Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း (၆) — ဗိမာန်တော်တံခါးဝတွင်

[57] Chapter 6—At the Temple Gate

ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု အခန်းကြီး ၃ နှင့် ၄:၁-၃၁ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Acts 3; Acts 4:1-31.

ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်များသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို နက်နဲစွာ သိမြင်ကြပြီး၊ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် မိမိတို့၏ အားနည်းမှုကို ကိုယ်တော်၏ ခွန်အားနှင့်လည်းကောင်း၊ မိမိတို့၏ မသိနားမလည်မှုကို ကိုယ်တော်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့်လည်းကောင်း၊ မိမိတို့၏ မထိုက်တန်မှုကို ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့်လည်းကောင်း၊ မိမိတို့၏ ဆင်းရဲမှုကို ကိုယ်တော်၏ မကုန်ခမ်းနိုင်သော ကြွယ်ဝမှုနှင့်လည်းကောင်း ပေါင်းစပ်ခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် ခွန်အားနှင့် ပြည့်စုံကာ အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်ဆောင်ရန်အတွက် ရှေ့သို့တိုးရန် ဝန်မလေးခဲ့ကြချေ။

The disciples of Christ had a deep sense of their own ineffciency, and with humiliation and prayer they joined their weakness
to His strength, their ignorance to His wisdom, their unworthiness
to His righteousness, their poverty to His exhaustless wealth. Thus
strengthened and equipped, they hesitated not to press forward in
the service of the Master.

သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော် ဆင်းသက်လာပြီး မကြာမီ၊ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းပြီးနောက် ချက်ချင်းပင်၊ ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရန် ဗိမာန်တော်သို့ တက်သွားကြစဉ်၊ အလှတံခါး (Beautiful gate) နားတွင် အသက် ၄၀ ရှိသော မွေးရာပါ ခြေမစွမ်းသူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးမှာ မွေးကတည်းက နာကျင်မှုနှင့် အားနည်းချက်များသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤမရှုမလှဖြစ်နေသောသူသည် အနာရောဂါငြိမ်းနိုင်ရန် ယေရှုကို တွေ့မြင်လိုသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် အကူအညီမဲ့လုနီးပါးဖြစ်ကာ မဟာသမားတော်ကြီး အမှုတော်ဆောင်သော နေရာနှင့်လည်း အလှမ်းဝေးခဲ့သည်။ သူ၏ အသနားခံမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မိတ်ဆွေအချို့က သူ့ကို ဗိမာန်တော်တံခါးဝသို့ ထမ်းဆောင်လာခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏မျှော်လင့်ချက်များ စုပြုံထားသော အရှင်သည် ရက်စက်စွာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

A short time after the descent of the Holy Spirit, and immediately
after a season of earnest prayer, Peter and John, going up to the
temple to worship, saw at the gate Beautiful a cripple, forty years of
age, whose life, from his birth, had been one of pain and infrmity.
This unfortunate man had long desired to see Jesus, that he might be
healed; but he was almost helpless, and was far removed from the
scene of the great Physician’s labors. His pleadings at last induced
[58] some friends to bear him to the gate of the temple, but upon arriving
there, he found that the One upon whom his hopes were centered,
had been put to a cruel death.

သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် ယေရှုထံမှ အနာရောဂါငြိမ်းရန် သူ မည်မျှကြာအောင် ပြင်းပြစွာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်ကို သိသောသူတို့အား သနားစိတ်ဝင်စေခဲ့ပြီး၊ လမ်းသွားလမ်းလာများက သနား၍ သူ၏လိုအပ်ချက်များအတွက် အနည်းငယ်ပေးကမ်းစေရန် သူ့ကို နေ့စဉ် ဗိမာန်တော်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ပေတရုနှင့် ယောဟန် ဖြတ်သွားသောအခါ၊ သူသည် သူတို့ထံမှ အလှူကို တောင်းခံခဲ့သည်။ တပည့်တော်တို့သည် သူ့ကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်ရှုခဲ့ကြပြီး ပေတရုက “ငါတို့ကို ကြည့်လော့” ဟု ဆို၏။ ထိုသူသည် တစ်စုံတစ်ခု ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်လျက် သူတို့အား စေ့စေ့ကြည့်ရှုနေစဉ် ပေတရုက “ငါ့၌ ရွှေငွေမရှိ” ဟု ဆို၏။ ပေတရုက မိမိ၏ ဆင်းရဲမှုကို ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ ခြေမစွမ်းသူ၏ မျက်နှာသည် ညှိုးငယ်သွားသော်လည်း၊ တမန်တော်က “ငါ၌ရှိသည်ကို သင့်အား ပေးမည်။ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုခရစ်၏ နာမတော်အားဖြင့် ထ၍ လမ်းလျှောက်လော့” ဟု ဆက်ပြောလိုက်သောအခါ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။

His disappointment excited the sympathy of those who knew for
how long he had eagerly hoped to be healed by Jesus, and daily they
brought him to the temple, in order that passers-by might be induced
by pity to give him a trifle to relieve his wants. As Peter and John
passed, he asked an alms from them. The disciples regarded him
compassionately, and Peter said, “Look on us. And he gave heed
unto them, expecting to receive something of them. Then Peter said,
Silver and gold have I none.” As Peter thus declared his poverty, the
countenance of the cripple fell; but it grew bright with hope as the
apostle continued, “But such as I have give I thee: In the name of
Jesus Christ of Nazareth rise up and walk.

“ထိုသူ၏ လက်ယာလက်ကို ကိုင်၍ ချီးမြှင့်သဖြင့်၊ ထိုခဏခြင်းတွင် ခြေဖဝါးနှင့် ခြေမျက်စိတို့သည် ခွန်အားရကြ၏။ ထိုသူသည်လည်း ခုန်၍ရပ်လျက် လမ်းလျှောက်လေ၏။ လမ်းလျှောက်လျက်၊ ခုန်လျက်၊ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက်၊ သူတို့နှင့်အတူ ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်လေ၏။ ၃၈ ဗိမာန်တော်တံခါးဝတွင် ၃၉ လူအပေါင်းတို့သည် ထိုသူ လမ်းလျှောက်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်ကြ၍၊ ထိုသူသည် ဗိမာန်တော်၏ အလှတံခါးနားမှာ အလှူကို တောင်း၍ ထိုင်နေသောသူ ဖြစ်သည်ကို သိကြသောကြောင့်၊ ဖြစ်ပျက်သော အမှုကို အံ့ဩ၍ မိန်းမောတွေဝေခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။”

“And he took him by the right hand, and lifted him up: and
immediately his feet and ankle-bones received strength. And he
leaping up stood, and walked, and entered with them into the temple,
38
At the Temple Gate 39
walking, and leaping, and praising God. And all the people saw him
walking and praising God: and they knew that it was he which sat
for alms at the Beautiful Gate of the temple: and they were flled
with wonder and amazement at that which had happened.”

“အနာရောဂါငြိမ်းသော ထိုခြေမစွမ်းသူသည် ပေတရုနှင့် ယောဟန်ကို ဖက်၍နေစဉ်၊ လူအပေါင်းတို့သည် အလွန်အံ့ဩလျက် ရှောလမုန်ကန်နားသို့ ပြေး၍ စုဝေးကြ၏။” တပည့်တော်တို့သည် ယေရှုပြုခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကဲ့သို့ ပြုနိုင်ကြသည်ကို သူတို့ အလွန်အံ့ဩကြသည်။ သို့သော် အနှစ် ၄၀ တိုင်အောင် အကူအညီမဲ့ခဲ့သော ဤခြေမစွမ်းသူသည် ယခုအခါ နာကျင်မှုကင်းဝေးကာ မိမိ၏ခြေလက်များကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုနိုင်သဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေပြီး ယေရှုကို ယုံကြည်သဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ [၅၉]

“And as the lame man which was healed held Peter and John,
all the people ran together unto them in the porch that is called
Solomon’s, greatly wondering.” They were astonished that the disciples could perform miracles similar to those performed by Jesus. Yet
here was this man, for forty years a helpless cripple, now rejoicing [59]
in the full use of his limbs, free from pain, and happy in believing in
Jesus.

လူတို့၏ အံ့ဩမှုကို တပည့်တော်တို့ မြင်သောအခါ ပေတရုက “အဘယ်ကြောင့် ဤအမှုကို အံ့ဩကြသနည်း။ ငါတို့သည် ကိုယ်တန်ခိုး၊ ကိုယ်သန့်ရှင်းခြင်းအားဖြင့် ဤသူကို လမ်းလျှောက်စေသကဲ့သို့ ငါတို့ကို အဘယ်ကြောင့် စေ့စေ့ကြည့်ရှုကြသနည်း” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ ထိုရောဂါပျောက်ကင်းခြင်းမှာ ဘုရားသခင်က သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူသော နာဇရက်မြို့သား ယေရှု၏ နာမတော်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်လည်းကောင်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အား အာမခံခဲ့သည်။ “ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်၊ သင်တို့မြင်၍ သိသော ဤသူသည် နာမတော်ကြောင့် ခွန်အားရပြီ။ ကိုယ်တော်အားဖြင့် ရသော ယုံကြည်ခြင်းသည် သင်တို့အပေါင်းရှေ့မှာ ဤသူကို ဤသို့ လုံးလုံးပျောက်ကင်းစေပြီ” ဟု တမန်တော်က ကြေညာခဲ့သည်။

When the disciples saw the amazement of the people, Peter
asked, “Why marvel ye at this? or why look ye so earnestly on us,
as though by our own power or holiness we had made this man to
walk?” He assured them that the cure had been wrought in the name
and through the merits of Jesus of Nazareth, whom God had raised
from the dead. “His name through faith in His name,” the apostle
declared, “hath made this man strong, whom ye see and know: yea,
the faith which is by Him hath given him this perfect soundness in
the presence of you all.”

တမန်တော်တို့သည် ယုဒလူတို့က အသက်သခင်ကို ငြင်းပယ်၍ သတ်ပစ်ခဲ့ကြသော ကြီးလေးသောအပြစ်အကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း၊ နားထောင်သူများကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေရန် မရည်ရွယ်ဘဲ သတိထားခဲ့ကြသည်။ “သင်တို့သည် သန့်ရှင်း၍ ဖြောင့်မတ်သောသူကို ငြင်းပယ်ကြပြီ။ လူသတ်သမားကို လွှတ်စေခြင်းငှါ တောင်းကြပြီ။ အသက်သခင်ကို သတ်ကြပြီ။ ထိုသူကို ဘုရားသခင်သည် သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူသည်ကို ငါတို့သည် သက်သေခံဖြစ်ကြ၏” ဟု ပေတရုက ဆို၏။ “ယခုလည်း ညီအစ်ကိုတို့၊ သင်တို့နှင့် သင်တို့၏ မင်းများသည် မသိဘဲလျက် ထိုသို့ပြုကြသည်ကို ငါသိ၏။ သို့သော်လည်း ခရစ်တော်သည် အသေခံရမည်ဟု ဘုရားသခင်သည် ပရောဖက်အပေါင်းတို့၏ နှုတ်အားဖြင့် ရှေးမဆွက ဖော်ပြတော်မူသည်ကို ထိုသို့အားဖြင့် ပြည့်စုံစေတော်မူပြီ။” သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် သူတို့အား နောင်တရရန်နှင့် ပြောင်းလဲရန် ခေါ်ယူနေကြောင်း သူက ကြေညာခဲ့ပြီး၊ သူတို့လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်ခဲ့သော အရှင်၏ ကရုဏာတော်မှတစ်ပါး ကယ်တင်ခြင်းမျှော်လင့်ချက် မရှိကြောင်းကိုလည်း အာမခံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ သူတို့၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

The apostles spoke plainly of the great sin of the Jews in rejecting
and putting to death the Prince of life; but they were careful not to
drive their hearers to despair. “Ye denied the Holy One and the
Just,” Peter said, “and desired a murderer to be granted unto you;
and killed the Prince of life, whom God hath raised from the dead;
whereof we are witnesses.” “And now, brethren, I wot that through
ignorance ye did it, as did also your rulers. But those things, which
God before had showed by the mouth of all His prophets, that Christ
should suffer, He hath so fulflled.” He declared that the Holy Spirit
was calling upon them to repent and be converted, and assured them
that there was no hope of salvation except through the mercy of the
One whom they had crucifed. Only through faith in Him could their
sins be forgiven.

“ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရား၏ မျက်နှာတော်ရှေ့မှ လန်းဆန်းသောကာလသည် ရောက်လာ၍ [၆၀] သင်တို့၏ အပြစ်များကို ချေဖျက်စေခြင်းငှါ နောင်တရ၍ ပြောင်းလဲကြလော့” ဟု သူသည် ဟစ်ကြွေးခဲ့သည်။

“Repent ye therefore, and be converted,” he cried, “that your sins [60]
may be blotted out, when the times of refreshing shall come from
the presence of the Lord.”

“သင်တို့သည် ပရောဖက်တို့၏ သားဖြစ်ကြ၏။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံအား ‘သင့်အမျိုးအားဖြင့် မြေကြီးပေါ်မှာ ရှိသမျှသော လူမျိုးတို့သည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ခံရကြလိမ့်မည်’ ဟု မိန့်တော်မူ၍၊ ငါတို့ဘိုးဘေးများနှင့် ဖွဲ့တော်မူသော ပဋိညာဉ်၏ သားဖြစ်ကြ၏။ ၄၀ တမန်တော်ဝတ္ထု ဘုရားသခင်သည် မိမိသားတော် ယေရှုကို ထမြောက်စေတော်မူပြီးလျှင်၊ သင်တို့အသီးသီးတို့ကို ဒုစရိုက်အမှုမှ လွှဲရှောင်စေ၍ ကောင်းကြီးပေးစေခြင်းငှါ၊ သင်တို့ထံသို့ ရှေးဦးစွာ စေလွှတ်တော်မူပြီ။”

“Ye are the children of the prophets, and of the covenant which
God made with our fathers, saying unto Abraham, And in thy seed
40 The Acts of the Apostles
shall all the kindreds of the earth be blessed. Unto you frst God,
having raised up His Son Jesus, sent Him to bless you, in turning
away every one of you from his iniquities.”

ဤသို့ဖြင့် တပည့်တော်တို့သည် ခရစ်တော် ထမြောက်တော်မူခြင်းအကြောင်းကို ဟောပြောခဲ့ကြသည်။ နားထောင်သူအများအပြားသည် ဤသက်သေခံချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများဖြစ်ပြီး၊ ကြားရသောအခါ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် ခရစ်တော် မိန့်ကြားခဲ့သော စကားများကို သူတို့အား သတိရစေခဲ့ပြီး ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံသူများ၏ တန်းစီဇယားတွင် သူတို့ ပါဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင် ကြဲခဲ့သော မျိုးစေ့သည် အညှောက်ထွက်၍ အသီးသီးလာခဲ့သည်။

Thus the disciples preached the resurrection of Christ. Many
among those who listened were waiting for this testimony, and when
they heard it they believed. It brought to their minds the words that
Christ had spoken, and they took their stand in the ranks of those
who accepted the gospel. The seed that the Saviour had sown sprang
up and bore fruit.

တပည့်တော်တို့သည် လူတို့အား စကားပြောနေကြစဉ်၊ “ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ဗိမာန်တော်မှူးနှင့် ဇဒ္ဒုကဲများတို့သည် ရောက်လာကြ၏။ ထိုသူတို့သည် လူတို့အား ဆုံးမဩဝါဒပေးသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ယေရှုအားဖြင့် သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို ဟောပြောသည်ကိုလည်းကောင်း မနှစ်သက်သဖြင့် စိတ်ဆိုးကြ၏။”

While the disciples were speaking to the people, “the priests, and
the captain of the temple, and the Sadducees, came upon them, being
grieved that they taught the people, and preached through Jesus the
resurrection from the dead.”

ခရစ်တော် ထမြောက်ပြီးနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ရောမအစောင့်များ အိပ်ပျော်နေစဉ် တပည့်တော်တို့က ကိုယ်တော်၏ ရုပ်အလောင်းကို ခိုးယူသွားသည်ဟူသော မမှန်ကန်သော သတင်းကို အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့စေခဲ့သည်။ မိမိတို့ သတ်ပစ်ခဲ့သော အရှင်၏ ထမြောက်ခြင်းအကြောင်းကို ပေတရုနှင့် ယောဟန် ဟောပြောနေသည်ကို ကြားရသောအခါ သူတို့ မကျေမနပ် ဖြစ်ကြသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဇဒ္ဒုကဲများသည် များစွာ တုန်လှုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အမြတ်နိုးဆုံးသော အယူဝါဒမှာ အန္တရာယ်ရှိနေပြီး သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ထိခိုက်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြရသည်။

After Christ’s resurrection the priests had spread far and near the
lying report that His body had been stolen by the disciples while the
Roman guard slept. It is not surprising that they were displeased
when they hear Peter and John preaching the resurrection of the One
they had murdered. The Sadducees especially were greatly aroused.
They felt that their most cherished doctrine was in danger, and their
reputation at stake.

ယုံကြည်ခြင်းသစ်သို့ ပြောင်းလဲလာသူများမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာနေပြီး၊ [၆၁] ဖာရိရှဲများနှင့် ဇဒ္ဒုကဲများ နှစ်ဦးစလုံးက ဤဆရာအသစ်များကို မတားဆီးဘဲ ထားမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ ဩဇာအာဏာသည် ယေရှု မြေကြီးပေါ်တွင် ရှိစဉ်အခါကထက် ပို၍အန္တရာယ်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဗိမာန်တော်မှူးသည် ဇဒ္ဒုကဲအချို့၏ အကူအညီဖြင့် ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့ကို ဖမ်းဆီး၍ ထောင်ထဲ၌ ချုပ်ထားလိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုနေ့သည် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို စစ်ဆေးရန် အချိန်မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Converts to the new faith were rapidly increasing, and both
[61] Pharisees and Sadducees agreed that if these new teachers were
suffered to go unchecked, their own influence would be in greater
danger than when Jesus was upon the earth. Accordingly, the captain
of the temple, with the help of a number of Sadducees, arrested Peter
and John, and put them in prison, as it was too late that day for them
to be examined.

တပည့်တော်တို့၏ ရန်သူများသည် ခရစ်တော် သေခြင်းမှ ထမြောက်ခဲ့သည်ကို မယုံကြည်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။ သက်သေအထောက်အထားများမှာ သံသယဖြစ်စရာမလိုအောင် ရှင်းလင်းလွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ယေရှုကို သတ်ပစ်ခဲ့သော ရက်စက်သည့် လုပ်ရပ်အတွက် နောင်တရရန် ငြင်းဆန်လျက် မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ခက်ထန်စေခဲ့ကြသည်။ တမန်တော်များသည် ဘုရားသခင်၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် စကားပြော၍ လုပ်ဆောင်နေကြကြောင်း ကြွယ်ဝသော သက်သေများကို ယုဒအုပ်ချုပ်သူများထံ ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် သမ္မာတရားသတင်းစကားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ကြွမလာခဲ့ပေ၊ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိမြင်ခဲ့သည့် အချိန်များ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် ထိုသိမြင်မှုကို နှိပ်ကွပ်၍ ကိုယ်တော့်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာတော်အားဖြင့် သူတို့အား နောက်ထပ် သက်သေအထောက်အထားများ ပေးခဲ့ပြီး၊ ယခုတွင် ကိုယ်တော့်ထံသို့ ပြန်လှည့်လာရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ပေးသနားတော်မူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်တံခါးဝတွင် ၄၁ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်တို့ကို စေလွှတ်၍ သူတို့သည် အသက်သခင်ကို သတ်ပစ်ခဲ့ကြကြောင်း ပြောကြားစေခဲ့ပြီး၊ ဤကြီးလေးသော စွပ်စွဲချက်တွင် သူတို့အား နောင်တရရန်အတွက် နောက်ထပ် ဖိတ်ခေါ်ချက်တစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြောင့်မတ်ခြင်း၌ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားနေသော ယုဒဆရာများသည် ခရစ်တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်မှုဖြင့် မိမိတို့ကို စွပ်စွဲနေသော ထိုသူတို့သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။

The enemies of the disciples could not but be convinced that
Christ had risen from the dead. The evidence was too clear to be
doubted. Nevertheless, they hardened their hearts, refusing to repent
of the terrible deed they had committed in putting Jesus to death.
Abundant evidence that the apostles were speaking and acting under
divine inspiration had been given the Jewish rulers, but they frmly
resisted the message of truth. Christ had not come in the manner
that they expected, and though at times they had been convinced
that He was the Son of God, yet they had stifled conviction, and
crucifed Him. In mercy God gave them still further evidence, and
now another opportunity was granted them to turn to Him. He
At the Temple Gate 41
sent the disciples to tell them that they had killed the Prince of life,
and in this terrible charge He gave them another call to repentance.
But feeling secure in their own righteousness, the Jewish teachers
refused to admit that the men charging them with crucifying Christ
were speaking by the direction of the Holy Spirit.

ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သော လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များအတွက် ခုခံမှုတိုင်းသည် ထိုလမ်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန် နောက်ထပ် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ ခေါင်းမာမှုမှာ ပို၍ပို၍ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် အရှုံးမပေးနိုင်၍ မဟုတ်ဘဲ၊ အရှုံးပေးနိုင်သော်လည်း အရှုံးမပေးလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အပြစ်ရှိ၍ သေထိုက်သောကြောင့် သာမက၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို သတ်ပစ်ခဲ့သောကြောင့်သာမက၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို လက်နက်တပ်ဆင်ထားသောကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းမှ ပြတ်တောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလင်းကို တစိုက်မတ်မတ် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပြီး ဝိညာဉ်တော်၏ သိမြင်နားလည်မှုများကို နှိပ်ကွပ်ခဲ့ကြသည်။ မနာခံသော သားသမီးများကို ထိန်းချုပ်ထားသော ဩဇာသည် သူတို့ထဲ၌ အလုပ်လုပ်ကာ၊ ဘုရားသခင် အသုံးပြုနေသော သူများကို ညှဉ်းပန်းရန် သူတို့ကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော့်အစေခံများ ဟောပြောရန် ပေးထားသော သတင်းစကားကို ဆန့်ကျင်သည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုချင်းစီကြောင့် သူတို့၏ ပုန်ကန်မှု အဆိပ်အတောက်မှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ နေ့စဉ် နောင်တရရန် ငြင်းဆန်ခြင်းအားဖြင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် သူတို့၏ ပုန်ကန်မှုကို အသစ်ပြုလုပ်ကာ သူတို့စိုက်ပျိုးခဲ့သည့်အရာကို ရိတ်သိမ်းရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

Having committed themselves to a course of opposition to Christ,
every act of resistance became to the priests an additional incentive
to pursue the same course. Their obstinacy became more and more
determined. It was not that they could not yield; they could, but
would not. It was not alone because they were guilty and deserving [62]
of death, not alone because they had put to death the Son of God,
that they were cut off from salvation; it was because they armed
themselves with opposition to God. They persistently rejected light
and stifled the convictions of the Spirit. The influence that controls
the children of disobedience worked in them, leading them to abuse
the men through whom God was working. The malignity of their
rebellion was intensifed by each successive act of resistance against
God and the message He had given His servants to declare. Every day, in their refusal to repent, the Jewish leaders took up their
rebellion afresh, preparing to reap that which they had sown.

ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်သည် နောင်တမရသော အပြစ်သားများအပေါ် သူတို့ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များကြောင့်သာ ကြေညာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နောင်တရရန် ခေါ်ယူသောအခါ သူတို့သည် ဆက်လက်၍ ခုခံရန် ရွေးချယ်ပြီး၊ သူတို့အား ပေးထားသော အလင်းကို အံတုကာ အတိတ်က အပြစ်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ သိမြင်စေသော တန်ခိုးအောက်သို့ အရှုံးပေးခဲ့ကြလျှင်၊ သူတို့သည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့သည် အရှုံးမပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနည်းတူစွာပင်၊ အပြစ်သားသည် ဆက်တိုက် ခုခံခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က မိမိအပေါ် ဩဇာမသက်ရောက်နိုင်သော နေရာသို့ မိမိကိုယ်ကို ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

The wrath of God is not declared against unrepentant sinners
merely because of the sins they have committed, but because, when
called to repent, they choose to continue in resistance, repeating the
sins of the past in defance of the light given them. If the Jewish
leaders had submitted to the convicting power of the Holy Spirit,
they would have been pardoned; but they were determined not to
yield. In the same way, the sinner, by continued resistance, places
himself where the Holy Spirit cannot influence him.

ခြေမစွမ်းသူကို ကျန်းမာစေပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင်၊ အန္နနှင့် ကယာဖတို့သည် ဗိမာန်တော်၏ အခြားအရာရှိများနှင့်အတူ တရားစီရင်ရန် စုဝေးခဲ့ကြပြီး အကျဉ်းသားများကို သူတို့ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင်ပင်၊ ထိုလူများထဲမှ အချို့၏ရှေ့မှောက်၌ ပေတရုသည် မိမိ၏သခင်ကို ရှက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တရားစီရင်မှုအတွက် ရောက်လာသောအခါ ဤအကြောင်းအရာမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ယခုအခါ မိမိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြန်လည်ရွေးနှုတ်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

On the day following the healing of the cripple, Annas and
Caiaphas, with the other dignitaries of the temple, met together for
the trial, and the prisoners were brought before them. In that very
room and before some of those very men, Peter had shamefully
denied his Lord. This came distinctly to his mind as he appeared
for his own trial. He now had an opportunity of redeeming his
cowardice.

ပေတရုသည် မိမိ၏သခင်ကို တရားစီရင်စဉ်က ပါဝင်ခဲ့သော အခန်းကဏ္ဍကို မှတ်မိနေသူတို့က [၆၃] သူ့ကို ယခုအခါ ထောင်ချမည်၊ သတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခြင်းဖြင့် ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်မည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှောက်ပင့်တွေးတောခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ခရစ်တော် အလွန်လိုအပ်နေချိန်တွင် ငြင်းပယ်ခဲ့သော ပေတရုမှာ စိတ်လိုက်မာန်ပါရှိပြီး မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုလွန်ကဲသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် လွှတ်တော် (Sanhedrin) ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာသော ပေတရုနှင့်မူ များစွာ ကွာခြားလှပါသည်။ သူသည် ကျဆုံးပြီးနောက်တွင် ပြောင်းလဲခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဝါကြွားစရာ မရှိတော့ဘဲ နှိမ့်ချကာ မိမိကိုယ်ကို မယုံကြည်တော့ပေ။ သူသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝနေပြီး၊ ဤတန်ခိုး၏အကူအညီဖြင့် တစ်ခါက သူငြင်းပယ်ခဲ့သော နာမတော်ကို ဂုဏ်တင်ခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏ ဖောက်ပြန်မှု အစွန်းအထင်းကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

Those present who remembered the part that Peter had acted at [63]
the trial of his Master, flattered themselves that he could now be
intimidated by the threat of imprisonment and death. But the Peter
42 The Acts of the Apostles
who denied Christ in the hour of His greatest need was impulsive
and self-confdent, differing widely from the Peter who was brought
before the Sanhedrin for examination. Since his fall he had been
converted. He was no longer proud and boastful, but modest and
self-distrustful. He was flled with the Holy Spirit, and by the help
of this power he was resolved to remove the stain of his apostasy by
honoring the name he had once disowned.

ယခုအချိန်အထိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုတွင် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန်အတွက်၊ မစွမ်းဆောင်နိုင်သော ထိုသူ၏ ရောဂါကို မည်သို့ပျောက်ကင်းစေခဲ့သည်ကို တရားခံများအား မေးမြန်းရန် အတင်းအကျပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ “အဘယ်တန်ခိုး၊ အဘယ်နာမအားဖြင့် သင်တို့သည် ဤသို့ပြုကြသနည်း” ဟု သူတို့က မေးမြန်းကြသည်။

Hitherto the priests had avoided mentioning the crucifxion or the
resurrection of Jesus. But now, in fulfllment of their purpose, they
were forced to inquire of the accused how the cure of the impotent
man had been accomplished. “By what power, or by what name,
have ye done this?” they asked.

သန့်ရှင်းသော ရဲရင့်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးတော်အားဖြင့် ပေတရုသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ကြေညာခဲ့သည်: “သင်တို့သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်၍၊ ဘုရားသခင်သည် သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူသော နာဇရက်မြို့သား ယေရှုခရစ်၏ နာမတော်အားဖြင့် ဤသူသည် ကျန်းမာလျက် သင်တို့ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်ကို သင်တို့အပေါင်းနှင့် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့ သိကြလော့။ ထိုသူကား၊ တိုက်ကို တည်လုပ်သောသူဖြစ်သည့် သင်တို့သည် ပယ်ထား၍၊ ထောင့်အထွတ်ဖျားသို့ ရောက်သော ကျောက်ဖြစ်၏။ ထိုအရှင်မှတစ်ပါး အခြားသောသူ၌ ကယ်တင်ခြင်းမရှိ။ ငါတို့ကို ကယ်တင်နိုင်သော နာမတစ်ပါးတည်းသာ မိုးကောင်းကင်အောက်၌ လူတို့တွင် ပေးသနားတော်မူပြီ။”

With holy boldness and in the power of the Spirit Peter fearlessly
declared: “Be it known unto you all, and to all the people of Israel,
that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucifed,
whom God raised from the dead, even by Him doth this man stand
here before you whole. This is the stone which was set at nought
of you builders, which is become the head of the corner. Neither
is there salvation in any other: for there is none other name under
heaven given among men, whereby we must be saved.”

ဤရဲရင့်သော ခုခံချေပမှုသည် ယုဒခေါင်းဆောင်များကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ တပည့်တော်တို့သည် လွှတ်တော်ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် တွေဝေခြင်းတို့ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရမည်ဟု သူတို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့မဖြစ်ဘဲ၊ ဤသက်သေခံများသည် ခရစ်တော် မိန့်ကြားခဲ့သကဲ့သို့ပင် ရန်သူများကို နှုတ်ဆိတ်သွားစေသော သိမြင်စေသည့် တန်ခိုးနှင့် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ “တိုက်ကို တည်လုပ်သောသူဖြစ်သည့် သင်တို့သည် ပယ်ထား၍၊ ထောင့်အထွတ်ဖျားသို့ ရောက်သော ကျောက်ဖြစ်၏” ဟု ခရစ်တော်အကြောင်း ကြေညာရာတွင် ပေတရု၏ အသံ၌ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အရိပ်အယောင်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

This courageous defense appalled the Jewish leaders. They
had supposed that the disciples would be overcome with fear and
[64] confusion when brought before the Sanhedrin. But, instead, these
witnesses spoke as Christ had spoken, with a convincing power that
silenced their adversaries. There was no trace of fear in Peter’s voice
as he declared of Christ, “This is the stone which was set at nought
of you builders, which is become the head of the corner.”

ပေတရုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ရင်းနှီးသော တင်စားချက်တစ်ခုကို ဤနေရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပရောဖက်တို့သည် အပယ်ခံကျောက်အကြောင်း ဟောပြောခဲ့ကြပြီး၊ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ခါက ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူကြီးများအား မိန့်ကြားခဲ့သည်: “တိုက်ကို တည်လုပ်သောသူများ ပယ်ထားသော ကျောက်သည် နောက်ဆုံး၌ ထောင့်အထွတ်ဖျားသို့ ရောက်လေပြီ။ ထိုအမှုသည် ထာဝရဘုရားပြုတော်မူသောအမှုဖြစ်၍ ငါတို့မျက်စိရှေ့မှာ အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်ဟူသော ကျမ်းစကားကို သင်တို့သည် တစ်ခါမျှ မဖတ်ဖူးသလော။ ထို့ကြောင့် ငါဆိုသည်ကား၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို သင်တို့မှ နုတ်ယူ၍၊ နိုင်ငံတော်၏ အသီးကို သီးစေမည့် လူမျိုးအား ပေးရလိမ့်မည်။ အကြင်သူသည် ထိုကျောက်ပေါ်သို့ ကျလျှင် ကြေမွလိမ့်မည်။ ထိုကျောက်သည်လည်း အကြင်သူ၏အပေါ်သို့ ကျလျှင်၊ ထိုသူကို ညက်ညက်မှုန့်စေလိမ့်မည်။” မဿဲ ၂၁:၄၂-၄၄။

Peter here used a fgure of speech familiar to the priests. The
prophets had spoken of the rejected stone; and Christ Himself, speaking on one occasion to the priests and elders, said: “Did ye never
read in the Scriptures, The stone which the builders rejected, the
same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and
it is marvelous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom
of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth
the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be
broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.”
Matthew 21:42-44.
At the Temple Gate 43

ဗိမာန်တော်တံခါးဝတွင် ၄၃ တမန်တော်တို့၏ ရဲရင့်သော စကားများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များ နားထောင်ကြစဉ်၊ “ထိုသူတို့သည် ယေရှုနှင့်အတူ ရှိခဲ့ကြောင်းကို သိမှတ်ကြ၏။”

As the priests listened to the apostles’ fearless words, “they took
knowledge of them, that they had been with Jesus.”

ခရစ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော် ပြောင်းလဲခြင်းပြီးနောက် တပည့်တော်တို့အကြောင်း ရေးသားထားသည်မှာ ထိုအံ့ဖွယ် မြင်ကွင်းအပြီးတွင် “ယေရှုတစ်ပါးတည်းမှတစ်ပါး အဘယ်သူကိုမျှ မမြင်ရကြ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ မဿဲ ၁၇:၈။ “ယေရှုတစ်ပါးတည်း” — ဤစကားလုံးများတွင် အစောပိုင်း အသင်းတော် သမိုင်းကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သော အသက်တာနှင့် တန်ခိုး၏ လျှို့ဝှက်ချက် ပါရှိသည်။ တပည့်တော်တို့သည် ခရစ်တော်၏ စကားများကို ပထမဆုံး ကြားရသောအခါ ကိုယ်တော့်ကို လိုအပ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်၊ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်၊ နောက်တော်သို့ လိုက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ဗိမာန်တော်၌လည်းကောင်း၊ စားပွဲ၌လည်းကောင်း၊ တောင်ပေါ်၌လည်းကောင်း၊ လယ်ကွင်း၌လည်းကောင်း ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဆရာနှင့် တပည့်များကဲ့သို့ပင် ကိုယ်တော့်ထံမှ ထာဝရသမ္မာတရား သင်ခန်းစာများကို နေ့စဉ် ခံယူခဲ့ကြသည်။

Of the disciples after the transfguration of Christ it is written that
at the close of that wonderful scene “they saw no man, save Jesus
only.” Matthew 17:8. “Jesus only”—in these words is contained
the secret of the life and power that marked the history of the early
church. When the disciples frst heard the words of Christ, they felt
their need of Him. They sought, they found, they followed Him.
They were with Him in the temple, at the table, on the mountainside,
in the feld. They were as pupils with a teacher, daily receiving from
Him lessons of eternal truth.

ကယ်တင်ရှင် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွသွားပြီးနောက်တွင်လည်း၊ မေတ္တာနှင့် အလင်းတို့ဖြင့် ပြည့်ဝသော ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းကို သူတို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ချင်း ဆက်ဆံမှုရှိသော ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ခဲ့၊ စကားပြောခဲ့၊ ဆုတောင်းခဲ့သော၊ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ မျှော်လင့်ချက်နှင့် သက်သာခြင်းကို ပြောကြားခဲ့သော ကယ်တင်ရှင် ယေရှုသည် ငြိမ်သက်ခြင်း သတင်းစကားကို မိန့်ကြားနေစဉ်မှာပင် သူတို့ထံမှ ကောင်းကင်သို့ ဆောင်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်တမန်များ၏ ရထားတော်က ကိုယ်တော့်ကို လက်ခံယူဆောင်သွားစဉ်၊ “ငါသည် ကပ်ကမ္ဘာကုန်သည်တိုင်အောင် သင်တို့နှင့်အတူ အစဉ်မပြတ် ရှိသည်” ဟူသော စကားတော်သည် သူတို့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ မဿဲ ၂၈:၂၀။ ကိုယ်တော်သည် လူသား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွသွားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် သူတို့၏ မိတ်ဆွေနှင့် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ဂရုဏာတော်မှာ မပြောင်းလဲကြောင်း၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ကိုယ်တော်သည် အစဉ်အမြဲ တစ်သားတည်း ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တွင် မိမိ၏ အသွေးတော်၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို တင်ပြနေကြောင်း၊ မိမိရွေးနှုတ်ထားသူများအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသော အဖိုးအခ၏ အမှတ်တရအဖြစ် မိမိ၏ ဒဏ်ရာရထားသော ခြေလက်များကို ပြသနေကြောင်း သူတို့ သိခဲ့ကြသည်။ ဤအတွေးသည် ကိုယ်တော့်အတွက်ကြောင့် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် သူတို့ကို ခွန်အားပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကိုယ်တော်နှင့် သူတို့၏ ပေါင်းစည်းမှုမှာ ကိုယ်တော် လူကိုယ်တိုင် သူတို့နှင့်အတူ ရှိစဉ်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။ သူတို့အတွင်း၌ ကျိန်းဝပ်နေသော ခရစ်တော်၏ အလင်း၊ မေတ္တာနှင့် တန်ခိုးတော်တို့သည် သူတို့မှတစ်ဆင့် ထွန်းလင်းလာသဖြင့် လူတို့သည် ကြည့်ရှုလျက် အံ့ဩခဲ့ကြသည်။

After the Saviour’s ascension, the sense of the divine presence, [65]
full of love and light, was still with them. It was a personal presence.
Jesus, the Saviour, who had walked and talked and prayed with
them, who had spoken hope and comfort to their hearts, had, while
the message of peace was upon His lips, been taken from them
into heaven. As the chariot of angels received Him, His words
had come to them, “Lo, I am with you alway, even unto the end.”
Matthew 28:20. He had ascended to heaven in the form of humanity.
They knew that He was before the throne of God, their Friend and
Saviour still; that His sympathies were unchanged; that He would
forever be identifed with suffering humanity. They knew that He
was presenting before God the merit of His blood, showing His
wounded hands and feet as a remembrance of the price He had paid
for His redeemed ones; and this thought strengthened them to endure
reproach for His sake. Their union with Him was stronger now than
when He was with them in person. The light and love and power of
an indwelling Christ shone out through them, so that men, beholding,
marveled.

ပေတရု ခုခံပြောဆိုခဲ့သော စကားများအပေါ်တွင် ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ တံဆိပ်ကို ခတ်နှိပ်ခဲ့သည်။ တပည့်တော်၏ ဘေးနားတွင် သိသာထင်ရှားသော သက်သေအဖြစ် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ကျန်းမာသွားသော ထိုသူသည် ရပ်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က အကူအညီမဲ့သော ခြေမစွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေသော ဤလူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် ပေတရု၏ စကားများကို ပို၍ လေးနက်စေခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် နှုတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ပေတရု၏ ပြောကြားချက်ကို ချေပနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ တပည့်တော်တို့၏ သွန်သင်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် သူတို့ ဆုံးဖြတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

Christ placed His seal on the words that Peter spoke in His
defense. Close beside the disciple, as a convincing witness, stood
the man who had been so miraculously healed. The appearance of
this man, a few hours before a helpless cripple, but now restored to
soundness of health, added a weight of testimony to Peter’s words.
Priests and rulers were silent. They were unable to refute Peter’s
statement, but they were nonetheless determined to put a stop to the
teaching of the disciples.

ခရစ်တော်၏ အထွတ်အထိပ် နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သော လာဇရုကို အသက်ပြန်ရှင်စေခြင်းသည် [၆၆] ၄၄ တမန်တော်ဝတ္ထု ယဇ်ပုရောဟိတ်များအတွက် ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်အမှုများကို လောကမှ ဖယ်ရှားပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအမှုတို့သည် လူတို့အပေါ် သူတို့၏ ဩဇာအာဏာကို လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ကိုယ်တော့်နာမတော်အားဖြင့် အံ့ဖွယ်အမှုများ ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်သွန်သင်ခဲ့သော သမ္မာတရားကို ကြေညာခြင်းတို့ကို သူတို့ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဤအရာက သိသာထင်ရှားသော သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ခြေမစွမ်းသူ ကျန်းမာသွားခြင်းနှင့် တမန်တော်တို့၏ ဟောပြောခြင်းတို့ကြောင့် ယေရုရှလင်မြို့ တစ်မြို့လုံးသည် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

Christ’s crowning miracle—the raising of Lazarus—had sealed [66]
44 The Acts of the Apostles
the determination of the priests to rid the world of Jesus and His
wonderful works, which were fast destroying their influence over the
people. They had crucifed Him; but here was a convincing proof
that they had not put a stop to the working of miracles in His name,
nor to the proclamation of the truth He taught. Already the healing
of the cripple and the preaching of the apostles had flled Jerusalem
with excitement.

မိမိတို့၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများသည် တမန်တော်တို့အား ခေတ္တဖယ်ထုတ်ထားရန် အမိန့်ပေးခဲ့ကြပြီး သူတို့အချင်းချင်း တိုင်ပင်ကြသည်။ ထိုသူ ကျန်းမာသွားခြင်းကို ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ထိုအံ့ဖွယ်အမှုကို မဟုတ်မမှန် ပြောဆိုကာ ဖုံးကွယ်လိုကြသော်လည်း ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းကို လူအများအပြားရှေ့တွင် နေ့အလင်း၌ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူတို့က သိရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တပည့်တော်တို့၏ အမှုကို မရပ်တန့်ပါက ယေရှုတွင် နောက်လိုက်များစွာ ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ခံစားရသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အရှက်ရလာမည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို သတ်မှုအတွက် အပြစ်ရှိသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

In order to conceal their perplexity, the priests and rulers ordered
the apostles to be taken away, that they might counsel among themselves. They all agreed that it would be useless to deny that the man
had been healed. Gladly would they have covered up the miracle
by falsehoods; but this was impossible, for it had been wrought in
the full light of day, before a multitude of people, and had already
come to the knowledge of thousands. They felt that the work of
the disciples must be stopped or Jesus would gain many followers.
Their own disgrace would follow, for they would be held guilty of
the murder of the Son of God.

သို့သော် တပည့်တော်တို့အား ဖျက်ဆီးလိုသော ဆန္ဒရှိသော်လည်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယေရှု၏ နာမတော်အားဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်ခြင်းများ ပြုလုပ်ပါက ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ပေးမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ရုံထက် ပို၍ မလုပ်ရဲကြပေ။ သူတို့ကို လွှတ်တော် (Sanhedrin) ရှေ့သို့ ထပ်မံခေါ်ယူကာ ယေရှု၏ နာမတော်အားဖြင့် မပြောရန်၊ မသွန်သင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့က: “ဘုရားသခင်၏ စကားထက် သင်တို့၏ စကားကို နားထောင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ တရားသဖြင့် ဖြစ်မည်၊ မဖြစ်မည်ကို သင်တို့ဘာသာ ဆင်ခြင်ကြလော့။ ငါတို့မူကား၊ မိမိတို့ မြင်၍ ကြားသမျှသောအရာတို့ကို မပြောဘဲ မနေနိုင်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

But notwithstanding their desire to destroy the disciples, the
priests dared not do more than threaten them with the severest punishment if they continued to speak or to work in the name of Jesus.
Calling them again before the Sanhedrin, they commanded them not
to speak or teach in the name of Jesus. But Peter and John answered:
“Whether it be right in the sight of God to hearken unto you more
than unto God, judge ye. For we cannot but speak the things which
we have seen and heard.”

 

[၆၇] မိမိတို့၏ မြင့်မြတ်သော ခေါ်ယူခြင်းအပေါ် ယိမ်းယိုင်မှုမရှိသော သစ္စာရှိမှုအတွက် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဤလူများကို ပြစ်ဒဏ်ပေးလိုကြသော်လည်း၊ လူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြ၏။ “အကြောင်းမူကား၊ ဖြစ်ပျက်သော အမှုကြောင့် လူအပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။” ထို့ကြောင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် အမိန့်ပေးမှုများပြုလုပ်ပြီး တမန်တော်များကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

 

[67]	Gladly would the priests have punished these men for their unswerving fdelity to their sacred calling, but they feared the peo

ple; “for all men glorifed God for that which was done.” So, with
repeated threats and injunctions, the apostles were set at liberty.

ပေတရုနှင့် ယောဟန်တို့သည် အကျဉ်းကျနေစဉ်အတွင်း၊ ကျန်ရှိသော တပည့်တော်တို့သည် ယုဒလူတို့၏ ငြိုးတေးမှုကို သိရှိကြသဖြင့်၊ ခရစ်တော်အပေါ် ပြုခဲ့သော ရက်စက်မှုမျိုး မိမိတို့၏ ညီအစ်ကိုများအပေါ် ထပ်မံကျရောက်မည်ကို စိုးရိမ်လျက် သူတို့အတွက် မပြတ်မကွယ် ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြသည်။

While Peter and John were prisoners, the other disciples, knowing the malignity of the Jews, had prayed unceasingly for their
brethren, fearing that the cruelty shown to Christ might be repeated.

တမန်တော်များ လွတ်မြောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူတို့သည် ကျန်ရှိသော တပည့်တော်များထံသို့ သွားရောက်၍ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရသည့် ရလဒ်များကို အစီရင်ခံခဲ့ကြသည်။ ယုံကြည်သူများသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြကုန်၏။ “သူတို့သည် တညီတညွတ်တည်း ဘုရားသခင်ထံသို့ အသံလွှင့်၍၊ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ သမုဒ္ဒရာနှင့် ထိုအရာတို့၌ ရှိသမျှတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ အစေခံကျွန် ဒါဝိဒ်၏ နှုတ်ဖြင့်၊ အဘယ်ကြောင့် လူမျိုးတို့သည် ရုန်းရင်းခတ်ပြုကြသနည်း၊ လူစုတို့သည်လည်း အချည်းနှီးသောအရာကို အဘယ်ကြောင့် ကြံစည်ကြသနည်း။ လောကီရှင်ဘုရင်တို့သည် ထကြ၍၊ အုပ်စိုးသောမင်းတို့သည်လည်း ထာဝရဘုရားနှင့် ကိုယ်တော်၏ ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုခြင်းငှာ တညီတညွတ်တည်း စည်းဝေးကြသည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့ပြီ။

As soon as the apostles were released, they sought the rest of the
disciples and reported to them the result of the examination. Great
was the joy of the believers. “They lifted up their voice to God with
one accord, and said, Lord, Thou art God, which hast made heaven,
and earth, and the sea, and all that in them is: who by the mouth
of Thy servant David hast said, Why did the heathen rage, and the

ဗိမာန်တော်တံခါးဝ၌ ၄၅

အမှန်စင်စစ်၊ ကိုယ်တော် ဘိသိက်ပေးတော်မူသော သန့်ရှင်းသောသားတော် ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုခြင်းငှာ၊ ဟေရုဒ်မင်းနှင့် ပုန္တိပိလတ်မင်းတို့သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့နှင့်လည်းကောင်း၊ ဣသရေလလူစုတို့နှင့်လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ လက်တော်နှင့် အကြံတော်အတိုင်း ဖြစ်စေခြင်းငှာ ရှေးမဆွက စီရင်တော်မူသမျှတို့ကို ပြုအံ့သောငှာ ဤမြို့၌ စည်းဝေးကြပြီ။

At the Temple Gate 45
people imagine vain things? The kings of the earth stood up, and
the rulers were gathered together against the Lord, and against His
Christ. For of a truth against Thy Holy Child Jesus, whom Thou
hast anointed, both Herod, and Pontius Pilate, with the Gentiles, and
the people of Israel, were gathered together, for to do whatsoever
Thy hand and Thy counsel determined before to be done.

ယခုတွင်လည်း အရှင်ဘုရား၊ သူတို့၏ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို ကြည့်ရှုတော်မူပါ။ ကိုယ်တော်၏ အစေခံကျွန်တို့သည် အလွန်ရဲရင့်စွာ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောနိုင်ကြစေရန် အခွင့်ပေးသနားတော်မူပါ။ ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသောသားတော် ယေရှု၏ နာမတော်အားဖြင့် အနာရောဂါ ငြိမ်းစေခြင်းငှာ လက်တော်ကို ဆန့်တန်းတော်မူ၍၊ နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဘွယ်သောအမှုတို့ကို ပြုတော်မူပါဟု ဆုတောင်းကြ၏။”

“And now, Lord, behold their threatenings: and grant unto Thy
servants, that with all boldness they may speak Thy word, by stretching forth Thine hand to heal; and that signs and wonders may be
done by the name of Thy Holy Child Jesus.”

တပည့်တော်တို့သည် သာသနာလုပ်ငန်း၌ မိမိတို့အား သာ၍ကြီးမားသော ခွန်အားကို ပေးသနားတော်မူရန် ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ခရစ်တော် ဤလောက၌ ရှိစဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပြင်းထန်သော အတိုက်အခံမျိုးကို မိမိတို့လည်း ကြုံတွေ့ရမည်ကို သူတို့ သိမြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စုပေါင်းဆုတောင်းသံများသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းနေစဉ်၊ ဆုတောင်းချက် အဖြေရောက်လာသည်။ သူတို့ စည်းဝေးရာအရပ်သည် တုန်လှုပ်၍၊ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် တစ်ဖန် ပြည့်ဝကြပြန်သည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ရဲရင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံလျက်၊ ယေရုရှလင်မြို့၌ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောရန် တစ်ဖန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ “တမန်တော်တို့သည် သခင်ယေရှု ထမြောက်တော်မူခြင်းအကြောင်းကို ကြီးစွာသော တန်ခိုးနှင့် သက်သေခံကြ၏။” ဘုရားသခင်သည်လည်း သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို အံ့သြဖွယ် ကောင်းချီးပေးတော်မူခဲ့သည်။

The disciples prayed that greater strength might be imparted to
them in the work of the ministry; for they saw that they would meet [68]
the same determined opposition that Christ had encountered when
upon the earth. While their united prayers were ascending in faith to
heaven, the answer came. The place where they were assembled was
shaken, and they were endowed anew with the Holy Spirit. Their
hearts flled with courage, they again went forth to proclaim the
word of God in Jerusalem. “With great power gave the apostles
witness of the resurrection of the Lord Jesus,” and God marvelously
blessed their efforts.

ယေရှု၏ နာမတော်၌ နောက်နောင် မဟောပြောရန် ပညတ်ခြင်းကို ခံရသောအခါ၊ တပည့်တော်တို့က “ဘုရားသခင်၏ စကားထက် သင်တို့၏ စကားကို နားထောင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ တရားသဖြင့် ဖြစ်မည် မဖြစ်မည်ကို ဆင်ခြင်ကြလော့” ဟု ရဲရင့်စွာ ကြေညာခဲ့ကြသည့် မူဝါဒသည်၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး (Reformation) ခေတ်ကာလတွင် ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံသူတို့ ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် မူဝါဒနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ၁၅၂၉ ခုနှစ်တွင် ဂျာမန်မင်းညီမင်းသားတို့သည် စပိုင်ရာစ် (Spires) လွှတ်တော်၌ စည်းဝေးကြစဉ်၊ ဘာသာရေး လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကန့်သတ်သည့်နှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသော အယူဝါဒများ ထပ်မံပျံ့နှံ့ခြင်းကို တားမြစ်သည့် ဧကရာဇ်မင်း၏ အမိန့်တော်ကို တင်သွင်းခဲ့သည်။ လောက၏ မျှော်လင့်ချက်သည် ချေမှုန်းခံရတော့မည့်အလား ထင်ရသည်။ မင်းညီမင်းသားတို့သည် ထိုအမိန့်တော်ကို လက်ခံမည်လော။ မှောင်မိုက်ထဲ၌ ရှိနေသေးသော လူအပေါင်းတို့ထံသို့ ဧဝံဂေလိ အလင်းတရား မရောက်အောင် ပိတ်ပင်ထားရမည်လော။ လောကအတွက် အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ယုံကြည်ခြင်းကို လက်ခံခဲ့သူများသည် အတူတကွ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏ တညီတညွတ်တည်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ “ဤအမိန့်တော်ကို ငြင်းပယ်ကြပါစို့။ လူတစ်ဦး၏ အမှားအမှန် သိစိတ်နှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စရပ်များတွင် အများစု၏ ဆန္ဒသည် အခွင့်အာဏာ မရှိစေရ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ —မာလီ ဒါဗစ်ညီ၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး သမိုင်း၊ စာအုပ် ၁၃၊ အခန်း ၅။

The principle for which the disciples stood so fearlessly when,
in answer to the command not to speak any more in the name of
Jesus, they declared, “Whether it be right in the sight of God to
hearken unto you more than unto God, judge ye,” is the same that
the adherents of the gospel struggled to maintain in the days of the
Reformation. When in 1529 the German princes assembled at the
Diet of Spires, there was presented the emperor’s decree restricting
religious liberty, and prohibiting all further dissemination of the
reformed doctrines. It seemed that the hope of the world was about
to be crushed out. Would the princes accept the decree? Should the
light of the gospel be shut out from the multitudes still in darkness?
Mighty issues for the world were at stake. Those who had accepted
the reformed faith met together, and their unanimous decision was,
“Let us reject this decree. In matters of conscience the majority has
no power.”—Merle d’Aubigne, History of the Reformation, b. 13,
ch. 5.

ဤမူဝါဒကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေတ်ကာလတွင် ခိုင်မာစွာ ထိန်းသိမ်းထားရမည်။ ဧဝံဂေလိအသင်းတော်ကို တည်ထောင်သူများနှင့် လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်များတစ်လျှောက် ဘုရားသခင်၏ သက်သေခံများ ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော သမ္မာတရားနှင့် ဘာသာရေး လွတ်လပ်ခွင့် အလံတော်ကို၊ ယခု နောက်ဆုံးသော တိုက်ပွဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံထားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကြီးမြတ်သော လက်ဆောင်အတွက် တာဝန်သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် အသိပညာဖြင့် ကောင်းချီးပေးခြင်း ခံရသူများအပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤနှုတ်ကပတ်တော်ကို အမြင့်ဆုံးသော အာဏာပိုင်အဖြစ် လက်ခံရမည်။ လူ့အစိုးရကို ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသော စနစ်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြု၍၊ ၎င်း၏ တရားဝင် နယ်ပယ်အတွင်း၌ နာခံခြင်းကို မြင့်မြတ်သော တာဝန်တစ်ခုအဖြစ် သွန်သင်ရမည်။ သို့သော် အစိုးရ၏ တောင်းဆိုချက်များသည် ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်လာသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် လူ၏စကားထက် ဘုရားသခင်၏ စကားကို နားထောင်ရမည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို လူတို့၏ ဥပဒေအားလုံးထက် အထက်တွင် ရှိသည်ဟု အသိအမှတ်ပြုရမည်။ “ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်” ဟူသောအချက်ကို “အသင်းတော်က ဤသို့ဆိုသည်” သို့မဟုတ် “နိုင်ငံတော်က ဤသို့ဆိုသည်” ဟူသောအချက်များအတွက် ဘေးဖယ် မထားရပါ။ ခရစ်တော်၏ သရဖူကို လောကရှိ အုပ်စိုးရှင်တို့၏ သရဖူများထက် အထက်သို့ မြှောက်တင်ရမည်။

This principle we in our day are frmly to maintain. The banner
of truth and religious liberty held aloft by the founders of the gospel [69]
46 The Acts of the Apostles
church and by God’s witnesses during the centuries that have passed
since then, has, in this last conflict, been committed to our hands.
The responsibility for this great gift rests with those whom God has
blessed with a knowledge of His word. We are to receive this word
as supreme authority. We are to recognize human government as
an ordinance of divine appointment, and teach obedience to it as a
sacred duty, within its legitimate sphere. But when its claims conflict
with the claims of God, we must obey God rather than men. God’s
word must be recognized as above all human legislation. A “Thus
saith the Lord” is not to be set aside for a “Thus saith the church” or
a “Thus saith the state.” The crown of Christ is to be lifted above the
diadems of earthly potentates.

ကျွန်ုပ်တို့သည် အာဏာပိုင်များကို အန်တုရန် မလိုအပ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဥပဒေနှင့် စနစ်ကို ဆန့်ကျင်သူများအဖြစ် မထင်ရစေရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ နှုတ်ထွက်စကားနှင့် ရေးသားချက်များကို ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်သင့်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းစကို မလိုအပ်ဘဲ ပိတ်ပင်သွားစေမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မပြောဆို၊ မလုပ်ဆောင်သင့်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့အား အပ်နှံထားသော သမ္မာတရားများကို ခုခံကာကွယ်လျက် ခရစ်တော်၏ နာမတော်၌ ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းရမည်။ အကယ်၍ ဤလုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်ခြင်းမှ လူတို့က တားမြစ်ပိတ်ပင်ပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် တမန်တော်များကဲ့သို့ “ဘုရားသခင်၏ စကားထက် သင်တို့၏ စကားကို နားထောင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ တရားသဖြင့် ဖြစ်မည် မဖြစ်မည်ကို ဆင်ခြင်ကြလော့။ ငါတို့သည် မြင်လျက် ကြားလျက်ရှိသောအရာတို့ကို မပြောဘဲ မနေနိုင်” ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

We are not required to defy authorities. Our words, whether
spoken or written, should be carefully considered, lest we place
ourselves on record as uttering that which would make us appear
antagonistic to law and order. We are not to say or do anything
that would unnecessarily close up our way. We are to go forward
in Christ’s name, advocating the truths committed to us. If we are
forbidden by men to do this work, then we may say, as did the
apostles, “Whether it be right in the sight of God to hearken unto
you more than unto God, judge ye. For we cannot but speak the
things which we have seen and heard.”