Myanmar 3AM (Official)

 

အခန်း ၃၀ — ပိုမိုမြင့်မားသော စံနှုန်းသို့ တက်လှမ်းရန် ခေါ်ယူခြင်း

[309] Chapter 30—Called to Reach a Higher Standard

ဤအခန်းသည် ကောရိန္သုဩဝါဒစာ ပထမစောင်ကို အခြေခံထားပါသည်။

This chapter is based on the First Epistle to the Corinthians.

ကောရိန္သုမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ခိုင်မာသော မိမိကိုယ်ကို ချုပ်တည်းခြင်း၊ တင်းကျပ်သော ခြိုးခြံချွေတာခြင်းနှင့် ခရစ်တော်၏အမှုတော်၌ မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လတို့၏ အရေးကြီးပုံကို စွဲထင်စေရန် မျှော်လင့်လျက်၊ ပေါလုသည် သူ၏စာတွင် ခရစ်ယာန်တို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာတိုက်ပွဲနှင့် ကောရိန္သုမြို့အနီးတွင် ပုံမှန်ကျင်းပလေ့ရှိသော ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် အပြေးပြိုင်ပွဲတို့ကို ထူးခြားစွာ နှိုင်းယှဉ်ပြခဲ့သည်။ ဂရိနှင့် ရောမတို့ကြားတွင် တည်ထောင်ခဲ့သော ကစားနည်းအားလုံးထဲတွင် အပြေးပြိုင်ပွဲသည် ရှေးအကျဆုံးနှင့် အလေးအမြတ်ဆုံး ထားခြင်းခံရသော ပြိုင်ပွဲဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရှင်ဘုရင်များ၊ မှူးမတ်များနှင့် နိုင်ငံရေးသမားများက လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။ အဆင့်အတန်းမြင့်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော လူငယ်များသည် ထိုပြိုင်ပွဲများတွင် ပါဝင်ကြပြီး ဆုကိုရရှိရန် လိုအပ်သော မည်သည့်ကြိုးစားအားထုတ်မှု သို့မဟုတ် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်ကိုမျှ နောက်မတွန့်ဘဲ လုပ်ဆောင်ကြသည်။

In the hope of impressing vividly upon the minds of the
Corinthian believers the importance of frm self-control, strict temperance, and unflagging zeal in the service of Christ, Paul in his letter
to them made a striking comparison between the Christian warfare
and the celebrated foot races held at stated intervals near Corinth. Of
all the games instituted among the Greeks and the Romans, the foot
races were the most ancient and the most highly esteemed. They
were witnessed by kings, nobles, and statesmen. Young men of rank
and wealth took part in them and shrank from no effort or discipline
necessary to obtain the prize.

ပြိုင်ပွဲများကို တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းများဖြင့် အုပ်ချုပ်ထားပြီး ထိုစည်းမျဉ်းများကို အယူခံဝင်၍မရပါ။ ဆုအတွက် ပြိုင်ပွဲဝင်အဖြစ် အမည်စာရင်းသွင်းလိုသူများသည် ပထမဦးစွာ ပြင်းထန်သော ကြိုတင်လေ့ကျင့်မှုကို ခံယူရသည်။ စားချင်စိတ်ကို အလိုလိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို လျော့နည်းစေမည့် မည်သည့်သာယာမှုကိုမဆို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။ ဤခွန်အားနှင့် အမြန်နှုန်းစမ်းသပ်မှုများတွင် အောင်မြင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ရှိသူတိုင်းအတွက် ကြွက်သားများသည် သန်မာပြီး ပျော့ပျောင်းနေရမည်ဖြစ်ကာ အာရုံကြောများကိုလည်း ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ရမည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သေချာရမည်၊ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် မြန်ဆန်ပြီး မယိမ်းယိုင်ရပေ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများသည် အမြင့်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

The contests were governed by strict regulations, from which
there was no appeal. Those who desired their names entered as
competitors for the prize had frst to undergo a severe preparatory
training. Harmful indulgence of appetite, or any other gratifcation
that would lower mental or physical vigor, was strictly forbidden.
[310] For one to have any hope of success in these trials of strength and
speed, the muscles must be strong and supple, and the nerves well
under control. Every movement must be certain, every step swift
and unswerving; the physical powers must reach the highest mark.

ပြိုင်ပွဲဝင်များသည် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူထုရှေ့သို့ ထွက်လာသောအခါ သူတို့၏အမည်များကို ကြေညာပြီး ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းများကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားသည်။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံး အတူတကွ စတင်ပြေးကြပြီး ကြည့်ရှုသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုက သူတို့ကို အနိုင်ရလိုစိတ် ထက်သန်လာအောင် လှုံ့ဆော်ပေးသည်။ ဒိုင်လူကြီးများသည် ပြိုင်ပွဲကို အစမှအဆုံး စောင့်ကြည့်နိုင်ရန်နှင့် စစ်မှန်သော အောင်နိုင်သူအား ဆုပေးနိုင်ရန် ပန်းတိုင်အနီးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်သည် တရားမဝင်သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ပန်းတိုင်သို့ အရင်ရောက်ခဲ့လျှင် သူ့ကို ဆုချီးမြှင့်မည်မဟုတ်ပေ။

As the contestants in the race made their appearance before the
waiting multitude, their names were heralded, and the rules of the
race were distinctly stated. Then they all started together, the fxed
attention of the spectators inspiring them with a determination to
win. The judges were seated near the goal, that they might watch
the race from its beginning to its close and give the prize to the
true victor. If a man reached the goal frst by taking an unlawful
advantage, he was not awarded the prize.

ဤပြိုင်ပွဲများတွင် ကြီးမားသော စွန့်စားမှုများရှိသည်။ အချို့မှာ ပြင်းထန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်မကောင်းမွန်တော့ပေ။ ပြိုင်ပွဲလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးများထွက်ကာ လဲကျသွားခြင်းမှာ မထူးဆန်းသကဲ့သို့၊ အချို့မှာ ဆုကို ဆုပ်ကိုင်ခါနီးအချိန်တွင်ပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားတတ်သည်။ သို့သော် အောင်မြင်သူအား ပေးအပ်မည့် ဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိရန်အတွက် တစ်သက်လုံး ဒုက္ခိတဖြစ်သွားနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးနိုင်ခြင်းတို့ကို ကြီးမားသော စွန့်စားမှုဟု မမှတ်ယူကြပေ။

In these contests great risks were run. Some never recovered
from the terrible physical strain. It was not unusual for men to fall
on the course, bleeding at the mouth and nose, and sometimes a
210
Called to Reach a Higher Standard 211
contestant would drop dead when about to seize the prize. But the
possibility of lifelong injury or of death was not looked upon as too
great a risk to run for the sake of the honor awarded the successful
contestant.

အနိုင်ရသူက ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကြည့်ရှုသူလူအုပ်ကြီး၏ လက်ခုပ်သံများသည် လေထုကို ဟိန်းထွက်သွားစေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ကုန်းတောင်တန်းများကိုပင် ပဲ့တင်ထပ်စေသည်။ ကြည့်ရှုသူများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒိုင်လူကြီးက အောင်နိုင်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်သော လောရယ် (laurel) သရဖူနှင့် လက်ယာလက်တွင် ကိုင်ဆောင်ရန် ထန်းပင်ခက်တို့ကို ပေးအပ်သည်။ သူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို တစ်ပြည်လုံးတွင် သီဆိုကြပြီး၊ သူ၏ မိဘများလည်း ဂုဏ်ပြုမှုကို ခံယူရကာ သူနေထိုင်ရာ မြို့သည်ပင် ထိုကဲ့သို့သော အားကစားသမားကောင်းကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခြင်းကြောင့် အလေးအမြတ် ထားခြင်းခံရသည်။

As the winner reached the goal, the applause of the vast multitude
of onlookers rent the air and awoke the echoes of the surrounding
hills and mountains. In full view of the spectators, the judge presented him with the emblems of victory—a laurel crown and a palm
branch to carry in his right hand. His praise was sung throughout
the land; his parents received their share of honor; and even the city
in which he lived was held in high esteem for having produced so [311]
great an athlete.

ဤအပြေးပြိုင်ပွဲများကို ခရစ်ယာန်တို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုက်ပွဲအဖြစ် တင်စားပြောဆိုရာတွင် ပေါလုသည် ပြိုင်ပွဲဝင်များ အောင်မြင်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများဖြစ်သည့် ကြိုတင်လေ့ကျင့်ခြင်း၊ အစားအသောက် ခြိုးခြံခြင်းနှင့် ချုပ်တည်းခြင်းတို့၏ အရေးကြီးပုံကို အလေးပေးဖော်ပြခဲ့သည်။ “ပြိုင်ပွဲ၌ ယှဉ်ပြိုင်သောသူ မည်သည်ကား ခပ်သိမ်းသော အမှုအရာတို့၌ ကိုယ်ကိုချုပ်တည်းတတ်၏” ဟု သူက ဆိုခဲ့သည်။ အပြေးသမားများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကို အားနည်းစေမည့် မည်သည့်အလိုလိုက်မှုကိုမဆို ဘေးဖယ်ထားကြပြီး၊ ပြင်းထန်ပြီး အစဉ်တစိုက် လေ့ကျင့်မှုဖြင့် သူတို့၏ ကြွက်သားများကို သန်မာအောင်နှင့် ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လေ့ကျင့်ကြသည်။ သို့မှသာ ပြိုင်ပွဲနေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထာဝရအကျိုးစီးပွားအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နေရသော ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် စားချင်စိတ်နှင့် ကိလေသာစိတ်များကို ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အောက်သို့ ရောက်အောင် ပို၍ပင် ဆောင်ရွက်သင့်သည်မဟုတ်လော။ ဖျော်ဖြေမှုများ၊ ဇိမ်ခံမှုများ သို့မဟုတ် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်မှုများကြောင့် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မည်သည့်အခါမျှ အပျက်မခံသင့်ပေ။ သူ၏ အလေ့အကျင့်နှင့် စိတ်ဆန္ဒအားလုံးကို တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းအောက်သို့ ဆောင်ယူရမည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် သွန်သင်ချက်များဖြင့် အလင်းရရှိကာ ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုကို ခံယူသော ဆင်ခြင်တုံတရားက ထိန်းချုပ်မှုဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

In referring to these races as a fgure of the Christian warfare,
Paul emphasized the preparation necessary to the success of the
contestants in the race—the preliminary discipline, the abstemious
diet, the necessity for temperance. “Every man that striveth for the
mastery,” he declared, “is temperate in all things.” The runners put
aside every indulgence that would tend to weaken the physical powers, and by severe and continuous discipline trained their muscles
to strength and endurance, that when the day of the contest should
arrive, they might put the heaviest tax upon their powers. How much
more important that the Christian, whose eternal interests are at
stake, bring appetite and passion under subjection to reason and the
will of God! Never must he allow his attention to be diverted by
amusements, luxuries, or ease. All his habits and passions must be
brought under the strictest discipline. Reason, enlightened by the
teachings of God’s word and guided by His Spirit, must hold the
reins of control.

ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင်လည်း ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် အောင်ပွဲရရှိရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည်။ ကောရိန္သုပြိုင်ပွဲတွင် ပြိုင်ပွဲဝင်များသည် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကို မလျှော့သော အရှိန်ဖြင့် အပြင်းအထန် အားထုတ်ကြရသည်။ ထို့အတူ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည်လည်း ပန်းတိုင်သို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ လမ်းစဉ်အစတွင် ရှိခဲ့သော ဇွဲထက် ပိုမိုသော ဇွဲလုံ့လနှင့် စိတ်ဖြတ်တောက်မှုဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ရမည်ဖြစ်သည်။

And after this has been done, the Christian must put forth the
utmost exertion in order to gain the victory. In the Corinthian games
the last few strides of the contestants in the race were made with
agonizing effort to keep up undiminished speed. So the Christian,
as he nears the goal, will press onward with even more zeal and
determination than at the frst of his course.

ပေါလုသည် အပြေးပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရသူ ရရှိသော နွမ်းလျတတ်သည့် လောရယ်သရဖူနှင့် ခရစ်ယာန်ပြိုင်ပွဲတွင် အောင်မြင်စွာ ပြေးသူရရှိမည့် မပျက်စီးနိုင်သော ဘုန်းကြီးသောသရဖူတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ပြခဲ့သည်။ “သူတို့သည် ပုပ်ပျက်တတ်သော သရဖူကို ရခြင်းငှာ ပြုကြ၏။ ငါတို့မူကား မပုပ်ပျက်နိုင်သော သရဖူကို ရခြင်းငှာ ပြုကြ၏” ဟု သူက ဆိုသည်။ ပျက်စီးတတ်သော ဆုကို ရရှိရန်အတွက် ဂရိအပြေးသမားများသည် မည်သည့်ပင်ပန်းမှုနှင့် စည်းကမ်းကိုမျှ မရှောင်ဘဲ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ငါတို့မူကား အတိုင်းအဆမရှိ ပိုမိုတန်ဖိုးရှိသော ထာဝရအသက်သရဖူအတွက် ကြိုးစားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ငါတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် ပို၍ပင် ဂရုစိုက်သင့်ပြီး ငါတို့၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုများသည် ပို၍ပင် လိုလားသင့်သည်မဟုတ်လော။

Paul presents the contrast between the chaplet of fading laurel
received by the victor in the foot races, and the crown of immortal [312]
glory that will be given to him who runs with triumph the Christian
race. “They do it,” he declares, “to obtain a corruptible crown; but
212 The Acts of the Apostles
we an incorruptible.” To win a perishable prize, the Grecian runners
spared themselves no toil or discipline. We are striving for a prize
infnitely more valuable, even the crown of everlasting life. How
much more careful should be our striving, how much more willing
our sacrifce and self-denial!

ဟေဗြဲဩဝါဒစာတွင် ခရစ်ယာန်တို့၏ ထာဝရအသက်အတွက် ပြိုင်ပွဲ၌ ရှိသင့်သော စိတ်နှလုံးအာရုံတစ်ခုတည်း ထားရှိပုံကို ညွှန်ပြထားသည်– “ငါတို့သည်လည်း များစွာသော သက်သေခံတို့ဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိသည်ဖြစ်၍၊ လေးသောဝန်ရှိသမျှတို့ကိုလည်းကောင်း၊ နှောင့်ယှက်တတ်သော အပြစ်ကိုလည်းကောင်း ဖယ်ရှား၍၊ ငါတို့မျက်မှောက်၌ ထားသော ပြိုင်ပွဲ၌ ဇွဲနှင့်ပြေးကြကုန်အံ့။ ငါတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အစပြု၍ အဆုံးတိုင်အောင် ပြီးစီးစေတော်မူသော ယေရှုကို စေ့စေ့ကြည့်ရှုကြကုန်အံ့။” (ဟေဗြဲ ၁၂:၁၊ ၂)။ ငြူစူခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ မကောင်းသော စိတ်ကူးခြင်း၊ မကောင်းပြောခြင်း၊ လောဘကြီးခြင်း—ဤအရာများသည် ခရစ်ယာန်တစ်ဦး မသေနိုင်သော အသက်အတွက် ပြိုင်ပွဲတွင် အောင်မြင်စွာ ပြေးလိုလျှင် ဖယ်ရှားပစ်ရမည့် လေးသောဝန်များဖြစ်သည်။ အပြစ်သို့ ဦးတည်စေပြီး ခရစ်တော်၏ ဂုဏ်တော်ကို ညှိုးနွမ်းစေမည့် မည်သည့်အလေ့အကျင့် သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်မှုကိုမဆို မည်မျှပင် စွန့်လွှတ်ရစေကာမူ ဖယ်ရှားပစ်ရမည်။ ထာဝရမှန်ကန်သော အခြေခံမူများကို ချိုးဖောက်သူတစ်ဦးအပေါ် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ မသက်ရောက်နိုင်ပေ။ မြတ်နိုးစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော အပြစ်တစ်ခုသည်ပင် စရိုက်လက္ခဏာကို ပျက်စီးစေရန်နှင့် အခြားသူများကို လမ်းမှားစေရန် လုံလောက်ပါသည်။

In the epistle to the Hebrews is pointed out the single-hearted
purpose that should characterize the Christian’s race for eternal life:
“Let us lay aside every weight, and the sin which doth so easily beset
us, and let us run with patience the race that is set before us, looking
unto Jesus the author and fnisher of our faith.” Hebrews 12:1, 2.
Envy, malice, evil thinking, evilspeaking, covetousness—these are
weights that the Christian must lay aside if he would run successfully
the race for immortality. Every habit or practice that leads into sin
and brings dishonor upon Christ must be put away, whatever the
sacrifce. The blessing of heaven cannot attend any man in violating
the eternal principles of right. One sin cherished is suffcient to work
degradation of character and to mislead others.

“သင်၏လက်သည် သင့်ကို မှားစေလျှင် ထိုလက်ကို ဖြတ်ပစ်လော့။ လက်နှစ်ဖက်ရှိလျက်နှင့် မငြိမ်းနိုင်သော မီးရှိရာ ငရဲသို့ ကျသည်ထက် လက်တစ်ဖက်ပြတ်လျက် အသက်သို့ ဝင်စားခြင်းသည် သာ၍ကောင်း၏။ သင်၏ခြေသည် သင့်ကို မှားစေလျှင် ထိုခြေကို ဖြတ်ပစ်လော့။ ခြေနှစ်ဖက်ရှိလျက်နှင့် ငရဲသို့ ချခြင်းခံရသည်ထက် ခြေတစ်ဖက်ပြတ်လျက် အသက်သို့ ဝင်စားခြင်းသည် သာ၍ကောင်း၏” (မာကု ၉:၄၃-၄၅) ဟု ကယ်တင်ရှင်က မိန့်ကြားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို သေခြင်းမှ ကယ်တင်ရန်အတွက် လက် သို့မဟုတ် ခြေကို ဖြတ်ပစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် မျက်စိကိုပင် ထုတ်ပစ်ရမည်ဆိုလျှင်၊ ဝိညာဉ်ကို သေခြင်းသို့ ပို့ဆောင်သော အပြစ်ကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် ပို၍ပင် စိတ်ထက်သန်သင့်သည်မဟုတ်လော။

“If thy hand cause thee to stumble,” the Saviour said, “Cut it
off: it is good for thee to enter into life maimed, rather than having
thy two hands to go into hell, into the unquenchable fre. And if
thy foot cause thee to stumble, cut it off: it is good for thee to enter
into life halt, rather than having thy two feet to be cast into hell.”
[313] Mark 9:43-45, R.V. If to save the body from death, the foot or the
hand should be cut off, or even the eye plucked out, how much more
earnest should the Christian be to put away sin, which brings death
to the soul!

ရှေးခေတ်ပြိုင်ပွဲများတွင် ပြိုင်ပွဲဝင်များသည် မိမိကိုယ်ကို ခြိုးခြံခြင်းနှင့် တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများကို လိုက်နာခဲ့ကြသော်လည်း အောင်ပွဲရရန်အတွက် မသေချာကြသေးပေ။ “ပြိုင်ပွဲ၌ ပြေးသောသူအပေါင်းတို့သည် ပြေးကြသော်လည်း၊ တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ဆုကို ရသည်ဟု သင်တို့ မသိကြသလော” ဟု ပေါလုက မေးခဲ့သည်။ အပြေးသမားများသည် မည်မျှပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးစားကြစေကာမူ ဆုကို တစ်ယောက်တည်းသာ ရရှိနိုင်သည်။ တပ်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပန်းကုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်သည်။ အချို့မှာ ဆုရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ဆုကို ရယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ချိန်တွင်ပင် အခြားတစ်ယောက်က တစ်ခဏစော၍ ထိုတန်ဖိုးရှိသော အရာကို ဆုပ်ကိုင်သွားနိုင်သည်။

The competitors in the ancient games, after they had submitted
to self-denial and rigid discipline, were not even then sure of the
victory. “Know ye not,” Paul asked, “that they which run in a race
run all, but one receiveth the prize?” However eagerly and earnestly
the runners might strive, the prize could be awarded to but one. One
hand only could grasp the coveted garland. Some might put forth
the utmost effort to obtain the prize, but as they reached forth the
hand to secure it, another, an instant before them, might grasp the
coveted treasure.

ခရစ်ယာန်တို့၏ တိုက်ပွဲတွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သတ်မှတ်ထားသော အခြေအနေများကို လိုက်နာသူ မည်သူမျှ ပြိုင်ပွဲအဆုံးတွင် စိတ်ပျက်ရမည်မဟုတ်။ စိတ်ထက်သန်ပြီး ဇွဲရှိသူ မည်သူမျှ မအောင်မြင်ဘဲ မနေရ။ ထိုပြိုင်ပွဲသည် လျင်မြန်သူအတွက်သာ မဟုတ်၊ ထိုစစ်ပွဲသည် အားကြီးသူအတွက်သာ မဟုတ်ပေ။ အားအနည်းဆုံးသော သူတော်စင်သည်ပင် အားအကြီးဆုံးသော သူကဲ့သို့ မသေနိုင်သော ဘုန်းကြီးသော သရဖူကို ဆောင်းရပေမည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် မိမိတို့၏ ဘဝကို ခရစ်တော်၏ အလိုတော်နှင့်အညီ နေထိုင်သူတိုင်း အောင်နိုင်နိုင်သည်။ ဘဝ၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များတွင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ပါ အခြေခံမူများကို ကျင့်သုံးခြင်းကို အရေးမကြီးသော သို့မဟုတ် အာရုံစိုက်ရန် မလိုသော အသေးအဖွဲကိစ္စဟု မှတ်ယူတတ်ကြသည်။ သို့သော် ရရှိမည့် ရလဒ်ကို ကြည့်လျှင် အောင်မြင်မှုကို အထောက်အကူပြုမည့် သို့မဟုတ် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် မည်သည့်အရာမျှ သေးငယ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းသည် ဘဝ၏ အောင်ပွဲ သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်မှုကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် ချိန်ခွင်လျှာပေါ်သို့ အလေးချိန်တစ်ခုအဖြစ် ကျရောက်နေသည်။ အောင်နိုင်သူများအား ပေးအပ်မည့် ဆုလာဘ်သည်လည်း သူတို့ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော ခွန်အားနှင့် စိတ်ထက်သန်မှုအပေါ် မူတည်ပေလိမ့်မည်။

Such is not the case in the Christian warfare. Not one who
complies with the conditions will be disappointed at the end of the
race. Not one who is earnest and persevering will fail of success.
Called to Reach a Higher Standard 213
The race is not to the swift, nor the battle to the strong. The weakest
saint, as well as the strongest, may wear the crown of immortal
glory. All may win who, through the power of divine grace, bring
their lives into conformity to the will of Christ. The practice, in
the details of life, of the principles laid down in God’s word, is too
often looked upon as unimportant—a matter too trivial to demand
attention. But in view of the issue at stake, nothing is small that
will help or hinder. Every act casts its weight into the scale that
determines life’s victory or defeat. And the reward given to those
who win will be in proportion to the energy and earnestness with [314]
which they have striven.

တမန်တော်ကြီးသည် မိမိကိုယ်ကို ဆုရရှိရန်အတွက် အာရုံကြောတိုင်းကို အစွမ်းကုန်သုံး၍ ပြေးနေသော ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ “ထို့ကြောင့် ငါသည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ပြေးသောသူကဲ့သို့ မဟုတ်၊ လေကို ထိုးသတ်သောသူကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ပြေး၏။ သူတစ်ပါးအား တရားဟောပြီးမှ ငါကိုယ်တိုင် ပယ်ရှားခြင်းကို မခံရစေခြင်းငှာ၊ ငါ၏ကိုယ်ကို ထိုးသတ်၍ နှိမ်စက်လေ့ရှိ၏” ဟု သူက ဆိုသည်။ ခရစ်ယာန်ပြိုင်ပွဲတွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သို့မဟုတ် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မပြေးမိစေရန် ပေါလုသည် မိမိကိုယ်ကို ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုအောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။ “ငါ၏ကိုယ်ကို ထိုးသတ်၍ နှိမ်စက်လေ့ရှိ၏” ဟူသော စကားလုံးသည် ပြင်းထန်သော စည်းကမ်းဖြင့် စိတ်အလို၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကိလေသာများကို ပြန်လည်တွန်းလှန်ခြင်းဟု တိုက်ရိုက်အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

The apostle compared himself to a man running in a race, straining every nerve to win the prize. “I therefore so run,” he says, “not
as uncertainly; so fght I, not as one that beateth the air: but I keep
under my body, and bring it into subjection: lest that by any means,
when I have preached to others, I myself should be a castaway.” That
he might not run uncertainly or at random in the Christian race, Paul
subjected himself to severe training. The words, “I keep under my
body,” literally mean to beat back by severe discipline the desires,
impulses, and passions.

ပေါလုသည် သူတစ်ပါးအား တရားဟောပြီးမှ မိမိကိုယ်တိုင် ပယ်ရှားခြင်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူယုံကြည်ပြီး ဟောပြောသော အခြေခံမူများကို သူ၏ ဘဝတွင် လက်တွေ့မကျင့်သုံးပါက၊ အခြားသူများအတွက် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများသည် သူ့အတွက် ဘာမျှအကျိုးရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူနားလည်ခဲ့သည်။ သူ၏ စကားပြောဆိုမှု၊ သူ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို အလိုလိုက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်မှုတို့သည် သူ၏ ဘာသာတရားသည် နှုတ်မြွက်ဝန်ခံရုံသက်သက်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်နှင့် နေ့စဉ်ရှင်သန်သော ဆက်သွယ်မှုဖြစ်ကြောင်း ပြသရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပန်းတိုင်တစ်ခုကို အမြဲမျက်မှောက်ပြုထားပြီး ထိုပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရန် အားထုတ်ခဲ့သည်—၎င်းမှာ “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော ဖြောင့်မတ်ခြင်း” ပင် ဖြစ်သည်။ (ဖိလိပ္ပိ ၃:၉)။

Paul feared lest, having preached to others, he himself should
be a castaway. He realized that if he did not carry out in his life the
principles he believed and preached, his labors in behalf of others
would avail him nothing. His conversation, his influence, his refusal
to yield to self-gratifcation, must show that his religion was not a
profession merely, but a daily, living connection with God. One
goal he kept ever before him, and strove earnestly to reach—“the
righteousness which is of God by faith.” Philippians 3:9.

ပေါလုသည် မကောင်းမှုနှင့် တိုက်ခိုက်နေရသော သူ၏ တိုက်ပွဲသည် အသက်ရှင်သရွေ့ ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ လောကီဆန္ဒများက ဝိညာဉ်ရေးရာ ဇွဲထက်သန်မှုကို မလွှမ်းမိုးနိုင်စေရန် မိမိကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်ကြောင်း သူအမြဲသတိပြုမိသည်။ သူသည် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်တတ်သော စိတ်သဘောထားများကို အစွမ်းကုန် ဆက်လက်တွန်းလှန်ခဲ့သည်။ သူရရှိရမည့် ရည်မှန်းချက်ကို အမြဲရှေ့တွင် ထားရှိပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို လိုလိုလားလား နာခံခြင်းဖြင့် ထိုရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ၏ စကားများ၊ သူ၏ အပြုအမူများ၊ သူ၏ ကိလေသာများ—အားလုံးကို ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော် ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ဆောင်ယူခဲ့သည်။

Paul knew that his warfare against evil would not end so long as
life should last. Ever he realized the need of putting a strict guard
upon himself, that earthly desires might not overcome spiritual zeal.
With all his power he continued to strive against natural inclinations.
Ever he kept before him the ideal to be attained, and this ideal he
strove to reach by willing obedience to the law of God. His words, [315]
his practices, his passions—all were brought under the control of
the Spirit of God.

ထာဝရအသက်အတွက် ပြိုင်ပွဲတွင် အောင်နိုင်ရန် ဤကဲ့သို့သော စိတ်နှလုံးအာရုံတစ်ခုတည်း ထားရှိမှုကို ကောရိန္သုရှိ ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝတွင်လည်း မြင်တွေ့လိုကြောင်း ပေါလု ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် ခရစ်တော်ထားရှိသော ရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် သူတို့ရှေ့တွင် မည်သည့်အခါမျှ မရပ်နားသော ဘဝတိုက်ပွဲ ရှိနေကြောင်း သူသိခဲ့သည်။ သူတို့အား တရားသဖြင့် ကြိုးစားကြရန်၊ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဘုရားတရားကြည်ညိုခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်ခြင်းကို ရှာဖွေကြရန် သူတိုက်တွန်းခဲ့သည်။ လေးသောဝန်ရှိသမျှကို ဖယ်ရှားပြီး ခရစ်တော်၌ ပြည့်စုံခြင်း ပန်းတိုင်သို့ ရှေ့ရှုတိုးဝင်ကြရန် သူတောင်းပန်ခဲ့သည်။

It was this singlehearted purpose to win the race for eternal
life that Paul longed to see revealed in the lives of the Corinthian
214 The Acts of the Apostles
believers. He knew that in order to reach Christ’s ideal for them,
they had before them a life struggle from which there would be no
release. He entreated them to strive lawfully, day by day seeking for
piety and moral excellence. He pleaded with them to lay aside every
weight and to press forward to the goal of perfection in Christ.

ပေါလုသည် ကောရိန္သုယုံကြည်သူများအား ရှေးခေတ်ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ အတွေ့အကြုံများ၊ သူတို့နာခံမှုကြောင့် ရရှိခဲ့သော ကောင်းချီးများနှင့် သူတို့၏ ဖောက်ဖျက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တရားစီရင်မှုများကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးများသည် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်လာစဉ် နေ့တွင် မိုးတိမ်တိုင်၊ ညတွင် မီးတိုင်၏ ကာကွယ်မှုဖြင့် အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းဖြင့် လမ်းပြခြင်းခံခဲ့ရပုံကို သူသတိပေးခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ပင်လယ်နီကို ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ အီဂျစ်လူမျိုးများမှာမူ ထိုကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားရင်း အားလုံး ရေနစ်သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်များအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးကို ကိုယ်တော်၏ အသင်းတော်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူတို့သည် “အားလုံးတို့သည် ထိုဝိညာဉ်အစာကိုပင် စားကြ၏။ ထိုဝိညာဉ်အရည်ကိုပင် သောက်ကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သော ဝိညာဉ်ကျောက်မှ ထွက်သောအရည်ကို သောက်ကြ၏။ ထိုကျောက်ကား ခရစ်တော်ဖြစ်သတည်း။” ဟေဗြဲလူမျိုးများသည် သူတို့၏ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ခရစ်တော်ကို လမ်းပြအဖြစ် ရရှိခဲ့ကြသည်။ ရိုက်ခတ်ခြင်းခံရသော ကျောက်သည် လူတို့၏ ဖောက်ဖျက်မှုများအတွက် ဒဏ်ရာရရှိမည့် ခရစ်တော်ကို ပုံဆောင်ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ကယ်တင်ခြင်းစမ်းရေသည် လူအားလုံးထံသို့ စီးဆင်းလာမည်ဖြစ်သည်။

Paul pointed the Corinthians to the experience of ancient Israel,
to the blessings that rewarded their obedience, and to the judgments
that followed their transgressions. He reminded them of the miraculous way in which the Hebrews were led from Egypt under the
protection of the cloud by day and the pillar of fre by night. Thus
they were safely conducted through the Red Sea, while the Egyptians, essaying to cross in like manner, were all drowned. By these
acts God had acknowledged Israel as His church. They “did all eat
the same spiritual meat; and did all drink the same spiritual drink:
for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that
Rock was Christ.” The Hebrews, in all their travels, had Christ as a
leader. The smitten rock typifed Christ, who was to be wounded for
men’s transgressions, that the stream of salvation might flow to all.

ဘုရားသခင်သည် ဟေဗြဲလူမျိုးများအပေါ် ကျေးဇူးပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် အီဂျစ်ပြည်တွင် ထားခဲ့သော ဇိမ်ခံပစ္စည်းများကို တပ်မက်ခြင်း၊ အပြစ်ပြုခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းတို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများ ကျရောက်ခဲ့သည်။ တမန်တော်ကြီးသည် ကောရိန္သုယုံကြည်သူများအား ဣသရေလတို့၏ အတွေ့အကြုံမှ သင်ခန်းစာယူရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ “ဤအမှုအရာတို့သည် ငါတို့အား ပုံသက်သေဖြစ်၏။ ထိုသူတို့သည် တပ်မက်သကဲ့သို့ ငါတို့သည် မကောင်းသော အရာတို့ကို မတပ်မက်စေခြင်းငှာ ဖြစ်သတည်း” ဟု သူက ဆိုခဲ့သည်။ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်လိုခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို လိုလားခြင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပြင်းထန်သော အမျက်တော်ကို နှိုးဆော်သည့် အပြစ်များအတွက် လမ်းခင်းပေးပုံကို သူပြသခဲ့သည်။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် စားသောက်ရန် ထိုင်ကြပြီး၊ ကစားခုန်စားရန် ထကြသောအခါတွင် ပညတ်တော်ကို နားထောင်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ဘုရားသခင်အဖြစ် ရွှေနွားရုပ်ကို ပြုလုပ်၍ ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် ဗာလပေဂုရ (Baal-peor) ကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဆက်နွှယ်သော ဇိမ်ခံပွဲကို ခံစားပြီးနောက်တွင် ဟေဗြဲလူမျိုး အမြောက်အမြားသည် ကာမဂုဏ်အပြစ်ကြောင့် လဲကျခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော် ထွက်သဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အမိန့်တော်အရ တစ်ရက်တည်းတွင် လူပေါင်း ၂၃,၀၀၀ (နှစ်သောင်းသုံးထောင်) သည် ကပ်ရောဂါဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။

Notwithstanding the favor that God showed to the Hebrews,
yet because of their lust for the luxuries left behind in Egypt, and
[316] because of their sin and rebellion, the judgments of God came upon
them. The apostle enjoined the Corinthian believers to heed the
lesson contained in Israel’s experience. “Now these things were
our examples,” he declared, “to the intent we should not lust after
evil things, as they also lusted.” He showed how love of ease and
pleasure had prepared the way for sins that called forth the signal
vengeance of God. It was when the children of Israel sat down to eat
and drink, and rose up to play, that they threw off the fear of God,
which they had felt as they listened to the giving of the law; and,
making a golden calf to represent God, they worshiped it. And it
was after enjoying a luxurious feast connected with the worship of
Baalpeor, that many of the Hebrews fell through licentiousness. The
anger of God was aroused, and at His command “three and twenty
thousand” were slain by the plague in one day.

တမန်တော်ကြီးက ကောရိန္သုယုံကြည်သူများအား “မိမိရပ်နေသည်ဟု ထင်သောသူသည် မလဲစေခြင်းငှာ သတိပြုစေလော့” ဟု သတိပေးခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဝါကြွားပြီး မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်စိတ်လွန်ကဲကာ၊ နိုးကြားစွာ ဆုတောင်းရန် ပျက်ကွက်ခဲ့လျှင် သူတို့သည် ကြီးလေးသော အပြစ်ထဲသို့ လဲကျသွားပြီး ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို ခံရလိမ့်မည်။ သို့သော် ပေါလုသည် သူတို့အား စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းသို့ မရောက်စေလိုပါ။ သူက “ဘုရားသခင်သည် သစ္စာနှင့်ပြည့်စုံတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ သင်တို့ မခံနိုင်သော စုံစမ်းခြင်းကို ခံစေခြင်းငှာ အခွင့်ပေးတော်မမူ။ သင်တို့သည် ခံနိုင်ရည်ရှိစေခြင်းငှာ၊ စုံစမ်းခြင်းနှင့်အတူ ထွက်မြောက်ရာ လမ်းကိုလည်း ပြင်ဆင်တော်မူလိမ့်မည်” ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

The apostle adjured the Corinthians, “Let him that thinketh he
standeth take heed lest he fall.” Should they become boastful and
self-confdent, neglecting to watch and pray, they would fall into
grievous sin, calling down upon themselves the wrath of God. Yet
Called to Reach a Higher Standard 215
Paul would not have them yield to despondency or discouragement.
He gave them the assurance: “God is faithful, who will not suffer
you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation
also make a way of escape, that ye may be able to bear it.”

မိမိတို့၏ စကားနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အခြားသူများအပေါ် မည်သို့သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိမည်နည်းဟု မိမိကိုယ်ကို မေးမြန်းကြရန် ပေါလုက ညီအစ်ကိုများအား တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်တိုင်အတွက် အပြစ်မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ထောက်ခံသကဲ့သို့ ဖြစ်စေမည့် သို့မဟုတ် ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းသူများ၏ စိတ်ကို ထိခိုက်စေမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မပြုလုပ်ကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ “သို့ဖြစ်လျှင် သင်တို့သည် စားသော်လည်းကောင်း၊ သောက်သော်လည်းကောင်း၊ မည်သည့်အမှုကို ပြုသော်လည်းကောင်း၊ ခပ်သိမ်းသောအမှုတို့ကို ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက် ပြုကြလော့။ ယုဒလူဖြစ်စေ၊ ဟေလသလူဖြစ်စေ၊ ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်ဖြစ်စေ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ မှားယွင်းစေသော အခွင့်ကို မပေးကြနှင့်။”

Paul urged his brethren to ask themselves what influence their
words and deeds would have upon others and to do nothing, however
innocent in itself, that would seem to sanction idolatry or offend [317]
the scruples of those who might be weak in the faith. “Whether
therefore ye eat, or drink, or whatsoever ye do, do all to the glory of
God. Give none offense, neither to the Jews, nor to the Gentiles, nor
to the church of God.”

ကောရိန္သုအသင်းတော်သို့ ပေးသော တမန်တော်ကြီး၏ သတိပေးချက်များသည် အချိန်တိုင်းအတွက် အကျုံးဝင်ပြီး အထူးသဖြင့် ငါတို့၏ ခေတ်ကာလအတွက် သင့်လျော်ပါသည်။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းဟု ဆိုရာတွင် ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ခြင်းသာမက မိမိကိုယ်ကျိုးရှာခြင်း၊ သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်မှုကို နှစ်သက်ခြင်း၊ စားချင်စိတ်နှင့် ကိလေသာများကို အလိုလိုက်ခြင်းတို့လည်း ပါဝင်သည်။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သည်ဟု နှုတ်ဖြင့် ဝန်ခံရုံမျှဖြင့်လည်းကောင်း၊ သမ္မာတရားကို သိသည်ဟု ဝါကြွားရုံမျှဖြင့်လည်းကောင်း လူတစ်ယောက်ကို ခရစ်ယာန်တစ်ဦး ဖြစ်မလာစေပါ။ အမြင်၊ အကြားနှင့် အရသာ အလိုဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းရန်သာ ရှာဖွေသော သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို အလိုလိုက်ခြင်းကို ခွင့်ပြုသော ဘာသာတရားသည် ခရစ်တော်၏ ဘာသာတရား မဟုတ်ပေ။

The apostle’s words of warning to the Corinthian church are
applicable to all time and are especially adapted to our day. By
idolatry he meant not only the worship of idols, but self-serving, love
of ease, the gratifcation of appetite and passion. A mere profession
of faith in Christ, a boastful knowledge of the truth, does not make a
man a Christian. A religion that seeks only to gratify the eye, the ear,
and the taste, or that sanctions self-indulgence, is not the religion of
Christ.

အသင်းတော်ကို လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်ဝင်အားလုံးကြားတွင် ရှိသင့်သော နီးကပ်ပြီး သဟဇာတဖြစ်သော ဆက်ဆံရေးကို တမန်တော်ကြီးက ပုံဖော်ပြခဲ့သည်။ “ယုဒလူဖြစ်စေ၊ ဟေလသလူဖြစ်စေ၊ ကျွန်ဖြစ်စေ၊ လူလွတ်ဖြစ်စေ၊ ငါတို့ရှိသမျှသည် ဝိညာဉ်တော်တစ်ပါးတည်းအားဖြင့် ကိုယ်တစ်ခုတည်းထဲသို့ ဗတ္တိဇံကို ခံကြပြီ။ ထိုဝိညာဉ်တော်တစ်ပါးတည်းကိုလည်း သောက်ကြပြီ။ အကြောင်းမူကား၊ ကိုယ်သည် အင်္ဂါတစ်ခုတည်းမဟုတ်၊ အင်္ဂါအများဖြစ်၏။ ခြေက၊ ငါသည် လက်မဟုတ်သောကြောင့် ကိုယ်၏အင်္ဂါမဟုတ်ဟု ဆိုလျှင်၊ ထိုသို့ဆိုသောကြောင့် ကိုယ်၏အင်္ဂါမဟုတ်ဘဲ နေလိမ့်မည်လော။ နားကလည်း၊ ငါသည် မျက်စိမဟုတ်သောကြောင့် ကိုယ်၏အင်္ဂါမဟုတ်ဟု ဆိုလျှင်၊ ထိုသို့ဆိုသောကြောင့် ကိုယ်၏အင်္ဂါမဟုတ်ဘဲ နေလိမ့်မည်လော။ တစ်ကိုယ်လုံးသည် မျက်စိဖြစ်လျှင် အဘယ်မှာ ကြားနိုင်မည်နည်း။ တစ်ကိုယ်လုံးသည် နားဖြစ်လျှင် အဘယ်မှာ နမ်းနိုင်မည်နည်း။ ယခုမူကား၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိအလိုတော်ရှိသည်အတိုင်း အင်္ဂါတစ်ခုစီကို ကိုယ်၌ ထားတော်မူပြီ။ အင်္ဂါအားလုံးတို့သည် အင်္ဂါတစ်ခုတည်းဖြစ်လျှင် ကိုယ်သည် အဘယ်မှာရှိသနည်း။ ယခုမူကား၊ အင်္ဂါအများရှိသော်လည်း ကိုယ်ကား တစ်ခုတည်းဖြစ်၏။ မျက်စိက လက်အား၊ သင့်ကို ငါမလိုဟု မဆိုနိုင်။ ဦးခေါင်းကလည်း ခြေတို့အား၊ သင်တို့ကို ငါမလိုဟု မဆိုနိုင်။ ... ဘုရားသခင်သည် နိမ့်ကျသောအင်္ဂါကို သာ၍ ဂုဏ်ပြုလျက် ကိုယ်ကို စေ့စပ်တော်မူပြီ။ သို့ဖြစ်၍ ကိုယ်၌ အကွဲအပြားမရှိဘဲ၊ အင်္ဂါအပေါင်းတို့သည် အချင်းချင်း တစ်ခုကိုတစ်ခု ဂရုစိုက်ကြ၏။ အင်္ဂါတစ်ခု ဒုက္ခခံလျှင် အင်္ဂါအပေါင်းတို့သည် အတူတူ ဒုက္ခခံကြ၏။ အင်္ဂါတစ်ခု ဂုဏ်ပြုခြင်းခံရလျှင် အင်္ဂါအပေါင်းတို့သည် အတူတူ ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ ယခုတွင် သင်တို့သည် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ဖြစ်ကြ၏။ အသီးသီး အင်္ဂါများလည်း ဖြစ်ကြ၏။”

By a comparison of the church with the human body, the apostle
aptly illustrated the close and harmonious relationship that should
exist among all members of the church of Christ. “By one Spirit,”
he wrote, “are we all baptized into one body, whether we be Jews
or Gentiles, whether we be bond or free; and have been all made to
drink into one Spirit. For the body is not one member, but many. If
the foot shall say, Because I am not the hand, I am not of the body;
is it therefore not of the body? And if the ear shall say, Because I am
not the eye, I am not of the body; is it therefore not of the body? If
the whole body were an eye, where were the hearing? If the whole
were hearing, where were the smelling? But now hath God set the
members every one of them in the body, as it hath pleased Him. And
if they were all one member, where were the body? But now are they [318]
many members, yet but one body. And the eye cannot say unto the
hand, I have no need of thee: nor again the head to the feet, I have no
need of you.... God hath tempered the body together, having given
more abundant honor to that part which lacked: that there should
be no schism in the body; but that the members should have the
same care one for another. And whether one member suffer, all the
216 The Acts of the Apostles
members suffer with it; or one member be honored, all the members
rejoice with it. Now ye are the body of Christ, and members in
particular.”

ထို့နောက်တွင် ထိုခေတ်မှ ယနေ့တိုင်အောင် လူသားတို့အတွက် လှုံ့ဆော်မှုနှင့် အားပေးမှု ဖြစ်စေသော စကားများဖြင့် ခရစ်တော်နောက်လိုက်များ မြတ်နိုးရမည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရေးကြီးပုံကို ပေါလုက ဖော်ပြခဲ့သည်– “ငါသည် လူတို့၏ဘာသာစကားကိုလည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်တမန်တို့၏ ဘာသာစကားကိုလည်းကောင်း ပြောနိုင်သော်လည်း၊ မေတ္တာမရှိလျှင် အသံမြည်သော ကြေးစည်ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ တီးတိုးသော လင်းကွင်းကဲ့သို့လည်းကောင်း ဖြစ်၏။ ငါသည် ပရောဖက်ဉာဏ်ကို ရ၍ လျှို့ဝှက်သောအရာ ခပ်သိမ်းနှင့် အသိပညာ ခပ်သိမ်းကို သိသော်လည်းကောင်း၊ တောင်များကို ရွှေ့နိုင်လောက်အောင် ယုံကြည်ခြင်း အပြည့်အဝရှိသော်လည်းကောင်း၊ မေတ္တာမရှိလျှင် ငါသည် ဘာမျှမဟုတ်။ ငါသည် မိမိ၌ရှိသမျှသော ဥစ္စာတို့ကို ဆင်းရဲသားတို့အား ကျွေးမွေးရန် ပေးကမ်းသော်လည်းကောင်း၊ မိမိကိုယ်ကို မီးရှို့ခံရန် အပ်နှံသော်လည်းကောင်း၊ မေတ္တာမရှိလျှင် ငါ၌ အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာမရှိ။”

And then, in words which from that day to this have been to
men and women a source of inspiration and encouragement, Paul
set forth the importance of that love which should be cherished by
the followers of Christ: “Though I speak with the tongues of men
and of angels, and have not charity, I am become as sounding brass,
or a tinkling cymbal. And though I have the gift of prophecy, and
understand all mysteries, and all knowledge; and though I have all
faith, so that I could remove mountains, and have not charity, I am
nothing. And though I bestow all my goods to feed the poor, and
though I give my body to be burned, and have not charity, it profteth
me nothing.”

မည်မျှပင် မြင့်မားစွာ ဝန်ခံသည်ဖြစ်စေ၊ မိမိ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားချင်းအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မရှိသောသူသည် ခရစ်တော်၏ စစ်မှန်သော တပည့်မဟုတ်ပေ။ ကြီးမားသော ယုံကြည်ခြင်းရှိပြီး အံ့ဖွယ်အမှုများကိုပင် ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ မေတ္တာမရှိလျှင် သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အဖိုးမတန်ပေ။ သူသည် ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းနိုင်သော်လည်း စစ်မှန်သော မေတ္တာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အခြားရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပေးကမ်းခြင်းဖြစ်လျှင် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာရရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် စိတ်ထက်သန်မှုကြောင့် အသေခံသည့် အာဇာနည်ပင် ဖြစ်သွားနိုင်သော်လည်း မေတ္တာကြောင့် မဟုတ်ပါက၊ ဘုရားသခင်၏ အမြင်တွင် သူသည် လှည့်စားခြင်းခံရသော စိတ်ထက်သန်သူ သို့မဟုတ် ဂုဏ်လိုချင်သော အရေခြုံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

No matter how high the profession, he whose heart is not flled
with love for God and his fellow men is not a true disciple of Christ.
Though he should possess great faith and have power even to work
miracles, yet without love his faith would be worthless. He might
display great liberality; but should he, from some other motive than
[319] genuine love, bestow all his goods to feed the poor, the act would not
commend him to the favor of God. In his zeal he might even meet a
martyr’s death, yet if not actuated by love, he would be regarded by
God as a deluded enthusiast or an ambitious hypocrite.

“မေတ္တာသည် စိတ်ရှည်တတ်၏၊ ကျေးဇူးပြုတတ်၏။ မေတ္တာသည် မနာလိုခြင်းမရှိ။ မေတ္တာသည် ဝါကြွားခြင်းမရှိ၊ ထောင်လွှားခြင်းမရှိ။” အစစ်မှန်ဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုသည် နက်ရှိုင်းသော နှိမ့်ချမှုမှ မြစ်ဖျားခံသည်။ အသန်မာဆုံးနှင့် အမြတ်ဆုံးသော စရိုက်လက္ခဏာများကို စိတ်ရှည်ခြင်း၊ မေတ္တာထားခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဝန်ခံခြင်းတည်းဟူသော အခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။

“Charity suffereth long, and is kind; charity envieth not; charity
vaunteth not itself, is not puffed up.” The purest joy springs from the
deepest humiliation. The strongest and noblest characters are built
on the foundation of patience, love, and submission to God’s will.

မေတ္တာသည် “မလျောက်ပတ်စွာ မပြုတတ်၊ မိမိအကျိုးကို မရှာတတ်၊ ဒေါသအမျက် မထွက်တတ်၊ မကောင်းသောအရာကို မမှတ်ထားတတ်။” ခရစ်တော်နှင့်တူသော မေတ္တာသည် အခြားသူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များအပေါ် အကောင်းဆုံး ရှုထောင့်မှ ကြည့်မြင်ပေးသည်။ အခြားသူတို့၏ အပြစ်များကို အကြောင်းမဲ့ ဖော်ထုတ်ခြင်းမပြု၊ မကောင်းသော သတင်းများကို စိတ်ထက်သန်စွာ နားမထောင်ဘဲ၊ အခြားသူတို့၏ ကောင်းကွက်များကိုသာ သတိရစေရန် ကြိုးစားသည်။

Charity “doth not behave itself unseemly, seeketh not her own,
is not easily provoked, thinketh no evil.” Christ-like love places the
most favorable construction on the motives and acts of others. It
does not needlessly expose their faults; it does not listen eagerly
to unfavorable reports, but seeks rather to bring to mind the good
qualities of others.

မေတ္တာသည် “မတရားသောအမှု၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိဘဲ၊ သမ္မာတရား၌ ဝမ်းမြောက်တတ်၏။ ခပ်သိမ်းသောအရာကို သည်းခံတတ်၏၊ ခပ်သိမ်းသောအရာကို ယုံကြည်တတ်၏၊ ခပ်သိမ်းသောအရာကို မျှော်လင့်တတ်၏၊ ခပ်သိမ်းသောအရာကို ခံနိုင်ရည်ရှိတတ်၏။”

Love “rejoiceth not in iniquity, but rejoiceth in the truth; beareth
all things, believeth all things, hopeth all things, endureth all things.”

ဤမေတ္တာသည် “ဘယ်သောအခါမျှ မပျက်စီးတတ်။” ၎င်းသည် မည်သည့်အခါမျှ တန်ဖိုးမလျော့နိုင်ပေ၊ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့်ဆိုင်သော ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဖိုးထိုက်သော ရတနာတစ်ခုအဖြစ် ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်သောသူသည် ဘုရားသခင်၏ မြို့တော်တံခါးဝများသို့ ယူဆောင်သွားလိမ့်မည်။ မြင့်မြတ်သော စံနှုန်းသို့ ရောက်ရှိရန် ခေါ်ယူခြင်း ၂၁၇ “ယခုတွင် ယုံကြည်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်း၊ မေတ္တာ၊ ဤသုံးပါးတို့သည် တည်လျက်ရှိကြ၏။ ထိုသုံးပါးတို့တွင် မေတ္တာသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။”

This love “never faileth.” It can never lose its value; it is a heavenly
attribute. As a precious treasure, it will be carried by its possessor
through the portals of the city of God.
Called to Reach a Higher Standard 217
“And now abideth faith, hope, charity, these three; but the greatest of these is charity.”

ကောရိန္သု ယုံကြည်သူများအကြား ကိုယ်ကျင့်တရား စံနှုန်းများ နိမ့်ကျလာရာတွင်၊ မိမိတို့ ယုံကြည်ခြင်း၏ အခြေခံကျသော အင်္ဂါရပ်အချို့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသူများ ရှိခဲ့သည်။ အချို့မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း အယူဝါဒကို ငြင်းပယ်သည်အထိပင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ပေါလုသည် ခရစ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ ထင်ရှားလှသော သက်သေအထောက်အထားများနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော သက်သေခံချက်ဖြင့် ဤမိစ္ဆာအယူကို တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ [၃၂၀] ခရစ်တော်သည် အသေခံတော်မူပြီးနောက် “ကျမ်းစာလာသည်အတိုင်း သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်တော်မူကြောင်း၊” ထိုသို့ထမြောက်ပြီးနောက် “ကေဖ၌လည်းကောင်း၊ ထိုနောက် တကျိပ်နှစ်ပါးသော တပည့်တော်တို့၌လည်းကောင်း ထင်ရှားတော်မူကြောင်း၊ ထိုနောက် ငါးရာမကသော ညီအစ်ကိုတို့၌ တပြိုင်နက် ထင်ရှားတော်မူကြောင်း၊ ထိုသူတို့တွင် အများသောသူတို့သည် ယခုတိုင်အောင် အသက်ရှင်ကြသေး၏။ အချို့သောသူတို့သည် အိပ်ပျော်ကြပြီ။ ထိုနောက်မှ ယာကုပ်၌လည်းကောင်း၊ ထိုနောက် တမန်တော်အပေါင်းတို့၌လည်းကောင်း ထင်ရှားတော်မူကြောင်း၊ အဆုံး၌ ငါ့၌လည်း ထင်ရှားတော်မူကြောင်း” သူသည် ကြေညာခဲ့သည်။

In the lowering of the moral standard among the Corinthian believers, there were those who had given up some of the fundamental
features of their faith. Some had gone so far as to deny the doctrine
of the resurrection. Paul met this heresy with a very plain testimony
regarding the unmistakable evidence of the resurrection of Christ. [320]
He declared that Christ, after His death, “rose again the third day
according to the Scriptures,” after which “He was seen of Cephas,
then of the Twelve: after that, He was seen of above fve hundred
brethren at once; of whom the greater part remain unto this present,
but some are fallen asleep. After that, He was seen of James; then
of all the apostles. And last of all He was seen of me also.”

တမန်တော်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော တန်ခိုးဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ ကြီးမြတ်သော သမ္မာတရားကို တင်ပြခဲ့သည်။ သူက “သေလွန်သောသူတို့သည် မထမြောက်လျှင်၊ ခရစ်တော်သည် မထမြောက်။ ခရစ်တော်သည် မထမြောက်လျှင်၊ ငါတို့သည် ဟောပြောခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်၏။ သင်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည်လည်း အချည်းနှီးဖြစ်၏။ ထိုမျှမက၊ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်ကို ထမြောက်စေတော်မူပြီဟု ငါတို့သည် ဘုရားသခင်ဘက်၌ သက်သေခံသောကြောင့်၊ ငါတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သက်သေမမှန်သောသူဖြစ်ကြ၏။ သေလွန်သောသူတို့သည် မထမြောက်လျှင်၊ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်ကို ထမြောက်စေတော်မမူ။ အကြောင်းမူကား၊ သေလွန်သောသူတို့သည် မထမြောက်လျှင်၊ ခရစ်တော်သည် မထမြောက်။ ခရစ်တော်သည် မထမြောက်လျှင်၊ သင်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်၏။ သင်တို့သည် ဒုစရိုက်အပြစ်ထဲ၌ ရှိနေကြသေး၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်၊ ခရစ်တော်၌ အိပ်ပျော်သောသူတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြပြီ။ ငါတို့သည် ယခုဘဝ၌သာ ခရစ်တော်ကို မျှော်လင့်လျှင်၊ လူအပေါင်းတို့ထက် သနားဖွယ်သောသူ ဖြစ်ကြ၏။ ယခုမူကား၊ ခရစ်တော်သည် သေခြင်းမှ ထမြောက်တော်မူ၍၊ အိပ်ပျော်သောသူတို့၏ အဦးသီးသော အသီးဖြစ်တော်မူပြီ” ဟု အကြောင်းပြ၍ ပြောဆိုခဲ့သည်။

With convincing power the apostle set forth the great truth of the
resurrection. “If there be no resurrection of the dead,” he argued,
“then is Christ not risen: and if Christ be not risen, then is our
preaching vain, and your faith is also vain. Yea, and we are found
false witnesses of God; because we have testifed of God that He
raised up Christ: whom He raised not up, if so be that the dead rise
not. For if the dead rise not, then is not Christ raised: and if Christ
be not raised, your faith is vain; ye are yet in your sins. Then they
also which are fallen asleep in Christ are perished. If in this life only
we have hope in Christ, we are of all men most miserable. But now
is Christ risen from the dead, and become the frst fruits of them that
slept.”

တမန်တော်သည် ကောရိန္သု ညီအစ်ကိုတို့၏ စိတ်အာရုံကို၊ အိပ်ပျော်နေသော သန့်ရှင်းသူအပေါင်းတို့သည် ထမြောက်လာကြပြီး၊ ထိုအချိန်မှစ၍ မိမိတို့ အရှင်သခင်နှင့်အတူ ထာဝရနေထိုင်ရမည့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ရာ နံနက်ခင်း၏ အောင်ပွဲများဆီသို့ ရှေ့ရှုခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တမန်တော်က “ကြည့်ရှုလော့၊ နက်နဲသော အရာကို ငါပြသမည်။ ငါတို့ရှိသမျှသည် အိပ်ပျော်ရကြမည်မဟုတ်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးသော တံပိုးမှုတ်သောအခါ၊ ခဏချင်းတွင် မျက်စိတမှိတ်၌ ငါတို့ရှိသမျှသည် ပြောင်းလဲခြင်းသို့ ရောက်ရကြမည်။ တံပိုးမှုတ်လိမ့်မည်။ ထိုအခါ သေလွန်သောသူတို့သည် ဖောက်ပြန်ခြင်းသဘောမရှိဘဲ ထမြောက်ကြလိမ့်မည်။ ငါတို့သည်လည်း ပြောင်းလဲခြင်းသို့ ရောက်ရကြမည်။ အကြောင်းမူကား၊ ဤဖောက်ပြန်တတ်သော သဘောသည် မဖောက်ပြန်နိုင်သော သဘောသို့ [၃၂၁] ပြောင်းလဲရမည်။ ဤသေတတ်သော သဘောသည်လည်း မသေနိုင်သော သဘောသို့ ပြောင်းလဲရမည်။ ဤဖောက်ပြန်တတ်သော သဘောသည် မဖောက်ပြန်နိုင်သော သဘောသို့ ပြောင်းလဲ၍၊ ဤသေတတ်သော သဘောသည် မသေနိုင်သော သဘောသို့ ပြောင်းလဲသောအခါ၊ ‘သေခြင်းသည် အောင်ခြင်း၌ နစ်မွန်းပြီ’ ဟု ရေးထားသော ကျမ်းစကားသည် ပြည့်စုံလိမ့်မည်။ အိုသေခြင်း၊ သင်၏ဆူးသည် အဘယ်မှာရှိသနည်း။ အိုသင်္ချိုင်း၊ သင်၏အောင်ခြင်းသည် အဘယ်မှာရှိသနည်း။ ... ငါတို့သခင် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ငါတို့အား အောင်ခြင်းအခွင့်ကို ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် ကြီးလှပေ၏” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ၂၁၈ တမန်တော်များ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ သစ္စာရှိသောသူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသော အောင်ပွဲသည် ဘုန်းကြီးလှပေသည်။ တမန်တော်သည် ကောရိန္သု ယုံကြည်သူများ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို သိရှိနားလည်သဖြင့်၊ သူတို့ကို အတ္တဆန္ဒနှင့် ကာမဂုဏ်ခံစားမှုတို့မှ မြှင့်တင်ပေးကာ၊ ထာဝရအသက် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဘဝကို ဘုန်းတောက်ပစေမည့်အရာကို သူတို့ရှေ့မှောက်တွင် တင်ပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၌ မိမိတို့၏ မြင့်မြတ်သော ခေါ်ယူခြင်းအပေါ် သစ္စာရှိကြရန် သူတို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ “ချစ်ဦးဇူးပြုသော ညီအစ်ကိုတို့၊ သင်တို့သည် သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်၌ ခွန်အားစိုက်ထုတ်ခြင်းသည် အချည်းနှီးမဖြစ်ကြောင်းကို သိမှတ်သဖြင့်၊ တည်ကြည်သောစိတ်နှင့် မလှုပ်မရှုဘဲလျက်၊ သခင်ဘုရား၏ အမှုတော်၌ အစဉ်မပြတ် ကြိုးစားအားထုတ်ကြလော့” ဟု သူသည် အသနားခံခဲ့သည်။

The apostle carried the minds of the Corinthian brethren forward
to the triumphs of the resurrection morn, when all the sleeping saints
are to be raised, henceforth to live forever with their Lord. “Behold,”
the apostle declared, “I show you a mystery: We shall not all sleep,
but we shall all be changed, in a moment, in the twinkling of an eye,
at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be
raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible [321]
must put on incorruption, and this mortal must put on immortality.
So when this corruptible shall have put on incorruption, and this
mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass
the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death,
where is thy sting? O grave, where is thy victory? ... Thanks be to
God, which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.”
218 The Acts of the Apostles
Glorious is the triumph awaiting the faithful. The apostle, realizing the possibilities before the Corinthian believers, sought to set
before them that which uplifts from the selfsh and the sensual, and
glorifes life with the hope of immortality. Earnestly he exhorted
them to be true to their high calling in Christ. “My beloved brethren,”
he pleaded, “be ye steadfast, unmovable, always abounding in the
work of the Lord, forasmuch as ye know that your labor is not in
vain in the Lord.”

ဤသို့ဖြင့် တမန်တော်သည် ကောရိန္သုအသင်းတော်တွင် လွှမ်းမိုးနေသော မှားယွင်း၍ အန္တရာယ်ရှိသော အယူအဆများနှင့် ကျင့်ထုံးများကို ပြုပြင်ရန် အပြတ်သားဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ချစ်သောစိတ်ဖြင့် ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ သတိပေးချက်များနှင့် ဆုံးမစကားများတွင်၊ သူတို့၏ ဘဝများကို ညစ်ညူးစေသော ဖုံးကွယ်ထားသည့် အပြစ်များကို ဖော်ထုတ်ပြရန် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်မှ အလင်းသည် သူတို့အပေါ် ထွန်းလင်းနေခဲ့သည်။ ၎င်းကို မည်သို့ လက်ခံကြမည်နည်း။

Thus the apostle, in the most decided and impressive manner,
endeavored to correct the false and dangerous ideas and practices
that were prevailing in the Corinthian church. He spoke plainly, yet
in love for their souls. In his warnings and reproofs, light from the
throne of God was shining upon them, to reveal the hidden sins that
were defling their lives. How would it be received?

ထိုစာကို ပေးပို့ပြီးနောက်၊ မိမိအကျိုးပြုလိုသော သူတို့ကို မိမိရေးသားလိုက်သော အရာများက နက်ရှိုင်းစွာ နာကျင်စေမည်ကို ပေါလု စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူသည် နောက်ထပ် ဝေးကွာသွားမည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိ၏ စကားများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ တမန်တော်ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးရသော [၃၂၂] အသင်းတော်များ သို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းများအတွက် တာဝန်ယူရသူများသည်သာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုကို အကောင်းဆုံး နားလည်နိုင်ကြလိမ့်မည်။ ယခုအချိန်အတွက် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းဆောင်နေကြသော ဘုရားသခင်၏ အစေခံများသည်၊ ကြီးမြတ်သော တမန်တော် ခံစားခဲ့ရသည့် လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ ပဋိပက္ခဖြစ်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း အတွေ့အကြုံမျိုးကို သိရှိကြသည်။ အသင်းတော်အတွင်း စိတ်ဝမ်းကွဲမှုများကြောင့် ဝန်လေးခြင်း၊ မိမိက ကိုယ်ချင်းစာမှုနှင့် ထောက်ခံမှုကို မျှော်လင့်ခဲ့သော သူအချို့၏ ကျေးဇူးကန်းခြင်းနှင့် သစ္စာဖောက်ခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရခြင်း၊ မတရားမှုကို လက်ခံထားသော အသင်းတော်များ၏ ဘေးအန္တရာယ်ကို သတိပြုမိခြင်း၊ အပြစ်ကို ဆုံးမရာတွင် နီးကပ်စွာ စမ်းစစ်သော သက်သေခံချက်ကို ပေးရန် ဖိအားပေးခံရခြင်းတို့နှင့်အတူ၊ သူသည် မိမိ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်စွာ ကိုင်တွယ်မိခဲ့လေသလားဟူသော ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့်လည်း ဖိစီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ သတင်းစကားကို မည်သို့ လက်ခံရရှိကြောင်း သတင်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသော စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

After the letter had been dispatched, Paul feared lest that which
he had written might wound too deeply those whom he desired
to beneft. He keenly dreaded a further alienation and sometimes
longed to recall his words. Those who, like the apostle, have felt a
[322] responsibility for beloved churches or institutions, can best appreciate his depression of spirit and self-accusing. The servants of God
who bear the burden of His work for this time know something of
the same experience of labor, conflict, and anxious care that fell to
the lot of the great apostle. Burdened by divisions in the church,
meeting with ingratitude and betrayal from some to whom he looked
for sympathy and support, realizing the peril of the churches that
harbored iniquity, compelled to bear a close, searching testimony in
reproof of sin, he was at the same time weighed down with fear that
he might have dealt with too great severity. With trembling anxiety
he waited to receive some tidings as to the reception of his message.