Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း (၅၃) — ချစ်လှစွာသော ယောဟန်

[539] Chapter 53—John the Beloved

ယောဟန်သည် အခြားသော တမန်တော်များထက် “ယေရှုချစ်တော်မူသော တပည့်တော်” အဖြစ် ထူးခြားထင်ရှားသည်။ (ယောဟန် ၂၁:၂၀)။ သူသည် ခရစ်တော်၏ မိတ်ဆွေဖြစ်ခြင်းကို အမြင့်ဆုံးအတိုင်းအတာအထိ ခံစားခဲ့ရပြီး ကယ်တင်ရှင်၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုနှင့် မေတ္တာတော်၏ အထိမ်းအမှတ်များစွာကို ရရှိခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ရုပ်သွင်ပြောင်းလဲခြင်းတောင်ပေါ်၌ ဘုန်းတော်ကိုလည်းကောင်း၊ ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်၌ ခံစားရသော ဝေဒနာကိုလည်းကောင်း မျက်မြင်တွေ့ရှိခွင့်ရသူ သုံးဦးထဲတွင် သူသည် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး၊ ကားတိုင်ပေါ်၌ နောက်ဆုံးနာကျင်ခြင်း ဝေဒနာခံစားနေရစဉ် နာရီများတွင် ကယ်တင်ရှင်သည် သူ၏မယ်တော်ကို ယောဟန်၏စောင့်ရှောက်မှုအောက်သို့ အပ်နှံခဲ့သည်။

John is distinguished above the other apostles as “the disciple
whom Jesus loved.” John 21:20. He seems to have enjoyed to a
pre-eminent degree the friendship of Christ, and he received many
tokens of the Saviour’s confdence and love. He was one of the three
permitted to witness Christ’s glory upon the mount of transfguration
and His agony in Gethsemane, and it was to his care that our Lord
confded His mother in those last hours of anguish upon the cross.

ချစ်လှစွာသော တပည့်တော်အပေါ်ထားရှိသော ကယ်တင်ရှင်၏ မေတ္တာကို အလွန်ထက်သန်သော သစ္စာရှိမှုဖြင့် ယောဟန်က ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ပင်စည်ကို နွယ်ပင်က ကပ်တွယ်သကဲ့သို့ ယောဟန်သည် ခရစ်တော်ကို ဖက်တွယ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ သခင်အတွက် သူသည် တရားစီရင်ရာခန်းမ၏ ဘေးအန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ကားတိုင်အနီးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်၊ ခရစ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီဟူသော သတင်းကို ကြားသောအခါတွင်လည်း စိတ်မြန်သော ပေတရုထက်ပင် သာလွန်သော ဇွဲလုံ့လဖြင့် သင်္ချိုင်းတော်သို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။

The Saviour’s affection for the beloved disciple was returned
with all the strength of ardent devotion. John clung to Christ as the
vine clings to the stately pillar. For his Master’s sake he braved the
dangers of the judgment hall and lingered about the cross, and at the
tidings that Christ had risen, he hastened to the sepulcher, in his zeal
out-stripping even the impetuous Peter.

ယောဟန်၏ ဘဝနှင့် စရိုက်လက္ခဏာတွင် ဖော်ပြထားသော ယုံကြည်စိတ်ချသည့် မေတ္တာနှင့် ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုတို့သည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော သင်ခန်းစာများကို ပေးသည်။ ယောဟန်သည် သူ၏ နောက်ပိုင်းအတွေ့အကြုံများတွင် တွေ့ရသော လှပသည့် စရိုက်လက္ခဏာများကို မွေးရာပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသူမဟုတ်ပါ။ သဘာဝအရ သူ၌ ကြီးမားသော ချို့ယွင်းချက်များ ရှိခဲ့သည်။ သူသည် မာနကြီးခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကို အသားပေးခြင်းနှင့် ဂုဏ်အသရေကို မက်မောခြင်းတို့သာမက၊ စိတ်မြန်ပြီး ထိခိုက်နစ်နာမှုများအပေါ် အငြိုးအတေး ထားတတ်သူလည်း ဖြစ်သည်။ သူနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုကို “မိုးကြိုး၏သားများ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ စိတ်ဆိုးလွယ်ခြင်း၊ လက်စားချေလိုခြင်းနှင့် ဝေဖန်တတ်သော စိတ်ဓာတ်တို့သည် ချစ်လှစွာသော တပည့်တော်၌ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအရာအားလုံး၏ အောက်တွင် မြတ်စွာသော ဆရာသခင်သည် ထက်သန်၊ ရိုးသားပြီး မေတ္တာရှိသော နှလုံးသားကို မြင်တော်မူခဲ့သည်။ ယေရှုသည် သူ၏ မိမိကိုယ်ကို ဗဟိုပြုမှုကို ဆုံးမခဲ့သည်၊ သူ၏ ရည်မှန်းချက်များကို ပျက်ပြယ်စေခဲ့သည်၊ သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းကိုလည်း စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ဝိညာဉ်က အလွန်တောင့်တနေသည့် အရာဖြစ်သော — သန့်ရှင်းခြင်း၏ အလှတရားနှင့် မေတ္တာ၏ ပြောင်းလဲစေနိုင်သော တန်ခိုးတော်ကို သူ့အား ဖော်ပြခဲ့သည်။

The confding love and unselfsh devotion manifested in the life
[540] and character of John present lessons of untold value to the Christian
church. John did not naturally possess the loveliness of character
that his later experience revealed. By nature he had serious defects.
He was not only proud, self-assertive, and ambitious for honor, but
impetuous, and resentful under injury. He and his brother were
called “sons of thunder.” Evil temper, the desire for revenge, the
spirit of criticism, were all in the beloved disciple. But beneath all
this the divine Teacher discerned the ardent, sincere, loving heart.

ယောဟန်၏ စရိုက်လက္ခဏာမှ ချို့ယွင်းချက်များသည် ကယ်တင်ရှင်နှင့်အတူ ရှိနေစဉ်အတွင်း အချို့သော အခြေအနေများတွင် ပြင်းထန်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်တွင် ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်နှင့် တပည့်တော်များအတွက် အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်ပေးရန် တောင်းဆိုရန် ရှမာရိရွာတစ်ရွာသို့ စေတမန်များကို ရှေ့ဦးစွာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကယ်တင်ရှင်သည် ထိုမြို့သို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ ယေရုရှလင်သို့ ဆက်သွားလိုဟန် ရှိနေသည်။ ဤအရာသည် ရှမာရိလူတို့၏ မနာလိုမှုကို နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော့်ကို တည်းခိုရန် ဖိတ်ခေါ်မည့်အစား သာမန်ခရီးသွားတစ်ဦးကို ပေးသင့်ပေးထိုက်သော ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုများကိုပင် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကိုယ်တော့်ကို လက်ခံရန် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုခဲ့ပါ၊ ရှမာရိလူတို့သည်လည်း ကိုယ်တော့်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့လျှင် ရရှိမည့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို လက်လွှတ်ခဲ့ကြရသည်။

Jesus rebuked this self-seeking, disappointed his ambitions, tested
his faith. But He revealed to him that for which his soul longed—the
beauty of holiness, the transforming power of love.
The defects in John’s character came strongly to the front on
several occasions during his personal association with the Saviour.
At one time Christ sent messengers before Him into a village of
the Samaritans, requesting the people to prepare refreshments for
Him and His disciples. But when the Saviour approached the town,
He appeared to be desirous of passing on toward Jerusalem. This
aroused the envy of the Samaritans, and instead of inviting Him to
364
John the Beloved 365
tarry with them, they withheld the courtesies which they would have
given to a common wayfarer. Jesus never urges His presence upon
any, and the Samaritans lost the blessing which would have been
granted them had they solicited Him to be their guest.

ခရစ်တော်သည် ရှမာရိလူတို့အား ကောင်းချီးပေးရန် ရည်ရွယ်ကြောင်း တပည့်တော်များ သိရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ သခင်အပေါ် ပြသသော အေးစက်မှု၊ မနာလိုမှုနှင့် မရိုသေမှုတို့သည် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေပြီး ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် အလွန်စိတ်ဆိုးခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားသော ကိုယ်တော့်အပေါ် ဤသို့ ဆက်ဆံခံရခြင်းသည် ချက်ချင်း အပြစ်မပေးဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်ဟု သူတို့ ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဇွဲထက်သန်မှုဖြင့် “သခင်၊ ပရောဖက် ဧလိယ ပြုခဲ့သကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ မီးကျလာစေပြီး သူတို့ကို ဖျက်ဆီးစေခြင်းငှာ အကျွန်ုပ်တို့ အမိန့်ပေးစေလိုသလော” ဟု မေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ ပရောဖက် ဧလိယကို ဖမ်းဆီးရန် စေလွှတ်လိုက်သော ရှမာရိတပ်မှူးများနှင့် စစ်သည်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စကားများကြောင့် ယေရှု စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူတို့ အံ့သြသွားကြသည်၊ ထို့ထက် ပို၍ အံ့သြသွားရသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ ဆုံးမစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖြစ်သည်: “သင်တို့သည် အဘယ်သို့သော စိတ်သဘောရှိသည်ကို မသိကြ။ လူသားသည် လူတို့၏အသက်ကို ဖျက်ဆီးအံ့သောငှာ လာသည်မဟုတ်၊ ကယ်တင်အံ့သောငှာ လာသတည်း။” (လုကာ ၉:၅၄-၅၆)

The disciples knew that it was the purpose of Christ to bless the
Samaritans by His presence; and the coldness, jealousy, and disrespect shown to their Master flled them with surprise and indignation.
James and John especially were aroused. That He whom they so [541]
highly reverenced should be thus treated, seemed to them a wrong
too great to be passed over without immediate punishment. In their
zeal they said, “Lord, wilt Thou that we command fre to come down
from heaven, and consume them, even as Elias did?” referring to
the destruction of the Samaritan captains and their companies sent
out to take the prophet Elijah. They were surprised to see that Jesus
was pained by their words, and still more surprised as His rebuke
fell upon their ears: “Ye know not what manner of spirit ye are of.
For the Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save
them.” Luke 9:54-56.

လူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို လက်ခံလာရန် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်း မဟုတ်ပါ။ စာတန်နှင့် ၎င်း၏ စိတ်ဓာတ်ရှိသော သူတို့သည်သာလျှင် လူတို့၏ အသိစိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် ဇွဲရှိဟန်ဆောင်ကာ မကောင်းသော ကောင်းကင်တမန်များနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်သူများသည် တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့၏ ဘာသာရေး အယူအဆများသို့ ကူးပြောင်းစေရန်အတွက် လူသားချင်းအပေါ် ဒုက္ခရောက်အောင် ပြုလုပ်တတ်ကြသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် အစဉ်သဖြင့် ကရုဏာကို ပြသပြီး၊ မေတ္တာတော်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် လူတို့ကို ဆွဲဆောင်ရန် အစဉ်ကြိုးစားနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဝိညာဉ်ထဲတွင် မည်သည့် ပြိုင်ဘက်ကိုမျှ ခွင့်မပြုသကဲ့သို့၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဆက်ကပ်မှုကိုလည်း လက်မခံပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မေတ္တာ၏ တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် စေတနာအလျောက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းနှင့် နှလုံးသားကို ကြည်ဖြူစွာ ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းကိုသာ အလိုရှိတော်မူသည်။

It is no part of Christ’s mission to compel men to receive Him.
It is Satan, and men actuated by his spirit, who seek to compel the
conscience. Under a pretense of zeal for righteousness, men who are
confederated with evil angels sometimes bring suffering upon their
fellow men in order to convert them to their ideas of religion; but
Christ is ever showing mercy, ever seeking to win by the revealing
of His love. He can admit no rival in the soul, nor accept of partial
service; but He desires only voluntary service, the willing surrender
of the heart under the constraint of love.

အခြားတစ်ကြိမ်တွင် ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် သူတို့၏ မိခင်မှတစ်ဆင့် ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံတော်တွင် အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်ထူးဆောင် နေရာများကို ရရှိရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော် သဘာဝနှင့် ပတ်သက်၍ အဖန်တလဲလဲ သွန်သင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤလူငယ်တပည့်တော်များသည် လူတို့၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်း ပလ္လင်ပေါ်တွင် စံမြန်း၍ မင်းအာဏာကို ကျင့်သုံးမည့် မေရှိယကိုသာ မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မိခင်သည်လည်း သူ၏ သားများအတွက် ထိုနိုင်ငံတော်တွင် ဂုဏ်အသရေရှိသော နေရာကို မက်မောသဖြင့် “ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်တွင် အကျွန်ုပ်၏ သားနှစ်ယောက်ကို လက်ယာဘက်၌ တစ်ယောက်၊ လက်ဝဲဘက်၌ တစ်ယောက် ထိုင်ရသော အခွင့်ကို ပေးသနားတော်မူပါ” ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။

On another occasion James and John presented through their
mother a petition requesting that they might be permitted to occupy
the highest positions of honor in Christ’s kingdom. Notwithstanding
Christ’s repeated instruction concerning the nature of His kingdom,
these young disciples still cherished the hope for a Messiah who
would take His throne and kingly power in accordance with the
desires of men. The mother, coveting with them the place of honor [542]
in this kingdom for her sons, asked, “Grant that these my two sons
may sit, the one on Thy right hand, and the other on the left, in Thy
kingdom.”
366 The Acts of the Apostles

သို့သော် ကယ်တင်ရှင်က “သင်တို့ တောင်းသောအရာကို သင်တို့ မသိကြ။ ငါသောက်အံ့သော ခွက်ကို သင်တို့ သောက်နိုင်ကြသလော။ ငါခံအံ့သော ဗတ္တိဇံကို သင်တို့ ခံနိုင်ကြသလော” ဟု ပြန်လည် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဝေဒနာကို ရည်ညွှန်းသော ကိုယ်တော်၏ နက်နဲသော စကားများကို သတိရမိသော်လည်း “အကျွန်ုပ်တို့ တတ်နိုင်ပါသည်” ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်ပြောခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ သခင် ခံစားရသမျှတွင် ပါဝင်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို သက်သေပြရခြင်းသည် အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်အသရေဟု သူတို့ မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။

But the Saviour answered, “Ye know not what ye ask. Are ye
able to drink of the cup that I shall drink of, and to be baptized with
the baptism that I am baptized with?” They recalled His mysterious
words pointing to trial and suffering, yet answered confdently, “We
are able.” They would count it highest honor to prove their loyalty
by sharing all that was to befall their Lord.

“သင်တို့သည် ငါသောက်သော ခွက်ကို သောက်ကြလိမ့်မည်။ ငါခံသော ဗတ္တိဇံကိုလည်း ခံကြလိမ့်မည်” ဟု ခရစ်တော်က ကြေညာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပလ္လင်အစား ကားတိုင်ရှိနေပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ လက်ယာနှင့် လက်ဝဲဘက်တွင် ရာဇဝတ်သား နှစ်ဦးသည် အဖော်များ ဖြစ်နေကြမည်။ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် သူတို့၏ သခင်နှင့်အတူ ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် ပါဝင်ကြရမည် ဖြစ်သည် — တစ်ဦးမှာ ဓားဘေးဖြင့် လျင်မြန်စွာ သေဆုံးရမည့် ကံကြမ္မာရှိပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ အလုပ်အကျွေးပြုခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခံရခြင်းနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရခြင်းတို့တွင် သခင်ကို အကြာဆုံး လိုက်လျှောက်ရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ “သို့သော် ငါ၏ လက်ယာဘက်နှင့် လက်ဝဲဘက်မှာ ထိုင်ရသော အခွင့်ကို ပေးရသောသူကား ငါမဟုတ်၊ ငါ့ခမည်းတော် ပြင်ဆင်တော်မူသော သူတို့သည် ရကြလိမ့်မည်” ဟု ကိုယ်တော်က ဆက်လက် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ (မဿဲ ၂၀:၂၁-၂၃)

“Ye shall drink indeed of My cup, and be baptized with the
baptism that I am baptized with,” Christ declared—before Him a
cross instead of a throne, two malefactors His companions at His
right hand and at His left. James and John were to be sharers with
their Master in suffering—the one, destined to swift-coming death
by the sword; the other, longest of all the disciples to follow his
Master in labor and reproach and persecution. “But to sit on My
right hand, and on My left,” He continued, “is not Mine to give,
but it shall be given to them for whom it is prepared of My Father.”
Matthew 20:21-23.

ယေရှုသည် ထိုတောင်းဆိုမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့် တွန်းအားကို နားလည်တော်မူသဖြင့် ထိုတပည့်တော် နှစ်ဦး၏ မာနနှင့် ရည်မှန်းချက်ကို ဤသို့ ဆုံးမခဲ့သည်: “တစ်ပါးအမျိုးသား အုပ်စိုးသောမင်းတို့သည် အစိုးတရပြုတတ်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း၊ လူကြီးဖြစ်သောသူတို့သည် အာဏာထားတတ်ကြသည်ကိုလည်းကောင်း သင်တို့သိကြ၏။ သင်တို့၌မူကား ထိုသို့မဖြစ်စေနှင့်။ သင်တို့တွင် အကြင်သူသည် ကြီးမြတ်လိုလျှင် သင်တို့၏ အစေခံဖြစ်စေ။ သင်တို့တွင် အကြင်သူသည် အထက်မင်းဖြစ်လိုလျှင် သင်တို့၏ ကျွန်ဖြစ်စေ။ ထိုသို့နှင့်အညီ လူသားသည် သူတစ်ပါးကို စေစားအံ့သောငှာ လာသည်မဟုတ်၊ သူတစ်ပါးကို အစေခံအံ့သောငှာလည်းကောင်း၊ မိမိအသက်ကို စွန့်၍ လူအများအတွက် ရွေးရန်အဖိုးကို ပေးအံ့သောငှာလည်းကောင်း ကြွလာသတည်း။” (မဿဲ ၂၀:၂၅-၂၈)

Jesus understood the motive that prompted the request and thus
reproved the pride and ambition of the two disciples: “The princes
of the Gentiles exercise dominion over them, and they that are great
exercise authority upon them. But it shall not be so among you: but
whosoever will be great among you, let him be your minister; and
whosoever will be chief among you, let him be your servant: even
[543] as the Son of man came not to be ministered unto, but to minister,
and to give His life a ransom for many.” Matthew 20:25-28.

ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်တွင် ရာထူးနေရာကို မျက်နှာလိုက်ခြင်းဖြင့် မရရှိနိုင်ပါ။ ၎င်းကို ရှာဖွေရယူ၍ မရသကဲ့သို့၊ အလိုအလျောက် ပေးအပ်ခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် စရိုက်လက္ခဏာ၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။ သရဖူနှင့် ပလ္လင်တို့သည် ရောက်ရှိပြီးသော အခြေအနေတစ်ခု၏ အထိမ်းအမှတ်များ ဖြစ်သည် — ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ယေရှုခရစ်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အောင်နိုင်ခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ်များ ဖြစ်သည်။

In the kingdom of God, position is not gained through favoritism.
It is not earned, nor is it received through an arbitrary bestowal. It is
the result of character. The crown and the throne are the tokens of
a condition attained—tokens of self-conquest through the grace of
our Lord Jesus Christ.

ကာလကြာမြင့်ပြီးနောက် ယောဟန်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အတူခံစားခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်နှင့် စိတ်ချင်း ဆက်နွှယ်လာသောအခါ၊ သခင်ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် နီးကပ်စွာနေနိုင်သော အခြေအနေမှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို သူ့အား ဖော်ပြခဲ့သည်။ “ငါသည် အောင်မြင်၍ ငါ့ခမည်းတော်၏ ပလ္လင်တော်ပေါ်မှာ ခမည်းတော်နှင့်အတူ ထိုင်သကဲ့သို့၊ အောင်မြင်သောသူသည် ငါ၏ ပလ္လင်ပေါ်မှာ ငါနှင့်အတူ ထိုင်ရသောအခွင့်ကို ငါပေးမည်” ဟု ခရစ်တော်က မိန့်ကြားခဲ့သည်။ (ဗျာဒိတ် ၃:၂၁) ခရစ်တော်နှင့် အနီးဆုံးတွင် ရပ်တည်မည့်သူသည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော မေတ္တာတော်၏ စိတ်ဓာတ်ကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံယူထားသူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုမေတ္တာသည် “ဝါကြွားခြင်းမရှိ၊ ထောင်လွှားခြင်းမရှိ၊ ... မိမိအကျိုးကို မရှာ၊ စိတ်တိုခြင်းမရှိ၊ အပြစ်ကို မှတ်ခြင်းမရှိ” သော မေတ္တာ ဖြစ်သည်။ (၁ ကောရိန္သု ၁၃:၄၊ ၅)။ ထိုမေတ္တာသည် ကယ်တင်ရှင်ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်ရန်၊ အသက်ရှင်ရန်၊ အလုပ်လုပ်ရန်နှင့် သေသည်အထိ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ရန် တပည့်တော်ကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။

Long afterward, when John had been brought into sympathy
with Christ through the fellowship of His sufferings, the Lord Jesus
revealed to him what is the condition of nearness to His kingdom.
“To him that overcometh,” Christ said, “will I grant to sit with Me
in My throne, even as I also overcame, and am set down with My
Father in His throne.” Revelation 3:21. The one who stands nearest
to Christ will be he who has drunk most deeply of His spirit of
self-sacrifcing love,—love that “vaunteth not itself, is not puffed
up, ... seeketh not her own, is not easily provoked, thinketh no evil”
John the Beloved 367
(1 Corinthians 13:4, 5),—love that moves the disciple, as it moved
our Lord, to give all, to live and labor and sacrifce even unto death,
for the saving of humanity.

သူတို့၏ အစောပိုင်း သာသနာပြုလုပ်ငန်းများအတွင်း အခြားတစ်ကြိမ်တွင်၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ခရစ်တော်၏ တရားဝင်နောက်လိုက်မဟုတ်သော်လည်း ကိုယ်တော်၏ နာမတော်အားဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်နေသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ တပည့်တော်များသည် ထိုလူကို အလုပ်မလုပ်ရန် တားမြစ်ခဲ့ကြပြီး ဤသို့လုပ်ခြင်းမှာ မှန်ကန်သည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုအကြောင်းကို ခရစ်တော်အား တင်ပြသောအခါ၊ ကိုယ်တော်က “မတားမြစ်ကြနှင့်။ ငါ၏ နာမတော်ကို အမှီပြု၍ တန်ခိုးကို ပြပြီးမှ၊ ငါ့ကို မကြာမတင် ကဲ့ရဲ့နိုင်သောသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိ” ဟု ဆိုကာ သူတို့ကို ဆုံးမခဲ့သည်။ (မာကု ၉:၃၉) ခရစ်တော်အပေါ် မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို ရင်းနှီးဖော်ရွေမှု ပြသသူ မည်သူ့ကိုမျှ မပယ်ထုတ်ရပါ။ တပည့်တော်များသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး သီးသန့်ဆန်သော စိတ်ဓာတ်ကို မမွေးမြူရဘဲ၊ သူတို့၏ ဆရာသခင်ထံတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နက်ရှိုင်းကျယ်ပြန့်သည့် စာနာနားလည်မှုကို ပြသရမည်။ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ထိုသူကို တားမြစ်ခြင်းဖြင့် သခင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်သာ မနာလိုဖြစ်နေကြောင်း စတင်သိမြင်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အမှားကို ဝန်ခံပြီး ဆုံးမစကားကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။

At another time during their early evangelistic labors, James and
John met one who, while not an acknowledged follower of Christ,
was casting out devils in His name. The disciples forbade the man to
work and thought they were right in doing this. But when they laid
the matter before Christ, He reproved them, saying, “Forbid him not:
for there is no man which shall do a miracle in My name, that can [544]
lightly speak evil of Me.” Mark 9:39. None who showed themselves
in any way friendly to Christ were to be repulsed. The disciples must
not indulge a narrow, exclusive spirit, but must manifest the same
far-reaching sympathy which they had seen in their Master. James
and John had thought that in checking this man they had in view the
Lord’s honor; but they began to see that they were jealous for their
own. They acknowledged their error and accepted the reproof.

ကျေးဇူးတော်၌ ကြီးထွားရန်နှင့် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်အတွက် သင့်လျော်သူဖြစ်လာရန်အတွက် နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း၊ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် မေတ္တာရှိခြင်းတို့သည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြသော ခရစ်တော်၏ သင်ခန်းစာများသည် ယောဟန်အတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိခဲ့သည်။ သူသည် သင်ခန်းစာတိုင်းကို တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးခဲ့ပြီး သူ၏ဘဝကို ဘုရားသခင်၏ ပုံစံတော်နှင့်အညီ ဖြစ်စေရန် အစဉ်တစိုက် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို စတင်သတိပြုမိလာသည် — ၎င်းသည် သူမျှော်လင့်ရန် သင်ကြားခြင်းခံခဲ့ရသော လောကီစည်းစိမ်နှင့် အာဏာမဟုတ်ဘဲ၊ “ကျေးဇူးတော်နှင့်လည်းကောင်း၊ သစ္စာတော်နှင့်လည်းကောင်း ပြည့်စုံလျက်၊ ခမည်းတော်၌ တစ်ပါးတည်းသော သားတော်၏ ဘုန်းကဲ့သို့သော ဘုန်းတော်” ပင် ဖြစ်သည်။ (ယောဟန် ၁:၁၄)

The lessons of Christ, setting forth meekness and humility and
love as essential to growth in grace and a ftness for His work, were
of the highest value to John. He treasured every lesson and constantly
sought to bring his life into harmony with the divine pattern. John
had begun to discern the glory of Christ—not the worldly pomp and
power for which he had been taught to hope, but “the glory as of the
Only Begotten of the Father, full of grace and truth.” John 1:14.

ယောဟန်၏ ဆရာသခင်အပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာ၏ နက်နဲမှုနှင့် ထက်သန်မှုသည် ခရစ်တော်က သူ့ကို ချစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း မဟုတ်ပါ၊ ထိုမေတ္တာတော်၏ အကျိုးဆက်သာ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ယေရှုနှင့် တူလိုသော ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး ခရစ်တော်၏ မေတ္တာတော်၏ ပြောင်းလဲစေသော သြဇာအောက်တွင် သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နှိမ့်ချသောသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ယေရှု၌ ဝှက်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ အပေါင်းအဖော်များထက်ပင် ယောဟန်သည် ထိုထူးဆန်းသော အသက်တာ၏ တန်ခိုးတော်ထံ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခဲ့သည်။ သူက “အသက်သည် ထင်ရှားပြီ၊ ငါတို့သည်လည်း မြင်ရပြီ” ဟု ဆိုသည်။ “ကိုယ်တော်၏ ပြည့်စုံခြင်းထဲက ငါတို့ရှိသမျှသည် ခံရ၍ ကျေးဇူးတော်အပေါ်မှာ ကျေးဇူးတော်ဆင့်၍ ရကြပြီ။” (၁ ယောဟန် ၁:၂၊ ယောဟန် ၁:၁၆) ယောဟန်သည် ကယ်တင်ရှင်ကို လက်တွေ့အတွေ့အကြုံဖြင့် သိရှိခဲ့သည်။ သူ၏ သခင်၏ သင်ခန်းစာများသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် ကမ္ပည်းတင်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူသည် ကယ်တင်ရှင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို သက်သေခံသောအခါ၊ သူ၏ ရိုးရှင်းသော ဘာသာစကားသည် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မေတ္တာတော်ကြောင့် သြဇာညောင်းလှသည်။

The depth and fervor of John’s affection for his Master was not
the cause of Christ’s love for him, but the effect of that love. John
desired to become like Jesus, and under the transforming influence
of the love of Christ he did become meek and lowly. Self was hid in
Jesus. Above all his companions, John yielded himself to the power
of that wondrous life. He says, “The life was manifested, and we
have seen it.” “And of His fullness have all we received, and grace
for grace.” 1 John 1:2; John 1:16. John knew the Saviour by an
experimental knowledge. His Master’s lessons were graven on his [545]
soul. When he testifed of the Saviour’s grace, his simple language
was eloquent with the love that pervaded his whole being.

ခရစ်တော်အပေါ်ထားရှိသော ယောဟန်၏ နက်နဲသော မေတ္တာကြောင့် သူသည် ကိုယ်တော်၏ အနီးနားတွင် အစဉ်ရှိနေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် တပည့်တော် တစ်ဆယ့်နှစ်ပါးစလုံးကို ချစ်တော်မူသော်လည်း၊ ယောဟန်သည် အရာရာကို အခံယူနိုင်ဆုံးသော စိတ်ဝိညာဉ် ရှိသူဖြစ်သည်။ သူသည် အခြားသူများထက် ငယ်ရွယ်ပြီး၊ ကလေးသူငယ်ကဲ့သို့ ယုံကြည်စိတ်ချမှုဖြင့် ယေရှုထံသို့ သူ၏ နှလုံးသားကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ခရစ်တော်နှင့် ပို၍ စိတ်ချင်းနီးစပ်လာပြီး၊ သူမှတစ်ဆင့် ကယ်တင်ရှင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဝိညာဉ်ရေးရာ သွန်သင်ချက်များကို လူတို့ထံသို့ ဆက်သွယ်ပေးပို့နိုင်ခဲ့သည်။

It was John’s deep love for Christ which led him always to desire
to be close by His side. The Saviour loved all the Twelve, but John’s
was the most receptive spirit. He was younger than the others, and
with more of the child’s confding trust he opened his heart to Jesus.
368 The Acts of the Apostles
Thus he came more into sympathy with Christ, and through him
the Saviour’s deepest spiritual teaching was communicated to the
people.

ခမည်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုသောသူတို့ကို ယေရှု ချစ်တော်မူသည်၊ ယောဟန်သည်လည်း ခမည်းတော်၏ မေတ္တာအကြောင်းကို အခြားတပည့်တော်များ မပြောနိုင်သကဲ့သို့ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိဝိညာဉ်ထဲတွင် ခံစားရသောအရာများကို လူသားချင်းတို့အား ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာတွင် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်များကို ကိုယ်စားပြု ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ သူ့ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော သန့်ရှင်းခြင်း၏ အလှတရားသည် သူ၏ မျက်နှာမှ ခရစ်တော်ကဲ့သို့သော တောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်နှင့် တူညီခြင်းနှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းတို့သည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒဖြစ်လာသည်အထိ လေးစားမြတ်နိုးစွာဖြင့် ကယ်တင်ရှင်ကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး၊ သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာတွင် သူ၏ ဆရာသခင်၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

Jesus loves those who represent the Father, and John could talk
of the Father’s love as no other of the disciples could. He revealed to
his fellow men that which he felt in his own soul, representing in his
character the attributes of God. The glory of the Lord was expressed
in his face. The beauty of holiness which had transformed him shone
with a Christlike radiance from his countenance. In adoration and
love he beheld the Saviour until likeness to Christ and fellowship
with Him became his one desire, and in his character was reflected
the character of his Master.

“ကြည့်ရှုလော့၊ ငါတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းအခွင့်ကို ရမည်အကြောင်း၊ ခမည်းတော်သည် အဘယ်မျှလောက်သော မေတ္တာကို ငါတို့အား ပေးသနားတော်မူသနည်း။ ... ချစ်သူတို့၊ ယခုတွင် ငါတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားဖြစ်ကြ၏။ နောင်၌ အဘယ်သို့ ဖြစ်မည်ဟု မထင်ရှားသေး။ သို့သော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ထင်ရှားတော်မူသောအခါ၊ ငါတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် တူကြလတ္တံ့ဟု ငါတို့သိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ကိုယ်တော်ရှိတော်မူသည်အတိုင်း ကိုယ်တော်ကို မြင်ရကြလတ္တံ့” ဟု သူက ဆိုခဲ့သည်။ (၁ ယောဟန် ၃:၁၊ ၂)

“Behold,” he said, “what manner of love the Father hath bestowed upon us, that we should be called the sons of God.... Beloved,
now are we the sons of God, and it doth not yet appear what we shall
be: but we know that, when He shall appear, we shall be like Him;
for we shall see Him as He is.” 1 John 3:1, 2.