မဟာတိုက်လှန်ပွဲ (GC) အခန်း ၁၉

 

Chapter 19—Light Through Darkness [343]

အခန်း ၁၉—အမှောင်ထဲမှ အလင်း [၃၄၃]

The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.

မြေကြီးပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏အမှုတော်သည် ခေတ်ကာလအဆက်ဆက်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကြီးမားသည့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး သို့မဟုတ် ဘာသာရေးလှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ထူးခြားသည့် ဆင်တူယိုးမှားဖြစ်မှုကို ပြသနေပါသည်။ လူသားတို့နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ဘုရားသခင်၏မူဝါဒများသည် အစဉ်အမြဲ တစ်သမတ်တည်း ရှိနေပါသည်။ ယနေ့ခေတ်၏ အရေးပါသော လှုပ်ရှားမှုများသည် အတိတ်ကာလက ဖြစ်ရပ်များနှင့် တူညီနေပြီး၊ ရှေးခေတ်ကာလများက အသင်းတော်၏ အတွေ့အကြုံများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ခေတ်ကာလအတွက် တန်ဖိုးကြီးမားသော သင်ခန်းစာများကို ပေးစွမ်းနေပါသည်။

No truth is more clearly taught in the Bible than that God by His Holy Spirit especially directs His servants on earth in the great movements for the carrying forward of the work of salvation. Men are instruments in the hand of God, employed by Him to accomplish His purposes of grace and mercy. Each has his part to act; to each is granted a measure of light, adapted to the necessities of his time, and sufficient to enable him to perform the work which God has given him to do. But no man, however honored of Heaven, has ever attained to a full understanding of the great plan of redemption, or even to a perfect appreciation of the divine purpose in the work for his own time. Men do not fully understand what God would accomplish by the work which He gives them to do; they do not comprehend, in all its bearings, the message which they utter in His name.

ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ရှေ့ဆက်ဆောင်ရွက်ရန်အတွက် မြေကြီးပေါ်ရှိ ကိုယ်တော်၏ကျွန်များကို ဘုရားသခင်က ကိုယ်တော်၏သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အထူးလမ်းညွှန်ပေးတော်မူကြောင်းကို သမ္မာကျမ်းစာတွင် အတိအလင်း သွန်သင်ထားပါသည်။ လူသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏လက်တော်တွင်ရှိသော ကိရိယာများဖြစ်ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ကျေးဇူးတော်နှင့် ကရုဏာတော်ရည်ရွယ်ချက်များကို ပြည့်စုံစေရန် ကိုယ်တော်က အသုံးပြုတော်မူပါသည်။ တစ်ဦးစီတိုင်းတွင် ဆောင်ရွက်ရမည့် အပိုင်းကဏ္ဍရှိကြသည်။ တစ်ဦးစီတိုင်းကို မိမိတို့ခေတ်ကာလ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် လျော်ညီသော အလင်းတရားအတိုင်း ပေးအပ်ထားပြီး၊ ဘုရားသခင်ပေးအပ်ထားသော အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နိုင်စေရန် လုံလောက်သော အလင်းကို ပေးသနားထားပါသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံက မည်မျှပင် ဂုဏ်ပြုခြင်းခံရသော လူသားဖြစ်ပါစေ၊ ရွေးနုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ကြီးမားသော အစီအစဉ်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း သို့မဟုတ် မိမိခေတ်ကာလအတွက် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၌ပါရှိသော ရည်ရွယ်ချက်ကို စုံလင်စွာ ခံစားနားလည်ခြင်း မရှိသေးပေ။ လူသားတို့သည် မိမိတို့အား လုပ်ဆောင်စေရန် ဘုရားသခင်ပေးအပ်သော အလုပ်ဖြင့် ကိုယ်တော်ဘာကို ပြည့်စုံစေလိုသည်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ကြပါ။ ကိုယ်တော်၏နာမတော်ဖြင့် သူတို့ဟောပြောသော သတင်းစကားကိုလည်း ၎င်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှု အားလုံးနှင့်တကွ အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိကြပါ။

“Canst thou by searching find out God? canst thou find out the Almighty unto perfection?” “My thoughts are not your thoughts, neither are your ways My ways, saith the Lord. For as the heavens [344] are higher than the earth, so are My ways higher than your ways, and My thoughts than your thoughts.” “I am God, and there is none like Me, declaring the end from the beginning, and from ancient times the things that are not yet done.” Job 11:7; Isaiah 55:8, 9; 46:9, 10.

“သင်သည် စူးစမ်းခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို တွေ့နိုင်သလော။ အနန္တတန်ခိုးရှင်ကို စုံလင်စွာ သိနိုင်သလော။” “ငါ၏အကြံအစည်တို့သည် သင်တို့အကြံအစည်နှင့် မတူ။ ငါ၏လမ်းတို့သည် သင်တို့လမ်းနှင့် မတူဟု ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူ၏။ ကောင်းကင်သည် မြေကြီးထက် [၃၄၄] မြင့်သကဲ့သို့၊ ငါ၏လမ်းသည် သင်တို့လမ်းထက်၊ ငါ၏အကြံအစည်သည် သင်တို့အကြံအစည်ထက် မြင့်၏။” “ငါသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်၏။ ငါကဲ့သို့သောသူမရှိ။ အစမှစ၍ အဆုံးတိုင်အောင်၊ ရှေးကာလမှစ၍ မဖြစ်သေးသော အမှုအရာတို့ကို ငါပြ၏။” ယောဘ ၁၁:၇၊ ဟေရှာယ ၅၅:၈၊ ၉၊ ၄၆:၉၊ ၁၀။

Even the prophets who were favored with the special illumination of the Spirit did not fully comprehend the import of the revelations committed to them. The meaning was to be unfolded from age to age, as the people of God should need the instruction therein contained.

ဝိညာဉ်တော်၏ အထူးအလင်းကို ခံယူရရှိသော ပရောဖက်များပင်လျှင် မိမိတို့ထံ အပ်နှင်းထားသော ဗျာဒိတ်တော်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပါ။ ထိုအဓိပ္ပာယ်များသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတော်တို့သည် ၎င်းတွင်ပါဝင်သော သွန်သင်ချက်များကို လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် ခေတ်ကာလအဆက်ဆက် ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။

293 294 The Great Controversy Peter, writing of the salvation brought to light through the gospel, says: Of this salvation “the prophets have inquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister.” 1 Peter 1:10-12.

၂၉၃ ၂၉၄ ကြီးမားသော ပဋိပက္ခ ဧဝံဂေလိတရားအားဖြင့် ထင်ရှားလာသော ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်းကို ရေးသားသောအခါ ပေတရုက ဤသို့ဆိုသည်- ဤကယ်တင်ခြင်းအကြောင်းကို “သင်တို့၌ ရောက်လာလတံ့သော ကျေးဇူးတော်ကို ဟောပြောသော ပရောဖက်တို့သည် စေ့စေ့ရှာဖွေစုံစမ်းကြ၏။ ခရစ်တော်၏ အနာဂတ်ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ထိုနောက်မှပေါ်ထွန်းမည့် ဘုန်းအသရေကို ခရစ်တော်၏ဝိညာဉ်တော်က ကြိုတင်၍ သက်သေခံတော်မူသောအခါ၊ မည်သည့်အချိန်၊ မည်သို့သောအချိန်ကို ညွှန်ပြသည်ဟု ထိုပရောဖက်တို့သည် စေ့စေ့ရှာဖွေကြ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့အကျိုးအတွက်မဟုတ်၊ သင်တို့အကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်ကြောင်းကို သူတို့အား ထင်ရှားစွာပြတော်မူ၏။” ၁ ပေတရု ၁:၁၀-၁၂။

Yet while it was not given to the prophets to understand fully the things revealed to them, they earnestly sought to obtain all the light which God had been pleased to make manifest. They “inquired and searched diligently,” “searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify.” What a lesson to the people of God in the Christian age, for whose benefit these prophecies were given to His servants! “Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister.”

သို့သော် ပရောဖက်တို့အား ဗျာဒိတ်ပေးထားသောအရာများကို အပြည့်အဝ နားလည်ရန် အခွင့်မပေးခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင် ထင်ရှားစွာပြတော်မူလိုသော အလင်းတရားအားလုံးကို ရရှိစေရန် သူတို့သည် ကြိုးစားရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် “စေ့စေ့ရှာဖွေစုံစမ်း” ကြပြီး “ခရစ်တော်၏ဝိညာဉ်တော်သည် မည်သည့်အချိန်၊ မည်သို့သောအချိန်ကို ညွှန်ပြသည်ကို” ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်များသည် ဘုရားသခင်၏ကျွန်များထံမှတဆင့် မည်သူတို့၏ အကျိုးအတွက် ပေးအပ်ခဲ့ပါသနည်း။ ခရစ်ယာန်ခေတ်ကာလရှိ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတော်အတွက် ကြီးမားသော သင်ခန်းစာတစ်ခုပင်ဖြစ်ပါသည်! “သူတို့သည် မိမိတို့အကျိုးအတွက်မဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်တို့အကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်ကြောင်းကို သူတို့အား ထင်ရှားစွာပြတော်မူ၏။”

Witness those holy men of God as they “inquired and searched diligently” concerning revelations given them for generations that were yet unborn. Contrast their holy zeal with the listless unconcern with which the favored ones of later ages treat this gift of Heaven. What a rebuke to the ease-loving, world-loving indifference which is content to declare that the prophecies cannot be understood!

မွေးဖွားလာဦးမည့် မျိုးဆက်များအတွက် ပေးအပ်ထားသော ဗျာဒိတ်တော်များနှင့် ပတ်သက်၍ “စေ့စေ့ရှာဖွေစုံစမ်း” ခဲ့ကြသော ဘုရားသခင်၏ ထိုသန့်ရှင်းသူတို့ကို ကြည့်ရှုပါ။ သူတို့၏ သန့်ရှင်းသောဇွဲလုံ့လကို နောက်ပိုင်းခေတ်ကာလ၌ ကောင်းချီးခံစားရသူများက ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဤဆုကျေးဇူးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျစ်လျူရှုနေသည့် သဘောထားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။ ပရောဖက်ပြုချက်များကို နားမလည်နိုင်ဟု အလွယ်တကူ ပြောဆိုပြီး သက်သောင့်သက်သာနှင့် လောကီအရာများကိုသာ မြတ်နိုးကာ လျစ်လျူရှုနေသော အခြေအနေသည် မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော အပြစ်တင်စကားဖြစ်ပါသနည်း!

[345] Though the finite minds of men are inadequate to enter into the counsels of the Infinite One, or to understand fully the working out of His purposes, yet often it is because of some error or neglect on their own part that they so dimly comprehend the messages of Heaven. Not unfrequently the minds of the people, and even of God’s servants, are so blinded by human opinions, the traditions and false teaching of men, that they are able only partially to grasp the great things which He has revealed in His word. Thus it was with the disciples of Christ, even when the Saviour was with them in person. Their minds had become imbued with the popular conception of the Messiah as a temporal prince, who was to exalt Israel, to the throne of the universal empire, and they could not understand the meaning of His words foretelling His sufferings and death.

[၃၄၅] လူသားတို့၏ အကန့်အသတ်ရှိသော စိတ်အာရုံများသည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ အကြံအစည်တော်များကို အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ရန် မလုံလောက်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သတင်းစကားကို မရှင်းမလင်း နားလည်နေခြင်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိတို့၏ မှားယွင်းမှု သို့မဟုတ် ပေါ့ဆမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ လူတို့၏စိတ်၊ ဘုရားသခင်၏ကျွန်များ၏ စိတ်များသည် လူတို့၏ထင်မြင်ချက်များ၊ ရိုးရာအစဉ်အလာများနှင့် မှားယွင်းသော သွန်သင်ချက်များကြောင့် အလွန်အမင်း မျက်စိကွယ်နေတတ်ကြသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်၏နှုတ်ကပတ်တော်တွင် ဖော်ပြထားသော ကြီးမြတ်သောအရာများကို အနည်းငယ်သာ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် တပည့်တော်များနှင့်အတူ ကိုယ်တိုင်ရှိနေစဉ်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် မေရှိယသည် ဣသရေလလူမျိုးကို ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အင်ပါယာ၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်သို့ တင်မြှောက်ပေးမည့် လောကီမင်းသားဖြစ်သည်ဟူသော လူကြိုက်များသည့် အယူအဆဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းကို ကြိုတင်ဟောပြောသော စကားတော်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပါ။

Christ Himself had sent them forth with the message: “The time is fulfilled, and the kingdom of God is at hand: repent ye, and believe the gospel.” Mark 1:15. That message was based on the prophecy of Daniel 9. The sixty-nine weeks were declared by the angel to extend to “the Messiah the Prince,” and with high hopes and joyful anticipations the disciples looked forward to the establishment of Messiah’s kingdom at Jerusalem to rule over the whole earth.

ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင်က သူတို့ကို ဤသတင်းစကားနှင့်အတူ စေလွှတ်တော်မူခဲ့သည်- “အချိန်စေ့ပြီ၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် နီးပြီ။ နောင်တရကြလော့။ ဧဝံဂေလိတရားကို ယုံကြည်ကြလော့။” မာကု ၁:၁၅။ ထိုသတင်းစကားသည် ဒံယေလ ၉ အခန်းကြီးရှိ ပရောဖက်ပြုချက်အပေါ် အခြေခံထားသည်။ ခုနစ်ဆယ်မြောက်သော သီတင်းပတ် (အပတ် ၇၀) ၏ ခြောက်ဆယ့်ကိုးပတ်သည် “မေရှိယမင်းသား” ထံသို့ ရောက်ရှိမည်ဟု ကောင်းကင်တမန်က ကြေညာခဲ့ပြီး၊ တပည့်တော်တို့သည် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် မေရှိယ၏နိုင်ငံတော်သည် ဂျေရုဆလင်မြို့၌ တည်ထောင်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်စောင့်စားခဲ့ကြသည်။

They preached the message which Christ had committed to them, though they themselves misapprehended its meaning. While their announcement was founded on Daniel 9:25, they did not see, in the next verse of the same chapter, that Messiah was to be cut off. From their very birth their hearts had been set upon the anticipated glory of an earthly empire, and this blinded their understanding alike to the specifications of the prophecy and to the words of Christ.

သူတို့သည် ခရစ်တော်အပ်နှင်းထားသော သတင်းစကားကို ဟောပြောခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုစကား၏အဓိပ္ပာယ်ကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။ သူတို့၏ကြေညာချက်သည် ဒံယေလ ၉:၂၅ ကို အခြေခံထားသော်လည်း၊ ထိုအခန်းကြီး၏ နောက်တစ်ပိုဒ်တွင် မေရှိယသည် ပယ်ရှင်းခြင်းခံရမည် (အသေခံရမည်) ဟူသော အချက်ကို သူတို့မမြင်ခဲ့ကြပါ။ သူတို့၏မွေးစကတည်းကပင် သူတို့၏စိတ်နှလုံးသည် လောကီအင်ပါယာ၏ ဘုန်းအသရေကိုသာ မျှော်လင့်နေခဲ့ကြပြီး၊ ဤအရာက ပရောဖက်ပြုချက်၏ အသေးစိတ်အချက်များနှင့် ခရစ်တော်၏စကားတော်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းမှ သူတို့ကို မျက်စိကွယ်စေခဲ့သည်။

They performed their duty in presenting to the Jewish nation the invitation of mercy, and then, at the very time when they expected to see their Lord ascend the throne of David, they beheld Him seized as a malefactor, scourged, derided, and condemned, and lifted up on the cross of Calvary. What despair and anguish wrung the hearts of [346] those disciples during the days while their Lord was sleeping in the tomb!

သူတို့သည် ယုဒလူမျိုးတို့အား ကရုဏာတော်၏ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို တင်ပြခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏သခင်သည် ဒါဝိဒ်၏ပလ္လင်ပေါ်တွင် စံမြန်းသည်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသောအချိန်၌ပင်၊ ကိုယ်တော်သည် ရာဇဝတ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖမ်းဆီးခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ စီရင်ခြင်းခံရပြီး ကာလဝါတောင်ပေါ်ရှိ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ အတင်ခံရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။ သူတို့၏သခင်သည် သင်္ချိုင်းတော်၌ အိပ်ပျော်နေသော ရက်များအတွင်း ထိုတပည့်တော်တို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် [၃၄၆] မည်မျှသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ဝေဒနာများ စိုးမိုးခဲ့ပါမည်နည်း!

Christ had come at the exact time and in the manner foretold by prophecy. The testimony of Scripture had been fulfilled in every detail of His ministry. He had preached the message of salvation, and “His word was with power.” The hearts of His hearers had witnessed that it was of Heaven. The word and the Spirit of God attested the divine commission of His Son.

ခရစ်တော်သည် ပရောဖက်ပြုချက်အတိုင်း အချိန်ကျရောက်သည့်အခါတွင်၊ ကြိုတင်ဟောပြောထားသည့်အတိုင်း ကြွလာတော်မူခဲ့သည်။ ကျမ်းစာ၏သက်သေခံချက်များသည် ကိုယ်တော်၏ဓမ္မအမှုတော်တိုင်းတွင် အသေးစိတ် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကားကို ဟောပြောခဲ့ပြီး “ကိုယ်တော်၏စကားတော်သည် တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံ၏။” ကိုယ်တော်၏စကားကို နားထောင်သူတို့၏ စိတ်နှလုံးက ထိုစကားသည် ကောင်းကင်ဘုံမှဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏သားတော်အား ပေးအပ်သော ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ပေးအပ်ချက်ကို သက်သေခံခဲ့သည်။

The disciples still clung with undying affection to their beloved Master. And yet their minds were shrouded in uncertainty and doubt. In their anguish they did not then recall the words of Christ pointing forward to His suffering and death. If Jesus of Nazareth had been the true Messiah, would they have been thus plunged in grief and disappointment? This was the question that tortured their souls while the Saviour lay in His sepulcher during the hopeless hours of that Sabbath which intervened between His death and His resurrection.

တပည့်တော်တို့သည် မိမိတို့ချစ်လှစွာသော သခင်ကို မသေနိုင်သော မေတ္တာဖြင့် ဆက်လက်တွယ်ကပ်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် မသေချာမရေရာမှုများနှင့် သံသယများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ သူတို့၏ဝေဒနာထဲတွင် ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းအကြောင်း ကြိုတင်ပြောကြားခဲ့သော စကားတော်များကို ထိုအချိန်က သူတို့သတိမရခဲ့ကြပါ။ နာဇရက်မြို့သား ယေရှုသည် အမှန်တကယ်ပင် မေရှိယဖြစ်ပါလျှင်၊ သူတို့သည် ဤမျှလောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွင် နစ်မွန်းနေကြမည်လော? ဤမေးခွန်းသည် ကယ်တင်ရှင်၏အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကြားရှိ ထိုဥပုသ်နေ့၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော နာရီများအတွင်း ကိုယ်တော်သည် သင်္ချိုင်းတော်၌ရှိနေစဉ် သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေခဲ့သည်။

Though the night of sorrow gathered dark about these followers of Jesus, yet were they not forsaken. Saith the prophet: “When I sit in darkness, the Lord shall be a light unto me.... He will bring me forth to the light, and I shall behold His righteousness.” “Yea, the darkness hideth not from Thee; but the night shineth as the day: the darkness and the light are both alike to Thee.” God hath spoken:

ယေရှု၏ နောက်လိုက်များပတ်လည်တွင် ဝမ်းနည်းမှုညဉ့်ယံသည် မှောင်မိုက်စွာ စုရုံးနေသော်လည်း၊ သူတို့သည် စွန့်ပစ်ခြင်းမခံခဲ့ရပါ။ ပရောဖက်က ဤသို့ဆိုသည်- “ငါသည် မှောင်မိုက်၌ ထိုင်ရသောအခါ ထာဝရဘုရားသည် ငါ့အတွက် အလင်းဖြစ်တော်မူမည်။ ... ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို အလင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်တော်မူမည်။ ငါသည် ကိုယ်တော်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို မြင်ရမည်။” “မှောင်မိုက်သည် ကိုယ်တော်ထံ၌ မဖုံးလွှမ်းနိုင်။ ညဉ့်သည်လည်း နေ့ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ မှောင်မိုက်နှင့် အလင်းသည် ကိုယ်တော်ထံ၌ တစ်နည်းတည်း ဖြစ်၏။” ဘုရားသခင်က ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။

“Unto the upright there ariseth light in the darkness.” “I will bring the blind by a way that they knew not; I will lead them in paths that they have not known: I will make darkness light before them, and crooked things straight. These things will I do unto them, and not forsake them.” Micah 7:8, 9; Psalm 139:12; 112:4; Isaiah 42:16.

“ဖြောင့်မတ်သောသူတို့အတွက် မှောင်မိုက်ထဲတွင် အလင်းပေါ်ထွန်းလိမ့်မည်။” “မျက်စိမမြင်သောသူတို့ကို သူတို့မသိသောလမ်းဖြင့် ငါပို့ဆောင်မည်။ သူတို့မသိကျွမ်းသော လမ်းခရီးသို့ ငါလမ်းပြမည်။ သူတို့ရှေ့မှာ မှောင်မိုက်ကို အလင်းဖြစ်စေမည်။ ကောက်ကျစ်သောအရာတို့ကို ဖြောင့်ဖြူးစေမည်။ ဤအမှုတို့ကို ငါပြုမည်။ သူတို့ကိုလည်း စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်။” မိက္ခာ ၇:၈၊ ၉၊ ဆာလံ ၁၃၉:၁၂၊ ၁၁၂:၄၊ ဟေရှာယ ၄၂:၁၆။

The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. “The time is fulfilled, [347] the kingdom of God is at hand,” had been their message. At the expiration of “the time”—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, “the Anointed One”—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the “kingdom of God” which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when “the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;” that everlasting kingdom, in which “all dominions shall serve and obey Him.” Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression “kingdom of God” is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is “touched with the feeling of our infirmities,” the apostle says: “Let us therefore come boldly unto the glorious throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.” Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression “the kingdom of heaven” to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

သခင်ဘုရား၏နာမတော်ဖြင့် တပည့်တော်တို့ ကြေညာခဲ့သော သတင်းစကားသည် အချက်တိုင်းတွင် မှန်ကန်ပြီး၊ ၎င်းတို့ညွှန်ပြခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များသည် ထိုအချိန်၌ပင် ဖြစ်ပျက်နေခဲ့သည်။ “အချိန်စေ့ပြီ၊ [၃၄၇] ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် နီးပြီ” ဟူသည်မှာ သူတို့၏သတင်းစကားဖြစ်သည်။ “အချိန်” စေ့ချိန်တွင်—ဒံယေလ ၉ အခန်းကြီးရှိ ခုနစ်ဆယ်မြောက်သော သီတင်းပတ်၏ ခြောက်ဆယ့်ကိုးပတ်သည် “မေရှိယ၊ ဘိသိက်ခံတော်မူသောသူ” ထံသို့ ရောက်ရှိမည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး—ခရစ်တော်သည် ယော်ဒန်မြစ်တွင် ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံကို ခံယူပြီးနောက် ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ဘိသိက်ပေးခြင်းကို ခံယူခဲ့သည်။ သူတို့နီးပြီဟု ကြေညာခဲ့သော “ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်” သည် ခရစ်တော်၏အသေခံခြင်းဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဤနိုင်ငံတော်သည် သူတို့သွန်သင်ခံခဲ့ရသည့်အတိုင်း လောကီအင်ပါယာမဟုတ်ပါ။ “နိုင်ငံတော်၊ အစိုးရသောအခွင့်နှင့် ကောင်းကင်အောက်ရှိ နိုင်ငံတော်တို့၏ ကြီးမြတ်ခြင်းအခွင့်သည် အမြင့်ဆုံးသောသူ၏ သန့်ရှင်းသူတို့အား ပေးအပ်ခြင်းခံရမည်” ဟု ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း အနာဂတ်တွင် တည်ထောင်မည့် ထိုမသေနိုင်သော နိုင်ငံတော်လည်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် “နိုင်ငံတော်အပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို အမှုတော်ထမ်း၍ နားထောင်ရမည့်” ထိုထာဝရနိုင်ငံတော်ဖြစ်သည်၊ ဒံယေလ ၇:၂၇။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် သုံးနှုန်းထားသည့်အတိုင်း “ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်” ဟူသော စကားလုံးသည် ကျေးဇူးတော်နိုင်ငံတော်နှင့် ဘုန်းတော်နိုင်ငံတော် နှစ်မျိုးလုံးကို ရည်ညွှန်းပါသည်။ ကျေးဇူးတော်နိုင်ငံတော်ကို ဟေဗြဲဩဝါဒစာတွင် ပေါလုက ဖော်ပြထားသည်။ “ငါတို့၏ အားနည်းချက်များကို ထောက်ထားစာနာတတ်သော” ကရုဏာရှင် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်သူ ခရစ်တော်ကို ထောက်ပြပြီးနောက် တမန်တော်က ဤသို့ဆိုသည်- “ထို့ကြောင့် ငါတို့သည် ကျေးဇူးတော်ကိုခံရ၍၊ လိုအပ်သောအခါ ကူညီတော်မူခြင်းကိုရစေခြင်းငှာ၊ ကျေးဇူးတော်ပလ္လင်တော်သို့ ရဲရင့်စွာ ချဉ်းကပ်ကြကုန်အံ့။” ဟေဗြဲ ၄:၁၅၊ ၁၆။ ကျေးဇူးတော်ပလ္လင်သည် ကျေးဇူးတော်နိုင်ငံတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အကြောင်းမူကား ပလ္လင်တစ်ခုရှိခြင်းသည် နိုင်ငံတော်တစ်ခုရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ပုံဥပမာများစွာတွင် “ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်” ဟူသော စကားလုံးကို လူတို့၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အလုပ်ကို ရည်ညွှန်းရန် အသုံးပြုတော်မူသည်။

So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: “When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.” Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

ထို့အတူ ဘုန်းတော်ပလ္လင်သည် ဘုန်းတော်နိုင်ငံတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဤနိုင်ငံတော်ကို ကယ်တင်ရှင်၏စကားတော်တွင် ရည်ညွှန်းထားသည်- “လူသားသည် မိမိဘုန်းအသရေနှင့် ကြွလာ၍ သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်အပေါင်းတို့နှင့်အတူ ကြွလာတော်မူသောအခါ၊ မိမိဘုန်းပလ္လင်တော်ပေါ်မှာ စံပယ်တော်မူမည်။ လူမျိုးအပေါင်းတို့ကိုလည်း ရှေ့တော်၌ စုဝေးစေတော်မူမည်။” မဿဲ ၂၅:၃၁၊ ၃၂။ ဤနိုင်ငံတော်သည် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့်အရာဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်း မတိုင်မီ တည်ထောင်ခြင်းမရှိသေးပါ။

The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His [348] earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sexat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, “It is finished,” then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.

ကျေးဇူးတော်နိုင်ငံတော်သည် လူသားကျဆုံးပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စတင်ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး၊ အပြစ်ရှိသော လူသားမျိုးနွယ်ကို ရွေးနုတ်ရန်အတွက် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကတိတော်အတိုင်း ဖြစ်တည်နေခဲ့ပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် လူသားတို့သည် ၎င်း၏ လက်အောက်ခံများ ဖြစ်လာနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်အသေခံတော်မူသည့်တိုင်အောင် အမှန်တကယ် တည်ထောင်ခြင်း မရှိသေးပါ။ ကိုယ်တော်၏ [၃၄၈] မြေကြီးပေါ်တွင် အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်း စတင်ပြီးနောက်တွင်ပင်၊ ကယ်တင်ရှင်သည် လူတို့၏ ခေါင်းမာခြင်းနှင့် ကျေးဇူးကန်းခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီး ကာလဝါတောင်ပေါ်ရှိ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းမှ နောက်ဆုတ်သွားနိုင်ခဲ့ပါသည်။ ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ ဖလားသည် ကိုယ်တော်၏လက်တော်၌ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ထိုအချိန်တွင်ပင် မိမိ၏နဖူးမှ သွေးချွေးကို သုတ်၍ အပြစ်ရှိသော လူသားမျိုးနွယ်ကို သူတို့၏ မတရားမှုထဲတွင် ပျက်စီးစေရန် ထားခဲ့နိုင်ခဲ့ပါသည်။ ကိုယ်တော်သာ ထိုသို့ပြုခဲ့ပါလျှင် ကျဆုံးသွားသော လူသားများအတွက် ရွေးနုတ်ခြင်း မရှိနိုင်ပါ။ သို့သော် ကယ်တင်ရှင်သည် မိမိ၏အသက်တာကို ပေးအပ်ပြီး နောက်ဆုံးအသက်ရှူစဉ် “ပြီးပြီ” ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သောအခါ၊ ရွေးနုတ်ခြင်း အစီအစဉ်သည် အာမခံချက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဧဒင်ဥယျာဉ်ရှိ အပြစ်ရှိသော စုံတွဲအား ပေးခဲ့သော ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ကတိတော်သည် အတည်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်အတိုင်း ယခင်က တည်ရှိနေခဲ့သော ကျေးဇူးတော်နိုင်ငံတော်သည် ထိုအချိန်တွင် တည်ထောင်ခြင်း ခံရသည်။

Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.

ဤသို့ဖြင့် ခရစ်တော်၏အသေခံခြင်းသည်—တပည့်တော်တို့က သူတို့၏မျှော်လင့်ချက် နောက်ဆုံးပျက်သုဉ်းခြင်းဟု မြင်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်မှာပင်—ထိုမျှော်လင့်ချက်ကို ထာဝရသေချာစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့အတွက် ရက်စက်သော စိတ်ပျက်စရာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်း မှန်ကန်ကြောင်း ပြသသည့် အကြီးမားဆုံးသော သက်သေအထောက်အထားဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့အား ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သော ထိုဖြစ်ရပ်သည် အာဒံ၏သားသမီးတိုင်းအတွက် မျှော်လင့်ခြင်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး၊ ခေတ်ကာလအဆက်ဆက် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသူအားလုံးတို့၏ အနာဂတ်ဘဝနှင့် ထာဝရပျော်ရွှင်ခြင်းတို့၏ ဗဟိုချက်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who “spake as never man spake,” yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was “a strife among them, which of them should be accounted the greatest.” Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them [349] to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been terpenmitted.

အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ကရုဏာတော်ရည်ရွယ်ချက်များသည် တပည့်တော်တို့၏ စိတ်ပျက်စရာများမှတဆင့်ပင် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ “မည်သည့်လူသားမျှ မပြောဆိုဖူးသကဲ့သို့ ပြောဆိုတော်မူသော” ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးတော်တို့ဖြင့် သူတို့၏စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်ခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ယေရှုအပေါ်ထားရှိသော သူတို့၏မေတ္တာတည်းဟူသော စင်ကြယ်သောရွှေနှင့် ရောနှောနေသည်မှာ လောကီမာနနှင့် ကိုယ်ကျိုးရှာသော ရည်မှန်းချက်များဖြစ်သည်။ ဂေသရှေမန်၏ အရိပ်သို့ ကိုယ်တော်ဝင်ရောက်နေချိန်ဖြစ်သော ထိုလေးနက်သည့်အချိန်တွင် ပသခါပွဲခံရာ အခန်းအတွင်း၌ပင် “သူတို့တွင် အဘယ်သူသည် အကြီးမြတ်ဆုံးဖြစ်မည်ဟူသော အငြင်းပွားမှု” ရှိခဲ့သည်။ လုကာ ၂၂:၂၄။ သူတို့၏မျက်စိထဲတွင် ရာဇပလ္လင်၊ သရဖူနှင့် ဘုန်းအသရေတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေချိန်တွင်၊ သူတို့ရှေ့တွင် ဥယျာဉ်၏ရှက်ဖွယ်ကောင်းမှုနှင့် ဝေဒနာ၊ တရားရုံး၊ ကာလဝါတောင်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်တို့ ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးမာန၊ လောကီဘုန်းအသရေအတွက် တပ်မက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာက သူတို့ကို [၃၄၉] မိမိတို့ခေတ်၏ မှားယွင်းသော သွန်သင်ချက်များကို ခိုင်မြဲစွာ တွယ်ကပ်စေခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်၏ စစ်မှန်သောသဘောသဘာဝကို ပြသကာ ကိုယ်တော်၏ ဝေဒနာနှင့် အသေခံခြင်းကို ညွှန်ပြသော ကယ်တင်ရှင်၏စကားတော်များကို လျစ်လျူရှုစေခဲ့သည်။ ဤမှားယွင်းမှုများသည် သူတို့အား ပြုပြင်ပေးရန် ခွင့်ပြုထားသော—ပြင်းထန်သော်လည်း လိုအပ်သော—စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။ တပည့်တော်တို့သည် သူတို့၏သတင်းစကားကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ခဲ့ကြပြီး သူတို့မျှော်လင့်ထားသည်များကို မရရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ပေးအပ်သော သတိပေးချက်ကို ဟောပြောခဲ့ကြပြီး ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို အကျိုးပေး၍ သူတို့၏နာခံခြင်းကို ဂုဏ်တင်တော်မူမည်ဖြစ်သည်။ သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သူတို့၏သခင်၏ ဘုန်းတော်ထင်ရှားသော ဧဝံဂေလိတရားကို လူမျိုးအပေါင်းတို့အား ဟောကြားရန် တာဝန်ကို သူတို့ထံ အပ်နှင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမှုတော်အတွက် သူတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးရန်မှာ သူတို့အတွက် အလွန်ခါးသီးသည်ဟု ထင်ရသော အတွေ့အကြုံကို ခွင့်ပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။

After His resurrection Jesus appeared to His disciples on the way to Emmaus, and, “beginning at Moses and all the prophets, He expounded unto them in all the Scriptures the things concerning Himself.” Luke 24:27. The hearts of the disciples were stirred. Faith was kindled. They were “begotten again into a lively hope” even before Jesus revealed Himself to them. It was His purpose to enlighten their understanding and to fasten their faith upon the “sure word of prophecy.” He wished the truth to take firm root in their minds, not merely because it was supported by His personal testimony, but because of the unquestionable evidence presented by the symbols and shadows of the typical law, and by the prophecies of the Old Testament. It was needful for the followers of Christ to have an intelligent faith, not only in their own behalf, but that they might carry the knowledge of Christ to the world. And as the very first step in imparting this knowledge, Jesus directed the disciples to “Moses and all the prophets.” Such was the testimony given by the risen Saviour to the value and importance of the Old Testament Scriptures.

ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူပြီးနောက် ယေရှုသည် ဧမောတမိုင်သို့သွားသောလမ်းတွင် တပည့်တော်များထံ ထင်ရှားပြသခဲ့ပြီး “မောရှေနှင့် ပရောဖက်အပေါင်းတို့ထံမှစ၍ ကျမ်းစာရှိ ကိုယ်တော်နှင့်ဆိုင်သော အရာရှိသမျှကို ဖွင့်ပြတော်မူ၏။” လုကာ ၂၄:၂၇။ တပည့်တော်တို့၏ စိတ်နှလုံးသည် လှုပ်ရှားခြင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ယုံကြည်ခြင်း တောက်လောင်လာသည်။ ယေရှုသည် သူတို့ထံ ကိုယ်တော်ကို မဖော်ပြမီကပင် သူတို့သည် “အသက်ရှင်သော မျှော်လင့်ခြင်းသို့ တစ်ဖန်မွေးဖွားခြင်း” ကို ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့၏နားလည်မှုကို ထွန်းလင်းစေရန်နှင့် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို “သေချာသော ပရောဖက်ပြုချက်စကား” အပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစေရန်မှာ ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အမှန်တရားကို သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ အမြစ်စွဲစေလိုတော်မူ၏။ ထိုအရာသည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်သက်သေခံချက်ဖြင့်သာမက၊ ပုံဆောင်ဥပဒေသ၏ သင်္ကေတများနှင့် အရိပ်များ၊ ဟောင်းသောကတိတော် (ဓမ္မဟောင်း) ပရောဖက်ပြုချက်များဖြင့် တင်ပြထားသော ငြင်းမရနိုင်သော သက်သေအထောက်အထားများကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်သာမက၊ ကမ္ဘာသို့ ခရစ်တော်၏အသိပညာကို ယူဆောင်သွားနိုင်ရန်အတွက် ဉာဏ်ပညာရှိသော ယုံကြည်ခြင်း ရှိရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဤအသိပညာကို ပေးအပ်ရန် ပထမဆုံးခြေလှမ်းအဖြစ် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို “မောရှေနှင့် ပရောဖက်အပေါင်းတို့” ထံသို့ လမ်းညွှန်ပြသခဲ့သည်။ ထိုသို့သော သက်သေခံချက်မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ကယ်တင်ရှင်က ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာ၏ တန်ဖိုးနှင့် အရေးပါမှုကို ပေးအပ်သော သက်သေခံချက်ဖြစ်သည်။

What a change was wrought in the hearts of the disciples as [350] they looked once more on the loved countenance of their Master! Luke 24:32. In a more complete and perfect sense than ever before they had “found Him, of whom Moses in the law, and the prophets, did write.” The uncertainty, the anguish, the despair, gave place to perfect assurance, to unclouded faith. What marvel that after His ascension they “were continually in the temple, praising and blessing God.” The people, knowing only of the Saviour’s ignominious death, looked to see in their faces the expression of sorrow, confusion, and defeat; but they saw there gladness and triumph. What a preparation these disciples had received for the work before them! They had passed through the deepest trial which it was possible for them to experience, and had seen how, when to human vision all was lost, the word of God had been triumphantly accomplished. Henceforward what could daunt their faith or chill the ardor of their love? In the keenest sorrow they had “strong consolation,” a hope which was as “an anchor of the soul, both sure and steadfast.” Hebrews 6:18, 19. They had been witness to the wisdom and power of God, and they were “persuaded, that neither death, nor life, nor angels, nor principalities, nor powers, nor things present, nor things to come, nor height, nor depth, nor any other creature,” would be able to separate them from “the love of God, which is in Christ Jesus our Lord.” “In all these things,” they said, “we are more than conquerors through Him that loved us.” Romans 8:38, 39, 37. “The word of the Lord endureth forever.” 1 Peter 1:25. And “who is he that condemneth? It is Christ that died, yea rather, that is risen again, who is even at the right hand of God, who also maketh intercession for us.” Romans 8:34.

[၃၅၀] တပည့်တော်တို့သည် သူတို့၏သခင်၏ ချစ်လှစွာသော မျက်နှာတော်ကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ကြည့်ရှုသောအခါ သူတို့၏စိတ်နှလုံးတွင် မည်မျှသော ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်ခဲ့ပါသနည်း! လုကာ ၂၄:၃၂။ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြည့်စုံပြီး စုံလင်သော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သူတို့သည် “မောရှေ၏ ပညတ်တရားနှင့် ပရောဖက်တို့ ရေးသားခဲ့သော သူကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။” မရေရာမှု၊ ဝေဒနာ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့သည် စုံလင်သော အာမခံချက်နှင့် ရှင်းလင်းသော ယုံကြည်ခြင်းသို့ လမ်းဖယ်ပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွသွားပြီးနောက် သူတို့သည် “ဗိမာန်တော်၌ အစဉ်ရှိ၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းလျက် ကောင်းချီးပေးလျက်” နေခဲ့ကြသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါ။ ကယ်တင်ရှင်၏ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အသေခံခြင်းကိုသာ သိရှိထားကြသော လူတို့သည် သူတို့၏မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ရှုံးနိမ့်မှုတို့ကို မြင်တွေ့ရန် ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့တွေ့မြင်ရသည်မှာ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် အောင်ပွဲခံခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤတပည့်တော်တို့သည် သူတို့ရှေ့ရှိ အမှုတော်အတွက် မည်မျှသော ပြင်ဆင်မှုကို ခံယူခဲ့ကြပါသနည်း! သူတို့သည် မိမိတို့ အတွေ့အကြုံရှိနိုင်သမျှ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီး၊ လူသားတို့၏ အမြင်တွင် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည်ဟု ထင်ရသောအခါ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် မည်သို့အောင်မြင်စွာ ပြည့်စုံခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို မည်သည့်အရာက တုန်လှုပ်စေနိုင်မည်နည်း၊ သူတို့၏မေတ္တာ၏ လုံ့လဝီရိယကို မည်သည့်အရာက အေးခဲစေနိုင်မည်နည်း? အပြင်းထန်ဆုံး ဝမ်းနည်းမှုထဲတွင် သူတို့သည် “ခိုင်ခံ့သော နှစ်သိမ့်မှု”၊ “စိတ်ဝိညာဉ်၏ ကျောက်ဆူးကဲ့သို့ လုံခြုံပြီး ခိုင်မြဲသော” မျှော်လင့်ခြင်းကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဟေဗြဲ ၆:၁၈၊ ၁၉။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် တန်ခိုးတော်၏ သက်သေဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ “သေခြင်း၊ အသက်ရှင်ခြင်း၊ ကောင်းကင်တမန်တို့၊ အုပ်စိုးသောသူတို့၊ တန်ခိုးရှိသောသူတို့၊ ယခုရှိသောအရာတို့၊ နောက်မှလာလတံ့သောအရာတို့၊ အမြင့်၊ အနက်၊ အခြားသော ဖန်ဆင်းခြင်းတို့သည်” သူတို့အား “ငါတို့သခင် ယေရှုခရစ်၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏မေတ္တာတော်မှ” ခွဲခွာရန် မည်သူမျှ မတတ်နိုင်ကြောင်းကို “ယုံကြည်စိတ်ချ” ခဲ့ကြသည်။ “ထိုအရာတို့၌ ငါတို့ကို ချစ်တော်မူသောသူအားဖြင့် ငါတို့သည် အောင်မြင်သူထက် သာလွန်ကြသည်” ဟု သူတို့ဆိုခဲ့သည်။ ရောမ ၈:၃၈၊ ၃၉၊ ၃၇။ “ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ထာဝရတည်၏။” ၁ ပေတရု ၁:၂၅။ “စီရင်သောသူကား အဘယ်သူနည်း၊ ခရစ်တော်သည် အသေခံတော်မူပြီ။ သာ၍အားကြီးသည်ကား၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူပြီ။ ဘုရားသခင်၏ လက်ျာဘက်၌ရှိ၍ ငါတို့အတွက် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။” ရောမ ၈:၃၄။

Saith the Lord: “My people shall never be ashamed.” Joel 2:26. “Weeping may endure for a night, but joy cometh in the morning.” Psalm 30:5. When on His resurrection day these disciples met the Saviour, and their hearts burned within them as they listened to His words; when they looked upon the head and hands and feet that had been bruised for them; when, before His ascension, Jesus led them out as far as Bethany, and lifting up His hands in blessing, bade [351] them, “Go ye into all the world, and preach the gospel,” adding, “Lo, I am with you alway” (Mark 16:15; Matthew 28:20); when on the Day of Pentecost the promised Comforter descended and the power from on high was given and the souls of the believers thrilled with the conscious presence of their ascended Lord—then, even though, like His, their pathway led through sacrifice and martyrdom, would they have exchanged the ministry of the gospel of His grace, with the “crown of righteousness” to be received at His coming, for the glory of an earthly throne, which had been the hope of their earlier discipleship? He who is “able to do exceeding abundantly above all that we ask or think,” had granted them, with the fellowship of His sufferings, the communion of His joy—the joy of “bringing many sons unto glory,” joy unspeakable, an “eternal weight of glory,” to which, says Paul, “our light affliction, which is but for a moment,” is “not worthy to be compared.”

ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်မှာ- “ငါ၏လူမျိုးတို့သည် အစဉ်အရှက်ကွဲခြင်း မရှိရကြ။” ယောလ ၂:၂၆။ “ငိုကြွေးခြင်းသည် ညဉ့်ပတ်လုံးနေသော်လည်း၊ မနက်သောအခါ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိလိမ့်မည်။” ဆာလံ ၃၀:၅။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သောနေ့၌ ဤတပည့်တော်တို့သည် ကယ်တင်ရှင်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏စကားတော်ကို နားထောင်လျက် သူတို့၏စိတ်နှလုံးသည် အတွင်း၌ တောက်လောင်ခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် ဒဏ်ရာရခဲ့သော ကိုယ်တော်၏ ဦးခေါင်း၊ လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို ကြည့်ရှုသောအခါ၊ ကိုယ်တော် ကောင်းကင်သို့ မတက်ကြွမီ ဗေသနိမြို့အထိ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လက်တော်ကိုမြှောက်ကာ ကောင်းချီးပေးလျက် [၃၅၁] သူတို့အား “သင်တို့သည် လောကီနိုင်ငံ အရပ်ရပ်သို့သွား၍ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောကြလော့” ဟု မိန့်မှာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် “ငါသည် သင်တို့နှင့်အတူ အစဉ်ရှိ၏” (မာကု ၁၆:၁၅၊ မဿဲ ၂၈:၂၀) ဟု ထပ်လောင်းမိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ပင်တေကုတ္တေနေ့တွင် ကတိထားတော်မူသော နှစ်သိမ့်ပေးသူ (သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်) ဆင်းသက်လာပြီး အထက်မှ တန်ခိုးတော်ကို ပေးအပ်ခဲ့ချိန်၊ ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွသွားသော သခင်ဘုရား၏ တည်ရှိမှုကို ယုံကြည်သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ခံစားရချိန်တွင်—ကိုယ်တော်၏ လမ်းစဉ်ကဲ့သို့ပင် သူတို့၏လမ်းစဉ်သည် ပူဇော်ခြင်းနှင့် အသက်ပေးခြင်း (အာဇာနည်ဖြစ်ခြင်း) တို့မှတစ်ဆင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော် ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ရရှိမည့် “ဖြောင့်မတ်ခြင်းသရဖူ” နှင့်အတူ ကိုယ်တော်၏ကျေးဇူးတော် ဧဝံဂေလိတရား၏ အမှုတော်ကို၊ သူတို့၏အစောပိုင်း တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ခဲ့သော လောကီရာဇပလ္လင်၏ ဘုန်းအသရေနှင့် လဲလှယ်ကြလိမ့်မည်လော? “ငါတို့တောင်းဆိုသမျှ သို့မဟုတ် တွေးတောသမျှထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုလုပ်ဆောင်နိုင်သော” ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ၌ ပါဝင်ခြင်းနှင့်အတူ ကိုယ်တော်၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၌ မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း— “သားတော်အများတို့ကို ဘုန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း” ၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ အဖော်ပြနိုင်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ “ထာဝရဘုန်းအသရေအလေးချိန်” ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါလုက “ငါတို့သည် ခဏခံရသော ပေါ့ပါးသည့် ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ထိုဘုန်းအသရေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရန် မထိုက်တန်” ဟု ဆိုသည်။

The experience of the disciples who preached the “gospel of the kingdom” at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, “The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,” so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of each was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period. Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they [352] bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.

ခရစ်တော်၏ ပထမအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်း၌ “နိုင်ငံတော်၏ ဧဝံဂေလိတရား” ကို ဟောပြောခဲ့ကြသော တပည့်တော်တို့၏ အတွေ့အကြုံသည် ကိုယ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်း သတင်းစကားကို ကြေညာခဲ့ကြသူတို့၏ အတွေ့အကြုံနှင့် တူညီနေပါသည်။ တပည့်တော်တို့သည် “အချိန်စေ့ပြီ၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် နီးပြီ” ဟု ဟောပြောခဲ့ကြသကဲ့သို့၊ မီလာနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တို့သည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဖော်ပြထားသော အရှည်လျားဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးပရောဖက်ပြုချက် အချိန်ကာလသည် ကုန်ဆုံးတော့မည်၊ တရားစီရင်ခြင်းသည် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ပြီး ထာဝရနိုင်ငံတော်သည် ရောက်ရှိတော့မည်ဟု ကြေညာခဲ့ကြသည်။ တစ်ဦးစီ၏ ဟောပြောချက်သည် ဒံယေလ ၉ အခန်းကြီးရှိ ခုနစ်ဆယ်မြောက်သော သီတင်းပတ်ကို အခြေခံထားသည်။ မီလာနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တို့ပေးသော သတင်းစကားသည် ဒံယေလ ၈:၁၄ ပါ ၂၃၀၀ ရက်၏ ကုန်ဆုံးခြင်းကို ကြေညာခဲ့ပြီး၊ ထိုရက်ပေါင်း ၂၃၀၀ တွင် ခုနစ်ဆယ်မြောက်သော သီတင်းပတ်သည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးစီ၏ ဟောပြောချက်သည် တူညီသော ကြီးမားသည့် ပရောဖက်ပြုချက်ကာလ၏ မတူညီသော အပိုင်းတစ်ခုစီ၏ ပြည့်စုံခြင်းကို အခြေခံထားသည်။ ပထမတပည့်တော်တို့ကဲ့သို့ပင် ဝီလျံမီလာနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တို့သည် သူတို့သယ်ဆောင်လာသော [၃၅၂] သတင်းစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့ကြပါ။ အသင်းတော်တွင် ကြာရှည်စွာ အမြစ်တွယ်နေသော မှားယွင်းမှုများသည် ပရောဖက်ပြုချက်၏ အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုကို မှန်ကန်စွာ အနက်ကောက်ယူခြင်းမှ သူတို့ကို တားဆီးထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကမ္ဘာလောကသို့ပေးရန် ဘုရားသခင်အပ်နှင်းထားသော သတင်းစကားကို ကြေညာခဲ့ကြသော်လည်း၊ ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ထားခြင်းကြောင့် သူတို့သည် စိတ်ပျက်စရာကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။

In explaining Daniel 8:14, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,” Miller, as has been stated, adopted the generally received view that the earth is the sanctuary, and he believed that the cleansing of the sanctuary represented the purification of the earth by fire at the coming of the Lord. When, therefore, he found that the close of the 2300 days was definitely foretold, he concluded that this revealed the time of the second advent. His error resulted from accepting the popular view as to what constitutes the sanctuary.

ဒံယေလ ၈:၁၄ တွင် “ထိုရက်ပေါင်း နှစ်ထောင်သုံးရာကုန်လျှင် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို သန့်ရှင်းစေရမည်” ဟူသောအချက်ကို ရှင်းပြရာတွင်၊ ဖော်ပြခဲ့ပြီးသည့်အတိုင်း မီလာသည် ကမ္ဘာမြေကြီးသည် သန့်ရှင်းရာဌာနဖြစ်သည်ဟူသော လူအများလက်ခံထားသည့် အမြင်ကို လက်ခံခဲ့ပြီး၊ သန့်ရှင်းရာဌာနကို သန့်ရှင်းစေခြင်းသည် သခင်ဘုရားကြွလာတော်မူချိန်၌ မီးဖြင့် ကမ္ဘာမြေကြီးကို သန့်စင်စေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု သူယုံကြည်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၂၃၀၀ ရက် ကုန်ဆုံးမည့်အချိန်ကို တိကျစွာ ဟောပြောထားသည်ကို သူတွေ့ရှိသောအခါ၊ ၎င်းသည် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူမည့်အချိန်ကို ဖော်ပြသည်ဟု သူကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ သူ၏မှားယွင်းမှုမှာ သန့်ရှင်းရာဌာနသည် မည်သည်ဖြစ်သည်နှင့်ပတ်သက်၍ လူကြိုက်များသော အမြင်ကို လက်ခံခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

In the typical system, which was a shadow of the sacrifice and priesthood of Christ, the cleansing of the sanctuary was the last service performed by the high priest in the yearly round of ministration. It was the closing work of the atonement—a removal or putting away of sin from Israel. It prefigured the closing work in the ministration of our High Priest in heaven, in the removal or blotting out of the sins of His people, which are registered in the heavenly records.

ခရစ်တော်၏ ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် ပုရောဟိတ်အမှုတော်၏ အရိပ်ဖြစ်သော ပုံဆောင်စနစ်တွင်၊ သန့်ရှင်းရာဌာနကို သန့်ရှင်းစေခြင်းမှာ နှစ်စဉ် ဝတ်ပြုမှုတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဆောင်ရွက်သည့် နောက်ဆုံးအမှုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရွေးနုတ်ခြင်း (အပြစ်ဖြေခြင်း) ၏ နောက်ဆုံးအမှုဖြစ်ပြီး—ဣသရေလလူမျိုးတို့ထံမှ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားခြင်း သို့မဟုတ် ပယ်ရှင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ နောက်ဆုံးအမှုတော်ကို ကြိုတင်ပြသထားပြီး၊ ကောင်းကင်မှတ်တမ်းတွင် မှတ်ပုံတင်ထားသော ကိုယ်တော်၏လူမျိုးတော်တို့၏ အပြစ်များကို ဖယ်ရှားခြင်း သို့မဟုတ် ပယ်ဖျက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

This service involves a work of investigation, a work of judgment; and it immediately precedes the coming of Christ in the clouds of heaven with power and great glory; for when He comes, every case has been Decided. Says Jesus: “My reward is with Me, to give every man according as his work shall be.” Revelation 22:12. It is this work of judgment, immediately preceding the second advent, that is announced in the first angel’s message of Revelation 14:7: “Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.”

ဤဝတ်ပြုမှုတွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းအလုပ်၊ တရားစီရင်ခြင်းအလုပ် ပါဝင်သည်။ ၎င်းသည် ခရစ်တော် တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းအသရေကြီးစွာဖြင့် ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ကြွလာတော်မူခြင်း၏ ချက်ချင်းရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်သည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်ကြွလာသောအခါ အမှုတိုင်းကို ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ ယေရှုက ဤသို့မိန့်တော်မူ၏- “ငါ၏အကျိုးပေးသည် ငါနှင့်အတူရှိ၏။ လူတိုင်း၏အလုပ်အတိုင်း ငါပေးမည်။” ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၂။ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်း၏ ချက်ချင်းရှေ့တွင်ဖြစ်သော ဤတရားစီရင်ခြင်းအလုပ်သည် ဗျာဒိတ် ၁၄:၇ တွင် ပထမကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကား၌ ကြေညာထားသည်- “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ဘုန်းအသရေကို ပေးကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ တရားစီရင်ချိန် ရောက်ပြီ။”

Those who proclaimed this warning gave the right message at the right time. But as the early disciples declared, “The time is fulfilled, and the kingdom of God is at hand,” based on the prophecy of Daniel [353] 9, while they failed to perceive that the death of the Messiah was foretold in the same scripture, so Miller and his associates preached the message based on Daniel 8:14 and Revelation 14:7, and failed to see that there were still other messages brought to view in Revelation 14, which were also to be given before the advent of the Lord. As the disciples were mistaken in regard to the kingdom to be set up at the end of the seventy weeks, so Adventists were mistaken in regard to the event to take place at the expiration of the 2300 days. In both cases there was an acceptance of, or rather an adherence to, popular errors that blinded the mind to the truth. Both classes fulfilled the will of God in delivering the message which He desired to be given, and both, through their own misapprehension of their message, suffered disappointment.

ဤသတိပေးချက်ကို ကြေညာသူများသည် သင့်လျော်သောအချိန်တွင် မှန်ကန်သော သတင်းစကားကို ပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရှေးဦးတပည့်တော်တို့က ဒံယေလ [၃၅၃] ၉ အခန်းကြီး၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို အခြေခံ၍ “အချိန်စေ့ပြီ၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် နီးပြီ” ဟု ကြေညာခဲ့ကြသော်လည်း၊ တူညီသောကျမ်းစာတွင် မေရှိယ၏အသေခံခြင်းကို ကြိုတင်ဟောပြောထားကြောင်းကို သူတို့မမြင်ခဲ့ကြသကဲ့သို့၊ မီလာနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တို့သည်လည်း ဒံယေလ ၈:၁၄ နှင့် ဗျာဒိတ် ၁၄:၇ ကို အခြေခံ၍ သတင်းစကားကို ဟောပြောခဲ့ကြပြီး၊ သခင်ဘုရား ကြွလာတော်မူခြင်းမတိုင်မီ ဗျာဒိတ် ၁၄ အခန်းကြီးတွင် ဖော်ပြထားသော အခြားသတင်းစကားများ ရှိသေးကြောင်းကို မမြင်ခဲ့ကြပါ။ တပည့်တော်တို့သည် ခုနစ်ဆယ်မြောက်သော သီတင်းပတ်၏အဆုံးတွင် တည်ထောင်မည့် နိုင်ငံတော်နှင့်ပတ်သက်၍ မှားယွင်းခဲ့ကြသကဲ့သို့၊ Adventists များသည်လည်း ရက်ပေါင်း ၂၃၀၀ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့် ဖြစ်ရပ်နှင့်ပတ်သက်၍ မှားယွင်းခဲ့ကြသည်။ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုစလုံးတွင် အမှန်တရားကို မျက်စိကွယ်စေသော လူကြိုက်များသည့် အမှားများကို လက်ခံခြင်း သို့မဟုတ် စွဲလမ်းခြင်း ရှိခဲ့သည်။ အုပ်စုနှစ်ခုစလုံးသည် ကိုယ်တော်ပေးစေလိုသော သတင်းစကားကို ပေးပို့ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့ကြပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့သတင်းစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ခြင်းအားဖြင့် စိတ်ပျက်စရာကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။

Yet God accomplished His own beneficent purpose in permitting the warning of the judgment to be given just as it was. The great day was at hand, and in His providence the people were brought to the test of a definite time, in order to reveal to them what was in their hearts. The message was designed for the testing and purification of the church. They were to be led to see whether their affections were set upon this world or upon Christ and heaven. They professed to love the Saviour; now they were to prove their love. Were they ready to renounce their worldly hopes and ambitions, and welcome with joy the advent of their Lord? The message was designed to enable them to discern their true spiritual state; it was sent in mercy to arouse them to seek the Lord with repentance and humiliation.

သို့သော် ဘုရားသခင်သည် တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်ကို ယခုကဲ့သို့ ပေးအပ်ခွင့်ပြုခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေတော်မူခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားသောနေ့သည် နီးကပ်နေပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် လူတို့အား သူတို့၏စိတ်နှလုံးတွင် ရှိသောအရာကို ဖော်ပြရန်အတွက် တိကျသော အချိန်ကာလ၏ စမ်းသပ်မှုသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤသတင်းစကားသည် အသင်းတော်ကို စမ်းသပ်ရန်နှင့် သန့်စင်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လောကီအရာများအပေါ်၌ စိတ်အားထက်သန်နေသလား၊ သို့မဟုတ် ခရစ်တော်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံအပေါ်၌ စိတ်အားထက်သန်နေသလားဆိုသည်ကို သိမြင်စေရန် လမ်းပြခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကယ်တင်ရှင်ကို ချစ်ပါသည်ဟု ဝန်ခံခဲ့ကြပြီး၊ ယခုတွင် သူတို့၏မေတ္တာကို သက်သေပြရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လောကီမျှော်လင့်ချက်များနှင့် ရည်မှန်းချက်များကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူတို့၏သခင်ဘုရား ကြွလာတော်မူခြင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုရန် အဆင်သင့်ရှိကြပါသလား? ဤသတင်းစကားသည် သူတို့၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ရေးရာ အခြေအနေကို သိမြင်နိုင်စေရန် ရည်ရွယ်သည်။ ၎င်းသည် နောင်တနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချခြင်းဖြင့် ထာဝရဘုရားကို ရှာဖွေရန် သူတို့ကို နှိုးဆော်ပေးသော ကရုဏာတော်ဖြစ်သည်။

The disappointment also, though the result of their own misapprehension of the message which they gave, was to be overruled for good. It would test the hearts of those who had professed to receive the warning. In the face of their disappointment would they rashly give up their experience and cast away their confidence in God’s [354] word? or would they, in prayer and humility, seek to discern where they had failed to comprehend the significance of the prophecy? How many had moved from fear, or from impulse and excitement? How many were halfhearted and unbelieving? Multitudes professed to love the appearing of the Lord. When called to endure the scoffs and reproach of the world, and the test of delay and disappointment, would they renounce the faith? Because they did not immediately understand the dealings of God with them, would they cast aside truths sustained by the clearest testimony of His word?

ထိုစိတ်ပျက်စရာသည်လည်း သူတို့ပေးခဲ့သော သတင်းစကားကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သော်လည်း၊ ကောင်းမြတ်ခြင်းအတွက် ပြန်လည်စီမံပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သတိပေးချက်ကို လက်ခံပါသည်ဟု ဝန်ခံခဲ့သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို စမ်းသပ်လိမ့်မည်။ စိတ်ပျက်စရာနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အတွေ့အကြုံကို အလောတကြီး စွန့်လွှတ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ [၃၅၄] နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် ထားရှိသော ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ပစ်ပယ်လိုက်ကြမည်လော? သို့မဟုတ် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် နှိမ့်ချခြင်းဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်၏ အရေးပါမှုကို နားလည်ရန် မည်သည့်နေရာတွင် ကျရှုံးခဲ့သည်ကို စူးစမ်းရှာဖွေကြမည်လော? ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မည်မျှသောသူတို့သည် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသနည်း? မည်မျှသောသူတို့သည် နှလုံးနှစ်စိတ်နှင့် မယုံကြည်သူများ ဖြစ်ကြသနည်း? လူအများတို့သည် သခင်ဘုရား ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ချစ်ပါသည်ဟု ဝန်ခံခဲ့ကြသည်။ လောက၏ ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် ရှက်ဖွယ်ကောင်းမှုတို့ကို ခံရပ်ရန်နှင့် နှောင့်နှေးမှုနှင့် စိတ်ပျက်စရာ စမ်းသပ်မှုကို ခံယူရန် ခေါ်ဆိုသောအခါ၊ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြမည်လော? ဘုရားသခင်၏ ဆက်ဆံမှုကို ချက်ချင်း နားမလည်နိုင်သောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၏ အရှင်းလင်းဆုံး သက်သေခံချက်ဖြင့် ထောက်ခံထားသော အမှန်တရားများကို သူတို့ ပစ်ပယ်လိုက်ကြမည်လော?

This test would reveal the strength of those who with real faith had obeyed what they believed to be the teaching of the word and the Spirit of God. It would teach them, as only such an experience could, the danger of accepting the theories and interpretations of men, instead of making the Bible its own interpreter. To the children of faith the perplexity and sorrow resulting from their error would work the needed correction. They would be led to a closer study of the prophetic word. They would be taught to examine more carefully the foundation of their faith, and to reject everything, however widely accepted by the Christian world, that was not founded upon the Scriptures of truth.

ဤစမ်းသပ်မှုသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ သွန်သင်ချက်ဟု သူတို့ယုံကြည်သည့်အရာကို စစ်မှန်သောယုံကြည်ခြင်းဖြင့် နာခံခဲ့သူတို့၏ အင်အားကို ဖော်ပြလိမ့်မည်။ ဤအတွေ့အကြုံကသာ လူတို့၏သီအိုရီများနှင့် အနက်ဖွင့်ဆိုချက်များကို လက်ခံခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို သွန်သင်ပေးလိမ့်မည်၊ သမ္မာကျမ်းစာကိုယ်တိုင်ကို အနက်ဖွင့်ဆိုသူအဖြစ် ပြုလုပ်ခြင်းအစား ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းရှိသော ကလေးသူငယ်များအတွက် သူတို့၏အမှားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုသည် လိုအပ်သော ပြုပြင်မှုကို ဆောင်ရွက်ပေးလိမ့်မည်။ သူတို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ လေ့လာရန် လမ်းပြခြင်းခံရလိမ့်မည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ယုံကြည်ခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပိုမိုသတိထား၍ စစ်ဆေးရန်နှင့် ခရစ်ယာန်လောကတွင် ကျယ်ပြန့်စွာ လက်ခံထားသော်လည်း၊ အမှန်တရား၏ ကျမ်းစာများအပေါ်တွင် အခြေခံမထားသော အရာအားလုံးကို ငြင်းပယ်ရန် သွန်သင်ခြင်းခံရလိမ့်မည်။

With these believers, as with the first disciples, that which in the hour of trial seemed dark to their understanding would afterward be made plain. When they should see the “end of the Lord” they would know that, notwithstanding the trial resulting from their errors, His purposes of love toward them had been steadily fulfilling. They would learn by a blessed experience that He is “very pitiful, and of tender mercy;” that all His paths “are mercy and truth unto such as keep His covenant and His testimonies.”

ဤယုံကြည်သူတို့နှင့်အတူ၊ ပထမတပည့်တော်တို့ကဲ့သို့ပင်၊ စမ်းသပ်ခြင်းနာရီတွင် သူတို့၏နားလည်မှုအတွက် မှောင်မိုက်နေသည်ဟု ထင်ရသောအရာသည် နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မည်။ သူတို့သည် “သခင်ဘုရား၏ အဆုံးသတ်” ကို မြင်တွေ့သောအခါ၊ သူတို့၏မှားယွင်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စမ်းသပ်မှုရှိသော်လည်း သူတို့အပေါ်ထားရှိသော ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာရည်ရွယ်ချက်များသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြည့်စုံနေခဲ့ကြောင်း သူတို့သိရှိလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်သည် “အလွန်သနားကရုဏာတော်နှင့် ပြည့်စုံတော်မူကြောင်း၊” ကိုယ်တော်၏ လမ်းခရီးအားလုံးသည် “ကိုယ်တော်၏ ပဋိညာဉ်နှင့် သက်သေခံချက်များကို စောင့်ရှောက်သောသူတို့အတွက် ကရုဏာနှင့် အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း” ကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော အတွေ့အကြုံဖြင့် သူတို့သင်ယူရလိမ့်မည်။