အခန်း (၅၄) — ကောင်းသောရှမာရိ

 

အခန်း (၅၄) — လူကောင်းရှမာရိ

ဤအခန်းသည် လုကာ ၁၀:၂၅-၃၇ ကို အခြေခံထားပါသည်။

[497] Chapter 54—The Good Samaritan
This chapter is based on Luke 10:25-37.

လူကောင်းရှမာရိပုံပြင်တွင် ခရစ်တော်သည် စစ်မှန်သော ဘာသာတရား၏ သဘောသဘာဝကို ပုံဖော်ပြသခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော ဘာသာတရားသည် စနစ်များ၊ ယုံကြည်ချက်များ သို့မဟုတ် ထုံးတမ်းစဉ်လာများပေါ်တွင် မူတည်သည်မဟုတ်ဘဲ မေတ္တာကရုဏာဖြင့် လုပ်ဆောင်သော အမှုများ၊ အခြားသူများအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းနှင့် စစ်မှန်သော ကောင်းမြတ်ခြင်းတို့အပေါ်တွင်သာ မူတည်ကြောင်း ကိုယ်တော် ပြသခဲ့သည်။

In the story of the good Samaritan, Christ illustrates the nature
of true religion. He shows that it consists not in systems, creeds, or
rites, but in the performance of loving deeds, in bringing the greatest
good to others, in genuine goodness.

ခရစ်တော်သည် လူတို့ကို သွန်သင်နေစဉ်တွင် “ကျမ်းတတ်တစ်ယောက်သည် ထရပ်၍၊ ဆရာ၊ ထာဝရအသက်ကို အမွေခံရအံ့သောငှာ အဘယ်သို့ပြုရပါမည်နည်းဟု ကိုယ်တော်ကို စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းငှာ မေးလျှောက်လေ၏။” စုဝေးနေသော လူအုပ်ကြီးသည် အဖြေကို အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့လျက် စောင့်မျှော်နေကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိ (Rabbi) များသည် ကျမ်းတတ်အား ဤမေးခွန်းကို မေးခိုင်းခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်ကို အကျပ်ရိုက်စေရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကယ်တင်ရှင်သည် မည်သည့်အငြင်းအခုံကိုမျှ မပြုခဲ့ပေ။ မေးခွန်းမေးသူအား ကိုယ်တိုင် အဖြေပေးရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

As Christ was teaching the people, “a certain lawyer stood up,
and tempted Him, saying, Master, what shall I do to inherit eternal
life?” With breathless attention the large congregation awaited the
answer. The priests and rabbis had thought to entangle Christ by
having the lawyer ask this question. But the Saviour entered into no
controversy. He required the answer from the questioner himself.

“ပညတ်တရား၌ အဘယ်သို့ ရေးထားသနည်း။ သင်သည် အဘယ်သို့ ဖတ်သနည်း” ဟု ကိုယ်တော် မေးတော်မူ၏။ ယုဒလူတို့သည် ယေရှုအား သိနာတောင်တွင် ပေးထားသော ပညတ်တရားကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားသည်ဟု စွပ်စွဲနေကြဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းကို ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းအပေါ်သို့ ပြောင်းလဲလှည့်ပေးလိုက်သည်။

“What is written in the law?” He said; “how readest thou?” The Jews
still accused Jesus of lightly regarding the law given from Sinai;
but He turned the question of salvation upon the keeping of God’s
commandments.

ကျမ်းတတ်ကလည်း “သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့၊ အသက်အကြွင်းမဲ့၊ အစွမ်းသတ္တိအကြွင်းမဲ့၊ ဉာဏ်ရှိသမျှနှင့် ချစ်လော့။ ကိုယ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကိုလည်း ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်လော့ဟု ရေးထားပါသည်” ဟု လျှောက်လေ၏။ ယေရှုကလည်း “သင်ဖြေသည်မှာ မှန်လှ၏။ ထိုသို့ပြုလော့။ ပြုလျှင် အသက်ကို ရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

The lawyer said, “Thou shalt love the Lord thy God with all thy
heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy
mind; and thy neighbor as thyself.” Jesus said, “Thou hast answered
right: this do, and thou shalt live.”

ထိုကျမ်းတတ်သည် ဖာရိရှဲတို့၏ ရပ်တည်ချက်နှင့် အပြုအမူများအပေါ် ကျေနပ်မှုမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ကျမ်းစာ၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိလိုသောဆန္ဒဖြင့် လေ့လာနေခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကိစ္စတွင် အရေးကြီးသော စိတ်ဝင်စားမှုရှိပြီး “အဘယ်သို့ပြုရပါမည်နည်း” ဟု ရိုးသားစွာ မေးမြန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပညတ်တရား၏ လိုအပ်ချက်များကို အဖြေပေးရာတွင် သူသည် ရှုပ်ထွေးလှသော ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ဝတ်ပြုရေးဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းအားလုံးကို ကျော်လွှားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် တန်ဖိုးမရှိကြောင်း သူယူဆခဲ့ပြီး၊ ပညတ်တရားနှင့် ပရောဖက်ကျမ်းအားလုံး အခြေပြုထားသည့် ကြီးမြတ်သော မူနှစ်ရပ်ကိုသာ တင်ပြခဲ့သည်။

The lawyer was not satisfed with the position and works of the
Pharisees. He had been studying the Scriptures with a desire to
learn their real meaning. He had a vital interest in the matter, and
had asked in sincerity, “What shall I do?” In his answer as to the
[498] requirements of the law, he passed by all the mass of ceremonial
and ritualistic precepts. For these he claimed no value, but presented
the two great principles on which hang all the law and the prophets.

ဤအဖြေကို ခရစ်တော်က ချီးမွမ်းခြင်းကြောင့် ကယ်တင်ရှင်သည် ရဗ္ဗိများ၏ရှေ့တွင် အသာစီးရရှိခဲ့သည်။ ပညတ်တရားကို ရှင်းလင်းတင်ပြသူတစ်ဦး၏ ပြောဆိုချက်ကို ထောက်ခံခြင်းအတွက် သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို အပြစ်မတင်နိုင်ကြပေ။

This answer, being commended by Christ, placed the Saviour on
vantage ground with the rabbis. They could not condemn Him for
sanctioning that which had been advanced by an expositor of the
law.
432
Good Samaritan 433

ယေရှုက “ထိုသို့ပြုလော့၊ ပြုလျှင် အသက်ကို ရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ပညတ်တရားကို မြင့်မြတ်သော စည်းလုံးမှုအဖြစ် တင်ပြခဲ့ပြီး၊ မူလသဘောတရားမှာ အတူတူပင်ဖြစ်သောကြောင့် ပညတ်ချက်တစ်ခုကို စောင့်ထိန်းပြီး နောက်တစ်ခုကို ချိုးဖောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဤသင်ခန်းစာတွင် သွန်သင်ခဲ့သည်။ လူ၏ကံကြမ္မာသည် ပညတ်တရားတစ်ခုလုံးအပေါ် နာခံမှုရှိမရှိဖြင့် ဆုံးဖြတ်မည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို အကြွင်းမဲ့ချစ်ခြင်းနှင့် လူသားအချင်းချင်းကို ဘက်လိုက်မှုကင်းစွာ ချစ်ခြင်းတို့သည် ဘဝတွင် လက်တွေ့ကျင့်သုံးရမည့် မူဝါဒများဖြစ်သည်။

“This do, and thou shalt live,” Jesus said. He presented the law
as a divine unity, and in this lesson taught that it is not possible to
keep one precept, and break another; for the same principle runs
through them all. Man’s destiny will be determined by his obedience
to the whole law. Supreme love to God and impartial love to man
are the principles to be wrought out in the life.

ထိုအခါ ကျမ်းတတ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် ပညတ်တရားကို ဖောက်ဖျက်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။ ခရစ်တော်၏ ရှာဖွေစူးစမ်းသော စကားလုံးများအောက်တွင် သူသည် အပြစ်ရှိကြောင်း သိမြင်လာခဲ့သည်။ သူနားလည်သည်ဟု ဆိုသော ပညတ်တရား၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို သူကိုယ်တိုင် လက်တွေ့မကျင့်သုံးခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ လူသားအချင်းချင်းအပေါ် မေတ္တာမပြခဲ့ပေ။ နောင်တရရန် လိုအပ်သော်လည်း သူသည် နောင်တရမည့်အစား မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြောင့်မတ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အမှန်တရားကို ဝန်ခံမည့်အစား ပညတ်တော်ကို လိုက်နာရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း ပြသရန် သူကြိုးစားခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် မိမိ၏ အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ရန်နှင့် လူတို့၏ရှေ့တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ကင်းကြောင်း ပြသရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် အဖြေကို သိနေသောကြောင့် သူ၏မေးခွန်းသည် မလိုအပ်ကြောင်း ကယ်တင်ရှင်၏ စကားများက ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက “အဘယ်သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူ (အိမ်နီးချင်း) ဖြစ်ပါသနည်း” ဟု နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခု မေးပြန်သည်။

The lawyer found himself a lawbreaker. He was convicted under
Christ’s searching words. The righteousness of the law, which he
claimed to understand, he had not practiced. He had not manifested
love toward his fellow man. Repentance was demanded; but instead
of repenting, he tried to justify himself. Rather than acknowledge the
truth, he sought to show how diffcult of fulfllment the commandment is.

ယုဒလူတို့အကြားတွင် ဤမေးခွန်းသည် အဆုံးမရှိသော အငြင်းပွားစရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်ပါးအမျိုးသားများနှင့် ရှမာရိလူတို့သည် သူစိမ်းများနှင့် ရန်သူများဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သံသယမရှိကြပေ။ သို့သော် မိမိတို့ လူမျိုးအချင်းချင်းနှင့် လူမှုအတန်းအစားများအကြား မည်သည့်နေရာတွင် ကန့်သတ်ချက်ထားရမည်နည်း။ ယဇ်ပုရောဟိတ်၊ ရဗ္ဗိနှင့် လူကြီးအကဲတို့သည် မည်သူ့ကို အိမ်နီးချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ရမည်နည်း။ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို စင်ကြယ်စေရန် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကိုသာ အချိန်ကုန်ခံ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ဗဟုသုတမရှိသော၊ ဂရုမစိုက်သော လူအုပ်ကြီးနှင့် ထိတွေ့ခြင်းသည် ညစ်ညူးခြင်းကို ဖြစ်စေပြီး ၎င်းကို ဖယ်ရှားရန် ပင်ပန်းစွာ ကြိုးစားရမည်ဟု သူတို့ သွန်သင်ကြသည်။ သူတို့သည် “မစင်ကြယ်သောသူများ” ကို အိမ်နီးချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်သင့်ပါသလား။

Thus he hoped both to parry conviction and to vindicate
himself in the eyes of the people. The Saviour’s words had shown
that his question was needless, since he had been able to answer it
himself. Yet he put another question, saying, “Who is my neighbor?”
Among the Jews this question caused endless dispute. They had
no doubt as to the heathen and the Samaritans; these were strangers
and enemies. But where should the distinction be made among
the people of their own nation, and among the different classes of
society? Whom should the priest, the rabbi, the elder, regard as
neighbor? They spent their lives in a round of ceremonies to make
themselves pure. Contact with the ignorant and careless multitude,
they taught, would cause deflement that would require wearisome
effort to remove. Were they to regard the “unclean” as neighbors?

တစ်ဖန် ယေရှုသည် အငြင်းအခုံထဲသို့ ဆွဲသွင်းခြင်းကို ငြင်းပယ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော့်ကို အပြစ်တင်ရန် စောင့်ကြည့်နေသူတို့၏ ကျဉ်းမြောင်းသော စိတ်ထားကို ကိုယ်တော် မရှုတ်ချခဲ့ပေ။ သို့သော် ရိုးရှင်းသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ စီးဆင်းလာသော မေတ္တာတော်၏ ပုံရိပ်ကို လူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် ထိတွေ့စေခဲ့ပြီး၊ ထိုကျမ်းတတ်၏နှုတ်မှ အမှန်တရားကို ဝန်ခံစေခဲ့သည်။

Again Jesus refused to be drawn into controversy. He did not
denounce the bigotry of those who were watching to condemn Him.
But by a simple story He held up before His hearers such a picture of
the outflowing of heaven-born love as touched all hearts, and drew
from the lawyer a confession of the truth.

မှောင်မိုက်ကို ဖယ်ရှားရန် နည်းလမ်းမှာ အလင်းကို လက်ခံခြင်းဖြစ်သည်။ အမှားကို ကိုင်တွယ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ အမှန်တရားကို တင်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို ဗဟိုပြုသော နှလုံးသား၏ ရုပ်ဆိုးမှုနှင့် အပြစ်ကို ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်ကို ထင်ရှားစေခြင်းဖြင့်သာ မြင်သာစေနိုင်သည်။

The way to dispel darkness is to admit light. The best way to
deal with error is to present truth. It is the revelation of God’s love
that makes manifest the deformity and sin of the heart centered in
self.

ယေရှုက “လူတစ်ယောက်သည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ယေရိခေါမြို့သို့ သွားသည်တွင် ဓားပြတိုက်ခြင်းကို ခံရ၏။ ဓားပြတို့သည် ထိုသူ၏ အဝတ်ကို ချွတ်၍ ထိုးကြိတ်ပြီးလျှင်၊ အသေအလဲရှိသည်ကို ပစ်ထား၍ သွားကြ၏။ ထိုလမ်းသို့ ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ယောက်သည် တိုက်ဆိုင်သဖြင့် သွား၍ မြင်လျှင်၊ လမ်းတစ်ဖက်ဖြင့် ရှောင်သွားလေ၏။ ထိုနည်းတူ လေဝိလူတစ်ယောက်သည်လည်း ထိုအရပ်သို့ ရောက်၍ မြင်လျှင်၊ လမ်းတစ်ဖက်ဖြင့် ရှောင်သွားလေ၏” (လုကာ ၁၀:၃၀-၃၂) ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းမဟုတ်ဘဲ၊ တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း သိရှိထားသော ဖြစ်ရပ်မှန်တစ်ခုဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်ဖက်မှ ရှောင်သွားခဲ့သော ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လေဝိလူတို့သည်လည်း ခရစ်တော်၏ စကားကို နားထောင်နေသော လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေကြသည်။

“A certain man,” said Jesus, “was going down from Jerusalem [499]
to Jericho; and he fell among robbers, which both stripped him and
beat him, and departed, leaving him half dead. And by chance a
certain priest was going down that way: and when he saw him, he
434 The Desire of Ages
passed by on the other side. And in like manner a Levite also, when
he came to the place, and saw him, passed by on the other side.”
Luke 10:30-32, R. V. This was no imaginary scene, but an actual
occurrence, which was known to be exactly as represented. The
priest and the Levite who had passed by on the other side were in
the company that listened to Christ’s words.

ယေရုရှလင်မှ ယေရိခေါသို့ သွားသောလမ်းတွင် ယုဒတော၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရသည်။ ထိုလမ်းသည် ဓားပြများ ကျက်စားရာ၊ အကြမ်းဖက်မှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသော တောရိုင်းကျောက်ဆောင် ချောက်ကမ်းပါးလမ်းဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ခရီးသည်သည် တိုက်ခိုက်ခံရပြီး၊ အဖိုးတန်သမျှကို လုယူခံရကာ၊ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် လမ်းဘေးတွင် အသေအလဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ် ရောက်လာသော်လည်း ထိုဒဏ်ရာရသူကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် လေဝိလူ ရောက်လာသည်။ ဘာဖြစ်သည်ကို သိလို၍ ရပ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း သူလုပ်ဆောင်သင့်သောအလုပ်သည် သူသဘောမကျသော အလုပ်ဖြစ်နေသည်။ ထိုဒဏ်ရာရသူကို မမြင်ရလေအောင် ဤလမ်းမှ မလာခဲ့မိလျှင် ကောင်းသားဟု သူတွေးခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စသည် မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျောင်းဖျခဲ့သည်။

In journeying from Jerusalem to Jericho, the traveler had to pass
through a portion of the wilderness of Judea. The road led down a
wild, rocky ravine, which was infested by robbers, and was often the
scene of violence. It was here that the traveler was attacked, stripped
of all that was valuable, wounded and bruised, and left half dead
by the wayside. As he lay thus, the priest came that way; but he
merely glanced toward the wounded man. Then the Levite appeared.
Curious to know what had happened, he stopped and looked at the
sufferer. He was convicted of what he ought to do; but it was not an
agreeable duty. He wished that he had not come that way, so that he
need not have seen the wounded man. He persuaded himself that the
case was no concern of his.

ဤလူနှစ်ဦးစလုံးသည် မြင့်မြတ်သော ရာထူးများရှိသူများဖြစ်ပြီး ကျမ်းစာကို ရှင်းလင်းတင်ပြသူများဖြစ်ကြောင်း ကြွေးကြော်ထားသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် အထူးရွေးချယ်ခံထားရသော အတန်းအစားမှ ဖြစ်သည်။ လူသားတို့အပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သော မေတ္တာတော်ကို လူတို့ နားလည်စေရန် “မသိသောသူ၊ လမ်းလွဲသောသူတို့ကို သည်းခံနိုင်သောသူ” (ဟေဗြဲ ၅:၂) များ ဖြစ်သင့်သည်။ သူတို့ လုပ်ဆောင်ရန် ခေါ်ယူခြင်းခံရသော အလုပ်သည် ယေရှု မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ဖော်ပြခဲ့သော အလုပ်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်က “ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ငါ့အပေါ်၌ တည်တော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ဆင်းရဲသားတို့အား ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောစေခြင်းငှာ ငါ့ကို ဘိသိက်ပေးတော်မူပြီ။ နှလုံးကြေကွဲသောသူတို့၏ အနာကို ကုစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ဖမ်းဆီးခြင်းခံရသောသူတို့အား လွှတ်ခြင်းအကြောင်းနှင့် မျက်စိကန်းသောသူတို့အား မျက်စိလင်းခြင်းအကြောင်းကို ဟောပြောစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်းခံရသောသူတို့ကို လွှတ်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း ... ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူပြီ” (လုကာ ၄:၁၈) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

Both these men were in sacred offce, and professed to expound
the Scriptures. They were of the class specially chosen to be representatives of God to the people. They were to “have compassion on
the ignorant, and on them that are out of the way” (Hebrews 5:2),
[500] that they might lead men to understand God’s great love toward humanity. The work they were called to do was the same that Jesus had
described as His own when He said, “The Spirit of the Lord is upon
Me, because He hath anointed Me to preach the gospel to the poor;
He hath sent Me to heal the brokenhearted, to preach deliverance
to the captives, and recovering of sight to the blind, to set at liberty
them that are bruised.” Luke 4:18.

ကောင်းကင်တမန်များသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ မိသားစု ခံစားနေရသော ဒုက္ခများကို ကြည့်ရှုနေကြပြီး၊ ဖိနှိပ်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သက်သာစေရန် လူသားတို့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ အသင့်ရှိနေကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ စီမံမှုဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လေဝိလူတို့သည် ဒဏ်ရာရနေသောသူ၏ ကရုဏာနှင့် အကူအညီလိုအပ်မှုကို မြင်နိုင်စေရန် ထိုလမ်းအတိုင်း ရောက်ရှိလာစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ ဒုက္ခအပေါ် ဤလူတို့၏ နှလုံးသားတွင် သနားညှာတာမှု ရှိမရှိကို ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးက စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် တောကန္တာရထဲတွင် ဟေဗြဲလူမျိုးတို့ကို သွန်သင်ပေးခဲ့သောသူ ဖြစ်သည်။ မိုးတိမ်တိုင်နှင့် မီးတိုင်ထဲမှနေ၍ ယခု ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဆရာများ သွန်သင်နေသည်နှင့် လုံးဝခြားနားသော သင်ခန်းစာကို ကိုယ်တော် ပေးခဲ့သည်။ ပညတ်တရား၏ ကရုဏာရှိသော ပြဋ္ဌာန်းချက်များသည် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို စကားဖြင့် မဖော်ပြနိုင်သော တိရစ္ဆာန်များအထိပင် သက်ရောက်သည်။ မောရှေအားဖြင့် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ထံသို့ ဤသို့ ညွှန်ကြားချက် ပေးထားခဲ့သည် - “သင်၏ရန်သူပိုင်သော နွား သို့မဟုတ် မြည်းသည် လမ်းလွဲသည်ကို တွေ့လျှင်၊ ထိုသူထံသို့ မပျက်မကွက် ပြန်ပို့ရမည်။ သင့်ကို မုန်းသောသူ၏ မြည်းသည် ဝန်လေး၍ လဲနေသည်ကို မြင်လျှင်၊ မကူညီဘဲ မနေရ၊ ထိုသူနှင့်အတူ မပျက်မကွက် ကူညီရမည်” (ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၄၊ ၅)။ သို့သော် ဓားပြတိုက်ခံရ၍ ဒဏ်ရာရနေသော ဤလူတွင် ယေရှုသည် ဒုက္ခရောက်နေသော ညီအစ်ကိုတစ်ဦး၏ အခြေအနေကို တင်ပြခဲ့သည်။ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ထက် ထိုလူအပေါ်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားသည် မည်မျှပို၍ သနားကရုဏာ ရှိသင့်သနည်း။ “ကြီးမြတ်သောဘုရား၊ တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်သောဘုရား” ဖြစ်သော ထာဝရဘုရားသည် “မိဘမဲ့ကလေးနှင့် မုဆိုးမတို့အတွက် တရားကို စီရင်တော်မူ၏၊ တစ်ပါးအမျိုးသားကိုလည်း ချစ်တော်မူ၏” ဟူသော သတင်းစကားကို မောရှေအားဖြင့် ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “တစ်ပါးအမျိုးသားကို ချစ်ကြလော့”၊ “သူ့ကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်ရမည်” ဟု ကိုယ်တော် မိန့်မှာခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၁၀:၁၇-၁၉၊ ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၃၄)။

The angels of heaven look upon the distress of God’s family upon
the earth, and they are prepared to co-operate with men in relieving
oppression and suffering. God in His providence had brought the
priest and the Levite along the road where the wounded sufferer
lay, that they might see his need of mercy and help. All heaven
watched to see if the hearts of these men would be touched with
pity for human woe. The Saviour was the One who had instructed
the Hebrews in the wilderness; from the pillar of cloud and of fre
He had taught a very different lesson from that which the people
Good Samaritan 435
were now receiving from their priests and teachers. The merciful
provisions of the law extended even to the lower animals, which
cannot express in words their want and suffering. Directions had
been given to Moses for the children of Israel to this effect: “If thou
meet thine enemy’s ox or his ass going astray, thou shalt surely bring
it back to him again. If thou see the ass of him that hateth thee lying
under his burden, and wouldest forbear to help him, thou shalt surely
help with him.” Exodus 23:4, 5. But in the man wounded by robbers,
Jesus presented the case of a brother in suffering. How much more
should their hearts have been moved with pity for him than for a
beast of burden! The message had been given them through Moses
that the Lord their God, “a great God, a mighty, and a terrible,”
“doth execute the judgment of the fatherless and widow, and loveth
the stranger.” Wherefore He commanded, “Love ye therefore the
stranger.” “Thou shalt love him as thyself.” Deuteronomy 10:17-19;
Leviticus 19:34.

ယောဘကလည်း “ဧည့်သည်သည် အပြင်၌ မအိပ်ရ။ ငါ့တံခါးကို လမ်းသွားလမ်းလာတို့အဖို့ ငါဖွင့်ထား၏” ဟု ပြောခဲ့သည်။ လူအသွင်ဖြင့် ကောင်းကင်တမန်နှစ်ပါး သောဒုံမြို့သို့ ရောက်လာသောအခါ လောတသည် မြေသို့ဦးချ၍ “အကျွန်ုပ်၏အရှင်တို့၊ ကိုယ်တော်တို့ကျွန်၏အိမ်သို့ ဝင်၍ တစ်ညဉ့်လုံး တည်းခိုတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ခဲ့သည် (ယောဘ ၃၁:၃၂၊ ကမ္ဘာဦး ၁၉:၂)။ ဤသင်ခန်းစာအားလုံးကို ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လေဝိလူတို့သည် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝတွင် ကျင့်သုံးခြင်းမရှိခဲ့ကြပေ။ အမျိုးသားရေး ကျဉ်းမြောင်းမှု ကျောင်းတော်တွင် လေ့ကျင့်ထားရသဖြင့် သူတို့သည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်၍၊ စိတ်သဘောထား ကျဉ်းမြောင်းကာ၊ သီးခြားနေတတ်သူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ဒဏ်ရာရသူကို မြင်သောအခါ သူတို့၏လူမျိုး ဟုတ်မဟုတ်ကို မသိနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူသည် ရှမာရိလူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးကာ ရှောင်ထွက်သွားကြသည်။

Job had said, “The stranger did not lodge in the street: but I
opened my doors to the traveler.” And when the two angels in the
guise of men came to Sodom, Lot bowed himself with his face
toward the ground, and said, “Behold now, my lords, turn in, I
pray you, into your servant’s house, and tarry all night.” Job 31:32;
Genesis 19:2. With all these lessons the priest and the Levite were
familiar, but they had not brought them into practical life. Trained in
the school of national bigotry, they had become selfsh, narrow, and
exclusive. When they looked upon the wounded man, they could not
tell whether he was of their nation or not. They thought he might be
of the Samaritans, and they turned away.

ခရစ်တော် ဖော်ပြခဲ့သော သူတို့၏ လုပ်ရပ်တွင် ကျမ်းတတ်သည် ပညတ်တရား၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ မိမိသင်ယူထားသည်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သို့သော် ယခုအခါ အခြားမြင်ကွင်းတစ်ခုကို တင်ပြလိုက်သည် -

In their action, as Christ had described it, the lawyer saw nothing [501]
[502]
[503]
contrary to what he had been taught concerning the requirements of
the law. But now another scene was presented:

ရှမာရိလူတစ်ယောက်သည် ခရီးသွားစဉ် ထိုဒဏ်ရာရသူရှိရာသို့ ရောက်လာပြီး၊ သူ့ကို မြင်သောအခါ သနားခြင်းစိတ် ရှိလေ၏။ သူသည် ထိုသူစိမ်းမှာ ယုဒလူလော သို့မဟုတ် တစ်ပါးအမျိုးသားလောဟု မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ထိုသူသည် ယုဒလူဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ အခြေအနေ ပြောင်းပြန်ဖြစ်ပါက ထိုယုဒလူသည် သူ့မျက်နှာကို တံတွေးနှင့်ထွေး၍ မထီမဲ့မြင် ပြုကာ ကျော်သွားမည်ကို ထိုရှမာရိလူ ကောင်းစွာသိသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအချက်ကြောင့် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ ထိုနေရာတွင် ခေတ္တရပ်နားခြင်းကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ကိုလည်း မတွေးခဲ့ပေ။ မိမိရှေ့တွင် လိုအပ်ချက်ရှိ၍ ဒုက္ခရောက်နေသော လူသားတစ်ဦး ရှိနေခြင်းသည်ပင် လုံလောက်လှပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ထိုသူအား ခြုံပေးခဲ့သည်။ မိမိခရီးဆောင် ဆီနှင့် စပျစ်ရည်ကို ထိုဒဏ်ရာရသူ၏ အနာကို ကုသရန်နှင့် လန်းဆန်းစေရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ မိမိ၏ တိရစ္ဆာန်ပေါ်သို့ တင်၍ ထိုသူ အနာမနာစေရန် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ဇရပ် (Inn) တစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ကာ တစ်ညဉ့်လုံး ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ နံနက်တွင် လူနာ သက်သာလာသောအခါမှ ရှမာရိလူသည် မိမိခရီးကို ဆက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ သို့သော် မသွားမီတွင် လူနာအား ဇရပ်ရှင်ထံတွင် အပ်နှံခဲ့ပြီး ကုန်ကျစရိတ်များကို ပေးချေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် နောင်လိုအပ်သမျှအတွက်လည်း “ဤသူကို ကြည့်ရှုပြုစုပါ၊ ကုန်သမျှကို ကျွန်ုပ်ပြန်လာသောအခါ ပေးပါမည်” ဟု ဇရပ်ရှင်အား မှာကြားခဲ့သည်။

A certain Samaritan, in his journey, came where the sufferer
was, and when he saw him, he had compassion on him. He did not
question whether the stranger was a Jew or a Gentile. If a Jew, the
Samaritan well knew that, were their condition reversed, the man
would spit in his face, and pass him by with contempt. But he did not
hesitate on account of this. He did not consider that he himself might
be in danger of violence by tarrying in the place. It was enough
that there was before him a human being in need and suffering. He
436 The Desire of Ages
took off his own garment with which to cover him. The oil and
wine provided for his own journey he used to heal and refresh the
wounded man. He lifted him on his own beast, and moved slowly
along with even pace, so that the stranger might not be jarred, and
made to suffer increased pain. He brought him to an inn, and cared
for him through the night, watching him tenderly. In the morning, as
the sick man had improved, the Samaritan ventured to go on his way.
But before doing this, he placed him in the care of the innkeeper,
paid the charges, and left a deposit for his beneft; and not satisfed
even with this, he made provision for any further need, saying to the
host, “Take care of him; and whatsoever thou spendest more, when I
come again, I will repay thee.”

ပုံပြင်အဆုံးတွင် ယေရှုသည် ကျမ်းတတ်၏ စိတ်နှလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ၊ “ဤသုံးယောက်တို့တွင် ဓားပြလက်သို့ရောက်သောသူ၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သောသူမှာ အဘယ်သူဖြစ်သည်ဟု သင်ထင်သနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏ (လုကာ ၁၀:၃၆)။

The story ended, Jesus fxed His eyes upon the lawyer, in a glance
that seemed to read his soul, and said, “Which of these three, thinkest
thou, proved neighbor unto him that fell among the robbers?” Luke
10:36, R. V.

ထိုကျမ်းတတ်သည် ယခုတိုင်အောင် ရှမာရိဟူသော အမည်ကိုပင် နှုတ်မှ မထွက်ချင်သေးဘဲ၊ “ထိုသူကို သနားသောသူဖြစ်ပါသည်” ဟု ဖြေလေ၏။ ယေရှုကလည်း “သွားလော့၊ သင်သည်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

The lawyer would not, even now, take the name Samaritan upon
his lips, and he made answer, “He that showed mercy on him.” Jesus
said, “Go, and do thou likewise.”

ဤသို့ဖြင့် “အဘယ်သူသည် ကျွန်ုပ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူ (အိမ်နီးချင်း) ဖြစ်ပါသနည်း” ဟူသော မေးခွန်းကို ထာဝရအတွက် အဖြေပေးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အိမ်နီးချင်းဆိုသည်မှာ မိမိနှင့် ဘာသာတူ၊ အသင်းတူသူကိုသာ ဆိုလိုသည်မဟုတ်ကြောင်း ခရစ်တော် ပြသခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လူမျိုး၊ အသားအရောင် သို့မဟုတ် အတန်းအစား ခွဲခြားမှုနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကူအညီလိုအပ်နေသူတိုင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သည်။ ရန်သူ၏ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံရ၍ ဒဏ်ရာရကာ နှလုံးကြေကွဲနေသော ဝိညာဉ်တိုင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင် ပိုင်ဆိုင်သောသူတိုင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သည်။

Thus the question, “Who is my neighbor?” is forever answered.
Christ has shown that our neighbor does not mean merely one of
the church or faith to which we belong. It has no reference to race,
color, or class distinction. Our neighbor is every person who needs
our help. Our neighbor is every soul who is wounded and bruised by
the adversary. Our neighbor is everyone who is the property of God.

လူကောင်းရှမာရိပုံပြင်တွင် ယေရှုသည် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိ၏ စေလွှတ်ခြင်းခံရသော အမှုကို ပုံဖော်ပြသခဲ့သည်။ လူသားသည် စာတန်၏ လှည့်ဖြားခြင်း၊ နှိပ်စက်ခြင်း၊ လုယက်ခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရ၍ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ကယ်တင်ရှင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကူအညီမဲ့နေသော အခြေအနေအပေါ် သနားခြင်းစိတ် ရှိတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ရန် မိမိ၏ ဘုန်းစည်းစိမ်ကို စွန့်၍ ကြွလာခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ သေခါနီးအခြေအနေကို တွေ့သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုကို တာဝန်ယူခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းဝတ်လုံကို ကျွန်ုပ်တို့အား ခြုံပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဘေးကင်းရာ ခိုလှုံရာကို ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး မိမိ၏ ကုန်ကျစရိတ်ဖြင့် အလုံးစုံကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ရွေးနှုတ်ရန် ကိုယ်တော် အသေခံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ စံနမူနာကို ညွှန်ပြလျက် နောက်လိုက်များအား “သင်တို့သည် အချင်းချင်း ချစ်ကြလော့ဟု ငါပညတ်၏။” “ငါသည် သင်တို့ကို ချစ်သကဲ့သို့ သင်တို့သည်လည်း အချင်းချင်း ချစ်ကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏ (ယောဟန် ၁၅:၁၇၊ ၁၃:၃၄)။

In the story of the good Samaritan, Jesus gave a picture of Himself and His mission. Man had been deceived, bruised, robbed, and
ruined by Satan, and left to perish; but the Saviour had compassion
[504] on our helpless condition. He left His glory, to come to our rescue.
He found us ready to die, and He undertook our case. He healed our
wounds. He covered us with His robe of righteousness. He opened
to us a refuge of safety, and made complete provision for us at His
own charges. He died to redeem us. Pointing to His own example,
He says to His followers, “These things I command you, that ye love
one another.” “As I have loved you, that ye also love one another.”
John 15:17; 13:34.

ကျမ်းတတ်က ယေရှုအား “ကျွန်ုပ် အဘယ်သို့ ပြုရပါမည်နည်း” ဟု မေးခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားကို ချစ်ခြင်းသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကာ “ထိုသို့ပြုလော့၊ ပြုလျှင် အသက်ကို ရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ရှမာရိလူသည် ကြင်နာတတ်သော၊ ချစ်တတ်သော နှလုံးသား၏ စေ့ဆော်မှုကို နာခံခဲ့ပြီး၊ ဤသို့ဖြင့် သူသည် ပညတ်တရားကို စောင့်ရှောက်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ခရစ်တော်က ကျမ်းတတ်အား “သွားလော့၊ သင်သည်လည်း ထိုနည်းတူ ပြုလော့” ဟု မိန့်မှာခဲ့သည်။ ပြောရုံမျှမကဘဲ လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများထံမှ မျှော်လင့်ပါသည်။ “ထိုသခင်၌ နေသည်ဟု ဆိုသောသူသည် ထိုသခင်သွားတော်မူသကဲ့သို့ မိမိလည်း သွားရမည်” (၁ ယောဟန် ၂:၆)။

The lawyer’s question to Jesus had been, “What shall I do?” And
Jesus, recognizing love to God and man as the sum of righteousness,
Good Samaritan 437
had said, “This do, and thou shalt live.” The Samaritan had obeyed
the dictates of a kind and loving heart, and in this had proved himself
a doer of the law. Christ bade the lawyer, “Go, and do thou likewise.”
Doing, and not saying merely, is expected of the children of God.
“He that saith he abideth in Him ought himself also so to walk, even
as He walked.” 1 John 2:6.

ဤသင်ခန်းစာသည် ယေရှု မိန့်ကြားခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ယနေ့ ကမ္ဘာကြီးအတွက်လည်း လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုနှင့် အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင်မှုတို့သည် မေတ္တာမီးကို ငြိမ်းသတ်လုနီးပါး ဖြစ်စေပြီး၊ စရိုက်လက္ခဏာကို မွှေးကြိုင်စေမည့် ကျေးဇူးတရားများကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော့်နာမကို ခံယူထားသူ အများစုသည် ခရစ်ယာန်များမှာ ခရစ်တော်ကို ကိုယ်စားပြုရမည်ဟူသော အချက်ကို မျက်ကွယ်ပြုထားကြသည်။ မိသားစုအတွင်း၊ အိမ်နီးချင်းများအကြား၊ အသင်းတော်တွင်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အခြားသူများအတွက် လက်တွေ့ကျသော ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံမှု မရှိပါက၊ ကျွန်ုပ်တို့ မည်သို့ပင် ကြွေးကြော်နေပါစေ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်ယာန်များ မဟုတ်ကြပေ။

The lesson is no less needed in the world today than when it fell
from the lips of Jesus. Selfshness and cold formality have well-nigh
extinguished the fre of love, and dispelled the graces that should
make fragrant the character. Many who profess His name have lost
sight of the fact that Christians are to represent Christ. Unless there
is practical self-sacrifce for the good of others, in the family circle,
in the neighborhood, in the church, and wherever we may be, then
whatever our profession, we are not Christians.

ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကို လူသားတို့နှင့် ဆက်စပ်ထားပြီး၊ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိမိနှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို တောင်းဆိုထားသည်။ “သင်တို့သည် အဖိုးမပေးဘဲ ရကြပြီ၊ အဖိုးမယူဘဲ ပေးကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏ (မဿဲ ၁၀:၈)။ အပြစ်သည် အဆိုးဆုံးသော ဘေးဒုက္ခဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်သားကို သနားရန်နှင့် ကူညီရန်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ မှားယွင်းသွားသူများ၊ မိမိတို့၏ အမှားနှင့် မိုက်မဲမှုအတွက် ရှက်ကြောက်နေသူများစွာ ရှိသည်။ သူတို့သည် အားပေးစကားများကို ဆာငတ်နေကြသည်။ မိမိတို့၏ အမှားများကိုသာ ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်နေကြသည်။ ထိုဝိညာဉ်များကို ကျွန်ုပ်တို့ လျစ်လျူမရှုသင့်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်ယာန်များဖြစ်ပါက၊ အကူအညီ အလိုအပ်ဆုံးသူများနှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေကာ လမ်းတစ်ဖက်မှ ရှောင်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဆင်းရဲဒုက္ခကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အပြစ်ကြောင့်ဖြစ်စေ ဒုက္ခရောက်နေသော လူသားများကို မြင်သောအခါ “ဤကိစ္စသည် ငါနှင့် မဆိုင်ပါ” ဟု ကျွန်ုပ်တို့ မည်သည့်အခါမျှ မပြောသင့်ပေ။

Christ has linked His interest with that of humanity, and He asks
us to become one with Him for the saving of humanity. “Freely ye
have received,” He says, “freely give.” Matthew 10:8. Sin is the
greatest of all evils, and it is ours to pity and help the sinner. There
are many who err, and who feel their shame and their folly. They are
hungry for words of encouragement. They look upon their mistakes
and errors, until they are driven almost to desperation. These souls
we are not to neglect. If we are Christians, we shall not pass by on
the other side, keeping as far as possible from the very ones who
most need our help. When we see human beings in distress, whether
through affliction or through sin, we shall never say, This does not
concern me.

“ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် ပြည့်စုံသော သင်တို့သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်သဘောနှင့် ထိုသို့သောသူကို ပြုပြင်ကြလော့” (ဂလာတိ ၆:၁)။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် ရန်သူ၏ တန်ဖိုးကို တွန်းလှန်ပါ။ နှလုံးကြေကွဲ၍ ဒဏ်ရာရသူများအတွက် ကုသပေးမည့် ဆေးကဲ့သို့သော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ခွန်အားပေးစကားများကို ပြောဆိုပါ။ ဘဝ၏ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတွင် အားလျော့စိတ်ပျက်နေသူ အများအပြားသည် ကြင်နာသော အားပေးစကား တစ်ခွန်းကြောင့်သာ အောင်မြင်ရန် ခွန်အားရရှိနိုင်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသော သက်သာခြင်းတရားကို ဒုက္ခရောက်နေသော ဝိညာဉ်ထံသို့ မဝေမျှဘဲ မည်သည့်အခါမျှ ကျော်မသွားသင့်ပေ။

“Ye which are spiritual, restore such an one in the spirit of
meekness.” Galatians 6:1. By faith and prayer press back the power
of the enemy. Speak words of faith and courage that will be as
a healing balsam to the bruised and wounded one. Many, many,
have fainted and become discouraged in the great struggle of life, [505]
when one word of kindly cheer would have strengthened them to
overcome. Never should we pass by one suffering soul without
seeking to impart to him of the comfort wherewith we are comforted
of God.

ဤအရာအားလုံးသည် ပညတ်တရား၏ အခြေခံမူကို ပြည့်စုံစေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ထိုအခြေခံမူကို လူကောင်းရှမာရိပုံပြင်တွင် သရုပ်ဖော်ထားပြီး ယေရှု၏ အသက်တာတွင် ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ပညတ်တရား၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြပြီး၊ မိမိနှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကို မိမိနှင့်အမျှ ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်သို့ဖြစ်ကြောင်း ပြသပေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများသည် လူသားအားလုံးအပေါ် ကရုဏာ၊ ကြင်နာမှုနှင့် မေတ္တာတို့ကို ပြသသောအခါ၊ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပညတ်တော်များ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို သက်သေခံနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ “ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်သည် စုံလင်၍ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုပြင်တတ်၏” (ဆာလံ ၁၉:၇) ဟူသောအချက်ကို သူတို့ သက်သေထူနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမေတ္တာကို ပြသရန် ပျက်ကွက်သူတိုင်းသည် မိမိရိုသေပါသည်ဟု ဆိုသော ပညတ်တရားကို ဖောက်ဖျက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်တို့၏ ညီအစ်ကိုများအပေါ် ထားရှိသော စိတ်သဘောထားသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ထားရှိသော ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်သဘောထားကို ဖော်ပြနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ နှလုံးသားထဲရှိ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်သည်သာ အိမ်နီးချင်းကို ချစ်ရန် တစ်ခုတည်းသော အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ “ငါသည် ဘုရားသခင်ကို ချစ်၏ဟု ဆိုလျက်နှင့် မိမိညီအစ်ကိုကို မုန်းသောသူသည် မုသားကို သုံးသောသူ ဖြစ်၏။ မိမိမြင်ရသော ညီအစ်ကိုကို မချစ်သောသူသည် မမြင်ရသော ဘုရားသခင်ကို အဘယ်သို့ ချစ်နိုင်အံ့နည်း။” “ငါတို့သည် အချင်းချင်း ချစ်ကြလျှင်၊ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့၌ တည်တော်မူ၍၊ မေတ္တာတော်သည် ငါတို့၌ စုံလင်ခြင်းသို့ ရောက်သတည်း” (၁ ယောဟန် ၄:၂၀၊ ၁၂)။

All this is but a fulfllment of the principle of the law,—the
principle that is illustrated in the story of the good Samaritan, and
made manifest in the life of Jesus. His character reveals the true
438 The Desire of Ages
signifcance of the law, and shows what is meant by loving our
neighbor as ourselves. And when the children of God manifest
mercy, kindness, and love toward all men, they also are witnessing
to the character of the statutes of heaven. They are bearing testimony
to the fact that “the law of the Lord is perfect, converting the soul.”
Psalm 19:7. And whoever fails to manifest this love is breaking the
law which he professes to revere. For the spirit we manifest toward
our brethren declares what is our spirit toward God. The love of God
in the heart is the only spring of love toward our neighbor. “If a man
say, I love God, and hateth his brother, he is a liar: for he that loveth
not his brother whom he hath seen, how can he love God whom he
hath not seen?” Beloved, “if we love one another, God dwelleth in
us, and His love is perfected in us.” 1 John 4:20, 12.