မဟာတိုက်လှန်ပွဲ (GC) အခန်း ၂၂

 

အခန်း ၂၂ — ပြည့်စုံလာသော ပရောဖက်ပြုချက်များ

Chapter 22—Prophecies Fulfilled

သခင်ဘုရား ကြွလာတော်မူလိမ့်မည်ဟု ပထမဆုံးမျှော်လင့်ခဲ့ကြသည့်အချိန်၊ ၁၈၄၄ ခုနှစ် နွေဦးကာလတွင်၊ ကိုယ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် စောင့်မျှော်ခဲ့ကြသူများသည် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သံသယနှင့် မရေရာမှုများထဲတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ လောကကြီးက သူတို့ကို လုံးဝရှုံးနိမ့်သွားသူများ၊ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသူများဟု ယူဆနေကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ နှစ်သိမ့်ရာအရင်းအမြစ်မှာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လူအများတို့သည် သမ္မာကျမ်းစာကို ဆက်လက်ရှာဖွေကြပြီး၊ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအထောက်အထားများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကာ၊ ပိုမိုသောအလင်းကို ရရှိရန် ပရောဖက်ပြုချက်များကို ဂရုတစိုက် လေ့လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ထောက်ခံသည့် ကျမ်းစာသက်သေများသည် ရှင်းလင်း၍ ခိုင်လုံပုံရသည်။ မှားယွင်းရန်မဖြစ်နိုင်သည့် နိမိတ်လက္ခဏာများသည် ခရစ်တော်၏ ကြွလာခြင်းမှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ အပြစ်သားများ နောင်တရခြင်းနှင့် ခရစ်ယာန်များကြားတွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ အသက်တာ နိုးထလာခြင်းဟူသော သခင်ဘုရား၏ အထူးကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် ထိုသတင်းစကားမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံလျက်ရှိသည်။ ယုံကြည်သူများသည် သူတို့၏ စိတ်ပျက်ရခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြနိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ယခင်အတွေ့အကြုံများတွင် ကိုယ်တော်တိုင် ဦးဆောင်ခဲ့ကြောင်း သူတို့အခိုင်အမာ ခံစားခဲ့ရသည်။

When the time passed at which the Lord’s coming was first expected,—in the spring of 1844,—those who had looked in faith for His appearing were for a season involved in doubt and uncertainty. While the world regarded them as having been utterly defeated and proved to have been cherishing a delusion, their source of consolation was still the word of God. Many continued to search the Scriptures, examining anew the evidences of their faith and carefully studying the prophecies to obtain further light. The Bible testimony in support of their position seemed clear and conclusive. Signs which could not be mistaken pointed to the coming of Christ as near. The special blessing of the Lord, both in the conversion of sinners and the revival of spiritual life among Christians, had testified that the message was of Heaven. And though the believers could not explain their disappointment, they felt assured that God had led them in their past experience.

သူတို့သည် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်းအချိန်နှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့သော ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့်အတူ၊ သူတို့၏ မရေရာမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအခြေအနေအတွက် အထူးသင့်လျော်သော လမ်းညွှန်ချက်များ ရောနှောပါဝင်နေခဲ့သည်။ ယင်းသည် သူတို့အား ယခုအချိန်တွင် နားလည်ရန် ခက်ခဲနေသမျှသောအရာများသည် သင့်လျော်သောအချိန်တွင် ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မည်ဟူသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သည်းခံစောင့်ဆိုင်းရန် အားပေးခဲ့သည်။

Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

[၃၉၂] ထိုပရောဖက်ပြုချက်များထဲတွင် ဟဗက္ကုတ် ၂:၁-၄ ပါ ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ခု ပါဝင်သည်။ “ငါသည် ကင်းစောင့်ရာသို့ သွား၍၊ ရဲတိုက်ပေါ်မှာ နေမည်။ ငါ့ကို ကိုယ်တော်မြွက်ဆိုတော်မူမည့်စကား၊ ငါ့ကို ဆုံးမတော်မူသောအခါ၊ ငါပြန်ပြောရမည့်စကားကို ကြည့်ရှုစောင့်မျှော်မည်။ ထိုအခါ ထာဝရဘုရားက၊ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို ရေးထား၍၊ ဖတ်သောသူသည် လွယ်လွယ်နှင့် ပြေးနိုင်စေခြင်းငှာ၊ ကျောက်ပြားပေါ်မှာ ထင်ရှားစွာ ရေးထားလော့။ ဤဗျာဒိတ်ရူပါရုံသည် သတ်မှတ်သောအချိန်ရောက်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အဆုံးကာလကို အလျင်အမြန် ပြောပြ၍ မုသာမသုံး။ နှောင့်နှေးသော်လည်း စောင့်မျှော်လော့။ ဧကန်အမှန် ရောက်လာလိမ့်မည်။ မနှောင့်နှေးရ။ ထောင်လွှားသောသူသည် စိတ်နှလုံးဖြောင့်မတ်ခြင်းမရှိ။ ဖြောင့်မတ်သောသူမူကား၊ မိမိယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်လိမ့်မည်၊” ဟုဆို၏။

[392] Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1-4: “I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.”

၁၈၄၂ ခုနှစ်လောက်ကတည်းက “ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို ရေးထား၍၊ ဖတ်သောသူသည် လွယ်လွယ်နှင့် ပြေးနိုင်စေခြင်းငှာ၊ ကျောက်ပြားပေါ်မှာ ထင်ရှားစွာ ရေးထားလော့” ဟူသော ဤပရောဖက်ပြုချက်တွင် ပေးထားသည့် လမ်းညွှန်ချက်သည် ဒါနိယေလကျမ်းနှင့် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ရူပါရုံများကို ရှင်းပြရန် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ ဇယားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ဖို့ ချားလ်စ် ဖစ်ချ် (Charles Fitch) အား အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့သည်။ ဤဇယားကို ထုတ်ဝေခြင်းသည် ဟဗက္ကုတ်ပေးသော ပညတ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေခြင်းဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း၊ ရူပါရုံ ပြည့်စုံခြင်းတွင် ထင်ရှားသော နှောင့်နှေးမှုတစ်ခု—နှောင့်နှေးရသောအချိန်—ကို ထိုပရောဖက်ပြုချက်မှာပင် ဖော်ပြထားကြောင်းကို ထိုအချိန်တွင် မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့ကြပါ။ စိတ်ပျက်ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင်၊ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် အလွန်အရေးပါလာခဲ့သည်။ “ဤဗျာဒိတ်ရူပါရုံသည် သတ်မှတ်သောအချိန်ရောက်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အဆုံးကာလကို အလျင်အမြန် ပြောပြ၍ မုသာမသုံး။ နှောင့်နှေးသော်လည်း စောင့်မျှော်လော့။ ဧကန်အမှန် ရောက်လာလိမ့်မည်။ မနှောင့်နှေးရ။ ... ဖြောင့်မတ်သောသူမူကား၊ မိမိယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်လိမ့်မည်။” ယေဇကျေလ ပရောဖက်ပြုချက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသည်လည်း ယုံကြည်သူများအတွက် ခွန်အားနှင့် နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာ၍၊ လူသား၊ ဣသရေလပြည်၌၊ ရက်ကာလ ကြာမြင့်ပြီ၊ ရူပါရုံအလုံးစုံ ပျက်စီးလေပြီ၊ ဟု သင်တို့ဆိုသော စကားပုံကား အဘယ်သို့နည်း။ ထို့ကြောင့် သူတို့အား၊ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ ... ထိုရက်ကာလသည် နီးပြီ။ ရူပါရုံအလုံးစုံသည်လည်း ပြည့်စုံတော့မည်။ ... ငါသည် ပြောပြီ။ ငါပြောသော စကားသည် ဖြစ်လိမ့်မည်။ နောက်တစ်ဖန် မနှောင့်နှေးရ။” “ဣသရေလအမျိုးသားတို့က၊ သူမြင်သော ရူပါရုံသည် နောင်ကာလများစွာအတွက် ဖြစ်၏။ သူသည် ဝေးလံသောအချိန်အတွက် ပရောဖက်ပြု၏၊ ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့အား၊ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ ငါ့စကား တစ်စုံတစ်ခုမျှ နောက်တစ်ဖန် မနှောင့်နှေးရ။ ငါပြောသော စကားသည် ဧကန်အမှန် ဖြစ်လိမ့်မည်။” (ယေဇကျေလ ၁၂:၂၁-၂၅၊ ၂၇၊ ၂၈)။

As early as 1842 the direction given in this prophecy to “write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,” had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: “The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.... The just shall live by his faith.” A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: “The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God.... The days are at hand, and the effect of every vision.... I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.” “They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.” Ezekiel 12:21-25, 27, 28.

စောင့်မျှော်နေသူများသည် အစအဦးမှစ၍ အဆုံးကို သိတော်မူသော အရှင်သည် ခေတ်ကာလများတစ်လျှောက် အောက်သို့ ငဲ့ကြည့်တော်မူပြီး၊ သူတို့၏ စိတ်ပျက်ရမည့်အရေးကို ကြိုတင်မြင်တော်မူကာ၊ သူတို့အား အားပေးမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် စကားများကို ပေးအပ်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်လျက် ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသည်။ သည်းခံခြင်းဖြင့် စောင့်မျှော်ရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ်တွင် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် သတိပေးထားသော ထိုကဲ့သို့သော ကျမ်းစာ၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ မရှိခဲ့ပါက၊ ထိုစမ်းသပ်ခံရသောအချိန်၌ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းမှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့ပေလိမ့်မည်။

The waiting ones rejoiced, believing that He who knows the end from the beginning had looked down through the ages and, foreseeing their disappointment, had given them words of courage and hope. Had it not been for such portions of Scripture, admonishing them to wait with patience and to hold fast their confidence in God’s word, their faith would have failed in that trying hour.

မဿဲ ၂၅ တွင်ပါရှိသော သတို့သမီးကညာ ၁၀ ယောက်၏ ပုံဥပမာသည်လည်း Adventists (ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်သူများ) ၏ အတွေ့အကြုံကို သရုပ်ဖော်ပြထားသည်။ မဿဲ ၂၄ တွင်၊ ကိုယ်တော် ကြွလာမည့်အကြောင်းနှင့် လောကအဆုံးနှင့် ပတ်သက်သော နိမိတ်လက္ခဏာကို မေးမြန်းသည့် တပည့်တော်များ၏ မေးခွန်းကို ဖြေကြားရာတွင်၊ ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ပထမအကြိမ် ကြွလာခြင်းမှ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းအထိ လောကနှင့် အသင်းတော်၏ သမိုင်းတွင် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်ရပ်အချို့ကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ—ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်း၊ ပေဂန်နှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းတို့၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုအောက်တွင် အသင်းတော် ခံစားရသည့် ကြီးစွာသော ဆင်းရဲဒုက္ခ၊ နေနှင့်လ မှောင်မိုက်ခြင်းနှင့် ကြယ်များ ကြွေကျခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဤအရာများပြီးနောက်၊ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်သို့ ကြွလာခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော် ပေါ်ထွန်းခြင်းကို စောင့်မျှော်နေကြသော အစေခံနှစ်မျိုးကို ဖော်ပြသည့် ပုံဥပမာကို ပြောပြခဲ့သည်။ အခန်းကြီး ၂၅ ကို ဤစကားများဖြင့် စတင်ထားသည်။ “ထိုအခါ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို သတို့သမီးကညာ ၁၀ ယောက်နှင့် ပုံပြရလိမ့်မည်။” ဤနေရာတွင် အခန်းကြီး ၂၄ ၏ အဆုံးတွင် ထောက်ပြထားသည့်အတိုင်း နောက်ဆုံးသောကာလတွင် နေထိုင်သော အသင်းတော်ကို မြင်ကွင်းသို့ ဆောင်ယူလာသည်။ ဤပုံဥပမာတွင် သူတို့၏ အတွေ့အကြုံကို အရှေ့တိုင်း၏ လက်ထပ်မင်္ဂလာ ဖြစ်ရပ်များဖြင့် သရုပ်ဖော်ထားသည်။

The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people. In Matthew 24, in answer to the question of His disciples concerning the sign of His coming and of the end of the world, Christ had pointed out some of the most important events in the history of the world and of the church from His first to His second advent; namely, the destruction of Jerusalem, the great tribulation of the church under the pagan and papal persecutions, the darkening of the sun and moon, and the falling of the stars. After this He spoke of His coming in His kingdom, and related the parable describing the two classes of servants who look for His appearing. Chapter 25 opens with the words: “Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins.” Here is brought to view the church living in the last days, the same that is pointed out in the close of chapter 24. In this parable their experience is illustrated by the incidents of an Eastern marriage.

“ထိုအခါ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို မိမိတို့ မီးခွက်ကိုယူ၍၊ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်ကို ခရီးဦးကြိုပြုခြင်းငှာ ထွက်သွားသော သတို့သမီးကညာ ၁၀ ယောက်နှင့် ပုံပြရလိမ့်မည်။ ထိုသူတို့တွင် ၅ ယောက်တို့သည် ပညာရှိဖြစ်ကြ၏။ ၅ ယောက်တို့သည် မိုက်သောသူဖြစ်ကြ၏။ မိုက်သောသူတို့သည် မီးခွက်ကိုယူသော်လည်း၊ ဆီကိုမယူဘဲနေကြ၏။ ပညာရှိတို့မူကား၊ မိမိတို့မီးခွက်နှင့်အတူ ဆီကို အိုး၌ထည့်၍ ယူကြ၏။ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် ကြာမြင့်စွာနေသဖြင့်၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ငိုက်မြည်း၍ အိပ်ပျော်ကြ၏။ သန်းခေါင်ယံ၌၊ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် လာပြီ။ ခရီးဦးကြိုပြုခြင်းငှာ ထွက်ခဲ့ကြလော့၊ ဟူသော အသံကို ကြားရ၏။”

“Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom. And five of them were wise, and five were foolish. They that were foolish took their lamps, and took no oil with them: but the wise took oil in their vessels with their lamps. While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him.”

ပထမ ကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကား ကြေညာသည့်အတိုင်း ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းကို မင်္ဂလာဆောင်လုလင် ကြွလာခြင်းဖြင့် ကိုယ်စားပြုသည်ဟု နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော် အလျင်အမြန် ကြွလာတော့မည်ဟု ကြေညာခြင်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျယ်ပြန့်သည့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသည် သတို့သမီးကညာများ ထွက်သွားခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ဤပုံဥပမာတွင်၊ မဿဲ ၂၄ ၏ ပုံဥပမာတွင်ကဲ့သို့ပင်၊ လူတန်းစားနှစ်မျိုးကို ကိုယ်စားပြုထားသည်။ အားလုံးသည် သူတို့၏ မီးခွက်များဖြစ်သော သမ္မာကျမ်းစာကို ယူဆောင်သွားကြပြီး၊ ၎င်း၏ အလင်းရောင်ဖြင့် မင်္ဂလာဆောင်လုလင်ကို ခရီးဦးကြိုပြုရန် ထွက်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း “မိုက်သောသူတို့သည် မီးခွက်ကိုယူသော်လည်း၊ ဆီကိုမယူဘဲနေကြ၏” ဖြစ်စဉ်တွင်၊ “ပညာရှိတို့မူကား၊ မိမိတို့မီးခွက်နှင့်အတူ ဆီကို အိုး၌ထည့်၍ ယူကြ၏။” နောက်ဆုံးအုပ်စုသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အသက်ပြန်ရှင်စေပြီး အလင်းပေးသည့် တန်ခိုးကို ရရှိခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းသည် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ခြေလှမ်းအတွက် မီးခွက်၊ လမ်းအတွက် အလင်း ဖြစ်စေသည်။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် သမ္မာတရားကို သင်ယူရန် ကျမ်းစာကို လေ့လာခဲ့ကြပြီး၊ စိတ်နှလုံးနှင့် အသက်တာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ကိုယ်ရေ အတွေ့အကြုံ၊ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ရှိခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းသည် စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် နှောင့်နှေးခြင်းတို့ကြောင့် လုံးဝပျက်စီးသွားနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ အခြားသူတို့သည် “မီးခွက်ကိုယူသော်လည်း၊ ဆီကိုမယူဘဲနေကြ၏။” သူတို့သည် စိတ်ခံစားချက်အလျောက် လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုများသည် ထိုလေးနက်သော သတင်းစကားကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ သူတို့သည် မိမိတို့ညီအစ်ကိုများ၏ ယုံကြည်ခြင်းအပေါ်၌သာ မှီခိုနေခဲ့ကြပြီး၊ သမ္မာတရားကို နက်နက်နဲနဲ နားလည်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကျေးဇူးတော်၏ စစ်မှန်သော အလုပ်မရှိဘဲ ကောင်းသော စိတ်ခံစားမှုများ၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းဖြင့်သာ ကျေနပ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မင်္ဂလာဆောင်လုလင်ကို ခရီးဦးကြိုပြုရန် ထွက်သွားခဲ့ကြပြီး၊ ချက်ချင်းရရှိမည့် ဆုလာဘ်ကို မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် နှောင့်နှေးခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်းအတွက် အသင့်မဖြစ်ခဲ့ကြပါ။ စမ်းသပ်မှုများ ရောက်လာသောအခါ၊ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းမှာ ပျက်ပြားသွားပြီး၊ သူတို့၏ မီးအလင်းများမှာလည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။

The coming of Christ, as announced by the first angel’s message, was understood to be represented by the coming of the bridegroom. The widespread reformation under the proclamation of His soon coming, answered to the going forth of the virgins. In this parable, as in that of Matthew 24, two classes are represented. All had taken their lamps, the Bible, and by its light had gone forth to meet the Bridegroom. But while “they that were foolish took their lamps, and took no oil with them,” “the wise took oil in their vessels with their lamps.” The latter class had received the grace of God, the regenerating, enlightening power of the Holy Spirit, which renders His word a lamp to the feet and a light to the path. In the fear of God they had studied the Scriptures to learn the truth, and had earnestly sought for purity of heart and life. These had a personal experience, a faith in God and in His word, which could not be overthrown by disappointment and delay. Others “took their lamps, and took no oil with them.” They had moved from impulse. Their fears had been excited by the solemn message, but they had depended upon the faith of their brethren, satisfied with the flickering light of good emotions, without a thorough understanding of the truth or a genuine work of grace in the heart. These had gone forth to meet the Lord, full of hope in the prospect of immediate reward; but they were not prepared for delay and disappointment. When trials came, their faith failed, and their lights burned dim.

“မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် ကြာမြင့်စွာနေသဖြင့်၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ငိုက်မြည်း၍ အိပ်ပျော်ကြ၏။” မင်္ဂလာဆောင်လုလင် ကြာမြင့်စွာနေခြင်းအားဖြင့် သခင်ဘုရား ကြွလာမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည့်အချိန် ကုန်လွန်သွားခြင်း၊ စိတ်ပျက်ရခြင်းနှင့် ထင်ရသော နှောင့်နှေးခြင်းတို့ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဤမရေရာသော အချိန်တွင်၊ အပေါ်ယံမျှသာ ယုံကြည်သူများနှင့် စိတ်မပါတပါဖြစ်သူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ စတင်ယိုင်နဲ့လာပြီး၊ သူတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများမှာလည်း လျော့နည်းလာသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းမှာ သမ္မာကျမ်းစာကို ကိုယ်တိုင်သိရှိခြင်းအပေါ် အခြေခံထားသူတို့မှာမူ စိတ်ပျက်ခြင်းဟူသော လှိုင်းလုံးများ လာရောက်တိုက်ခတ်သော်လည်း မရွှေ့မပြောင်းနိုင်သော ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို ခြေအောက်တွင် ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ “ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ငိုက်မြည်း၍ အိပ်ပျော်ကြ၏” အုပ်စုတစ်ခုမှာ ဂရုမစိုက်ခြင်းနှင့် မိမိတို့ ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခြင်းတို့တွင် ရှိနေပြီး၊ အခြားအုပ်စုတစ်ခုမှာ ပိုမိုရှင်းလင်းသောအလင်း ပေါ်ထွန်းလာမည့်အချိန်ကို သည်းခံစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သို့သော်လည်း စမ်းသပ်ခံရသော ညဉ့်အချိန်တွင် နောက်ပိုင်းအုပ်စုမှာလည်း သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ဆည်းကပ်မှုအချို့ကို ဆုံးရှုံးသွားပုံရသည်။ စိတ်မပါတပါဖြစ်သူများနှင့် အပေါ်ယံမျှသာရှိသူတို့သည် သူတို့၏ ညီအစ်ကိုများ၏ ယုံကြည်ခြင်းအပေါ် နောက်တစ်ဖန် မှီခိုနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပါ။ တစ်ဦးစီတိုင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် ရပ်တည်ရမည် သို့မဟုတ် လဲကျရမည်ဖြစ်သည်။

“While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept.” By the tarrying of the bridegroom is represented the passing of the time when the Lord was expected, the disappointment, and the seeming delay. In this time of uncertainty, the interest of the superficial and halfhearted soon began to waver, and their efforts to relax; but those whose faith was based on a personal knowledge of the Bible had a rock beneath their feet, which the waves of disappointment could not wash away. “They all slumbered and slept;” one class in unconcern and abandonment of their faith, the other class patiently waiting till clearer light should be given. Yet in the night of trial the latter seemed to lose, to some extent, their zeal and devotion. The halfhearted and superficial could no longer lean upon the faith of their brethren. Each must stand or fall for himself.

ဤအချိန်လောက်တွင်၊ အစွန်းရောက်ဝါဒ (fanaticism) များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သတင်းစကားကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ယုံကြည်သူဟု ခံယူထားသူအချို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို တစ်ခုတည်းသော မှားယွင်းမှုမရှိသည့် လမ်းညွှန်အဖြစ် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပြီး၊ ဝိညာဉ်တော်၏ ဦးဆောင်မှုကို ခံယူနေသည်ဟု ဆိုကာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်များ၊ အထင်အမြင်များနှင့် စိတ်ကူးယဉ်မှုများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပ်နှံလိုက်ကြသည်။ မိမိတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို အတည်မပြုသူအားလုံးကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ရင်း မျက်ကန်းပြီး ဘက်လိုက်သော စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပြသသူအချို့ရှိခဲ့သည်။ သူတို့၏ အစွန်းရောက် အယူအဆများနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များသည် Adventists အများစု၏ စာနာမှုရရှိခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သမ္မာတရား၏ အကြောင်းအရာကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုဖြစ်စေရန် အစေခံခဲ့သည်။

About this time, fanaticism began to appear. Some who had professed to be zealous believers in the message rejected the word of God as the one infallible guide and, claiming to be led by the Spirit, gave themselves up to the control of their own feelings, impressions, and imaginations. There were some who manifested a blind and bigoted zeal, denouncing all who would not sanction their course. Their fanatical ideas and exercises met with no sympathy from the great body of Adventists; yet they served to bring reproach upon the cause of truth.

စာတန်သည် ဤနည်းလမ်းများဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေသည်။ လူအများတို့သည် Advent (ခရစ်တော် ကြွလာခြင်း) လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပြီး၊ အပြစ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာသည် နောင်တရကာ ပြောင်းလဲလာကြသည်။ သစ္စာရှိသော အမျိုးသားများသည် သမ္မာတရားကို ကြေညာသည့် လုပ်ငန်းအတွက်၊ ထိုနှောင့်နှေးသောအချိန်တွင်ပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပ်နှံနေကြသည်။ မကောင်းမှု၏ မင်းသားသည် သူ၏ နောက်လိုက်များကို ဆုံးရှုံးနေရသည်။ ဘုရားသခင်၏ အကြောင်းအရာကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှု ဖြစ်စေရန်အတွက်၊ ယုံကြည်ခြင်းကို ခံယူထားသည်ဟု ဆိုသူအချို့ကို လှည့်စားရန်နှင့် သူတို့ကို အစွန်းရောက်မှုများဆီသို့ တွန်းပို့ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ကိုယ်စားလှယ်များသည် အမှားတိုင်း၊ ကျရှုံးမှုတိုင်း၊ မလျော်ကန်သော လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် အသင့်ရှိနေခဲ့ကြပြီး၊ Adventists များနှင့် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ရွံရှာဖွယ်ဖြစ်စေရန်အတွက် ထိုအရာများကို အလွန်အကျွံချဲ့ကား၍ လူများရှေ့မှောက်တွင် ပြသခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားက သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားစဉ်တွင် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းကို ခံယူကြောင်း အတိအလင်းဖော်ပြရန် သူတွန်းအားပေးနိုင်သည့် အရေအတွက် များပြားလေ၊ ယုံကြည်သူများ အားလုံး၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် သူတို့ကို ထောက်ပြခြင်းဖြင့် သူရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်မှာ ပိုမိုကြီးမားလေဖြစ်သည်။

Satan was seeking by this means to oppose and destroy the work of God. The people had been greatly stirred by the advent movement, thousands of sinners had been converted, and faithful men were giving themselves to the work of proclaiming the truth, even in the tarrying time. The prince of evil was losing his subjects; and in order to bring reproach upon the cause of God, he sought to deceive some who professed the faith and to drive them to extremes. Then his agents stood ready to seize upon every error, every failure, every unbecoming act, and hold it up before the people in the most exaggerated light, to render Adventists and their faith odious. Thus the greater the number whom he could crowd in to make a profession of faith in the second advent while his power controlled their hearts, the greater advantage would he gain by calling attention to them as representatives of the whole body of believers.

စာတန်သည် “ညီအစ်ကိုများကို စွပ်စွဲသောသူ” ဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရား၏ လူမျိုးများ၏ အမှားများနှင့် ချို့ယွင်းချက်များကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် ၎င်းတို့ကို လူများ သတိပြုမိစေရန် ဖော်ပြရန်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ကောင်းသောအမှုများကို အမှတ်တမဲ့ ကျော်သွားရန် လူတို့အား လှုံ့ဆော်ပေးသော စိတ်ဓာတ်မှာ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ပင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဝိညာဉ်များ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လုပ်ဆောင်နေသည့်အခါတိုင်း၌ သူသည် အမြဲတစေ တက်ကြွနေတတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်တို့သည် သခင်ဘုရားရှေ့တော်သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်ပြရန် လာကြသောအခါ၊ စာတန်သည်လည်း သူတို့ကြားသို့ လာတတ်သည်။ ဝိညာဉ်ရေးရာ နိုးထမှုတိုင်းတွင်၊ စိတ်နှလုံး သန့်ရှင်းခြင်းမရှိသူများနှင့် စိတ်ဓာတ်မတည်ငြိမ်သူများကို ခေါ်ဆောင်လာရန် သူအသင့်ရှိနေသည်။ ဤသူတို့သည် သမ္မာတရား၏ အချက်အချို့ကို လက်ခံပြီး၊ ယုံကြည်သူများနှင့်အတူ နေရာရရှိပြီးနောက်၊ သတိလက်လွတ်သူများကို လှည့်စားမည့် အယူအဆများကို မိတ်ဆက်ပေးရန် သူတို့မှတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများနှင့်အတူ၊ ဝတ်ပြုရာအိမ်တော်ထဲတွင်ပင် သို့မဟုတ် သခင်ဘုရား၏ ပွဲတော်စားပွဲဝိုင်းတွင်ပင် ရှိနေရုံဖြင့် မည်သူမျှ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေမပြနိုင်ပါ။ စာတန်သည် သူ၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သူများ၏ ပုံစံဖြင့် အလွန်လေးနက်သော အခါသမယများတွင် မကြာခဏ ရှိနေတတ်သည်။

Satan is “the accuser of the brethren,” and it is his spirit that inspires men to watch for the errors and defects of the Lord’s people, and to hold them up to notice, while their good deeds are passed by without a mention. He is always active when God is at work for the salvation of souls. When the sons of God come to present themselves before the Lord, Satan comes also among them. In every [396] revival he is ready to bring in those who are unsanctified in heart and unbalanced in mind. When these have accepted some points of truth, and gained a place with believers, he works through them to introduce theories that will deceive the unwary. No man is proved to be a true Christian because he is found in company with the children of God, even in the house of worship and around the table of the Lord. Satan is frequently there upon the most solemn occasions in the form of those whom he can use as his agents.

မကောင်းမှု၏ မင်းသားသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများ ကောင်းကင်မြို့တော်ဆီသို့ ခရီးနှင်ရာတွင် တိုးတက်မှုရှိသည့် ခြေလှမ်းတိုင်းကို အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်သည်။ အသင်းတော်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတိုင်းသည် ပြင်းထန်သော အတားအဆီးများနှင့် မတွေ့ဆုံဘဲ ရှေ့သို့ မရောက်ခဲ့ပါ။ ပေါလု၏ ခေတ်ကာလတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ တမန်တော်သည် အသင်းတော်ကို တည်ထောင်သည့် နေရာတိုင်းတွင်၊ ယုံကြည်ခြင်းကို လက်ခံသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ အကယ်၍ လက်ခံမိပါက နောက်ဆုံးတွင် သမ္မာတရားအပေါ်၌ ထားရှိသည့် မေတ္တာကို ဖယ်ရှားပစ်မည့် လွဲမှားသော အယူဝါဒများကို ယူဆောင်လာသူအချို့ ရှိခဲ့ကြသည်။ လူသာ (Luther) သည်လည်း ဘုရားသခင်သည် မိမိတို့မှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်ပြောဆိုသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ ထို့ကြောင့် မိမိတို့၏ အယူအဆများနှင့် သဘောထားများကို သမ္မာကျမ်းစာ၏ သက်သေထက် ပိုမိုမြင့်မားစေသူများ၏ အစွန်းရောက် လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် ကြီးစွာသော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အတွေ့အကြုံ ချို့တဲ့သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိပြီး၊ အသစ်သောအရာများကို ကြားသိပြောဆိုရသည်ကို နှစ်သက်သူအများတို့သည် ထိုဆရာအသစ်များ၏ ကြွားလုံးထုတ်မှုများကြောင့် လှည့်စားခံခဲ့ရပြီး၊ လူသာကို တည်ဆောက်စေရန် ဘုရားသခင် လှုံ့ဆော်ခဲ့သောအရာကို ဖြိုဖျက်သည့် သူတို့၏ လုပ်ငန်းတွင် စာတန်၏ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လောကကြီးကို ကောင်းချီးပေးခဲ့သော ဝက်စလေ (Wesley) များနှင့် အခြားသူများသည်လည်း အလွန်အကျွံ စိတ်အားထက်သန်သူများ၊ စိတ်ဓာတ်မတည်ငြိမ်သူများနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းမရှိသူများကို အစွန်းရောက်မှုအမျိုးမျိုးဆီသို့ တွန်းပို့ရာတွင် စာတန်၏ ပရိယာယ်များကို ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသည်။

The prince of evil contests every inch of ground over which God’s people advance in their journey toward the heavenly city. In all the history of the church no reformation has been carried forward without encountering serious obstacles. Thus it was in Paul’s day. Wherever the apostle raised up a church, there were some who professed to receive the faith, but who brought in heresies, that, if received, would eventually crowd out the love of the truth. Luther also suffered great perplexity and distress from the course of fanatical persons who claimed that God had spoken directly through them, and who therefore set their own ideas and opinions above the testimony of the Scriptures. Many who were lacking in faith and experience, but who had considerable self-sufficiency, and who loved to hear and tell some new thing, were beguiled by the pretensions of the new teachers, and they joined the agents of Satan in their work of tearing down what God had moved Luther to build up. And the Wesleys, and others who blessed the world by their influence and their faith, encountered at every step the wiles of Satan in pushing overzealous, unbalanced, and unsanctified ones into fanaticism of every grade.

ဝီလီယံ မီလာ (William Miller) သည် အစွန်းရောက်ဝါဒဆီသို့ ဦးတည်သွားစေသော ထိုလွှမ်းမိုးမှုများကို တစ်စုံတစ်ရာ စာနာမှု မရှိခဲ့ပါ။ သူသည် လူသာကဲ့သို့ပင် ဝိညာဉ်တိုင်းကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် စမ်းသပ်ရမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ “ယနေ့ခေတ်ကာလတွင်၊ စာတန်သည် အချို့သောသူတို့၏ စိတ်အပေါ်၌ ကြီးမားသော အခွင့်အာဏာရှိသည်။ သူတို့သည် အဘယ်သို့သော ဝိညာဉ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ အဘယ်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။ သမ္မာကျမ်းစာက ‘သူတို့၏ အသီးများကိုကြည့်၍ သိရလိမ့်မည်’ ဟု ဖြေဆိုထားသည်။ ... လောကထဲသို့ ထွက်သွားသော ဝိညာဉ်များစွာရှိသည်။ ဝိညာဉ်များကို စစ်ဆေးရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပညတ်ထားသည်။ ဤလောကတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စည်းကမ်းရှိစွာ၊ ဖြောင့်မတ်စွာနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့လျက် အသက်ရှင်စေခြင်းမရှိသော ဝိညာဉ်သည် ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော် မဟုတ်ပါ။ ဤရိုင်းစိုင်းသော လှုပ်ရှားမှုများတွင် စာတန်၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ များပြားလှကြောင်း ကျွန်ုပ် ပို၍ပို၍ ယုံကြည်လာသည်။ ... ကျွန်ုပ်တို့ကြားတွင် အကြွင်းမဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သည်ဟု ဟန်ဆောင်သူများစွာတို့သည် လူတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လိုက်လျှောက်နေကြပြီး၊ ထိုကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ခြင်းမရှိသူများထက်ပင် သမ္မာတရားကို ပိုမိုနားမလည်သူများ ဖြစ်နေကြသည်၊” ဟု မီလာက ဆိုသည်။—Bliss၊ စာမျက်နှာ ၂၃၆၊ ၂၃၇။ “အမှား၏ ဝိညာဉ်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို သမ္မာတရားမှ ဝေးကွာသွားစေလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်မူကား ကျွန်ုပ်တို့ကို သမ္မာတရားထဲသို့ ပို့ဆောင်လိမ့်မည်။ သို့သော် သင်က၊ လူတစ်ယောက်သည် အမှားထဲတွင် ရှိနေနိုင်ပြီး မိမိတွင် သမ္မာတရားရှိသည်ဟု ထင်နိုင်သည်၊ ထိုအခါ အဘယ်သို့နည်း၊ ဟု ဆိုကောင်းဆိုနိုင်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့က၊ ဝိညာဉ်တော်နှင့် နှုတ်ကပတ်တော်သည် သဘောတူညီကြသည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်သည် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ဖြင့် စီရင်ပြီး၊ နှုတ်ကပတ်တော် တစ်ခုလုံးတွင် ပြီးပြည့်စုံသော သဟဇာတဖြစ်မှုကို တွေ့ရှိပါက၊ သူသည် မိမိတွင် သမ္မာတရားရှိသည်ဟု ယုံကြည်ရမည်။ သို့သော် အကယ်၍ သူကို ပို့ဆောင်နေသော ဝိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော် သို့မဟုတ် ကျမ်းစာ၏ အနှစ်သာရတစ်ခုလုံးနှင့် မကိုက်ညီကြောင်း တွေ့ရှိပါက၊ စာတန်၏ ကျော့ကွင်းတွင် မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဂရုတစိုက် သွားလာပါစေ၊” —The Advent Herald and Signs of the Times Reporter၊ ဇန်နဝါရီ ၁၅၊ ၁၈၄၅။ “မျက်လုံး အရောင်တောက်ခြင်း၊ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်ကျခြင်းနှင့် စကားမပြောနိုင်အောင် လည်ချောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်သွားခြင်းတို့မှတစ်ဆင့်၊ ခရစ်ယာန်လောက၏ ဆူညံသံအားလုံးထက် ပိုမို၍ အတွင်းစိတ်၏ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု အထောက်အထားကို ကျွန်ုပ် မကြာခဏ ရရှိခဲ့သည်။” —Bliss၊ စာမျက်နှာ ၂၈၂။

William Miller had no sympathy with those influences that led to fanaticism. He declared, with Luther, that every spirit should be tested by the word of God. “The devil,” said Miller, “has great power over the minds of some at the present day. And how shall we know what manner of spirit they are of? The Bible answers: ‘By their fruits ye shall know them.’... There are many spirits gone out into the world; and we are commanded to try the spirits. The spirit that does not cause us to live soberly, righteously, and godly, in this present world, is not the Spirit of Christ. I am more and more convinced that Satan has much to do in these wild movements.... Many among us who pretend to be wholly sanctified, are following the traditions of men, and apparently are as ignorant of truth as others who make no such pretensions.”—Bliss, pages 236, 237. “The spirit of error will lead us from the truth; and the Spirit of God will lead us into truth. But, say you, a man may be in an error, and think he has the truth. What then? We answer, The Spirit and word agree. If a man judges himself by the word of God, and finds a perfect harmony through the whole word, then he must believe he has the truth; but if he finds the spirit by which he is led does not harmonize with the whole tenor of God’s law or Book, then let him walk carefully, lest he be caught in the snare of the devil.”—The Advent Herald and Signs of the Times Reporter, January 15, 1845. “I have often obtained more evidence of inward piety from a kindling eye, a wet cheek, and a choked utterance, than from all the noise of Christendom.”—Bliss, page 282.

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ခေတ်ကာလတွင်၊ ၎င်း၏ ရန်သူများသည် အစွန်းရောက်ဝါဒ၏ ဆိုးကျိုးအားလုံးကို ၎င်းကို ဆန့်ကျင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးပမ်းနေကြသူများအပေါ်၌ပင် ပုံချခဲ့ကြသည်။ Advent လှုပ်ရှားမှုကို ဆန့်ကျင်သူများကလည်း အလားတူ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ခဲ့ကြသည်။ အစွန်းရောက်များနှင့် အစွန်းရောက်သမားများ၏ အမှားများကို လွဲမှားစွာတင်ပြခြင်းနှင့် ချဲ့ကားခြင်းတို့ဖြင့် မကျေနပ်ကြဘဲ၊ သမ္မာတရား၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိသော မနှစ်မြို့ဖွယ် သတင်းများကို ဖြန့်ဝေခဲ့ကြသည်။ ဤသူတို့သည် ဘက်လိုက်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံခဲ့ရသည်။ ခရစ်တော်သည် တံခါးဝတွင် ရှိနေပြီဟု ကြေညာချက်ကြောင့် သူတို့၏ ငြိမ်သက်ခြင်းမှာ ပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု စိုးရိမ်ကြသော်လည်း၊ မဖြစ်စေရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။ ၎င်းမှာ Adventists များနှင့် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်သည့် သူတို့၏ စစ်ပွဲနောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

In the days of the Reformation its enemies charged all the evils of fanaticism upon the very ones who were laboring most earnestly against it. A similar course was pursued by the opposers of the advent movement. And not content with misrepresenting and exaggerating the errors of extremists and fanatics, they circulated unfavorable reports that had not the slightest semblance of truth. These persons were actuated by prejudice and hatred. Their peace was disturbed by the proclamation of Christ at the door. They feared it might be true, yet hoped it was not, and this was the secret of their warfare against Adventists and their faith.

အစွန်းရောက်သူ အနည်းငယ်သည် Adventists များ၏ အဆင့်အတန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းသည် ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ ဘုရားသခင်ထံမှ မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ရန် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပါ။ ပေါလု သို့မဟုတ် လူသာ၏ ခေတ်ကာလတွင် အသင်းတော်ထဲ၌ အစွန်းရောက်သူများနှင့် လှည့်စားသူများ ရှိနေခြင်းသည် သူတို့၏ လုပ်ငန်းကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက် မဟုတ်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများသည် အိပ်ပျော်ခြင်းမှ နိုးထကြပါစေ။ နောင်တရခြင်းနှင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း လုပ်ငန်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စတင်ကြပါစေ။ ယေရှု၌ ရှိသည်အတိုင်း သမ္မာတရားကို သင်ယူရန် သမ္မာကျမ်းစာကို ရှာဖွေကြပါစေ။ ဘုရားသခင်ထံ အကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်ခြင်းကို ပြုကြပါစေ။ စာတန်သည် ယခုတိုင် တက်ကြွပြီး သတိရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားများမှာ လိုအပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော လှည့်စားမှုအမျိုးမျိုးဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားကို ပြသလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ နယ်ပယ်ရှိ ကျဆုံးသွားသော ကောင်းကင်တမန် အားလုံးကို အကူအညီတောင်းခံလိမ့်မည်။

The fact that a few fanatics worked their way into the ranks of Adventists is no more reason to decide that the movement was not of God than was the presence of fanatics and deceivers in the church in Paul’s or Luther’s day a sufficient excuse for condemning their work. Let the people of God arouse out of sleep and begin in earnest the work of repentance and reformation; let them search the Scriptures to learn the truth as it is in Jesus; let them make an entire consecration to God, and evidence will not be wanting that Satan is still active and vigilant. With all possible deception he will manifest his power, calling to his aid all the fallen angels of his realm.

အစွန်းရောက်ဝါဒနှင့် ကွဲပြားခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းကို ကြေညာခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့သည် ၁၈၄၄ ခုနှစ် နွေရာသီတွင် Adventists များသည် မိမိတို့၏ အမှန်တကယ် ရပ်တည်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ သံသယနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု အခြေအနေတွင် ရှိနေစဉ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ပထမ ကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားနှင့် “သန်းခေါင်ယံ အော်သံ” ကို ဟောကြားခြင်းသည် အစွန်းရောက်ဝါဒနှင့် သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို တိုက်ရိုက် တားဆီးရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။ ဤလေးနက်သော လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်သူများသည် သဟဇာတ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် အချင်းချင်းအပေါ်၌လည်းကောင်း၊ မကြာမီ သူတို့တွေ့မြင်ရတော့မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည့် ယေရှုအပေါ်၌လည်းကောင်း ထားရှိသည့် မေတ္တာဖြင့် ပြည့်နေခဲ့သည်။ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ခြင်း၊ တစ်ခုတည်းသော မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ခြင်းတို့သည် သူတို့ကို မည်သည့် လူသားတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ထိန်းချုပ်ခြင်းမရှိစေဘဲ မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပြီး၊ စာတန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်သည့် ဒိုင်းလွှားတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။

It was not the proclamation of the second advent that caused fanaticism and division. These appeared in the summer of 1844, when Adventists were in a state of doubt and perplexity concerning their real position. The preaching of the first angel’s message and of the “midnight cry” tended directly to repress fanaticism and dissension. Those who participated in these solemn movements were in harmony; their hearts were filled with love for one another and for Jesus, whom they expected soon to see. The one faith, the one blessed hope, lifted them above the control of any human influence, and proved a shield against the assaults of Satan.

“မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် ကြာမြင့်စွာနေသဖြင့်၊ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ငိုက်မြည်း၍ အိပ်ပျော်ကြ၏။ သန်းခေါင်ယံ၌၊ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် လာပြီ။ ခရီးဦးကြိုပြုခြင်းငှာ ထွက်ခဲ့ကြလော့၊ ဟူသော အသံကို ကြားရ၏။ ထိုအခါ သတို့သမီးကညာအပေါင်းတို့သည် ထ၍ မိမိတို့ မီးခွက်များကို ပြင်ဆင်ကြ၏။” (မဿဲ ၂၅:၅-၇)။ ၁၈၄၄ ခုနှစ် နွေရာသီတွင်၊ ရက်ပေါင်း ၂၃၀၀ ကုန်ဆုံးလိမ့်မည်ဟု ပထမဆုံး ထင်မြင်ခဲ့သည့်အချိန်နှင့် ၎င်းတို့ သက်ဆွဲရောက်ရှိသွားကြောင်း နောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသည့် ထိုနှစ်၏ ဆောင်းဦးကာလကြားတွင်၊ သမ္မာကျမ်းစာ၏ စကားလုံးများအတိုင်း သတင်းစကားကို ကြေညာခဲ့သည်။ “ကြည့်ရှုလော့၊ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် လာပြီ!” ဤလှုပ်ရှားမှုဆီသို့ ဦးတည်သွားစေသည့်အရာမှာ ယေရုရှလင်မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် အာတဇက် (Artaxerxes) ဘုရင်၏ အမိန့်တော်သည်၊ ရက်ပေါင်း ၂၃၀၀ ကာလအတွက် အစပြုရာနေရာ ဖြစ်ပြီး၊ ယခင်က ယုံကြည်ခဲ့ကြသကဲ့သို့ နှစ်၏အစတွင် မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်တော် မမွေးဖွားမီ ၄၅၇ ခုနှစ် ဆောင်းဦးကာလတွင် အသက်ဝင်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိရခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော် မမွေးဖွားမီ ၄၅၇ ခုနှစ် ဆောင်းဦးကာလမှ စတင်တွက်ချက်ပါက၊ ၂၃၀၀ နှစ်သည် ၁၈၄၄ ခုနှစ် ဆောင်းဦးကာလတွင် ကုန်ဆုံးသည်။ (စာမျက်နှာ ၃၂၉ အတွက် နောက်ဆက်တွဲ မှတ်စုကို ကြည့်ပါ။)

“While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Then all those virgins arose, and trimmed their lamps.” Matthew 25:5-7. In the summer of 1844, midway between the time when it had been first thought that the 2300 days would end, and the autumn of the same year, to which it was afterward found that they extended, the message was proclaimed in the very words of Scripture: “Behold, the Bridegroom cometh!” That which led to this movement was the discovery that the decree of Artaxerxes for the restoration of Jerusalem, which formed the starting point for the period of the 2300 days, went into effect in the autumn of the year 457 B.C., and not at the beginning of the year, as had been formerly believed. Reckoning from the autumn of 457, the 2300 years terminate in the autumn of 1844. (See Appendix note for page 329.)

ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ပုံဆောင်ချက်များမှ ဆွဲထုတ်ထားသော အငြင်းပွားမှုများသည်လည်း “သန့်ရှင်းရာဌာနကို သန့်စင်ခြင်း” ဟု ကိုယ်စားပြုသည့် ဖြစ်ရပ်သည် ဖြစ်ပျက်ရမည့်အချိန်မှာ ဆောင်းဦးကာလဖြစ်ကြောင်း ထောက်ပြခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ပထမအကြိမ် ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ပုံဆောင်ချက်များ မည်သို့ ပြည့်စုံခဲ့သည်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သောအခါ ဤအချက်သည် အလွန်ရှင်းလင်းသွားသည်။

Arguments drawn from the Old Testament types also pointed to the autumn as the time when the event represented by the “cleansing of the sanctuary” must take place. This was made very clear as attention was given to the manner in which the types relating to the first advent of Christ had been fulfilled.

ပသခါသိုးသငယ်ကို သတ်ခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်း၏ အရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပေါလုက၊ “ငါတို့၏ ပသခါသိုးသငယ်တည်းဟူသော ခရစ်တော်သည် ရစ်ပူဇော်ခြင်းကို ခံတော်မူပြီ၊” ဟု ဆိုသည်။ (၁ ကောရိန္သု ၅:၇)။ ပသခါပွဲအချိန်တွင် ထာဝရဘုရားရှေ့၌ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ပြုလုပ်ရသော ရှေ့ဦးသီးနှံစည်းသည် ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ ပုံဆောင်ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် သခင်ဘုရားနှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးအားလုံး၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုရာတွင်၊ “ခရစ်တော်သည် ရှေ့ဦးစွာ ထမြောက်တော်မူ၏။ ထိုနောက်မှ ခရစ်တော်၏ အထံတော်၌ ရှိသောသူတို့သည် ကိုယ်တော် ကြွလာတော်မူသောအခါ ထမြောက်ကြလိမ့်မည်၊” ဟု ဆိုသည်။ (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၂၃)။ ရိတ်သိမ်းချိန်မတိုင်မီ စုဆောင်းရရှိသော ပထမဆုံး ရင့်မှည့်သည့် သီးနှံဖြစ်သည့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ပြုလုပ်သော ရှေ့ဦးသီးနှံစည်းကဲ့သို့ပင်၊ ခရစ်တော်သည် အနာဂတ် ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကျီထဲသို့ စုဆောင်းရရှိမည့် ကယ်တင်ခြင်းခံရသောသူများ၏ မသေနိုင်သည့် ရိတ်သိမ်းခြင်း၏ ရှေ့ဦးသီးနှံဖြစ်သည်။

The slaying of the Passover lamb was a shadow of the death of Christ. Says Paul: “Christ our Passover is sacrificed for us.” 1 Corinthians 5:7. The sheaf of first fruits, which at the time of the Passover was waved before the Lord, was typical of the resurrection of Christ. Paul says, in speaking of the resurrection of the Lord and of all His people: “Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at His coming.” 1 Corinthians 15:23. Like the wave sheaf, which was the first ripe grain gathered before the harvest, Christ is the first fruits of that immortal harvest of redeemed ones that at the future resurrection shall be gathered into the garner of God.

ဤပုံဆောင်ချက်များသည် ဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍သာမက အချိန်နှင့် ပတ်သက်၍ပါ ပြည့်စုံခဲ့သည်။ တစ်ဆယ့်ငါးရာစုကြာမျှ ပသခါသိုးသငယ်ကို သတ်ခဲ့သည့် ဂျူးတို့၏ ပထမလ၏ တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက်နေ့—ထိုနေ့နှင့် ထိုလမှာပင်—ခရစ်တော်သည် သူ၏ တပည့်တော်များနှင့်အတူ ပသခါပွဲကို စားပြီးနောက်၊ “လောကီသားတို့၏ အပြစ်ကို ဆောင်သွားသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်” အဖြစ် ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းကို အောက်မေ့ရန် ထိုပွဲကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုညမှာပင် ကိုယ်တော်ကို ဆိုးယုတ်သူတို့၏ လက်ဖြင့် ဖမ်းဆီးပြီး ကားစင်တင်၍ သတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ပြုလုပ်သော ရှေ့ဦးသီးနှံစည်း၏ ပုံဆောင်ချက် (antitype) အဖြစ်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်သည် တတိယနေ့တွင် “အိပ်ပျော်သောသူတို့၏ ရှေ့ဦးသီးနှံ” အဖြစ် သေခြင်းမှ ထမြောက်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ “နှိမ့်ချသော ကိုယ်ခန္ဓာ” သည် ပြောင်းလဲခြင်းကို ခံရပြီး၊ “ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းကြီးသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အညီ ပုံသွင်းခြင်း” ကို ခံရမည့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ဖြောင့်မတ်သူအားလုံး၏ နမူနာဖြစ်သည်။ (အငယ် ၂၀၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၂၁)။

These types were fulfilled, not only as to the event, but as to the time. On the fourteenth day of the first Jewish month, the very day and month on which for fifteen long centuries the Passover lamb had been slain, Christ, having eaten the Passover with His disciples, instituted that feast which was to commemorate His own death as “the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.” That same night He was taken by wicked hands to be crucified and slain. And as the antitype of the wave sheaf our Lord was raised from the dead on the third day, “the first fruits of them that slept,” a sample of all the resurrected just, whose “vile body” shall be changed, and “fashioned like unto His glorious body.” Verse 20; Philippians 3:21.

ထိုနည်းတူစွာပင် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ပုံဆောင်ချက်များသည် ပုံဆောင်ဝတ်ပြုမှုတွင် ထောက်ပြထားသော အချိန်၌ ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည်။ [၄၀၀] မောရှေ၏ စနစ်အောက်တွင်၊ သန့်ရှင်းရာဌာနကို သန့်စင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြီးစွာသော အပြစ်ဖြေရာနေ့သည် ဂျူးတို့၏ ခုနစ်လမြောက်သောလ၏ တစ်ဆယ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၆:၂၉-၃၄)။ ထိုနေ့တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ဣသရေလအမျိုးသားအားလုံးအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ပြုပြီးနောက်၊ သန့်ရှင်းရာဌာနမှ သူတို့၏ အပြစ်များကို ဖယ်ရှားခဲ့ပြီး၊ ထွက်လာကာ လူတို့ကို ကောင်းချီးပေးခဲ့သည်။ ထို့အတူ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြီးစွာသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သော ခရစ်တော်သည် အပြစ်နှင့် အပြစ်သားတို့ကို ဖျက်ဆီးခြင်းအားဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို သန့်စင်စေရန်နှင့် စောင့်မျှော်နေသော ကိုယ်တော်၏ လူတို့ကို မသေနိုင်ခြင်းဖြင့် ကောင်းချီးပေးရန် ပေါ်ထွန်းလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ခုနစ်လမြောက်သောလ၏ တစ်ဆယ်ရက်မြောက်နေ့၊ ကြီးစွာသော အပြစ်ဖြေရာနေ့၊ သန့်ရှင်းရာဌာနကို သန့်စင်ခြင်းအချိန်သည် ၁၈၄၄ ခုနှစ်တွင် အောက်တိုဘာလ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့သို့ ကျရောက်ခဲ့ပြီး၊ သခင်ဘုရား ကြွလာမည့်အချိန်အဖြစ် ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ရက်ပေါင်း ၂၃၀၀ သည် ဆောင်းဦးကာလတွင် ကုန်ဆုံးလိမ့်မည်ဟူသော ယခင်က တင်ပြခဲ့သည့် သက်သေအထောက်အထားများနှင့် ကိုက်ညီပြီး၊ ထိုကောက်ချက်မှာ ငြင်းမရနိုင်အောင် ရှိနေသည်။

In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under [400] the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29-34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.

မဿဲ ၂၅ ၏ ပုံဥပမာတွင် စောင့်မျှော်ခြင်းနှင့် ငိုက်မြည်းခြင်းအချိန်ကို မင်္ဂလာဆောင်လုလင် ကြွလာခြင်းက နောက်တော်သို့ လိုက်ပါလာသည်။ ဤသည်မှာ ပရောဖက်ပြုချက်နှင့် ပုံဆောင်ချက်နှစ်ခုစလုံးမှ ယခုလေးတင် တင်ပြခဲ့သော အငြင်းပွားချက်များနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ မှန်ကန်မှုအပေါ် ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး “သန်းခေါင်ယံ အော်သံ” ကို ယုံကြည်သူ ထောင်ပေါင်းများစွာက ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။

In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the “midnight cry” was heralded by thousands of believers.

ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထိုလှုပ်ရှားမှုသည် ပြည်သူတို့ထံသို့ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ မြို့တစ်မြို့မှ တစ်မြို့သို့၊ ရွာတစ်ရွာမှ တစ်ရွာသို့၊ ဝေးလံခေါင်သီသော ကျေးလက်ဒေသများသို့တိုင်အောင် ၎င်းရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ စောင့်မျှော်နေသော လူမျိုးတို့မှာ အပြည့်အဝ နိုးကြားလာခဲ့ကြသည်။ အစွန်းရောက်ဝါဒသည် ထိုကြေညာချက်ရှေ့တွင် နေရောင်ခြည်တက်လာသည့်အခါ နှင်းခဲများ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယုံကြည်သူများသည် သူတို့၏ သံသယနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့ကြပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့် သတ္တိတို့သည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ ထိန်းချုပ်မှုမပါဘဲ လူသားတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြစ်ပေါ်သည့်အခါတိုင်းတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော အစွန်းရောက်မှုများမှ ကင်းလွတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရှေးဣသရေလတို့ကြားတွင် ဘုရားသခင်၏ အစေခံများထံမှ ဆုံးမသြဝါဒစကားများ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် သခင်ဘုရားထံ ပြန်လှည့်ခြင်းအချိန်များနှင့် စရိုက်လက္ခဏာ ဆင်တူသည်။ ၎င်းသည် ခေတ်တိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ငန်းကို မှတ်သားစေသော စရိုက်လက္ခဏာများကို ဆောင်ထားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်ကဲသော ဝမ်းမြောက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ပြီး၊ စိတ်နှလုံးကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှာဖွေခြင်း၊ အပြစ်ကို ဝန်ခံခြင်းနှင့် လောကကြီးကို စွန့်လွှတ်ခြင်းတို့က ပိုမိုလွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ [၄၀၁] သခင်ဘုရားကို တွေ့ဆုံရန် ပြင်ဆင်ခြင်းသည် ပူဆွေးသောကရောက်နေသော ဝိညာဉ်များ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။ စွဲမြဲသော ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ထံ အကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်ခြင်းများ ရှိခဲ့သည်။

Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the [401] world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.

ထိုလုပ်ငန်းကို ဖော်ပြရာတွင် မီလာက ဤသို့ဆိုခဲ့သည်။ “ကြီးစွာသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြချက်မရှိပါ။ ၎င်းမှာ နောင်အခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအားလုံးတို့သည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဘုန်းအသရေတို့ဖြင့် အတူတကွ ဝမ်းမြောက်ကြမည့်အချိန်အတွက် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အော်ဟစ်ခြင်းမရှိပါ။ ၎င်းကိုလည်း ကောင်းကင်ဘုံမှ အော်ဟစ်သံအတွက် သိမ်းဆည်းထားသည်။ သီချင်းဆိုသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်တမန်အုပ်စုများ၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ သီချင်းဆိုသူများနှင့် ပူးပေါင်းရန် စောင့်မျှော်နေကြသည်။ ... အယူအဆချင်း တိုက်ဆိုင်မှုမရှိခြင်းလည်း မရှိပါ။ အားလုံးသည် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်းနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ကြသည်။” —Bliss၊ စာမျက်နှာ ၂၇၀၊ ၂၇၁။

Said Miller in describing that work: “There is no great expression of joy: that is, as it were, suppressed for a future occasion, when all heaven and earth will rejoice together with joy unspeakable and full of glory. There is no shouting: that, too, is reserved for the shout from heaven. The singers are silent: they are waiting to join the angelic hosts, the choir from heaven.... There is no clashing of sentiments: all are of one heart and of one mind.”—Bliss, pages 270, 271.

ထိုလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူ အခြားတစ်ဦးက ဤသို့ သက်သေခံခဲ့သည်။ “၎င်းသည် နေရာတိုင်းတွင် မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံရှင် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ စိတ်နှလုံးကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ရှာဖွေခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကို နှိမ့်ချခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဤလောက၏ အရာများမှ စွဲလမ်းမှုကို ဖယ်ရှားခြင်း၊ အငြင်းပွားမှုများနှင့် ရန်ငြိုးများကို ကုစားခြင်း၊ အမှားများကို ဝန်ခံခြင်း၊ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ပြိုလဲခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်းအတွက် ကိုယ်တော်ထံ နောင်တရသော၊ စိတ်နှလုံးကွဲကြေသော တောင်းလျှောက်ခြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ကို အပ်နှံခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကြီးစွာသောနေ့ရက် နီးကပ်လာသောအခါ၊ ဘုရားသခင်က ယောလ (Joel) အားဖြင့် ပညတ်တော်မူသည့်အတိုင်း၊ ၎င်းသည် အဝတ်ကိုမဟုတ်ဘဲ စိတ်နှလုံးကို စုတ်ဖြဲခြင်းနှင့် အစာရှောင်ခြင်း၊ ငိုကြွေးခြင်းနှင့် မြည်တမ်းခြင်းတို့ဖြင့် သခင်ဘုရားထံ ပြန်လှည့်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဇာခရိ (Zechariah) အားဖြင့် ဘုရားသခင် ပြောဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ကျေးဇူးတော်နှင့် ဆုတောင်းခြင်း ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ သားသမီးများအပေါ်သို့ သွန်းလောင်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ ထိုးဖောက်ခဲ့သောသူကို ငဲ့ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ပြည်တော်တွင် ကြီးစွာသော မြည်တမ်းခြင်း ရှိခဲ့သည်။ ... သခင်ဘုရားကို စောင့်မျှော်နေကြသူတို့သည် ကိုယ်တော်ရှေ့တော်၌ မိမိတို့ ဝိညာဉ်ကို နှိပ်စက်ကြသည်။” —Bliss၊ Advent Shield and Review၊ အတွဲ ၁၊ စာမျက်နှာ ၂၇၁ (ဇန်နဝါရီ၊ ၁၈၄၅)။

Another who participated in the movement testified: “It produced everywhere the most deep searching of heart and humiliation of soul before the God of high heaven. It caused a weaning of affections from the things of this world, a healing of controversies and animosities, a confession of wrongs, a breaking down before God, and penitent, brokenhearted supplications to Him for pardon and acceptance. It caused self-abasement and prostration of soul, such as we never before witnessed. As God by Joel commanded, when the great day of God should be at hand, it produced a rending of hearts and not of garments, and a turning unto the Lord with fasting, and weeping, and mourning. As God said by Zechariah, a spirit of grace and supplication was poured out upon His children; they looked to Him whom they had pierced, there was a great mourning in the land, ... and those who were looking for the Lord afflicted their souls before Him.”—Bliss, in Advent Shield and Review, vol. I, p. 271 (January, 1845).

တမန်တော်များ၏ ခေတ်ကာလမှစ၍ ကြီးစွာသော ဘာသာရေး လှုပ်ရှားမှုအားလုံးတို့တွင်၊ ၁၈၄၄ ခုနှစ် ဆောင်းဦးကာလက လှုပ်ရှားမှုထက် လူသားတို့၏ မစုံလင်မှုနှင့် စာတန်၏ ပရိယာယ်တို့မှ ပို၍ ကင်းလွတ်သည့် လှုပ်ရှားမှု မရှိခဲ့ပါ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး သမ္မာတရား၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်ခဲ့ကြသူအားလုံးသည် ထိုကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော လုပ်ငန်း၏ မြင့်မြတ်သော လွှမ်းမိုးမှုကို ယခုတိုင် ခံစားနေကြရပြီး၊ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံလျက်ရှိကြသည်။

Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years, all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.

[၄၀၂] “မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် လာပြီ၊ ခရီးဦးကြိုပြုခြင်းငှာ ထွက်ခဲ့ကြလော့” ဟူသော ခေါ်သံဖြင့် စောင့်မျှော်နေသူတို့သည် “ထ၍ မိမိတို့ မီးခွက်များကို ပြင်ဆင်ကြ၏။” သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယခင်က မသိရှိခဲ့ဖူးသော ပြင်းပြသည့် စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် လေ့လာခဲ့ကြသည်။ အားငယ်သွားသူများကို နိုးကြားစေရန်နှင့် သတင်းစကားကို လက်ခံရန် သူတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ကောင်းကင်တမန်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းသည် လူတို့၏ ပညာနှင့် သင်ယူမှုအပေါ်တွင် မရပ်တည်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်အပေါ်တွင် ရပ်တည်ခဲ့သည်။ ပါရမီအရှိဆုံးသူများ မဟုတ်ဘဲ၊ အနှိမ့်ချဆုံးနှင့် အဆက်ကပ်ဆုံးသူများက ထိုခေါ်သံကို ပထမဆုံး ကြားရပြီး နာခံခဲ့ကြသည်။ လယ်သမားများသည် သူတို့၏ ကောက်ပဲသီးနှံများကို လယ်ကွင်းထဲတွင် ထားခဲ့ကြပြီး၊ စက်မှုလက်မှုသမားများသည် သူတို့၏ ကိရိယာများကို ချထားခဲ့ကာ၊ မျက်ရည်နှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့ဖြင့် သတိပေးချက်ကို ပေးရန် ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ ယခင်က ထိုအကြောင်းတရားတွင် ဦးဆောင်ခဲ့သူများသည် ဤလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ရန် နောက်ဆုံးမှ ရောက်ရှိလာသူများထဲတွင် ပါဝင်သည်။ အသင်းတော်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ဤသတင်းစကားကို တံခါးပိတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ၎င်းကို လက်ခံရရှိသူ အများစုသည် သူတို့၏ ဆက်သွယ်မှုမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ စီမံမှုတွင် ဤကြေညာချက်သည် ဒုတိယ ကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ထိုလုပ်ငန်းကို တန်ခိုးပါရှိစေခဲ့သည်။

[402] At the call, “The Bridegroom cometh; go ye out to meet Him,” the waiting ones “arose and trimmed their lamps;” they studied the word of God with an intensity of interest before unknown. Angels were sent from heaven to arouse those who had become discouraged and prepare them to receive the message. The work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God. It was not the most talented, but the most humble and devoted, who were the first to hear and obey the call. Farmers left their crops standing in the fields, mechanics laid down their tools, and with tears and rejoicing went out to give the warning. Those who had formerly led in the cause were among the last to join in this movement. The churches in general closed their doors against this message, and a large company of those who received it withdrew from their connection. In the providence of God this proclamation united with the second angel’s message and gave power to that work.

“ကြည့်ရှုလော့၊ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် လာပြီ!” ဟူသော သတင်းစကားမှာ ကျမ်းစာသက်သေသည် ရှင်းလင်း၍ ခိုင်လုံသော်လည်း၊ အငြင်းပွားစရာ အကြောင်းအရာထက် ပိုမိုခဲ့သည်။ ၎င်းနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ရှားစေသော တွန်းအားပေးသည့် တန်ခိုးတစ်ခု ပါဝင်ခဲ့သည်။ သံသယမရှိ၊ မေးခွန်းထုတ်စရာမရှိပါ။ ခရစ်တော်သည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုန်းကြီးစွာ ဝင်ရောက်လာသည့် အခါသမယတွင်၊ ပွဲတော်ကို ကျင်းပရန် ပြည်နယ်အနှံ့မှ စုဝေးရောက်ရှိလာသော လူတို့သည် သံလွင်တောင်သို့ စုရုံးလာခဲ့ကြပြီး၊ ယေရှုကို လိုက်ပါပို့ဆောင်နေသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ပူးပေါင်းသည့်အခါ၊ ထိုအချိန်၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ရရှိခဲ့ကြပြီး၊ “ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်အားဖြင့် ကြွလာတော်မူသောသူသည် မင်္ဂလာရှိပါစေသော!” ဟူသော အော်ဟစ်သံကို ပိုမိုကျယ်လောင်စေရန် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ (မဿဲ ၂၁:၉)။ ထိုနည်းတူစွာပင် Adventists တို့၏ အစည်းအဝေးများသို့ စုရုံးလာကြသော မယုံကြည်သူများ—အချို့မှာ သိချင်စိတ်ဖြင့်၊ အချို့မှာ လှောင်ပြောင်ရန်အတွက်သာ—သည် “ကြည့်ရှုလော့၊ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် လာပြီ!” ဟူသော သတင်းစကားနှင့်အတူ ပါလာသည့် စိတ်ချစေသော တန်ခိုးကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။

The message, “Behold, the Bridegroom cometh!” was not so much a matter of argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus they caught the inspiration of the hour and helped to swell the shout: “Blessed is He that cometh in the name of the Lord!” Matthew 21:9. In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message: “Behold, the Bridegroom cometh!”

ထိုအချိန်တွင် ဆုတောင်းခြင်းကို အဖြေရသော ယုံကြည်ခြင်း—ဆုလာဘ်၏ အကျိုးကျေးဇူးကို လေးစားသော ယုံကြည်ခြင်း—ရှိခဲ့သည်။ ရေငတ်နေသော ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ မိုးရေများ ရွာသွန်းသကဲ့သို့၊ ကျေးဇူးတော်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှာဖွေသူများအပေါ်သို့ သက်ရောက်ခဲ့သည်။ မကြာမီ မိမိတို့၏ ရွေးနုတ်ရှင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်တည်ရတော့မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသူတို့သည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော လေးနက်သည့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့စေသော၊ စိတ်နှလုံးကို အနိုင်ယူသော တန်ခိုးသည် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို သစ္စာရှိ၍ ယုံကြည်သောသူများအပေါ်သို့ ကြွယ်ဝစွာ သွန်းလောင်းပေးသည့်အခါ စိတ်နှလုံးကို အရည်ပျော်စေခဲ့သည်။ [၄၀၃]

At that time there was faith that brought answers to prayer—faith that had respect to the recompense of reward. Like showers of rain upon the thirsty earth, the Spirit of grace descended upon the earnest seekers. Those who expected soon to stand face to face with their [403] Redeemer felt a solemn joy that was unutterable. The softening, subduing power of the Holy Spirit melted the heart as His blessing was bestowed in rich measure upon the faithful, believing ones.

သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိသူများသည် မိမိတို့၏ သခင်ကို တွေ့ဆုံရန် မျှော်လင့်သည့်အချိန်သို့ ဂရုတစိုက်နှင့် လေးနက်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ နံနက်တိုင်းတွင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံတွင် မိမိတို့ လက်ခံခြင်းခံရကြောင်း အထောက်အထားကို ရရှိရန်မှာ မိမိတို့၏ ပထမဆုံး တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများသည် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း စုစည်းနေခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် အချင်းချင်းအတွက်နှင့် အချင်းချင်းနှင့်အတူ အများကြီး ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် ခွဲထွက်နေသော နေရာများတွင် မကြာခဏ အတူတကွ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး၊ ကြားဝင်တောင်းလျှောက်ခြင်း၏ အသံသည် လယ်ကွင်းများနှင့် ဥယျာဉ်များမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်သွားခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိထားခြင်း၏ အာမခံချက်သည် သူတို့အတွက် နေ့စဉ်စားသောက်ဖွယ်ရာထက် ပို၍ လိုအပ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ တိမ်တိုက်တစ်ခုသည် သူတို့၏ စိတ်ကို မှောင်မိုက်စေပါက၊ ၎င်းကို ဖယ်ရှားပစ်သည်အထိ သူတို့ အနားမယူခဲ့ကြပါ။ ခွင့်လွှတ်ခြင်း ကျေးဇူးတော်၏ သက်သေကို ခံစားရသည့်အခါ၊ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များ ချစ်မြတ်နိုးသည့် အရှင်ကို မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြခဲ့ကြသည်။

Carefully and solemnly those who received the message came up to the time when they hoped to meet their Lord. Every morning they felt that it was their first duty to secure the evidence of their acceptance with God. Their hearts were closely united, and they prayed much with and for one another. They often met together in secluded places to commune with God, and the voice of intercession 344 The Great Controversy ascended to heaven from the fields and groves. The assurance of the Saviour’s approval was more necessary to them than their daily food; and if a cloud darkened their minds, they did not rest until it was swept away. As they felt the witness of pardoning grace, they longed to behold Him whom their souls loved.

သို့သော်လည်း သူတို့သည် နောက်တစ်ဖန် စိတ်ပျက်ရမည့်ကံကြမ္မာနှင့် ကြုံတွေ့ရပြန်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အချိန် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်မှာ ပေါ်မလာခဲ့ပါ။ မယိမ်းယိုင်သော ယုံကြည်စိတ်ချမှုဖြင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော် ကြွလာမည့်အကြောင်းကို စောင့်မျှော်ခဲ့ကြပြီး၊ ယခုမူကား ကယ်တင်ရှင်၏ သင်္ချိုင်းဂူသို့ လာရောက်၍ ၎င်းသည် ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ မာရိ (Mary) ခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် ခံစားခဲ့ကြရသည်။ သူမက ငိုကြွေးလျက်— “ငါ၏သခင်ကို သူတို့ယူသွားကြပြီ။ ဘယ်မှာထားသည်ကို ငါမသိ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ (ယောဟန် ၂၀:၁၃)။

But again they were destined to disappointment. The time of expectation passed, and their Saviour did not appear. With unwavering confidence they had looked forward to His coming, and now they felt as did Mary when, coming to the Saviour’s tomb and finding it empty, she exclaimed with weeping: “They have taken away my Lord, and I know not where they have laid Him.” John 20:13.

ကြောက်ရွံ့ခြင်း ခံစားချက်၊ သတင်းစကားမှာ မှန်ကန်နိုင်သည်ဟူသော စိုးရိမ်စိတ်သည် မယုံကြည်သူ လောကကို အချိန်အတန်ကြာ တားဆီးထားခဲ့သည်။ အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ဤအရာသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်မသွားပါ။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် စိတ်ပျက်သူများကို အောင်နိုင်သူကဲ့သို့ မပြုမူရဲခဲ့ကြပါ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော် နိမိတ်လက္ခဏာများ မတွေ့ရသောအခါ၊ သူတို့သည် သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုများမှ ပြန်လည်သက်သာလာပြီး သူတို့၏ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့ကြသည်။ သခင်ဘုရား အလျင်အမြန် ကြွလာတော့မည်ဟု ယုံကြည်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည့် လူတန်းစားကြီး တစ်ရပ်သည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ အလွန် ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သူ အချို့မှာ သူတို့၏ မာနစိတ် အလွန်ထိခိုက်သွားသဖြင့် လောကမှ ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့ကြသည်။ ယောန (Jonah) ကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို အပြစ်တင်ခဲ့ကြပြီး [၄၀၄] အသက်တာထက် သေခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ အခြားသူတို့၏ အယူအဆများပေါ်တွင် မိမိတို့ ယုံကြည်ခြင်းကို အခြေခံခဲ့သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ အမြင်များကို ပြောင်းလဲရန် နောက်တစ်ဖန် အသင့်ရှိနေကြသည်။ လှောင်ပြောင်သူများသည် အားနည်းသူများနှင့် ကြောက်တတ်သူများကို သူတို့၏ အုပ်စုထဲသို့ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဤသူတို့အားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် နောက်ထပ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ခြင်းများ မရှိနိုင်တော့ကြောင်း ကြေညာခြင်းဖြင့် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီ၊ သခင်ဘုရား ကြွမလာခဲ့ပါ၊ လောကသည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော နှစ်များတိုင်အောင် ထိုနည်းအတိုင်းပင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

A feeling of awe, a fear that the message might be true, had for a time served as a restraint upon the unbelieving world. After the passing of the time this did not at once disappear; at first they dared not triumph over the disappointed ones; but as no tokens of God’s wrath were seen, they recovered from their fears and resumed their reproach and ridicule. A large class who had professed to believe in the Lord’s soon coming, renounced their faith. Some who had been very confident were so deeply wounded in their pride that they felt like fleeing from the world. Like Jonah, they complained of God, [404] and chose death rather than life. Those who had based their faith upon the opinions of others, and not upon the word of God, were now as ready again to change their views. The scoffers won the weak and cowardly to their ranks, and all these united in declaring that there could be no more fears or expectations now. The time had passed, the Lord had not come, and the world might remain the same for thousands of years.

စိတ်အားထက်သန်ပြီး ရိုးသားသော ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးသော ကိုယ်တော်၏ ကျရောက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ထားသည့်အတိုင်း လောကကြီးအတွက် သူတို့၏ နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ကို ပေးခဲ့ကြပြီး၊ မကြာမီ သူတို့၏ ဘုရားသခင် အရှင်သခင်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များ၏ အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ လက်ခံခြင်းခံရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသဖြင့်၊ သတင်းစကားကို လက်မခံသူတို့၏ အဖွဲ့အစည်းမှ များစွာ ခွဲထွက်ခဲ့ကြသည်။ ပြင်းပြသော ဆန္ဒဖြင့် သူတို့သည် “သခင်ယေရှု ကြွလာတော်မူပါ၊ အလျင်အမြန် ကြွလာတော်မူပါ” ဟု ဆုတောင်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော် ကြွမလာခဲ့ပါ။ ယခုအခါတွင် ဘဝ၏ စိုးရိမ်မှုများနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ၏ လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပြန်လည် ထမ်းပိုးရခြင်း၊ လှောင်ပြောင်သော လောကကြီး၏ ကဲ့ရဲ့မှုများနှင့် အထင်သေးမှုများကို ခံရပ်ရခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်းအတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

The earnest, sincere believers had given up all for Christ and had shared His presence as never before. They had, as they believed, given their last warning to the world; and, expecting soon to be received into the society of their divine Master and the heavenly angels, they had, to a great extent, withdrawn from the society of those who did not receive the message. With intense desire they had prayed: “Come, Lord Jesus, and come quickly.” But He had not come. And now to take up again the heavy burden of life’s cares and perplexities, and to endure the taunts and sneers of a scoffing world, was a terrible trial of faith and patience.

သို့သော်လည်း ဤစိတ်ပျက်ခြင်းမှာ ခရစ်တော်၏ ပထမအကြိမ် ကြွလာခြင်းအချိန်တွင် တပည့်တော်များ ခံစားခဲ့ရသော စိတ်ပျက်ခြင်းလောက် မကြီးမားခဲ့ပါ။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဘုန်းကြီးစွာ ဝင်ရောက်လာသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ နောက်လိုက်များသည် ကိုယ်တော်သည် ဒါဝိဒ်၏ ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ဣသရေလတို့ကို သူတို့၏ ဖိနှိပ်သူများလက်မှ ကယ်တင်တော့မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ မြင့်မားသော မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ဝမ်းမြောက်သော ကြိုတင်မျှော်လင့်ခြင်းတို့ဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဘုရင်အား ဂုဏ်ပြုရာတွင် အချင်းချင်း အပြိုင်အဆိုင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ အများအပြားတို့သည် မိမိတို့၏ အပေါ်ရုံအဝတ်ကို ကိုယ်တော်သွားရာလမ်းတွင် ကော်ဇောကဲ့သို့ ခင်းပေးခဲ့ကြသည် သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ရှေ့တွင် စွန်ပလွံပင်၏ အရွက်များရှိသော အကိုင်းအခက်များကို ဖြန့်ကျဲခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းတွင် “ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏာ!” ဟူသော ဝမ်းမြောက်သည့် ကြွေးကြော်သံတွင် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် ဤဝမ်းမြောက်ခြင်း ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ဒေါသထွက်ကြကာ ယေရှုအား ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်တို့ကို ဆုံးမစေချင်သောအခါ၊ ကိုယ်တော်က— “ဤသူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေလျှင်၊ ကျောက်ခဲတို့သည် ချက်ချင်း အော်ဟစ်ကြလိမ့်မည်၊” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ (လုကာ ၁၉:၄၀)။ ပရောဖက်ပြုချက် ပြည့်စုံရမည်။ တပည့်တော်များသည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ခါးသီးသော စိတ်ပျက်ခြင်းအတွက် ကံကြမ္မာဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကယ်တင်ရှင်၏ ခါးသီးသော အသေခံခြင်းကို မမြင်တွေ့ရမီ ရက်အနည်းငယ်သာ ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို သင်္ချိုင်းဂူထဲတွင် ထားရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များသည် [၄၀၅] တစ်စုံတစ်ခုမျှ အကောင်အထည် မပေါ်ခဲ့ဘဲ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များသည် ယေရှုနှင့်အတူ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ သခင်သည် သင်္ချိုင်းဂူမှ ဘုန်းကြီးစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်အထိ၊ အရာအားလုံးကို ပရောဖက်ပြုချက်ဖြင့် ကြိုတင်ဟောကြားထားပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် “ခရစ်တော်သည် အသေခံတော်မူ၍ သေခြင်းမှ ထမြောက်ရမည်” ဟု သူတို့ နားမလည်ခဲ့ကြပါ။ (တမန်တော် ၁၇:၃)။

Yet this disappointment was not so great as was that experienced by the disciples at the time of Christ’s first advent. When Jesus rode triumphantly into Jerusalem, His followers believed that He was about to ascend the throne of David and deliver Israel from her oppressors. With high hopes and joyful anticipations they vied with one another in showing honor to their King. Many spread their outer garments as a carpet in His path, or strewed before Him the leafy branches of the palm. In their enthusiastic joy they united in the glad acclaim: “Hosanna to the Son of David!” When the Pharisees, disturbed and angered by this outburst of rejoicing, wished Jesus to rebuke His disciples, He replied: “If these should hold their peace, the stones would immediately cry out.” Luke 19:40. Prophecy must be fulfilled. The disciples were accomplishing the purpose of God; yet they were doomed to a bitter disappointment. But a few days had passed ere they witnessed the Saviour’s agonizing death, and laid Him in the tomb. Their expectations had not been realized in a [405] single particular, and their hopes died with Jesus. Not till their Lord had come forth triumphant from the grave could they perceive that all had been foretold by prophecy, and “that Christ must needs have suffered, and risen again from the dead.” Acts 17:3.

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးရာက၊ သခင်ဘုရားသည် ဇာခရိ (Zechariah) ပရောဖက်အားဖြင့် ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်။ “အို ဇိအုန်သမီး၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်လော့။ အို ယေရုရှလင်သမီး၊ ကြွေးကြော်လော့။ ကြည့်ရှုလော့၊ သင်၏ရှင်ဘုရင်သည် သင့်ထံသို့ ကြွလာတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ဖြောင့်မတ်တော်မူ၏။ ကယ်တင်ခြင်း တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံတော်မူ၏။ နှိမ့်ချသောသဘောရှိ၍ မြည်းကိုစီးလျက်၊ မြည်းကလေးကို စီးလျက် ကြွလာတော်မူ၏။” (ဇာခရိ ၉:၉)။ အကယ်၍ တပည့်တော်တို့သည် ခရစ်တော်သည် တရားစီရင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းဆီသို့ သွားနေကြောင်း နားလည်ခဲ့ပါက၊ သူတို့သည် ဤပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

Five hundred years before, the Lord had declared by the prophet Zechariah: “Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: He is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass.” Zechariah 9:9. Had the disciples realized that Christ was going to judgment and to death, they could not have fulfilled this prophecy.

ထိုနည်းတူစွာပင် မီလာနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့ပြီး လောကကြီးကို ပေးရမည်ဟု စိတ်ကူးစိတ်သန်းက ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သော သတင်းစကားကို ပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သခင်ဘုရား မကြွလာမီ လူမျိုးအားလုံးသို့ ဟောကြားရမည့် အခြားသတင်းစကားတစ်ခုကို တင်ပြပြီး သူတို့၏ စိတ်ပျက်ရခြင်းကို ထောက်ပြသည့် ပရောဖက်ပြုချက်များကိုသာ သူတို့ အပြည့်အဝ နားလည်ခဲ့ပါက၊ သူတို့သည် ဤသတင်းစကားကို ပေးနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပါ။ ပထမနှင့် ဒုတိယ ကောင်းကင်တမန်တို့၏ သတင်းစကားများကို သင့်လျော်သော အချိန်တွင် ပေးခဲ့ကြပြီး၊ ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့မှတစ်ဆင့် အောင်မြင်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော လုပ်ငန်းကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။

In like manner Miller and his associates fulfilled prophecy and gave a message which Inspiration had foretold should be given to the world, but which they could not have given had they fully understood the prophecies pointing out their disappointment, and presenting another message to be preached to all nations before the Lord should come. The first and second angels’ messages were given at the right time and accomplished the work which God designed to accomplish by them.

လောကကြီးသည် အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီး ခရစ်တော် ပေါ်မလာပါက Adventism (ခရစ်တော် ကြွလာခြင်း ယုံကြည်ချက်) စနစ်တစ်ခုလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်လျက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ပြင်းထန်သော စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုအောက်တွင် လူအများတို့သည် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်ခဲ့သူ အချို့ရှိခဲ့သည်။ Advent လှုပ်ရှားမှု၏ အသီးအပွင့်များ၊ အနှိမ့်ချခြင်းနှင့် စိတ်နှလုံးကို ရှာဖွေခြင်းစိတ်ဓာတ်၊ လောကကြီးကို ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် အသက်တာကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း—၎င်းတို့သည် ထိုလုပ်ငန်းကို လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ ဘုရားသခင်ထံမှ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးသည် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းကို ဟောကြားခြင်းအပေါ် သက်သေခံခဲ့ကြောင်း သူတို့ ငြင်းဆိုရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြပါ။ ပရောဖက်ပြုချက် ကာလများကို သူတို့ တွက်ချက်ရာတွင် အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ရှိခဲ့ကြပါ။ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များထဲတွင် အတော်ဆုံးသူများသည်လည်း ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် စနစ်ကို ဖြိုဖျက်ရာတွင် အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့ကြပါ။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် အလင်းပေးထားသော စိတ်များ၊ ၎င်း၏ အသက်ရှင်သော တန်ခိုးဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော စိတ်နှလုံးများဖြင့် သမ္မာကျမ်းစာကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် လေ့လာခြင်းမှ ရရှိလာသော ရပ်တည်ချက်များကို သမ္မာကျမ်းစာ အထောက်အထားမရှိဘဲ ငြင်းပယ်ရန် သူတို့ သဘောမတူနိုင်ခဲ့ကြပါ။ ၎င်းတို့မှာ လူကြိုက်များသော ဘာသာရေး ဆရာများနှင့် လောကီပညာရှိများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဝေဖန်မှုများနှင့် အခါးသီးဆုံး ဆန့်ကျင်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော ရပ်တည်ချက်များ ဖြစ်ကြသည်။ ပညာနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်များ၊ ဂုဏ်သရေရှိသူများနှင့် အောက်ခြေလူတန်းစားတို့၏ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ကဲ့ရဲ့မှုများကို ပေါင်းစပ်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

The world had been looking on, expecting that if the time passed and Christ did not appear, the whole system of Adventism would be given up. But while many, under strong temptation, yielded their faith, there were some who stood firm. The fruits of the advent movement, the spirit of humility and heart searching, of renouncing of the world and reformation of life, which had attended the work, testified that it was of God. They dared not deny that the power of the Holy Spirit had witnessed to the preaching of the second advent, and they could detect no error in their reckoning of the prophetic periods. The ablest of their opponents had not succeeded in overthrowing their system of prophetic interpretation. They could not consent, without Bible evidence, to renounce positions which had been reached through earnest, prayerful study of the Scriptures, by [406] minds enlightened by the Spirit of God and hearts burning with its living power; positions which had withstood the most searching criticisms and the most bitter opposition of popular religious teachers and worldly-wise men, and which had stood firm against the combined forces of learning and eloquence, and the taunts and revilings alike of the honorable and the base.

မှန်ပါသည်၊ မျှော်လင့်ထားသည့် ဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျရှုံးမှုတစ်ခု ရှိခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဤအရာသည်ပင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို မလှုပ်ခါနိုင်ခဲ့ပါ။ ယောန (Jonah) သည် နိနေဝေ (Nineveh) မြို့လမ်းမများပေါ်တွင် ရက်ပေါင်း လေးဆယ်အတွင်း မြို့ပျက်စီးလိမ့်မည်ဟု ကြေညာသောအခါ၊ သခင်ဘုရားသည် နိနေဝေလူတို့၏ နှိမ့်ချခြင်းကို လက်ခံခဲ့ပြီး သူတို့၏ စမ်းသပ်ခံရမည့် ကာလကို တိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယောန၏ သတင်းစကားကို ဘုရားသခင် စေလွှတ်ခဲ့ပြီး၊ နိနေဝေမြို့ကို ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အတိုင်း စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ Adventists များသည် ဘုရားသခင်သည် တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်ကို ပေးရန် ထိုနည်းတူစွာ ဦးဆောင်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ “၎င်းသည် ကြားနာသူအားလုံး၏ စိတ်နှလုံးကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး၊ သခင်ဘုရား ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးလာစေခဲ့သည်။ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင် သိရှိတော်မူသော၊ ပို၍ သို့မဟုတ် လျော့၍ မြင်တွေ့ရသော ကိုယ်တော် ကြွလာခြင်းအပေါ် မုန်းတီးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လူတို့ကို အုပ်စုခွဲခြားခဲ့သည်။ ... ထို့ကြောင့် မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးကို စစ်ဆေးသူတို့သည်၊ သခင်ဘုရား ထိုအချိန်တွင် ကြွလာခဲ့ပါက၊ မိမိတို့သည် မည်သည့်ဘက်တွင် ရှိနေမည်ကို သိရှိနိုင်သည်။—သူတို့က ‘ကြည့်ရှုလော့! ဤအရှင်သည် ငါတို့၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်၏။ ငါတို့သည် ကိုယ်တော်ကို စောင့်မျှော်ခဲ့ကြပြီး ကိုယ်တော်သည် ငါတို့ကို ကယ်တင်လိမ့်မည်’ ဟု အော်ဟစ်ကြမည်လား၊ သို့မဟုတ် ပလ္လင်တော်ပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသောသူ၏ မျက်နှာတော်မှလည်းကောင်း၊ သိုးသငယ်၏ အမျက်တော်မှလည်းကောင်း ပုန်းကွယ်ရန်အတွက် ကျောက်ဆောင်များနှင့် တောင်များကို သူတို့အပေါ်သို့ ကျစေရန် တောင်းဆိုကြမည်လား။ ကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်သည့်အတိုင်း၊ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စစ်ဆေးခဲ့ကာ၊ သူတို့ကို သက်သေပြခဲ့ပြီး၊ စမ်းသပ်ခံရသောအချိန်တွင် ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ထားရှိရန် သင့်လျော်သည်ဟု မြင်သည့် အနေအထားမှ သူတို့ ရှောင်ဖယ်သွားမည်လား၊ သူတို့သည် ဤလောကကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချမှုဖြင့် မှီခိုနေမည်လား ဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုတော်မူခဲ့သည်။” —The Advent Herald and Signs of the Times Reporter၊ အတွဲ ၈၊ အမှတ် ၁၄ (နိုဝင်ဘာ ၁၃၊ ၁၈၄၄)။

True, there had been a failure as to the expected event, but even this could not shake their faith in the word of God. When Jonah proclaimed in the streets of Nineveh that within forty days the city would be overthrown, the Lord accepted the humiliation of the Ninevites and extended their period of probation; yet the message of Jonah was sent of God, and Nineveh was tested according to His will. Adventists believed that in like manner God had led them to give the warning of the judgment. “It has,” they declared, “tested the hearts of all who heard it, and awakened a love for the Lord’s appearing; or it has called forth a hatred, more or less perceivable, but known to God, of His coming. It has drawn a line, ... so that those who will examine their own hearts, may know on which side of it they would have been found, had the Lord then come—whether they would have exclaimed, ‘Lo! this is our God, we have waited for Him, and He will save us;’ or whether they would have called to the rocks and mountains to fall on them to hide them from the face of Him that sitteth on the throne, and from the wrath of the Lamb. God thus, as we believe, has tested His people, has tried their faith, has proved them, and seen whether they would shrink, in the hour of trial, from the position in which He might see fit to place them; and whether they would relinquish this world and rely with implicit confidence in the word of God.”—The Advent Herald and Signs of the Times Reporter, vol. 8, No. 14 (Nov 13, 1844).

မိမိတို့၏ ယခင်အတွေ့အကြုံများတွင် ဘုရားသခင် ဦးဆောင်ခဲ့သည်ဟု ယခုတိုင် ယုံကြည်နေသူတို့၏ ခံစားချက်များကို ဝီလီယံ မီလာ (William Miller) ၏ စကားများတွင် ဖော်ပြထားသည်။ “အကယ်၍ ကျွန်ုပ်သည် ထိုအချိန်က ရရှိခဲ့သော သက်သေအထောက်အထားများနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်၏ ဘဝကို နောက်တစ်ဖန် ပြန်လည်နေထိုင်ရမည်ဆိုပါက၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားများအပေါ် ရိုးသားစွာ ရှိစေရန်အတွက် ကျွန်ုပ်သည် ကျွန်ုပ်လုပ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ရလိမ့်မည်။” “ဝိညာဉ်တို့၏ အသွေးမှ ကျွန်ုပ်၏ အဝတ်ကို သန့်စင်ခဲ့ပြီဟု မျှော်လင့်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ တတ်နိုင်သမျှအထိ၊ သူတို့၏ ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အပြစ်ရှိသမျှမှ ကျွန်ုပ်ကိုယ်ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့ပြီဟု ခံစားရပါသည်။” “ကျွန်ုပ်သည် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စိတ်ပျက်ခဲ့ရသော်လည်း၊” ဟု ဘုရားသခင်၏ ဤသူက ရေးသားခဲ့သည်၊ “ကျွန်ုပ်သည် ယခုတိုင် အားမငယ်ပါ၊ စိတ်ဓာတ်မကျပါ။ ... ခရစ်တော် ကြွလာမည့်အကြောင်း ကျွန်ုပ်၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ အရင်ကဲ့သို့ပင် ခိုင်မြဲပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လေးနက်စွာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသောအရာကိုသာ ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ် အမှားလုပ်မိခဲ့ပါက၊ ၎င်းမှာ ရက်ရောခြင်း၊ ကျွန်ုပ်၏ လူသားချင်းတို့အပေါ် မေတ္တာထားခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ကို နားလည်ခြင်းတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်ပါသည်။” “အရာတစ်ခုကို ကျွန်ုပ်သိပါသည်။ ကျွန်ုပ်ယုံကြည်သည့်အရာမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မဟောကြားခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်သည် ထိုလုပ်ငန်းတွင် ထင်ရှားခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကျိုးများစွာ ဖြစ်ထွန်းခဲ့ပါသည်။” “လူတို့၏ အမြင်အရ ထောင်ပေါင်းများစွာသောသူတို့သည် အချိန်ကာလကို ဟောကြားခြင်းအားဖြင့် သမ္မာကျမ်းစာကို လေ့လာခဲ့ကြပြီး၊ ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်ကို ဖြန်းခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခဲ့ကြသည်။” —Bliss၊ စာမျက်နှာ ၂၅၆၊ ၂၅၅၊ ၂၇၇၊ ၂၈၀၊ ၂၈၁။ “မာနထောင်လွှားသူတို့၏ ပြုံးပြမှုကို ကျွန်ုပ် မည်သည့်အခါမျှ မတောင်းဆိုခဲ့ပါ၊ လောကကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်သောအခါတွင်လည်း ကျွန်ုပ် မတုန်လှုပ်ခဲ့ပါ။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ အကြိုက်ကို ကျွန်ုပ် ဝယ်ယူမည် မဟုတ်ပါ၊ သူတို့၏ မုန်းတီးမှုကို နှိုးဆော်ရန်အတွက် တာဝန်ထက် ပို၍လည်း လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းမွန်သော စီမံမှုတွင် အမိန့်ရှိပါက၊ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ကျွန်ုပ်၏ အသက်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မရှာဖွေပါ၊ ၎င်းကို ဆုံးရှုံးရမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်မည် မဟုတ်ဟု မျှော်လင့်ပါသည်။” —J. White၊ Life of Wm. Miller၊ စာမျက်နှာ ၃၁၅။

The feelings of those who still believed that God had led them in their past experience are expressed in the words of William Miller: “Were I to live my life over again, with the same evidence that I then [407] had, to be honest with God and man I should have to do as I have done.” “I hope that I have cleansed my garments from the blood of souls. I feel that, as far as it was in my power, I have freed myself from all guilt in their condemnation.” “Although I have been twice disappointed,” wrote this man of God, “I am not yet cast down or discouraged.... My hope in the coming of Christ is as strong as ever. I have done only what, after years of solemn consideration, I felt it my solemn duty to do. If I have erred, it has been on the side of charity, love to my fellow men, and conviction of duty to God.” “One thing I do know, I have preached nothing but what I believed; and God has been with me; His power has been manifested in the work, and much good has been effected.” “Many thousands, to all human appearance, have been made to study the Scriptures by the preaching of the time; and by that means, through faith and the sprinkling of the blood of Christ, have been reconciled to God.”—Bliss, pages 256, 255, 277, 280, 281. “I have never courted the smiles of the proud, nor quailed when the world frowned. I shall not now purchase their favor, nor shall I go beyond duty to tempt their hate. I shall never seek my life at their hands, nor shrink, I hope, from losing it, if God in His good providence so orders.”—J. White, Life of Wm. Miller, page 315.

ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ လူတို့ကို စွန့်ပစ်တော်မမူခဲ့ပါ။ ကိုယ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော် ရရှိခဲ့သောအလင်းကို ရမ်းကားစွာ မငြင်းပယ်ဘဲ Advent လှုပ်ရှားမှုကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်း မပြုသောသူတို့နှင့်အတူ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။ ဟေဗြဲဩဝါဒစာတွင် ဤအကျပ်အတည်း၌ စမ်းသပ်ခံရပြီး စောင့်မျှော်နေသောသူတို့အတွက် အားပေးစကားနှင့် သတိပေးစကားများ ရှိသည်။ “ထို့ကြောင့် သင်တို့၏ ရဲရင့်ခြင်းစိတ်ကို မပယ်ကြနှင့်။ ထိုစိတ်သည် ကြီးစွာသော အကျိုးကို ဖြစ်စေတတ်၏။ သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ပြီးမှ ကတိတော်ကို ရမည်အကြောင်း၊ သည်းခံခြင်းတရား၌ တည်ကြည်ကြရမည်။ အချိန်မကြာမီတွင် ကြွလာတော်မူလတ္တံ့သောသူသည် ကြွလာတော်မူမည်။ မနှောင့်နှေးဘဲ နေတော်မူမည်။ ယခုမူကား၊ ဖြောင့်မတ်သောသူသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်သည် နောက်သို့ဆုတ်လျှင်၊ ထိုသူကို ငါ့ဝိညာဉ်သည် အားမရ။ သို့သော်လည်း ငါတို့သည် [၄၀၈] ပျက်စီးခြင်းသို့ နောက်သို့ဆုတ်သောသူဖြစ်သည်မဟုတ်၊ ဝိညာဉ်ကို ကယ်တင်ခြင်းအလိုငှာ ယုံကြည်သောသူဖြစ်ကြ၏။” (ဟေဗြဲ ၁၀:၃၅-၃၉)။

God did not forsake His people; His Spirit still abode with those who did not rashly deny the light which they had received, and denounce the advent movement. In the Epistle to the Hebrews are words of encouragement and warning for the tried, waiting ones at this crisis: “Cast not away therefore your confidence, which hath great recompense of reward. For ye have need of patience, that, after ye have done the will of God, ye might receive the promise. For yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry. Now the just shall live by faith: but if any man draw back, My soul shall have no pleasure in him. But we are not of them who draw [408] back unto perdition; but of them that believe to the saving of the soul.” Hebrews 10:35-39.

ဤဆုံးမသြဝါဒကို နောက်ဆုံးသောကာလရှိ အသင်းတော်ထံသို့ ရည်ညွှန်းထားခြင်းမှာ သခင်ဘုရား ကြွလာခြင်းမှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ထောက်ပြထားသည့် စကားများမှ ထင်ရှားသည်။ “အချိန်မကြာမီတွင် ကြွလာတော်မူလတ္တံ့သောသူသည် ကြွလာတော်မူမည်။ မနှောင့်နှေးဘဲ နေတော်မူမည်။” ထင်ရသော နှောင့်နှေးမှုတစ်ခု ရှိလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သခင်ဘုရားသည် နှောင့်နှေးနေပုံ ပေါ်လိမ့်မည်ဟု သွယ်ဝိုက်၍ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဤနေရာတွင် ပေးထားသော လမ်းညွှန်ချက်မှာ ဤအချိန်တွင် Adventists တို့၏ အတွေ့အကြုံအတွက် အထူးသင့်လျော်သည်။ ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းထားသော လူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်း သင်္ဘောပျက်ခြင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရမည့် အန္တရာယ်တွင် ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်နှင့် နှုတ်ကပတ်တော်၏ လမ်းညွှန်ချက်ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏ ယခင်အတွေ့အကြုံတွင် ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြဘဲ၊ သူတို့ရှေ့တွင်ရှိသော လမ်းကြောင်းကိုလည်း မမြင်နိုင်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို အမှန်တကယ် ဦးဆောင်နေခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကို သံသယဖြစ်ရန် စုံစမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ကြရသည်။ ဤအချိန်တွင်— “ယခုမူကား၊ ဖြောင့်မတ်သောသူသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်လိမ့်မည်” ဟူသော စကားများမှာ သင့်လျော်သည်။ “သန်းခေါင်ယံ အော်သံ” ၏ တောက်ပသောအလင်းသည် သူတို့၏ လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ထွန်းလင်းလာသောအခါ၊ ပရောဖက်ပြုချက်များကို အမှတ်တံဆိပ်ဖြုတ်ထားသည်ကို သူတို့ မြင်ခဲ့ကြပြီး၊ ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းမှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လျင်မြန်စွာ ပြည့်စုံလာသော နိမိတ်လက္ခဏာများကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့သည် အမြင်အားဖြင့် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုမူကား၊ စိတ်ပျက်ရသော မျှော်လင့်ချက်များကြောင့် ငုံ့မိုးနေရပြီး၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ရပ်တည်နိုင်ကြသည်။ လှောင်ပြောင်သော လောကကြီးက— “သင်တို့သည် လှည့်စားခံခဲ့ရပြီ။ သင်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။ Advent လှုပ်ရှားမှုမှာ စာတန်ထံမှ ဖြစ်သည်ဟု ပြောလိုက်ပါ” ဟု ဆိုနေကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်က— “အကယ်၍ လူတစ်ယောက်သည် နောက်သို့ဆုတ်လျှင်၊ ထိုသူကို ငါ့ဝိညာဉ်သည် အားမရ” ဟု ကြေညာထားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် သတင်းစကားကို လိုက်ပါလာသော သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးကို ငြင်းပယ်ခြင်းမှာ ပျက်စီးခြင်းသို့ နောက်သို့ဆုတ်ခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူတို့သည် ပေါလု၏ စကားများဖြင့် တည်ကြည်ခြင်းသို့ အားပေးခံခဲ့ကြရသည်။ “သင်တို့၏ ရဲရင့်ခြင်းစိတ်ကို မပယ်ကြနှင့်။” “သင်တို့သည် သည်းခံခြင်းတရား၌ တည်ကြည်ကြရမည်။” “အချိန်မကြာမီတွင် ကြွလာတော်မူလတ္တံ့သောသူသည် ကြွလာတော်မူမည်။ မနှောင့်နှေးဘဲ နေတော်မူမည်။” သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ဘေးကင်းလုံခြုံသည့် လမ်းကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်ထံမှ သူတို့ ရရှိပြီးသားဖြစ်သော အလင်းကို ထိန်းသိမ်းရန်၊ ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်များကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန်၊ သမ္မာကျမ်းစာကို ဆက်လက် ရှာဖွေရန်နှင့် နောက်ထပ် အလင်းကို ရရှိရန်အတွက် သည်းခံစွာ စောင့်မျှော်ကြည့်ရှုရန်ပင် ဖြစ်သည်။

That this admonition is addressed to the church in the last days is evident from the words pointing to the nearness of the Lord’s coming: “For yet a little while, and He that shall come will come and will not tarry.” And it is plainly implied that there would be a seeming delay and that the Lord would appear to tarry. The instruction here given is especially adapted to the experience of Adventists at this time. The people here addressed were in danger of making shipwreck of faith. They had done the will of God in following the guidance of His Spirit and His word; yet they could not understand His purpose in their past experience, nor could they discern the pathway before them, and they were tempted to doubt whether God had indeed been leading them. At this time the words were applicable: “Now the just shall live by faith.” As the bright light of the “midnight cry” had shone upon their pathway, and they had seen the prophecies unsealed and the rapidly fulfilling signs telling that the coming of Christ was near, they had walked, as it were, by sight. But now, bowed down by disappointed hopes, they could stand only by faith in God and in His word. The scoffing world were saying: “You have been deceived. Give up your faith, and say that the advent movement was of Satan.” But God’s word declared: “If any man draw back, My soul shall have no pleasure in him.” To renounce their faith now, and deny the power of the Holy Spirit which had attended the message, would be drawing back toward perdition. They were encouraged to steadfastness by the words of Paul: “Cast not away therefore your confidence;” “ye have need of patience,” “for yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry.” Their only safe course was to cherish the light which they had already received of God, hold fast to His promises, and continue to search the Scriptures, and patiently wait and watch to receive further light.