မဟာတိုက်လှန်ပွဲ (GC) အခန်း ၂၉

 

အခန်း ၂၉ — မကောင်းမှု၏ အစပျိုးခြင်း [၄၉၂]

Chapter 29—The Origin of Evil [492]

များစွာသော စိတ်တို့အတွက် အပြစ်တရား၏အစနှင့် ၎င်းတည်ရှိနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ များစွာသော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဆိုးယုတ်ခြင်း၏ အလုပ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝေဒနာနှင့် ပျက်စီးခြင်း၏ ရလဒ်များနှင့်တကွ မြင်တွေ့နေကြရပြီး၊ ဉာဏ်ပညာ၊ တန်ခိုးနှင့် မေတ္တာတော်၌ အနန္တဖြစ်တော်မူသော အရှင်တစ်ပါး၏ အချုပ်အခြာအာဏာအောက်တွင် ဤအရာအားလုံး မည်သို့တည်ရှိနိုင်သနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။

To many minds the origin of sin and the reason for its existence are a source of great perplexity. They see the work of evil, with its terrible results of woe and desolation, and they question how all this can exist under the sovereignty of One who is infinite in wisdom, in power, and in love.

ဤနေရာတွင် သူတို့သည် ရှင်းပြချက်မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သူတို့၏ မသေချာမရေရာမှုနှင့် သံသယများ၌ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပြီး ကယ်တင်ခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အမှန်တရားများကို သူတို့မျက်စိကွယ်နေကြသည်။ အပြစ်တရား တည်ရှိခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ စူးစမ်းရှာဖွေရာတွင် ဘုရားသခင် ဘယ်သောအခါမျှ မဖော်ပြခဲ့သောအရာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသူများ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ အခက်အခဲများအတွက် အဖြေကို မတွေ့ရှိကြပေ။ သံသယဖြစ်ရန်နှင့် အပြစ်ရှာရန် စိတ်သဘောထားရှိသူများသည် ဤအရာကို သန့်ရှင်းသော ကျမ်းစာ၏ စကားများကို ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။ သို့သော် အခြားသူများမှာမူ ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်၊ ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးပုံ သဘောသဘာဝနှင့် အပြစ်တရားကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာ၌ ကျင့်သုံးသော မူဝါဒများနှင့်ပတ်သက်၍ သမ္မာကျမ်းစာ၏ သွန်သင်ချက်များကို အစဉ်အလာနှင့် မှားယွင်းစွာ ဘာသာပြန်ဆိုမှုများက ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် မကောင်းမှု၏ ကြီးမားသော ပြဿနာကို ကျေနပ်လောက်အောင် နားမလည်နိုင်ကြပေ။

Here is a mystery of which they find no explanation. And in their uncertainty and doubt they are blinded to truths plainly revealed in God’s word and essential to salvation. There are those who, in their inquiries concerning the existence of sin, endeavor to search into that which God has never revealed; hence they find no solution of their difficulties; and such as are actuated by a disposition to doubt and cavil seize upon this as an excuse for rejecting the words of Holy Writ. Others, however, fail of a satisfactory understanding of the great problem of evil, from the fact that tradition and misinterpretation have obscured the teaching of the Bible concerning the character of God, the nature of His government, and the principles of His dealing with sin.

အပြစ်တရား၏ အစကို ရှင်းပြရန်အတွက် ၎င်းတည်ရှိနေရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါ။ သို့သော် အပြစ်တရား၏ အစနှင့် နောက်ဆုံးစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာတို့ကို ကောင်းစွာနားလည်နိုင်ပြီး၊ မကောင်းမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ကိုယ်တော်၏ လုပ်ဆောင်မှု အားလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ကျေးဇူးပြုခြင်းကို အပြည့်အဝ ထင်ရှားစေနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်တရား [၄၉၃] ဝင်ရောက်လာခြင်းအတွက် မည်သို့မျှ တာဝန်မရှိကြောင်း၊ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်ပွားရန် အကြောင်းဖန်လာအောင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို မတရားသဖြင့် ရုပ်သိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးခြင်း၌ ချို့ယွင်းချက်မရှိကြောင်း ကျမ်းစာ၌ သင်ကြားထားသည်ထက် ပို၍ရှင်းလင်းသောအရာ မရှိပါ။ အပြစ်တရားသည် ဖိတ်ကြားခြင်းမရှိဘဲ ရောက်လာသူဖြစ်ပြီး၊ သူ၏တည်ရှိမှုအတွက် အကြောင်းရင်းပေး၍မရပါ။ ၎င်းသည် နားမလည်နိုင်ဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး၊ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပေ။ ၎င်းကို ခွင့်လွှတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ၎င်းကို ကာကွယ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းအတွက် အကြောင်းပြချက်ကို ရှာတွေ့နိုင်လျှင် သို့မဟုတ် ၎င်း၏တည်ရှိမှုအတွက် အကြောင်းရင်းကို ပြသနိုင်လျှင်၊ ၎င်းသည် အပြစ်ဟု ခေါ်ဆိုရန် မထိုက်တန်တော့ပေ။ အပြစ်တရားအတွက် ကျွန်ုပ်တို့၏ တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ ပေးထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် “တရားတော်ကို လွန်ကျူးခြင်း” ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးခြင်း၏ အခြေခံဖြစ်သော မေတ္တာတရား၏ ကြီးမားသော ပညတ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အခြေခံမူတစ်ရပ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

It is impossible to explain the origin of sin so as to give a reason for its existence. Yet enough may be understood concerning both the origin and the final disposition of sin to make fully manifest the justice and benevolence of God in all His dealings with evil. Nothing is more plainly taught in Scripture than that God was in no [493] wise responsible for the entrance of sin; that there was no arbitrary withdrawal of divine grace, no deficiency in the divine government, that gave occasion for the uprising of rebellion. Sin is an intruder, for whose presence no reason can be given. It is mysterious, unaccountable; to excuse it is to defend it. Could excuse for it be found, or cause be shown for its existence, it would cease to be sin. Our only definition of sin is that given in the word of God; it is “the transgression of the law;” it is the outworking of a principle at war with the great law of love which is the foundation of the divine government.

၄၁၉

419

၄၂၀ ကြီးမားသော ပဋိပက္ခ

420 The Great Controversy

မကောင်းမှု မဝင်ရောက်မီအချိန်က စကြဝဠာ တစ်ခွင်လုံးတွင် ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ရှိခဲ့သည်။ အရာအားလုံးသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ အလိုတော်နှင့်အညီ စုံလင်စွာ သဟဇာတ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို ချစ်သောမေတ္တာသည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်၍ အချင်းချင်း ချစ်သောမေတ္တာသည် ဘက်လိုက်မှုကင်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ တစ်ပါးတည်းသောသားတော်၊ နှုတ်ကပတ်တော်တည်းဟူသော ခရစ်တော်သည် ထာဝရအဘနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်တော်မူ၏။ သဘာဝတရား၌လည်းကောင်း၊ စရိုက်တော်၌လည်းကောင်း၊ ရည်ရွယ်ချက်၌လည်းကောင်း တစ်ပါးတည်းဖြစ်တော်မူ၏။ ဘုရားသခင်၏ အကြံအစည်တော်များနှင့် ရည်ရွယ်ချက်အားလုံးကို အပြည့်အဝ သိရှိနားလည်နိုင်သော စကြဝဠာတစ်ခုလုံး၌ တစ်ပါးတည်းသော သတ္တဝါဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်အားဖြင့် အဘသည် ကောင်းကင်တမန်များအားလုံးကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ “ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိသမျှသော အရာတို့သည် ... ရာဇပလ္လင်ဖြစ်စေ၊ အစိုးရခြင်းဖြစ်စေ၊ အာဏာစက်ဖြစ်စေ၊ တန်ခိုးဖြစ်စေ၊ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဖန်ဆင်းတော်မူခြင်း ဖြစ်၏” (ကောလောသဲ ၁:၁၆)။ ခရစ်တော်သည် အဘနှင့် တန်းတူဖြစ်တော်မူသောကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခွင်လုံးသည် ကိုယ်တော်ကို သစ္စာခံကြသည်။

Before the entrance of evil there was peace and joy throughout the universe. All was in perfect harmony with the Creator’s will. Love for God was supreme, love for one another impartial. Christ the Word, the Only Begotten of God, was one with the eternal Father,— one in nature, in character, and in purpose,—the only being in all the universe that could enter into all the counsels and purposes of God. By Christ the Father wrought in the creation of all heavenly beings. “By Him were all things created, that are in heaven, ... whether they be thrones, or dominions, or principalities, or powers” (Colossians 1:16); and to Christ, equally with the Father, all heaven gave allegiance.

မေတ္တာတရား၏ ပညတ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးခြင်း၏ အခြေခံဖြစ်သောကြောင့်၊ ဖန်ဆင်းခံသတ္တဝါ အားလုံး၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းမူဝါဒများနှင့် စုံလင်စွာ ကိုက်ညီမှုအပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သတ္တဝါအားလုံးထံမှ မေတ္တာပါသော အမှုတော်ကို လိုလားတော်မူ၏။ ထိုအမှုတော်သည် ကိုယ်တော်၏ စရိုက်တော်ကို ထက်သန်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာသော ရိုသေလေးစားမှု ဖြစ်သည်။ အတင်းအကျပ် သစ္စာခံစေခြင်းကို ကိုယ်တော် နှစ်သက်တော်မမူ။ လူတိုင်းအား မိမိဆန္ဒအလျောက် အမှုတော်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်စေရန် လွတ်လပ်သော အလိုဆန္ဒကို ပေးသနားတော်မူ၏။

The law of love being the foundation of the government of God, the happiness of all created beings depended upon their perfect accord with its great principles of righteousness. God desires from all His creatures the service of love—homage that springs from an intelligent appreciation of His character. He takes no pleasure in a forced allegiance, and to all He grants freedom of will, that they may render Him voluntary service.

သို့သော် ဤလွတ်လပ်ခွင့်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ရန် ရွေးချယ်သော တစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ အပြစ်တရားသည် ခရစ်တော်ပြီးလျှင် ဘုရားသခင်၏ အချီးမြှောက်ဆုံးကို ခံရ၍ ကောင်းကင် [၄၉၄] သားများထဲတွင် အာဏာနှင့် ဘုန်းအသရေ၌ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ရှိနေသူထံမှ စတင်ခဲ့သည်။ မကျဆုံးမီအချိန်က လူစီဖာသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော၊ ဖုံးအုပ်သော ခေရုဗိမ်များတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်ခဲ့သည်။ “အရှင်ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ သင်သည် ပုံသဏ္ဌာန်တော်ကို ပြည့်စုံစေ၍ ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံလျက်၊ အလွန်အလှနှင့် ပြည့်စုံ၏။ သင်သည် ဘုရားသခင်၏ ဥယျာဉ်တော်၊ ဧဒင်ဥယျာဉ်၌ ရှိ၏။ အဖိုးတန်သော ကျောက်အမျိုးမျိုးတို့သည် သင့်ကို ဖုံးအုပ်လျက်ရှိ၏။ ... သင်သည် အုပ်မိုးသော ခေရုဗိမ်ဖြစ်၏။ သင့်ကို ငါခန့်ထား၏။ သင်သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော တောင်တော်ပေါ်မှာ ရှိ၍၊ မီးကျောက်များအလယ်၌ လှည့်လည်၏။ သင်သည် ဖန်ဆင်းခံရသောနေ့မှစ၍၊ မတရားသောအမှု မပေါ်မီတိုင်အောင်၊ သင်၏ လမ်းခရီးတို့၌ စုံလင်ခြင်းရှိ၏။” ယေဇကျေလ ၂၈:၁၂-၁၅။

But there was one that chose to pervert this freedom. Sin originated with him who, next to Christ, had been most honored of God and who stood highest in power and glory among the inhabitants of [494] heaven. Before his fall, Lucifer was first of the covering cherubs, holy and undefiled. “Thus saith the Lord God; Thou sealest up the sum, full of wisdom, and perfect in beauty. Thou hast been in Eden the garden of God; every precious stone was thy covering.... Thou art the anointed cherub that covereth; and I have set thee so: thou wast upon the holy mountain of God; thou hast walked up and down in the midst of the stones of fire. Thou wast perfect in thy ways from the day that thou wast created, till iniquity was found in thee.” Ezekiel 28:12-15.

လူစီဖာသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရလျက်၊ ကောင်းကင်တမန် အပေါင်းတို့၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ခံရလျက်၊ သူ၏ မြင့်မြတ်သော တန်ခိုးများကို အခြားသူများကို ကောင်းချီးပေးရန်နှင့် ဖန်ဆင်းရှင်ကို ဘုန်းတော်ထင်ရှားစေရန် အသုံးပြုလျက် ဆက်လက်ရှိနေနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပရောဖက်က “သင်၏ အလှကြောင့် သင့်စိတ်နှလုံးသည် ထောင်လွှား၏။ သင်၏ တောက်ပခြင်းကြောင့် သင်၏ ဉာဏ်ပညာကို ဖျက်ဆီးလေပြီ” ဟု ဆိုသည်။ အခန်းငယ် ၁၇။ လူစီဖာသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှောက်စားလိုသော ဆန္ဒကို လိုက်လျောလာခဲ့သည်။ “သင်သည် ဘုရားသခင်၏ စိတ်နှလုံးကဲ့သို့ သင်၏ စိတ်နှလုံးကို ပြုပြီ။” “သင်က ... ငါသည် ဘုရားသခင်၏ ကြယ်များအပေါ်မှာ ငါ၏ ရာဇပလ္လင်ကို မြှောက်မည်။ စည်းဝေးရာတောင်ပေါ်မှာ ငါထိုင်မည်။ ... ငါသည် မိုးတိမ်အမြင့်ထက် တက်မည်။ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားနှင့် တူမည်ဟု ဆို၏။” အခန်းငယ် ၆။ ဟေရှာယ ၁၄:၁၃၊ ၁၄။ ဘုရားသခင်သည် မိမိသတ္တဝါတို့၏ စိတ်နှလုံးနှင့် သစ္စာခံမှုတို့တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်စေရန် ကြိုးစားမည့်အစား၊ လူစီဖာသည် သူတို့၏ အမှုတော်နှင့် ရိုသေလေးစားမှုကို မိမိကိုယ်တိုင်ရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အနန္တတန်ခိုးရှင်အဘသည် မိမိ၏ သားတော်အား ချီးမြှောက်သော ဂုဏ်တော်ကို တပ်မက်လျက်၊ ဤကောင်းကင်တမန်မင်းသည် ခရစ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ကိုင်တွယ်နိုင်သော အခွင့်အာဏာကို ရရှိရန် တောင့်တခဲ့သည်။

Lucifer might have remained in favor with God, beloved and honored by all the angelic host, exercising his noble powers to bless others and to glorify his Maker. But, says the prophet, “Thine heart was lifted up because of thy beauty, thou hast corrupted thy wisdom by reason of thy brightness.” Verse 17. Little by little, Lucifer came to indulge a desire for self-exaltation. “Thou hast set thine heart as the heart of God.” “Thou hast said, ... I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation....I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the Most High.” Verse 6; Isaiah 14:13, 14. Instead of seeking to make God supreme in the affections and allegiance of His creatures, it was Lucifer’s endeavor to win their service and homage to himself. And coveting the honor which the infinite Father had bestowed upon His Son, this prince of angels aspired to power which it was the prerogative of Christ alone to wield.

ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခွင်လုံးသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ ဘုန်းတော်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်ကို ဤသို့ ချီးမြှောက်သည့်အခါတိုင်း၊ အရာအားလုံးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သဟဇာတဖြစ်မှုကို ဖျက်ဆီးသည့် မညီညွတ်သော အသံတစ်သံ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဖန်ဆင်းရှင်၏ အစီအစဉ်နှင့် ဆန့်ကျင်လျက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှောက်စားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို အမြင့်မြတ်ဆုံးထားသူတို့၏ စိတ်၌ မကောင်းသောအရာ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်စိတ် ပေါ်ပေါက်စေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကြံပေးအဖွဲ့သည် လူစီဖာကို တောင်းပန်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ ကြီးမြတ်ခြင်း၊ ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ တရားမျှတခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်သည် သန့်ရှင်း၍ မပြောင်းလဲနိုင်သော သဘောသဘာဝရှိကြောင်းကို သူ၏ရှေ့မှောက်၌ တင်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ စည်းစနစ်ကို ကိုယ်တော်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုစည်းစနစ်မှ လမ်းလွဲသွားခြင်းသည် လူစီဖာကို မိမိ၏ ဖန်ဆင်းရှင်အား အရှက်ရစေပြီး၊ မိမိကိုယ်ကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အနန္တမေတ္တာနှင့် ကရုဏာတော်ဖြင့် ပေးသော သတိပေးချက်သည် သူ၏ ပုန်ကန်လိုသောစိတ်ကိုသာ ပို၍နိုးကြားစေခဲ့သည်။ လူစီဖာသည် ခရစ်တော်အပေါ် မနာလိုစိတ်ကို အောင်နိုင်ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး၊ ပို၍ ပြတ်သားလာခဲ့သည်။

All heaven had rejoiced to reflect the Creator’s glory and to show forth His praise. And while God was thus honored, all had been peace and gladness. But a note of discord now marred the celestial harmonies. The service and exaltation of self, contrary to the Creator’s plan, awakened forebodings of evil in minds to whom God’s glory was supreme. The heavenly councils pleaded with Lucifer. The Son of God presented before him the greatness, the goodness, and the justice of the Creator, and the sacred, unchanging nature of His law. God Himself had established the order of heaven; and in departing from it, Lucifer would dishonor his Maker, and [495] bring ruin upon himself. But the warning, given in infinite love and mercy, only aroused a spirit of resistance. Lucifer allowed jealousy of Christ to prevail, and he became the more determined.

မိမိ၏ ဘုန်းအသရေအပေါ် ဂုဏ်ယူခြင်းသည် အာဏာကို ရရှိလိုသော ဆန္ဒကို ပို၍ကြီးထွားစေခဲ့သည်။ လူစီဖာအား ပေးအပ်ထားသော မြင့်မြတ်သည့် ဂုဏ်ထူးဝိသေသများသည် ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်တော်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း မခံရဘဲ၊ ဖန်ဆင်းရှင်အပေါ် ကျေးဇူးတင်ခြင်း လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် မိမိ၏ တောက်ပခြင်းနှင့် မြင့်မြတ်ခြင်းတို့၌ ဝါကြွားခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်ရန် တောင့်တခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်တမန် အပေါင်းတို့၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ခံရသည်။ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် သူ၏အမိန့်ကို နာခံရန် ဝမ်းမြောက်ကြပြီး၊ သူသည် အခြားသူများထက် ဉာဏ်ပညာနှင့် ဘုန်းအသရေတို့ဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အသိအမှတ်ပြုထားသော အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး၊ အဘနှင့် အာဏာနှင့် တန်ခိုး၌ တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ အကြံပေးအဖွဲ့ အားလုံးတွင် ခရစ်တော် ပါဝင်နေသော်လည်း၊ လူစီဖာကိုမူ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များတွင် ဤသို့ ပါဝင်ခွင့်မပြုပေ။ “အဘယ်ကြောင့် ခရစ်တော်သည် အာဏာကို ရရှိရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူသည် လူစီဖာထက် ပို၍ ချီးမြှောက်ခံရရသနည်း။” ဟု ဤတန်ခိုးကြီးသော ကောင်းကင်တမန်က မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။

Pride in his own glory nourished the desire for supremacy. The high honors conferred upon Lucifer were not appreciated as the gift of God and called forth no gratitude to the Creator. He gloried in his brightness and exaltation, and aspired to be equal with God. He was beloved and reverenced by the heavenly host. Angels delighted to execute his commands, and he was clothed with wisdom and glory above them all. Yet the Son of God was the acknowledged Sovereign of heaven, one in power and authority with the Father. In all the councils of God, Christ was a participant, while Lucifer was not permitted thus to enter into the divine purposes. “Why,” questioned this mighty angel, “should Christ have the supremacy? Why is He thus honored above Lucifer?”

ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက်၊ လူစီဖာသည် ကောင်းကင်တမန်တို့အကြား မကျေနပ်သောစိတ်ကို ဖြန့်ကျက်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ အလုပ်လုပ်ပြီး၊ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေဟန်ဆောင်လျက်၊ သူ၏အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်များကို အုပ်စိုးသော ပညတ်တော်များအပေါ် မကျေနပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် မလိုအပ်ဘဲ ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်နေသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူတို့၏ သဘာဝသည် သန့်ရှင်းသောကြောင့်၊ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် မိမိတို့၏ အလိုဆန္ဒအတိုင်းသာ နာခံသင့်သည်ဟု သူက တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ကို အမြင့်ဆုံးဂုဏ်ထူးပေးခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိကို မတရားဆက်ဆံသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းအားဖြင့် မိမိအတွက် စာနာမှုကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် အာဏာနှင့် ဂုဏ်ထူးကို ပိုမိုရရှိရန် ရည်ရွယ်ခြင်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှောက်စားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် လွတ်လပ်မှုကို ရရှိစေရန်နှင့် ဤနည်းအားဖြင့် သူတို့သည် ပို၍ မြင့်မြတ်သော တည်ရှိမှု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်ဟု သူက အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

Leaving his place in the immediate presence of God, Lucifer went forth to diffuse the spirit of discontent among the angels. Working with mysterious secrecy, and for a time concealing his real purpose under an appearance of reverence for God, he endeavored to excite dissatisfaction concerning the laws that governed heavenly beings, intimating that they imposed an unnecessary restraint. Since their natures were holy, he urged that the angels should obey the dictates of their own will. He sought to create sympathy for himself by representing that God had dealt unjustly with him in bestowing supreme honor upon Christ. He claimed that in aspiring to greater power and honor he was not aiming at self-exaltation, but was seeking to secure liberty for all the inhabitants of heaven, that by this means they might attain to a higher state of existence.

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ကြီးမားသော ကရုဏာတော်ဖြင့် လူစီဖာကို ကြာရှည်စွာ သည်းခံတော်မူခဲ့သည်။ သူသည် မကျေနပ်သောစိတ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စတင်ခံစားမိချိန်တွင် သူ့အား အဆင့်မြင့်သော နေရာမှ ချက်ချင်း မချမြှောက်ခဲ့ပေ။ သူသည် သစ္စာရှိသော ကောင်းကင်တမန်များရှေ့တွင် မိမိ၏ မှားယွင်းသော တောင်းဆိုချက်များကို တင်ပြစတင်ချိန်တွင်လည်း မချမြှောက်ခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံတွင် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ ဆက်လက်ထားရှိခဲ့သည်။ နောင်တရပြီး နာခံမည်ဆိုလျှင် ခွင့်လွှတ်ပေးမည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ သူ့ကို အမှားကို သိမြင်စေရန်အတွက် အနန္တမေတ္တာနှင့် ဉာဏ်ပညာသာလျှင် စီမံနိုင်သော ကြိုးပမ်းမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ မကျေနပ်သောစိတ်ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ လူစီဖာကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူသည် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို အစက နားမလည်ခဲ့ပေ။ မိမိ၏ ခံစားချက်တို့၏ အစစ်အမှန် သဘောသဘာဝကို သူနားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ မကျေနပ်ချက်သည် အကြောင်းမဲ့ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည့်အခါ၊ လူစီဖာသည် မိမိမှာ မှားယွင်းနေကြောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များသည် တရားမျှတကြောင်း၊ နှင့် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးရှေ့တွင် ၎င်းတို့ကို ထိုသို့ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံသင့်ကြောင်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသာ ထိုသို့ပြုခဲ့ပါက၊ သူကိုယ်တိုင်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များစွာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေမည်။ သူသည် ထိုအချိန်တွင် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုကို အပြည့်အဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် အုပ်မိုးသော ခေရုဗိမ်နေရာကို စွန့်ခွာခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လာရန် ဆန္ဒရှိပါက၊ ဖန်ဆင်းရှင်၏ ဉာဏ်ပညာကို ဝန်ခံကာ၊ ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားသော အစီအစဉ်တွင် သတ်မှတ်ပေးထားသော နေရာ၌ ကျေနပ်စွာ နေထိုင်မည်ဆိုပါက၊ သူသည် ရာထူးတွင် ပြန်လည်ခန့်အပ်ခံရနိုင်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော် မာနတရားက သူ့ကို နာခံခြင်းမပြုရန် တားမြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ လမ်းစဉ်ကို ခိုင်မာစွာ ကာကွယ်ခဲ့ပြီး၊ နောင်တရရန် မလိုဟု ဆိုကာ၊ ကြီးမားသော ပဋိပက္ခတွင် မိမိ၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်၌ လုံးဝရပ်တည်ခဲ့သည်။

God in His great mercy bore long with Lucifer. He was not immediately degraded from his exalted station when he first indulged [496] the spirit of discontent, nor even when he began to present his false claims before the loyal angels. Long was he retained in heaven. Again and again he was offered pardon on condition of repentance and submission. Such efforts as only infinite love and wisdom could devise were made to convince him of his error. The spirit of discontent had never before been known in heaven. Lucifer himself did not at first see whither he was drifting; he did not understand the real nature of his feelings. But as his dissatisfaction was proved to be without cause, Lucifer was convinced that he was in the wrong, that the divine claims were just, and that he ought to acknowledge them as such before all heaven. Had he done this, he might have saved himself and many angels. He had not at this time fully cast off his allegiance to God. Though he had forsaken his position as covering cherub, yet if he had been willing to return to God, acknowledging the Creator’s wisdom, and satisfied to fill the place appointed him in God’s great plan, he would have been reinstated in his office. But pride forbade him to submit. He persistently defended his own course, maintained that he had no need of repentance, and fully committed himself, in the great controversy, against his Maker.

သူ၏ ထူးချွန်သော စိတ်စွမ်းအား အားလုံးသည် ယခုအခါတွင် သူ၏အမိန့်အောက်တွင် ရှိခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်များ၏ စာနာမှုကို ရရှိရန်၊ လှည့်ဖြားခြင်း အလုပ်အတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ခရစ်တော်က သူ့ကို သတိပေးပြီး အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့သည့် အချက်ကိုပင် သူ၏သစ္စာဖောက် ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် အသုံးပြုရန် လိမ်လည်ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သူ့ကို အချစ်ဆုံးနှင့် အယုံကြည်ဆုံးသော သူများထံတွင်၊ စာတန်သည် မိမိမှာ မတရားသဖြင့် အပြစ်ပေးခံရကြောင်း၊ မိမိ၏ ရာထူးကို လေးစားမှုမရှိကြောင်းနှင့် မိမိ၏ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ခံရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ စကားများကို မှားယွင်းစွာ ဖော်ပြရာမှသည် လိမ်လည်ပြောဆိုခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်မမှန်သော စကားများအထိ သူရောက်ရှိသွားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ကောင်းကင်ဘုံရှိ သတ္တဝါများရှေ့တွင် အရှက်ရစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည်။ မိမိနှင့် သစ္စာရှိသော ကောင်းကင်တမန်များအကြားတွင် မှားယွင်းသော ပြဿနာကို ဖန်တီးရန်လည်း သူကြိုးစားခဲ့သည်။ သူဖျက်ဆီး၍ မရဘဲ သူ၏ဘက်သို့ လုံးဝမပါလာနိုင်သူ မှန်သမျှကို ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိကြောင်း စွပ်စွဲခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နေသော အလုပ်ကိုပင် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိသူများအပေါ်တွင် စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို မတရားဆက်ဆံသည်ဟု စွပ်စွဲချက်ကို ထောက်ခံရန်အတွက် ဖန်ဆင်းရှင်၏ စကားနှင့် လုပ်ရပ်များကို မှားယွင်းစွာ ဖော်ပြခြင်းသို့ ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပေါ်လစီမှာ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် ပတ်သက်၍ သိမ်မွေ့သော ငြင်းခုံမှုများဖြင့် ကောင်းကင်တမန်များကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေရန် ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းသောအရာ မှန်သမျှကို လျှို့ဝှက်ချက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပြီး၊ ပရိယာယ်များသော အလွဲသုံးစားမှုဖြင့် ယေဟောဝါဘုရားသခင်၏ ရှင်းလင်းသော မိန့်မှာချက်များကို သံသယဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ စီမံအုပ်ချုပ်မှုနှင့် နီးကပ်သော သူ၏ မြင့်မားသော ရာထူးသည် သူ၏ပြောဆိုချက်များကို ပို၍ အလေးပေးစေပြီး၊ များစွာသောသူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အာဏာကို ပုန်ကန်ရာတွင် သူနှင့်အတူ ပူးပေါင်းလာကြသည်။

All the powers of his master mind were now bent to the work of deception, to secure the sympathy of the angels that had been under his command. Even the fact that Christ had warned and counseled him was perverted to serve his traitorous designs. To those whose loving trust bound them most closely to him, Satan had represented that he was wrongly judged, that his position was not respected, and that his liberty was to be abridged. From misrepresentation of the words of Christ he passed to prevarication and direct falsehood, accusing the Son of God of a design to humiliate him before the inhabitants of heaven. He sought also to make a false issue between himself and the loyal angels. All whom he could not subvert and bring fully to his side he accused of indifference to the interests of heavenly beings. The very work which he himself was doing he charged upon those who remained true to God. And to sustain [497] his charge of God’s injustice toward him, he resorted to misrepresentation of the words and acts of the Creator. It was his policy to perplex the angels with subtle arguments concerning the purposes of God. Everything that was simple he shrouded in mystery, and by artful perversion cast doubt upon the plainest statements of Jehovah. His high position, in such close connection with the divine administration, gave greater force to his representations, and many were induced to unite with him in rebellion against Heaven’s authority.

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ဉာဏ်ပညာတော်ဖြင့် စာတန်သည် မကျေနပ်သောစိတ်က ပုန်ကန်မှုအဖြစ် ရင့်ကျက်လာသည်အထိ သူ၏လုပ်ငန်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ အစီအစဉ်များကို အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် လိုအပ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သော သဘောသဘာဝနှင့် သွားရာလမ်းကို အားလုံးက မြင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ လူစီဖာသည် အုပ်မိုးသော ခေရုဗိမ်အဖြစ် အလွန်ချီးမြှောက်ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသားများ၏ အချစ်ကို အလွန်ရရှိခဲ့ပြီး သူတို့အပေါ် သူ၏သြဇာအာဏာသည် ကြီးမားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် ရှိသူများသာမက ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်းထားသော လောကကြီးအားလုံးကိုပါ ပါဝင်သည်။ ထို့ကြောင့် စာတန်သည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကောင်းကင်တမန်များကို ပုန်ကန်မှုတွင် မိမိနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်နိုင်လျှင် အခြားလောကများကိုပါ ခေါ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။ သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ရရှိရန်အတွက် ပရိယာယ်နှင့် လှည့်ဖြားခြင်းကို အသုံးပြု၍ ပြဿနာ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ကို သူက လိမ္မာပါးနပ်စွာ တင်ပြခဲ့သည်။ သူ၏ လှည့်ဖြားနိုင်စွမ်းသည် အလွန်ကြီးမားခဲ့ပြီး၊ လိမ်လည်မှုဟူသော ဝတ်ရုံဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ခြင်းဖြင့် သူသည် အားသာချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သစ္စာရှိသော ကောင်းကင်တမန်များပင်လျှင် သူ၏စရိုက်ကို အပြည့်အဝ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ကြဘဲ သူ၏အလုပ်သည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေသည်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

God in His wisdom permitted Satan to carry forward his work, until the spirit of disaffection ripened into active revolt. It was necessary for his plans to be fully developed, that their true nature and tendency might be seen by all. Lucifer, as the anointed cherub, had been highly exalted; he was greatly loved by the heavenly beings, and his influence over them was strong. God’s government included not only the inhabitants of heaven, but of all the worlds that He had created; and Satan thought that if he could carry the angels of heaven with him in rebellion, he could carry also the other worlds. He had artfully presented his side of the question, employing sophistry and fraud to secure his objects. His power to deceive was very great, and by disguising himself in a cloak of falsehood he had gained an advantage. Even the loyal angels could not fully discern his character or see to what his work was leading.

စာတန်သည် အလွန်ချီးမြှောက်ခံခဲ့ရပြီး သူ၏လုပ်ရပ်အားလုံးသည် လျှို့ဝှက်ချက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့် သူ၏အလုပ်၏ စစ်မှန်သောသဘောသဘာဝကို ကောင်းကင်တမန်များအား ဖော်ပြရန်မှာ ခက်ခဲခဲ့သည်။ အပြည့်အဝ မဖွံ့ဖြိုးမီအချိန်အထိ အပြစ်တရားသည် သူဖြစ်သည့်အတိုင်း ဆိုးယုတ်သည့်အရာအဖြစ် မပေါ်လွင်ခဲ့ပေ။ ယခင်က ဘုရားသခင်၏ စကြဝဠာတွင် ၎င်းအတွက် နေရာမရှိခဲ့ဘဲ၊ သန့်ရှင်းသော သတ္တဝါတို့သည် ၎င်း၏ သဘောသဘာဝနှင့် ဆိုးယုတ်မှုကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဘေးဖယ်ထားခြင်းမှ ရလဒ်ဆိုးများကို သူတို့ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ကြပေ။ စာတန်သည် အစပိုင်းတွင် သူ၏လုပ်ငန်းကို ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိကြောင်း အယောင်ဆောင်၍ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို မြှင့်တင်ရန်၊ ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးခြင်းကို ခိုင်မာစေရန်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံရှိ သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူ၏အောက်တွင်ရှိသော ကောင်းကင်တမန်များ၏ စိတ်ထဲသို့ မကျေနပ်မှုကို သွတ်သွင်းနေစဉ်မှာပင်၊ သူသည် မကျေနပ်မှုကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေဟန်ဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်စွာ အယောင်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးခြင်း၏ စည်းစနစ်နှင့် ပညတ်တော်များတွင် အပြောင်းအလဲများ ပြုလုပ်ရန် သူတိုက်တွန်းသည့်အခါ၊ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် သဟဇာတဖြစ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

Satan had been so highly honored, and all his acts were so clothed with mystery, that it was difficult to disclose to the angels the true nature of his work. Until fully developed, sin would not appear the evil thing it was. Heretofore it had had no place in the universe of God, and holy beings had no conception of its nature and malignity. They could not discern the terrible consequences that would result from setting aside the divine law. Satan had, at first, concealed his work under a specious profession of loyalty to God. He claimed to be seeking to promote the honor of God, the stability of His government, and the good of all the inhabitants of heaven. While instilling discontent into the minds of the angels [498] under him, he had artfully made it appear that he was seeking to remove dissatisfaction. When he urged that changes be made in the order and laws of God’s government, it was under the pretense that these were necessary in order to preserve harmony in heaven.

အပြစ်တရားနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် သမ္မာတရားကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်။ စာတန်သည် ဘုရားသခင် မသုံးနိုင်သောအရာကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ ချော့မော့ခြင်းနှင့် လှည့်ဖြားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို အမှားအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တမန်များရှေ့တွင် ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးမှု အစီအစဉ်ကို မှားယွင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်ဘုံရှိသူများအပေါ် ပညတ်တော်များနှင့် စည်းကမ်းချက်များကို ချမှတ်ရာတွင် တရားမျှတမှု မရှိကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ သတ္တဝါတို့ထံမှ နာခံမှုကို တောင်းဆိုရာတွင် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ချီးမြှောက်ခံရရန်သာ ရည်ရွယ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးမှုသည် တရားမျှတပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်သည် စုံလင်ကြောင်းကို ကောင်းကင်ဘုံသားများသာမက လောကအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သက်သေပြရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ စာတန်သည် သူကိုယ်တိုင် စကြဝဠာ၏ အကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟု ထင်ရအောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ နေရာယူသူ၏ စစ်မှန်သော စရိုက်တော်နှင့် သူ၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်ကို အားလုံးက နားလည်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ဆိုးယုတ်သော လုပ်ရပ်များဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေရန် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

In His dealing with sin, God could employ only righteousness and truth. Satan could use what God could not—flattery and deceit. He had sought to falsify the word of God and had misrepresented His plan of government before the angels, claiming that God was not just in laying laws and rules upon the inhabitants of heaven; that in requiring submission and obedience from His creatures, He was seeking merely the exaltation of Himself. Therefore it must be demonstrated before the inhabitants of heaven, as well as of all the worlds, that God’s government was just, His law perfect. Satan had made it appear that he himself was seeking to promote the good of the universe. The true character of the usurper, and his real object, must be understood by all. He must have time to manifest himself by his wicked works.

မိမိ၏ လုပ်ဆောင်ချက်က ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော မညီညွတ်မှုကို စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် အုပ်စိုးခြင်းအပေါ် စွပ်စွဲခဲ့သည်။ မကောင်းမှုအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှု၏ ရလဒ်ဟု သူက ကြေညာခဲ့သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် ယေဟောဝါ၏ ဥပဒေများကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်ရန်ဖြစ်သည်ဟု သူက အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ တောင်းဆိုချက်များ၏ သဘောသဘာဝကို သက်သေပြရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်တွင် သူအဆိုပြုထားသော အပြောင်းအလဲများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြသရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ သူ၏ကိုယ်ပိုင် အလုပ်က သူ့ကို အပြစ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် အစကတည်းက သူသည် ပုန်ကန်ခြင်းမရှိဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးသည် လှည့်စားသူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ချသည်ကို မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။

The discord which his own course had caused in heaven, Satan charged upon the law and government of God. All evil he declared to be the result of the divine administration. He claimed that it was his own object to improve upon the statutes of Jehovah. Therefore it was necessary that he should demonstrate the nature of his claims, and show the working out of his proposed changes in the divine law. His own work must condemn him. Satan had claimed from the first that he was not in rebellion. The whole universe must see the deceiver unmasked.

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် ဆက်လက်မရှိနိုင်တော့ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးချိန်တွင်ပင်၊ အနန္တဉာဏ်ပညာတော်သည် စာတန်ကို မဖျက်ဆီးခဲ့ပေ။ မေတ္တာဖြင့် အမှုတော်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းသည်သာ ဘုရားသခင် လက်ခံနိုင်သောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်၏ သတ္တဝါတို့၏ သစ္စာခံမှုသည် ကိုယ်တော်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ကျေးဇူးပြုခြင်းကို ယုံကြည်မှုအပေါ် အခြေခံရမည်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် အခြားသောလောကတို့တွင် ရှိသူများသည် အပြစ်တရား၏ သဘောသဘာဝ သို့မဟုတ် ရလဒ်များကို နားလည်ရန် အဆင်သင့်မဖြစ်ကြသေးသဖြင့်၊ စာတန်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာတော်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပါက၊ သူတို့သည် မေတ္တာဖြင့်မဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို အမှုတော်ထမ်းဆောင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ လှည့်စားသူ၏ သြဇာအာဏာသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမည် မဟုတ်သလို၊ ပုန်ကန်လိုသောစိတ်ကိုလည်း အမြစ်ပြတ် မရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ မကောင်းမှုသည် ရင့်ကျက်လာရန် အခွင့်ပေးရမည်။ စကြဝဠာ တစ်ခုလုံး၏ အကျိုးအတွက်၊ အဆုံးမရှိသော ခေတ်ကာလများတစ်လျှောက်တွင် စာတန်သည် သူ၏မူဝါဒများကို ပို၍အပြည့်အဝ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရမည်၊ သို့မှသာ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးမှုအပေါ် သူ၏စွပ်စွဲချက်များကို ဖန်ဆင်းခံသတ္တဝါအားလုံးက သူတို့၏ စစ်မှန်သော အလင်း၌ မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာတော်၊ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်၏ မပြောင်းလဲနိုင်သော သဘောသဘာဝတို့ကို မည်သူမျှ မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိစေရပါ။

Even when it was decided that he could no longer remain in heaven, Infinite Wisdom did not destroy Satan. Since the service of love can alone be acceptable to God, the allegiance of His creatures must rest upon a conviction of His justice and benevolence. The inhabitants of heaven and of other worlds, being unprepared to comprehend the nature or consequences of sin, could not then have [499] seen the justice and mercy of God in the destruction of Satan. Had he been immediately blotted from existence, they would have served God from fear rather than from love. The influence of the deceiver would not have been fully destroyed, nor would the spirit of rebellion have been utterly eradicated. Evil must be permitted to come to maturity. For the good of the entire universe through ceaseless ages Satan must more fully develop his principles, that his charges against the divine government might be seen in their true light by all created beings, that the justice and mercy of God and the immutability of His law might forever be placed beyond all question.

စာတန်၏ ပုန်ကန်မှုသည် နောင်လာမည့် ခေတ်ကာလအားလုံးတွင် စကြဝဠာအတွက် သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်တရား၏ သဘောသဘာဝနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရလဒ်များအတွက် ထာဝရသက်သေခံချက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ စာတန်၏ အုပ်စိုးခြင်း၏ ရလဒ်သည် လူနှင့် ကောင်းကင်တမန်များအပေါ် မည်သို့သက်ရောက်မှုရှိမည်ကို ပြသခြင်းဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ အာဏာကို ဘေးဖယ်ထားခြင်း၏ အကျိုးဆက်မှာ မည်သို့ဖြစ်မည်ကို ပြသလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်တည်ရှိမှု၌ ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်းထားသော သတ္တဝါအားလုံး၏ သုခချမ်းသာသည် ဆက်စပ်နေကြောင်း သက်သေပြလိမ့်မည်။ ဤနည်းအားဖြင့် ပုန်ကန်မှု၏ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စမ်းသပ်ချက်၏ သမိုင်းကြောင်းသည် သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်ပညာရှိသူ အားလုံးအတွက် ထာဝရကာကွယ်ရေးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့ကို လွန်ကျူးခြင်း၏ သဘောသဘာဝနှင့် ပတ်သက်၍ အလိမ်ခံရခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်နှင့် အပြစ်ကျူးလွန်ခြင်းနှင့် ၎င်း၏ အပြစ်ပေးခြင်းခံရခြင်းမှ ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။

Satan’s rebellion was to be a lesson to the universe through all coming ages, a perpetual testimony to the nature and terrible results of sin. The working out of Satan’s rule, its effects upon both men and angels, would show what must be the fruit of setting aside the divine authority. It would testify that with the existence of God’s government and His law is bound up the well-being of all the creatures He has made. Thus the history of this terrible experiment of rebellion was to be a perpetual safeguard to all holy intelligences, to prevent them from being deceived as to the nature of transgression, to save them from committing sin and suffering its punishments.

ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပဋိပက္ခ၏ အဆုံးအထိ ကြီးမားသော နေရာယူသူသည် မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက်ကာကွယ်နေခဲ့သည်။ မိမိ၏ စာနာသူအားလုံးနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံ၏ နေရာများမှ နှင်ထုတ်ခံရမည်ဟု ကြေညာသောအခါ၊ ထိုပုန်ကန်သူခေါင်းဆောင်သည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ ပညတ်တော်ကို မိမိရွံရှာကြောင်း ရဲရင့်စွာ ကြေညာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ထိန်းချုပ်မှု မလိုအပ်ကြောင်းနှင့် သူတို့၏ အလိုအတိုင်း လွှတ်ထားသင့်ကြောင်း၊ ထိုအလိုသည် သူတို့ကို အမြဲတမ်း မှန်ကန်စွာ လမ်းပြလိမ့်မည်ဟု သူ၏ပြောဆိုချက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို သူတို့၏ လွတ်လပ်မှုကို ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ခြင်းအဖြစ် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့ပြီး၊ ပညတ်တော်များကို ပယ်ဖျက်ရန် မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ဤချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်လာလျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ တပ်မတော်သည် ပို၍မြင့်မြတ်သော၊ ပို၍ဘုန်းကြီးသော တည်ရှိမှု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

To the very close of the controversy in heaven the great usurper continued to justify himself. When it was announced that with all his sympathizers he must be expelled from the abodes of bliss, then the rebel leader boldly avowed his contempt for the Creator’s law. He reiterated his claim that angels needed no control, but should be left to follow their own will, which would ever guide them right. He denounced the divine statutes as a restriction of their liberty and declared that it was his purpose to secure the abolition of law; that, freed from this restraint, the hosts of heaven might enter upon a more exalted, more glorious state of existence.

စာတန်နှင့် သူ၏တပ်များသည် တညီတညွတ်တည်း သူတို့၏ ပုန်ကန်မှု၏ အပြစ်အားလုံးကို ခရစ်တော်အပေါ်သို့ ပစ်ချခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့ကို [၅၀၀] အပြစ်မပေးခဲ့ပါက သူတို့ဘယ်တော့မှ ပုန်ကန်ကြမည်မဟုတ်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့၏ မနာခံမှု၌ ခေါင်းမာပြီး ပုန်ကန်တတ်သူများ၊ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးခြင်းကို ဖျက်ဆီးရန် အချည်းနှီး ကြိုးစားသူများ၊ သို့သော် ဖိနှိပ်သော အာဏာ၏ အပြစ်မဲ့သော သားကောင်များဟု ဘုရားတရားမဲ့စွာ ပြောဆိုသူများ၊ ထိုပုန်ကန်သူကြီးနှင့် သူ၏ စာနာသူ အားလုံးတို့ကို နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံမှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။

With one accord, Satan and his host threw the blame of their rebellion wholly upon Christ, declaring that if they had not been [500] reproved, they would never have rebelled. Thus stubborn and defiant in their disloyalty, seeking vainly to overthrow the government of God, yet blasphemously claiming to be themselves the innocent victims of oppressive power, the archrebel and all his sympathizers were at last banished from heaven.

ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပုန်ကန်မှုကို လှုံ့ဆော်သော စိတ်ဓာတ်သည် ယခုအခါတွင်လည်း မြေကြီးပေါ်၌ ပုန်ကန်မှုကို လှုံ့ဆော်လျက်ရှိသည်။ စာတန်သည် ကောင်းကင်တမန်တို့နှင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော တူညီသည့် ပေါ်လစီကို လူတို့နှင့်လည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ယခုအခါ မနာခံသူများ၏ သားသမီးတို့တွင် စိုးမိုးလျက်ရှိသည်။ သူ့ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်၏ ချုပ်နှောင်မှုများကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားကြပြီး၊ ပညတ်တော်များကို လွန်ကျူးခြင်းဖြင့် လူတို့အား လွတ်လပ်မှုကို ပေးမည်ဟု ကတိပေးကြသည်။ အပြစ်ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ခြင်းသည် ယခုတိုင် အမုန်းတရားနှင့် ပုန်ကန်လိုသော စိတ်ဓာတ်ကို နိုးကြားစေသည်။ ဘုရားသခင်၏ သတိပေးချက်များကို ကိုယ်စိတ်နှလုံးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ စာတန်သည် လူတို့အား မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူတို့၏ အပြစ်ပြုခြင်း လမ်းစဉ်တွင် အခြားသူများ၏ စာနာမှုကို ရှာဖွေရန် ဦးဆောင်သည်။ သူတို့၏ အမှားများကို ပြုပြင်မည့်အစား၊ သူတို့သည် ပြစ်တင်ဝေဖန်သူအပေါ် အမျက်ဒေါသကို ဖန်တီးကြသည်မှာ သူသည်သာ အခက်အခဲ၏ တစ်ဦးတည်းသော အကြောင်းရင်းဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်သော အာဗေလခေတ်မှသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေတ်အထိ အပြစ်ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ရဲသူများအပေါ် ပြသခဲ့သော စိတ်ဓာတ်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။

The same spirit that prompted rebellion in heaven still inspires rebellion on earth. Satan has continued with men the same policy which he pursued with the angels. His spirit now reigns in the children of disobedience. Like him they seek to break down the restraints of the law of God and promise men liberty through transgression of its precepts. Reproof of sin still arouses the spirit of hatred and resistance. When God’s messages of warning are brought home to the conscience, Satan leads men to justify themselves and to seek the sympathy of others in their course of sin. Instead of correcting their errors, they excite indignation against the reprover, as if he were the sole cause of difficulty. From the days of righteous Abel to our own time such is the spirit which has been displayed toward those who dare to condemn sin.

ကောင်းကင်ဘုံ၌ သူကျင့်သုံးခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်ကို မှားယွင်းစွာ ဖော်ပြခြင်းဖြင့်၊ ကိုယ်တော်ကို ရက်စက်ပြီး အာဏာရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်စေခြင်းဖြင့် စာတန်သည် လူသားကို အပြစ်ပြုစေခဲ့သည်။ ထိုမျှထိ အောင်မြင်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဘုရားသခင်၏ မတရားသော ကန့်သတ်ချက်များသည် မိမိ၏ ပုန်ကန်မှုကဲ့သို့ပင် လူသားကိုလည်း ကျဆုံးစေခဲ့သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။

By the same misrepresentation of the character of God as he had practiced in heaven, causing Him to be regarded as severe and tyrannical, Satan induced man to sin. And having succeeded thus far, he declared that God’s unjust restrictions had led to man’s fall, as they had led to his own rebellion.

သို့သော် ထာဝရအရှင် ကိုယ်တော်တိုင်က ကိုယ်တော်၏ စရိုက်တော်ကို ဤသို့ ကြေညာတော်မူသည်။ “ထာဝရဘုရား၊ ထာဝရဘုရား၊ ကရုဏာတော်နှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ဘုရား၊ ကျေးဇူးပြုခြင်းနှင့် ပြည့်စုံတော်မူသော ဘုရား၊ စိတ်ရှည်တော်မူသော ဘုရား၊ ကရုဏာတော်နှင့် သစ္စာတရား တိုးပွားတော်မူသော ဘုရား၊ အပြစ်တို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူသော ဘုရား၊ သို့သော်လည်း အပြစ်ရှိသူကို အပြစ်ကင်းစင်သည်ဟု မမှတ်ဘဲ စစ်ဆေးစီရင်တော်မူသော ဘုရား။” ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၆၊ ၇။

But the Eternal One Himself proclaims His character: “The Lord God, merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty.” Exodus 34:6, 7.

စာတန်ကို ကောင်းကင်ဘုံမှ နှင်ထုတ်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ တရားမျှတမှုကို ကြေညာခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ ရာဇပလ္လင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ထိန်းသိမ်းတော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် လူသားသည် ဤအယူဖောက်ပြန်သော စိတ်ဓာတ်၏ လှည့်ဖြားမှုများကို လက်ခံခြင်းဖြင့် အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့သောအခါ၊ ဘုရားသခင်သည် ကျဆုံးသွားသော လူမျိုးအတွက် အသက်ပေးရန် ကိုယ်တော်၏ တစ်ပါးတည်းသော သားတော်ကို ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော်ကို သက်သေပြခဲ့သည်။ အပြစ်ဖြေခြင်း၌ ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်သည် ထင်ရှားလာသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ကြီးမားသော ငြင်းခုံမှုသည် လူစီဖာရွေးချယ်ခဲ့သော အပြစ်၏ လမ်းစဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးခြင်းအပေါ် လုံးဝ တာဝန်မရှိကြောင်း စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးကို သက်သေပြသည်။

In the banishment of Satan from heaven, God declared His justice and maintained the honor of His throne. But when man had sinned through yielding to the deceptions of this apostate spirit, God gave an evidence of His love by yielding up His only-begotten Son to [501] die for the fallen race. In the atonement the character of God is revealed. The mighty argument of the cross demonstrates to the whole universe that the course of sin which Lucifer had chosen was in no wise chargeable upon the government of God.

ကယ်တင်ရှင်၏ လောက၌ အမှုတော်ထမ်းဆောင်ခြင်း ကာလအတွင်း ခရစ်တော်နှင့် စာတန်အကြား ယှဉ်ပြိုင်မှု၌ ကြီးမားသော လှည့်စားသူ၏ စရိုက်တော်သည် ပေါ်လွင်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်များနှင့် သစ္စာရှိသော စကြဝဠာ တစ်ခုလုံး၏ အချစ်တော်မှ စာတန်ကို ဤမျှထိ ထိရောက်စွာ အမြစ်ဖြတ်နိုင်မည့်အရာမှာ လောက၏ ကယ်တင်ရှင်အပေါ် သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စစ်ပွဲထက် ဘာမျှမရှိပေ။ ခရစ်တော်သည် မိမိအား ရိုသေကိုးကွယ်ရမည်ဟူသော သူ၏ ရဲတင်းသော ဘုရားတရားမဲ့သည့် တောင်းဆိုချက်၊ ကိုယ်တော်ကို တောင်ထိပ်နှင့် ဗိမာန်တော်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာတွင် သူ၏ မာနထောင်လွှားသော ရဲရင့်မှု၊ မူးဝေသော အမြင့်မှ ကိုယ်တော်ကို ပစ်ချရန် တိုက်တွန်းရာတွင် ပေါ်လွင်သော မကောင်းဆိုးဝါး ရည်ရွယ်ချက်၊ ကိုယ်တော်ကို နေရာမှ နေရာသို့ လိုက်လံနှိပ်စက်သော အိပ်စက်ခြင်းမရှိသော အငြိုးအတေး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ပြည်သူတို့၏ နှလုံးသားကို ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာကို ငြင်းပယ်ရန်၊ နောက်ဆုံးတွင် “ကိုယ်တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ သတ်ပါ။ ကိုယ်တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ သတ်ပါ!” ဟု အော်ဟစ်ရန် လှုံ့ဆော်မှု—ဤအရာအားလုံးသည် စကြဝဠာ၏ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဒေါသကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

In the contest between Christ and Satan, during the Saviour’s earthly ministry, the character of the great deceiver was unmasked. Nothing could so effectually have uprooted Satan from the affections of the heavenly angels and the whole loyal universe as did his cruel warfare upon the world’s Redeemer. The daring blasphemy of his demand that Christ should pay him homage, his presumptuous boldness in bearing Him to the mountain summit and the pinnacle of the temple, the malicious intent betrayed in urging Him to cast Himself down from the dizzy height, the unsleeping malice that hunted Him from place to place, inspiring the hearts of priests and people to reject His love, and at the last to cry, “Crucify Him! crucify Him!”—all this excited the amazement and indignation of the universe.

လောကက ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမှာ စာတန်က လှုံ့ဆော်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မကောင်းမှု၏ မင်းသားသည် ယေရှုကို ဖျက်ဆီးရန် သူ၏ အာဏာနှင့် ပရိယာယ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကယ်တင်ရှင်၏ ကရုဏာနှင့် မေတ္တာတော်၊ ကိုယ်တော်၏ သနားကြင်နာမှုနှင့် ကရုဏာစိတ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်ကို လောကသို့ ဖော်ပြနေကြောင်း သူသိမြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်က တင်ပြသော တောင်းဆိုချက်တိုင်းကို ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီး၊ ကယ်တင်ရှင်၏ ဘဝတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းများဖြင့် ပြည့်စေရန် လူတို့အား သူ၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ယေရှု၏ လုပ်ငန်းကို ဟန့်တားရန် သူကြိုးစားခဲ့သော ပရိယာယ်နှင့် လိမ်လည်မှုများ၊ မနာခံသူများ၏ သားသမီးများမှတစ်ဆင့် ပြသသော မုန်းတီးမှု၊ စံပြကောင်းမြတ်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်သူအပေါ် သူ၏ ရက်စက်သော စွပ်စွဲချက်များ—ဤအရာအားလုံးသည် နက်ရှိုင်းသော လက်စားချေလိုစိတ်မှ ပေါက်ဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ မနာလိုမှုနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးစိတ်၊ မုန်းတီးမှုနှင့် လက်စားချေလိုစိတ်တို့၏ အဖုံးအုပ်ထားသော မီးတောက်များသည် ကယ်လဗရီတောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အပေါ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခွင်လုံးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြောက်ရွံ့လျက် ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

It was Satan that prompted the world’s rejection of Christ. The prince of evil exerted all his power and cunning to destroy Jesus; for he saw that the Saviour’s mercy and love, His compassion and pitying tenderness, were representing to the world the character of God. Satan contested every claim put forth by the Son of God and employed men as his agents to fill the Saviour’s life with suffering and sorrow. The sophistry and falsehood by which he had sought to hinder the work of Jesus, the hatred manifested through the children of disobedience, his cruel accusations against Him whose life was one of unexampled goodness, all sprang from deep-seated revenge. The pent-up fires of envy and malice, hatred and revenge, burst forth on Calvary against the Son of God, while all heaven gazed upon the scene in silent horror.

ကြီးမြတ်သော ပူဇော်သက္ကာသည် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ ခရစ်တော်သည် အထက်သို့ တက်ကြွတော်မူပြီး၊ ကိုယ်တော်က “အိုအဘ၊ တပည့်တော်အား ပေးတော်မူသော သူတို့သည် တပည့်တော် ရှိရာအရပ်၌ တပည့်တော်နှင့် အတူရှိစေခြင်းငှာ အလိုရှိပါ၏” (ရှင်ယောဟန် ၁၇:၂၄) ဟူသော တောင်းဆိုချက်ကို တင်ပြပြီးသည်အထိ ကောင်းကင်တမန်တို့၏ ကိုးကွယ်မှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဘ၏ ရာဇပလ္လင်မှ [၅၀၂] ဖော်ပြနိုင်စွမ်းမရှိသော မေတ္တာနှင့် တန်ခိုးတော်တို့ဖြင့် အဖြေတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ— “ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန် အပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ကိုးကွယ်ကြစေ။” (ဟေဗြဲ ၁:၆)။ ယေရှု၌ အပြစ်အနာအဆာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်၏ အရှက်ရခြင်းသည် ပြီးဆုံးခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ပူဇော်သက္ကာသည် ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီး၊ နာမတော် အားလုံးထက် သာလွန်သော နာမတော်ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

When the great sacrifice had been consummated, Christ ascended on high, refusing the adoration of angels until He had presented the request: “I will that they also, whom Thou hast given Me, be with Me where I am.” John 17:24. Then with inexpressible love and [502] power came forth the answer from the Father’s throne: “Let all the angels of God worship Him.” Hebrews 1:6. Not a stain rested upon Jesus. His humiliation ended, His sacrifice completed, there was given unto Him a name that is above every name.

ယခုအခါ စာတန်၏ အပြစ်သည် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘဲ ထင်ရှားနေသည်။ သူသည် မိမိ၏ စစ်မှန်သော စရိုက်တော်ကို လိမ်လည်သူနှင့် လူသတ်သမားအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အာဏာအောက်တွင်ရှိသော လူတို့၏ သားသမီးများကို အုပ်ချုပ်သည့် တူညီသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့်သာ ကောင်းကင်ဘုံသားများကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးခဲ့ပါက သူသည် ထိုသို့ပင် ပြသခဲ့မည်ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို လွန်ကျူးခြင်းသည် လွတ်လပ်မှုနှင့် မြှင့်မြတ်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ကျွန်ခံခြင်းနှင့် ကျဆင်းခြင်းသို့သာ ရောက်ရှိစေကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

Now the guilt of Satan stood forth without excuse. He had revealed his true character as a liar and a murderer. It was seen that the very same spirit with which he ruled the children of men, who were under his power, he would have manifested had he been permitted to control the inhabitants of heaven. He had claimed that the transgression of God’s law would bring liberty and exaltation; but it was seen to result in bondage and degradation.

ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်နှင့် အုပ်စိုးမှုအပေါ် စာတန်၏ လိမ်လည်စွပ်စွဲချက်များသည် ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သော အလင်း၌ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သတ္တဝါတို့ထံမှ နာခံမှုကို တောင်းဆိုရာတွင် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ချီးမြှောက်ခံရရန်သာ ရည်ရွယ်ကြောင်း သူက စွပ်စွဲခဲ့ပြီး၊ ဖန်ဆင်းရှင်သည် အခြားသူအားလုံးကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငြင်းပယ်ရန် တောင်းဆိုနေစဉ်တွင် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်မူ မည်သည့်ကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပူဇော်သက္ကာပြုခြင်းကိုမျှ မပြုလုပ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ယခုမူ ကျဆုံးသွား၍ အပြစ်ရှိသော လူမျိုးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် စကြဝဠာ၏ အုပ်စိုးရှင်သည် မေတ္တာပြုနိုင်သမျှ အကြီးမားဆုံးသော ပူဇော်သက္ကာကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ “ဘုရားသခင်သည် လောကီသားတို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်းငှာ ခရစ်တော်၌ ရှိနေတော်မူ၏။” (၂ ကောရိန္သု ၅:၁၉)။ ထို့ပြင် လူစီဖာသည် ဂုဏ်ထူးနှင့် အာဏာကို လိုချင်သော ဆန္ဒဖြင့် အပြစ်ဝင်ရောက်ရန် တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ခရစ်တော်သည် အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးရန် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြီး သေသည်တိုင်အောင် နာခံခဲ့ကြောင်းကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

Satan’s lying charges against the divine character and government appeared in their true light. He had accused God of seeking merely the exaltation of Himself in requiring submission and obedience from His creatures, and had declared that, while the Creator exacted self-denial from all others, He Himself practiced no self-denial and made no sacrifice. Now it was seen that for the salvation of a fallen and sinful race, the Ruler of the universe had made the greatest sacrifice which love could make; for “God was in Christ, reconciling the world unto Himself.” 2 Corinthians 5:19. It was seen, also, that while Lucifer had opened the door for the entrance of sin by his desire for honor and supremacy, Christ had, in order to destroy sin, humbled Himself and become obedient unto death.

ဘုရားသခင်သည် ပုန်ကန်မှု၏ အခြေခံမူများကို ကိုယ်တော် အမုန်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခွင်လုံးသည် စာတန်ကို အပြစ်ပေးခြင်းနှင့် လူသားကို ရွေးနှုတ်ခြင်း နှစ်ခုစလုံးတွင် ကိုယ်တော်၏ တရားမျှတမှုကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ လူစီဖာသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် မပြောင်းလဲနိုင်လျှင်နှင့် ၎င်း၏ ပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေါ့ပေး၍ မရနိုင်လျှင်၊ လွန်ကျူးသူတိုင်းသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ထာဝရဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ သူသည် အပြစ်ရှိသော လူမျိုးသည် ရွေးနှုတ်ခြင်းထက် ကျော်လွန်နေပြီး ထို့ကြောင့် သူ၏ ထိုက်တန်သော သားကောင်ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည် လူသားဘက်မှ ငြင်းခုံရန် မဖြစ်နိုင်သော အချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပညတ်တော်၏ ပြစ်ဒဏ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်သော ကိုယ်တော်အပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့ပြီး၊ လူသားသည် ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို လက်ခံရန်နှင့် နောင်တရခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်း ဘဝဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် စာတန်၏ အာဏာကို အောင်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ အောင်နိုင်ရန် လွတ်လပ်ခွင့် ရှိခဲ့သည်။ ဤနည်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် တရားမျှတပြီး၊ ယေရှုကို ယုံကြည်သူအားလုံးကို ဖြောင့်မတ်စေတော်မူသော အရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

God had manifested His abhorrence of the principles of rebellion. All heaven saw His justice revealed, both in the condemnation of Satan and in the redemption of man. Lucifer had declared that if the law of God was changeless, and its penalty could not be remitted, every transgressor must be forever debarred from the Creator’s favor. He had claimed that the sinful race were placed beyond redemption and were therefore his rightful prey. But the death of Christ was an [503] argument in man’s behalf that could not be overthrown. The penalty of the law fell upon Him who was equal with God, and man was free to accept the righteousness of Christ and by a life of penitence and humiliation to triumph, as the Son of God had triumphed, over the power of Satan. Thus God is just and yet the justifier of all who believe in Jesus.

သို့သော် ခရစ်တော်သည် လူသား၏ ရွေးနှုတ်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရန်အတွက်သာ ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခခံကာ အသေခံခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်သည် “ပညတ်တော်ကို ကြီးမြတ်စေရန်” နှင့် “၎င်းကို ဂုဏ်တင်ရန်” ကြွလာတော်မူ၏။ ဤလောကတွင် ရှိသူများသာ ပညတ်တော်ကို ထိုက်တန်သကဲ့သို့ မရှုမြင်စေရန်သာမက၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် မပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်းကို စကြဝဠာ၏ လောကအားလုံးသို့ သက်သေပြရန် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တောင်းဆိုချက်များကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်ပါက၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် ၎င်း၏ လွန်ကျူးခြင်းအတွက် အပြစ်ဖြေရန် မိမိ၏အသက်ကို ပေးရန် လိုအပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည် ၎င်းသည် မပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ အပြစ်ရှိသူတို့ကို ရွေးနှုတ်နိုင်စေရန် အနန္တမေတ္တာတော်က အဘနှင့် သားတော်ကို တွန်းအားပေးသော ပူဇော်သက္ကာသည်၊ စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးသို့—ဤအပြစ်ဖြေခြင်း အစီအစဉ်ထက် လျော့နည်းသော မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်သောကြောင့်—တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာတော်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် အုပ်စိုးခြင်း၏ အခြေခံဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။

But it was not merely to accomplish the redemption of man that Christ came to the earth to suffer and to die. He came to “magnify the law” and to “make it honorable.” Not alone that the inhabitants of this world might regard the law as it should be regarded; but it was to demonstrate to all the worlds of the universe that God’s law is unchangeable. Could its claims have been set aside, then the Son of God need not have yielded up His life to atone for its transgression. The death of Christ proves it immutable. And the sacrifice to which infinite love impelled the Father and the Son, that sinners might be redeemed, demonstrates to all the universe—what nothing less than this plan of atonement could have sufficed to do—that justice and mercy are the foundation of the law and government of God.

နောက်ဆုံး စီရင်ခြင်းတွင် အပြစ်အတွက် အကြောင်းရင်း မရှိကြောင်း မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။ လောကအားလုံး၏ တရားသူကြီးသည် စာတန်ကို “အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို ပုန်ကန်ပြီး၊ ငါ၏ နိုင်ငံတော်၏ သားကောင်များကို လုယူသနည်း” ဟု တောင်းဆိုသောအခါ၊ မကောင်းမှု၏ အစပျိုးသူသည် အကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်တော့ပေ။ ပါးစပ်တိုင်း ပိတ်ဆို့သွားလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ပုန်ကန်သူတို့၏ တပ်မတော် အားလုံးသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

In the final execution of the judgment it will be seen that no cause for sin exists. When the Judge of all the earth shall demand of Satan, “Why hast thou rebelled against Me, and robbed Me of the subjects of My kingdom?” the originator of evil can render no excuse. Every mouth will be stopped, and all the hosts of rebellion will be speechless.

ကယ်လဗရီ၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ပညတ်တော်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ကြောင်း ကြေညာနေစဉ်တွင်ပင်၊ အပြစ်၏ အခကား သေခြင်းဖြစ်ကြောင်း စကြဝဠာသို့ ကြေညာသည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ အသက်ထွက်ခါနီး အော်ဟစ်သံ “ပြီးပြီ” ၌ စာတန်၏ သေခြင်း ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကြာရှည်စွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြီးမားသော ပဋိပက္ခသည် ထိုအခါ၌ ဆုံးဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ မကောင်းမှုကို နောက်ဆုံး အမြစ်ဖြတ်ခြင်းမှာ သေချာသွားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် သင်္ချိုင်း၏ တံခါးပေါက်များကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်မှာ “သေခြင်းအားဖြင့် သေခြင်း၏ တန်ခိုးကို ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော မာရ်နတ်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းငှာ” ဖြစ်သည်။

The cross of Calvary, while it declares the law immutable, proclaims to the universe that the wages of sin is death. In the Saviour’s expiring cry, “It is finished,” the death knell of Satan was rung. The great controversy which had been so long in progress was then decided, and the final eradication of evil was made certain. The Son of God passed through the portals of the tomb, that “through death He might destroy him that had the power of death, that is, the devil.”

ဟေဗြဲ ၂:၁၄။ လူစီဖာ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှောက်စားလိုသော ဆန္ဒက သူ့ကို “ငါသည် ဘုရားသခင်၏ ကြယ်များအပေါ်မှာ ငါ၏ ရာဇပလ္လင်ကို မြှောက်မည်။ ... အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားနှင့် တူမည်။” ဟု ဆိုစေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် “ငါသည် သင့်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ပြာကျစေမည်၊ ... သင်သည် နောက်တစ်ဖန် ရှိတော့မည်မဟုတ်။” ဟု ကြေညာတော်မူ၏။ ဟေရှာယ ၁၄:၁၃၊ ၁၄။ ယေဇကျေလ ၂၈:၁၈၊ ၁၉။ “မီးဖိုကဲ့သို့ လောင်သောနေ့သည် ရောက်လာလိမ့်မည်။ ... ထောင်လွှားသော သူ၊ မတရားသောသူ အပေါင်းတို့သည် အမှိုက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ ထိုနေ့သည် သူတို့ကို လောင်ကျွမ်းစေလိမ့်မည်ဟု ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေတို့၏ အရှင်ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့၏ အမြစ်နှင့် အကိုင်းအခက်များကိုမျှ ချန်မထားရ။” မာလခိ ၄:၁။

Hebrews 2:14. Lucifer’s desire for self-exaltation had led him to say: “I will exalt my throne above the stars of God: ... I will be like the Most High.” God declares: “I will bring thee to ashes upon the [504] earth, ... and never shalt thou be any more.” Isaiah 14:13, 14; Ezekiel 28:18, 19. When “the day cometh, that shall burn as an oven;....all the proud, yea, and all that do wickedly, shall be stubble: and the day that cometh shall burn them up, saith the Lord of hosts, that it shall leave them neither root nor branch.” Malachi 4:1.

စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးသည် အပြစ်တရား၏ သဘောသဘာဝနှင့် ရလဒ်များအတွက် သက်သေဖြစ်လာလိမ့်မည်။ အစပိုင်းတွင် ကောင်းကင်တမန်များအတွက် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေ၍ ဘုရားသခင်အတွက် အရှက်ရစေမည့် ၎င်း၏ လုံးဝ အမြစ်ဖြတ်ခြင်းသည် ယခုအခါ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော်ကို သက်သေပြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ကို လုပ်ဆောင်ရန် နှစ်သက်သော သတ္တဝါများ၏ စကြဝဠာရှေ့တွင်၊ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားတွင် ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်ကို ထားရှိသောသူတို့၏ ရှေ့တွင် ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်တော်ကို တည်ဆောက်လိမ့်မည်။ မကောင်းမှုသည် နောက်တစ်ဖန် ပေါ်ပေါက်လာတော့မည် မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်က “ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းသည် ဒုတိယအကြိမ် ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်မဟုတ်” ဟု ဆိုသည်။ နာဟုံ ၁:၉။ စာတန်သည် ကျွန်ခံခြင်း၏ ထမ်းပိုးအဖြစ် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် လွတ်လပ်ခြင်း၏ ပညတ်တော်အဖြစ် ဂုဏ်တင်ခံရလိမ့်မည်။ စမ်းသပ်ခြင်းနှင့် သက်သေပြခြင်းကို ခံခဲ့ရသော ဖန်ဆင်းခြင်းသည် သူ့အား သစ္စာခံခြင်းမှ နောက်တစ်ဖန် လမ်းလွဲသွားတော့မည် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော်၏ စရိုက်တော်သည် သူတို့ရှေ့တွင် နက်ရှိုင်းသော မေတ္တာနှင့် အနန္တဉာဏ်ပညာတော်အဖြစ် အပြည့်အဝ ထင်ရှားနေပေလိမ့်မည်။

The whole universe will have become witnesses to the nature and results of sin. And its utter extermination, which in the beginning would have brought fear to angels and dishonor to God, will now vindicate His love and establish His honor before the universe of beings who delight to do His will, and in whose heart is His law. Never will evil again be manifest. Says the word of God: “Affliction shall not rise up the second time.” Nahum 1:9. The law of God, which Satan has reproached as the yoke of bondage, will be honored as the law of liberty. A tested and proved creation will never again be turned from allegiance to Him whose character has been fully manifested before them as fathomless love and infinite wisdom.