [157]
saving knowledge of Jesus of Nazareth, the world’s Redeemer.

အန္တိအုတ်မြို့တွင် တပည့်တော်များကို “ခရစ်ယာန်” ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ ဟောပြောခြင်း၊ သွန်သင်ခြင်းနှင့် စကားပြောဆိုခြင်းတို့တွင် အဓိကအကြောင်းအရာ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုနာမည်ကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ မြေကြီးပေါ်က အမှုတော်ဆောင်စဉ်ကာလများ၊ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျရှိနေခြင်းကြောင့် တပည့်တော်များ ကောင်းကြီးခံစားခဲ့ရသည့် အဖြစ်အပျက်များကို အစဉ်တစိုက် ပြန်လည်ပြောပြလေ့ရှိကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များနှင့် ကုသခြင်းဆိုင်ရာ နိမိတ်လက္ခဏာများကိုလည်း မမောမပန်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ တုန်ရီသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် မျက်ရည်စို့သော မျက်လုံးများဖြင့် ဥယျာဉ်တော်အတွင်း ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာခံစားရမှု၊ သစ္စာဖောက်ခံရမှု၊ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရမှုနှင့် အသတ်ခံရမှုများအကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ ရန်သူများ၏ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို သည်းခံခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းတို့ဖြင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ပုံကိုလည်းကောင်း၊ ညှဉ်းဆဲသူများအတွက် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ သနားခြင်းစိတ်ဖြင့် ဆုတောင်းပေးခဲ့ပုံတို့ကိုလည်းကောင်း ပြောပြခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၊ ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွခြင်းနှင့် ကျဆုံးသွားသော လူသားများအတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှေ့နေအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသော အမှုတော်များသည် သူတို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောဆိုလိုသော အကြောင်းအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်အကြောင်းကို ဟောပြောပြီး ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းကြသောကြောင့်၊ သာသနာပလူများက သူတို့ကို ခရစ်ယာန်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသည် သင့်လျော်လှပေသည်။

It was in Antioch that the disciples were frst called Christians.
The name was given them because Christ was the main theme of
their preaching, their teaching, and their conversation. Continually
they were recounting the incidents that had occurred during the days
of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His
personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His
miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke
of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the
forbearance and humility with which He had endured the contumely
and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike
pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His
resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator
for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well
might the heathen call them Christians, since they preached Christ
and addressed their prayers to God through Him.

သူတို့အား ခရစ်ယာန်ဟူသော နာမကို ပေးသနားတော်မူသောအရှင်မှာ ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်။ ဤနာမသည် ခရစ်တော်နှင့် ပူးပေါင်းသူအားလုံးအတွက် ပေးထားသော မြင့်မြတ်သောနာမ ဖြစ်သည်။ ဤနာမနှင့်ပတ်သက်၍ ယာကုပ်က နောက်ပိုင်းတွင် “ငွေရတတ်သောသူတို့သည် သင်တို့ကို ညှဉ်းဆဲကြသည်မဟုတ်လော။ တရားရာဇပလ္လင်ရှေ့သို့ ဆွဲငင်ကြသည်မဟုတ်လော။ သင်တို့၌ သမုတ်သော မြင့်မြတ်သောနာမတော်ကို သူတို့သည် ကဲ့ရဲ့ကြသည်မဟုတ်လော” ဟု ရေးသားခဲ့သည်။ (ယာကုပ် ၂:၆၊ ၇)။ ပေတရုကလည်း “ခရစ်ယာန်ဖြစ်သောကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကိုခံရလျှင် ရှက်ခြင်းမရှိစေနှင့်။ ထိုသို့ဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းစေ။” “ခရစ်တော်၏နာမတော်ကြောင့် ကဲ့ရဲ့ခြင်းကိုခံရလျှင် သင်တို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား ဘုန်းတော်၏ဝိညာဉ်တည်းဟူသော ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့အပေါ်၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူ၏” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ (၁ ပေတရု ၄:၁၆၊ ၁၄)။

It was God who gave to them the name of Christian. This is a
royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of
this name that James wrote later, “Do not rich men oppress you, and
draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that
worthy name by the which ye are called?” James 2:6, 7. And Peter
declared, “If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed;
but let him glorify God on this behalf.” “If ye be reproached for
the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God
resteth upon you.” 1 Peter 4:16, 14.

အန္တိအုတ်မြို့မှ ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်က သူတို့၏ အသက်တာတွင် “စေတနာတော်အတိုင်း အလိုရှိစေခြင်းငှါ၎င်း၊ အကျင့်ကျင့်စေခြင်းငှါ၎င်း” အလုပ်လုပ်လိုကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။ (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၃)။ ထာဝရတန်ဖိုးရှိသော အရာများကို ဂရုမစိုက်ကြသူများအကြား နေထိုင်ရသော်လည်း၊ သူတို့သည် စိတ်ရိုးဖြောင့်သူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန်နှင့် သူတို့ချစ်မြတ်နိုး၍ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သော အရှင်၏အကြောင်းကို ခိုင်မာစွာ သက်သေခံရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ နှိမ့်ချသော အမှုတော်ဆောင်ခြင်းတွင် ဇီဝကမ္မနှုတ်ကပတ်တော်ကို ထိရောက်စေရန် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို အမှီပြုတတ်လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လူမှုဘဝနယ်ပယ်အသီးသီးတွင် ခရစ်တော်အပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို နေ့စဉ် သက်သေခံခဲ့ကြသည်။

The believers at Antioch realized that God was willing to work in [158]
their lives “both to will and to do of His good pleasure.” Philippians
108 The Acts of the Apostles
2:13. Living, as they were, in the midst of a people who seemed to
care but little for the things of eternal value, they sought to arrest
the attention of the honest in heart, and to bear positive testimony
concerning Him whom they loved and served. In their humble
ministry they learned to depend upon the power of the Holy Spirit
to make effective the word of life. And so, in the various walks of
life, they daily bore testimony of their faith in Christ.

အန္တိအုတ်မြို့ရှိ ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များ၏ စံနမူနာသည် ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာ့မြို့ကြီးများတွင် နေထိုင်နေကြသော ယုံကြည်သူတိုင်းအတွက် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ဖြစ်စေသင့်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသော ပညာရှိလုပ်သားများကို လူဦးရေထူထပ်သော ဗဟိုဌာနများတွင် ထားရှိ၍ လူထုရှေ့မှောက် ကြိုးပမ်းမှုများကို ဦးဆောင်စေခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ စီစဉ်မှုဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုမြို့များတွင် နေထိုင်ကြသော အသင်းသားများကလည်း မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဘုရားသခင်ပေးထားသော စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုရန်မှာ ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ယူမှုကို အပြည့်အဝ နာခံသူများအတွက် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ အဆင်သင့် ရှိနေပါသည်။ ထိုသို့သော အမှုတော်ဆောင်များသည် ဝိညာဉ်များကို ယေရှုထံသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းသောအခါ၊ အခြားနည်းလမ်းဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မရောက်ရှိနိုင်သော လူများစွာသည် ရိုးသားသော ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုးပမ်းမှုအပေါ် တုံ့ပြန်ရန် အဆင်သင့်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိရလိမ့်မည်။

The example of the followers of Christ at Antioch should be an
inspiration to every believer living in the great cities of the world today. While it is in the order of God that chosen workers of consecration and talent should be stationed in important centers of population
to lead out in public efforts, it is also His purpose that the church
members living in these cities shall use their God-given talents in
working for souls. There are rich blessings in store for those who
surrender fully to the call of God. As such workers endeavor to win
souls to Jesus, they will fnd that many who never could have been
reached in any other way are ready to respond to intelligent personal
effort.

ယနေ့ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းတော်သည် ကျမ်းစာသမ္မာတရားကို လက်တွေ့ပြသသော ကိုယ်စားလှယ်များကို လိုအပ်နေပါသည်။ ခန့်အပ်ထားသော ဓမ္မဆရာများတည်းဟူသော အင်အားဖြင့်သာ မြို့ကြီးများအား သတိပေးရန် မလုံလောက်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ဓမ္မဆရာများကိုသာမက၊ ဆရာဝန်များ၊ သူနာပြုများ၊ စာပေဝေငှသူများ၊ ကျမ်းစာလုပ်သားများနှင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သိကျွမ်းကာ ကျေးဇူးတော်၏ တန်ခိုးကို နားလည်သော ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသည့် အရပ်သားများကိုပါ သတိမပေးရသေးသော မြို့များ၏ လိုအပ်ချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် ခေါ်ယူနေပါသည်။ အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေပြီး လုပ်ဆောင်စရာများစွာ ကျန်ရှိနေပါသည်။ ယခုရရှိထားသော အခွင့်အရေးများကို ပညာရှိစွာ အသုံးချနိုင်ရန်အတွက် အေဂျင်စီတိုင်းကို စတင်လုပ်ဆောင်စေရမည်။

The cause of God in the earth today is in need of living representatives of Bible truth. The ordained ministers alone are not
equal to the task of warning the great cities. God is calling not only
upon ministers, but also upon physicians, nurses, colporteurs, Bible
workers, and other consecrated laymen of varied talent who have
[159] a knowledge of the word of God and who know the power of His
grace, to consider the needs of the unwarned cities. Time is rapidly
passing, and there is much to be done. Every agency must be set in
operation, that present opportunities may be wisely improved.

အန္တိအုတ်မြို့တွင် ဗာနဗနှင့်အတူ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ပေါလု၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများအတွက် ထူးခြားသော အမှုတော်ကို လုပ်ဆောင်ရန် သခင်ဘုရားက သူ့ကို ခေါ်ယူထားသည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ပေါလု ပြောင်းလဲခဲ့စဉ်ကပင် သခင်ဘုရားက သူ့ကို တစ်ပါးအမျိုးသားများထံသို့ စေလွှတ်သော အမှုတော်ဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ “သူတို့သည် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို၎င်း၊ ငါ့ကိုယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ရောက်သော သူတို့နှင့်တကွ အမွေကို၎င်း ရစေခြင်းငှါ၊ သူတို့၏မျက်စိကို ဖွင့်၍၊ မှောင်မိုက်မှအလင်းသို့၎င်း၊ စာတန်၏အုပ်စိုးခြင်းမှ ဘုရားသခင်ထံသို့၎င်း လွှဲအံ့သောငှါ” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ (တမန်တော် ၂၆:၁၈)။ အာနနိထံ ထင်ရှားခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်ကလည်း ပေါလုနှင့်ပတ်သက်၍ “ဤသူကား၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့နှင့် ရှင်ဘုရင်တို့ထံသို့၎င်း၊ ဣသရေလအမျိုးသားတို့ထံသို့၎င်း၊ ငါ၏နာမကို ပို့ဆောင်စေခြင်းငှါ ငါရွေးချယ်သော တန်ဆာဖြစ်၏” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ (တမန်တော် ၉:၁၅)။ ပေါလုကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ ခရစ်ယာန်သက်တမ်း နောက်ပိုင်းတွင် ယေရုရှလင် ဗိမာန်တော်၌ ဆုတောင်းနေစဉ် ကောင်းကင်မှ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက သူ့ထံသို့ လာရောက်၍ “သွားလော့။ ဝေးလှသော အရပ်၌ရှိသော တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ထံသို့ သင့်ကို ငါစေလွှတ်မည်” ဟု မှာကြားခဲ့သည်။ (တမန်တော် ၂၂:၂၁)။

Paul’s labors at Antioch, in association with Barnabas, strengthened him in his conviction that the Lord had called him to do a
special work for the Gentile world. At the time of Paul’s conversion, the Lord had declared that he was to be made a minister to
the Gentiles, “to open their eyes, and to turn them from darkness to
light, and from the power of Satan unto God, that they may receive
forgiveness of sins, and inheritance among them which are sanctifed by faith that is in Me.” Acts 26:18. The angel that appeared to
Ananias had said of Paul, “He is a chosen vessel unto Me, to bear
My name before the Gentiles, and kings, and the children of Israel.”
Acts 9:15. And Paul himself, later in his Christian experience, while
Gospel Message in Antioch 109
praying in the temple at Jerusalem, had been visited by an angel
from heaven, who bade him, “Depart: for I will send thee far hence
unto the Gentiles.” Acts 22:21.

ဤသို့ဖြင့် သခင်ဘုရားသည် ပေါလုအား တစ်ပါးအမျိုးသားများရှိရာ ကျယ်ပြန့်သော သာသနာပြုလုပ်ငန်းခွင်သို့ ဝင်ရောက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်ပြီး ခက်ခဲသော အမှုတော်အတွက် သူ့ကို ပြင်ဆင်ရန်၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ကိုယ်တော်နှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်သွယ်စေပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ လှပမှုနှင့် ဘုန်းတော်ကို မြင်တွေ့နိုင်သော အမြင်များကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။ “ကမ္ဘာဦးကပင် ဝှက်ထားသော နက်နဲရာတရား” (ရောမ ၁၆:၂၅) — “အလိုတော်၏ နက်နဲရာတရား” (ဧဖက် ၁:၉) ကို လူတို့အား သိစေသော အမှုတော်ကို သူ့အား အပ်နှင်းခဲ့သည်။ “ထိုနက်နဲရာတရားဟူမူကား၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည် ဧဝံဂေလိတရားအားဖြင့် ခရစ်တော်၌ မွေခံဖော်၊ တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်ဖော်၊ ကတိတော်ကို ဆိုင်ဖော်ဖြစ်ကြသည်ဟု ဆိုလိုသတည်း။ ထိုဧဝံဂေလိတရား၏ အမှုတော်ဆောင်ဖြစ်ရသောအခွင့်ကို ငါရရှိ၏။ ... သန့်ရှင်းသူအပေါင်းတို့တွင် အငယ်ဆုံးသောသူထက်သာ၍ ငယ်သောငါသည်၊ စစ်ဆေး၍မကုန်နိုင်သော ခရစ်တော်၏ကြွယ်ဝခြင်းကို တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အား ဟောပြောရသောအခွင့်နှင့်၊ ခပ်သိမ်းသော အရာတို့ကို ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်၌ ကမ္ဘာဦးကပင် ဝှက်ထားသော နက်နဲရာတရား၏ မိဿဟာယကို လူအပေါင်းတို့အား လင်းစေရသောအခွင့်တည်းဟူသော ဤကျေးဇူးတော်ကို ငါခံရ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ကောင်းကင်အရပ်တို့၌ရှိသော အထွတ်အမြတ်၊ အာဏာစက်တို့သည် အသင်းတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အထူးထူးအပြားပြားသော ဉာဏ်တော်ကို ယခုသိရကြမည်အကြောင်း၊ ငါတို့သခင် ခရစ်ယေရှုအားဖြင့် ဘုရားသခင် စီရင်တော်မူသော ထာဝရအကြံတော်နှင့်အညီ ဖြစ်သတည်း။” (ဧဖက် ၃:၅-၁၁)။

Thus the Lord had given Paul his commission to enter the broad
missionary feld of the Gentile world. To prepare him for this extensive and diffcult work, God had brought him into close connection
with Himself and had opened before his enraptured vision views of
the beauty and glory of heaven. To him had been given the ministry
of making known “the mystery” which had been “kept secret since
the world began” (Romans 16:25),—“the mystery of His will” (Eph- [160]
esians 1:9), “which in other ages was not made known unto the sons
of men, as it is now revealed unto His holy apostles and prophets
by the Spirit; that the Gentiles should be fellow heirs, and of the
same body, and partakers of His promise in Christ by the gospel:
whereof,” declares Paul, “I was made a minister.... Unto me, who
am less than the least of all saints, is this grace given, that I should
preach among the Gentiles the unsearchable riches of Christ; and to
make all men see what is the fellowship of the mystery, which from
the beginning of the world hath been hid in God, who created all
things by Jesus Christ: to the intent that now unto the principalities
and powers in heavenly places might be known by the church the
manifold wisdom of God, according to the eternal purpose which
He purposed in Christ Jesus our Lord.” Ephesians 3:5-11.

ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် အန္တိအုတ်မြို့ရှိ ယုံကြည်သူများနှင့်အတူ တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်စဉ်အတွင်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုများကို အလျှံပယ် ကောင်းကြီးပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဧဝံဂေလိအမှုတော်ဆောင်အဖြစ် တရားဝင် ခန့်အပ်ခြင်း (Ordination) မခံရသေးပေ။ ယခုအခါ သူတို့၏ ခရစ်ယာန်သက်တမ်းတွင် ခက်ခဲသော သာသနာပြုလုပ်ငန်းတစ်ခုကို ဘုရားသခင်က သူတို့ကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အပ်နှင်းတော့မည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် အသင်းတော်မှတစ်ဆင့် ရရှိနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးတိုင်းကို သူတို့ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။

God had abundantly blessed the labors of Paul and Barnabas
during the year they remained with the believers in Antioch. But
neither of them had as yet been formally ordained to the gospel
ministry. They had now reached a point in their Christian experience
when God was about to entrust them with the carrying forward of
a diffcult missionary enterprise, in the prosecution of which they
would need every advantage that could be obtained through the
agency of the church.

“အန္တိအုတ်မြို့တွင်ရှိသော အသင်းတော်၌ ဗာနဗ၊ နိဂါဟုခေါ်သော ရှုမောင်၊ ကုရေနေပြည်သား လုကိ၊ ... ရှောလု တည်းဟူသော ပရောဖက်နှင့် ဆရာအချို့ရှိကြ၏။ ထိုသူတို့သည် သခင်ဘုရားအား ဝတ်ပြုလျက် အစာကိုရှောင်ကြစဉ်၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က၊ ငါခေါ်ထားသော အမှုသို့ ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့ကို ခွဲထားကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။” သာသနာပကမ္ဘာသို့ သာသနာပြုများအဖြစ် စေလွှတ်ခြင်းမခံရမီ၊ ဤတမန်တော်များကို အစာရှောင်ခြင်း၊ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် လက်တင်ခြင်းတို့ဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ လေးနက်စွာ ဆက်ကပ်အပ်နှံခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် သမ္မာတရားကို သွန်သင်ရုံသာမက၊ ဗတ္တိဇံမင်္ဂလာကို ပေးရန်နှင့် အသင်းတော်များကို တည်ထောင်ရန် အသင်းတော်မှ အခွင့်အာဏာ အပြည့်အဝ ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

“There were in the church that was at Antioch certain prophets
and teachers; as Barnabas, and Simeon that was called Niger, and
Lucius of Cyrene, and Manaen, ... and Saul. As they ministered to
the Lord, and fasted, the Holy Ghost said, Separate Me Barnabas [161]
and Saul for the work whereunto I have called them.” Before being
sent forth as missionaries to the heathen world, these apostles were
solemnly dedicated to God by fasting and prayer and the laying on
110 The Acts of the Apostles
of hands. Thus they were authorized by the church, not only to teach
the truth, but to perform the rite of baptism and to organize churches,
being invested with full ecclesiastical authority.

ထိုအချိန်တွင် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် အရေးကြီးသော ခေတ်ကာလတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ တစ်ပါးအမျိုးသားများအကြား ဧဝံဂေလိသတင်းစကားကို ကြေညာခြင်းလုပ်ငန်းကို ယခုအခါ အင်တိုက်အားတိုက် ဆောင်ရွက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအကျိုးဆက်အနေဖြင့် ဝိညာဉ်များစွာကို သိမ်းပိုက်ခြင်းအားဖြင့် အသင်းတော်သည် ခိုင်မာလာမည်ဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ငန်းကို ဦးဆောင်ရန် ခန့်အပ်ခံရသော တမန်တော်များသည် သံသယဖြစ်ခြင်း၊ အစွဲရှိခြင်းနှင့် မနာလိုဖြစ်ခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ယုဒလူမျိုးနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားများကို ကာလကြာရှည်စွာ ခွဲခြားထားသော “ခြားနားခြင်းတည်းဟူသော အလယ်၌ရှိသော တံတိုင်း” (ဧဖက် ၂:၁၄) ကို ဖြိုဖျက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော သူတို့၏ သွန်သင်ချက်များသည် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိဟု စွပ်စွဲခံရနိုင်ပြီး၊ ဧဝံဂေလိအမှုတော်ဆောင်များအဖြစ် သူတို့၏ အခွင့်အာဏာကိုလည်း ယုံကြည်သော ယုဒလူမျိုးအချို့က မေးခွန်းထုတ်ကြပေမည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏အစေခံများ ရင်ဆိုင်ရမည့် အခက်အခဲများကို ကြိုတင်မြင်တော်မူသဖြင့်၊ သူတို့၏အလုပ်ကို မည်သူမျှ စောဒကမတက်နိုင်စေရန် အမှုတော်အတွက် လူအများရှေ့တွင် ခွဲခန့်မှတ်သားရန် ဗျာဒိတ်တော်အားဖြင့် အသင်းတော်ကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့အား ခန့်အပ်ခြင်း (Ordination) သည် တစ်ပါးအမျိုးသားများထံသို့ ဧဝံဂေလိသတင်းကောင်းကို ပို့ဆောင်ရန် ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်ထားကြောင်း လူအများရှေ့တွင် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

The Christian church was at this time entering upon an important
era. The work of proclaiming the gospel message among the Gentiles
was now to be prosecuted with vigor; and as a result the church was
to be strengthened by a great ingathering of souls. The apostles who
had been appointed to lead out in this work would be exposed to
suspicion, prejudice, and jealousy. Their teachings concerning the
breaking down of “the middle wall of partition” (Ephesians 2:14)
that had so long separated the Jewish and the Gentile world, would
naturally subject them to the charge of heresy, and their authority
as ministers of the gospel would be questioned by many zealous,
believing Jews. God foresaw the diffculties that His servants would
be called to meet, and, in order that their work should be above
challenge, He instructed the church by revelation to set them apart
publicly to the work of the ministry. Their ordination was a public
recognition of their divine appointment to bear to the Gentiles the
glad tidings of the gospel.

ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့သည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်ထံမှ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းကို ခံယူထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့်၊ လက်တင်ခြင်း မင်္ဂလာသည် သူတို့အတွက် ကျေးဇူးတော်အသစ် သို့မဟုတ် အရည်အချင်းအသစ်ကို တိုးစေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ခန့်အပ်ထားသော ရာထူးအတွက် သတ်မှတ်ခြင်းနှင့် ထိုရာထူးရှိ အခွင့်အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ အစဉ်အလာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအားဖြင့် အသင်းတော်၏ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ပေါ်တွင် ထားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

Both Paul and Barnabas had already received their commission
[162] from God Himself, and the ceremony of the laying on of hands
added no new grace or virtual qualifcation. It was an acknowledged
form of designation to an appointed offce and a recognition of one’s
authority in that offce. By it the seal of the church was set upon the
work of God.

ယုဒလူမျိုးများအတွက် ဤအစဉ်အလာသည် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ယုဒလူမျိုး ဖခင်တစ်ဦးသည် မိမိ၏ သားသမီးများကို ကောင်းကြီးပေးသောအခါ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်လေ့ရှိသည်။ ယဇ်ပူဇော်ရန် တိရစ္ဆာန်ကို ဆက်ကပ်သောအခါ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် အခွင့်အာဏာရှိသူသည် ထိုတိရစ္ဆာန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်လေ့ရှိသည်။ အန္တိအုတ်မြို့ရှိ ယုံကြည်သူအသင်းတော်မှ အမှုတော်ဆောင်များသည် ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့အပေါ် လက်တင်ကြသောအခါ၊ ထိုလုပ်ဆောင်မှုအားဖြင့် သူတို့အား ခန့်အပ်ထားသော သီးခြားအမှုတော်တွင် မိမိတို့၏ ဘဝကို ဆက်ကပ်ထားသည့် ရွေးကောက်ခံ တမန်တော်များအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ သက်ရောက်ပါစေကြောင်း တောင်းလျှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

To the Jew this form was a signifcant one. When a Jewish
father blessed his children, he laid his hands reverently upon their
heads. When an animal was devoted to sacrifce, the hand of the one
invested with priestly authority was laid upon the head of the victim.
And when the ministers of the church of believers in Antioch laid
their hands upon Paul and Barnabas, they, by that action, asked God
to bestow His blessing upon the chosen apostles in their devotion to
the specifc work to which they had been appointed.

နောက်ပိုင်းကာလများတွင် လက်တင်ခြင်းဖြင့် ခန့်အပ်သော စနစ်ကို အလွဲသုံးစားပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုလုပ်ဆောင်မှုအပေါ် မလျော်ကန်သော အရေးပါမှုကို ပေးခဲ့ကြပြီး၊ ထိုသို့ ခန့်အပ်ခြင်းခံရသူများသည် မည်သည့်ဓမ္မအမှုအတွက်မဆို ချက်ချင်း အရည်အချင်းပြည့်ဝသွားသကဲ့သို့ တန်ခိုးတစ်ခုခု ချက်ချင်းသက်ရောက်သွားသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤတမန်တော်နှစ်ပါးကို ခွဲခန့်မှတ်သားရာတွင်၊ လက်တင်ခြင်းသက်သက်ကြောင့် မည်သည့်ထူးခြားသော စွမ်းအားမှ ကူးစက်သွားခြင်းမရှိကြောင်း မှတ်တမ်းများက ဖော်ပြသည်။ သူတို့အား ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် ထိုအရာက သူတို့၏ နောင်လာမည့် အမှုတော်အပေါ် မည်သို့ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ကြောင်းကိုသာ ရိုးရှင်းစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

At a later date the rite of ordination by the laying on of hands was
greatly abused; unwarrantable importance was attached to the act,
as if a power came at once upon those who received such ordination,
which immediately qualifed them for any and all ministerial work.
But in the setting apart of these two apostles, there is no record
Gospel Message in Antioch 111
indicating that any virtue was imparted by the mere act of laying on
of hands. There is only the simple record of their ordination and of
the bearing that it had on their future work.

သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က ပေါလုနှင့် ဗာနဗတို့ကို သီးခြားအမှုတော်ဆောင်ရန် ခွဲထုတ်ခဲ့သော အခြေအနေများသည်၊ သခင်ဘုရားသည် သူ၏ စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားသော အသင်းတော်ရှိ ခန့်အပ်ထားသော ကိုယ်စားလှယ်များမှတစ်ဆင့် အလုပ်လုပ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာက ပေါလုနှင့်ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကယ်တင်ရှင်ကိုယ်တိုင် ပေါလုအား ဦးစွာဖော်ပြခဲ့ပြီးနောက်၊ ပေါလုသည် ဒမာသက်မြို့ရှိ အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော အသင်းတော်ဝင်များနှင့် ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် ထိုနေရာရှိ အသင်းတော်သည်လည်း ပြောင်းလဲသွားသော ဖာရိရှဲ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအတွေ့အကြုံနှင့် ပတ်သက်၍ ကြာရှည်စွာ မှောင်မိုက်၌ ရှိမနေခဲ့ပါ။ ယခုအခါ ထိုစဉ်က ပေးအပ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ရောက်လာသောအခါ၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ပေါလုအား တစ်ပါးအမျိုးသားများထံ ဧဝံဂေလိတရား ပို့ဆောင်ရန် ရွေးချယ်ထားသော တန်ဆာဖြစ်ကြောင်း တစ်ဖန် သက်သေခံခဲ့ပြီး၊ ပေါလုနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ခန့်အပ်ရန် အသင်းတော်အား တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ အန္တိအုတ်မြို့ရှိ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် “သခင်ဘုရားအား ဝတ်ပြုလျက် အစာကိုရှောင်ကြစဉ်၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က၊ ငါခေါ်ထားသော အမှုသို့ ဗာနဗနှင့် ရှောလုတို့ကို ခွဲထားကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

The circumstances connected with the separation of Paul and
Barnabas by the Holy Spirit to a defnite line of service show clearly
that the Lord works through appointed agencies in His organized
church. Years before, when the divine purpose concerning Paul was
frst revealed to him by the Saviour Himself, Paul was immediately
afterward brought into contact with members of the newly organized [163]
church at Damascus. Furthermore, the church at that place was not
long left in darkness as to the personal experience of the converted
Pharisee. And now, when the divine commission given at that time
was to be more fully carried out, the Holy Spirit, again bearing
witness concerning Paul as a chosen vessel to bear the gospel to the
Gentiles, laid upon the church the work of ordaining him and his
fellow laborer. As the leaders of the church in Antioch “ministered
to the Lord, and fasted, the Holy Ghost said, Separate Me Barnabas
and Saul for the work whereunto I have called them.”

ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သူ၏ အသင်းတော်ကို အလင်း၏လမ်းကြောင်းအဖြစ် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ ၎င်းမှတစ်ဆင့် ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် အလိုတော်ကို ဆက်သွယ်ပြောဆိုသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူ၏ အစေခံတစ်ဦးဦးအား အသင်းတော်၏ အတွေ့အကြုံနှင့် သီးခြားဖြစ်သော သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အတွေ့အကြုံမျိုးကို မပေးပါ။ အသင်းတော် — ခရစ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ် — သည် မှောင်မိုက်၌ ရှိနေစဉ်၊ လူတစ်ဦးတည်းအား အသင်းတော်တစ်ခုလုံးအတွက် အလိုတော်ကို သိစေခြင်းမျိုးကိုလည်း မပြုလုပ်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုအရ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ အစေခံများကို အသင်းတော်နှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်သွယ်စေသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့သည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု လျော့နည်းစေပြီး၊ ဘုရားသခင်က အမှုတော်ကို တိုးတက်စေရန် ဦးဆောင်နေသော အခြားသူများကို ပိုမိုယုံကြည်ကိုးစားနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

God has made His church on the earth a channel of light, and
through it He communicates His purposes and His will. He does
not give to one of His servants an experience independent of and
contrary to the experience of the church itself. Neither does He give
one man a knowledge of His will for the entire church while the
church—Christ’s body—is left in darkness. In His providence He
places His servants in close connection with His church in order that
they may have less confdence in themselves and greater confdence
in others whom He is leading out to advance His work.

အသင်းတော်အတွင်း၌ အမြဲတမ်း တစ်သီးပုဂ္ဂလ လွတ်လပ်မှုကိုသာ လိုလားသူများ ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့သော စိတ်ဓာတ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်း၊ ညီအစ်ကိုများ၏ အကြံဉာဏ်နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားခြင်းထက် (အထူးသဖြင့် ဘုရားသခင်က ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ထားသူများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို) မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ အားကိုးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်ကြောင်း သူတို့ သဘောမပေါက်ကြပါ။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ အသင်းတော်အား မည်သူမျှ လျစ်လျူမရှုသင့်သော၊ အထင်မသေးသင့်သော အထူးအခွင့်အာဏာနှင့် တန်ခိုးကို ပေးအပ်ထားပါသည်။ အကြောင်းမူကား ထိုသို့ပြုလုပ်သူသည် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို အထင်သေးရာ ရောက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

There have ever been in the church those who are constantly
inclined toward individual independence. They seem unable to
realize that independence of spirit is liable to lead the human agent
to have too much confdence in himself and to trust in his own
judgment rather than to respect the counsel and highly esteem the
judgment of his brethren, especially of those in the offces that God [164]
has appointed for the leadership of His people. God has invested
His church with special authority and power which no one can be
justifed in disregarding and despising, for he who does this despises
the voice of God.
112 The Acts of the Apostles

မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်သည်သာ အမြင့်ဆုံးဟု ယူဆလိုသူများသည် ကြီးစွာသော အန္တရာယ်ရှိနေပါသည်။ ဘုရားသခင်က အမှုတော်ကို တည်ဆောက်ရန်နှင့် တိုးချဲ့ရန် အသုံးပြုနေသော အလင်း၏လမ်းကြောင်းများမှ ထိုသူများကို ခွဲထုတ်ရန်မှာ စာတန်၏ နည်းလမ်းတကျ ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်သည်။ သမ္မာတရား တိုးတက်ပြန့်ပွားရေးအတွက် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များကို လျစ်လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် အထင်သေးခြင်းသည်၊ ဘုရားသခင်က မိမိ၏လူများကို ကူညီရန်၊ အားပေးရန်နှင့် ခွန်အားပေးရန် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းများကို ငြင်းပယ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်ဆောင် မည်သူမဆို ဤအရာများကို ကျော်လွန်၍ မိမိ၏ အလင်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှ တိုက်ရိုက်သာ လာရမည်ဟု ထင်မြင်ခြင်းသည်၊ မိမိကိုယ်မိမိ ရန်သူ၏ လှည့်ဖြားခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းခံရမည့် နေရာသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Those who are inclined to regard their individual judgment as
supreme are in grave peril. It is Satan’s studied effort to separate
such ones from those who are channels of light, through whom God
has wrought to build up and extend His work in the earth. To neglect
or despise those whom God has appointed to bear the responsibilities
of leadership in connection with the advancement of the truth, is to
reject the means that He has ordained for the help, encouragement,
and strength of His people. For any worker in the Lord’s cause to
pass these by, and to think that his light must come through no other
channel than directly from God, is to place himself in a position
where he is liable to be deceived by the enemy and overthrown.

ယုံကြည်သူအားလုံး ထိန်းသိမ်းထားရမည့် နီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးအားဖြင့်၊ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး၊ အသင်းတော်တစ်ခုနှင့် တစ်ခု စည်းလုံးမှု ရှိစေရန် သခင်ဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ ဉာဏ်ပညာတော်ဖြင့် စီစဉ်ထားသည်။ ဤသို့ဖြင့် လူသားကိုယ်စားလှယ်များသည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့အစည်းတိုင်းသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ လက်အောက်တွင် ရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်သူအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သတင်းကောင်းကို ကမ္ဘာသို့ ပေးဝေရန် စနစ်တကျနှင့် လမ်းညွှန်မှုရှိသော ကြိုးပမ်းမှုတွင် စည်းလုံးကြလိမ့်မည်။

The Lord in His wisdom has arranged that by means of the close
relationship that should be maintained by all believers, Christian
shall be united to Christian and church to church. Thus the human
instrumentality will be enabled to co-operate with the divine. Every
agency will be subordinate to the Holy Spirit, and all the believers
will be united in an organized and well-directed effort to give to the
world the glad tidings of the grace of God.

ပေါလုသည် မိမိ၏ တရားဝင် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသော အခါသမယကို သူ၏ ဘဝအမှုတော်တွင် အသစ်သော၊ အရေးပါသော ခေတ်ဦးအစအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်တွင် သူ၏ တမန်တော်အဖြစ် အမှုဆောင်ခြင်းကို စတင်ရေတွက်ခဲ့သည်။

Paul regarded the occasion of his formal ordination as marking
the beginning of a new and important epoch in his lifework. It
[165] was from this time that he afterward dated the beginning of his
apostleship in the Christian church.

အန္တိအုတ်မြို့တွင် ဧဝံဂေလိအလင်းသည် တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေစဉ်၊ ယေရုရှလင်မြို့တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော တမန်တော်များကလည်း အရေးကြီးသော အမှုတော်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်စဉ် ပွဲတော်ကာလများတွင် ပြည်ရပ်အသီးသီးမှ ယုဒလူမျိုးများစွာသည် ဗိမာန်တော်၌ ဝတ်ပြုရန် ယေရုရှလင်သို့ လာကြသည်။ ထိုဘုရားဖူးများထဲမှ အချို့မှာ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်သူများနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လေ့လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဣသရေလအမျိုး၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သော ကတိထားရာ မေရှိယကြွလာမည့်အချိန်ကို မျှော်လင့်တောင့်တနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့၌ ထိုသို့သော ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ်၊ တမန်တော်များသည် မိမိတို့၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်ကြောင်း သိလျက်နှင့်ပင် မတွန့်မဆုတ်သော သတ္တိဖြင့် ခရစ်တော်အကြောင်းကို ဟောပြောခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများအပေါ် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်တော်မူသဖြင့် ယုံကြည်သူအသစ်များစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူတို့သည် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်ရှိ မိမိတို့၏ အိမ်များသို့ ပြန်ကြသောအခါ၊ သမ္မာတရားမျိုးစေ့များကို လူမျိုးတကာနှင့် လူမှုတန်းစားအသီးသီးတို့ကြားတွင် ပျံ့နှံ့စေခဲ့ကြသည်။

While the light of the gospel was shining brightly at Antioch, an
important work was continued by the apostles who had remained
in Jerusalem. Every year, at the time of the festivals, many Jews
from all lands came to Jerusalem to worship at the temple. Some
of these pilgrims were men of fervent piety and earnest students of
the prophecies. They were looking and longing for the advent of the
promised Messiah, the hope of Israel. While Jerusalem was flled
with these strangers, the apostles preached Christ with unflinching
courage, though they knew that in so doing they were placing their
lives in constant jeopardy. The Spirit of God set its seal upon their
labors; many converts to the faith were made; and these, returning
to their homes in different parts of the world, scattered the seeds of
truth through all nations and among all classes of society.

ဤအမှုတော်တွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသော ထင်ရှားသော တမန်တော်များမှာ ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အမျိုးသားချင်းများကြားတွင် ခရစ်တော်အကြောင်းကို ဟောပြောရန် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားကြောင်း ယုံကြည်စိတ်ချခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မြင်ခဲ့၊ ကြားခဲ့ရသော အရာများကို သစ္စာရှိစွာနှင့် ပညာရှိစွာ သက်သေခံခဲ့ကြပြီး၊ “သာ၍ ခိုင်ခံ့သော ပရောဖက်စကား” (၂ ပေတရု ၁:၁၉) ကို ကိုးကားလျက်၊ “သင်တို့သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်သော ထိုယေရှုကို ဘုရားသခင်သည် အရှင်သခင်အဖြစ်၎င်း၊ ခရစ်တော်အဖြစ်၎င်း ခန့်ထားတော်မူသည်ကို ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် အမှန်သိမှတ်ကြစေ” ဟု တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ (တမန်တော် ၂:၃၆)။

Prominent among the apostles who engaged in this work were
Peter, James, and John, who felt confdent that God had appointed
them to preach Christ among their countrymen at home. Faithfully
Gospel Message in Antioch 113
and wisely they labored, testifying of the things they had seen and
heard, and appealing to “a more sure word of prophecy” (2 Peter
1:19), in an effort to persuade “the house of Israel ... that God hath
made that same Jesus, whom” the Jews “crucifed, both Lord and
Christ” (Acts 2:36).