Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း ၂၆ — ကောရိန္သုမြို့ရှိ အာပေါလု [၂၆၉] 

(ဤအခန်းသည် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၈:၁၈-၂၈ ကို အခြေခံထားသည်။)

Chapter 26—Apollos at Corinth [269]
This chapter is based on Acts 18:18-28.

ကောရိန္သုမြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ပေါလု၏ နောက်ထပ် အမှုတော်ဆောင်ရာနေရာမှာ ဧဖက်မြို့ ဖြစ်သည်။

After leaving Corinth, Paul’s next scene of labor was Ephesus.

သူသည် နီးကပ်လာသော ပွဲတော်တစ်ခုသို့ တက်ရောက်ရန် ယေရုရှလင်မြို့သို့ သွားနေခြင်းဖြစ်ရာ၊ ဧဖက်မြို့တွင် သူနေထိုင်ခဲ့သော အချိန်မှာ မလွဲမသွေ တိုတောင်းခဲ့ပါသည်။ သူသည် တရားစရပ်၌ ယုဒလူတို့နှင့် ဆွေးနွေးငြင်းခုံခဲ့ရာ၊ သူတို့အပေါ် ကောင်းသော အထင်အမြင်များ ရရှိစေခဲ့သဖြင့် သူတို့နှင့်အတူ ဆက်လက် အမှုတော်ဆောင်ရန် သူတို့က အနုအညွတ် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။ ယေရုရှလင်သို့ သွားရောက်ရန် သူ၏ အစီအစဉ်ကြောင့် ထိုစဉ်က မရပ်နားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ “ဘုရားသခင် အလိုတော်ရှိလျှင်” သူတို့ထံ ပြန်လာမည်ဟု ဂတိပေးခဲ့သည်။ အာကုလနှင့် ပြုသကိလတို့သည် သူနှင့်အတူ ဧဖက်မြို့သို့ လိုက်ပါလာကြပြီး၊ သူစတင်ခဲ့သော အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် သူတို့ကို ထိုနေရာ၌ ထားရစ်ခဲ့သည်။

He was on his way to Jerusalem to attend an approaching festival,
and his stay at Ephesus was necessarily brief. He reasoned with the
Jews in the synagogue, and so favorable was the impression made
upon them that they entreated him to continue his labors among
them. His plan to visit Jerusalem prevented him from tarrying then,
but he promised to return to them, “if God will.” Aquila and Priscilla
had accompanied him to Ephesus, and he left them there to carry on
the work that he had begun.

ထိုအချိန်တွင် “အာလေဇန္ဒြိမြို့၌ မွေးဖွားသော၊ နှုတ်သတ္တိနှင့် ပြည့်စုံ၍ ကျမ်းစာ၌ အားကြီးသော အာပေါလု အမည်ရှိသော ယုဒလူတစ်ယောက်သည် ဧဖက်မြို့သို့ ရောက်လာ၏။” သူသည် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ ဟောပြောချက်ကို ကြားနာခဲ့ပြီး၊ နောင်တနှင့်ဆိုင်သော ဗတ္တိဇံကို ခံယူခဲ့ကာ၊ ပရောဖက်၏ အမှုတော်သည် အချည်းနှီး မဖြစ်ကြောင်း သက်ရှိသက်သေတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အာပေါလုနှင့် ပတ်သက်၍ ကျမ်းစာမှတ်တမ်းတွင် သူသည် “သခင်ဘုရား၏ လမ်းခရီး၌ သွန်သင်ခြင်းကို ခံရ၍၊ [၂၇၀] စိတ်အားကြီးသဖြင့် သခင်ဘုရား၏ အကြောင်းအရာများကို စေ့စေ့ဟောပြော၍ သွန်သင်လေ၏။ သို့သော်လည်း ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံကိုသာ သိ၏” ဟု ဖော်ပြထားသည်။

It was at this time that “a certain Jew named Apollos, born at
Alexandria, an eloquent man, and mighty in the Scriptures, came
to Ephesus.” He had heard the preaching of John the Baptist, had
received the baptism of repentance, and was a living witness that the
work of the prophet had not been in vain. The Scripture record of
Apollos is that he “was instructed in the way of the Lord; and being [270]
fervent in the spirit, he spake and taught diligently the things of the
Lord, knowing only the baptism of John.”

ဧဖက်မြို့၌ ရှိစဉ်အတွင်း အာပေါလုသည် “တရားစရပ်၌ ရဲရင့်စွာ စတင်ဟောပြောလေ၏။” သူ၏ တရားနာပရိသတ်ထဲတွင် အာကုလနှင့် ပြုသကိလတို့ ပါဝင်ပြီး၊ သူသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အလင်းအပြည့်အဝကို မရရှိသေးကြောင်း သိမြင်ကြသဖြင့်၊ “သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွား၍ ဘုရားသခင်၏ လမ်းခရီးတော်ကို သာ၍ သေချာစွာ ရှင်းလင်းပြသကြ၏။” သူတို့၏ သွန်သင်မှုကြောင့် သူသည် ကျမ်းစာကို သာ၍ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်လာပြီး၊ ခရစ်ယာန် ယုံကြည်ခြင်း၏ အစွမ်းထက်ဆုံး ခုခံကာကွယ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

While in Ephesus, Apollos “began to speak boldly in the synagogue.” Among his hearers were Aquila and Priscilla, who, perceiving that he had not yet received the full light of the gospel, “took him
unto them, and expounded unto him the way of God more perfectly.”
Through their teaching he obtained a clearer understanding of the
Scriptures and became one of the ablest advocates of the Christian
faith.

အာပေါလုသည် အခါယပြည်သို့ သွားရန် အလိုရှိသဖြင့် ဧဖက်မြို့ရှိ ညီအစ်ကိုတို့က “တပည့်တော်တို့သည် သူ့ကို လက်ခံကြမည်အကြောင်း တိုက်တွန်း၍ စာရေးလိုက်ကြ၏။” သူသည် ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်နှင့် အပြည့်အဝ သဟဇာတဖြစ်သော ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် ကောရိန္သုမြို့သို့ ရောက်သောအခါ၊ လူပုံအလယ်၌ လည်းကောင်း၊ အိမ်တိုင်ရာရောက် လည်းကောင်း၊ “ယေရှုသည် ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်းကို ကျမ်းစာအားဖြင့် ထင်ရှားစွာ ပြသ၍၊ ယုဒလူတို့ကို အားကြီးစွာ အောင်လေ၏။” ပေါလုသည် သမ္မာတရားမျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးခဲ့ပြီး၊ အာပေါလုက ယခု ရေလောင်းပေးခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရာတွင် အာပေါလု ရရှိခဲ့သော အောင်မြင်မှုကြောင့် အချို့သော ယုံကြည်သူတို့သည် သူ၏ အမှုတော်ကို ပေါလု၏ အမှုတော်ထက် သာ၍ ချီးမြှောက်လာကြသည်။ ဤကဲ့သို့ လူတစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး နှိုင်းယှဉ်ခြင်းသည် အသင်းတော်အတွင်းသို့ ဂိုဏ်းဂဏစိတ်ဓာတ်ကို ဆောင်ယူလာခဲ့ပြီး၊ ဧဝံဂေလိတရား တိုးတက်မှုကို များစွာ အဟန့်အတား ဖြစ်စေမည့် အခြေအနေ ရှိခဲ့သည်။

Apollos was desirous of going on into Achaia, and the brethren at
Ephesus “wrote, exhorting the disciples to receive him” as a teacher
in full harmony with the church of Christ. He went to Corinth, where,
in public labor and from house to house, “he mightily convinced the
Jews, ... showing by the Scriptures that Jesus was Christ.” Paul had
planted the seed of truth; Apollos now watered it. The success that
183
184 The Acts of the Apostles
attended Apollos in preaching the gospel led some of the believers
to exalt his labors above those of Paul. This comparison of man with
man brought into the church a party spirit that threatened to hinder
greatly the progress of the gospel.

ကောရိန္သုမြို့တွင် ပေါလု ကုန်လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်နှင့် ခြောက်လအတွင်း၊ သူသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ရိုးရှင်းစွာ တမင်တကာ တင်ပြခဲ့သည်။ “မြတ်သော စကား၊ မြတ်သော ပညာနှင့်” သူသည် ကောရိန္သုလူတို့ထံသို့ မလာခဲ့ဘဲ၊ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက်၊ “ဝိညာဉ်တော်၏ အစွမ်း၊ တန်ခိုးတော်၏ အစွမ်းကို ပြလျက်၊” သင်တို့၏ “ယုံကြည်ခြင်းသည် လူပညာ၌ မတည်၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်၌ တည်စေခြင်းငှာ” “ဘုရားသခင်၏ သက်သေချက်” ကို ဟောပြောခဲ့သည်။ ၁ ကောရိန္သု ၂:၁၊ ၄၊ ၅။

During the year and a half that Paul had spent in Corinth, he
had purposely presented the gospel in its simplicity. “Not with
excellency of speech or of wisdom” had he come to the Corinthians;
but with fear and trembling, and “in demonstration of the Spirit and
of power,” had he declared “the testimony of God,” that their “faith
should not stand in the wisdom of men, but in the power of God.” 1
Corinthians 2:1, 4, 5.

[၂၇၁] ပေါလုသည် သူ၏ သွန်သင်ပုံနည်းလမ်းကို အသင်းတော်၏ အခြေအနေနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် မလွဲမသွေ ညှိယူခဲ့ရသည်။ “ညီအစ်ကိုတို့၊ ဝိညာဉ်လူတို့အား ပြောသကဲ့သို့ သင်တို့အား ငါမပြောနိုင်။ ဇာတိပကတိလူတို့အား ပြောသကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ ခရစ်တော်၌ သူငယ်ဖြစ်သော သူတို့အား ပြောသကဲ့သို့ လည်းကောင်း ပြောရ၏။ သင်တို့သည် ခဲဖွယ်စားဖွယ်ကို မစားနိုင်သေးသောကြောင့် နို့ကိုသာ တိုက်ရ၏။ ယခုတိုင်အောင်ပင် မစားနိုင်ကြသေး” ဟု သူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်းပြခဲ့သည်။ ၁ ကောရိန္သု ၃:၁၊ ၂။ ကောရိန္သု ယုံကြည်သူ အများအပြားသည် သူသွန်သင်ပေးရန် ကြိုးစားနေသော သင်ခန်းစာများကို သင်ယူရာတွင် နှေးကွေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေး အသိပညာ တိုးတက်မှုသည် သူတို့ရရှိသော အခွင့်အရေးများနှင့် မမျှတခဲ့ပေ။ ခရစ်ယာန် အတွေ့အကြုံ၌ များစွာ တိုးတက်နေသင့်ပြီး၊ နှုတ်ကပတ်တော်၏ နက်ရှိုင်းသော သမ္မာတရားများကို နားလည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်နိုင်သင့်သည့် အချိန်တွင်၊ ခရစ်တော်က “ငါသည် သင်တို့အား ပြောစရာ စကားအများ ရှိသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ယခု မခံနိုင်ကြ” ဟု တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူခဲ့သည့် နေရာ၌ပင် သူတို့ ရပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ယောဟန် ၁၆:၁၂။ ငြူစူခြင်း၊ မကောင်းသော သံသယရှိခြင်းနှင့် စွပ်စွဲခြင်းတို့သည် “ခပ်သိမ်းသော အရာတို့ကို လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသော အရာတို့ကို လည်းကောင်း စစ်ဆေးတော်မူသော” သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အပြည့်အဝ လုပ်ဆောင်မှုကို ကောရိန္သု ယုံကြည်သူ အများအပြား၏ နှလုံးသားထဲ၌ ပိတ်ပင်ထားခဲ့သည်။ ၁ ကောရိန္သု ၂:၁၀။ သူတို့သည် လောကီပညာ၌ မည်မျှပင် တတ်သိနားလည်စေကာမူ၊ ခရစ်တော်ကို သိကျွမ်းခြင်း၌မူ သူငယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

[271] Paul had necessarily adapted his manner of teaching to the condition of the church. “I, brethren could not speak unto you as unto
spiritual,” he afterward explained to them, “but as unto carnal, even
as unto babes in Christ. I have fed you with milk, and not with meat:
for hitherto ye were not able to bear it, neither yet now are ye able.” 1
Corinthians 3:1, 2. Many of the Corinthian believers had been slow
to learn the lessons that he was endeavoring to teach them. Their
advancement in spiritual knowledge had not been proportionate to
their privileges and opportunities. When they should have been far
advanced in Christian experience, and able to comprehend and to
practice the deeper truths of the word, they were standing where the
disciples stood when Christ said to them, “I have yet many things to
say unto you, but ye cannot bear them now.” John 16:12. Jealousy,
evil surmising, and accusation had closed the hearts of many of
the Corinthian believers against the full working of the Holy Spirit,
which “searcheth all things, yea, the deep things of God.” 1 Corinthians 2:10. However wise they might be in worldly knowledge, they
were but babes in the knowledge of Christ.

ခရစ်ယာန် ယုံကြည်ခြင်း၏ အခြေခံအချက်များ၊ ဗျည်းအက္ခရာများအထိ ကောရိန္သု နောင်တရသူများကို ညွှန်ကြားပေးရန်မှာ ပေါလု၏ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ စိတ်နှလုံးအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် လုပ်ဆောင်မှုကို မသိနားလည်သူများကဲ့သို့ သူသည် သူတို့ကို သွန်သင်ပေးခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်း၏ နက်နဲသော အရာများကို နားမလည်နိုင်ကြသေးချေ။ အကြောင်းမူကား “ဇာတိပကတိလူသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အရာတို့ကို မခံမယူ။ ထိုအရာတို့သည် ဗာလနုပ္ပတ္တိ ဖြစ်သည်ဟု ထင်တတ်၏။ [၂၇၂] ဝိညာဉ်အားဖြင့်သာ ထိုအရာတို့ကို ပိုင်းခြား၍ သိနိုင်သောကြောင့်၊ ဇာတိပကတိလူသည် မသိနိုင်ရာ။” အငယ် ၁၄။ ပေါလုသည် အခြားသူများ ရေလောင်းပေးရမည့် မျိုးစေ့ကို ကြိုးစားစိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်၌ လိုက်လာသူများသည် သူထားရစ်ခဲ့သော နေရာမှ အလုပ်ကို ရှေ့ဆက်ဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အသင်းတော်က ခံနိုင်ရည်ရှိသလောက် အချိန်ကာလနှင့်အညီ ဝိညာဉ်ရေး အလင်းနှင့် အသိပညာကို ပေးရမည်ဖြစ်သည်။

It had been Paul’s work to instruct the Corinthian converts in the
rudiments, the very alphabet, of the Christian faith. He had been
obliged to instruct them as those who were ignorant of the operations
of divine power upon the heart. At that time they were unable
to comprehend the mysteries of salvation; for “the natural man
receiveth not the things of the Spirit of God: for they are foolishness
[272] unto him: neither can he know them, because they are spiritually
discerned.” Verse 14. Paul had endeavored to sow the seed, which
others must water. Those who followed him must carry forward the
Apollos at Corinth 185
work from the point where he had left it, giving spiritual light and
knowledge in due season, as the church was able to bear it.

တမန်တော်သည် ကောရိန္သုမြို့၌ သူ၏ အလုပ်ကို စတင်သောအခါ၊ သူသွန်သင်လိုသော ကြီးမြတ်သော သမ္မာတရားများကို အလွန်ဂရုတစိုက် မိတ်ဆက်ပေးရမည်ကို သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ သူ၏ တရားနာပရိသတ်ထဲတွင် လူသားတို့၏ သီအိုရီများကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ယုံကြည်သူများ၊ မှားယွင်းသော ကိုးကွယ်မှုစနစ်များကို ဖော်ပြသူများ ပါဝင်မည်ကို သူသိခဲ့သည်။ ထိုသူတို့သည် ကျမ်းစာ၌ ဖော်ပြထားသော ဝိညာဉ်ရေးနှင့် ထာဝရအသက်၏ တကယ့်အရှိတရားကို ဆန့်ကျင်မည့် သီအိုရီများကို သဘာဝတရားစာအုပ်ထဲတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်လျက် မျက်စိကန်းစွာ စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဝေဖန်ရေးသမားများက ဗျာဒိတ်တော်လာ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် ခရစ်ယာန်တို့၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ သံသယရှိသူများက ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ကဲ့ရဲ့ပြက်ရယ်ပြုကြမည်ကိုလည်း သူသိခဲ့သည်။

When the apostle took up his work in Corinth, he realized that
he must introduce most carefully the great truths he wished to teach.
He knew that among his hearers would be proud believers in human
theories, and exponents of false systems of worship, who were
groping with blind eyes, hoping to fnd in the book of nature theories
that would contradict the reality of the spiritual and immortal life as
revealed in the Scriptures. He also knew that critics would endeavor
to controvert the Christian interpretation of the revealed word, and
that skeptics would treat the gospel of Christ with scoffng and
derision.

ဝိညာဉ်များကို လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ခြေရင်းသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကြိုးစားရာတွင်၊ ပေါလုသည် ကာမဂုဏ် လိုက်စားသူများကို တိုက်ရိုက် ပြစ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်၌ သူတို့၏ အပြစ်သည် မည်မျှ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းကြောင်း ပြသရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် သူတို့ရှေ့၌ ဘဝ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို ချပြခဲ့ပြီး၊ သူတို့ကို လောကီသားဘဝနှင့် အပြစ်မှ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ မြှင့်တင်ပေးမည့် ဘုရားပေး ဆရာ၏ သင်ခန်းစာများကို သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ စွဲထင်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် အထူးသဖြင့် လက်တွေ့ကျသော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်၌ နေရာရထိုက်သူများ ရောက်ရှိရမည့် သန့်ရှင်းခြင်းအကြောင်းကို အလေးပေး ပြောကြားခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိ အလင်းရောင်သည် သူတို့၏ စိတ်မှောင်မိုက်မှုကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားစေရန် တောင့်တခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားသော အပြုအမူများသည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်၌ မည်မျှ စက်ဆုပ်ဖွယ်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မြင်နိုင်ကြစေရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အလယ်၌ သူ၏ သွန်သင်ချက်၏ အဓိက အနှစ်သာရမှာ ခရစ်တော်နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံတော်မူသော ကိုယ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ [၂၇၃] ဘုရားသခင်ထံတော်သို့ နောင်တရခြင်းနှင့် သခင်ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ကယ်တင်ခြင်းတရား၏ အံ့ဖွယ်သမ္မာတရားသည် သူတို့၏ အလေးအနက်ဆုံး လေ့လာမှုနှင့် အကြီးမားဆုံးသော ဝမ်းမြောက်မှု ဖြစ်ရမည်ကို သူပြသရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

As he endeavored to lead souls to the foot of the cross, Paul did
not venture to rebuke, directly, those who were licentious, or to show
how heinous was their sin in the sight of a holy God. Rather he set
before them the true object of life and tried to impress upon their
minds the lessons of the divine Teacher, which, if received, would
lift them from worldliness and sin to purity and righteousness. He
dwelt especially upon practical godliness and the holiness to which
those must attain who shall be accounted worthy of a place in God’s
kingdom. He longed to see the light of the gospel of Christ piercing
the darkness of their minds, that they might see how offensive in the
sight of God were their immoral practices. Therefore the burden of
his teaching among them was Christ and Him crucifed. He sought [273]
to show them that their most earnest study and their greatest joy
must be the wonderful truth of salvation through repentance toward
God and faith in the Lord Jesus Christ.

ဒဿနိကပညာရှင်သည် ကယ်တင်ခြင်းအလင်းမှ ဖယ်ခွာသွားတတ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ယင်းက သူ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ် သီအိုရီများကို အရှက်ရစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လောကီသားသည်လည်း ၎င်းကို လက်ခံရန် ငြင်းပယ်တတ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ယင်းက သူ့ကို သူ၏ လောကီရုပ်တုများမှ ခွဲခွာစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် ခရစ်တော်ကို မချစ်နိုင်မီ သို့မဟုတ် လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ယုံကြည်ခြင်း မျက်စိဖြင့် မကြည့်နိုင်မီ ခရစ်တော်၏ အကျင့်လက္ခဏာကို နားလည်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပေါလု မြင်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ကယ်တင်ခြင်းခံရသူတို့၏ ထာဝရကာလပတ်လုံး သိပ္ပံပညာနှင့် သီချင်း ဖြစ်လာမည့် ထိုလေ့လာမှု စတင်ရမည်ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလင်း၌သာ လူ့ဝိညာဉ်၏ စစ်မှန်သော တန်ဖိုးကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

The philosopher turns aside from the light of salvation, because
it puts his proud theories to shame; the worldling refuses to receive
it, because it would separate him from his earthly idols. Paul saw
that the character of Christ must be understood before men could
love Him or view the cross with the eye of faith. Here must begin
that study which shall be the science and the song of the redeemed
through all eternity. In the light of the cross alone can the true value
of the human soul be estimated.

ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ သန့်စင်သော ဩဇာသည် လူ၏ ဇာတိစိတ်သဘောကို ပြောင်းလဲစေသည်။ ဇာတိစိတ်ရှိသူများအတွက် ကောင်းကင်ဘုံသည် လိုလားဖွယ်ရာ ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်။ သူတို့၏ သဘာဝအတိုင်းဖြစ်သော၊ သန့်ရှင်းစေခြင်း မရှိသော နှလုံးသားများသည် ထိုသန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော နေရာသို့ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံစားရမည်မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုနေရာ၌ မိမိတို့နှင့် သင့်လျော်သော အရာတစ်ခုမျှ တွေ့ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ပျက်စီးနေသော လူသားသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ဝင်ရောက်ရန်နှင့် သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များနှင့် ပေါင်းသင်းမှုကို ခံစားရန် မသင့်လျော်မီ၊ ဇာတိနှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်ထားသော စိတ်သဘောထားများကို ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် နှိမ်နင်းရမည်ဖြစ်သည်။ လူသည် အပြစ်၌ သေဆုံးပြီး ခရစ်တော်၌ အသက်သစ်ကို ရရှိသောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာသည် သူ၏ နှလုံးသားကို ပြည့်လျှံစေသည်။ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းသည် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိသည်။ သူသည် ကုန်ခန်းခြင်းမရှိသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် အသိပညာ စမ်းရေတွင်းမှ သောက်သုံးရပြီး၊ ထာဝရနေ့ရက်၏ အလင်းသည် သူ၏ လမ်းခရီးပေါ်၌ ထွန်းလင်းနေသည်၊ အကြောင်းမူကား အသက်၏ အလင်းသည် သူနှင့်အတူ အစဉ်အမြဲ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The refning influence of the grace of God changes the natural
disposition of man. Heaven would not be desirable to the carnalminded; their natural, unsanctifed hearts would feel no attraction
186 The Acts of the Apostles
toward that pure and holy place, and if it were possible for them
to enter, they would fnd there nothing congenial. The propensities
that control the natural heart must be subdued by the grace of Christ
before fallen man is ftted to enter heaven and enjoy the society
of the pure, holy angels. When man dies to sin and is quickened
to new life in Christ, divine love flls his heart; his understanding
is sanctifed; he drinks from an inexhaustible fountain of joy and
knowledge, and the light of an eternal day shines upon his path, for
with him continually is the Light of life.

ပေါလုသည် သူနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက် အမှုတော်ဆောင်များသည် သမ္မာတရားကို သွန်သင်ရန် ဘုရားသခင်၏ စေခိုင်းမှုကို ခံရသော လူသားများသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ [၂၇၄] သူတို့အားလုံးသည် အလုပ်တစ်ခုတည်း၌ ပါဝင်နေကြကြောင်းနှင့် သူတို့၏ လုပ်ငန်းများ အောင်မြင်ရန်အတွက် ဘုရားသခင်အပေါ်၌ တန်းတူ မှီခိုနေကြရကြောင်းကို သူ၏ ကောရိန္သု ညီအစ်ကိုများ၏ စိတ်ထဲ၌ စွဲထင်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ မတူညီသော အမှုတော်ဆောင်များ၏ အရည်အသွေးများနှင့် ပတ်သက်၍ အသင်းတော်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အငြင်းပွားမှုသည် ဘုရားသခင်၏ စီမံမှုမဟုတ်ဘဲ၊ ဇာတိနှလုံးသား၏ လက္ခဏာများကို မွေးမြူခြင်း၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။ “တစ်ယောက်က ‘ငါသည် ပေါလုတပည့်ဖြစ်၏’ ဟု ဆိုသည်၊ တစ်ယောက်ကလည်း ‘ငါသည် အာပေါလုတပည့်ဖြစ်၏’ ဟု ဆိုသည်ဖြစ်၍၊ သင်တို့သည် ဇာတိပကတိလူ ဖြစ်ကြသည်မဟုတ်လော။ ပေါလုကား အဘယ်သူနည်း။ အာပေါလုကား အဘယ်သူနည်း။ အခြားသောသူမဟုတ်၊ သင်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်ရသည်မှာ ထိုသူတို့၏ အမှုတော်အားဖြင့် ရောက်ကြ၏။ သခင်ဘုရားသည် လူအသီးသီးတို့အား ပေးသနားတော်မူသည်အတိုင်း ထိုသူတို့သည် အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။ ငါသည် စိုက်ပျိုးသောသူဖြစ်၏။ အာပေါလုသည် ရေလောင်းသောသူဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်မူကား ကြီးပွားစေတော်မူသောသူ ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်၍ စိုက်ပျိုးသောသူသည် အဘယ်သို့မျှ မဟုတ်။ ရေလောင်းသောသူသည်လည်း အဘယ်သို့မျှ မဟုတ်။ ကြီးပွားစေတော်မူသော ဘုရားသခင်သာလျှင် အလုံးစုံ ဖြစ်တော်မူ၏။” ၁ ကောရိန္သု ၃:၄-၇။

Paul had sought to impress upon the minds of his Corinthian
brethren the fact that he and the ministers associated with him were
[274] but men commissioned by God to teach the truth, that they were all
engaged in the same work, and that they were alike dependent upon
God for success in their labors. The discussion that had arisen in the
church regarding the relative merits of different ministers was not in
the order of God, but was the result of cherishing the attributes of
the natural heart. “While one saith, I am of Paul; and another, I am
of Apollos; are ye not carnal? Who then is Paul, and who is Apollos,
but ministers by whom ye believed, even as the Lord gave to every
man? I have planted, Apollos watered; but God gave the increase.
So then neither is he that planteth anything, neither he that watereth;
but God that giveth the increase.” 1 Corinthians 3:4-7.

ကောရိန္သုမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဦးစွာ ဟောပြောခဲ့ပြီး အသင်းတော်ကို ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သူမှာ ပေါလု ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သခင်ဘုရားက သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့သော အလုပ်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အခြားသော အလုပ်သမားများကို သူတို့၏ တာဝန်နှင့် နေရာအလိုက် ဆောင်ရွက်ရန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ စိုက်ပျိုးထားသော မျိုးစေ့ကို ရေလောင်းပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤအလုပ်ကို အာပေါလုက လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပေါလု၏ အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပြီး နောက်ထပ် သွန်သင်ချက်များကို ပေးခဲ့ကာ၊ စိုက်ပျိုးထားသော မျိုးစေ့များ ဖွံ့ဖြိုးလာရန် ကူညီခဲ့သည်။ သူသည် လူတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကြီးပွားစေသူမှာ ဘုရားသခင်သာ ဖြစ်သည်။ အကျင့်စရိုက်ကို ပြောင်းလဲစေသည်မှာ လူသား၏ တန်ခိုးမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သာ ဖြစ်သည်။ စိုက်ပျိုးသူနှင့် ရေလောင်းသူတို့သည် မျိုးစေ့ကို ကြီးထွားစေသူများ မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လက်အောက်၌ ကိုယ်တော် ခန့်အပ်ထားသော ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်၌ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အောင်မြင်မှုနှင့်အတူ လာသော ဂုဏ်အသရေနှင့် ဘုန်းအာနုဘော်သည် အဓိက လုပ်ဆောင်သူ သခင်ဘုရား၏ အရာသာ ဖြစ်သည်။

It was Paul who had frst preached the gospel in Corinth, and
who had organized the church there. This was the work that the Lord
had assigned him. Later, by God’s direction, other workers were
brought in, to stand in their lot and place. The seed sown must be
watered, and this Apollos was to do. He followed Paul in his work,
to give further instruction, and to help the seed sown to develop.
He won his way to the hearts of the people, but it was God who
gave the increase. It is not human, but divine power, that works
transformation of character. Those who plant and those who water
do not cause the growth of the seed; they work under God, as His
appointed agencies, co-operating with Him in His work. To the
Master Worker belongs the honor and glory that comes with success.

ဘုရားသခင်၏ အစေခံများသည် တူညီသော ဆုကျေးဇူးများကို မပိုင်ဆိုင်ကြသော်လည်း၊ သူတို့အားလုံးသည် [၂၇၅] ကိုယ်တော်၏ အလုပ်သမားများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ဦးစီသည် ကြီးမြတ်သော ဆရာတော်ထံမှ သင်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် မိမိသင်ယူခဲ့သော အရာများကို ပြန်လည် ဝေမျှရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ စေတမန်တစ်ဦးစီအား တစ်ဦးချင်းစီ လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်ကို ပေးထားတော်မူသည်။ ဆုကျေးဇူးများ ကွဲပြားမှုရှိသော်လည်း၊ အလုပ်သမား အားလုံးသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ သန့်စင်သော ဩဇာဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံရကာ သဟဇာတဖြစ်စွာ ပေါင်းစပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကယ်တင်ခြင်း ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာသောအခါ၊ လူအများအပြားသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ဖြင့် အပြစ်ကို နောင်တရကာ ပြောင်းလဲလာကြလိမ့်မည်။ လူသားဖြစ်သော ကိရိယာသည် ဘုရားသခင်၌ ခရစ်တော်နှင့်အတူ ဝှက်ထားခြင်း ခံရပြီး၊ ခရစ်တော်သည် လူတစ်သောင်းတွင် အမြတ်ဆုံးသောသူ၊ လုံးဝ ချစ်ခင်မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းသော အရှင်အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာပါသည်။

God’s servants do not all possess the same gifts, but they are all
[275] His workmen. Each is to learn of the Great Teacher, and is then to
communicate what he has learned. God has given to each of His
messengers an individual work. There is a diversity of gifts, but all
Apollos at Corinth 187
the workers are to blend in harmony, controlled by the sanctifying
influence of the Holy Spirit. As they make known the gospel of
salvation, many will be convicted and converted by the power of God.
The human instrumentality is hid with Christ in God, and Christ
appears as the chiefest among ten thousand, the One altogether
lovely.

“စိုက်ပျိုးသောသူနှင့် ရေလောင်းသောသူသည် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ကြ၏။ မိမိတို့ လုပ်ဆောင်သည်အတိုင်း အသီးသီး မိမိတို့ အကျိုးကို ခံရကြလိမ့်မည်။ ငါတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက် ဖြစ်ကြ၏။ သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ စိုက်ပျိုးရာလယ် ဖြစ်ကြ၏။ ဘုရားသခင်၏ တည်ဆောက်ရာတိုက် ဖြစ်ကြ၏။” အငယ် ၈၊ ၉။ ဤကျမ်းစကားတွင် တမန်တော်သည် အသင်းတော်ကို စိုက်ပျိုးထားသော လယ်ကွင်းတစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားပြီး၊ ထိုလယ်ကွင်း၌ လယ်သမားများသည် သခင်ဘုရား စိုက်ပျိုးထားသော စပျစ်နွယ်ပင်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်း လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ထို့ပြင် သခင်ဘုရားအတွက် သန့်ရှင်းသော ဗိမာန်တော်အဖြစ် ကြီးထွားလာမည့် အဆောက်အအုံတစ်ခုနှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် အဓိက လုပ်ဆောင်သူဖြစ်ပြီး၊ လူတစ်ဦးစီအား သူ၏ အလုပ်ကို ခန့်အပ်ထားတော်မူသည်။ အားလုံးသည် ကိုယ်တော်၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်၌ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ အလုပ်သမားများအတွက် လည်းကောင်း၊ သူတို့မှတစ်ဆင့် လည်းကောင်း လုပ်ဆောင်ရန် ခွင့်ပြုရမည်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား ပါးနပ်မှုနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုကို ပေးတော်မူပြီး၊ အကယ်၍ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို နားထောင်ပါက၊ သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများကို အောင်မြင်မှုနှင့်အတူ ကောင်းချီးပေးတော်မူသည်။

“Now he that planteth and he that watereth are one: and every
man shall receive his own reward according to his own labor. For we
are laborers together with God: ye are God’s husbandry, ye are God’s
building.” Verses 8, 9. In this scripture the apostle compares the
church to a cultivated feld, in which the husbandmen labor, caring
for the vines of the Lord’s planting; and also to a building, which is
to grow into a holy temple for the Lord. God is the Master Worker,
and He has appointed to each man his work. All are to labor under
His supervision, letting Him work for and through His workmen. He
gives them tact and skill, and if they heed His instruction, crowns
their efforts with success.

ဘုရားသခင်၏ အစေခံများသည် “အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချီးမြှောက်ခြင်း၌ အဦးပြုလျက်” ကြင်နာပြီး ယဉ်ကျေးသော စနစ်တကျဖြင့် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ရောမ ၁၂:၁၀။ ကြင်နာမှုမရှိသော ဝေဖန်မှုများ၊ အခြားသူ၏ အလုပ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းများ မရှိရဘဲ၊ သီးခြား ဂိုဏ်းဂဏများလည်း မရှိရပေ။ သခင်ဘုရားက သတင်းစကား တစ်ခုကို အပ်နှံထားသော လူတိုင်းတွင် မိမိ၏ သီးခြား အလုပ်ရှိသည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားချက်ရှိပြီး၊ အခြားသူတစ်ဦးဦး၏ ထူးခြားချက်ထဲ၌ မိမိကိုယ်ကို နှစ်မြှုပ်မထားရပေ။ သို့သော် တစ်ဦးစီသည် မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် သဟဇာတဖြစ်စွာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ [၂၇၆] သူတို့၏ လုပ်ဆောင်မှု၌ ဘုရားသခင်၏ အလုပ်သမားများသည် အဓိကအားဖြင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ရမည်။ မည်သူမျှ မိမိကိုယ်ကို စံနှုန်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း၊ မိမိ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအား မလေးစားစွာ ပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့ကို နိမ့်ကျသူများအဖြစ် ဆက်ဆံခြင်း မပြုရပေ။ ဘုရားသခင်၏ လက်အောက်၌ တစ်ဦးစီသည် မိမိအား ခန့်အပ်ထားသော အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသော အလုပ်သမားများ၏ လေးစားမှု၊ ချစ်ခြင်းနှင့် အားပေးမှုကို ခံရရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလုပ်ပြီးမြောက်သည်အထိ အတူတကွ ရှေ့ဆက် ဆောင်ရွက်သွားကြရမည်ဖြစ်သည်။

 

ဤမူများကို ပေါလုက ကောရိန္သု အသင်းတော်ထံ ရေးသော ပထမစာတွင် အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြထားသည်။ တမန်တော်သည် “ခရစ်တော်၏ အမှုထမ်းများ” ကို “ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသော အရာတို့ကို စောင့်သော ဘဏ္ဍာစိုးများ” အဖြစ် ရည်ညွှန်းပြီး၊ သူတို့၏ အလုပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည် - “ဘဏ္ဍာစိုးမည်သည်ကား သစ္စာရှိရမည်။ သို့သော်လည်း သင်တို့သည် ငါ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း သို့မဟုတ် လူတို့၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းကို ငါသည် အနည်းငယ်မျှ ပမာမပြု။ ငါသည်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မစစ်ဆေး။ ငါသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ရှိသည်ဟု မသိသော်လည်း၊ ထိုသို့သောအားဖြင့် ငါသည် အပြစ်လွတ်သည်မဟုတ်။ ငါ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းသောသူကား သခင်ဘုရား ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် သခင်ဘုရား ကြွလာတော်မမူမီ အချိန်မတိုင်မီ ဘာကိုမျှ မစီရင်ကြနှင့်။ သခင်ဘုရားသည် မှောင်မိုက်၌ ဝှက်ထားသော အရာတို့ကို အလင်းသို့ ထုတ်ဖော်၍၊ စိတ်နှလုံး၏ အကြံအစည်များကို ထင်ရှားစေတော်မူလိမ့်မည်။ ထိုအခါ လူအသီးသီးတို့သည် ဘုရားသခင်ထံတော်မှ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်။” ၁ ကောရိန္သု ၄:၁-၅။

God’s servants are to work together, blending in kindly, courteous order, “in honor preferring one another.” Romans 12:10. There
is to be no unkind criticism, no pulling to pieces of another’s work;
and there are to be no separate parties. Every man to whom the
Lord has entrusted a message has his specifc work. Each one has
an individuality of his own, which he is not to sink in that of any
other man. Yet each is to work in harmony with his brethren. In [276]
their service God’s workers are to be essentially one. No one is
to set himself up as a criterion, speaking disrespectfully of his fellow workers or treating them as inferior. Under God each is to do
his appointed work, respected, loved, and encouraged by the other
laborers. Together they are to carry the work forward to completion.
These principles are dwelt upon at length in Paul’s frst letter to
the Corinthian church. The apostle refers to “the ministers of Christ”
as “stewards of the mysteries of God,” and of their work he declares:
“It is required in stewards, that a man be found faithful. But with me
it is a very small thing that I should be judged of you, or of man’s
judgment: yea, I judge not mine own self. For I know nothing by
myself; yet I am not hereby justifed: but He that judgeth me is the
Lord. Therefore judge nothing before the time, until the Lord come,
who both will bring to light the hidden things of darkness, and will
188 The Acts of the Apostles
make manifest the counsels of the hearts: and then shall every man
have praise of God.” 1 Corinthians 4:1-5.

ဘုရားသခင်၏ မတူညီသော အစေခံများအကြား ဆုံးဖြတ်စီရင်ရန် မည်သည့် လူသားအားမျှ ပေးအပ်ထားခြင်း မရှိပေ။ သခင်ဘုရား တစ်ပါးတည်းသာလျှင် လူ၏ အလုပ်ကို စစ်ဆေးစီရင်သူ ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် တစ်ဦးစီအား တရားမျှတသော အကျိုးကို ပေးတော်မူမည်ဖြစ်သည်။

It is not given to any human being to judge between the different
servants of God. The Lord alone is the judge of man’s work, and He
will give to each his just reward.

တမန်တော်သည် ဆက်လက်၍ သူ၏ အလုပ်နှင့် အာပေါလု၏ အလုပ်အကြား ပြုလုပ်ခဲ့သော နှိုင်းယှဉ်ချက်များကို တိုက်ရိုက် ရည်ညွှန်းခဲ့သည် - “ညီအစ်ကိုတို့၊ ဤအရာများကို သင်တို့အတွက် ငါနှင့် အာပေါလုအပေါ်၌ ပုံဆောင်၍ ငါတင်ပြခဲ့ပြီ။ သို့မှသာ သင်တို့သည် ငါတို့အားဖြင့် ကျမ်းစာ၌ ရေးထားသည်ထက် ပို၍ လူတို့ကို မမှတ်ယူရန် သင်ယူကြလိမ့်မည်။ [၂၇၇] သင်တို့တွင် တစ်ယောက်မျှ တစ်ဦးကို အကြောင်းပြု၍ အခြားတစ်ဦးကို ဆန့်ကျင်ကာ မာန မထောင်လွှားစေရန် ဖြစ်သည်။ သင့်ကို အခြားသူနှင့် မည်သူက ခြားနားစေသနည်း။ သင်၌ မရရှိသော အရာ ဘာရှိသနည်း။ အကယ်၍ သင်သည် ရရှိခဲ့လျှင်၊ မရရှိသကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ဝါကြွားသနည်း။” အငယ် ၆၊ ၇။

The apostle, continuing, referred directly to the comparisons that
had been made between his labors and those of Apollos: “These
things, brethren, I have in a fgure transferred to myself and to
Apollos for your sakes; that ye might learn in us not to think of men
[277] above that which is written, that no one of you be puffed up for one
against another. For who maketh thee to differ from another? and
what hast thou that thou didst not receive? now if thou didst receive
it, why dost thou glory, as if thou hadst not received it?” Verses 6, 7.

ပေါလုသည် ခရစ်တော်အတွက် အမှုတော်ဆောင်ရာတွင် သူနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ဆောင်ဖက်များ သည်းခံကာ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ရသော ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် အခက်အခဲများကို အသင်းတော်ရှေ့၌ ရှင်းလင်းစွာ ချပြခဲ့သည်။ “ယခုအချိန်တိုင်အောင်ပင်” ဟု သူက ကြေညာသည် - “ငါတို့သည် ဆာမွတ်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း၊ အဝတ်မရှိခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရကြ၏။ နေရာအတည်တကျ မရှိကြ။ ကိုယ့်လက်နှင့် အလုပ်လုပ်လျက် ပင်ပန်းစွာ နေကြ၏။ ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ခံရသောအခါ ကောင်းကြီးပေးကြ၏။ ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရသောအခါ သည်းခံကြ၏။ အသရေဖျက်ခြင်းကို ခံရသောအခါ ဖျောင်းဖျကြ၏။ ယနေ့တိုင်အောင် လောက၏ အမှိုက်ကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ ခပ်သိမ်းသော အရာတို့၏ အညစ်အကြေးကဲ့သို့ လည်းကောင်း ငါတို့သည် ဖြစ်ကြ၏။ သင်တို့ကို ရှက်စေခြင်းငှာ ဤသို့ ငါရေးသည်မဟုတ်။ ငါချစ်သော သားကဲ့သို့ မှတ်၍ သင်တို့ကို သတိပေးခြင်း ဖြစ်၏။ ခရစ်တော်၌ သွန်သင်သော ဆရာတစ်သောင်း ရှိသော်လည်း၊ အဘများစွာ မရှိ။ ခရစ်တော်ယေရှု၌ ဧဝံဂေလိတရားအားဖြင့် သင်တို့ကို ငါမွေးဖွားခဲ့ပြီ။” အငယ် ၁၁-၁၅။

Paul plainly set before the church the perils and the hardships that
he and his associates had patiently endured in their service for Christ.
“Even unto this present hour,” he declared, “we both hunger, and
thirst, and are naked, and are buffeted, and have no certain dwelling
place; and labor, working with our own hands: being reviled, we
bless; being persecuted, we suffer it: being defamed, we entreat:
we are made as the flth of the world, and are the offscouring of
all things unto this day. I write not these things to shame you, but
as my beloved sons I warn you. For though ye have ten thousand
instructors in Christ, yet have ye not many fathers: for in Christ
Jesus I have begotten you through the gospel.” Verses 11-15.

ဧဝံဂေလိ အလုပ်သမားများကို ကိုယ်တော်၏ သံတမန်များအဖြစ် စေလွှတ်သော အရှင်သည်၊ တရားနာပရိသတ်တို့အကြား မိမိတို့ နှစ်သက်ရာ အမှုတော်ဆောင်အပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသဖြင့် အခြားသော ဆရာ၏ လုပ်ဆောင်မှုကို လက်ခံရန် ဝန်လေးခြင်းမျိုး ပြသသောအခါ ဂုဏ်ပျက်ရပါသည်။ သခင်ဘုရားသည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ထံသို့ သူတို့ ရွေးချယ်လိုသည့်အတိုင်း အမြဲမဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့ လိုအပ်သည့်အတိုင်း အကူအညီကို ပေးပို့တော်မူသည်၊ အကြောင်းမူကား လူတို့သည် အမြော်အမြင် တိုတောင်းကြပြီး မိမိတို့၏ အကောင်းဆုံးသော အကျိုးအတွက် အဘယ်အရာ ဖြစ်သည်ကို ပိုင်းခြားမသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှုတော်ဆောင် တစ်ဦးတည်းက ခရစ်ယာန် ဘာသာ၏ လိုအပ်ချက်အားလုံးတွင် အသင်းတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် လိုအပ်သော အရည်အချင်းအားလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ ရှားပါးလှပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် အခြားသူများ၌ လိုအပ်နေသော [၂၇၈] အရည်အချင်းအချို့ကို ပိုင်ဆိုင်သည့် အခြားသော အမှုတော်ဆောင်များကို သူတို့ထံ မကြာခဏ စေလွှတ်တတ်သည်။

He who sends forth gospel workers as His ambassadors is dishonored when there is manifested among the hearers so strong an
attachment to some favorite minister that there is an unwillingness
to accept the labors of some other teacher. The Lord sends help to
His people, not always as they may choose, but as they need; for
men are shortsighted and cannot discern what is for their highest
good. It is seldom that one minister has all the qualifcations necessary to perfect a church in all the requirements of Christianity;
therefore God often sends to them other ministers, each possessing
[278] some qualifcations in which the others were defcient.

အသင်းတော်သည် ဤခရစ်တော်၏ အစေခံများကို သခင်ဘုရား ကိုယ်တိုင်ကို လက်ခံသကဲ့သို့ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံသင့်ပါသည်။ သူတို့သည် အမှုတော်ဆောင် တစ်ဦးစီက ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်မှ သူတို့အား ပေးနိုင်သော သွန်သင်ချက်မှ ဖြစ်နိုင်သမျှသော အကျိုးကျေးဇူး အားလုံးကို ရယူရန် ကြိုးစားသင့်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အစေခံများ ယူဆောင်လာသော သမ္မာတရားများကို နှိမ့်ချသော စိတ်ဖြင့် လက်ခံကာ တန်ဖိုးထားသင့်သော်လည်း၊ မည်သည့် အမှုတော်ဆောင်ကိုမျှ ရုပ်တုကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ခြင်း မပြုရပေ။

The church should gratefully accept these servants of Christ,
even as they would accept the Master Himself. They should seek
to derive all the beneft possible from the instruction which each
minister may give them from the word of God. The truths that the
Apollos at Corinth 189
servants of God bring are to be accepted and appreciated in the
meekness of humility, but no minister is to be idolized.

ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်များသည် အလင်းနှင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ၏ စေတမန်များ ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့သည် အလေးအနက်ထား၍ ဇွဲရှိရှိ ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ဆုကျေးဇူးကို ရရှိပြီး၊ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်လိုသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားကြကာ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အောင်ပွဲများကို ချဲ့ထွင်ရန် စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ပြည့်နှက်နေသောအခါ၊ သူတို့၏ အမှုတော်၏ အသီးအပွင့်များကို တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်။ လူသား၏ ပညာကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခြင်းအားဖြင့်၊ သူတို့သည် စာတန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မည့် အလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်များစွာသည် မှောင်မိုက်မှ အလင်းသို့ ပြောင်းလဲလာကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အသင်းတော်များစွာကိုလည်း တည်ထောင်နိုင်လိမ့်မည်။ လူတို့သည် လူသားဖြစ်သော ကိရိယာထံသို့မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်ထံသို့ ပြောင်းလဲလာကြလိမ့်မည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ်ကို နောက်ကွယ်မှာ ထားရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဂေါလဂေါသတောင်ပေါ်က လူသားဖြစ်သော ယေရှုတစ်ပါးတည်းသာလျှင် ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မည်။

Through the grace of Christ, God’s ministers are made messengers of light and blessing. As by earnest, persevering prayer they
obtain the endowment of the Holy Spirit and go forth weighted with
the burden of soulsaving, their hearts flled with zeal to extend the
triumphs of the cross, they will see fruit of their labors. Resolutely
refusing to display human wisdom or to exalt self, they will accomplish a work that will withstand the assaults of Satan. Many souls
will be turned from darkness to light, and many churches will be established. Men will be converted, not to the human instrumentality,
but to Christ. Self will be kept in the background; Jesus only, the
Man of Calvary, will appear.

ယနေ့ ခရစ်တော်အတွက် လုပ်ဆောင်နေသူများသည်၊ တမန်တော်များ လက်ထက်တွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာခဲ့သူများ ဖော်ပြခဲ့သော ထူးခြားသည့် ထူးချွန်မှုများကို ဖော်ပြနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ပေါလုနှင့် အာပေါလု၊ သိလနှင့် တိမောသေ၊ ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့အား တန်ခိုးပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင် ယနေ့ ကိုယ်တော်၏ အစေခံများကိုလည်း တန်ခိုးပေးရန် အသင့်ရှိတော်မူသည်။

Those who are working for Christ today may reveal the same
distinguishing excellencies revealed by those who in the apostolic
age proclaimed the gospel. God is just as ready to give power to His
servants today as He was to give power to Paul and Apollos, to Silas
and Timothy, to Peter, James, and John.

တမန်တော်များ၏ လက်ထက်တွင် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ သံတမန်များကို ရိုသေမှုပြရန် ငြင်းပယ်သော လမ်းမှားသို့ ရောက်နေသော ဝိညာဉ်အချို့ ရှိခဲ့သည်။ [၂၇၉] သူတို့သည် မည်သည့် လူသားဆရာ၏ နောက်သို့မျှ မလိုက်ဘဲ၊ ဧဝံဂေလိ အမှုတော်ဆောင်များ၏ အကူအညီမပါဘဲ ခရစ်တော်ထံမှ တိုက်ရိုက် သင်ယူသည်ဟု ကြေညာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် စိတ်ဓာတ်၌ လွတ်လပ်လွန်းကြပြီး အသင်းတော်၏ အသံကို နားထောင်ရန် ဝန်လေးကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူများသည် လှည့်ဖြားခံရမည့် ကြီးစွာသော အန္တရာယ်၌ ရှိနေကြသည်။

In the apostles’ day there were some misguided souls who
claimed to believe in Christ, yet refused to show respect to His
ambassadors. They declared that they followed no human teacher, [279]
but were taught directly by Christ without the aid of the ministers of
the gospel. They were independent in spirit and unwilling to submit
to the voice of the church. Such men were in grave danger of being
deceived.

ဘုရားသခင်သည် လူအများ၏ စုပေါင်းဉာဏ်ပညာအားဖြင့် ဝိညာဉ်တော်၏ အလိုတော်ကို တွေ့ဆုံနိုင်စေရန်အတွက်၊ အရည်အချင်း အမျိုးမျိုးရှိသော လူတို့ကို ကိုယ်တော် ခန့်အပ်ထားသော အကူအညီပေးသူများအဖြစ် အသင်းတော်၌ ထားရှိတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၌ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူများနှင့် ပူးပေါင်းရန် ငြင်းပယ်ပြီး၊ မိမိတို့၏ ပြင်းထန်သော စရိုက်လက္ခဏာများအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်သူများသည်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခြင်းကြောင့် မျက်စိကန်းလာကာ၊ အမှားနှင့် အမှန်ကို ပိုင်းခြားမသိနိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော သူများကို အသင်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် ရွေးချယ်ရန် မသင့်လျော်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် မိမိတို့ ညီအစ်ကိုများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပမာမထားဘဲ၊ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အစီအစဉ်များအတိုင်းသာ လိုက်လုပ်ကြမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အကြံဉာဏ် လိုအပ်နေပါလျက်၊ ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချမှုကို မသင်ယူဘဲ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် ဝိညာဉ်များကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ယူသူများမှတစ်ဆင့် ရန်သူသည် အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

God has placed in the church, as His appointed helpers, men of
varied talents, that through the combined wisdom of many the mind
of the Spirit may be met. Men who move in accordance with their
own strong traits of character, refusing to yoke up with others who
have had a long experience in the work of God, will become blinded
by self-confdence, unable to discern between the false and the true.
It is not safe for such ones to be chosen as leaders in the church; for
they would follow their own judgment and plans, regardless of the
judgment of their brethren. It is easy for the enemy to work through
those who, themselves needing counsel at every step, undertake the
guardianship of souls in their own strength, without having learned
the lowliness of Christ.
190 The Acts of the Apostles

ခံစားချက်သက်သက်သည် တာဝန်ဝတ္တရားအတွက် ဘေးကင်းသော လမ်းပြမဟုတ်ပေ။ လူတို့သည် မိမိတို့၏ ဇာတိစိတ်ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်က သူတို့ကို လမ်းပြနေသည်ဟု ယုံကြည်စေရန် ရန်သူက မကြာခဏ ဖျောင်းဖျတတ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ညီအစ်ကိုများနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပါက၊ သခင်ဘုရား၏ အလိုတော်ကို နားလည်နိုင်စွမ်း ပေးသနားတော်မူလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား “စိတ်နှိမ့်ချသော သူတို့ကို တရားလမ်းသို့ ပို့ဆောင်တော်မူ၏။ စိတ်နှိမ့်ချသော သူတို့အား လမ်းခရီးတော်ကို သွန်သင်တော်မူ၏” ဟူသော ဂတိတော် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆာလံ ၂၅:၉။

Impressions alone are not a safe guide to duty. The enemy often
persuades men to believe that it is God who is guiding them, when
in reality they are following only human impulse. But if we watch
carefully, and take counsel with our brethren, we shall be given an
understanding of the Lord’s will; for the promise is, “The meek will
He guide in judgment: and the meek will He teach His way.” Psalm
25:9.

ရှေးဦး ခရစ်ယာန် အသင်းတော်တွင် ပေါလုနှင့် အာပေါလု နှစ်ဦးလုံးကို အသိအမှတ်ပြုရန် ငြင်းပယ်ပြီး ပေတရုသည်သာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်ဟု စွဲကိုင်ထားသူအချို့ ရှိခဲ့သည်။ [၂၈၀] ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပေတရုသည် သခင်ဘုရား ဤမြေကြီးပေါ်တွင် ရှိစဉ်က ကိုယ်တော်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး ရှိခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သူတို့က အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်နှင့် ခံစားချက်များသည် အစွဲအလမ်းများဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်သည် စိတ်နှလုံးထဲ၌ ကိန်းဝပ်နေကြောင်းကို ဖော်ပြသည့် ရက်ရောမှု၊ စေတနာထားမှုနှင့် ကြင်နာမှုတို့ကို မပြသခဲ့ကြပေ။

In the early Christian church there were some who refused to
recognize either Paul or Apollos, but held that Peter was their leader.
[280] They affrmed that Peter had been most intimate with Christ when the
Master was upon the earth, while Paul had been a persecutor of the
believers. Their views and feelings were bound about by prejudice.
They did not show the liberality, the generosity, the tenderness,
which reveals that Christ is abiding in the heart.

ဤဂိုဏ်းဂဏစိတ်ဓာတ်သည် ခရစ်ယာန် အသင်းတော်အတွက် ကြီးစွာသော ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိခဲ့သဖြင့်၊ ပေါလုသည် သခင်ဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်အရ အလေးအနက် သတိပေးချက်နှင့် တရားဝင် ကန့်ကွက်စကားများကို ပြောကြားခဲ့ရသည်။ “ငါသည် ပေါလုတပည့်ဖြစ်၏၊ ငါသည် အာပေါလုတပည့်ဖြစ်၏၊ ငါသည် ကေဖတပည့်ဖြစ်၏၊ ငါသည် ခရစ်တော်တပည့်ဖြစ်၏” ဟု ဆိုနေကြသူများကို တမန်တော်က “ခရစ်တော်သည် ကွဲပြားသလော။ ပေါလုသည် သင်တို့အတွက် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံသလော။ သို့မဟုတ် သင်တို့သည် ပေါလု၏ နာမ၌ ဗတ္တိဇံကို ခံကြသလော” ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ “မည်သူမျှ လူတို့၌ မဝါကြွားစေနှင့်” ဟု သူက တောင်းပန်ခဲ့သည်။ “အကြောင်းမူကား ခပ်သိမ်းသော အရာတို့သည် သင်တို့၏ အရာ ဖြစ်ကြ၏။ ပေါလုဖြစ်စေ၊ အာပေါလုဖြစ်စေ၊ ကေဖဖြစ်စေ၊ လောကဖြစ်စေ၊ အသက်ဖြစ်စေ၊ သေခြင်းဖြစ်စေ၊ မျက်မှောက်အရာဖြစ်စေ၊ နောင်လာလတ္တံ့သော အရာဖြစ်စေ၊ ခပ်သိမ်းသော အရာတို့သည် သင်တို့၏ အရာ ဖြစ်ကြ၏။ သင်တို့သည် ခရစ်တော်၏ အရာ ဖြစ်ကြ၏။ ခရစ်တော်သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ အရာ ဖြစ်တော်မူ၏။” ၁ ကောရိန္သု ၁:၁၂၊ ၁၃၊ ၃:၂၁-၂၃။

There was danger that this party spirit would result in great evil
to the Christian church, and Paul was instructed by the Lord to utter
words of earnest admonition and solemn protest. Of those who were
saying, “I am of Paul; and I of Apollos; and I of Cephas; and I of
Christ,” the apostle inquired, “Is Christ divided? was Paul crucifed
for you? or were ye baptized in the name of Paul?” “Let no man
glory in men,” he pleaded. “For all things are yours; whether Paul, or
Apollos, or Cephas, or the world, or life, or death, or things present,
or things to come; all are yours; and ye are Christ’s; and Christ is
God’s.” 1 Corinthians 1:12, 13; 3:21-23.

ပေါလုနှင့် အာပေါလုတို့သည် ပြည့်စုံသော သဟဇာတဖြစ်မှု ရှိခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အာပေါလုသည် ကောရိန္သု အသင်းတော်ရှိ သဘောထားကွဲလွဲမှုများကြောင့် စိတ်ပျက်အားလျော့ပြီး ဝမ်းနည်းခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိအပေါ် ထားရှိသော မျက်နှာသာပေးမှုများကို အခွင့်ကောင်း မယူခဲ့သလို၊ အားပေးခြင်းလည်း မပြုခဲ့ဘဲ ရန်ပွဲဖြစ်ပွားရာ နေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေါလုက သူ့ကို ကောရိန္သုသို့ ပြန်လည်သွားရောက်ရန် တိုက်တွန်းသောအခါ၊ သူသည် ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး အသင်းတော်သည် သာ၍ ကောင်းမွန်သော ဝိညာဉ်ရေး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်အထိ ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် အမှုမဆောင်ခဲ့ပေ။

Paul and Apollos were in perfect harmony. The latter was disappointed and grieved because of the dissension in the church at
Corinth; he took no advantage of the preference shown to himself,
nor did he encourage it, but hastily left the feld of strife. When
Paul afterward urged him to revisit Corinth, he declined and did not
again labor there until long afterward when the church had reached
a better spiritual state.