Myanmar 3AM (Official)

 

[၄၁၉] အခန်း ၃၉ — ကဲသရိမြို့၌ စစ်ဆေးစီရင်ခြင်း

[419] Chapter 39—The Trial at Caesarea

ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၂၄ ကို အခြေခံထားပါသည်။

This chapter is based on Acts 24.

ပေါလု ကဲသရိမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး ၅ ရက်အကြာတွင်၊ သူ၏တရားလိုများသည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ တေရတုလုဟုခေါ်သော ရှေ့နေတစ်ဦးလည်း ပါလာ၏။ အမှုအား အလျင်အမြန် ကြားနာစစ်ဆေးခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ ပေါလုကို လွှတ်တော်ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာရာ တေရတုလုသည် “သူ့ကို အပြစ်တင်စွပ်စွဲလေ၏။” အမှန်တရားနှင့် တရားမျှတမှုတို့ကို ရိုးသားစွာ တင်ပြခြင်းထက် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုခြင်းက ရောမမြို့ဝန်အပေါ် ပိုမိုဩဇာသက်ရောက်မည်ဟု တွေးဆကာ၊ ထိုကောက်ကျစ်သော ရှေ့နေသည် ဖေလဇ်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် စကားစတင်ခဲ့သည် - “အရှင်မင်းကြီး ဖေလဇ်၊ အရှင်မင်းကြီး၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်ငြိမ်ဝပ်စွာ နေရပါ၏။ အရှင်မင်းကြီး၏ ကြည့်ရှုစောင့်မမှုကြောင့် ဤလူမျိုး၌ ကောင်းမွန်လှသော အမှုအရာများ ဖြစ်ထွန်းရပါ၏။ ထိုကျေးဇူးကို ကျွန်ုပ်တို့သည် အရာခပ်သိမ်း၌လည်းကောင်း၊ အရပ်ခပ်သိမ်း၌လည်းကောင်း အစဉ်အမြဲ ကျေးဇူးတင်သောစိတ်နှင့် ခံယူကြပါ၏။”

Five days after Paul’s arrival at Caesarea his accusers came from
Jerusalem, accompanied by Tertullus, an orator whom they had
engaged as their counsel. The case was granted a speedy hearing.
Paul was brought before the assembly, and Tertullus “began to accuse
him.” Judging that flattery would have more influence upon the
Roman governor than the simple statements of truth and justice, the
wily orator began his speech by praising Felix: “Seeing that by thee
we enjoy great quietness, and that very worthy deeds are done unto
this nation by thy providence, we accept it always, and in all places,
most noble Felix, with all thankfulness.”

တေရတုလုသည် ဤနေရာ၌ သိသိသာသာ မုသားသုံး၍ ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား ဖေလဇ်၏ စရိုက်မှာ ယုတ်ညံ့၍ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်၏။ “သူသည် ကာမဂုဏ်ခံစားမှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အပေါင်းတို့ကို ကျင့်ကြံရာ၌ ကျွန်တစ်ဦး၏ စိတ်သဘောဖြင့် ရှင်ဘုရင်တစ်ပါး၏ အာဏာကို ကျင့်သုံးသူဖြစ်သည်” ဟု သူ့အကြောင်းကို ဆိုကြသည်။ — တက်စီတပ်စ်၊ သမိုင်း၊ အခန်း ၅၊ အပိုဒ် ၉။ တေရတုလု၏ မြှောက်ပင့်စကားများသည် မမှန်ကန်ကြောင်း ကြားရသူများ သိကြသော်လည်း၊ ပေါလုကို အပြစ်စီရင်လိုသော ဆန္ဒမှာ အမှန်တရားကို ချစ်မြတ်နိုးသည့် စိတ်ထက် ပို၍ပြင်းပြနေကြသည်။

Tertullus here descended to barefaced falsehood; for the character of Felix was base and contemptible. It was said of him, that “in
the practice of all kinds of lust and cruelty, he exercised the power
[420] of a king with the temper of a slave.” —Tacitus, History, ch. 5,
par. 9. Those who heard Tertullus knew that his flattering words
were untrue, but their desire to secure the condemnation of Paul was
stronger than their love of truth.

တေရတုလုသည် ပေါလုအား အစိုးရကို ပုန်ကန်သော ရာဇဝတ်မှုကြီးနှင့် ငြိစွန်းစေမည့် ပြစ်ချက်များဖြင့် စွပ်စွဲခဲ့သည်။ “ဤသူသည် ဘေးဥပဒ်ပြုတတ်သောသူ၊ လောကီနိုင်ငံအရပ်ရပ်၌ရှိသော ယုဒလူအပေါင်းတို့ကို ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်စေသောသူ၊ နာဇရက်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရပါ၏။ သူသည် ဗိမာန်တော်ကိုလည်း ရှုတ်ချညစ်ညူးစေခြင်းငှာ ကြံစည်ခဲ့ပါသည်” ဟု ထိုရှေ့နေက ဆိုသည်။ ထို့နောက် ယေရုရှလင်မြို့ တပ်မမှူး လုသိအာသည် ယုဒလူတို့က ပေါလုအား ဘာသာရေးဥပဒေဖြင့် စီရင်တော့မည့်အချိန်တွင် အတင်းအဓမ္မ လုယူသွားခဲ့သဖြင့် ဖေလဇ်မင်းထံသို့ အမှုကို တင်ပြရခြင်းဖြစ်ကြောင်း တေရတုလုက ပြောဆိုသည်။ ဤသို့ပြောဆိုခြင်းမှာ ပေါလုအား ယုဒတရားရုံးသို့ ပြန်လည်လွှဲအပ်ပေးရန် မြို့ဝန်ကို တိုက်တွန်းလိုခြင်းဖြစ်သည်။ အမှုတွင် ပါဝင်လာသော ယုဒလူများကလည်း အကျဉ်းသားအပေါ် ထားရှိသော မုန်းတီးမှုကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ထိုစွပ်စွဲချက်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံကြသည်။

In his speech, Tertullus charged Paul with crimes which, if
proved, would have resulted in his conviction for high treason
against the government. “We have found this man a pestilent fellow,”
declared the orator, “and a mover of sedition among all the Jews
throughout the world, and a ringleader of the sect of the Nazarenes:
who also hath gone about to profane the temple.” Tertullus then
stated that Lysias, the commandant of the garrison at Jerusalem, had
violently taken Paul from the Jews when they were about to judge
him by their ecclesiastical law, and had thus forced them to bring the
matter before Felix. These statements were made with the design of
inducing the procurator to deliver Paul over to the Jewish court. All
the charges were vehemently supported by the Jews present, who
made no effort to conceal their hatred of the prisoner.
282
Trial at Caesarea 283

[၄၂၀] ဖေလဇ်သည် ပေါလုကို စွပ်စွဲသူတို့၏ စိတ်သဘောနှင့် စရိုက်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို မြှောက်ပင့်ကြသည်ကို သိသကဲ့သို့၊ ပေါလုအပေါ် တင်ပြသော စွပ်စွဲချက်များကို ခိုင်လုံအောင် မသက်သေပြနိုင်သည်ကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။ ထို့နောက် တရားခံဘက်သို့ လှည့်၍ ချေပရန် အခွင့်ပေးသည်။ ပေါလုသည် မြှောက်ပင့်စကားများအတွက် အချိန်မဖြုန်းဘဲ၊ ဖေလဇ်သည် ယုဒလူတို့၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့် ဥပဒေများကို နားလည်သူဖြစ်သည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကို ပို၍ဝမ်းမြောက်စွာ ခုခံချေပနိုင်ကြောင်းသာ ဆိုသည်။

Felix had suffcient penetration to read the disposition and character of Paul’s accusers. He knew from what motive they had flattered him, and he saw also that they had failed to substantiate their
charges against Paul. Turning to the accused, he beckoned to him to
answer for himself. Paul wasted no words in compliments, but simply stated that he could the more cheerfully defend himself before
Felix, since the latter had been so long a procurator, and therefore
had so good an understanding of the laws and customs of the Jews.

[၄၂၁] မိမိအပေါ် စွပ်စွဲချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုမျှ မမှန်ကန်ကြောင်း ပေါလု ရှင်းလင်းစွာ ပြသခဲ့သည်။ သူသည် ယေရုရှလင်မြို့၏ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် မပြုခဲ့သလို၊ ဗိမာန်တော်ကိုလည်း မညစ်ညူးစေခဲ့ကြောင်း ကြေညာသည်။ “ဗိမာန်တော်၌ဖြစ်စေ၊ တရားစရပ်၌ဖြစ်စေ၊ မြို့ထဲ၌ဖြစ်စေ၊ ကျွန်ုပ်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ငြင်းခုံသည်ကိုလည်းကောင်း၊ လူစုဝေး၍ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်အောင် ပြုသည်ကိုလည်းကောင်း သူတို့မတွေ့ခဲ့ကြပါ။ ယခု ကျွန်ုပ်ကို စွပ်စွဲသော အမှုများကိုလည်း သူတို့ သက်သေမပြနိုင်ပါ” ဟု ဆို၏။

Referring to the charges brought against him, he plainly showed that [421]
not one of them was true. He declared that he had caused no disturbance in any part of Jerusalem, nor had he profaned the sanctuary.
“They neither found me in the temple disputing with any man,” he
said, “neither raising up the people, neither in the synagogues, nor in
the city: neither can they prove the things whereof they now accuse
me.”

“သူတို့က မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိဂိုဏ်းဟု ခေါ်သော နည်းလမ်းအတိုင်း” မိမိ၏ ဘိုးဘေးတို့၏ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ကြောင်း ဝန်ခံသော်လည်း၊ “ပညတ်တရားနှင့် ပရောဖက်ကျမ်းတို့၌ ရေးထားသမျှသော အရာအားလုံးကို” အစဉ်ယုံကြည်ကြောင်း သူ အခိုင်အမာဆိုသည်။ ထို့ပြင် ကျမ်းစာ၏ ရှင်းလင်းသော သွန်သင်ချက်နှင့်အညီ သေလွန်သူများ ပြန်လည်ထမြောက်ခြင်းအပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ရှိကြောင်း၊ မိမိ၏ ဘဝရည်မှန်းချက်မှာ “ဘုရားသခင်ရှေ့နှင့် လူတို့ရှေ့၌ အပြစ်ကင်းသော ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် သိသောစိတ် အစဉ်ရှိစေခြင်း” ဖြစ်ကြောင်း ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

While confessing that “after the way which they call heresy” he
had worshiped the God of his fathers, he asserted that he had always
believed “all things which are written in the law and in the prophets;”
and that in harmony with the plain teaching of the Scriptures, he
held the faith of the resurrection of the dead. And he further declared
that the ruling purpose of his life was to “have always a conscience
void of offense toward God, and toward men.”

ယေရုရှလင်သို့ လာရခြင်းအကြောင်းရင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခံရပုံတို့ကို ပွင့်လင်းရိုးသားစွာ တင်ပြသည် - “ကြာမြင့်စွာသော ကာလကြာမှ ကျွန်ုပ်သည် မိမိလူမျိုးတို့အား အလှူဒါနပေးရန်နှင့် ပူဇော်သက္ကာပြုရန် လာခဲ့ပါသည်။ ထိုသို့ပြုစဉ် အာရှပြည်မှလာသော ယုဒလူအချို့တို့သည် ကျွန်ုပ် စင်ကြယ်ခြင်းဝတ်ကို ပြုလျက် ဗိမာန်တော်၌ ရှိနေသည်ကို တွေ့ကြပါ၏။ လူစုဝေးခြင်း သို့မဟုတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ခြင်း မရှိပါ။ ထိုသူတို့သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် တစ်စုံတစ်ခု ကန့်ကွက်စရာရှိလျှင် အရှင်မင်းကြီးရှေ့သို့ လာ၍ စွပ်စွဲသင့်ပါ၏။ သို့မဟုတ်လျှင် ‘သေလွန်သောသူတို့ ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယနေ့ ကျွန်ုပ် စစ်ဆေးခံရပါသည်’ ဟု လွှတ်တော်ထဲ၌ ကျွန်ုပ် ဟစ်ကြော်ခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းမှတစ်ပါး အခြားသော မတရားသောအမှုကို တွေ့ရှိခဲ့လျှင် ယခုရောက်နေသော သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြောပါစေ” ဟု ဆိုသည်။

In a candid, straightforward manner he stated the object of his
visit to Jerusalem, and the circumstances of his arrest and trial: “Now
after many years I came to bring alms to my nation, and offerings.
Whereupon certain Jews from Asia found me purifed in the temple,
neither with multitude, nor with tumult. Who ought to have been
here before thee, and object, if they had aught against me. Or else let
these same here say, if they have found any evil doing in me, while I
stood before the council, except it be for this one voice, that I cried
standing among them, Touching the resurrection of the dead I am
called in question by you this day.”

[၄၂၂] တမန်တော်သည် ထက်သန်တည်ကြည်စွာ ပြောဆိုသဖြင့် သူ၏စကားများသည် ယုံကြည်လောက်သော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။ ကလောဒိ လုသိအာသည်လည်း ဖေလဇ်ထံ ပေးပို့သောစာတွင် ပေါလု၏ အကျင့်စာရိတ္တနှင့် ပတ်သက်၍ အလားတူ သက်သေခံခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဖေလဇ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ယုဒဘာသာတရားအကြောင်းကို လူများထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုသိရှိထားသူဖြစ်သည်။ ပေါလု၏ ရှင်းလင်းသော တင်ပြချက်ကြောင့် ယုဒလူတို့သည် မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပေါလုကို ပုန်ကန်မှုဖြင့် စွပ်စွဲနေကြသည်ကို ဖေလဇ် ပိုမိုနားလည်လာသည်။ မြို့ဝန်သည် ရောမနိုင်ငံသားတစ်ဦးကို မတရားအပြစ်စီရင်ခြင်းဖြင့် ယုဒလူတို့၏ အလိုကို မဖြည့်လိုသကဲ့သို့၊ မျှတစွာ စစ်ဆေးခြင်းမပြုဘဲ သူတို့လက်သို့လည်း အပ်နှံ၍ အသေမသတ်စေလိုပါ။ သို့သော် ဖေလဇ်သည် ကိုယ်ကျိုးစီးပွားထက် မြင့်မြတ်သော ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ၊ ချီးမွမ်းခံလိုစိတ်နှင့် ရာထူးတက်လိုစိတ်တို့၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရသူဖြစ်သည်။ ယုဒလူတို့၏ စိတ်ပျက်မှုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် အပြစ်မရှိမှန်း သိသော်လည်း ပေါလုကို အပြည့်အဝ တရားမျှတမှု မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် “တပ်မှူးလုသိအာ လာသောအခါ သင်တို့အမှုကို ကျွန်ုပ် အပြီးအပြတ် စစ်ဆေးမည်” ဟု ဆိုကာ အမှုစစ်ဆေးခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပေါလုသည် အကျဉ်းသားအဖြစ် ဆက်ရှိနေသော်လည်း၊ ဖေလဇ်က တပ်မှူးကို “သူ့ကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးရန်နှင့် သူ၏အသိအကျွမ်းများ လာရောက်ပြုစုခြင်းကို မမြစ်တားရန်” အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

The apostle spoke with earnestness and evident sincerity, and his
words carried with them a weight of conviction. Claudius Lysias, in
his letter to Felix, had borne a similar testimony in regard to Paul’s [422]
conduct. Moreover, Felix himself had a better knowledge of the
Jewish religion than many supposed. Paul’s plain statement of the
facts in the case enabled Felix to understand still more clearly the
284 The Acts of the Apostles
motives by which the Jews were governed in attempting to convict
the apostle of sedition and treasonable conduct. The governor would
not gratify them by unjustly condemning a Roman citizen, neither
would he give him up to them to be put to death without a fair
trial. Yet Felix knew no higher motive than self-interest, and he
was controlled by love of praise and a desire for promotion. Fear of
offending the Jews held him back from doing full justice to a man
whom he knew to be innocent. He therefore decided to suspend the
trial until Lysias should be present, saying, “When Lysias the chief
captain shall come down, I will know the uttermost of your matter.”

မကြာမီအချိန်တွင် ဖေလဇ်နှင့် ဇနီး ဒရုသီလာတို့သည် ပေါလုကို ခေါ်ယူ၍ “ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်း အကြောင်း” နှင့် ပတ်သက်၍ သီးသန့် နားထောင်ကြသည်။ သူတို့သည် ထိုအမှန်တရားအသစ်များကို နားထောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်ကြသည် — ထိုအမှန်တရားများကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြားရတော့မည် မဟုတ်သကဲ့သို့၊ အကယ်၍ ငြင်းပယ်ခဲ့လျှင် ဘုရားသခင်၏ နေ့ရက်၌ သူတို့အပေါ် သက်သေခံမည့်အရာများ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

The apostle remained a prisoner, but Felix commanded the centurion who had been appointed to keep Paul, “to let him have liberty,”
and to “forbid none of his acquaintance to minister or come unto
him.”
It was not long after this that Felix and his wife, Drusilla, sent
for Paul in order that in a private interview they might hear from him
“concerning the faith in Christ.” They were willing and even eager
to listen to these new truths—truths which they might never hear
again and which, if rejected, would prove a swift witness against
them in the day of God.

[၄၂၃] ပေါလုသည် ဤအခွင့်အရေးကို ဘုရားသခင်ပေးသော အခွင့်အရေးဟု မှတ်ယူကာ သစ္စာရှိစွာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ မိမိကို အသေသတ်နိုင်သော သို့မဟုတ် လွှတ်ပေးနိုင်သော အာဏာရှိသူရှေ့တွင် ရပ်နေရကြောင်း သူသိသော်လည်း၊ ဖေလဇ်နှင့် ဒရုသီလာကို မြှောက်ပင့်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ မိမိ၏စကားများသည် သူတို့အတွက် အသက် သို့မဟုတ် သေခြင်း ဖြစ်စေမည်ကို သိသဖြင့် ကိုယ်ကျိုးကို မငဲ့ဘဲ သူတို့၏ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ မိမိ၏စကားကို ကြားရသူတိုင်းအပေါ် ဧဝံဂေလိတရား၌ တာဝန်ရှိကြောင်း တမန်တော်သည် နားလည်ထားသည်။ တစ်နေ့တွင် သူတို့သည် ပလ္လင်ဖြူတော်ရှေ့၌ သန့်ရှင်းသူတို့နှင့်အတူ ရှိနေကြမည်၊ သို့မဟုတ် ခရစ်တော်က “မတရားသောအမှုကို ပြုသောသူတို့၊ ငါ့ထံမှ ဖယ်သွားကြ” (မဿဲ ၇:၂၃) ဟု မိန့်တော်မူမည့်သူများထဲတွင် ပါဝင်ကြလိမ့်မည်။ မိမိ၏ စကားကို ကြားရသူတိုင်းနှင့် ကောင်းကင်တရားရုံးတော်၌ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မိမိပြောဆိုပြုမူခဲ့သမျှသာမက ထိုအရာများ၏ နောက်ကွယ်မှ စိတ်ဆန္ဒနှင့် စိတ်ဓာတ်တို့အတွက်ပါ စာရင်းပေးရမည်ကို သူသိသည်။

[423] Paul regarded this as a God-given opportunity, and faithfully he
improved it. He knew that he stood in the presence of one who had
power to put him to death or to set him free; yet he did not address
Felix and Drusilla with praise or flattery. He knew that his words
would be to them a savor of life or of death, and, forgetting all selfsh
considerations, he sought to arouse them to a sense of their peril.
The apostle realized that the gospel had a claim upon whoever
might listen to his words; that one day they would stand either among
the pure and holy around the great white throne, or with those to
whom Christ would say, “Depart from Me, ye that work iniquity.”
Matthew 7:23. He knew that he must meet every one of his hearers
before the tribunal of heaven and must there render an account, not
only for all that he had said and done, but for the motive and spirit
of his words and deeds.

ဖေလဇ်သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ပြုမူခဲ့သဖြင့် သူ၏အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းကြောင်းကို မည်သူမျှ အရိပ်အမြွက်မျှပင် မပြောဝံ့ကြချေ။ သို့သော် ပေါလုသည် လူကို မကြောက်ခဲ့ပါ။ ခရစ်တော်အပေါ် မိမိ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ထိုသို့ယုံကြည်ရသည့် အကြောင်းရင်းများကို ပွင့်လင်းစွာ ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်စရိုက်အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော သီလများအကြောင်းကို ပြောဆိုခဲ့ရာ၊ ထိုစရိုက်မျိုးနှင့် လုံးဝကင်းကွာနေသော ထိုမောက်မာသော ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို ထိမိစေခဲ့သည်။

So violent and cruel had been the course of Felix that few had
ever before dared even to intimate to him that his character and
conduct were not faultless. But Paul had no fear of man. He plainly
declared his faith in Christ, and the reasons for that faith, and was
Trial at Caesarea 285
thus led to speak particularly of those virtues essential to Christian
character, but of which the haughty pair before him were so strikingly
destitute.

သူသည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်ဖြစ်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ တရားမျှတခြင်းနှင့် မျှတခြင်းတို့ကိုလည်းကောင်း၊ ပညတ်တရားတော်၏ သဘောသဘာဝကိုလည်းကောင်း ဖေလဇ်နှင့် ဒရုသီလာရှေ့တွင် ဖော်ပြခဲ့သည်။ လူသည် ကာမဂုဏ်ခံစားမှုများကို ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့်အညီ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်ပိုင်းနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်များကို ကျန်းမာစွာ ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ ပြသခဲ့သည်။ [၄၂၄] ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ပြုမူခဲ့သမျှသော အမှုတို့အပေါ် မူတည်၍ ဆုလာဘ် သို့မဟုတ် ပြစ်ဒဏ် ခံရမည့် တရားစီရင်ရာနေ့သည် ဧကန်အမှန် ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုအချိန်တွင် စည်းစိမ်၊ ရာထူးနှင့် ဘွဲ့အမည်များသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာကို ရရှိရန် သို့မဟုတ် အပြစ်၏ အကျိုးဆက်မှ လွတ်မြောက်ရန် မတတ်နိုင်ကြောင်း ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ ဤဘဝသည် နောင်ဘဝအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ဖြစ်ကြောင်း၊ ယခုရရှိသော အခွင့်အရေးများကို လျစ်လျူရှုပါက ထာဝရရှုံးနိမ့်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် စမ်းသပ်ကာလ ထပ်မံရရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူပြသခဲ့သည်။

He held up before Felix and Drusilla the character of God—His
righteousness, justice, and equity, and the nature of His law. He
clearly showed that it is man’s duty to live a life of sobriety and
temperance, keeping the passions under the control of reason, in
conformity to God’s law, and preserving the physical and mental
powers in a healthy condition. He declared that there would surely [424]
come a day of judgment when all would be rewarded according to
the deeds done in the body, and when it would be plainly revealed
that wealth, position, or titles are powerless to gain for man the favor
of God or to deliver him from the results of sin. He showed that this
life is man’s time of preparation for the future life. Should he neglect
present privileges and opportunities he would suffer an eternal loss;
no new probation would be given him.

ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်၏ နက်ရှိုင်းသော တောင်းဆိုချက်များကို အထူးအလေးပေး ပြောဆိုခဲ့သည်။ ပညတ်တော်သည် လူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ နက်ရှိုင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်များအထိ မည်သို့သက်ရောက်ကြောင်းနှင့် လူတို့၏ အမြင်နှင့် အသိဉာဏ်မှ ဖုံးကွယ်ထားသောအရာများအပေါ် မည်သို့ အလင်းပေးကြောင်း သူပြသခဲ့သည်။ လက်ဖြင့်ပြုသောအရာ သို့မဟုတ် လျှာဖြင့်ပြောသောအရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ အပြင်ပန်းဘဝသည် လူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ ပညတ်တရားသည် လူ၏ အတွေးအခေါ်၊ စိတ်ဆန္ဒနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို စစ်ဆေးသည်။ လူတို့အမြင်မှ ဖုံးကွယ်ထားသော မှောင်မိုက်သော ကာမဂုဏ်များ၊ မနာလိုခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်း၊ တပ်မက်ခြင်း၊ လောဘဇောတိုက်ခြင်း၊ စိတ်နှလုံး၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာ၌ ကြံစည်ထားသော်လည်း အခွင့်မသာ၍ မပြုဖြစ်ခဲ့သော မကောင်းသောအမှုများ— ထိုအရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်က အပြစ်စီရင်သည်။

Paul dwelt especially upon the far-reaching claims of God’s law.
He showed how it extends to the deep secrets of man’s moral nature
and throws a flood of light upon that which has been concealed
from the sight and knowledge of men. What the hands may do or
the tongue may utter—what the outer life reveals—but imperfectly
shows man’s moral character. The law searches his thoughts, motives, and purposes. The dark passions that lie hidden from the
sight of men, the jealousy, hatred, lust, and ambition, the evil deeds
meditated upon in the dark recesses of the soul, yet never executed
for want of opportunity—all these God’s law condemns.

ပေါလုသည် နားထောင်သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို အပြစ်အတွက် ပူဇော်သော တစ်ခုတည်းသော ကြီးမြတ်သော ယဇ်တော်ဆီသို့ ဦးတည်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ နောင်လာလတ္တံ့သော ကောင်းသောအရာများ၏ အရိပ်ဖြစ်သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို ညွှန်ပြကာ၊ ထိုပူဇော်မှုများ၏ အစစ်အမှန်ဖြစ်သော ခရစ်တော်ကို တင်ပြခဲ့သည်— ကိုယ်တော်သည် ပျက်စီးနေသော လူသားတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အသက်နှင့် မျှော်လင့်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ် သန့်ရှင်းသူတို့သည် ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ [၄၂၅] သူတို့သည် ယဇ်ကောင်များ သေလုမြောပါး ဝေဒနာခံစားရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လောက၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားမည့် ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်တော်ကို ကာလများစွာကို ကျော်ဖြတ်၍ မျှော်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

Paul endeavored to direct the minds of his hearers to the one
great Sacrifce for sin. He pointed to the sacrifces that were shadows
of good things to come, and then presented Christ as the antitype of
all those ceremonies—the object to which they pointed as the only
source of life and hope for fallen man. Holy men of old were saved
by faith in the blood of Christ. As they saw the dying agonies of the [425]
sacrifcial victims they looked across the gulf of ages to the Lamb
of God that was to take away the sin of the world.

ဘုရားသခင်သည် မိမိဖန်ဆင်းထားသော သတ္တဝါအားလုံး၏ ချစ်ခြင်းနှင့် နာခံမှုကို တရားသဖြင့် တောင်းဆိုပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် ပညတ်တရားတော်အားဖြင့် မှန်ကန်ခြင်း၏ ပြည့်စုံသော စံနှုန်းကို ပေးထားသည်။ သို့သော် လူအများစုသည် မိမိတို့ကို ဖန်ဆင်းရှင်ကို မေ့လျော့ကာ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်၍ မိမိတို့၏ လမ်းစဉ်အတိုင်း သွားရန် ရွေးချယ်ကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ထက် မြင့်၍ စကြဝဠာထက် ကျယ်ပြောသော မေတ္တာတော်ကို ရန်ငြိုးဖြင့် တုံ့ပြန်ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဆိုးယုတ်သော လူတို့၏ စံနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီစေရန် ပညတ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို လျှော့ချ၍ မရသကဲ့သို့၊ လူသည်လည်း မိမိ၏ အစွမ်းဖြင့် ပညတ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ပါ။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်သာ အပြစ်သားသည် အပြစ်မှ စင်ကြယ်နိုင်ပြီး ဖန်ဆင်းရှင်၏ ပညတ်တော်ကို နာခံနိုင်စွမ်း ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

God justly claims the love and obedience of all His creatures.
He has given them in His law a perfect standard of right. But many
forget their Maker and choose to follow their own way in opposition
to His will. They return enmity for love that is as high as heaven and
286 The Acts of the Apostles
as broad as the universe. God cannot lower the requirements of His
law to meet the standard of wicked men; neither can man in his own
power meet the demands of the law. Only by faith in Christ can the
sinner be cleansed from guilt and be enabled to render obedience to
the law of his Maker.

ဤသို့ဖြင့် အကျဉ်းသား ပေါလုသည် ယုဒလူနှင့် လူမျိုးခြားတို့အပေါ် မြင့်မြတ်သော ပညတ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး၊ အနှိမ်ခံရသော နာဇရက်လူ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်၊ လောကကို ကယ်တင်သော အရှင်ဖြစ်ကြောင်း တင်ပြခဲ့သည်။

Thus Paul, the prisoner, urged the claims of the divine law upon
Jew and Gentile, and presented Jesus, the despised Nazarene, as the
Son of God, the world’s Redeemer.

ယုဒမင်းသမီးသည် မိမိ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ လွန်ကျူးခဲ့သော ထိုပညတ်တရား၏ သန့်ရှင်းသော စရိုက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သော်လည်း၊ ကာလ်ဝါရီတောင်ပေါ်က လူသားအပေါ် ထားရှိသော စွဲလမ်းညှိုးတေးမှုက သူ၏စိတ်နှလုံးကို အသက်နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် မတွေ့ရအောင် တားဆီးထားသည်။ သို့သော် ဖေလဇ်သည် ဤအမှန်တရားကို ယခင်က မကြားဖူးခဲ့ချေ။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်က သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်၌ အပြစ်ကို သိမြင်စေသောအခါ သူသည် အလွန်တုန်လှုပ်လာသည်။ ယခုအခါ နိုးကြားလာသော ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် သိသောစိတ်သည် အသံထွက်လာပြီး ပေါလု၏ စကားများသည် မှန်ကန်ကြောင်း ဖေလဇ် ခံစားရသည်။ မကောင်းမှုပြုခဲ့သော အတိတ်ကို သူပြန်လည် သတိရလာသည်။ သူ၏ ငယ်စဉ်က ကာမဂုဏ်လိုက်စားမှုနှင့် လူသတ်မှုများ၊ နောက်ပိုင်းနှစ်များ၏ မည်းမှောင်သော မှတ်တမ်းများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာမဂုဏ်လိုက်စားသူ၊ ရက်စက်သူ၊ လုယက်သူအဖြစ် မြင်လာသည်။ [၄၂၆] ယခင်က အမှန်တရားသည် သူ၏နှလုံးသားထဲသို့ ဤမျှအထိ ထိုးဖောက်မဝင်ခဲ့ဖူးပါ။ ယခင်က သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်သည် ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် မပြည့်ခဲ့ဖူးပါ။ မိမိ၏ ရာဇဝတ်မှု မှတ်တမ်းများအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်၌ ပွင့်လင်းနေပြီး၊ မိမိ၏ အပြုအမူအတိုင်း စီရင်ခြင်းခံရမည်ဟူသော အတွေးက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

The Jewish princess well understood the sacred character of that
law which she had so shamelessly transgressed, but her prejudice
against the Man of Calvary steeled her heart against the word of
life. But Felix had never before listened to the truth, and as the
Spirit of God sent conviction to his soul, he became deeply agitated.
Conscience, now aroused, made her voice heard, and Felix felt that
Paul’s words were true. Memory went back over the guilty past.
With terrible distinctness there came up before him the secrets of
his early life of profligacy and bloodshed, and the black record of
his later years. He saw himself licentious, cruel, rapacious. Never
[426] before had the truth been thus brought home to his heart. Never
before had his soul been so flled with terror. The thought that all
the secrets of his career of crime were open before the eye of God,
and that he must be judged according to his deeds, caused him to
tremble with dread.

သို့သော် သူ၏ သိမြင်နားလည်မှုကို နောင်တရခြင်းသို့ ဦးတည်စေမည့်အစား၊ ထိုမနှစ်မြို့ဖွယ် အတွေးများကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ပေါလုနှင့် တွေ့ဆုံမှုကို အမြန်ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ “ယခုသွားဦးလော့၊ အခွင့်သာသောအခါ သင့်ကို ငါခေါ်ဦးမည်” ဟု သူဆိုသည်။

But instead of permitting his convictions to lead him to repentance, he sought to dismiss these unwelcome reflections. The interview with Paul was cut short. “Go thy way for this time,” he said;
“when I have a convenient season, I will call for thee.”

ဖေလဇ်၏ လမ်းစဉ်နှင့် ဖိလိပ္ပိမြို့က ထောင်မှူး၏ လမ်းစဉ်သည် မည်မျှကွာခြားလိုက်ပါသနည်း။ သခင်ဘုရား၏ အစေခံများသည် ပေါလု ဖေလဇ်ထံသို့ ရောက်လာသကဲ့သို့ ထောင်မှူးထံသို့ အကျဉ်းချလျက် ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးတော်၏ ထောက်ပံ့မှုကို ရရှိကြောင်း သက်သေပြချက်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် အရှက်ခွဲခြင်းကြား၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ငလျင်လှုပ်၍ မြေကြီးတုန်ဟည်းနေချိန်တွင် မကြောက်မရွံ့ရှိခြင်းနှင့် ခရစ်တော်ကဲ့သို့သော ခွင့်လွှတ်ခြင်း စိတ်ဓာတ်တို့သည် ထောင်မှူး၏ နှလုံးသားကို ထိမိစေခဲ့ပြီး၊ တုန်လှုပ်လျက် မိမိ၏အပြစ်များကို ဝန်ခံကာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။ ဖေလဇ်သည် တုန်လှုပ်ခဲ့သော်လည်း နောင်တမရခဲ့ပါ။ ထောင်မှူးသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ကို မိမိ၏နှလုံးသားနှင့် အိမ်အတွင်းသို့ ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုခဲ့သော်လည်း၊ ဖေလဇ်မူကား မြင့်မြတ်သော စေတမန်ကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ဦးက ဘုရားသခင်၏ သားသမီးနှင့် ကောင်းကင်၏ အမွေခံဖြစ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ မတရားသောအမှုကို ပြုသူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

How wide the contrast between the course of Felix and that of
the jailer of Philippi! The servants of the Lord were brought in
bonds to the jailer, as was Paul to Felix. The evidence they gave of
being sustained by a divine power, their rejoicing under suffering
and disgrace, their fearlessness when the earth was reeling with the
earthquake shock, and their spirit of Christlike forgiveness, sent
conviction to the jailer’s heart, and with trembling he confessed his
sins and found pardon. Felix trembled, but he did not repent. The
jailer joyfully welcomed the Spirit of God to his heart and to his
home; Felix bade the divine Messenger depart. The one chose to
Trial at Caesarea 287
become a child of God and an heir of heaven; the other cast his lot
with the workers of iniquity.

၂ နှစ်တိုင်အောင် ပေါလုအပေါ် မည်သည့်အရေးယူမှုမျှ ထပ်မံမပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် အကျဉ်းသားအဖြစ် ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။ ဖေလဇ်သည် သူ့ထံသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာရောက်၍ သူ၏စကားများကို ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသို့ခင်မင်ပြရခြင်း၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ အကျိုးအမြတ်ရလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ပေါလုက ငွေအမြောက်အမြား ပေးလျှင် လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြောဆိုခဲ့သည်။ [၄၂၇] သို့သော် တမန်တော်သည် တံစိုးလက်ဆောင်ပေး၍ မိမိကိုယ်ကို လွတ်မြောက်အောင် ပြုလုပ်ရန်အတွက် အလွန်မြင့်မြတ်သော စိတ်သဘောရှိသူဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့်ရာဇဝတ်မှုကိုမျှ မကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့်၊ လွတ်မြောက်မှုရရန်အတွက် မှားယွင်းသောအမှုကို မပြုလိုခဲ့ပါ။ ထို့ပြင် သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ထိုသို့ပေးလိုစိတ်ရှိလျှင်ပင် ရွေးနုတ်ဖိုးပေးရန် အလွန်ဆင်းရဲသူဖြစ်ပြီး၊ မိမိအတွက်နှင့် မိမိ၏ တပည့်များ၏ သနားညှာတာမှုကို မတောင်းခံလိုခဲ့ပါ။ မိမိသည် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်း ခံစားရပြီး၊ မိမိနှင့် ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုလိုခဲ့ချေ။

For two years no further action was taken against Paul, yet he
remained a prisoner. Felix visited him several times and listened
attentively to his words. But the real motive for this apparent friendliness was a desire for gain, and he intimated that by the payment
of a large sum of money Paul might secure his release. The apostle, [427]
however, was of too noble a nature to free himself by a bribe. He
was not guilty of any crime, and he would not stoop to commit a
wrong in order to gain freedom. Furthermore, he was himself too
poor to pay such a ransom, had he been disposed to do so, and he
would not, in his own behalf, appeal to the sympathy and generosity
of his converts. He also felt that he was in the hands of God, and he
would not interfere with the divine purposes respecting himself.

နောက်ဆုံးတွင် ဖေလဇ်သည် ယုဒလူတို့အပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော ကြီးလေးသော အမှားများကြောင့် ရောမမြို့သို့ ဆင့်ခေါ်ခြင်း ခံရသည်။ ထိုဆင့်ခေါ်ချက်အရ ကဲသရိမြို့မှ မထွက်ခွာမီ၊ ပေါလုကို ထောင်ထဲတွင် ဆက်ထားခြင်းဖြင့် “ယုဒလူတို့၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားခြင်း” ပြုရန် သူတွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဖေလဇ်သည် ယုဒလူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရယူရန် ကြိုးပမ်းရာ၌ မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ သူသည် ရာထူးမှ အရှက်တကွဲ ဖယ်ရှားခြင်းခံရပြီး၊ ပေါရိယ ဖေတ္တုသည် ကဲသရိမြို့ကို အခြေစိုက်စခန်းထားကာ သူ၏ရာထူးကို ဆက်ခံရန် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်။

Felix was fnally summoned to Rome because of gross wrongs
committed against the Jews. Before leaving Caesarea in answer to
this summons, he thought to “show the Jews a pleasure” by allowing
Paul to remain in prison. But Felix was not successful in his attempt
to regain the confdence of the Jews. He was removed from offce
in disgrace, and Porcius Festus was appointed to succeed him, with
headquarters at Caesarea.

ပေါလုသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ကာမဂုဏ်ချုပ်တည်းခြင်းနှင့် နောင်လာလတ္တံ့သော တရားစီရင်ခြင်းတို့အကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့စဉ်က ကောင်းကင်မှ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဖေလဇ်အပေါ်သို့ ထွန်းလင်းခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် သူ၏အပြစ်များကို သိမြင်၍ စွန့်လွှတ်နိုင်ရန်အတွက် ကောင်းကင်မှပေးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ဘုရားသခင်၏ စေတမန်အား “ယခုသွားဦးလော့၊ အခွင့်သာသောအခါ သင့်ကို ငါခေါ်ဦးမည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ဆုံးသော ကရုဏာတော် ကမ်းလှမ်းချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ထံမှ နောက်ထပ် ခေါ်ယူခြင်းကို ဘယ်သောအခါမျှ ရရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

A ray of light from heaven had been permitted to shine upon Felix, when Paul reasoned with him concerning righteousness, temperance, and a judgment to come. That was his heaven-sent opportunity
to see and to forsake his sins. But he said to the messenger of God,
“Go thy way for this time; when I have a convenient season, I will
call for thee.” He had slighted his last offer of mercy. Never was he
to receive another call from God.