Myanmar 3AM (Official)

 

[၄၃၉] အခန်း ၄၂ — ခရီးစဉ်နှင့် သင်္ဘောပျက်ခြင်း

Chapter 42—The Voyage and Shipwreck [439]

ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၂၇၊ ၂၈:၁-၁၀ ကို အခြေခံထားပါသည်။

This chapter is based on Acts 27; 28:1-10.

နောက်ဆုံးတွင် ပေါလုသည် ရောမသို့ သွားရာလမ်းပေါ်သို့ ရောက်ခဲ့ပြီ။ “ကျွန်ုပ်တို့သည် အီတလီပြည်သို့ သင်္ဘောနှင့် သွားရန် ဆုံးဖြတ်သောအခါ၊ ပေါလုနှင့် အခြားအကျဉ်းသားအချို့တို့ကို ကဲသာမင်း၏ တပ်မှ ယုလိဟုခေါ်သော တပ်မှူးတစ်ဦးထံသို့ အပ်နှံကြ၏။ အာဒြာမုတ္တိမြို့မှ သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်သို့ တက်၍ အာရှကမ်းခြေတစ်လျှောက် သွားရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြရာ၊ သက်သာလောနိတ်မြို့သား မာကေဒေါနိလူ အာရိတ္တာခုသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ပါလာ၏” ဟု လုကာက ရေးသားခဲ့သည်။

At last Paul was on his way to Rome. “When it was determined,”
Luke writes, “that we should sail into Italy, they delivered Paul
and certain other prisoners unto one named Julius, a centurion of
Augustus’ band. And entering into a ship of Adramyttium, we
launched, meaning to sail by the coasts of Asia; one Aristarchus, a
Macedonian of Thessalonica, being with us.”

ခရစ်ယာန်သက္ကရာဇ် ပထမရာစုတွင် ပင်လယ်ခရီးသွားခြင်းသည် အလွန်ခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်များလှသည်။ သင်္ဘောသားများသည် နေနှင့် ကြယ်တို့၏ တည်နေရာကို ကြည့်၍ ခရီးနှင်ကြရသည်။ ထိုအရာများ မပေါ်ထွန်းဘဲ မုန်တိုင်းအခြေအနေ ရှိနေလျှင် သင်္ဘောပိုင်ရှင်များသည် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ရန် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ တစ်နှစ်တာ၏ အချို့သော ကာလများတွင် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ သွားလာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

In the frst century of the Christian Era traveling by sea was
attended with peculiar hardship and peril. Mariners directed their
course largely by the position of the sun and stars; and when these
did not appear, and there were indications of storm, the owners of
vessels were fearful of venturing into the open sea. During a portion
of the year, safe navigation was almost impossible.

တမန်တော် ပေါလုသည် ယခုအခါ အီတလီသို့ သွားမည့် ရှည်လျားပြီး ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ခရီးစဉ်တွင် သံခြေကျင်းခတ်ခံထားရသော အကျဉ်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ကြုံတွေ့ရမည့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုများကို သည်းခံရန် ခေါ်ယူခြင်း ခံရသည်။ [၄၄၀] အခြေအနေတစ်ခုက သူ၏ ဒုက္ခများကို များစွာ သက်သာစေခဲ့သည်မှာ - လုကာနှင့် အာရိတ္တာခုတို့နှင့်အတူ သွားခွင့်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကောလောသဲလူများထံ ပေးပို့သောစာတွင် နောက်ပိုင်း၌ အာရိတ္တာခုကို “ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ အကျဉ်းခံရသူ” (ကောလောသဲ ၄:၁၀) ဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ သို့သော် အာရိတ္တာခုသည် ပေါလု၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် ပြုစုပေးနိုင်ရန်အတွက် ပေါလု၏ အကျဉ်းသားဘဝကို မိမိဆန္ဒအလျောက် ပါဝင်ခံစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

The apostle Paul was now called upon to endure the trying experiences that would fall to his lot as a prisoner in chains during the
long and tedious voyage to Italy. One circumstance greatly light- [440]
ened the hardship of his lot—he was permitted the companionship
of Luke and Aristarchus. In his letter to the Colossians he afterward
referred to the latter as his “fellow prisoner” (Colossians 4:10); but
it was from choice that Aristarchus shared Paul’s bondage, that he
might minister to him in his afflictions.

ခရီးစဉ်သည် ကောင်းမွန်စွာ စတင်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဇိဒုန်ဆိပ်ကမ်း၌ ကျောက်ချရပ်နားခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် တပ်မှူးယုလိသည် “ပေါလုကို ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံပြီး” ထိုအရပ်တွင် ခရစ်ယာန်များ ရှိကြောင်း သိရသောအခါ “မိမိ၏ မိတ်ဆွေများထံသို့ သွား၍ အားဖြည့်ရန် လွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။” ကျန်းမာရေး မကောင်းသော တမန်တော်သည် ဤခွင့်ပြုချက်ကို အလွန်တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။

The voyage began prosperously. The following day they cast anchor in the harbor of Sidon. Here Julius, the centurion, “courteously
entreated Paul,” and being informed that there were Christians in the
place, “gave him liberty to go unto his friends to refresh himself.”
This permission was greatly appreciated by the apostle, who was in
feeble health.

ဇိဒုန်မှ ထွက်ခွာလာသောအခါ သင်္ဘောသည် လေပြင်းကို ကြုံတွေ့ရပြီး တိုက်ရိုက်သွားရမည့်လမ်းမှ လွဲချော်သွားသဖြင့် ခရီးမှာ နှေးကွေးခဲ့သည်။ လုကိပြည် မုရမြို့သို့ ရောက်သောအခါ၊ တပ်မှူးသည် အီတလီကမ်းခြေသို့ သွားမည့် အလက်ဇန္ဒြီးယား သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းကို တွေ့ရှိသဖြင့် အကျဉ်းသားများကို ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့တင်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လေသည် ဆက်လက်တိုက်ခတ်နေသဖြင့် သင်္ဘောခရီးမှာ ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လုကာက - “ကျွန်ုပ်တို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ နှေးကွေးစွာ သွားခဲ့ကြပြီး၊ ကနိဒုမြို့ရှေ့သို့ ခဲယဉ်းစွာ ရောက်ကြ၏။ လေက မကူညီသဖြင့် ကုရေတကျွန်း၏ အရိပ်ကို ခို၍ သာမုန်မုဦးကို လွန်ကာ၊ ကောင်းသော ဆိပ်ကမ်း (Fair Havens) ဟု ခေါ်သော နေရာသို့ ခဲယဉ်းစွာ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်” ဟု ရေးသားခဲ့သည်။

Upon leaving Sidon, the ship encountered contrary winds; and
being driven from a direct course, its progress was slow. At Myra, in
the province of Lycia, the centurion found a large Alexandrian ship,
bound for the coast of Italy, and to this he immediately transferred his
295
296 The Acts of the Apostles
prisoners. But the winds were still contrary, and the ship’s progress
was diffcult. Luke writes, “When we had sailed slowly many days,
and scarce were come over against Cnidus, the wind not suffering
us, we sailed under Crete, over against Salmone; and, hardly passing
it, came unto a place which is called the Fair Havens.”

ကောင်းသော ဆိပ်ကမ်းတွင် လေကောင်းရရန် စောင့်ဆိုင်းရင်း အချိန်အတန်ကြာ နေခဲ့ကြရသည်။ ဆောင်းရာသီသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ “သင်္ဘောနှင့် သွားရန်မှာ ယခုအခါ ဘေးရှိ၏။” ထို့ကြောင့် သင်္ဘောတာဝန်ရှိသူများသည် ပင်လယ်ခရီးသွားလာမှု မပိတ်မီ မိမိတို့သွားလိုသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်။ ယခု ဆုံးဖြတ်ရန် ကျန်ရှိနေသည်မှာ—“ရွက်လွှင့်ခြင်းသည် ယခုအခါ အန္တရာယ်ရှိနေပြီ” ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောကို တာဝန်ယူထားရသူများသည် ထိုနှစ်အတွက် ပင်လယ်ခရီးသွားလာချိန် မပိတ်သိမ်းမီ ၎င်းတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ယခု ဆုံးဖြတ်ရန်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော မေးခွန်းမှာ ဖဲဟေဗင် (Fair Havens) တွင် ဆက်နေမည်လား သို့မဟုတ် ဆောင်းခိုရန် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိအောင် ကြိုးပမ်းမည်လားဟူ၍ ဖြစ်သည်။

 

At Fair Havens they were compelled to remain for some time,
waiting for favoring winds. Winter was approaching rapidly; “sailing
was now dangerous;” and those in charge of the vessel had to give
up hope of reaching their destination before the season for travel
[441] by sea should be closed for the year. The only question now to be
decided was, whether to remain at Fair Havens, or attempt to reach
a more favorable place in which to winter.

ဤမေးခွန်းကို အလေးအနက် ဆွေးနွေးကြပြီးနောက် စစ်သူကြီးက သင်္ဘောသားများနှင့် စစ်သည်များ၏ လေးစားမှုကို ရရှိထားသော ပေါလုထံသို့ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ် တောင်းခံလေသည်။ တမန်တော်က သူတို့ရှိနေသည့်နေရာ၌ပင် ဆက်နေရန် မဆိုင်းမတွ အကြံပြုခဲ့သည်။ “အချင်းတို့၊ ဤခရီးစဉ်တွင် ကုန်စည်နှင့် သင်္ဘောသာမက ငါတို့၏ အသက်များပါ ဆုံးရှုံးနစ်နာမှုနှင့် ပျက်စီးမှုများစွာ ကြုံတွေ့ရမည်ကို ငါမြင်သည်” ဟု သူက ဆိုသည်။ သို့သော် “သင်္ဘောမှူးနှင့် သင်္ဘောပိုင်ရှင်” အပြင် ခရီးသည်နှင့် သင်္ဘောသား အများစုမှာ ဤအကြံပေးချက်ကို လက်ခံရန် အလိုမရှိကြပေ။ သူတို့ ကျောက်ချထားသော ဆိပ်ကမ်းမှာ “ဆောင်းခိုရန် မသင့်တော်သောကြောင့်၊ အများစုက ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားရန် အကြံပြုကြပြီး၊ အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်ပါက ဖိနိတ် (Phenice) သို့ ရောက်ရှိ၍ ထိုနေရာတွင် ဆောင်းခိုရန် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် ကရေတေ (Crete) ကျွန်း၏ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အနောက်တောင်နှင့် အနောက်မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်”။

This question was earnestly discussed, and was fnally referred
by the centurion to Paul, who had won the respect of both sailors
and soldiers. The apostle unhesitatingly advised remaining where
they were. “I perceive,” he said, “that this voyage will be with hurt
and much damage, not only of the lading and ship, but also of our
lives.” But “the master and the owner of the ship,” and the majority of
passengers and crew, were unwilling to accept this counsel. Because
the haven in which they had anchored “was not commodious to
winter in, the more part advised to depart thence also, if by any
means they might attain to Phenice, and there to winter; which is an
haven of Crete, and lieth toward the southwest and northwest.”

စစ်သူကြီးသည် လူအများစု၏ သဘောထားကို လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် “တောင်လေ အေးအေးကလေး တိုက်ခတ်လာသောအခါ” သူတို့သည် လိုချင်သော ဆိပ်ကမ်းသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိတော့မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဖဲဟေဗင်မှ ရွက်လွှင့်ခဲ့ကြသည်။ “သို့သော် မကြာမီပင် ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်”။ “သင်္ဘောသည် မုန်တိုင်းမိသွားပြီး လေကို အံတု၍ မသွားနိုင်တော့ပေ”။

The centurion decided to follow the judgment of the majority.
Accordingly, “when the south wind blew softly,” they set sail from
Fair Havens, in the hope that they would soon reach the desired
harbor. “But not long after there arose ... a tempestuous wind;” “the
ship was caught, and could not bear up into the wind.”

မုန်တိုင်းကြောင့် လွင့်ပါးလာရာ သင်္ဘောသည် ကလောဒ (Clauda) ကျွန်းငယ်လေးအနီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုကျွန်း၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရှိနေစဉ် သင်္ဘောသားများသည် အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ကြသည်။ သင်္ဘောနစ်မြုပ်ပါက လွတ်မြောက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သော အသက်ကယ်လှေမှာ သင်္ဘောနောက်တွင် တွဲပါလာပြီး အချိန်မရွေး ရိုက်ခွဲခံရနိုင်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သူတို့၏ ပထမဆုံးအလုပ်မှာ ဤလှေကို သင်္ဘောပေါ်သို့ တင်ရန်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သင်္ဘောကို ခိုင်ခံ့အောင်လုပ်ရန်နှင့် မုန်တိုင်းကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရန် ဖြစ်နိုင်သမျှ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ကြသည်။ ကျွန်းငယ်လေးမှပေးသော အကာအကွယ်မှာ ကြာရှည်မခံဘဲ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းဒဏ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ကြရပြန်သည်။

Driven by the tempest, the vessel neared the small island of
Clauda, and while under its shelter the sailors made ready for the
worst. The lifeboat, their only means of escape in case the ship
should founder, was in tow and liable to be dashed in pieces any
moment. Their frst work was to hoist this boat on board. All
[442] possible precautions were then taken to strengthen the ship and
prepare it to withstand the tempest. The scant protection afforded
by the little island did not avail them long, and soon they were again
exposed to the full violence of the storm.
Voyage and Shipwreck 297

တစ်ညလုံး မုန်တိုင်းထန်နေပြီး ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ထားသော်လည်း သင်္ဘောအတွင်းသို့ ရေများယိုစမ့်ဝင်လာသည်။ “နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် သင်္ဘောပေါ့ပါးစေရန် ကုန်ပစ္စည်းများကို စွန့်ပစ်ကြသည်”။ ညရောက်ပြန်သော်လည်း လေမှာ ငြိမ်မသွားပေ။ ကျိုးပဲ့နေသော ရွက်တိုင်နှင့် ဆုတ်ဖြဲခံထားရသော ရွက်များရှိသည့် မုန်တိုင်းဒဏ်သင့် သင်္ဘောသည် လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် ဟိုဒီယိမ်းထိုးနေသည်။ သင်္ဘောသည် မုန်တိုင်း၏ဒဏ်ကြောင့် တုန်ခါယိမ်းယိုင်နေစဉ် ညည်းတွားနေသော သစ်သားတိုင်များ ပြိုကွဲတော့မည်ဟု ခဏတိုင်း ထင်ရသည်။ ရေယိုစမ့်မှုမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးလာပြီး ခရီးသည်များနှင့် သင်္ဘောသားများသည် ရေစုပ်စက်များဖြင့် မရပ်မနား အလုပ်လုပ်ကြရသည်။ သင်္ဘောပေါ်ရှိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ တစ်မိနစ်မျှပင် နားခွင့်မရကြပေ။ “တတိယနေ့တွင်” ဟု လုကာက ရေးသားထားသည်မှာ “ငါတို့သည် ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် သင်္ဘော၏ အသုံးအဆောင် တန်ဆာပလာများကို စွန့်ပစ်ကြသည်။ နေ့ပေါင်းများစွာ နေနှင့် ကြယ်များကို မမြင်ရဘဲ၊ အားကြီးသော မုန်တိုင်းသည် ငါတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသောအခါ၊ ငါတို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားရသည်”။

All night the tempest raged, and notwithstanding the precautions
that had been taken, the vessel leaked. “The next day they lightened the ship.” Night came again, but the wind did not abate. The
storm-beaten ship, with its shattered mast and rent sails, was tossed
hither and thither by the fury of the gale. Every moment it seemed
that the groaning timbers must give way as the vessel reeled and
quivered under the tempest’s shock. The leak increased rapidly, and
passengers and crew worked continually at the pumps. There was
not a moment’s rest for any on board. “The third day,” writes Luke,
“we cast out with our own hands the tackling of the ship. And when
neither sun nor stars in many days appeared, and no small tempest
lay on us, all hope that we should be saved was then taken away.”

နေနှင့် ကြယ်များကို မမြင်ရသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ၁၄ ရက်တိုင်တိုင် သူတို့ မျောပါခဲ့ကြသည်။ တမန်တော်သည် ကိုယ်တိုင်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော်လည်း အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်နာရီများအတွက် မျှော်လင့်ချက်စကားများကို ပြောကြားပေးခဲ့ပြီး အရေးပေါ် အခြေအနေတိုင်းတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ လက်ရုံးတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏နှလုံးသားကို ဘုရားသခင်အပေါ်တွင် တည်ထားသည်။ သူသည် မိမိအတွက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။ ခရစ်တော်၏ အမှန်တရားအတွက် ရောမမြို့တွင် သက်သေခံရန် ဘုရားသခင်သည် မိမိကို စောင့်ရှောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သို့သော် သူ၏နှလုံးသားသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပြစ်သားများ၊ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသူများနှင့် သေဆုံးရန် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသော သနားစရာ ဝိညာဉ်များအတွက် ကြေကွဲနေမိသည်။ သူတို့၏ အသက်များကို ချမ်းသာပေးရန် ဘုရားသခင်ထံ သူအလေးအနက် အသနားခံသောအခါ၊ သူ၏ဆုတောင်းချက်ကို နားညောင်းကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။

For fourteen days they drifted under a sunless and starless heaven.
The apostle, though himself suffering physically, had words of hope
for the darkest hour, a helping hand in every emergency. He grasped
by faith the arm of Infnite Power, and his heart was stayed upon God.
He had no fears for himself; he knew that God would preserve him
to witness at Rome for the truth of Christ. But his heart yearned with
pity for the poor souls around him, sinful, degraded, and unprepared
to die. As he earnestly pleaded with God to spare their lives, it was
revealed to him that his prayer was granted.

မုန်တိုင်း ခေတ္တငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် ပေါလုသည် ကုန်းပတ်ပေါ်၌ မတ်တပ်ရပ်ကာ အသံကိုမြှင့်၍ ပြောဆိုသည်မှာ– “အချင်းတို့၊ သင်တို့သည် ငါ့စကားကိုနားထောင်၍ ကရေတေကျွန်းမှ မထွက်ခွာသင့်ပေ၊ သို့ဆိုလျှင် ဤပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို ကြုံတွေ့ရမည်မဟုတ်။ ယခုမူ သင်တို့ကို ငါတိုက်တွန်းသည်မှာ စိတ်အားမငယ်ကြနှင့်။ သင်္ဘောမှတစ်ပါး သင်တို့အထဲမှ မည်သူမျှ အသက်ဆုံးရှုံးမည်မဟုတ်။ အကြောင်းမှာ ငါပိုင်ဆိုင်သော၊ ငါဝတ်ပြုသော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်သည် ယမန်နေ့ညက ငါ့အနားမှာရပ်၍ ‘ပေါလု၊ မကြောက်နှင့်။ သင်သည် ကဲသာဘုရင်ရှေ့သို့ ရောက်ရမည်။ ကြည့်လော့၊ သင်နှင့်အတူ သင်္ဘောစီးသူအားလုံးကို ဘုရားသခင်သည် သင့်အား ပေးသနားပြီ’ ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အချင်းတို့၊ စိတ်အားတက်ကြွကြလော့။ ငါ့အား ပြောကြားခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘုရားသခင်ကို ငါယုံကြည်သည်။ သို့သော် ငါတို့သည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်သို့ တင်ရလိမ့်မည်။”

Taking advantage of a lull in the tempest, Paul stood forth on the [443]
deck and, lifting up his voice, said: “Sirs, ye should have hearkened
unto me, and not have loosed from Crete, and to have gained this
harm and loss. And now I exhort you to be of good cheer: for there
shall be no loss of any man’s life among you, but of the ship. For
there stood by me this night the angel of God, whose I am, and
whom I serve, saying, Fear not, Paul; thou must be brought before
Caesar: and, lo, God hath given thee all them that sail with thee.

ဤစကားများကြောင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသည်။ ခရီးသည်များနှင့် သင်္ဘောသားများသည် သူတို့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများမှ နိုးထလာကြသည်။ လုပ်ဆောင်ရန်များစွာ ရှိနေသေးပြီး ပျက်စီးခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

Wherefore, sirs, be of good cheer: for I believe God, that it shall
be even as it was told me. Howbeit we must be cast upon a certain
island.”

လှိုင်းမည်းကြီးများပေါ်တွင် ၁၄ ရက်မြောက် မြောပါနေသော ညဖြစ်သည့် “သန်းခေါင်ယံအချိန်ခန့်” တွင် သင်္ဘောသားများသည် လှိုင်းရိုက်သံကို ကြားရသဖြင့် “ကုန်းမြေတစ်ခုခုနှင့် နီးကပ်လာပြီဟု ယူဆကြသည်”။ သူတို့ ရေအနက်ကို တိုင်းကြည့်ရာ မိနစ် ၂၀ (၂၀ ဖာသမ် - ၂၀ fathoms) ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ အနည်းငယ် ထပ်သွားပြီး တိုင်းကြည့်ပြန်ရာ ၁၅ မိနစ် (၁၅ ဖာသမ် - ၁၅ fathoms) သာ ရှိတော့သည်။ “ထိုအခါ ကျောက်ဆောင်များကို တိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်” ဟု လုကာက ရေးသားသည်မှာ “သူတို့သည် သင်္ဘောပဲ့ပိုင်းမှ ကျောက်ဆူး ၄ ခုကို ချကြပြီး မိုးလင်းရန် ဆုတောင်းကြသည်”။

At these words, hope revived. Passengers and crew roused from
their apathy. There was much yet to be done, and every effort within
their power must be put forth to avert destruction.
It was on the fourteenth night of tossing on the black, heaving
billows, that “about midnight” the sailors, hearing the sound of
breakers, “deemed that they drew near to some country; and sounded,
298 The Acts of the Apostles
and found it twenty fathoms: and when they had gone a little further,
they sounded again, and found it ffteen fathoms. Then fearing,”
Luke writes, “lest we should have fallen upon rocks, they cast four
anchors out of the stern, and wished for the day.”

မိုးလင်းစပြုသောအခါ မုန်တိုင်းထန်နေသော ကမ်းခြေအမှတ်အသားများကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်ရသော်လည်း ရင်းနှီးသော အမှတ်အသားများကို မတွေ့ရပေ။ အခြေအနေမှာ အလွန်မှောင်မိုက်နေသဖြင့် သာသနာပ သင်္ဘောသားများသည် သတ္တိများ ဆုံးရှုံးသွားပြီး “သင်္ဘောပေါ်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ကြသည်”။ သူတို့သည် “သင်္ဘောဦးပိုင်းမှ ကျောက်ဆူးများကို ချရန်” အကြောင်းပြကာ အသက်ကယ်လှေကို ပင်လယ်ထဲသို့ ချနေကြစဉ် ပေါလုသည် သူတို့၏ ယုတ်ညံ့သော အကြံအစည်ကို သိရှိသွားပြီး စစ်သူကြီးနှင့် စစ်သည်များကို “ဤသူတို့ သင်္ဘောပေါ်တွင် မရှိလျှင် သင်တို့ မလွတ်မြောက်နိုင်” ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခါ စစ်သည်များသည် လှေကြိုးများကို ချက်ချင်းဖြတ်တောက်ပြီး လှေကို ပင်လယ်ထဲသို့ မျှောချလိုက်ကြသည်။

At break of day the outlines of the stormy coast were dimly
visible, but no familiar landmarks could be seen. So gloomy was the
outlook that the heathen sailors, losing all courage, “were about to
flee out of the ship,” and feigning to make preparations for casting
[444] “anchors out of the foreship,” they had already let down the lifeboat,
when Paul, perceiving their base design, said to the centurion and
the soldiers, “Except these abide in the ship, ye cannot be saved.”
The soldiers immediately “cut off the ropes of the boat, and let her
fall off” into the sea.

အလွန်အရေးကြီးသော အချိန်သည် ရှေ့တွင် ရှိနေသေးသည်။ တမန်တော်သည် နောက်တစ်ကြိမ် အားပေးစကား ပြောကြားပြန်ပြီး သင်္ဘောသားများနှင့် ခရီးသည်အားလုံးကို အစာစားရန် တောင်းပန်ကာ “ယနေ့သည် သင်တို့ အစာမစားဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ၁၄ ရက်ရှိပြီ။ ထို့ကြောင့် သင်တို့၏ ကျန်းမာရေးအတွက် အစာအနည်းငယ် စားကြရန် ငါတောင်းပန်သည်။ သင်တို့အထဲမှ မည်သူမျှ ဆံပင်တစ်ပင်မျှ ဆုံးရှုံးမည်မဟုတ်” ဟု ဆိုသည်။

The most critical hour was still before them. Again the apostle
spoke words of encouragement, and entreated all, both sailors and
passengers, to take some food, saying, “This day is the fourteenth
day that ye have tarried and continued fasting, having taken nothing.
Wherefore I pray you to take some meat: for this is for your health:
for there shall not a hair fall from the head of any of you.”

“ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မုန့်ကိုယူ၍ လူအပေါင်းတို့၏ရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းကာ၊ မုန့်ကိုဖဲ့၍ စားလေသည်”။ ထိုအခါ ပေါလုသာ မရှိလျှင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေမည့် လူပေါင်း ၂၇၅ ယောက်ရှိသော နွမ်းနယ်နေသည့် အုပ်စုသည် တမန်တော်နှင့်အတူ အစာစားကြလေသည်။ “သူတို့သည် ဝအောင်စားပြီးနောက် သင်္ဘောပေါ့ပါးစေရန် ဂျုံစပါးများကို ပင်လယ်ထဲသို့ သွန်ပစ်ကြသည်”။

“When he had thus spoken, he took bread, and gave thanks to
God in presence of them all: and when he had broken it, he began to
eat.” Then that worn and discouraged company of two hundred and
seventy-fve souls, who but for Paul would have become desperate,
joined with the apostle in partaking of food. “And when they had
eaten enough, they lightened the ship, and cast out the wheat into
the sea.”

ယခုအခါ နေ့အလင်းရောင် အပြည့်အဝ ရရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရသေးပေ။ သို့သော် “သူတို့သည် ကမ်းခြေရှိသော ချောင်းငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိကြပြီး၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် သင်္ဘောကို ထိုနေရာသို့ ဆိုက်ကပ်ရန် ရည်ရွယ်ကြသည်။ သူတို့သည် ကျောက်ဆူးများကို ဖြုတ်၍ ပင်လယ်ထဲတွင် လွှတ်ထားကာ၊ တက်မကြိုးများကို ဖြေလျော့ပြီး ရွက်မကြီးကို လေယူရာဘက်သို့ တင်၍ ကမ်းခြေသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ပင်လယ်နှစ်ခုဆုံသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သင်္ဘောသည် သောင်တင်သွားလေသည်။ သင်္ဘောဦးပိုင်းမှာ မြဲမြံစွာ ကပ်နေသော်လည်း ပဲ့ပိုင်းမှာမူ လှိုင်းတံပိုး၏ ပြင်းထန်မှုကြောင့် ကျိုးပျက်သွားလေသည်”။

Daylight had now fully come, but they could see nothing by
which to determine their whereabouts. However, “they discovered
a certain creek with a shore, into the which they were minded, if it
were possible, to thrust in the ship. And when they had taken up
the anchors, they committed themselves unto the sea, and loosed
the rudder bands, and hoisted up the mainsail to the wind, and made
toward shore. And falling into a place where two seas met, they
ran the ship aground; and the fore part stuck fast, and remained
[445] unmovable, but the hinder part was broken with the violence of the
waves.”

ပေါလုနှင့် အခြားအကျဉ်းသားများသည် ယခုအခါ သင်္ဘောပျက်ခြင်းထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ကမ်းခြေသို့ ရောက်အောင် ကြိုးစားနေစဉ်အတွင်း အကျဉ်းသားများကို စောင့်ကြပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း စစ်သည်များ မြင်ကြသည်။ လူတိုင်းသည် မိမိအသက်ကို ကယ်တင်ရန်သာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြရသည်။ သို့သော် အကျဉ်းသားတစ်ဦးဦး လွတ်မြောက်သွားပါက တာဝန်ရှိသူများ၏ အသက်သည် ပေးလျော်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သည်များသည် အကျဉ်းသားအားလုံးကို သတ်ပစ်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။ ရောမဥပဒေက ဤရက်စက်သော မူဝါဒကို ခွင့်ပြုထားသော်လည်း၊ လူတိုင်း ကျေးဇူးတင်ထိုက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့် ဤအစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ စစ်သူကြီး ယုလိ (Julius) သည် ပေါလုကြောင့် သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံး အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီး၊ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်သည် ပေါလုနှင့်အတူ ရှိနေကြောင်း ယုံကြည်ထားသဖြင့် သူ့ကို ထိခိုက်စေရန် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက “ရေကူးတတ်သူများသည် ပင်လယ်ထဲသို့ အရင်ခုန်ဆင်း၍ ကုန်းပေါ်သို့ တက်ကြရန်၊ ကျန်ရှိသူများသည် ပျဉ်ချပ်များနှင့် သင်္ဘောအကျိုးအပဲ့များကို စီး၍ သွားကြရန်” အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့အားလုံး ဘေးအန္တရာယ်ကင်းစွာ ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လူစာရင်း စစ်ဆေးသောအခါ တစ်ဦးမျှ ပျောက်ဆုံးခြင်းမရှိပေ။

Paul and the other prisoners were now threatened by a fate more
terrible than shipwreck. The soldiers saw that while endeavoring to
Voyage and Shipwreck 299
reach land it would be impossible for them to keep their prisoners
in charge. Every man would have all he could do to save himself.
Yet if any of the prisoners were missing, the lives of those who were
responsible for them would be forfeited. Hence the soldiers desired
to put all the prisoners to death. The Roman law sanctioned this
cruel policy, and the plan would have been executed at once, but
for him to whom all alike were under deep obligation. Julius the
centurion knew that Paul had been instrumental in saving the lives
of all on board, and, moreover, convinced that the Lord was with
him, he feared to do him harm. He therefore “commanded that they
which could swim should cast themselves frst into the sea, and get
to land: and the rest, some on boards, and some on broken pieces of
the ship. And so it came to pass, that they escaped all safe to land.”
When the roll was called, not one was missing.

သင်္ဘောပျက်၍ လွတ်မြောက်လာသူများကို မေလိတေ (Melita) ကျွန်းရှိ တောရိုင်းလူမျိုးများက ကြင်နာစွာ လက်ခံကြသည်။ “သူတို့သည် မီးဖိုတစ်ခု ဖိုပေးကြသည်” ဟု လုကာက ရေးသားသည်မှာ “မိုးရွာနေပြီး အေးနေသောကြောင့် ငါတို့အားလုံးကို လက်ခံကြသည်”။ ပေါလုသည် အခြားသူများ၏ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုအတွက် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ကူညီသူများထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သူသည် “ထင်းစည်းတစ်ခု” ကို စုဆောင်း၍ “မီးထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ” မြွေဆိုးတစ်ကောင်သည် “အပူရှိန်ကြောင့် ထွက်လာပြီး သူ၏လက်ကို ခဲထားလေသည်”။ ဘေးတွင် ကြည့်နေသူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ပေါလု၏ သံခြေချင်းကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် အကျဉ်းသားဖြစ်ကြောင်း သိကြသောအခါ “ဤသူသည် လူသတ်သမား ဖြစ်ရမည်။ ပင်လယ်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာသော်လည်း တရားမျှတမှုက သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပြုတော့ပေ” ဟု အချင်းချင်း ပြောဆိုကြသည်။ သို့သော် ပေါလုသည် ထိုသတ္တဝါကို မီးထဲသို့ ခါချလိုက်ပြီး မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ အဆိပ်ပြင်းပုံကို သိထားကြသဖြင့် လူများသည် သူသည် အချိန်မရွေး ပြင်းထန်စွာ နာကျင်ပြီး လဲကျသေဆုံးတော့မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။ “သို့သော် သူတို့သည် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏အပေါ်တွင် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ ဖြစ်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့၏ စိတ်ကူးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုကြသည်”။

The shipwrecked crew were kindly received by the barbarous
people of Melita. “They kindled a fre,” Luke writes, “and received
us everyone, because of the present rain, and because of the cold.”
Paul was among those who were active in ministering to the comfort
of others. Having gathered “a bundle of sticks,” he “laid them on
the fre,” when a viper came forth “out of the heat, and fastened on
his hand.” The bystanders were horror-stricken; and seeing by his [446]
chain that Paul was a prisoner, they said to one another, “No doubt
this man is a murderer, whom, though he hath escaped the sea, yet
vengeance suffereth not to live.” But Paul shook off the creature into
the fre and felt no harm. Knowing its venomous nature, the people
looked for him to fall down at any moment in terrible agony. “But
after they had looked a great while, and saw no harm come to him,
they changed their minds, and said that he was a god.”

သင်္ဘောပေါ်မှ လူများ မေလိတေကျွန်းတွင် ၃ လကြာ နေထိုင်စဉ်အတွင်း ပေါလုနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရန် အခွင့်အရေးများစွာကို အသုံးချခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့မှတစ်ဆင့် ထူးခြားသော နည်းလမ်းဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ပေါလုကြောင့် သင်္ဘောပျက်လာသည့် လူတစ်စုလုံးကို အလွန်ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံကြသည်။ သူတို့ လိုအပ်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီး မေလိတေကျွန်းမှ ထွက်ခွာသောအခါ ခရီးစဉ်အတွက် လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံးကို ရက်ရောစွာ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရှိနေစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဓိက အဖြစ်အပျက်များကို လုကာက ဤသို့ အကျဉ်းချုပ် ဖော်ပြထားသည်–

During the three months that the ship’s company remained at
Melita, Paul and his fellow laborers improved many opportunities
to preach the gospel. In a remarkable manner the Lord wrought
through them. For Paul’s sake the entire shipwrecked company were
treated with great kindness; all their wants were supplied, and upon
leaving Melita they were liberally provided with everything needful
for their voyage. The chief incidents of their stay are thus briefly
related by Luke:

“ထိုကျွန်း၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ပုဗလိ (Publius) ပိုင်ဆိုင်သော မြေနေရာများသည် ထိုအနီးအနားတွင် ရှိသည်။ သူသည် ငါတို့ကို လက်ခံ၍ ၃ ရက်တိုင်တိုင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဧည့်ခံကျွေးမွေးသည်။ ပုဗလိ၏ ဖခင်မှာ အဖျားရောဂါနှင့် သွေးဝမ်းရောဂါ ဝေဒနာ ခံစားနေရသည်။ ပေါလုသည် သူရှိရာသို့ ဝင်၍ ဆုတောင်းပေးကာ၊ သူ၏အပေါ်သို့ လက်တင်၍ ရောဂါကို ပျောက်ကင်းစေခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျွန်းပေါ်ရှိ အခြားသော ဖျားနာသူများလည်း လာရောက်ကြပြီး ရောဂါပျောက်ကင်းကြသည်။ သူတို့သည် ငါတို့ကို ဂုဏ်ပြုမှုများစွာဖြင့် ချီးမြှောက်ကြပြီး၊ ငါတို့ ထွက်ခွာသွားသောအခါ လိုအပ်သောအရာများကို သင်္ဘောပေါ်သို့ တင်ပေးကြသည်”။

“In the same quarters were possessions of the chief man of the
island, whose name was Publius; who received us, and lodged us
300 The Acts of the Apostles
three days courteously. And it came to pass, that the father of Publius
lay sick of a fever and of a bloody flux: to whom Paul entered in,
and prayed, and laid his hands on him, and healed him. So when
this was done, others also, which had diseases in the island, came,
and were healed: who also honored us with many honors; and when
we departed, they laded us with such things as were necessary.”