Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း (၃၈) — ပေါလု အကျဉ်းသားဖြစ်ခြင်း ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၂၁:၁၇-၄၀၊ ၂၂ နှင့် ၂၃:၁-၃၅ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

Chapter 38—Paul a Prisoner [399]
This chapter is based on Acts 21:17-40; 22; 23:1-35.

"ငါတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ၊ ညီအစ်ကိုတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကြ၏။ နက်ဖြန်နေ့၌ ပေါလုသည် ငါတို့နှင့်အတူ ယာကုပ်ထံသို့ ဝင်လေ၏။ သင်းအုပ်အပေါင်းတို့သည်လည်း ရှိနေကြ၏။"

When we were come to Jerusalem, the brethren received us
gladly. And the day following Paul went in with us unto James; and
all the elders were present.”

ဤအချိန်တွင် ပေါလုနှင့် သူ၏အဖော်များသည် ယုဒညီအစ်ကိုများထဲမှ ဆင်းရဲသားများကို ထောက်ပံ့ရန် တစ်ပါးအမျိုးသားအသင်းတော်များက ပေးပို့လိုက်သော အလှူငွေများကို ယေရုရှလင်ရှိ ခေါင်းဆောင်များထံ တရားဝင် ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤအလှူငွေများကို စုဆောင်းရန်အတွက် တမန်တော်နှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်များသည် အချိန်များစွာ၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ပင်ပန်းကြီးစွာသော လုပ်ဆောင်မှုများကို ပြုခဲ့ရသည်။ ယေရုရှလင်ရှိ သင်းအုပ်များ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားသော ထိုအလှူငွေပမာဏသည် တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများ၏ စွန့်လွှတ်မှုများနှင့် ဆင်းရဲပင်ပန်းမှုများစွာကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

On this occasion, Paul and his companions formally presented to
the leaders of the work at Jerusalem the contributions forwarded by
the Gentile churches for the support of the poor among their Jewish
brethren. The gathering of these contributions had cost the apostle
and his fellow workers much time, anxious thought, and wearisome
labor. The sum, which far exceeded the expectations of the elders at
Jerusalem, represented many sacrifces and even severe privations
on the part of the Gentile believers.

ဤစေတနာအလှူများသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ ဘုရားသခင်၏ ဖွဲ့စည်းထားသော အမှုတော်လုပ်ငန်းအပေါ် တစ်ပါးအမျိုးသား ပြောင်းလဲလာသူများ၏ သစ္စာရှိမှုကို ပြသနေသဖြင့် အားလုံးက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံသင့်သည်။ သို့သော် ပေါလုနှင့် သူ၏အဖော်များ ရှေ့တွင်ရှိနေသော သူအချို့မှာပင် ထိုလက်ဆောင်များ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ညီအစ်ကိုချင်း မေတ္တာစိတ်ဓာတ်ကို တန်ဖိုးမထားနိုင်သူများ ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

These freewill offerings betokened the loyalty of the Gentile
converts to the organized work of God throughout the world and
should have been received by all with grateful acknowledgment, [400]
yet it was apparent to Paul and his companions that even among
those before whom they now stood were some who were unable to
appreciate the spirit of brotherly love that had prompted the gifts.

တစ်ပါးအမျိုးသားများအကြား ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်း အစောပိုင်းနှစ်များတွင်၊ ယေရုရှလင်ရှိ ထိပ်တန်းညီအစ်ကိုအချို့သည် ယခင်က အစွဲအလမ်းများနှင့် အတွေးအခေါ်ဟောင်းများကို ဖက်တွယ်ထားကြသဖြင့် ပေါလုနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများနှင့် စိတ်ပါလက်ပါ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပါ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် အခမ်းအနားအချို့ကို ထိန်းသိမ်းရန် စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့်၊ သခင်ဘုရား၏ အမှုတော် အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြင့် သူတို့နှင့် သူတို့ချစ်သော အမှုတော်အပေါ် ရောက်ရှိလာမည့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ အကောင်းဆုံး အကျိုးစီးပွားများကို ကာကွယ်လိုသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ တိုးတက်နေသော ပြင်ဆင်မှုများနှင့် ရင်ဘောင်တန်းရန် သူတို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ကြပြီး၊ မိမိတို့၏ လူသားဉာဏ်ပညာဖြင့် အမှုဆောင်များအပေါ် မလိုအပ်သော ကန့်သတ်ချက်များစွာ ထားရှိရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေးလံသော နယ်ပယ်များရှိ အလုပ်သမားများ ကြုံတွေ့နေရသော ပြောင်းလဲနေသည့် အခြေအနေများနှင့် ထူးခြားသော လိုအပ်ချက်များကို ကိုယ်တိုင်မသိရှိကြသော်လည်း၊ ထိုနယ်ပယ်ရှိ ညီအစ်ကိုများအား သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအချို့ကို လိုက်နာရန် ညွှန်ကြားနိုင်သည့် အခွင့်အာဏာ မိမိတို့၌ ရှိသည်ဟု ယူဆသော လူတစ်စု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောခြင်း လုပ်ငန်းကို သူတို့၏ သဘောထားများနှင့်အညီ ရှေ့ဆက်ဆောင်ရွက်သင့်သည်ဟု သူတို့ ခံစားခဲ့ကြသည်။

In the earlier years of the gospel work among the Gentiles some
of the leading brethren at Jerusalem, clinging to former prejudices
and habits of thought, had not co-operated heartily with Paul and his
associates. In their anxiety to preserve a few meaningless forms and
ceremonies, they had lost sight of the blessing that would come to
them and to the cause they loved, through an effort to unite in one
all parts of the Lord’s work. Although desirous of safeguarding the
best interests of the Christian church, they had failed to keep step
with the advancing providences of God, and in their human wisdom
attempted to throw about workers many unnecessary restrictions.
Thus there arose a group of men who were unacquainted personally
with the changing circumstances and peculiar needs met by laborers
in distant felds, yet who insisted that they had the authority to direct
269
270 The Acts of the Apostles
their brethren in these felds to follow certain specifed methods of
labor. They felt as if the work of preaching the gospel should be
carried forward in harmony with their opinions.

တစ်ပါးအမျိုးသားများအတွက် အမှုဆောင်နေသူများ လိုက်နာသည့် နည်းလမ်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ပေါ်ပေါက်လာသော ခက်ခဲသော မေးခွန်းများကို ယေရုရှလင်ရှိ ညီအစ်ကိုများနှင့် အခြားထိပ်တန်းအသင်းတော် ကိုယ်စားလှယ်များ အလေးအနက် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုကောင်စီ၏ ရလဒ်အနေဖြင့်၊ ညီအစ်ကိုများသည် အရေဖျားလှီးခြင်း အပါအဝင် ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် ဓလေ့ထုံးစံအချို့နှင့် ပတ်သက်၍ အသင်းတော်များသို့ တိကျသော အကြံပြုချက်များ ပေးရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ထိုအထွေထွေကောင်စီတွင်ပင် ညီအစ်ကိုများသည် ဗာနဗနှင့် ပေါလုတို့ကို ယုံကြည်သူတိုင်း ယုံကြည်ထိုက်သော အမှုဆောင်များအဖြစ် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်များသို့ ထောက်ခံချက်ပေးရန် ပေါင်းစည်းခဲ့ကြသည်။

Several years had passed since the brethren in Jerusalem, with
representatives from other leading churches, gave careful consideration to the perplexing questions that had arisen over methods
followed by those who were laboring for the Gentiles. As a result of
this council, the brethren had united in making defnite recommenda-
[401] tions to the churches concerning certain rites and customs, including
circumcision. It was at this general council that the brethren had
also united in commending to the Christian churches Barnabas and
Paul as laborers worthy of the full confdence of every believer.

ထိုအစည်းအဝေးသို့ တက်ရောက်သူများထဲတွင် တစ်ပါးအမျိုးသားလောကသို့ ဧဝံဂေလိတရား ဆောင်ကြဉ်းရန် အဓိကတာဝန်ရှိသော တမန်တော်များ၏ လုပ်ဆောင်မှု နည်းလမ်းများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခဲ့သူအချို့ ပါဝင်သည်။ သို့သော် ကောင်စီအတွင်း၌ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်တော်မူချက်အပေါ် သူတို့၏ အမြင်များ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး၊ ယုံကြည်သူ တစ်ရပ်လုံးကို ပေါင်းစည်းစေနိုင်သည့် ပညာရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ရာတွင် ညီအစ်ကိုများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။

Among those present at this meeting, were some who had
severely criticized the methods of labor followed by the apostles
upon whom rested the chief burden of carrying the gospel to the
Gentile world. But during the council their views of God’s purpose
had broadened, and they had united with their brethren in making
wise decisions which made possible the unifcation of the entire
body of believers.

နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ပါးအမျိုးသားများထဲမှ ပြောင်းလဲလာသူများ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာသည်မှာ ထင်ရှားလာသောအခါ၊ ယေရုရှလင်ရှိ ထိပ်တန်းညီအစ်ကို အနည်းငယ်သည် ပေါလုနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများ၏ နည်းလမ်းများအပေါ် သူတို့၏ ယခင်အစွဲအလမ်းများကို ပြန်လည်မွေးမြူလာခဲ့ကြသည်။ နှစ်များကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုအစွဲအလမ်းများမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး၊ အချို့သော ခေါင်းဆောင်များသည် ဧဝံဂေလိ ဟောပြောခြင်းလုပ်ငန်းကို နောင်တွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အယူအဆများအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ပေါလုသည် သူ၏နည်းလမ်းများကို သူတို့ထောက်ခံသော မူဝါဒအချို့နှင့် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်မည်ဆိုလျှင် သူ၏အမှုကို အသိအမှတ်ပြု၍ ထောက်ခံမည်ဖြစ်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းကို မျက်နှာသာပေးတော့မည်မဟုတ် သို့မဟုတ် ဆက်လက်ထောက်ခံတော့မည်မဟုတ်ပါ။

Afterward, when it became apparent that the converts among
the Gentiles were increasing rapidly, there were a few of the leading brethren at Jerusalem who began to cherish anew their former
prejudices against the methods of Paul and his associates. These
prejudices strengthened with the passing of the years, until some of
the leaders determined that the work of preaching the gospel must
henceforth be conducted in accordance with their own ideas. If Paul
would conform his methods to certain policies which they advocated
they would acknowledge and sustain his work; otherwise they could
no longer look upon it with favor or grant it their support.

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏လူတို့ကို သွန်သင်သောဆရာဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်၌ ပါဝင်သူတိုင်းသည် လူသားထံမှ တိုက်ရိုက်လမ်းညွှန်မှုကို မကြည့်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုနောက်သို့ လိုက်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကို ရယူရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ အမှုဆောင်များသည် လူသား၏ အယူအဆအတိုင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်အတိုင်း ပုံသွင်းခြင်း ခံရရမည်ဖြစ်ကြောင်း ထိုသူတို့ မေ့လျော့သွားခဲ့ကြသည်။

These men had lost sight of the fact that God is the teacher of
His people; that every worker in His cause is to obtain an individual
experience in following the divine Leader, not looking to man for
direct guidance; that His workers are to be molded and fashioned,
not after man’s ideas, but after the similitude of the divine.

တမန်တော်ပေါလုသည် သူ၏ဓမ္မအမှုတွင် လူတို့အား "လူ၏ပညာနှင့် ယှဉ်သော ချော့မော့သော စကားအားဖြင့်မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်တော်နှင့် တန်ခိုးတော်၏ သက်သေခံချက်အားဖြင့်" သွန်သင်ခဲ့သည်။ သူကြေညာခဲ့သော အမှန်တရားများသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် သူ့အား ဗျာဒိတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ "အကြောင်းမူကား၊ ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသောအရာတိုင်အောင် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို စစ်ဆေးတော်မူ၏။ လူ၏အတွင်း၌ရှိသော လူ၏ဝိညာဉ်မှတစ်ပါး၊ အဘယ်သူသည် လူ၏အရာကို သိသနည်း။ ထိုနည်းတူ၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်မှတစ်ပါး၊ အဘယ်သူသည် ဘုရားသခင်၏အရာကို မသိ။... ထိုအရာများကို ငါတို့သည် လူ၏ပညာ သွန်သင်သော စကားအားဖြင့်မဟုတ်ဘဲ၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် သွန်သင်သော စကားအားဖြင့်၊ ဝိညာဉ်နှင့်ဆိုင်သောအရာကို ဝိညာဉ်နှင့်ဆိုင်သောစကားဖြင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ပြောဆိုကြ၏" ဟု ပေါလု ကြေညာခဲ့သည်။ (၁ ကောရိနသု ၂:၄၊ ၁၀-၁၃)။

[402] In his ministry the apostle Paul had taught the people “not with
enticing words of man’s wisdom, but in demonstration of the Spirit
and of power.” The truths that he proclaimed had been revealed to
him by the Holy Spirit, “for the Spirit searcheth all things, yea, the
Paul a Prisoner 271
deep things of God. For what man knoweth the things of a man,
save the spirit of man which is in him? even so the things of God
knoweth no man, but the Spirit of God.... Which things,” declared
Paul, “we speak, not in the words which man’s wisdom teacheth,
but which the Holy Ghost teacheth; comparing spiritual things with
spiritual.” 1 Corinthians 2:4, 10-13.

သူ၏ ဓမ္မအမှုတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပေါလုသည် တိုက်ရိုက်လမ်းပြမှုအတွက် ဘုရားသခင်ကို မျှော်ကြည့်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ယေရုရှလင်ရှိ အထွေထွေကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့်အညီ လုပ်ဆောင်ရန် အလွန်ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် အသင်းတော်များသည် "ယုံကြည်ခြင်း၌ ခိုင်ခံ့မြဲမြံ၍ အရေအတွက်အားဖြင့် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးပွားလာကြ၏။" (တမန်တော် ၁၆:၅)။ ယခုအခါ အချို့သူများက သူ့အပေါ် ကိုယ်ချင်းစာမှု ကင်းမဲ့နေသော်လည်း၊ မိမိပြောင်းလဲခဲ့သော သူများအကြားတွင် သစ္စာရှိမှု၊ စေတနာရှိမှုနှင့် ညီအစ်ကိုချင်း မေတ္တာစိတ်ဓာတ်များ ရှိလာစေရန် မိမိတာဝန်ကျေပွန်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရသဖြင့် သူသည် စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့သည်။ ဤစိတ်ဓာတ်များကို ယုဒသင်းအုပ်များရှေ့၌ သူပေးအပ်နိုင်ခဲ့သော ရက်ရောသည့် အလှူငွေများအားဖြင့် ဤအချိန်တွင် ထင်ရှားစေခဲ့သည်။

Throughout his ministry, Paul had looked to God for direct guidance. At the same time, he had been very careful to labor in harmony
with the decisions of the general council at Jerusalem, and as a result
the churches were “established in the faith, and increased in number
daily.” Acts 16:5. And now, notwithstanding the lack of sympathy
shown him by some, he found comfort in the consciousness that he
had done his duty in encouraging in his converts a spirit of loyalty,
generosity, and brotherly love, as revealed on this occasion in the
liberal contributions which he was enabled to place before the Jewish
elders.

လက်ဆောင်များကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ ပေါလုသည် "ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ဓမ္မအမှုအားဖြင့် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့တွင် မည်သို့သော အမှုအရာများကို ပြုတော်မူသည်ကို အသေးစိတ် ကြေညာလေ၏။" ဤဖြစ်ရပ်မှန်များကို ပြန်လည်ပြောပြခြင်းသည် သံသယရှိနေသူများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ပင် ကောင်းကင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် သူ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများနှင့်အတူ ရှိနေကြောင်း ယုံကြည်ချက်ကို ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။ "ထိုစကားကို ကြားလျှင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။" တမန်တော် လိုက်နာသော အမှုဆောင်နည်းလမ်းများတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမှတ်အသား ပါရှိနေကြောင်း သူတို့ ခံစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရှေ့၌ရှိသော ရက်ရောသော အလှူငွေများသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများအကြား တည်ထောင်ထားသော အသင်းတော်သစ်များ၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် ပတ်သက်၍ တမန်တော်၏ သက်သေခံချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်ရှိ အမှုတော်ကို တာဝန်ယူထားသူများထဲမှ အချို့သည် တင်းကျပ်သော ထိန်းချုပ်မှု အစီအမံများကို ကျင့်သုံးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ပေါလု၏ ဓမ္မအမှုကို အမြင်သစ်ဖြင့် မြင်လာကြပြီး၊ မိမိတို့၏ လမ်းစဉ်မှာ မှားယွင်းနေကြောင်း၊ မိမိတို့သည် ယုဒဓလေ့ထုံးစံများနှင့် အစဉ်အလာများ၏ အနှောင်အဖွဲ့တွင် ရှိနေခဲ့ကြောင်းနှင့် ယုဒလူနှင့် တစ်ပါးအမျိုးသားအကြားရှိ ခြားနားသော နံရံသည် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းအားဖြင့် ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်မပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းကို များစွာ နှောင့်နှေးစေခဲ့ကြောင်း ယုံကြည်လာကြသည်။

After the presentation of the gifts, Paul “declared particularly
what things God had wrought among the Gentiles by his ministry.”
This recital of facts brought to the hearts of all, even of those who
had been doubting, the conviction that the blessing of heaven had
accompanied his labors. “When they heard it, they glorifed the
Lord.” They felt that the methods of labor pursued by the apostle [403]
bore the signet of Heaven. The liberal contributions lying before
them added weight to the testimony of the apostle concerning the
faithfulness of the new churches established among the Gentiles.
The men who, while numbered among those who were in charge of
the work at Jerusalem, had urged that arbitrary measures of control
be adopted, saw Paul’s ministry in a new light and were convinced
that their own course had been wrong, that they had been held in
bondage by Jewish customs and traditions, and that the work of the
gospel had been greatly hindered by their failure to recognize that
the wall of partition between Jew and Gentile had been broken down
by the death of Christ.

ဤအချိန်သည် ဘုရားသခင်သည် ပေါလုအားဖြင့် အမှုပြုတော်မူကြောင်းနှင့် ရန်သူများ၏ သတင်းများကြောင့် သူတို့၏ မနာလိုစိတ်နှင့် အစွဲအလမ်းများကို နှိုးဆွခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မှားယွင်းခဲ့ကြောင်း ခေါင်းဆောင်ညီအစ်ကို အားလုံးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံရန် ရွှေရောင်အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နစ်နာခဲ့ရသူအပေါ် တရားမျှတမှုရှိစေရန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မည့်အစား၊ လက်ရှိရှိနေသော အစွဲအလမ်းများအတွက် ပေါလု၌သာ တာဝန်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ဆက်လက်မွေးမြူထားကြောင်း ထင်ရှားစေသည့် အကြံဉာဏ်ကိုသာ ပေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မကျေနပ်သူများ မှားယွင်းနေကြောင်းကို ရှင်းပြရန် သူ၏ဘက်မှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မရပ်တည်ပေးဘဲ၊ သူတို့၏အမြင်အရ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း အကြောင်းရင်းအားလုံးကို ဖယ်ရှားနိုင်မည့် လမ်းစဉ်တစ်ခုကို လိုက်နာရန် အကြံပေးခြင်းဖြင့် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှု ပြုရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။

This was the golden opportunity for all the leading brethren to
confess frankly that God had wrought through Paul, and that at times
they had erred in permitting the reports of his enemies to arouse
their jealousy and prejudice. But instead of uniting in an effort to
do justice to the one who had been injured, they gave him counsel
272 The Acts of the Apostles
which showed that they still cherished a feeling that Paul should
be held largely responsible for the existing prejudice. They did
not stand nobly in his defense, endeavoring to show the disaffected
ones where they were wrong, but sought to effect a compromise
by counseling him to pursue a course which in their opinion would
remove all cause for misapprehension.

သူ၏ သက်သေခံချက်ကို တုံ့ပြန်ရာတွင် သူတို့က "ညီအစ်ကို၊ ယုံကြည်သော ယုဒလူ သောင်းပေါင်းများစွာ ရှိသည်ကို သင်မြင်၏။ သူတို့ရှိသမျှသည် ပညတ်တရား၌ စိတ်အားကြီးသောသူများ ဖြစ်ကြ၏။ သင်သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့တွင် နေသော ယုဒလူအပေါင်းတို့ကို၊ မိမိတို့သားသမီးအား အရေဖျားလှီးခြင်းကို မပြုရန်လည်းကောင်း၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း မကျင့်ရန်လည်းကောင်း ပြောဆို၍ မောရှေကို စွန့်ပယ်စေခြင်းငှာ သွန်သင်သည်ဟု သူတို့သည် သင်၏အကြောင်းကို ကြားသိကြပြီ။ သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်သို့ပြုရအံ့နည်း။ သင်ရောက်လာကြောင်းကို လူအစုအဝေးတို့သည် မချွတ်ကြားရပါလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ငါတို့ပြောသည့်အတိုင်း ပြုလော့။ သစ္စာဂတိပြုထားသောသူ လေးယောက် ငါတို့၌ ရှိ၏။ ထိုသူတို့ကို ခေါ်၍ သူတို့နှင့်အတူ စင်ကြယ်ခြင်းဝတ်ကို ပြုလော့။ သူတို့သည် ခေါင်းရိတ်နိုင်စေရန် သူတို့အတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကို ခံလော့။ ထိုသို့ပြုလျှင် သင်၏အကြောင်းကို သူတို့ကြားသိသမျှသည် အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် သင်ကိုယ်တိုင်လည်း ပညတ်တရားကို စောင့်ရှောက်၍ စနစ်တကျ ကျင့်ကြံကြောင်းကို လူအပေါင်းတို့ သိကြပါလိမ့်မည်။ ယုံကြည်သော တစ်ပါးအမျိုးသားတို့နှင့် ပတ်သက်၍မူကား၊ ရုပ်တုရှေ့၌ ပူဇော်သောယဇ်ကောင်၊ အသွေး၊ အသက်သေအောင် ညှစ်သတ်သောအရာနှင့် မတရားသော မေထုန်ကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်မှတစ်ပါး၊ အခြားသောအရာကို မစောင့်ရှောက်စေရန် ငါတို့သည် ဆုံးဖြတ်၍ စာရေးလိုက်ကြပြီ" ဟု ဆိုကြသည်။

“Thou seest, brother,” they said, in response to his testimony,
“how many thousands of Jews there are which believe; and they
[404] are all zealous of the law: and they are informed of thee, that thou
teachest all the Jews which are among the Gentiles to forsake Moses,
saying that they ought not to circumcise their children, neither to
walk after the customs. What is it therefore? the multitude must
needs come together: for they will hear that thou art come. Do
therefore this that we say to thee: We have four men which have
a vow on them; them take, and purify thyself with them, and be at
charges with them, that they may shave their heads: and all may
know that those things, whereof they were informed concerning thee,
are nothing; but that thou thyself also walkest orderly, and keepest
the law. As touching the Gentiles which believe, we have written
and concluded that they observe no such thing, save only that they
keep themselves from things offered to idols, and from blood, and
from strangled, and from fornication.”

ညီအစ်ကိုများသည် ပေါလုအနေဖြင့် အကြံပြုထားသော လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာခြင်းအားဖြင့် မိမိအပေါ် ထွက်ပေါ်နေသော မဟုတ်မမှန် သတင်းများကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများနှင့် ပညတ်တရားဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ပတ်သက်၍ ယခင်ကောင်စီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အတည်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူတို့က သူ့ကို စိတ်ချစေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုပေးလိုက်သော အကြံဉာဏ်သည် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိပါ။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ဤညွှန်ကြားချက်ကို တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၏ အသီးအပွင့်သာ ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်ရှိ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာ ပညတ်တရားကို မလိုက်နာခြင်းဖြင့် ခရစ်ယာန်များသည် ယုဒလူတို့၏ မုန်းတီးမှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို သိကြသည်။ လွှတ်တော် (Sanhedrin) သည် ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်မှုကို ဟန့်တားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသည်။ အထူးသဖြင့် ပေါလုနှင့် တမန်တော်များနောက်သို့ လိုက်ရန်နှင့် နည်းမျိုးစုံဖြင့် သူတို့၏လုပ်ငန်းကို ဆန့်ကျင်ရန် လူများကို ထိုအဖွဲ့က ရွေးချယ်ထားသည်။ အကယ်၍ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူများသည် ပညတ်တရား ချိုးဖောက်သူများအဖြစ် လွှတ်တော်ရှေ့တွင် ပြစ်တင်စီရင်ခံရပါက၊ ယုဒယုံကြည်ခြင်းမှ ဖောက်ပြန်သူများအဖြစ် လျင်မြန်ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။

The brethren hoped that Paul, by following the course suggested,
might give a decisive contradiction to the false reports concerning
him. They assured him that the decision of the former council
concerning the Gentile converts and the ceremonial law, still held
good. But the advice now given was not consistent with that decision.
The Spirit of God did not prompt this instruction; it was the fruit
of cowardice. The leaders of the church in Jerusalem knew that
by non-conformity to the ceremonial law, Christians would bring
upon themselves the hatred of the Jews and expose themselves to
persecution. The Sanhedrin was doing its utmost to hinder the
progress of the gospel. Men were chosen by this body to follow up
[405] the apostles, especially Paul, and in every possible way to oppose
their work. Should the believers in Christ be condemned before the
Sanhedrin as breakers of the law, they would suffer swift and severe
punishment as apostates from the Jewish faith.
Paul a Prisoner 273

ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံခဲ့သော ယုဒလူ အများအပြားသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာ ပညတ်တရားအပေါ် ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ အမျိုးသားချင်းများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူရန်၊ သူတို့၏ အစွဲအလမ်းများကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်လာစေရန် မျှော်လင့်လျက် ပညာမဲ့သော လျှော့ပေးမှုများကို ပြုလုပ်ရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။ ပေါလုသည် ယေရုရှလင်ရှိ အသင်းတော်၏ ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဝင် အများအပြားက သူ့အပေါ် အစွဲအလမ်းများကို ဆက်လက်မွေးမြူထားသရွေ့ သူတို့သည် သူ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဆန့်ကျင်ရန် အစဉ်တစိုက် လုပ်ဆောင်နေကြမည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှော့ပေးမှုအားဖြင့် သူတို့ကို အမှန်တရားသို့ ဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် အခြားနေရာများရှိ ဧဝံဂေလိတရား အောင်မြင်မှုအတွက် ကြီးမားသော အဟန့်အတားတစ်ခုကို ဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့တောင်းဆိုသလောက် လျှော့ပေးရန် ဘုရားသခင်က သူ့အား အခွင့်မပေးခဲ့ပါ။

Many of the Jews who had accepted the gospel still cherished
a regard for the ceremonial law and were only too willing to make
unwise concessions, hoping thus to gain the confdence of their
countrymen, to remove their prejudice, and to win them to faith in
Christ as the world’s Redeemer. Paul realized that so long as many
of the leading members of the church at Jerusalem should continue
to cherish prejudice against him, they would work constantly to
counteract his influence. He felt that if by any reasonable concession
he could win them to the truth he would remove a great obstacle to
the success of the gospel in other places. But he was not authorized
of God to concede as much as they asked.

ပေါလုသည် မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် သဟဇာတဖြစ်လိုသော ကြီးမားသော ဆန္ဒ၊ ယုံကြည်ခြင်း၌ အားနည်းသူများအပေါ် သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ ခရစ်တော်နှင့်အတူ ရှိခဲ့ဖူးသော တမန်တော်များနှင့် သခင်ဘုရား၏ ညီတော် ယာကုပ်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ရိုသေလေးစားမှု၊ ထို့ပြင် မူဝါဒကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ တတ်နိုင်သမျှ လူအပေါင်းတို့အတွက် အရာရာဖြစ်လာရန် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားသောအခါ၊ ယခင်က သူလိုက်နာခဲ့သော ခိုင်မာပြတ်သားသည့် လမ်းစဉ်မှ သွေဖည်သွားခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်လှပါ။ သို့သော် လိုချင်သော ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်မည့်အစား၊ သူ၏ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းရန် ကြိုးပမ်းမှုများသည် အကျပ်အတည်းကိုသာ မြန်ဆန်စေခဲ့ပြီး၊ ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ထားသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အလျင်အမြန် ရောက်ရှိစေကာ၊ သူ့အား ညီအစ်ကိုများထံမှ ခွဲခွာသွားစေပြီး၊ အသင်းတော်၏ အခိုင်မာဆုံးသော တိုင်ကြီးတစ်တိုင်ကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့ကာ နိုင်ငံအသီးသီးရှိ ခရစ်ယာန်များ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

When we think of Paul’s great desire to be in harmony with his
brethren, his tenderness toward the weak in the faith, his reverence
for the apostles who had been with Christ, and for James, the brother
of the Lord, and his purpose to become all things to all men so
far as he could without sacrifcing principle—when we think of all
this, it is less surprising that he was constrained to deviate from the
frm, decided course that he had hitherto followed. But instead of
accomplishing the desired object, his efforts for conciliation only
precipitated the crisis, hastened his predicted sufferings, and resulted
in separating him from his brethren, depriving the church of one of [406]
its strongest pillars, and bringing sorrow to Christian hearts in every
land.

နောက်တစ်နေ့တွင် ပေါလုသည် သင်းအုပ်များ၏ အကြံပေးချက်ကို စတင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ နာဇရိသစ္စာဂတိ (တောလည်ရာ ၆) ပြုထားသော၊ သစ္စာဂတိသက်တမ်း ကုန်ခါနီးဖြစ်သော လူလေးယောက်ကို ပေါလုသည် ဗိမာန်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး၊ "သူတို့တစ်ယောက်စီအတွက် ပူဇော်သက္ကာ မပြုမီတိုင်အောင် စင်ကြယ်ခြင်းနေ့ရက်များ ပြည့်စုံကြောင်းကို အသိပေးလေ၏။" စင်ကြယ်ခြင်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကြီးသော ပူဇော်သက္ကာအချို့ကို ပူဇော်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ပေါလုအား ဤသို့ပြုရန် အကြံပေးသူများသည် ဤသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် သူကြုံတွေ့ရမည့် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို အပြည့်အဝ မစဉ်းစားခဲ့ကြပါ။ ဤရာသီတွင် ယေရုရှလင်မြို့၌ နိုင်ငံအများအပြားမှ လာရောက်ဝတ်ပြုသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဘုရားသခင် ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် ပေါလုသည် တစ်ပါးအမျိုးသားများထံသို့ ဧဝံဂေလိတရား ဆောင်ကြဉ်းပေးစဉ်တွင် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံးမြို့ကြီးများစွာသို့ သွားရောက်ခဲ့သဖြင့်၊ နိုင်ငံရပ်ခြားမှ ပွဲတော်တက်ရန် ယေရုရှလင်သို့ လာကြသော ထောင်ပေါင်းများစွာသောသူတို့သည် သူ့ကို ကောင်းစွာ သိကြသည်။ ထိုသူတို့ထဲတွင် ပေါလုအပေါ် ခါးသီးသော မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသူများ ပါဝင်ပြီး၊ အများပြည်သူနှင့်ဆိုင်သော အခမ်းအနားတွင် သူ ဗိမာန်တော်ထဲသို့ ဝင်ခြင်းသည် မိမိအသက်ကို စွန့်စားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာမျှ သူသည် ဝတ်ပြုသူများအကြားတွင် သတိမထားမိဘဲ ဝင်ထွက်သွားလာခဲ့သည်။ သို့သော် သတ်မှတ်ထားသော ကာလမကုန်ဆုံးမီ၊ သူသည် ပူဇော်ရမည့် ယဇ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေစဉ် အာရှကျွန်းမှလာသော ယုဒလူအချို့က သူ့ကို မှတ်မိသွားကြသည်။

On the following day Paul began to carry out the counsel of the
elders. The four men who were under the Nazarite vow (Numbers
6), the term of which had nearly expired, were taken by Paul into the
temple, “to signify the accomplishment of the days of purifcation,
until that an offering should be offered for every one of them.”
Certain costly sacrifces for purifcation were yet to be offered.
Those who advised Paul to take this step had not fully considered
the great peril to which he would thus be exposed. At this season,
Jerusalem was flled with worshipers from many lands. As, in
fulfllment of the commission given him by God, Paul had borne the
gospel to the Gentiles, he had visited many of the world’s largest
cities, and he was well known to thousands who from foreign parts
had come to Jerusalem to attend the feast. Among these were men
whose hearts were flled with bitter hatred for Paul, and for him
to enter the temple on a public occasion was to risk his life. For
274 The Acts of the Apostles
several days he passed in and out among the worshipers, apparently
unnoticed; but before the close of the specifed period, as he was
talking with a priest concerning the sacrifces to be offered, he was
recognized by some of the Jews from Asia.

သူတို့သည် နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့အပေါ်သို့ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး၊ "ဣသရေလလူတို့၊ ကူညီကြပါဦး။ ဤသူကား အရပ်ရပ်တို့၌ လူအပေါင်းတို့အား ငါတို့လူမျိုးနှင့် ပညတ်တရားကိုလည်းကောင်း၊ ဤအရပ်ကိုလည်းကောင်း ဆန့်ကျင်ဘက်ပြု၍ သွန်သင်သောသူ ဖြစ်၏" ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ လူအများက ထိုခေါ်သံကို တုံ့ပြန်လာကြသောအခါ၊ နောက်ထပ် စွပ်စွဲချက်တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်လိုက်ကြသည်မှာ — "ထို့ပြင် သူသည် ဟေလသလူတို့ကိုလည်း ဗိမာန်တော်ထဲသို့ သွင်း၍ ဤသန့်ရှင်းသော အရပ်ကို ညစ်ညူးစေပြီ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

With the fury of demons they rushed upon him, crying, “Men
of Israel, help: This is the man, that teacheth all men everywhere
against the people, and the law, and this place.” And as the people
[407] responded to the call for help, another accusation was added—“and
further brought Greeks also into the temple, and hath polluted this
holy place.”

ယုဒပညတ်တရားအရ အရေဖျားမလှီးသောသူသည် သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော်၏ အတွင်းဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ သေဒဏ်ပေးနိုင်သော ပြစ်မှုဖြစ်သည်။ ပေါလုကို ဧဖက်မြို့သား တရောဖိမ်နှင့်အတူ မြို့ထဲ၌ တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ သူသည် ထိုသူကို ဗိမာန်တော်ထဲသို့ ခေါ်သွင်းခဲ့သည်ဟု သူတို့က ထင်ကြေးပေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ သူ ထိုသို့မပြုခဲ့ပါ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ယုဒလူဖြစ်သောကြောင့် ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်ခြင်းမှာ ပညတ်တရားကို ချိုးဖောက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ထိုစွပ်စွဲချက်သည် လုံးဝ မမှန်ကန်သော်လည်း၊ လူထု၏ အစွဲအလမ်းကို နှိုးဆွရန်အတွက်မူ အသုံးဝင်ခဲ့သည်။ ထိုအော်ဟစ်သံသည် ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသောအခါ၊ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြသည်။ သတင်းသည် ယေရုရှလင်တစ်မြို့လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ "တစ်မြို့လုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်၍ လူတို့သည် စုရုံးပြေးလာကြ၏။"

By the Jewish law it was a crime punishable with death for an
uncircumcised person to enter the inner courts of the sacred edifce.
Paul had been seen in the city in company with Trophimus, an
Ephesian, and it was conjectured that he had brought him into the
temple. This he had not done; and being himself a Jew, his act in
entering the temple was no violation of the law. But though the
charge was wholly false, it served to arouse the popular prejudice.
As the cry was taken up and borne through the temple courts, the
throngs gathered there were thrown into wild excitement. The news
quickly spread through Jerusalem, “and all the city was moved, and
the people ran together.”

ဣသရေလမှ ဖောက်ပြန်သူတစ်ဦးသည် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ ထောင်ပေါင်းများစွာသောသူတို့ ဝတ်ပြုရန် လာရောက်နေသည့် အချိန်မျိုးတွင် ဗိမာန်တော်ကို ညစ်ညူးစေရန် ဝံ့ရဲခြင်းသည် လူအုပ်၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသကို နှိုးဆွပေးခဲ့သည်။ "သူတို့သည် ပေါလုကို ဖမ်း၍ ဗိမာန်တော်ပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ကြပြီးလျှင် ချက်ချင်းပင် တံခါးများကို ပိတ်လိုက်ကြ၏။"

That an apostate from Israel should presume to profane the
temple at the very time when thousands had come there from all
parts of the world to worship, excited the fercest passions of the mob.
“They took Paul, and drew him out of the temple: and forthwith the
doors were shut.”

"သူတို့သည် သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်၊ ယေရုရှလင်တစ်မြို့လုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေကြောင်း တပ်မှူးကြီးထံ သတင်းရောက်သွား၏။" ကလောဒိ လုသိအသည် မိမိ ကိုင်တွယ်ရမည့် ဆူပူတတ်သော အခြေအနေများကို ကောင်းစွာ သိထားသဖြင့်၊ "ချက်ချင်းပင် စစ်သူရဲများနှင့် စစ်ကဲများကို ခေါ်၍ သူတို့ရှိရာသို့ ပြေးဆင်းသွား၏။ သူတို့သည် တပ်မှူးကြီးနှင့် စစ်သူရဲများကို မြင်သောအခါ ပေါလုကို ရိုက်နှက်ခြင်းမှ ရပ်လိုက်ကြ၏။" တပ်မှူးကြီးသည် ဆူပူရခြင်း အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း၊ လူအုပ်၏ ဒေါသသည် ပေါလုအပေါ်သို့ ဦးတည်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် ယခင်က ကြားဖူးခဲ့သော၊ ဖမ်းမမိသေးသည့် အဲဂုတ္တုလူ ပုန်ကန်သူ ဖြစ်ရမည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် "ပေါလုကို ဖမ်း၍ သံခြေကျဉ်းနှစ်ကွင်းနှင့် ချည်နှောင်ရန် အမိန့်ပေးပြီးလျှင်၊ သူသည် အဘယ်သူဖြစ်သည်၊ အဘယ်သို့ ပြုသည်ကို မေးမြန်းလေ၏။" ချက်ချင်းပင် အသံများစွာသည် ကျယ်လောင်စွာနှင့် ဒေါသတကြီး စွပ်စွဲကြသည်။ "လူအစုအဝေးထဲတွင် တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ အော်ဟစ်ကြသဖြင့်၊ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသောကြောင့် အဖြစ်မှန်ကို မသိနိုင်သဖြင့်၊ တပ်မှူးကြီးသည် သူ့ကို ရဲတိုက်ထဲသို့ ခေါ်သွားရန် အမိန့်ပေးလေ၏။ သူသည် လှေကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ လူအုပ်၏ ကြမ်းတမ်းမှုကြောင့် စစ်သူရဲတို့သည် သူ့ကို ပွေ့ချီသွားကြရ၏။ လူအစုအဝေးတို့ကလည်း 'သူ့ကို သတ်ပစ်၊ သူ့ကို သတ်ပစ်' ဟု ဟစ်ကြော်လျက် နောက်မှ လိုက်လာကြ၏။"

“As they went about to kill him, tidings came unto the chief
captain of the band, that all Jerusalem was in an uproar.” Claudius
Lysias well knew the turbulent elements with which he had to deal,
and he “immediately took soldiers and centurions, and ran down
unto them: and when they saw the chief captain and the soldiers,
they left beating of Paul.” Ignorant of the cause of the tumult, but
seeing that the rage of the multitude was directed against Paul, the
[408] Roman captain concluded that he must be a certain Egyptian rebel of
whom he had heard, who had thus far escaped capture. He therefore
“took him, and commanded him to be bound with two chains; and
demanded who he was, and what he had done.” At once many voices
were raised in loud and angry accusation; “some cried one thing,
Paul a Prisoner 275
some another, among the multitude: and when he could not know
the certainty for the tumult, he commanded him to be carried into
the castle. And when he came upon the stairs, so it was, that he
was borne of the soldiers for the violence of the people. For the
multitude of the people followed after, crying, Away with him.”

ထိုသို့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေစဉ်တွင် တမန်တော်သည် တည်ငြိမ်၍ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏စိတ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ်၌ တည်ကြည်နေပြီး၊ ကောင်းကင်တမန်များသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်၌ ရှိနေကြောင်း သူသိသည်။ မိမိ၏ အမျိုးသားချင်းများအား အမှန်တရားကို တင်ပြရန် ကြိုးပမ်းမှုမပြုဘဲ ဗိမာန်တော်မှ ထွက်ခွာသွားရန် သူ အလိုမရှိခဲ့ပါ။ သူ့ကို ရဲတိုက်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် တပ်မှူးကြီးအား "ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်အား စကားတစ်ခွန်း ပြောခွင့်ရှိပါသလား" ဟု မေးခဲ့သည်။ လုသိအက "သင်သည် ဟေလသဘာသာစကားကို ပြောတတ်သလော။ သင်သည် လွန်ခဲ့သောရက်များက ပုန်ကန်မှုပြု၍ လူသတ်သမား လေးထောင်ကို တောထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော ထိုအဲဂုတ္တုလူ မဟုတ်လော" ဟု ပြန်မေးသည်။ ပေါလုက "ကျွန်ုပ်သည် ကိလိကိပြည်၊ တာရှုမြို့သားဖြစ်သော ယုဒလူ ဖြစ်ပါ၏။ ထင်ရှားသော မြို့သားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပါ၏။ ကျွန်ုပ်သည် လူတို့အား စကားပြောခွင့်ပေးပါရန် ကိုယ်တော့်ကို တောင်းပန်ပါ၏" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

In the midst of the tumult the apostle was calm and self-possessed. His mind was stayed upon God, and he knew that angels of
heaven were about him. He felt unwilling to leave the temple without making an effort to set the truth before his countrymen. As he
was about to be led into the castle he said to the chief captain, “May
I speak unto thee?” Lysias responded, “Canst thou speak Greek? Art
not thou that Egyptian, which before these days madest an uproar,
and leddest out into the wilderness four thousand men that were
murderers?” In reply Paul said, “I am a man which am a Jew of
Tarsus, a city in Cilicia, a citizen of no mean city: and, I beseech
thee, suffer me to speak unto the people.”

ခွင့်ပြုချက် ရရှိသဖြင့် "ပေါလုသည် လှေကားပေါ်တွင် ရပ်လျက် လူတို့ကို လက်ရိပ်ပြလေ၏။" သူ၏ လက်ဟန်ခြေဟန်က သူတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အနေအထားက လေးစားမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ "အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ၊ သူသည် ဟေဗြဲဘာသာစကားဖြင့် သူတို့အား ပြောကြားသည်မှာ- 'ညီအစ်ကိုတို့၊ အဘတို့၊ ယခု ကျွန်ုပ် လျှောက်လဲသော စကားကို နားထောင်ကြပါလော့' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။" (တမန်တော် ၂၂:၁)။ ရင်းနှီးသော ဟေဗြဲစကားသံကို ကြားရသောအခါ "သူတို့သည် သာ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြ၏။" ထိုသို့ တိတ်ဆိတ်နေစဉ်တွင် သူက ဆက်လက်၍-

The request was granted, and “Paul stood on the stairs, and
beckoned with the hand unto the people.” The gesture attracted their
attention, while his bearing commanded respect. “And when there
was made a great silence, he spake unto them in the Hebrew tongue,
saying, Men, brethren, and fathers, hear ye my defense which I make [409]
now unto you.” At the sound of the familiar Hebrew words, “they
kept the more silence,” and in the universal hush he continued:

“ကျွန်ုပ်သည် ကိလိကိပြည် တာရှုမြို့၌ မွေးဖွားသော ယုဒလူဖြစ်၏။ သို့သော် ဤမြို့၌ ဂါမလျေလ၏ ခြေရင်းတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး၊ ဘိုးဘေးတို့၏ ပညတ်တရားတော်ကို အစုံအလင် သင်ကြားတတ်မြောက်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့ သင်တို့အားလုံး ဖြစ်ကြသကဲ့သို့ပင် ကျွန်ုပ်သည် ဘုရားသခင်၌ စိတ်အားထက်သန်သူ ဖြစ်ပါ၏။” တမန်တော်၏ ပြောဆိုချက်များကို မည်သူမျှ ငြင်းခွယ်ခြင်းမပြုနိုင်ကြပေ။ အကြောင်းမှာ သူရည်ညွှန်းသော အချက်အလက်များသည် ယေရုရှလင်မြို့တွင် နေထိုင်ဆဲဖြစ်သော လူအများ ကောင်းစွာသိရှိထားသည့် အရာများဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခရစ်တော်၏ တပည့်များကို သေသည်အထိ ညှဉ်းဆဲခဲ့သော သူ၏ အတိတ်က စိတ်အားထက်သန်မှုများအကြောင်းကို ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ မာနထောင်လွှားသော နှလုံးသားသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်သတ်ခြင်းခံရသော နာဇရက်မြို့သားရှေ့တွင် မည်သို့ ဦးညွှတ်ခဲ့ရပုံနှင့် မိမိ၏ ဘာသာပြောင်းလဲခြင်း အခြေအနေများကို ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိအား ဆန့်ကျင်သူများနှင့် အခြေအတင် ငြင်းခုံရန် ကြိုးစားခဲ့ပါက သူတို့သည် နားထောင်ရန် ခေါင်းမာစွာ ငြင်းဆန်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်ပြောပြခြင်းသည် ထိုအချိန်၌ သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ပျော့ပြောင်းငြိမ်သက်သွားစေနိုင်သော ဆွဲဆောင်စည်းရုံးမှုစွမ်းအား ရှိခဲ့သည်။

“I am verily a man which am a Jew, born in Tarsus, a city
in Cilicia, yet brought up in this city at the feet of Gamaliel, and
taught according to the perfect manner of the law of the fathers,
and was zealous toward God, as ye all are this day.” None could
deny the apostle’s statements, as the facts that he referred to were
well known to many who were still living in Jerusalem. He then
spoke of his former zeal in persecuting the disciples of Christ, even
unto death; and he narrated the circumstances of his conversion,
telling his hearers how his own proud heart had been led to bow to
the crucifed Nazarene. Had he attempted to enter into argument
with his opponents, they would have stubbornly refused to listen
to his words; but the relation of his experience was attended with
a convincing power that for the time seemed to soften and subdue
their hearts.

တမန်တော်ဝတ္ထု ၂၇၆

ထို့နောက် သူသည် လူမျိုးခြားတို့အကြား အမှုတော်ဆောင်ခြင်းမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုကြောင့် မဟုတ်ကြောင်း ပြသရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ လူမျိုးများအတွက်သာ အမှုတော်ဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း၊ ထိုဗိမာန်တော်အတွင်း၌ပင် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်သည် သန့်ရှင်းသော ဗျာဒိတ်ရူပါရုံအားဖြင့် သူ့အား စကားပြောခဲ့ပြီး “ဝေးလံသော လူမျိုးခြားတို့ထံသို့” သွားရန် လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။

276 The Acts of the Apostles
He then endeavored to show that his work among the Gentiles
had not been entered upon from choice. He had desired to labor
for his own nation; but in that very temple the voice of God had
spoken to him in holy vision, directing his course “far hence unto
the Gentiles.”

ယခုအချိန်အထိ လူတို့သည် အသေအချာ နားထောင်နေကြသော်လည်း၊ ပေါလုသည် မိမိအား ခရစ်တော်၏ လူမျိုးခြားဆိုင်ရာ သံတမန်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသော အကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ သူတို့၏ ဒေါသများ တစ်ကျော့ပြန် ပေါက်ကွဲလာခဲ့သည်။ မိမိတို့ကိုယ်မိမိ ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရသော တစ်ဦးတည်းသော လူမျိုးဟု မှတ်ယူထားကြသဖြင့်၊ အထင်သေးခံရသော လူမျိုးခြားများအား မိမိတို့သာ သီးသန့်ရရှိထားသည်ဟု ယူဆထားသော အခွင့်အရေးများကို ခံစားခွင့်ပေးရန် သူတို့ ဝန်လေးကြသည်။ ဟောပြောသူ၏ အသံထက် ကျယ်လောင်သော အသံများဖြင့် “ဤကဲ့သို့သောသူကို မြေကြီးပေါ်မှ ဖယ်ရှားပစ်လော့၊ သူသည် အသက်ရှင်ရန် မထိုက်တန်ပေ” ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။

Hitherto the people had listened with close attention, but when
Paul reached the point in his history where he was appointed Christ’s
ambassador to the Gentiles, their fury broke forth anew. Accustomed
to look upon themselves as the only people favored by God, they
[410] were unwilling to permit the despised Gentiles to share the privileges
which had hitherto been regarded as exclusively their own. Lifting
their voices above the voice of the speaker, they cried, “Away with
such a fellow from the earth: for it is not ft that he should live.”

“သူတို့သည် အော်ဟစ်လျက်၊ မိမိတို့၏ အဝတ်များကို ချွတ်ပစ်ကာ မြေမှုန့်များကို လေထဲသို့ ကြဲပက်နေကြစဉ်၊ တပ်မှူးက သူ့အား ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး၊ လူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် သူ့အား ဤမျှအော်ဟစ်နေကြသည်ကို သိရှိနိုင်ရန် သူ့အား ကြိမ်ဒဏ်ဖြင့် စစ်ဆေးရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။

“As they cried out, and cast off their clothes, and threw dust into
the air, the chief captain commanded him to be brought into the
castle, and bade that he should be examined by scourging; that he
might know wherefore they cried so against him.

“သူ့အား သားရေကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားစဉ် ပေါလုက အနားတွင်ရှိနေသော တပ်ကြပ်အား ‘ရောမနိုင်ငံသားဖြစ်ပြီး အပြစ်စီရင်ခြင်းမခံရသေးသော သူတစ်ဦးအား ကြိမ်ဒဏ်ပေးခြင်းသည် သင်တို့အတွက် တရားသဖြင့် ဖြစ်ပါသလား’ ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ တပ်ကြပ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပ်မှူးထံသို့ သွား၍ ‘သင် ဘာလုပ်နေသည်ကို သတိပြုပါ၊ ဤလူသည် ရောမနိုင်ငံသားဖြစ်သည်’ ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုအခါ တပ်မှူးသည် လာ၍ ‘ငါ့ကိုပြောပါ၊ သင်သည် ရောမနိုင်ငံသားလော’ ဟု မေးရာ သူက ‘ဟုတ်ပါသည်’ ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။ တပ်မှူးကလည်း ‘ငါသည် ဤနိုင်ငံသားအခွင့်အရေးကို များစွာသော ငွေဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ရသည်’ ဟု ပြောဆိုရာ ပေါလုက ‘ကျွန်ုပ်မူကား မွေးကတည်းကပင် နိုင်ငံသားဖြစ်ပါသည်’ ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခါ သူ့အား စစ်ဆေးမည့်သူများသည် သူ့ထံမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ တပ်မှူးသည်လည်း သူသည် ရောမနိုင်ငံသားဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ့အား ချည်နှောင်ခဲ့မိသောကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။

“And as they bound him with thongs, Paul said unto the centurion
that stood by, Is it lawful for you to scourge a man that is a Roman,
and uncondemned? When the centurion heard that, he went and told
the chief captain, saying, Take heed what thou doest: for this man is
a Roman. Then the chief captain came, and said unto him, Tell me,
art thou a Roman? He said, Yea. And the chief captain answered,
With a great sum obtained I this freedom. And Paul said, But I was
freeborn. Then straightway they departed from him which should
have examined him: and the chief captain also was afraid, after he
knew that he was a Roman, and because he had bound him.

“နောက်တစ်နေ့တွင် ယုဒလူတို့သည် သူ့အား အဘယ်ကြောင့် စွပ်စွဲကြသည်ကို အသေအချာ သိလိုသဖြင့် သူ့အား အနှောင်အဖွဲ့မှ လွှတ်ပြီးလျှင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် လွှတ်တော်အဖွဲ့ဝင် အားလုံးကို လာရောက်ရန် အမိန့်ပေးကာ ပေါလုကို ခေါ်ဆောင်၍ သူတို့ရှေ့၌ ထားလေသည်။”

“On the morrow, because he would have known the certainty
wherefore he was accused of the Jews, he loosed him from his bands,
and commanded the chief priests and all their council to appear, and
brought Paul down, and set him before them.”

တမန်တော်သည် ယခုအခါ မိမိကိုယ်တိုင် ဘာသာမပြောင်းလဲမီက အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခဲ့သော တရားရုံးတွင် စစ်ဆေးခြင်း ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ယုဒအုပ်ချုပ်သူများရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်လျက်ရှိပြီး သူ၏ မျက်နှာပြင်တွင် ခရစ်တော်၏ ငြိမ်သက်ခြင်း ပေါ်လွင်နေသည်။ သူသည် “လွှတ်တော်အဖွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လျက်”၊ “ညီအစ်ကိုတို့၊ ကျွန်ုပ်သည် ယနေ့တိုင်အောင် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ကောင်းသော လိပ်ပြာဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ပါသည်” ဟု ဆိုသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မုန်းတီးမှုသည် တစ်ဖန် ထကြွလာပြီး “ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း အာနနိသည် အနားတွင် ရပ်နေသောသူတို့အား သူ့နှုတ်ကို ရိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။” ထိုသို့သော လူမဆန်သည့် အမိန့်ကြောင့် ပေါလုက “ဖြူအောင်သုတ်ထားသော နံရံ၊ ဘုရားသခင်သည် သင့်ကို ရိုက်တော်မူမည်။ သင်သည် ပညတ်တရားအတိုင်း ကျွန်ုပ်ကို စီရင်ရန် ထိုင်နေသော်လည်း၊ ပညတ်တရားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်ကို ရိုက်နှက်ရန် အမိန့်ပေးပါသလော” ဟု ဟစ်အော်ခဲ့သည်။ အနားတွင် ရပ်နေသူတို့က “သင်သည် ဘုရားသခင်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို ကဲ့ရဲ့သလော” ဟု မေးမြန်းကြသည်။ ပေါလုသည် သူ၏ ပုံမှန်ယဉ်ကျေးမှုဖြင့် “ညီအစ်ကိုတို့၊ သူသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်မသိပါ။ အကြောင်းမူကား ‘သင်၏ လူမျိုးကို အုပ်ချုပ်သောမင်းအား မကောင်းမပြောရ’ ဟု ကျမ်းစာ၌ ရေးထားလျက်ရှိသည်” ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

The apostle was now to be tried by the same tribunal of which
[411] he himself had been a member before his conversion. As he stood
before the Jewish rulers, his bearing was calm, and his countenance
revealed the peace of Christ. “Earnestly beholding the council,” he
said, “Men and brethren, I have lived in all good conscience before
God until this day.” Upon hearing these words, their hatred was
kindled afresh; “and the high priest Ananias commanded them that
Paul a Prisoner 277
stood by him to smite him on the mouth.” At this inhuman command,
Paul exclaimed, “God shall smite thee, thou whited wall: for sittest
thou to judge me after the law, and commandest me to be smitten
contrary to the law?” “They that stood by said, Revilest thou God’s
high priest?” With his usual courtesy Paul answered, “I wist not,
brethren, that he was the high priest: for it is written, Thou shalt not
speak evil of the ruler of thy people.

“သို့သော် ပေါလုသည် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဝက်မှာ ဇဒ္ဒုကဲများဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ ဖာရိရှဲများဖြစ်ကြောင်း သိမြင်သောအခါ လွှတ်တော်အတွင်း၌ ‘ညီအစ်ကိုတို့၊ ကျွန်ုပ်သည် ဖာရိရှဲဖြစ်ပါသည်၊ ဖာရိရှဲ၏ သားလည်း ဖြစ်ပါသည်။ သေလွန်သူများ ပြန်လည်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်သည် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း ခံနေရခြင်း ဖြစ်ပါသည်’ ဟု ဟစ်ကြွေးခဲ့သည်။

“But when Paul perceived that the one part were Sadducees, and
the other Pharisees, he cried out in the council, Men and brethren, I
am a Pharisee, the son of a Pharisee: of the hope and resurrection of
the dead I am called in question.

“သူသည် ထိုသို့ပြောဆိုလိုက်သောအခါ ဖာရိရှဲများနှင့် ဇဒ္ဒုကဲများအကြား အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လူအစုအဝေးသည် ကွဲပြားသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဇဒ္ဒုကဲများက သေလွန်သူများ ပြန်လည်ထမြောက်ခြင်း၊ ကောင်းကင်တမန် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ် မရှိဟု ဆိုကြသော်လည်း ဖာရိရှဲများကမူ ထိုနှစ်ခုစလုံးကို လက်ခံယုံကြည်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။” ထိုနှစ်ဖက်စလုံးသည် အချင်းချင်း ငြင်းခုံလာကြသဖြင့် ပေါလုအပေါ် ဆန့်ကျင်သော သူတို့၏ အင်အားမှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။ “ဖာရိရှဲများဘက်မှ ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ထရပ်၍ ‘ဤသူ၌ အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ငါတို့ မတွေ့ရပါ။ အကယ်၍ ဝိညာဉ် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးပါးက သူ့အား စကားပြောခဲ့လျှင် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ မတိုက်ခိုက်ကြစို့နှင့်’ ဟု ဆိုကာ အားတက်သရော ငြင်းခုံခဲ့ကြသည်။”

“And when he had so said, there arose a dissension between the
Pharisees and the Sadducees: and the multitude was divided. For the
Sadducees say that there is no resurrection, neither angel, nor spirit:
but the Pharisees confess both.” The two parties began to dispute
between themselves, and thus the strength of their opposition against
Paul was broken. “The scribes that were of the Pharisees’ part arose,
and strove, saying, We fnd no evil in this man: but if a spirit or an
angel hath spoken to him, let us not fght against God.”

ထိုသို့ ရှုပ်ထွေးနေစဉ်အတွင်း ဇဒ္ဒုကဲများသည် တမန်တော်ကို ဖမ်းဆီး၍ သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားနေကြပြီး ဖာရိရှဲများကမူ သူ့ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ “တပ်မှူးသည် ပေါလုအား သူတို့က ဆွဲဖြဲပစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စစ်သားများ ဆင်းသွားပြီး သူ့ကို သူတို့အကြားမှ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ထုတ်ကာ ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။”

In the confusion that followed, the Sadducees were eagerly striv- [412]
ing to gain possession of the apostle, that they might put him to
death; and the Pharisees were as eager in striving to protect him.
“The chief captain, fearing lest Paul should have been pulled in
pieces of them, commanded the soldiers to go down, and to take him
by force from among them, and to bring him into the castle.”

နောက်ပိုင်းတွင် ထိုနေ့၏ ခက်ခဲသော အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း၊ ပေါလုသည် မိမိ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် မညီညွတ်ဘဲ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်မြို့သို့ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှာ အမှားတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပါသလား။ မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် စည်းလုံးလိုသော ကြီးမားသည့် ဆန္ဒက ဤကဲ့သို့သော ဆိုးဝါးသည့် ရလဒ်သို့ ဦးတည်စေခဲ့ပါသလား။

Later, while reflecting on the trying experiences of the day,
Paul began to fear that his course might not have been pleasing to
God. Could it be that he had made a mistake after all in visiting
Jerusalem? Had his great desire to be in union with his brethren led
to this disastrous result?

ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်ဟု ဆိုကြသော ယုဒလူတို့သည် မယုံကြည်သော လောကရှေ့မှောက်တွင် ရပ်တည်နေသည့် အခြေအနေကြောင့် တမန်တော်သည် စိတ်နှလုံး အပြင်းအထန် နာကျင်ရသည်။ ထိုတပါးအမျိုးသား အရာရှိများသည် သူတို့ကို မည်သို့ မြင်ကြမည်နည်း။ ယေဟောဝါ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သူများဟု ဆိုကြပြီး၊ သန့်ရှင်းသော ရာထူးကို ရယူထားကြသော်လည်း အမြင်ကန်းသော၊ အကျိုးအကြောင်းမဲ့သော ဒေါသ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံနေကြရကာ၊ ဘာသာရေးယုံကြည်ချက် ကွဲပြားသော မိမိတို့၏ ညီအစ်ကိုများကိုပင် ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေကြပြီး၊ သူတို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဆွေးနွေးပွဲကို ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုနှင့် ဝရုန်းသုန်းကား မြင်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ကြသည်။ ပေါလုသည် မိမိ၏ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်သည် တပါးအမျိုးသားများ၏ ရှေ့တွင် ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချခြင်း ခံရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

The position which the Jews as God’s professed people occupied
before an unbelieving world, caused the apostle intense anguish
of spirit. How would those heathen offcers look upon them?—
claiming to be worshipers of Jehovah, and assuming sacred offce,
yet giving themselves up to the control of blind, unreasoning anger,
seeking to destroy even their brethren who dared to differ with them
in religious faith, and turning their most solemn deliberative council
278 The Acts of the Apostles
into a scene of strife and wild confusion. Paul felt that the name of
his God had suffered reproach in the eyes of the heathen.

ယခုအခါ သူသည် အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး သူ၏ ရန်သူများသည် ပြင်းထန်သော မလိုမုန်းထားမှုများဖြင့် သူ့အား သတ်ရန် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုကြမည်ကို သူသိထားသည်။ အသင်းတော်များအတွက် သူ၏ အမှုတော်လုပ်ငန်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီလော၊ ယခုအခါ လုယက်ဖျက်ဆီးတတ်သော ဝံပုလွေများ ဝင်ရောက်လာကြတော့မည်လော။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်သည် ပေါလု၏ နှလုံးသားနှင့် အလွန်နီးစပ်ပြီး၊ သူသည် ဆန်ဟဒရင် လွှတ်တော်တွင် သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော လူမျိုးစုများကဲ့သို့သော သူများ၏ ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံနေရသည့် အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့နေသော အသင်းတော်များ၏ ဘေးအန္တရာယ်များကို တွေးတောကာ များစွာ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည်။ စိတ်ဆင်းရဲခြင်းနှင့် အားငယ်ခြင်းများဖြင့် သူသည် ငိုကြွေးကာ ဆုတောင်းခဲ့သည်။

And now he was in prison, and he knew that his enemies, in
their desperate malice, would resort to any means to put him to
death. Could it be that his work for the churches was ended and that
ravening wolves were to enter in now? The cause of Christ was very
near to Paul’s heart, and with deep anxiety he thought of the perils
[413] of the scattered churches, exposed as they were to the persecutions
of just such men as he had encountered in the Sanhedrin council. In
distress and discouragement he wept and prayed.

ဤမှောင်မိုက်သော အချိန်နာရီတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ အစေခံကို မေ့လျော့ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်းရှိ လူသတ်လိုသော လူအုပ်ကြီးထံမှ ကိုယ်တော်သည် သူ့အား စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ဆန်ဟဒရင် လွှတ်တော်ရှေ့တွင်လည်း ကိုယ်တော်သည် သူနှင့်အတူ ရှိခဲ့သည်။ ခံတပ်အတွင်း၌လည်း ကိုယ်တော်သည် သူနှင့်အတူ ရှိခဲ့သည်။ လမ်းညွှန်မှုအတွက် တမန်တော်၏ ထက်သန်သော ဆုတောင်းချက်များကို တုံ့ပြန်သောအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ သစ္စာရှိသော သက်သေထံ ကိုယ်တော်တိုင် ထင်ရှားပြသခဲ့သည်။ “နောက်တစ်နေ့ညတွင် သခင်ဘုရားသည် သူ၏အနား၌ ရပ်တော်မူလျက် ‘ပေါလု၊ အားယူလော့။ သင်သည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ငါ၏အကြောင်းကို သက်သေခံခဲ့သကဲ့သို့၊ ရောမမြို့၌လည်း သက်သေခံရဦးမည်’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။”

In this dark hour the Lord was not unmindful of His servant. He
had guarded him from the murderous throng in the temple courts;
He had been with him before the Sanhedrin council; He was with
him in the fortress; and He revealed Himself to His faithful witness
in response to the earnest prayers of the apostle for guidance. “The
night following the Lord stood by him, and said, Be of good cheer,
Paul: for as thou hast testifed of Me in Jerusalem, so must thou bear
witness also at Rome.”

ပေါလုသည် ရောမမြို့သို့ သွားရောက်ရန် ကာလကြာရှည်စွာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ခရစ်တော်အတွက် သက်သေခံရန် သူအလွန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယုဒလူတို့၏ ရန်ငြိုးကြောင့် မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်များ ပျက်ပြားသွားပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခုအချိန်တွင်ပင် သူသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် သွားရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

Paul had long looked forward to visiting Rome; he greatly desired to witness for Christ there, but had felt that his purposes were
frustrated by the enmity of the Jews. He little thought, even now,
that it would be as a prisoner that he would go.

သခင်ဘုရားသည် မိမိ၏ အစေခံကို အားပေးနေစဉ်တွင် ပေါလု၏ ရန်သူများသည် သူ့အား ဖျက်ဆီးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြံစည်နေကြသည်။ “မိုးလင်းသောအခါ ယုဒလူအချို့တို့သည် ပေါင်းစည်းကြပြီးလျှင်၊ ပေါလုကို မသတ်မချင်း အစာမစား၊ ရေမသောက်ဘဲ နေမည်ဟု ကျိန်ဆိုလျက် မိမိတို့ကိုယ်ကို ကျိန်ခြင်းအောက်၌ ထားကြကုန်၏။ ဤသို့ ပူးပေါင်းကြံစည်သူ အရေအတွက်မှာ လေးဆယ်ကျော် ရှိလေသည်။” ဤနေရာတွင် ဟေရှာယအားဖြင့် သခင်ဘုရား ကန့်ကွက်တော်မူခဲ့သော အစာရှောင်ခြင်းမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ “ရန်တွေ့ခြင်း၊ ငြင်းခုံခြင်းနှင့် ဆိုးယုတ်သော လက်သီးဖြင့် ရိုက်နှက်ခြင်းအတွက်” အစာရှောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟေရှာယ ၅၈:၄။

While the Lord encouraged His servant, Paul’s enemies were
eagerly plotting his destruction. “And when it was day, certain of the
Jews banded together, and bound themselves under a curse, saying
that they would neither eat nor drink till they had killed Paul. And
they were more than forty which had made this conspiracy.” Here
was a fast such as the Lord through Isaiah had condemned—a fast
“for strife and debate, and to smite with the fst of wickedness.”
Isaiah 58:4.

ထိုပူးပေါင်းကြံစည်သူများသည် “ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် လူကြီးများထံသို့ လာ၍ ‘ကျွန်ုပ်တို့သည် ပေါလုကို မသတ်မချင်း အဘယ်အရာကိုမျှ မစားဟု ကြီးစွာသော ကျိန်ခြင်းဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို ချည်နှောင်ထားကြပါသည်။ ထို့ကြောင့် ယခု သင်တို့သည် လွှတ်တော်နှင့်အတူ တပ်မှူးထံသို့ အကြောင်းကြား၍၊ သူ့အကြောင်းကို ပိုမိုစုံစုံလင်လင် သိလိုသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ မနက်ဖြန်တွင် သူ့ကို သင်တို့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် တောင်းဆိုကြပါ။ သူ မရောက်လာမီမှာပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ကို သတ်ရန် အသင့်ရှိနေကြပါသည်’ ဟု ဆိုကြသည်။”

The conspirators “came to the chief priests and elders, and said,
We have bound ourselves under a great curse, that we will eat nothing
[414] until we have slain Paul. Now therefore ye with the council signify
to the chief captain that he bring him down unto you tomorrow, as
though ye would inquire something more perfectly concerning him:
and we, or ever he come near, are ready to kill him.”
Paul a Prisoner 279

ဤရက်စက်သော အစီအစဉ်ကို တားမြစ်မည့်အစား၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ပေါလုသည် အာနနိအား ဖြူအောင်သုတ်ထားသော သင်္ချိုင်းဂူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်နေခဲ့သည်။

Instead of rebuking this cruel scheme, the priests and rulers
eagerly agreed to it. Paul had spoken the truth when he compared
Ananias to a whited sepulcher.

သို့သော် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ အစေခံ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ပေါလု၏ နှမ၏ သားသည် လူသတ်သမားများ၏ “ချောင်းမြောင်းနေခြင်း” အကြောင်းကို ကြားသိသဖြင့် “ရဲတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်၍ ပေါလုအား ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုအခါ ပေါလုသည် တပ်ကြပ်တစ်ဦးကို ခေါ်၍ ‘ဤလူငယ်တွင် တပ်မှူးအား ပြောပြစရာ အကြောင်းတစ်ခုရှိသဖြင့် သူ့ထံသို့ ခေါ်သွားပေးပါ’ ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လူငယ်ကို တပ်မှူးထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ‘အကျဉ်းသား ပေါလုသည် ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်၍ ဤလူငယ်တွင် သင့်အား ပြောပြစရာ တစ်စုံတစ်ခုရှိသဖြင့် သင့်ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် တောင်းပန်ပါသည်’ ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။”

But God interposed to save the life of His servant. Paul’s sister’s
son, hearing of the “lying in wait” of the assassins, “went and entered
into the castle, and told Paul. Then Paul called one of the centurions
unto him, and said, Bring this young man unto the chief captain:
for he hath a certain thing to tell him. So he took him, and brought
him to the chief captain, and said, Paul the prisoner called me unto
him, and prayed me to bring this young man unto thee, who hath
something to say unto thee.”

ကလောဒိ လုသိသည် လူငယ်ကို ကျင်နာစွာ လက်ခံခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို တစ်ဖက်သို့ ခေါ်ထုတ်ကာ “ငါ့ကို သင်ပြောပြစရာ ဘာရှိသနည်း” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ လူငယ်က “ယုဒလူတို့သည် ပေါလုအကြောင်းကို ပိုမိုစုံစုံလင်လင် စုံစမ်းလိုသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်၍ မနက်ဖြန်တွင် သူ့ကို လွှတ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် သင့်အား တောင်းဆိုရန် သဘောတူထားကြပါသည်။ သို့သော် သူတို့၏ စကားကို မယုံပါနှင့်။ အကြောင်းမှာ သူ့ကို သတ်ရန် ချောင်းမြောင်းနေသူ လေးဆယ်ကျော် ရှိပါသည်။ သူတို့သည် ပေါလုကို မသတ်မချင်း အစာမစား၊ ရေမသောက်ဘဲ နေမည်ဟု ကျိန်ဆိုထားကြပြီး၊ ယခုပင် အသင့်ရှိနေကြကာ သင့်ထံမှ ကတိစကားကို စောင့်မျှော်နေကြပါသည်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

Claudius Lysias received the youth kindly, and taking him aside,
asked, “What is that thou hast to tell me?” The youth replied: “The
Jews have agreed to desire thee that thou wouldest bring down Paul
tomorrow into the council, as though they would inquire somewhat
of him more perfectly. But do not thou yield unto them: for there
lie in wait for him of them more than forty men, which have bound
themselves with an oath, that they will neither eat nor drink till they
have killed him: and now are they ready, looking for a promise from
thee.”

“ထိုအခါ တပ်မှူးသည် လူငယ်အား ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ‘ဤအကြောင်းအရာများကို ငါ့အား ပြောပြခဲ့သည်ကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပါနှင့်’ ဟု မှာကြားခဲ့သည်။”

“The chief captain then let the young man depart, and charged
him, See thou tell no man that thou hast showed these things to me.”

လုသိသည် ပေါလုအား မိမိ၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှ ဘုရင်ခံ ဖေလိတ်၏ ထံသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားကာ စိတ်တိုနေကြသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး၊ ဆူပူအုံကြွမှုများမှာ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလျက်ရှိသည်။ ယေရုရှလင်မြို့တွင် တမန်တော် ဆက်လက်ရှိနေခြင်းသည် မြို့အတွက်သာမက တပ်မှူးကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ အန္တရာယ်ရှိသော နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် “တပ်ကြပ်နှစ်ဦးကို ခေါ်၍ ‘စစ်သားနှစ်ရာ၊ မြင်းစီးသူရဲ ခုနစ်ဆယ်နှင့် လှံကိုင်စစ်သည် နှစ်ရာတို့ကို ညဥ့်သုံးချက်တီးအချိန်တွင် ကဲသရိမြို့သို့ သွားရန် အသင့်ပြင်ထားလော့။ ပေါလု စီးရန် တိရစ္ဆာန်များကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးပြီး၊ သူ့ကို ဘုရင်ခံ ဖေလိတ်ထံသို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်လော့’ ဟု အမိန့်ပေးခဲ့သည်။”

Lysias at once decided to transfer Paul from his jurisdiction to [415]
that of Felix the procurator. As a people, the Jews were in a state of
excitement and irritation, and tumults were of frequent occurrence.
The continued presence of the apostle in Jerusalem might lead to
consequences dangerous to the city and even to the commandant
himself. He therefore “called unto him two centurions, saying,
Make ready two hundred soldiers to go to Caesarea, and horsemen
threescore and ten, and spearmen two hundred, at the third hour of
the night; and provide them beasts, that they may set Paul on, and
bring him safe unto Felix the governor.”

ပေါလုအား ပို့ဆောင်ရန် အချိန်မဆိုင်းသင့်တော့ပေ။ “စစ်သားတို့သည် အမိန့်အတိုင်း ပေါလုကို ညတွင်းချင်းပင် အန္တိပတ်ရိမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။” ထိုနေရာမှ မြင်းစီးသူရဲများသည် အကျဉ်းသားနှင့်အတူ ကဲသရိမြို့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ စစ်သားလေးရာတို့မှာမူ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လာကြသည်။

No time was to be lost in sending Paul away. “The soldiers, as
it was commanded them, took Paul, and brought him by night to
Antipatris.” From that place the horsemen went on with the prisoner
to Caesarea, while the four hundred soldiers returned to Jerusalem.
280 The Acts of the Apostles

တပ်စိတ်ကို တာဝန်ယူရသော အရာရှိသည် အကျဉ်းသားကို ဖေလိတ်ထံသို့ အပ်နှံခဲ့ပြီး၊ တပ်မှူးက ပေးလိုက်သော စာကိုလည်း ဆက်သခဲ့သည်။

The offcer in charge of the detachment delivered his prisoner to
Felix, also presenting a letter with which he had been entrusted by
the chief captain:

“ကလောဒိ လုသိသည် အလွန်မြတ်သော ဘုရင်ခံ ဖေလိတ်ထံသို့ နှုတ်ခွန်းဆက်သပါ၏။ ဤသူအား ယုဒလူတို့သည် ဖမ်းဆီး၍ သတ်ရန် ကြံစည်နေစဉ်၊ သူသည် ရောမနိုင်ငံသားဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်သိရှိသဖြင့် စစ်တပ်နှင့်အတူ သွားရောက် ကယ်တင်ခဲ့ပါသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် စွပ်စွဲကြသည်ကို သိလိုသဖြင့် သူတို့၏ လွှတ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ရာ၊ သူတို့၏ ပညတ်တရားဆိုင်ရာ မေးခွန်းများဖြင့်သာ စွပ်စွဲခြင်းခံရပြီး၊ သေဒဏ် သို့မဟုတ် အကျဉ်းချထိုက်သော အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း ကျွန်ုပ် တွေ့ရှိရပါသည်။ ထို့နောက် ယုဒလူတို့သည် ဤသူကို သတ်ရန် ချောင်းမြောင်းနေကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် သင့်ထံသို့ ချက်ချင်း ပို့လိုက်ပါသည်။ သူ့ကို စွပ်စွဲသူများကိုလည်း သူတို့၏ စွပ်စွဲချက်များကို သင့်ရှေ့တွင် ပြောဆိုရန် အမိန့်ပေးထားပါသည်။ ကျန်းမာပါစေ။”

“Claudius Lysias unto the most excellent governor Felix sendeth
greeting. This man was taken of the Jews, and should have been
killed of them: then came I with an army, and rescued him, having
understood that he was a Roman. And when I would have known
the cause wherefore they accused him, I brought him forth into their
council: whom I perceived to be accused of questions of their law,
but to have nothing laid to his charge worthy of death or of bonds.
And when it was told me how that the Jews laid wait for the man,
[416] I sent straightway to thee, and gave commandment to his accusers
also to say before thee what they had against him. Farewell.”

ထိုစာကို ဖတ်ပြီးနောက် ဖေလိတ်သည် အကျဉ်းသားမှာ မည်သည့်ပြည်နယ်ကဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်းရာ၊ ကိလိကိပြည်သားဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ “သင့်ကို စွပ်စွဲသူများ ရောက်လာသောအခါ သင်၏ အမှုကို ငါကြားနာမည်” ဟု ဆိုကာ၊ ဟေရုဒ်မင်း၏ တရားလွှတ်တော်အတွင်း၌ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ထားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

After reading the communication, Felix inquired to what
province the prisoner belonged, and being informed that he was
of Cilicia, said: “I will hear thee ... when thine accusers are also
come. And he commanded him to be kept in Herod’s judgment hall.”

ဘုရားသခင်၏ အစေခံတစ်ဦးသည် ယေဟောဝါ၏ လူမျိုးတော်ဟု ဆိုကြသူများ၏ မလိုမုန်းထားမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် တပါးအမျိုးသားများထံတွင် ခိုလှုံရာရှာခဲ့ရခြင်းမှာ ပေါလု၏ အမှုသည် ပထမဆုံး မဟုတ်ပေ။ ပေါလုအပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ ဒေါသကြောင့် ယုဒလူတို့သည် ထိုလူမျိုး၏ သမိုင်းကြောင်းတွင် မှောင်မိုက်သော အပြစ်တစ်ခုကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သမ္မာတရားအပေါ် သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ပိုမိုခက်ထန်စေခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းကို ပိုမိုသေချာစေခဲ့သည်။

The case of Paul was not the frst in which a servant of God had
found among the heathen an asylum from the malice of the professed
people of Jehovah. In their rage against Paul the Jews had added
another crime to the dark catalogue which marked the history of that
people. They had still further hardened their hearts against the truth
and had rendered their doom more certain.

ခရစ်တော်သည် နာဇရက်မြို့ရှိ ဝတ်ပြုကျောင်းတော်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ ဘိသိက်ပေးခြင်းခံရသောသူအဖြစ် ကြေညာခဲ့စဉ်က ပြောဆိုခဲ့သော စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်အပြည့်အစုံကို လူအနည်းငယ်သာ သဘောပေါက်ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဝမ်းနည်းနေသူများနှင့် အပြစ်သားများကို နှစ်သိမ့်ရန်၊ ကောင်းကြီးပေးရန်နှင့် ကယ်တင်ရန် မိမိ၏ တာဝန်ကို ကြေညာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နားထောင်သူတို့၏ နှလုံးသားတွင် မာနနှင့် မယုံကြည်မှုများ လွှမ်းမိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အတိတ်ကာလက ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ရွေးကောက်ထားသော လူမျိုးတို့၏ မယုံကြည်မှုနှင့် ပုန်ကန်မှုများကြောင့် သူတို့ထံမှ မျက်နှာလွှဲခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်၏ အလင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိသော တပါးအမျိုးသားပြည်များရှိ လူတို့အား ကိုယ်တော်တိုင် ထင်ရှားပြသခဲ့ပုံကို သတိပေးခဲ့သည်။ ဇရတ္တမြို့မှ မုဆိုးမနှင့် ရှုရိလူ နာမန်တို့သည် မိမိတို့ရရှိထားသော အလင်းနှင့်အညီ နေထိုင်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ ဘုရားသခင်ထံမှ ဖောက်ပြန်သွားကြပြီး အဆင်ပြေမှုနှင့် လောကီဂုဏ်အသရေအတွက် မူဝါဒများကို စတေးခဲ့ကြသော ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ထားသည့် လူမျိုးတို့ထက် ပိုမိုဖြောင့်မတ်သည်ဟု မှတ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

Few realize the full meaning of the words that Christ spoke
when, in the synagogue at Nazareth, He announced Himself as the
Anointed One. He declared His mission to comfort, bless, and
save the sorrowing and the sinful; and then, seeing that pride and
unbelief controlled the hearts of His hearers, He reminded them that
in time past God had turned away from His chosen people because of
their unbelief and rebellion, and had manifested Himself to those in
heathen lands who had not rejected the light of heaven. The widow
of Sarepta and Naaman the Syrian had lived up to all the light they
had; hence they were accounted more righteous than God’s chosen
people who had backslidden from Him and had sacrifced principle
to convenience and worldly honor.

ခရစ်တော်သည် နာဇရက်မြို့သားများအား ဖောက်ပြန်သော ဣသရေလလူမျိုးတို့အကြားတွင် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသော စေတမန်အတွက် လုံခြုံမှုမရှိကြောင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သမ္မာတရားကို ပြောကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူ၏ တန်ဖိုးကို သိကြမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများကိုလည်း တန်ဖိုးထားကြမည်မဟုတ်ပေ။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်နှင့် ဣသရေလတို့၏ အကျိုးအတွက် စိတ်အားထက်သန်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် ထိုနှစ်ခုစလုံး၏ ရန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သွန်သင်ချက်နှင့် ပုံစံများအားဖြင့် လူတို့ကို ဘုရားသခင်၏ စကားနားထောင်ခြင်းမှ ပိုမိုဝေးကွာသွားအောင် လမ်းပြနေကြပြီး၊ ဒုက္ခရောက်သောနေ့တွင် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ အကာအကွယ် မဖြစ်နိုင်တော့သော နေရာသို့ ပို့ဆောင်နေကြသည်။

[417] Christ told the Jews at Nazareth a fearful truth when He declared
that with backsliding Israel there was no safety for the faithful messenger of God. They would not know his worth or appreciate his
Paul a Prisoner 281
labors. While the Jewish leaders professed to have great zeal for
the honor of God and the good of Israel, they were enemies of both.
By precept and example they were leading the people farther and
farther from obedience to God—leading them where He could not
be their defense in the day of trouble.

နာဇရက်မြို့သားများအပေါ် ကယ်တင်ရှင်၏ ပြစ်တင်မောင်မရီပြုသော စကားများသည် ပေါလု၏ အခြေအနေတွင် မယုံကြည်သော ယုဒလူများအတွက်သာမက၊ ယုံကြည်ခြင်းတူသော သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ညီအစ်ကိုများနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေသည်။ အကယ်၍ အသင်းတော်ရှိ ခေါင်းဆောင်များသည် တမန်တော်အပေါ် ထားရှိသော ခါးသီးသည့် ခံစားချက်များကို အပြည့်အဝ စွန့်လွှတ်ကာ၊ သူ့အား လူမျိုးခြားတို့ထံ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရန် ဘုရားသခင် အထူးခေါ်ယူထားသောသူအဖြစ် လက်ခံခဲ့ကြပါက၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို သူတို့အတွက် ဆက်လက်ချန်ထားပေးမည် ဖြစ်သည်။ ပေါလု၏ လုပ်ဆောင်မှုများကို ဤမျှစောစီးစွာ အဆုံးသတ်ရန် ဘုရားသခင် ပြဌာန်းထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ ယေရုရှလင်အသင်းတော်ရှိ ခေါင်းဆောင်များ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေအနေများကို တန်ပြန်ရန်အတွက် ကိုယ်တော်သည် အံ့ဖွယ်တန်ခိုးကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။

The Saviour’s words of reproof to the men of Nazareth applied,
in the case of Paul, not only to the unbelieving Jews, but to his own
brethren in the faith. Had the leaders in the church fully surrendered
their feeling of bitterness toward the apostle, and accepted him as
one specially called of God to bear the gospel to the Gentiles, the
Lord would have spared him to them. God had not ordained that
Paul’s labors should so soon end, but He did not work a miracle
to counteract the train of circumstances to which the course of the
leaders in the church at Jerusalem had given rise.

တူညီသော စိတ်ဓာတ်သည် ယခုတိုင်အောင် တူညီသော ရလဒ်များသို့ ဦးတည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် ပြင်ဆင်ချက်များကို တန်ဖိုးထားရန်နှင့် တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ပျက်ကွက်ခြင်းသည် အသင်းတော်အတွက် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများစွာကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သစ္စာရှိသော ဓမ္မအမှုဆောင်တစ်ဦး၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို တန်ဖိုးထားခဲ့ကြပါက၊ သခင်ဘုရားသည် သူ၏ အမှုတော်ကို မည်မျှတိုင်အောင် ရှည်ကြာစေမည်နည်း။ သို့သော် အကယ်၍ အသင်းတော်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ရန်သူအား သူတို့၏ နားလည်မှုကို လွဲမှားစေရန် ခွင့်ပြုကာ၊ ခရစ်တော်၏ အစေခံ၏ စကားနှင့် လုပ်ရပ်များကို မှားယွင်းစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပြီး၊ သူ၏ လမ်းတွင် အတားအဆီးဖြစ်စေကာ သူ၏ အသုံးဝင်မှုကို နှောင့်ယှက်ပါက၊ သခင်ဘုရားသည် ကိုယ်တော်ပေးထားသော ထိုကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းတတ်သည်။

The same spirit is still leading to the same results. A neglect to
appreciate and improve the provisions of divine grace has deprived
the church of many a blessing. How often would the Lord have
prolonged the work of some faithful minister, had his labors been
appreciated! But if the church permits the enemy of souls to pervert
the understanding, so that they misrepresent and misinterpret the
words and acts of the servant of Christ; if they allow themselves
to stand in his way and hinder his usefulness, the Lord sometimes [418]
removes from them the blessing which He gave.

စာတန်သည် ဘုရားသခင် ရွေးကောက်ထားသော သူများ၏ ကြီးမြတ်ပြီး ကောင်းမွန်သော လုပ်ငန်းများကို စိတ်ပျက်စေရန်နှင့် ဖျက်ဆီးရန် သူ၏ ကိုယ်စားလှယ်များမှတစ်ဆင့် အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော် တိုးတက်ရေးအတွက် အသက်ကိုပင် စတေးရန် အသင့်ရှိကြသော်လည်း၊ ထိုမဟာလှည့်ဖျားသူသည် သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများ၏ စိတ်ထဲတွင် သူတို့အပေါ် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် တိုက်တွန်းလိမ့်မည်။ ထိုသံသယများကို လက်ခံလျှင် သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာအပေါ် ယုံကြည်မှုကို လျော့နည်းစေပြီး သူတို့၏ အသုံးဝင်မှုကို ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။ သူသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ညီအစ်ကိုများမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် ကြီးစွာသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်သဖြင့်၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ညှဉ်းဆဲခံနေရသော အစေခံများအား ငြိမ်သက်ခြင်း ပေးရန်အတွက် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ရတတ်သည်။ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်များ ပိုက်ထားပြီး၊ သတိပေးသံနှင့် အားပေးသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါမှသာ ခေါင်းမာသူများသည် မိမိတို့ စွန့်ပစ်ခဲ့သော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို မြင်တွေ့ကာ တန်ဖိုးထားတတ်ကြသည်။ သူတို့၏ သေဆုံးခြင်းသည် သူတို့ အသက်ရှင်စဉ်က မအောင်မြင်ခဲ့သော အရာကို အောင်မြင်စေနိုင်ပေသည်။

Satan is constantly working through his agents to dishearten and
destroy those whom God has chosen to accomplish a great and good
work. They may be ready to sacrifce even life itself for the advancement of the cause of Christ, yet the great deceiver will suggest to
their brethren doubts concerning them which, if entertained, would
undermine confdence in their integrity of character, and thus cripple their usefulness. Too often he succeeds in bringing upon them,
through their own brethren, such sorrow of heart that God graciously
interposes to give His persecuted servants rest. After the hands are
folded upon the pulseless breast, when the voice of warning and
encouragement is silent, then the obdurate may be aroused to see
and prize the blessings they have cast from them. Their death may
accomplish that which their life has failed to do.