အခန်း (၂၈) — အခွန်ခံမဿ

 

အခန်း (၂၈) — လေဝိ-မဿဲ

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၉:၉-၁၇၊ မာကု ၂:၁၄-၂၂ နှင့် လုကာ ၅:၂၇-၃၉ တို့အပေါ် အခြေခံထားသည်။

ပါလက်စတိုင်းပြည်ရှိ ရောမအရာရှိများထဲတွင် အခွန်ခံများထက် ပို၍အမုန်းခံရသူ မရှိသလောက်ပင်။ အခွန်အခများကို တိုင်းတစ်ပါးအာဏာစက်က စည်းကြပ်ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသောအချက်မှာ ဂျူးလူမျိုးများအတွက် မိမိတို့၏လွတ်လပ်ရေး ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အမြဲတစေ သတိပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အခွန်ခံများသည် ရောမတို့၏ ဖိနှိပ်မှုလက်ပါးစေများသာမကဘဲ၊ ပြည်သူလူထု၏ အသပြာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ကာ ကိုယ်ကျိုးရှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝအောင် လုပ်ဆောင်ကြသူများလည်း ဖြစ်သည်။ ရောမတို့ထံမှ ဤရာထူးကို လက်ခံသော ဂျူးလူမျိုးတစ်ဦးကို မိမိလူမျိုး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သစ္စာဖောက်သူအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။ သူသည် ဘာသာစွန့်သူအဖြစ် အထင်အမြင်သေးခြင်း ခံရပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အယုတ်ညံ့ဆုံးသော အတန်းအစားတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဂင်္နေသရက်အိုင်အနားမှ တပည့်တော်လေးဦးပြီးနောက် ခရစ်တော်၏အမှုတော်ဆောင်ရန် နောက်ထပ်ခေါ်ယူခြင်းခံရသူ လေဝိ-မဿဲသည် ဤအတန်းအစားတွင် ပါဝင်သည်။

[272] Chapter 28—Levi-Matthew
This chapter is based on Matthew 9:9-17; Mark 2:14-22; Luke
5:27-39.
Of the Roman offcials in Palestine, none were more hated than
the publicans. The fact that the taxes were imposed by a foreign
power was a continual irritation to the Jews, being a reminder that
their independence had departed. And the taxgatherers were not
merely the instruments of Roman oppression; they were extortioners
on their own account, enriching themselves at the expense of the
people. A Jew who accepted this offce at the hands of the Romans
was looked upon as betraying the honor of his nation. He was
despised as an apostate, and was classed with the vilest of society.
To this class belonged Levi-Matthew, who, after the four disciples at Gennesaret, was the next to be called to Christ’s service.

ဖာရိရှဲတို့သည် မဿဲကို သူ၏အလုပ်အကိုင်အရ အကဲဖြတ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယေရှုမူကား ဤလူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သမ္မာတရားကို လက်ခံရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တော်မူ၏။ မဿဲသည် ကယ်တင်ရှင်၏ သွန်သင်ချက်များကို နားထောင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်က သူ၏အပြစ်ရှိမှုကို ဖော်ပြသောအခါ၊ သူသည် ခရစ်တော်ထံမှ အကူအညီရရန် တောင့်တခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ရဗ္ဗိတို့၏ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုကို ကျင့်သားရနေသဖြင့်၊ ဤဆရာကြီးက သူ့ကို သတိပြုမိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ တစ်နေ့သောအခါ အခွန်ရုံးတွင် သူထိုင်နေစဉ် ယေရှုချဉ်းကပ်လာသည်ကို အခွန်ခံမြင်လိုက်ရသည်။ "ငါ့နောက်သို့ လိုက်လော့" ဟူသော စကားကို သူ့ထံသို့ မိန့်ကြားသည်ကို ကြားရသောအခါ သူသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

The Pharisees had judged Matthew according to his employment,
but Jesus saw in this man a heart open for the reception of truth.
Matthew had listened to the Saviour’s teaching. As the convicting
Spirit of God revealed his sinfulness, he longed to seek help from
Christ; but he was accustomed to the exclusiveness of the rabbis,
and had no thought that this Great Teacher would notice him.
[273] Sitting at his toll booth one day, the publican saw Jesus approaching. Great was his astonishment to hear the words addressed
to himself, “Follow Me.”

မဿဲသည် "အလုံးစုံကို စွန့်ပစ်၍ ထလျက် နောက်တော်သို့ လိုက်လေ၏။" သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ၊ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမရှိ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် လဲလှယ်ရမည့် သူ၏အကျိုးအမြတ်များသော လုပ်ငန်းကိုလည်း နှမြောခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယေရှုနှင့်အတူ ရှိနေရမည်၊ ကိုယ်တော်၏စကားကို နားထောင်ရမည်၊ ကိုယ်တော်၏အမှုတော်တွင် ပါဝင်ခွင့်ရမည်ဆိုလျှင် သူ၏အတွက် လုံလောက်လေပြီ။

Matthew “left all, rose up, and followed Him.” There was no
hesitation, no questioning, no thought of the lucrative business to be
exchanged for poverty and hardship. It was enough for him that he
was to be with Jesus, that he might listen to His words, and unite
with Him in His work.

ယခင်က ခေါ်ယူခြင်းခံရသော တပည့်တော်များလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ ပေတရုနှင့် သူ၏အဖော်များကို ယေရှုခေါ်သောအခါ၊ သူတို့သည် လှေနှင့် ပိုက်ကွန်များကို ချက်ချင်းစွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုတပည့်တော်အချို့တွင် သူတို့အပေါ် မှီခိုနေရသော သူငယ်ချင်းဆွေမျိုးများ ရှိသော်လည်း၊ ကယ်တင်ရှင်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ရရှိသောအခါ သူတို့သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ "ငါဘယ်လိုနေထိုင်မလဲ၊ ငါ့မိသားစုကို ဘယ်လိုကျွေးမွေးမလဲ" ဟူ၍ မမေးမြန်းခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ခေါ်တော်မူခြင်းကို နာခံခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုက သူတို့အား "ငါသည် သင်တို့ကို ငွေအိတ်၊ လွယ်အိတ်၊ ဖိနပ်မပါဘဲ စေလွှတ်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခု လိုသလော" ဟု မေးသောအခါ၊ "မလိုပါ" ဟု သူတို့ ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့ကြသည်။ (လုကာ ၂၂:၃၅)။

So it was with the disciples previously called. When Jesus bade
Peter and his companions follow Him, immediately they left their
boats and nets. Some of these disciples had friends dependent on
them for support; but when they received the Saviour’s invitation,
226
Levi-Matthew 227
they did not hesitate, and inquire, How shall I live, and sustain my
family? They were obedient to the call; and when afterward Jesus
asked them, “When I sent you without purse, and scrip, and shoes,
lacked ye anything?” they could answer, “Nothing.” Luke 22:35.

ကြွယ်ဝချမ်းသာသော မဿဲနှင့် ဆင်းရဲသော အန္ဒြေနှင့် ပေတရုတို့သည် တူညီသော စမ်းသပ်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး၊ တစ်ဦးစီက တူညီသော ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုကို ပြုခဲ့ကြသည်။ အောင်မြင်မှုရနေချိန်၊ ပိုက်ကွန်ထဲတွင် ငါးများပြည့်နှက်နေပြီး ဘဝဟောင်း၏ တက်ကြွမှုများ အရှိန်အဟုန်အပြင်းဆုံးအချိန်တွင်၊ ပင်လယ်နားရှိ တပည့်တော်များအား ဧဝံဂေလိအမှုအတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်ရန် ယေရှုတောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့အတူ လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်သည် လောကီစည်းစိမ်ကို ပို၍တောင့်တသလား သို့မဟုတ် ခရစ်တော်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းကို ပို၍တောင့်တသလားဟူသော စမ်းသပ်မှုကို ခံကြရသည်။

To Matthew in his wealth, and to Andrew and Peter in their
poverty, the same test was brought; the same consecration was made
by each. At the moment of success, when the nets were flled with
fsh, and the impulses of the old life were strongest, Jesus asked
the disciples at the sea to leave all for the work of the gospel. So
every soul is tested as to whether the desire for temporal good or for
fellowship with Christ is strongest.

မူဝါဒသည် အမြဲတမ်း တင်းကျပ်သည်။ လူတစ်ဦးသည် မိမိ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို အမှုတော်တွင် မမြှုပ်နှံဘဲ၊ ခရစ်တော်ကို သိကျွမ်းခြင်း၏ မြတ်လှစွာသော အသိပညာအတွက် အရာခပ်သိမ်းကို အရှုံးအဖြစ် မမှတ်ယူဘဲ ဘုရားသခင်၏အမှုတော်တွင် မအောင်မြင်နိုင်ပေ။ အရာရာကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သောသူသည် ခရစ်တော်၏တပည့် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော်၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ လူတို့သည် ကြီးမြတ်သော ကယ်တင်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားသောအခါ၊ ခရစ်တော်၏ဘဝတွင် မြင်တွေ့ရသော မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် သူတို့၏ဘဝတွင်လည်း မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော် ရှေ့ဆောင်လမ်းပြရာ မည်သည့်နေရာသို့မဆို သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ လိုက်လျှောက်ကြလိမ့်မည်။

Principle is always exacting. No man can succeed in the service
of God unless his whole heart is in the work and he counts all things
but loss for the excellency of the knowledge of Christ. No man
who makes any reserve can be the disciple of Christ, much less can
he be His colaborer. When men appreciate the great salvation, the
self-sacrifce seen in Christ’s life will be seen in theirs. Wherever
He leads the way, they will rejoice to follow.

မဿဲကို ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်တစ်ဦးအဖြစ် ခေါ်ယူခြင်းသည် အလွန်အမင်း မကျေနပ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဘာသာရေးဆရာတစ်ဦးက အခွန်ခံတစ်ဦးကို သူ၏အနီးကပ်တပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်ခြင်းသည် ဘာသာရေး၊ လူမှုရေးနှင့် အမျိုးသားရေး ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို စော်ကားခြင်းဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် ပြည်သူလူထု၏ အစွဲအလမ်းများကို အသုံးချကာ ယေရှုအပေါ် လူထု၏ စိတ်ဓာတ်များ ဆန့်ကျင်လာစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

The calling of Matthew to be one of Christ’s disciples excited
great indignation. For a religious teacher to choose a publican as
one of his immediate attendants was an offense against the religious,
social, and national customs. By appealing to the prejudices of the
people the Pharisees hoped to turn the current of popular feeling
against Jesus.

အခွန်ခံများကြားတွင် စိတ်ဝင်စားမှု ကျယ်ပြန့်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် ထာဝရဘုရား၏ ဆရာတော်ထံသို့ ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ မဿဲသည် တပည့်သစ်ဖြစ်လာရသည့် ဝမ်းမြောက်မှုကြောင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းများကို ယေရှုထံသို့ ခေါ်ဆောင်လိုစိတ် ပြင်းပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိအိမ်တွင် စားပွဲတော်တည်ပြီး ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများကို ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ အခွန်ခံများသာမကဘဲ၊ ဂုဏ်သိက္ခာမကောင်းသူများနှင့် တင်းကျပ်သော အိမ်နီးချင်းများက ဖယ်ကြဉ်ထားသူများစွာလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

Among the publicans a widespread interest was created. Their
hearts were drawn toward the divine Teacher. In the joy of his new
discipleship, Matthew longed to bring his former associates to Jesus.
Accordingly he made a feast at his own house, and called together [274]
his relatives and friends. Not only were publicans included, but
many others who were of doubtful reputation, and were proscribed
by their more scrupulous neighbors.

ဤဧည့်ခံပွဲကို ယေရှုကို ဂုဏ်ပြုရန် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် ဤဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံရန် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဤလုပ်ရပ်သည် ဖာရိရှဲများကို စိတ်ဆိုးစေမည်ဖြစ်ပြီး ပြည်သူတို့၏မျက်စိတွင်လည်း ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်ကို ကိုယ်တော် ကောင်းစွာသိတော်မူ၏။ သို့သော် လူမှုရေးမူဝါဒများသည် ကိုယ်တော်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်အတွက် ပြင်ပခွဲခြားမှုများသည် အရေးမပါပေ။ ကိုယ်တော်၏ နှလုံးသားကို ဆွဲဆောင်သည်မှာ အသက်စမ်းရေကို ငတ်မွတ်နေသော ဝိညာဉ်သာလျှင် ဖြစ်သည်။

The entertainment was given in honor of Jesus, and He did not
hesitate to accept the courtesy. He well knew that this would give
offense to the Pharisaic party, and would also compromise Him in
the eyes of the people. But no question of policy could influence His
movements. With Him external distinctions weighed nothing. That
which appealed to His heart was a soul thirsting for the water of life.
228 The Desire of Ages

ယေရှုသည် အခွန်ခံများ၏ စားပွဲတွင် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် ထိုင်တော်မူပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ချင်းစာနာမှုနှင့် ဖော်ရွေမှုတို့ဖြင့် လူသားတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ လူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ခံရထိုက်သူများ ဖြစ်လာရန် တောင့်တခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ငတ်မွတ်နေသော နှလုံးသားများပေါ်သို့ ကိုယ်တော်၏စကားများသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာနှင့် အသက်ပေးသော တန်ခိုးအဖြစ် ကျရောက်ခဲ့သည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အပယ်ခံများအတွက် စိတ်ဓာတ်အသစ်များ နိုးထလာပြီး ဘဝသစ်ရရှိရန် အခွင့်အလမ်းများ ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။

Jesus sat as an honored guest at the table of the publicans, by
His sympathy and social kindliness showing that He recognized
the dignity of humanity; and men longed to become worthy of His
confdence. Upon their thirsty hearts His words fell with blessed,
life-giving power. New impulses were awakened, and the possibility
of a new life opened to these outcasts of society.

ထိုသို့သော စုဝေးမှုများတွင်၊ ကယ်တင်ရှင် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွတော်မူပြီးမှသာ ကိုယ်တော့်ကို ဝန်ခံခဲ့ကြသူ အတော်များများသည် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကို သဘောကျခဲ့ကြသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် သွန်းလောင်းခြင်းခံရပြီး တစ်နေ့တည်းတွင် လူသုံးထောင် (၃၀၀၀) ဘာသာပြောင်းခဲ့စဉ်အခါက၊ ထိုသူတို့ထဲတွင် အခွန်ခံများ၏ စားပွဲတွင် သမ္မာတရားကို ပထမဦးဆုံး ကြားဖူးခဲ့သူများစွာ ပါဝင်ပြီး၊ အချို့မှာ ဧဝံဂေလိ သတင်းစကားပါးသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ မဿဲကိုယ်တိုင်အတွက်မူ စားပွဲတော်ရှိ ယေရှု၏ပုံသက်သေသည် အစဉ်အမြဲ သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ အနှိမ်ခံရသော အခွန်ခံသည် အထက်မြတ်ဆုံးသော ဧဝံဂေလိတရားဟောဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ သူ၏သာသနာလုပ်ငန်းတွင် သူ၏အရှင်သခင်၏ ခြေရာကို အနီးကပ် လိုက်လျှောက်ခဲ့သည်။

At such gatherings as this, not a few were impressed by the
Saviour’s teaching who did not acknowledge Him until after His
[275] ascension. When the Holy Spirit was poured out, and three thousand
were converted in a day, there were among them many who frst
heard the truth at the table of the publicans, and some of these
became messengers of the gospel. To Matthew himself the example
of Jesus at the feast was a constant lesson. The despised publican
became one of the most devoted evangelists, in his own ministry
following closely in his Master’s steps.

မဿဲ၏ စားပွဲတော်တွင် ယေရှုရှိနေသည်ကို ရဗ္ဗိတို့ သိရှိသောအခါ၊ ကိုယ်တော့်ကို စွပ်စွဲရန် အခွင့်အရေးကို အရယူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် တပည့်တော်များမှတစ်ဆင့် အလုပ်လုပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ တပည့်တော်များ၏ အစွဲအလမ်းများကို နှိုးဆော်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အရှင်သခင်နှင့် ကင်းကွာသွားစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်ကို တပည့်တော်များထံ စွပ်စွဲခြင်း၊ တပည့်တော်များကို ခရစ်တော်ထံ စွပ်စွဲခြင်းတို့ဖြင့် အထိနာစေမည့် နေရာကို ပစ်မှတ်ထားခြင်းမှာ သူတို့၏ မူဝါဒဖြစ်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ မကျေနပ်မှုများ စတင်ကတည်းက စာတန်အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုနှင့် စိမ်းကားမှုတို့ကို ဖြစ်စေရန် ကြိုးစားသူတိုင်းသည် သူ၏စိတ်ဓာတ်ဖြင့် လှုံ့ဆော်ခြင်းခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

When the rabbis learned of the presence of Jesus at Matthew’s
feast, they seized the opportunity of accusing Him. But they chose
to work through the disciples. By arousing their prejudices they
hoped to alienate them from their Master. It was their policy to
accuse Christ to the disciples, and the disciples to Christ, aiming
their arrows where they would be most likely to wound. This is the
way in which Satan has worked ever since the disaffection in heaven;
and all who try to cause discord and alienation are actuated by his
spirit.

"သင်တို့၏ဆရာသည် အဘယ်ကြောင့် အခွန်ခံများ၊ အပြစ်ရှိသူများနှင့်အတူ စားသနည်း" ဟု ငြူစူသော ရဗ္ဗိတို့က မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

“Why eateth your Master with publicans and sinners?” questioned the envious rabbis.

ယေရှုသည် တပည့်တော်များ ပြန်ဖြေသည်ကို မစောင့်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ပင် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်မှာ "ကျန်းမာသောသူတို့သည် ဆေးသမားကို အလိုမရှိကြ၊ နာသောသူတို့သာလျှင် အလိုရှိကြ၏။ 'ငါသည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းထက် ကရုဏာတရားကို အလိုရှိ၏' ဟူသော စကား၏အဓိပ္ပာယ်ကို သင်တို့သွား၍ သင်ကြလော့။ ငါသည် ဖြောင့်မတ်သောသူတို့ကို ခေါ်ခြင်းငှါ လာသည်မဟုတ်၊ အပြစ်ရှိသောသူတို့ကို နောင်တရစေခြင်းငှါ လာသတည်း" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဖာရိရှဲတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဝိညာဉ်ရေးအရ ကျန်းမာသည်ဟု ယူဆကြသဖြင့် ဆေးသမားကို မလိုအပ်ဟု ထင်ကြသော်လည်း၊ အခွန်ခံများနှင့် တပါးအမျိုးသားများကိုမူ ဝိညာဉ်ရောဂါဖြင့် ပျက်စီးနေသူများအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။ သို့ဖြစ်လျှင် ဆေးသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် အကူအညီလိုအပ်နေသော အတန်းအစားထံသို့ သွားခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ အလုပ်မဟုတ်ပေလော။

Jesus did not wait for His disciples to answer the charge, but
Himself replied: “They that be whole need not a physician, but they
that are sick. But go ye and learn what that meaneth, I will have
mercy, and not sacrifce: for I am not come to call the righteous,
but sinners to repentance.” The Pharisees claimed to be spiritually
whole, and therefore in no need of a physician, while they regarded
the publicans and Gentiles as perishing from diseases of the soul.
Then was it not His work, as a physician, to go to the very class that
needed His help?

သို့သော် ဖာရိရှဲတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အထင်ကြီးနေကြသော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် သူတို့အထင်သေးသောသူများထက် ပို၍ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြသည်။ အခွန်ခံများသည် အစွဲအလမ်း နည်းပါးပြီး မိမိကိုယ်ကို ရောင့်ရဲမှု နည်းပါးသဖြင့် သမ္မာတရား၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ပို၍ လက်ခံနိုင်ကြသည်။ ယေရှုက ရဗ္ဗိတို့အား "ငါသည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းထက် ကရုဏာတရားကို အလိုရှိ၏ ဟူသော စကား၏အဓိပ္ပာယ်ကို သင်တို့သွား၍ သင်ကြလော့" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖွင့်ပြသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ရေး အနှစ်သာရကိုမူ လုံးဝမသိနားမလည်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။

But although the Pharisees thought so highly of themselves, they
were really in a worse condition than the ones they despised. The
publicans were less bigoted and self-suffcient, and thus were more
Levi-Matthew 229
open to the influence of truth. Jesus said to the rabbis, “Go ye and
learn what that meaneth, I will have mercy, and not sacrifce.” Thus
He showed that while they claimed to expound the word of God,
they were wholly ignorant of its spirit.

ဖာရိရှဲတို့သည် ထိုအချိန်တွင် နှုတ်ပိတ်သွားကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ ရန်ငြိုးမှာ ပို၍သာ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သည် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ တပည့်များကို ရှာဖွေပြီး ကယ်တင်ရှင်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ဤဖာရိရှဲတို့သည် ဗတ္တိဇံဆရာ၏ သာသနာကို လက်မခံခဲ့ကြပေ။ သူ၏ ခြိုးခြံသောဘဝ၊ ရိုးရှင်းသော အလေ့အထ၊ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများကို ကဲ့ရဲ့ပြောင်လှောင်ခဲ့ကြပြီး သူ့ကို ရူးသွပ်သူတစ်ဦးအဖြစ် ကြေညာခဲ့ကြသည်။ သူသည် သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ရှုတ်ချသောကြောင့် သူတို့သည် သူ၏စကားကို ဆန့်ကျင်ပြီး လူထုကို သူ့အပေါ် ရန်တိုက်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ထိုကဲ့ရဲ့သူတို့၏ နှလုံးသားကို တို့ထိကာ သူတို့၏အပြစ်ကို သိမြင်စေသော်လည်း၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တိုက်တွန်းမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပြီး ယောဟန်သည် နတ်ဆိုးစွဲသူဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

The Pharisees were silenced for the time, but only became more
determined in their enmity. They next sought out the disciples of
John the Baptist, and tried to set them against the Saviour. These
Pharisees had not accepted the mission of the Baptist. They had
pointed in scorn to his abstemious life, his simple habits, his coarse
garments, and had declared him a fanatic. Because he denounced
their hypocrisy, they had resisted his words, and had tried to stir up
the people against him. The Spirit of God had moved upon the hearts [276]
of these scorners, convicting them of sin; but they had rejected the
counsel of God, and had declared that John was possessed of a devil.

ယခုအခါ ယေရှုသည် လူတို့နှင့် ရောနှောကာ သူတို့၏စားပွဲတွင် စားသောက်သောအခါ၊ ကိုယ်တော့်ကို အစားကြူးသူ၊ စပျစ်ရည်သောက်သူအဖြစ် စွပ်စွဲကြပြန်သည်။ ဤစွပ်စွဲမှုကို ပြုသူများသည် ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအပြစ် ရှိနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ဘုရားသခင်ကို အမြင်မှားအောင် လုပ်ပြီး မိမိ၏ ဂုဏ်သတ္တိများဖြင့် ပုံဖော်သကဲ့သို့ပင်၊ ဤလူဆိုးတို့သည်လည်း ထာဝရဘုရား၏ တမန်တော်များကို လုပ်ကြံစွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။

Now when Jesus came mingling with the people, eating and
drinking at their tables, they accused Him of being a glutton and a
winebibber. The very ones who made this charge were themselves
guilty. As God is misrepresented, and clothed by Satan with his own
attributes, so the Lord’s messengers were falsifed by these wicked
men.

မှောင်မိုက်၌ နေသောသူတို့ထံသို့ ကောင်းကင်၏ အလင်းကို ဆောင်ကြဉ်းရန် ယေရှုသည် အခွန်ခံများ၊ အပြစ်ရှိသူများနှင့်အတူ စားသောက်နေခြင်းဖြစ်သည်ကို ဖာရိရှဲတို့သည် ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မရှိကြပေ။ ဘုရားသခင်၏ ဆရာတော်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားလုံးတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အတွက် ရှင်သန်ပေါက်ဖွားပြီး အသီးအပွင့်များ သီးစေမည့် အသက်ရှင်သော မျိုးစေ့ဖြစ်သည်ကို သူတို့ မမြင်နိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် အလင်းကို မလက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ ဗတ္တိဇံဆရာ၏ သာသနာကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ရန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်လျက် သူ၏တပည့်များနှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန် အသင့်ရှိနေကြသည်။ ယေရှုသည် ရှေးဟောင်းထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လျစ်လျူရှုနေသည်ဟု သူတို့က ပုံဖော်ကြပြီး၊ ဗတ္တိဇံဆရာ၏ တင်းကျပ်သော ကိုးကွယ်မှုကို အခွန်ခံများ၊ အပြစ်ရှိသူများနှင့်အတူ စားသောက်နေသော ယေရှု၏ လမ်းစဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြခဲ့ကြသည်။

The Pharisees would not consider that Jesus was eating with
publicans and sinners in order to bring the light of heaven to those
who sat in darkness. They would not see that every word dropped
by the divine Teacher was a living seed that would germinate and
bear fruit to the glory of God. They had determined not to accept the
light; and although they had opposed the mission of the Baptist, they
were now ready to court the friendship of his disciples, hoping to
secure their co-operation against Jesus. They represented that Jesus
was setting at nought the ancient traditions; and they contrasted the
austere piety of the Baptist with the course of Jesus in feasting with
publicans and sinners.

ထိုအချိန်တွင် ယောဟန်၏ တပည့်များသည် အလွန်ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသည်။ ၎င်းမှာ ယောဟန်၏ သတင်းစကားဖြင့် ယေရှုထံသို့ မသွားမီ အချိန်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ချစ်လှစွာသော ဆရာမှာ ထောင်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် သူတို့သည် နေ့ရက်တိုင်းကို ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ ယေရှုသည်လည်း ယောဟန်ကို လွှတ်ပေးရန် မည်သည့်ကြိုးပမ်းမှုမျှ မလုပ်သည့်အပြင် သူ၏သွန်သင်ချက်အပေါ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့စေမည့်ပုံပင် ပေါ်နေသည်။ အကယ်၍ ယောဟန်ကို ဘုရားသခင် စေလွှတ်ခဲ့သည်ဆိုလျှင်၊ ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကွဲပြားခြားနားသော လမ်းစဉ်ကို လိုက်လျှောက်နေကြသနည်း။

The disciples of John were at this time in great sorrow. It was
before their visit to Jesus with John’s message. Their beloved teacher
was in prison, and they passed their days in mourning. And Jesus
was making no effort to release John, and even appeared to cast
discredit on his teaching. If John had been sent by God, why did
Jesus and His disciples pursue a course so widely different?
230 The Desire of Ages

ယောဟန်၏ တပည့်များသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားမလည်ကြပေ။ ဖာရိရှဲတို့၏ စွပ်စွဲချက်များတွင် အခြေအမြစ် ရှိနိုင်သည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ရဗ္ဗိတို့ ပြဌာန်းထားသော စည်းမျဉ်းများစွာကို လိုက်နာကြပြီး ပညတ်တရား၏ အကျင့်များဖြင့် ဖြောင့်မတ်ရာသို့ ရောက်ရန်ပင် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ အစာရှောင်ခြင်းကို ဂျူးတို့က ကုသိုလ်ပြုသည့် အပြုအမူအဖြစ် ကျင့်သုံးကြပြီး၊ အတင်းကျပ်ဆုံးသော သူများသည် တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ရက် အစာရှောင်ကြသည်။ ဖာရိရှဲများနှင့် ယောဟန်၏ တပည့်များသည် အစာရှောင်နေကြစဉ် ယေရှုထံသို့ လာ၍ "အကျွန်ုပ်တို့နှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် အဖန်တလဲလဲ အစာရှောင်ကြသည်ဖြစ်၍ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် အစာမရှောင်ဘဲ နေကြပါသနည်း" ဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

The disciples of John had not a clear understanding of Christ’s
work; they thought there might be some foundation for the charges
of the Pharisees. They observed many of the rules prescribed by
the rabbis, and even hoped to be justifed by the works of the law.
Fasting was practiced by the Jews as an act of merit, and the most
rigid among them fasted two days in every week. The Pharisees and
John’s disciples were fasting when the latter came to Jesus with the
inquiry, “Why do we and the Pharisees fast oft, but Thy disciples
fast not?”

ယေရှုသည် သူတို့အား အလွန်နူးညံ့စွာ ဖြေကြားခဲ့သည်။ အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ မှားယွင်းသော အယူအဆကို ပြုပြင်ရန် မကြိုးစားဘဲ၊ ကိုယ်တော်၏ သာသနာနှင့် ပတ်သက်၍သာ မှန်ကန်စွာ သိမြင်စေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ယောဟန်ကိုယ်တိုင် ယေရှုနှင့် ပတ်သက်၍ သက်သေခံရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ပုံဥပမာကိုပင် အသုံးပြု၍ ကိုယ်တော် ဖြေကြားခဲ့သည်။ ယောဟန်က "မင်္ဂလာဆောင်သတို့သမီးကို ရသောသူသည် မင်္ဂလာဆောင်သတို့သားဖြစ်၏။ သတို့သား၏ အဆွေခင်ပွန်းမူကား၊ အနား၌ရပ်၍ သတို့သားစကားပြောသံကို ကြားလျှင် အလွန်ဝမ်းမြောက်တတ်၏။ ထိုနည်းတူ ငါ၏ဝမ်းမြောက်ခြင်း အခွင့်သည် ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏" ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ (ယောဟန် ၃:၂၉)။ ယေရှုက "မင်္ဂလာဆောင်သတို့သားသည် မိမိအဆွေခင်ပွန်းတို့နှင့်အတူ ရှိစဉ်အခါ၊ ထိုအဆွေခင်ပွန်းတို့သည် အစာရှောင်နိုင်ကြသလော" ဟု ပုံဥပမာကို ဆက်လက်ပြောသောအခါ ယောဟန်၏ တပည့်များသည် သူတို့ဆရာ၏ စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာကြသည်။

Very tenderly Jesus answered them. He did not try to correct
their erroneous conception of fasting, but only to set them right in
regard to His own mission. And He did this by employing the same
fgure that the Baptist himself had used in his testimony to Jesus.
John had said, “He that hath the bride is the bridegroom: but the
friend of the bridegroom, which standeth and heareth him, rejoiceth
[277] greatly because of the bridegroom’s voice: this my joy therefore is
fulflled.” John 3:29. The disciples of John could not fail to recall
these words of their teacher, as, taking up the illustration, Jesus
said, “Can ye make the children of the bridechamber fast, while the
bridegroom is with them?”

ကောင်းကင်မင်းသားသည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ကြားတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အကြီးမြတ်ဆုံးသော လက်ဆောင်ကို လောကသို့ ပေးသနားတော်မူပြီ။ ဆင်းရဲသားတို့အတွက် ဝမ်းမြောက်စရာဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ခရစ်တော်သည် သူတို့အား ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်ကို အမွေဆက်ခံသူများ ဖြစ်စေရန် ကြွလာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသောသူတို့အတွက် ဝမ်းမြောက်စရာဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထာဝရစည်းစိမ်ကို မည်သို့ရယူရမည်ကို ကိုယ်တော် သွန်သင်ပေးမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပညာမရှိသူတို့အတွက် ဝမ်းမြောက်စရာဖြစ်သည်၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား ကယ်တင်ခြင်းတရားကို သိမြင်စေသော ပညာရှိများ ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ပညာတတ်တို့အတွက် ဝမ်းမြောက်စရာဖြစ်သည်၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ တစ်ခါမျှ နားမလည်ဖူးသော ပို၍နက်နဲသော အရာများကို ဖွင့်ပြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာဦးကတည်းက ဝှက်ထားသော သမ္မာတရားများကို ကယ်တင်ရှင်၏ သာသနာက လူတို့အား ဖွင့်ပြလိမ့်မည်။

The Prince of heaven was among His people. The greatest gift
of God had been given to the world. Joy to the poor; for Christ had
come to make them heirs of His kingdom. Joy to the rich; for He
would teach them how to secure eternal riches. Joy to the ignorant;
He would make them wise unto salvation. Joy to the learned; He
would open to them deeper mysteries than they had ever fathomed;
truths that had been hidden from the foundation of the world would
be opened to men by the Saviour’s mission.

ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည် ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်ရ၍ ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုန်းအာနုဘော်တော်နှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ခွင့်၊ စကားပြောခွင့်ရသော တပည့်တော်များအတွက် ဝမ်းမြောက်စရာ အကြောင်းရင်းကား မည်မျှကြီးမားလိုက်သနည်း။ ဤအချိန်သည် သူတို့အတွက် ငိုကြွေးမြည်တမ်းရန်နှင့် အစာရှောင်ရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် မှောင်မိုက်နှင့် သေမင်း၏ အရိပ်ထဲတွင် နေသောသူတို့ထံသို့ အလင်းပေးနိုင်ရန် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်အလင်းကို လက်ခံရရှိရန် သူတို့၏ နှလုံးသားကို ဖွင့်ထားရမည်။

John the Baptist had rejoiced to behold the Saviour. What occasion for rejoicing had the disciples who were privileged to walk and
talk with the Majesty of heaven! This was not a time for them to
mourn and fast. They must open their hearts to receive the light of
His glory, that they might shed light upon those who sat in darkness
and in the shadow of death.

ခရစ်တော်၏ စကားများသည် တောက်ပသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ မျက်စိတော်တစ်ပါးတည်းသာ မြင်နိုင်သော လေးလံသော အရိပ်တစ်ခုသည် ၎င်းအပေါ်တွင် ကျရောက်နေခဲ့သည်။ "သို့သော်လည်း သတို့သားကို နှုတ်ယူသွားမည့် နေ့ရက်ကာလ ရောက်လိမ့်မည်။ ထိုကာလ၌ သူတို့သည် အစာရှောင်ကြလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့၏ အရှင်သခင်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ တင်ခြင်းကို မြင်ရသောအခါ တပည့်တော်များသည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းလျက် အစာရှောင်ကြလိမ့်မည်။ အထက်ခန်းတွင် သူတို့အား နောက်ဆုံးမိန့်ကြားသော စကား၌ "ခဏကြာလျှင် သင်တို့သည် ငါ့ကို မမြင်ရ။ တစ်ဖန် ခဏကြာလျှင် ငါ့ကို မြင်ရကြလိမ့်မည်။ ငါအမှန်အကန် ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြလိမ့်မည်။ လောကီသားတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် စိတ်မသာသော်လည်း သင်တို့၏ စိတ်မသာခြင်းသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ (ယောဟန် ၁၆:၁၉၊ ၂၀)။

It was a bright picture which the words of Christ had called up,
but across it lay a heavy shadow, which His eye alone discerned.
“The days will come,” He said, “when the bridegroom shall be taken
away from them, and then shall they fast in those days.” When they
Levi-Matthew 231
should see their Lord betrayed and crucifed, the disciples would
mourn and fast. In His last words to them in the upper chamber,
He said, “A little while, and ye shall not see Me: and again, a little
while, and ye shall see Me. Verily, verily, I say unto you, That ye
shall weep and lament, but the world shall rejoice: and ye shall be
sorrowful, but your sorrow shall be turned into joy.” John 16:19, 20.

ကိုယ်တော်သည် သင်္ချိုင်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ၊ သူတို့၏ ဝမ်းနည်းခြင်းသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွပြီးနောက် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မရှိတော့သော်လည်း၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ (ဝိညာဉ်တော်) အားဖြင့် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ရာ သူတို့သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းဖြင့် အချိန်မဖြုန်းရပေ။ ဤသည်မှာ စာတန်အလိုရှိသောအရာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လှည့်ဖြားခံရပြီး စိတ်ပျက်သွားသည်ဟူသော အထင်အမြင်မျိုး လောကအား ပေးစေလိုသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် သူတို့အတွက် အမှုတော်ဆောင်နေသော အထက်အရပ်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို မျှော်ကြည့်ရမည်။ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သော သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ထံသို့ သူတို့၏ နှလုံးသားကို ဖွင့်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော် ရှိနေခြင်း၏ အလင်း၌ ဝမ်းမြောက်ရမည်။ သို့သော်လည်း စုံစမ်းခြင်းနှင့် စမ်းသပ်ခြင်း နေ့ရက်များ ရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါ သူတို့သည် ဤလောက၏ အုပ်စိုးသူများ၊ မှောင်မိုက်နိုင်ငံ၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့နှင့်အတူ ကိုယ်တိုင်မရှိဘဲ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာကိုလည်း သူတို့ မမြင်နိုင်သောအခါ၊ ထိုအချိန်တွင် အစာရှောင်ခြင်းသည် ပို၍ သင့်လျော်လိမ့်မည်။

When He should come forth from the tomb, their sorrow would
be turned to joy. After His ascension He was to be absent in person;
but through the Comforter He would still be with them, and they
were not to spend their time in mourning. This was what Satan
wanted. He desired them to give the world the impression that they
had been deceived and disappointed; but by faith they were to look
to the sanctuary above, where Jesus was ministering for them; they
were to open their hearts to the Holy Spirit, His representative, and
to rejoice in the light of His presence. Yet days of temptation and
trial would come, when they would be brought into conflict with
the rulers of this world, and the leaders of the kingdom of darkness;
when Christ was not personally with them, and they failed to discern [278]
the Comforter, then it would be more ftting for them to fast.

ဖာရိရှဲတို့သည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ငြူစူခြင်းနှင့် ရန်တွေ့ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေစဉ်၊ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာခြင်းဖြင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

The Pharisees sought to exalt themselves by their rigorous observance of forms, while their hearts were flled with envy and strife.

"ကြည့်ရှုလော့" ဟု ကျမ်းစာက ဆိုသည်မှာ "သင်တို့သည် ရန်တွေ့ခြင်း၊ ခိုက်ရန်ပြုခြင်း ငှါလည်းကောင်း၊ ကြမ်းတမ်းသော လက်သီးနှင့် ထိုးခြင်းငှါလည်းကောင်း အစာရှောင်ကြ၏။ သင်တို့၏ အသံကို အထက်အရပ်၌ ကြားစေခြင်းငှါ ယနေ့ သင်တို့ အစာရှောင်ကြသည် မဟုတ်။ ငါနှစ်သက်သော အစာရှောင်ခြင်း၊ လူသည် မိမိဝိညာဉ်ကို ညှဉ်းဆဲရာ နေ့ကား ဤသို့သောနေ့ ဖြစ်သလော။ ကျူပင်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို ညွှတ်၍ လျှော်တေအဝတ်နှင့် ပြာကို ခင်းခြင်းသည် အစာရှောင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သလော။ ထိုသို့သောနေ့ကို ထာဝရဘုရား လက်ခံတော်မူသောနေ့ဟု ခေါ်နိုင်သလော။" (ဟေရှာယ ၅၈:၄၊ ၅)။

“Behold,” says the Scripture, “ye fast for strife and debate, and to
smite with the fst of wickedness: ye shall not fast as ye do this day,
to make your voice to be heard on high. Is it such a fast that I have
chosen? a day for a man to afflict his soul? is it to bow down his
head as a bulrush, and to spread sackcloth and ashes under him? wilt
thou call this a fast, and an acceptable day to the Lord?” Isaiah 58:4,
5.

စစ်မှန်သော အစာရှောင်ခြင်းသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာ ဝန်ဆောင်မှုမျှသာ မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ထားသော အစာရှောင်ခြင်းကို ကျမ်းစာက ဖော်ပြသည်မှာ—"မတရားသော အနှောင်အဖွဲ့တို့ကို လွှတ်ခြင်း၊ လေးသော ဝန်တို့ကို ချွတ်ခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရသောသူတို့ကို လွှတ်ခြင်း၊ ထမ်းပိုးရှိသမျှကို ချိုးခြင်း၊" "ဆာမွတ်သောသူအား သင်၏စိတ်ကို နှိုးဆော်ခြင်း၊ ဆင်းရဲသော ဝိညာဉ်ကို ရောင့်ရဲစေခြင်း" တို့ ဖြစ်ကြသည်။ (ဟေရှာယ ၅၈:၆၊ ၁၀)။ ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် သဘာဝကို ဖော်ပြထားသည်။ ကိုယ်တော်၏ တစ်ဘဝလုံးသည် လောကကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်သော ယဇ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ စုံစမ်းခြင်း တောကန္တာရတွင် အစာရှောင်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မဿဲ၏ စားပွဲတွင် အခွန်ခံများနှင့်အတူ စားသောက်နေသည်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တော်သည် ပျောက်ဆုံးနေသူများကို ရွေးနှုတ်ရန် ကိုယ်တော်၏ အသက်ကို ပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်း စိတ်ဓာတ်သည် အချည်းနှီး ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်း၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် များပြားလှသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများတွင် မရှိဘဲ၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားများအတွက် လိုလိုလားလား အမှုဆောင်ခြင်း၌ မိမိကိုယ်ကို လက်လွှတ်အပ်နှံခြင်းတွင်သာ ရှိသည်။

The true fast is no mere formal service. The Scripture describes
the fast that God has chosen,—“to loose the bands of wickedness, to
undo the heavy burdens, and to let the oppressed go free, and that ye
break every yoke;” to “draw out thy soul to the hungry, and satisfy
the afflicted soul.” Isaiah 58:6, 10. Here is set forth the very spirit
and character of the work of Christ. His whole life was a sacrifce
of Himself for the saving of the world. Whether fasting in the
wilderness of temptation or eating with the publicans at Matthew’s
feast, He was giving His life for the redemption of the lost. Not
in idle mourning, in mere bodily humiliation and multitudinous
232 The Desire of Ages
sacrifces, is the true spirit of devotion manifested, but it is shown in
the surrender of self in willing service to God and man.

ယောဟန်၏ တပည့်များအား ဆက်လက်ဖြေကြားရာတွင် ယေရှုက ပုံဥပမာတစ်ခုကို မိန့်ကြားခဲ့သည်မှာ "အဝတ်ဟောင်း၌ အဝတ်သစ်ကို ဖာလေ့မရှိ။ ထိုသို့ဖာလျှင် အဝတ်သစ်သည် အဝတ်ဟောင်းကို ဆွဲချုပ်သဖြင့် အပေါက်သာ၍ ကြီးတတ်၏။" ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ သတင်းစကားကို ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် အယူသီးမှုများဖြင့် ရောယှက်ခြင်း မပြုရပေ။ ဖာရိရှဲတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုနှင့် ယောဟန်၏ ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုကို ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် သူတို့ကြားရှိ ကွဲပြားမှုကို ပို၍ ထင်ရှားစေရုံသာ ရှိလိမ့်မည်။

Continuing His answer to the disciples of John, Jesus spoke a
parable, saying, “No man putteth a piece of a new garment upon an
old; if otherwise, then both the new maketh a rent, and the piece that
was taken out of the new agreeth not with the old.” The message
of John the Baptist was not to be interwoven with tradition and
superstition. An attempt to blend the pretense of the Pharisees with
the devotion of John would only make more evident the breach
between them.

ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက် မူဝါဒများကိုလည်း ဖာရိရှဲဝါဒ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် မပေါင်းစပ်နိုင်ပေ။ ခရစ်တော်သည် ယောဟန်၏ သွန်သင်ချက်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကွဲပြားမှုကို ပြန်လည်စေ့စပ်ရန် လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်သည် အဟောင်းနှင့် အသစ်ကြားရှိ ခွဲခြားမှုကို ပို၍ ထင်ရှားစေလိမ့်မည်။ ယေရှုက ဤအချက်ကို ဆက်လက်၍ ပုံဥပမာပေးသည်မှာ "အသစ်သော စပျစ်ရည်ကို ဟောင်းသော သားရေဘူး၌ ထည့်လေ့မရှိ။ ထိုသို့ထည့်လျှင် အသစ်သော စပျစ်ရည်သည် သားရေဘူးကို ဖောက်သဖြင့် စပျစ်ရည်သည် ယိုထွက်၍ သားရေဘူးလည်း ပျက်စီးတတ်၏။" အသစ်သော စပျစ်ရည်ကို ထည့်ရန် အသုံးပြုသော သားရေဘူးများသည် အချိန်ကြာသောအခါ ခြောက်သွေ့ပြီး ကြွပ်ဆတ်လာသဖြင့်၊ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် ပြန်လည်အသုံးပြုရန် တန်ဖိုးမရှိတော့ပေ။

Nor could the principles of Christ’s teaching be united with the
forms of Pharisaism. Christ was not to close up the breach that
had been made by the teachings of John. He would make more
distinct the separation between the old and the new. Jesus further
illustrated this fact, saying, “No man putteth new wine into old
bottles; else the new wine will burst the bottles, and be spilled,
and the bottles shall perish.” The skin bottles which were used
as vessels to contain the new wine, after a time became dry and
brittle, and were then worthless to serve the same purpose again.

ဤရင်းနှီးပြီးသား ပုံဥပမာဖြင့် ယေရှုသည် ဂျူးခေါင်းဆောင်များ၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် ရိုးရာဓလေ့များ၏ ဘောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် ကိုယ်တော် နှိုင်းယှဉ်ပြခဲ့သော ခြောက်သွေ့နေသည့် သားရေဘူးများကဲ့သို့ ကျုံ့ဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပညတ်တရားအတိုင်း ကိုးကွယ်ခြင်း၌ ကျေနပ်နေကြသရွေ့၊ ကောင်းကင်၏ ရှင်သန်သော သမ္မာတရားကို လက်ခံထိန်းသိမ်းသူများ မဖြစ်နိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် လုံလောက်ပြီဟု ထင်ကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ဘာသာရေးထဲသို့ အသစ်သော အရာများ ဝင်ရောက်လာရန် အလိုမရှိကြပေ။ လူသားများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ စေတနာတော်ကို မိမိတို့နှင့် မဆိုင်သော အရာအဖြစ် သူတို့ မလက်ခံကြပေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်များကြောင့် ရရှိသော မိမိတို့၏ ထိုက်တန်မှုနှင့်သာ ဆက်စပ်ထားကြသည်။ မေတ္တာအားဖြင့် အလုပ်လုပ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်စေသော ယုံကြည်ခြင်းသည် လူတို့၏ စည်းမျဉ်းများနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဖာရိရှဲတို့၏ ဘာသာရေးနှင့် ပေါင်းစပ်ရန် နေရာမရှိပေ။ ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များကို လက်ရှိဘာသာရေးနှင့် ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏ အရေးကြီးသော သမ္မာတရားသည် အချဉ်ပေါက်နေသော စပျစ်ရည်ကဲ့သို့ပင်၊ ဖာရိရှဲတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာဟောင်း ဆွေးမြည့်နေသော သားရေဘူးများကို ပေါက်ကွဲစေလိမ့်မည်။

In this familiar illustration Jesus presented the condition of the
[279] Jewish leaders. Priests and scribes and rulers were fixed in a rut of
ceremonies and traditions. Their hearts had become contracted, like
the dried-up wine skins to which He had compared them. While
they remained satisfed with a legal religion, it was impossible for
them to become the depositaries of the living truth of heaven. They
thought their own righteousness all-suffcient, and did not desire that
a new element should be brought into their religion. The good will of
God to men they did not accept as something apart from themselves.
They connected it with their own merit because of their good works.
The faith that works by love and purifes the soul could fnd no place
for union with the religion of the Pharisees, made up of ceremonies
and the injunctions of men. The effort to unite the teachings of Jesus
with the established religion would be vain. The vital truth of God,
like fermenting wine, would burst the old, decaying bottles of the
Pharisaical tradition.

ဖာရိရှဲတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို သွန်သင်ချက် မလိုအပ်အောင် ပညာရှိသည်ဟု ထင်ကြသည်၊ ကယ်တင်ခြင်း မလိုအပ်အောင် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်ကြသည်၊ ခရစ်တော်ထံမှလာသော ဂုဏ်သရေ မလိုအပ်အောင် ဂုဏ်ရှိသည်ဟု ထင်ကြသည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် ကောင်းကင်၏ သတင်းစကားကို လက်ခံမည့် အခြားသူများကို ရှာဖွေရန် သူတို့ထံမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ပညာမတတ်သော တံငါသည်များ၊ ဈေးထဲမှ အခွန်ခံ၊ ရှမာရိအမျိုးသမီးနှင့် ကိုယ်တော့်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ နားထောင်ကြသော သာမန်ပြည်သူများထဲတွင် ကိုယ်တော်သည် အသစ်သော စပျစ်ရည်အတွက် အသစ်သော သားရေဘူးများကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိလုပ်ငန်းတွင် အသုံးပြုရမည့် ကိရိယာတန်ဆာပလာများမှာ ဘုရားသခင် စေလွှတ်တော်မူသော အလင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကြသော ဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ လောကအား သမ္မာတရား အသိပညာကို ဖြန့်ဝေရန် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်သည် အသစ်သော သားရေဘူးများ ဖြစ်လာကြလျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို အသစ်သော စပျစ်ရည်နှင့် ပြည့်စေလိမ့်မည်။

The Pharisees thought themselves too wise to need instruction,
too righteous to need salvation, too highly honored to need the honor
that comes from Christ. The Saviour turned away from them to fnd
Levi-Matthew 233
others who would receive the message of heaven. In the untutored
fshermen, in the publican at the market place, in the woman of
Samaria, in the common people who heard Him gladly, He found
His new bottles for the new wine. The instrumentalities to be used
in the gospel work are those souls who gladly receive the light
which God sends them. These are His agencies for imparting the
knowledge of truth to the world. If through the grace of Christ His
people will become new bottles, He will fll them with new wine.

ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက်သည် အသစ်သော စပျစ်ရည်အဖြစ် ပုံဆောင်ထားသော်လည်း၊ ၎င်းသည် အယူဝါဒအသစ် မဟုတ်ဘဲ အစဦးကတည်းက သွန်သင်ခဲ့သော အရာကို ဖွင့်ပြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖာရိရှဲတို့အတွက်မူ ဘုရားသခင်၏ သမ္မာတရားသည် ၎င်း၏ မူလအဓိပ္ပာယ်နှင့် အလှတရားများ ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက်သည် ကဏ္ဍတိုင်းနီးပါးတွင် အသစ်ဖြစ်နေပြီး၊ ၎င်းကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

The teaching of Christ, though it was represented by the new
wine, was not a new doctrine, but the revelation of that which had
been taught from the beginning. But to the Pharisees the truth of
God had lost its original signifcance and beauty. To them Christ’s
teaching was new in almost every respect, and it was unrecognized
and unacknowledged.

မှားယွင်းသော သွန်သင်ချက်သည် သမ္မာတရားအပေါ် တန်ဖိုးထားမှုနှင့် တောင့်တမှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားရှိကြောင်း ယေရှု ထောက်ပြခဲ့သည်။ "ဟောင်းသော စပျစ်ရည်ကို သောက်သောသူသည် အသစ်သော စပျစ်ရည်ကို ချက်ချင်း မတောင့်တတတ်။ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟူမူကား၊ ဟောင်းသော စပျစ်ရည်သည် သာ၍ ကောင်းသည်ဟု ဆိုတတ်၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဘိုးဘေးများနှင့် ပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် လောကသို့ ပေးထားသော သမ္မာတရားရှိသမျှသည် ခရစ်တော်၏ စကားများတွင် အလှတရားအသစ်ဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။ သို့သော် ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် အဖိုးတန်သော အသစ်သော စပျစ်ရည်ကို မတောင့်တကြပေ။ ထုံးတမ်းစဉ်လာဟောင်းများ၊ ရိုးရာများနှင့် အလေ့အထဟောင်းများကို မဖယ်ထုတ်မချင်း၊ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များအတွက် နေရာမရှိပေ။ သူတို့သည် သေနေသော ပုံစံများကို ဖက်တွယ်ထားကြပြီး၊ အသက်ရှင်သော သမ္မာတရားနှင့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ထံမှ မျက်နှာလွှဲခဲ့ကြသည်။

Jesus pointed out the power of false teaching to destroy the
appreciation and desire for truth. “No man,” He said, “having drunk
old wine straightway desireth new: for he saith, The old is better.”
All the truth that has been given to the world through patriarchs and
prophets shone out in new beauty in the words of Christ. But the
scribes and Pharisees had no desire for the precious new wine. Until
emptied of the old traditions, customs, and practices, they had no
place in mind or heart for the teachings of Christ. They clung to the
dead forms, and turned away from the living truth and the power of
God.

ဤအရာသည်ပင် ဂျူးတို့၏ ပျက်စီးခြင်း အကြောင်းရင်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ခေတ်ရှိ ဝိညာဉ်များစွာ၏ ပျက်စီးခြင်း အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသော သူတို့သည် မဿဲ၏ စားပွဲတော်တွင် ခရစ်တော် အပြစ်တင်ခဲ့သော ဖာရိရှဲများကဲ့သို့ပင် မှားယွင်းမှုများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။ မိမိတို့ မြတ်နိုးသော အတွေးအခေါ်များကို စွန့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မိမိတို့ ကိုးကွယ်နေသော အယူအဆများကို ပယ်ထုတ်ခြင်းထက်၊ အလင်း၏အရှင် ခမည်းတော်ထံမှ ဆင်းသက်လာသော သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်ကြသူများစွာ ရှိသည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ကြပြီး မိမိတို့၏ ဉာဏ်ပညာကို အားကိုးကြသဖြင့် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ရေး ဆင်းရဲမှုကို မသိရှိကြပေ။ သူတို့သည် အရေးကြီးသော အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ရယူလိုကြသည်။ အမှုတော်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထည့်သွင်း၍ မရနိုင်သည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ သူတို့သည် ပြင်ဆင်ထားသော ကယ်တင်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ကြသည်။

It was this that proved the ruin of the Jews, and it will prove the [280]
ruin of many souls in our own day. Thousands are making the same
mistake as did the Pharisees whom Christ reproved at Matthew’s
feast. Rather than give up some cherished idea, or discard some idol
of opinion, many refuse the truth which comes down from the Father
of light. They trust in self, and depend upon their own wisdom, and
do not realize their spiritual poverty. They insist on being saved in
some way by which they may perform some important work. When
they see that there is no way of weaving self into the work, they
reject the salvation provided.

ပညတ်တရားအတိုင်း ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်များကို ခရစ်တော်ထံသို့ မည်သည့်အခါမျှ မပို့ဆောင်နိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် မေတ္တာကင်းမဲ့ပြီး ခရစ်တော်မပါသော ဘာသာရေး ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်မှတ်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အစာရှောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆုတောင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ ကိုးကွယ်ရန်အတွက် ကျင်းပသော သန့်ရှင်းသော စုဝေးမှု၊ ဘာသာရေး ထုံးတမ်းစဉ်လာများ၊ ပြင်ပမှ နှိမ့်ချမှုများ၊ ကြီးကျယ်သော ယဇ်ပူဇော်မှုတို့သည် ထိုအမှုတို့ကို ပြုသူက မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သူအဖြစ်၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ထိုက်တန်သူအဖြစ် ယူဆကြောင်း ဖော်ပြနေသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ လှည့်ဖြားမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အကျင့်များဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို မည်သည့်အခါမျှ ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ပေ။

A legal religion can never lead souls to Christ; for it is a loveless,
Christless religion. Fasting or prayer that is actuated by a selfjustifying spirit is an abomination in the sight of God. The solemn
assembly for worship, the round of religious ceremonies, the external
234 The Desire of Ages
humiliation, the imposing sacrifce, proclaim that the doer of these
things regards himself as righteous, and as entitled to heaven; but it
is all a deception. Our own works can never purchase salvation.

ခရစ်တော်၏ လက်ထက်၌ကဲ့သို့ပင် ယခုအခါ၌လည်း ဖာရိရှဲတို့သည် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ရေး ချို့တဲ့မှုကို မသိကြပေ။ သူတို့ထံသို့ သတင်းစကား ရောက်လာသည်မှာ "သင်ကလည်း၊ ငါသည် ကြွယ်ဝ၏။ ငွေရတတ်ပြီ။ တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မလိုဟု ပြောဆို၍၊ ကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲခြင်း၊ သနားဖွယ်ဖြစ်ခြင်း၊ ဖျင်းခြင်း၊ မျက်စိကန်းခြင်း၊ အဝတ်အချည်းစည်းရှိခြင်းတို့ကို မသိပါတကား။ သင်သည် ကြွယ်ဝခြင်းရှိစေခြင်းငှါ၊ မီး၌ချွတ်ပြီးသော ရွှေကိုလည်းကောင်း၊ အဝတ်အချည်းစည်းရှိ၍ အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် ကင်းလွတ်စေခြင်းငှါ ခြုံရသော အဝတ်ဖြူကိုလည်းကောင်း... ငါ့ထံမှာ ဝယ်ဖို့ ငါအကြံပေး၏" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ (ဗျာဒိတ် ၃:၁၇၊ ၁၈)။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မေတ္တာသည် မီး၌ချွတ်ပြီးသော ရွှေဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် များစွာသောသူတို့အတွက် ထိုရွှေသည် အရောင်မှိန်သွားပြီး အဖိုးတန် ရတနာများ ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် သူတို့အတွက် မဝတ်ဆင်ရသေးသော ဝတ်လုံတစ်ခု၊ မထိတွေ့ရသေးသော စမ်းရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့အား "သင်သည် ရှေ့ဦးစွာသော မေတ္တာကို စွန့်ပြီ။ ထို့ကြောင့် အဘယ်အရပ်သို့ ကျပြီဟု အောက်မေ့လော့။ နောင်တရလော့။ ရှေ့ဦးစွာသော အကျင့်ကို ကျင့်လော့။ သို့မဟုတ်လျှင် ငါသည် အလျင်အမြန်လာ၍ နောင်တမရလျှင် သင်၏ ဆီမီးခုံကို နေရာမှ ရွှေ့မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ (ဗျာဒိတ် ၂:၄၊ ၅)။

As it was in the days of Christ, so it is now; the Pharisees do
not know their spiritual destitution. To them comes the message,
“Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and
have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and
miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy
of Me gold tried in the fre, that thou mayest be rich; and white
raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy
nakedness do not appear.” Revelation 3:17, 18. Faith and love are
the gold tried in the fre. But with many the gold has become dim,
and the rich treasure has been lost. The righteousness of Christ
is to them as a robe unworn, a fountain untouched. To them it is
said, “I have somewhat against thee, because thou hast left thy frst
love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent,
and do the frst works; or else I will come unto thee quickly, and
will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.”
Revelation 2:4, 5.

"ဘုရားသခင် နှစ်သက်တော်မူသော ယဇ်မူကား၊ ကျိုးပဲ့သော စိတ်သဘော ဖြစ်သတည်း။ အိုဘုရားသခင်၊ ကိုယ်တော်သည် ကျိုးပဲ့နှိမ့်ချသော နှလုံးကို ငြင်းပယ်တော်မမူတတ်။" (ဆာလံ ၅၁:၁၇)။ လူတစ်ဦးသည် ယေရှုကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သူ မဖြစ်မီ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုးစိတ်မှ ကင်းစင်ရမည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် စွန့်လွှတ်သောအခါမှသာ ထာဝရဘုရားသည် လူကို သတ္တဝါအသစ် ဖြစ်စေနိုင်သည်။ အသစ်သော သားရေဘူးများသည် အသစ်သော စပျစ်ရည်ကို ဆံ့နိုင်၏။ ခရစ်တော်၏ မေတ္တာသည် ယုံကြည်သူအား အသက်သစ်ဖြင့် ရှင်သန်စေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စတင်သူနှင့် ပြည့်စုံစေသူကို မျှော်ကြည့်သောသူ၌ ခရစ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ထင်ရှားလာလိမ့်မည်။

“The sacrifces of God are a broken spirit: a broken and a contrite
heart, O God, Thou wilt not despise.” Psalm 51:17. Man must be
emptied of self before he can be, in the fullest sense, a believer
in Jesus. When self is renounced, then the Lord can make man a
new creature. New bottles can contain the new wine. The love of
Christ will animate the believer with new life. In him who looks
unto the Author and Finisher of our faith the character of Christ will
be manifest.