အခန်း (၅၃) — ဂါလိလဲသို့နောက်ဆုံးခရီးစဉ်

 

[၄၈၅] အခန်း (၅၃) — ဂါလိလဲပြည်မှ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်

[485] Chapter 53—The Last Journey From Galilee

ဤအခန်းသည် လုကာ ၉:၅၁-၅၆ နှင့် လုကာ ၁၀:၁-၂၄ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on Luke 9:51-56; Luke 10:1-24.

ကိုယ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်း အဆုံးသတ်ရန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ခရစ်တော်၏ အလုပ်လုပ်ပုံ နည်းလမ်းတွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိလာသည်။ ယခင်က ကိုယ်တော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လူသိရှင်ကြားဖြစ်ခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူတို့၏ ပူဇော်မှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး၊ လူထု၏ စိတ်အားထက်သန်မှု ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာနိုင်သည့်အခါ တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိအား ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် ပညတ်ခဲ့သည်။

As the close of His ministry drew near, there was a change in
Christ’s manner of labor. Heretofore He had sought to shun excitement and publicity. He had refused the homage of the people, and
had passed quickly from place to place when the popular enthusiasm
in His favor seemed kindling beyond control. Again and again He
had commanded that none should declare Him to be the Christ.

သက္ကလပ်ပွဲတော် (Feast of Tabernacles) အချိန်တွင် ယေရုရှလင်သို့ ကိုယ်တော်၏ ခရီးစဉ်ကို လျင်မြန်စွာနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ညီများက ကိုယ်တော်ကို မေရှိယအဖြစ် လူသိရှင်ကြား ဖော်ပြရန် တိုက်တွန်းသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ အဖြေမှာ “ငါ့အချိန် မရောက်သေး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယောဟန် ၇:၆။ ကိုယ်တော်သည် ယေရုရှလင်သို့ လူမသိအောင် သွားခဲ့ပြီး၊ လူအများ၏ ကြေညာချက် သို့မဟုတ် ဂုဏ်ပြုမှုမပါဘဲ မြို့ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်တွင်မူ ထိုသို့မဟုတ်တော့ပေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့၏ ငြိုးတေးမှုကြောင့် ကိုယ်တော်သည် ယေရုရှလင်မှ ခေတ္တ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတွင် ပြန်လာရန် စတင်ခဲ့ပြီး၊ အများဆုံး လူသိရှင်ကြား ဖြစ်စေမည့် နည်းလမ်းဖြင့်၊ ပတ်လမ်းခရီးဖြင့် သွားခဲ့ကာ၊ ယခင်က မလုပ်ဖူးသော ကိုယ်တော် ကြွလာမည့်အကြောင်း ကြေညာချက်ကို ရှေ့တော်မှ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပူဇော်ရာ နေရာသို့ ရှေ့ရှုသွားနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဤအရာဆီသို့ လှည့်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

At the time of the Feast of Tabernacles His journey to Jerusalem
was made swiftly and secretly. When urged by His brothers to
present Himself publicly as the Messiah, His answer was, “My
time is not yet come.” John 7:6. He made His way to Jerusalem
unobserved, and entered the city unannounced, and unhonored by
the multitude. But not so with His last journey. He had left Jerusalem
for a season because of the malice of the priests and rabbis. But
He now set out to return, traveling in the most public manner, by
a circuitous route, and preceded by such an announcement of His
coming as He had never made before. He was going forward to the
scene of His great sacrifce, and to this the attention of the people
must be directed.

“မောရှေသည် တော၌ မြွေကို မြှောက်ထားသကဲ့သို့၊ လူသားသည် မြှောက်ထားခြင်းကို ခံရမည်။” ယောဟန် ၃:၁၄။ ဣသရေလလူအပေါင်းတို့၏ မျက်စိသည် သူတို့၏ အနာပျောက်ရန်အတွက် ခန့်ထားသော မြှောက်ထားသော မြွေဆီသို့ လှည့်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ပျောက်ဆုံးနေသော လောကအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသော ယဇ်ဖြစ်သော ခရစ်တော်ဆီသို့ မျက်စိအပေါင်းတို့ လှည့်လာရမည်ဖြစ်သည်။

“As Moses lifted up the serpent in the wilderness, even so must
the Son of man be lifted up.” John 3:14. As the eyes of all Israel
had been directed to the uplifted serpent, the symbol appointed for
their healing, so all eyes must be drawn to Christ, the sacrifce that
brought salvation to the lost world.

မေရှိယ၏ အလုပ်အပေါ် မှားယွင်းသော အယူအဆနှင့် ယေရှု၏ မြတ်စွာသော စရိုက်လက္ခဏာအပေါ် [၄၈၆] ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့မှုတို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ ညီများက သက္ကလပ်ပွဲတော်တွင် လူတို့ရှေ့ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် လူသိရှင်ကြား ဖော်ပြရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတွင်လည်း တပည့်တော်များသည် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်မျိုးဖြင့် ယေရုရှလင်သို့ ခရီးစဉ်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားကြသည်။ ထိုနေရာ၌ ကိုယ်တော်၌ ဘာဖြစ်လာမည်ဟူသော စကားတော်များကို သူတို့ မှတ်မိနေကြပြီး၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၏ သေလောက်အောင် မုန်းတီးမှုကိုလည်း သူတို့ သိနေကြကာ၊ သူတို့၏ ဆရာကို ထိုနေရာသို့ မသွားရန် တားဆီးချင်ကြသည်။

It was a false conception of the Messiah’s work, and a lack of
[486] faith in the divine character of Jesus, that had led His brothers to
urge Him to present Himself publicly to the people at the Feast
of Tabernacles. Now, in a spirit akin to this, the disciples would
have prevented Him from making the journey to Jerusalem. They
remembered His words concerning what was to befall Him there,
422
Last Journey From Galilee 423
they knew the deadly hostility of the religious leaders, and they
would fain have dissuaded their Master from going thither.

ခရစ်တော်၏ စိတ်နှလုံးအတွက်မူ ချစ်လှစွာသော တပည့်တော်များ၏ ကြောက်ရွံ့မှု၊ စိတ်ပျက်မှုနှင့် မယုံကြည်မှုများကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရှေ့ဆက်ရခြင်းမှာ ခါးသီးသောအလုပ် ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်တွင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသော ပြင်းထန်သော စိတ်ဆင်းရဲမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဆီသို့ သူတို့ကို ရှေ့ဆောင်ခေါ်သွားရန် ခက်ခဲလှသည်။ စာတန်သည်လည်း လူသား၏ သားတော်အပေါ် သူ၏ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုများကို ဖိအားပေးရန် အနားတွင် ရှိနေသည်။ အဘယ်ကြောင့် ယခု ယေရုရှလင်သို့ သေချာပေါက် သေမည့်လမ်းသို့ သွားရသနည်း? ကိုယ်တော့် ပတ်ပတ်လည်တွင် အသက်မုန့်ကို ဆာလောင်နေသော ဝိညာဉ်များ ရှိနေသည်။ နေရာတိုင်းတွင် ကိုယ်တော့် ကုသပေးမည့် စကားတော်ကို စောင့်မျှော်နေသော ဝေဒနာရှင်များ ရှိနေသည်။ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် ဧဝံဂေလိတရားဖြင့် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်မှာ စရုံသာ ရှိသေးသည်။ ကိုယ်တော်သည်လည်း လူ့ဘဝ၏ အားအကောင်းဆုံးအရွယ်တွင် ရှိနေသည်။ အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် စကားများနှင့်၊ ကိုယ်တော်၏ ကုသခြင်း တန်ခိုးများဖြင့် လောက၏ ကျယ်ပြောသော လယ်ကွင်းများသို့ ရှေ့ဆက်မသွားသနည်း? အဘယ်ကြောင့် ထိုမှောင်မိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသော သန်းပေါင်းများစွာသောသူတို့အား အလင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း ပေးရမည့် ပျော်ရွှင်မှုကို မယူသနည်း? ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းပြီး နားလည်မှု နှေးကွေးကာ လုပ်ဆောင်ရန် နှောင့်နှေးသော တပည့်တော်များထံသို့ အဘယ်ကြောင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းအလုပ်ကို လွှဲအပ်ခဲ့သနည်း? အဘယ်ကြောင့် ယခု သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ပြီး အလုပ်ကို အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် စွန့်ခွာရသနည်း? တောကန္တာရတွင် ခရစ်တော်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သော ရန်သူသည် ယခုတွင် ပြင်းထန်ပြီး ပါးနပ်သော စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုများဖြင့် ကိုယ်တော်ကို တိုက်ခိုက်နေသည်။ ယေရှုသာ ခဏမျှ အရှုံးပေးခဲ့လျှင်၊ မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ကိုယ်တော်၏ လမ်းစဉ်ကို အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲခဲ့လျှင်၊ စာတန်၏ အဖွဲ့အစည်းများသည် အောင်ပွဲခံလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး လောကကြီးသည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

To the heart of Christ it was a bitter task to press His way against
the fears, disappointment, and unbelief of His beloved disciples. It
was hard to lead them forward to the anguish and despair that awaited
them at Jerusalem. And Satan was at hand to press his temptations
upon the Son of man. Why should He now go to Jerusalem, to
certain death? All around Him were souls hungering for the bread
of life. On every hand were suffering ones waiting for His word
of healing. The work to be wrought by the gospel of His grace
was but just begun. And He was full of the vigor of manhood’s
prime. Why not go forward to the vast felds of the world with the
words of His grace, the touch of His healing power? Why not take
to Himself the joy of giving light and gladness to those darkened
and sorrowing millions? Why leave the harvest gathering to His
disciples, so weak in faith, so dull of understanding, so slow to act?
Why face death now, and leave the work in its infancy? The foe who
in the wilderness had confronted Christ assailed Him now with ferce
and subtle temptations. Had Jesus yielded for a moment, had He
changed His course in the least particular to save Himself, Satan’s
agencies would have triumphed, and the world would have been lost.

သို့သော် ယေရှုသည် “ယေရုရှလင်မြို့သို့ ကြွခြင်းငှါ မျက်နှာတော်ကို မြဲမြံစွာ ထားတော်မူ၏။” ကိုယ်တော်၏ ဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော ဥပဒေမှာ ခမည်းတော်၏ အလိုတော် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ငယ်ဘဝတွင် ဗိမာန်တော်သို့ သွားရောက်စဉ်က မာရိအား “အကျွန်ုပ်သည် ခမည်းတော်၏ အမှု၌ နေရမည်ကို မသိသလော” ဟု ပြောခဲ့သည်။ လုကာ ၂:၄၉။ ကာနမြို့တွင် မာရိက ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးကို ပြသရန် အလိုရှိသောအခါ၊ ကိုယ်တော်၏ အဖြေမှာ “ငါ့အချိန် မရောက်သေး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယောဟန် ၂:၄။ ကိုယ်တော်၏ ညီများက ပွဲတော်သို့ သွားရန် တိုက်တွန်းသောအခါတွင်လည်း ဤစကားများဖြင့်ပင် ဖြေကြားခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သော အစီအစဉ်တော်တွင် လူသားတို့၏ အပြစ်အတွက် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ပူဇော်ရန် အချိန်ကို သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ကာ၊ ထိုအချိန်မှာ မကြာမီ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ပျက်ကွက်ခြင်း သို့မဟုတ် တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ ကိုယ်တော်၏ ခြေလှမ်းများသည် ရန်သူများက ကိုယ်တော့်အသက်ကို ယူရန် ကြံစည်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ယေရုရှလင်သို့ ဦးတည်နေသည်။ ယခုတွင် ကိုယ်တော်သည် အသက်ကို စွန့်လွှတ်တော့မည်။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း၊ ငြင်းပယ်ခြင်း၊ ဖယ်ကြဉ်ခြင်း၊ အပြစ်စီရင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းတို့ဆီသို့ ကိုယ်တော်သည် မျက်နှာတော်ကို မြဲမြံစွာ ထားတော်မူ၏။

But Jesus had “steadfastly set His face to go to Jerusalem.” The
one law of His life was the Father’s will. In the visit to the temple in
His boyhood, He had said to Mary, “Wist ye not that I must be about
My Father’s business?” Luke 2:49. At Cana, when Mary desired
Him to reveal His miraculous power, His answer was, “Mine hour
is not yet come.” John 2:4. With the same words He replied to His
brothers when they urged Him to go to the feast. But in God’s great
plan the hour had been appointed for the offering of Himself for the
sins of men, and that hour was soon to strike. He would not fail nor
falter. His steps are turned toward Jerusalem, where His foes have
long plotted to take His life; now He will lay it down. He set His face
steadfastly to go to persecution, denial, rejection, condemnation,
and death.

ကိုယ်တော်သည် “မိမိရှေ့၌ တမန်တို့ကို စေလွှတ်တော်မူ၏။ ထိုသူတို့သည် သွား၍ ကိုယ်တော်အဖို့ ပြင်ဆင်ခြင်းငှါ ရှမာရိရွာတစ်ရွာသို့ ဝင်ကြ၏။” သို့သော် ထိုလူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို လက်မခံဘဲ ငြင်းပယ်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် [၄၈၇] ယေရုရှလင်သို့ သွားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ခရစ်တော်သည် သူတို့ အလွန်မုန်းတီးသော ယုဒလူတို့ကို ပို၍ နှစ်သက်သည်ဟု သူတို့က အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သာ ဂေရဇိမ်တောင်ပေါ်တွင် ဗိမာန်တော်နှင့် ဝတ်ပြုခြင်းကို ပြန်လည် ထူထောင်ရန် ကြွလာလျှင် သူတို့ ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ယေရုရှလင်သို့ သွားနေသောကြောင့် သူတို့ ဧည့်ဝတ်မပြုလိုကြချေ။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကောင်းဆုံးသော လက်ဆောင်ကို မိမိတို့တံခါးဝမှ နှင်ထုတ်နေမိသည်ကို အနည်းငယ်မျှ သတိမပြုမိကြချေ။ ယေရှုသည် အဖိုးတန်ဆုံးသော ကောင်းချီးများကို ပေးသနားရန် လူတို့နှင့် နီးကပ်စေလိုသဖြင့် သူတို့အား ကိုယ်တော်ကို လက်ခံရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူတို့ထံမှ ကျေးဇူးကို တောင်းခံခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်အပေါ် ပြသခဲ့သော ကျေးဇူးတိုင်းအတွက် ကိုယ်တော်သည် ပို၍ အဖိုးတန်သော ကျေးဇူးတော်ကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရှမာရိလူတို့အတွက်မူ သူတို့၏ အစွဲအလမ်းနှင့် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုတို့ကြောင့် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

And He “sent messengers before His face: and they went, and
entered into a village of the Samaritans, to make ready for Him.”
But the people refused to receive Him, because He was on His [487]
way to Jerusalem. This they interpreted as meaning that Christ
424 The Desire of Ages
showed a preference for the Jews, whom they hated with intense
bitterness. Had He come to restore the temple and worship upon
Mount Gerizim, they would gladly have received Him; but He was
going to Jerusalem, and they would show Him no hospitality. Little
did they realize that they were turning from their doors the best gift
of heaven. Jesus invited men to receive Him, He asked favors at
their hands, that He might come near to them, to bestow the richest
blessings. For every favor manifested toward Him, He requited a
more precious grace. But all was lost to the Samaritans because of
their prejudice and bigotry.

ခရစ်တော်၏ တမန်များဖြစ်သော ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် သူတို့၏ သခင်အပေါ် ပြုမူသော စော်ကားမှုကြောင့် အလွန်စိတ်ဆိုးခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ကြွရောက်၍ ဂုဏ်ပြုနေသည့်တိုင် ရှမာရိလူတို့က ထိုမျှ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံသောကြောင့် သူတို့သည် အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မကြာသေးမီကပင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ပြောင်းလဲသောတောင်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေထင်ရှားခြင်းနှင့် မောရှေ၊ ဧလိယတို့၏ ဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံရသည်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။ ရှမာရိလူတို့၏ ဤသိသာထင်ရှားသော ဂုဏ်မပြုမှုကို ထိုက်တန်သော အပြစ်ပေးမှု မရှိဘဲ မကျော်သွားသင့်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။

James and John, Christ’s messengers, were greatly annoyed at
the insult shown to their Lord. They were flled with indignation
because He had been so rudely treated by the Samaritans whom
He was honoring by His presence. They had recently been with
Him on the mount of transfguration, and had seen Him glorifed by
God, and honored by Moses and Elijah. This manifest dishonor on
the part of the Samaritans, should not, they thought, be passed over
without marked punishment.

ခရစ်တော်ထံသို့ လာပြီးလျှင် လူတို့၏ စကားများကို လျှောက်ထားကြပြီး၊ ကိုယ်တော်အား တစ်ညအိပ် တည်းခိုခွင့်ပင် ငြင်းပယ်ကြောင်း ပြောကြသည်။ ဤသည်မှာ ကိုယ်တော့်အပေါ် ကြီးလေးသော မှားယွင်းမှု ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ထင်ကြပြီး၊ ဧလိယက ပရောဖက်အတုများကို သတ်ခဲ့သော ကရမေလတောင်ကို အဝေး၌ မြင်တွေ့ရသောအခါ “သခင်၊ ဧလိယပြုသကဲ့သို့ မိုးကောင်းကင်က မီးကျ၍ ထိုသူတို့ကို ဖျက်ဆီးစေခြင်းငှါ အကျွန်ုပ်တို့သည် စီရင်ရပါမည်လော” ဟု မေးကြ၏။ သူတို့၏ စကားကြောင့် ယေရှု စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူတို့ အံ့သြသွားကြပြီး၊ ကိုယ်တော်က “သင်တို့သည် အဘယ်သို့သော စိတ်သဘောရှိသည်ကို မသိကြသလော။ လူသားသည် လူတို့၏ အသက်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းငှါ မလာ၊ ကယ်တင်ခြင်းငှါ လာသတည်း” ဟု ဆုံးမသောအခါ ပို၍ပင် အံ့သြသွားကြသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် အခြားရွာသို့ ကြွတော်မူ၏။

Coming to Christ, they reported to Him the words of the people,
telling Him that they had even refused to give Him a night’s lodging.
They thought that a grievous wrong had been done Him, and seeing
Mount Carmel in the distance, where Elijah had slain the false
prophets, they said, “Wilt Thou that we command fre to come down
from heaven, and consume them, even as Elias did?” They were
surprised to see that Jesus was pained by their words, and still more
surprised as His rebuke fell upon their ears, “Ye know not what
manner of spirit ye are of. For the Son of man is not come to destroy
men’s lives, but to save them.” And He went to another village.

လူတို့အား ကိုယ်တော်ကို လက်ခံရန် အတင်းအဓမ္မစေခိုင်းခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်း မဟုတ်ပေ။ စာတန်နှင့် ၎င်း၏ စိတ်သဘောရှိသော လူတို့သည်သာ အသိတရားကို အတင်းအဓမ္မ စေခိုင်းရန် ကြိုးစားကြသည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် စိတ်အားထက်သန်ဟန်ဆောင်လျက်၊ မကောင်းသော ကောင်းကင်တမန်များနှင့် ပူးပေါင်းနေသော လူတို့သည် သူတို့၏ ဘာသာရေး အယူအဆများသို့ ပြောင်းလဲစေရန်အတွက် လူသားအချင်းချင်းအပေါ် ဆင်းရဲဒုက္ခများ ရောက်စေကြသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် အစဉ်သဖြင့် ကရုဏာပြတော်မူပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတော်ကို ဖွင့်ပြခြင်းဖြင့် ဆွဲဆောင်ရန် အစဉ်ကြိုးစားတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဝိညာဉ်ထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကို ခွင့်မပြုသလို၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမျှသာ လုပ်ဆောင်သော အမှုကိုလည်း လက်မခံပေ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မေတ္တာတော်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ကိုယ့်အလိုအလျောက် ဆောင်ရွက်ခြင်းနှင့် စိတ်နှလုံးကို လိုလိုလားလား အပ်နှံခြင်းကိုသာ အလိုရှိတော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလုပ်ကို အသိအမှတ်မပြုသူ သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့၏ အယူအဆနှင့် ဆန့်ကျင်သူများကို ထိခိုက်စေလို၊ ဖျက်ဆီးလိုသော စိတ်ရှိခြင်းထက် ကျွန်ုပ်တို့၌ စာတန်၏ စိတ်သဘောရှိကြောင်း ပို၍ ထင်ရှားသော သက်သေ မရှိနိုင်တော့ပေ။

It is no part of Christ’s mission to compel men to receive Him.
It is Satan, and men actuated by his spirit, that seek to compel the
conscience. Under a pretense of zeal for righteousness, men who
are confederate with evil angels bring suffering upon their fellow
men, in order to convert them to their ideas of religion; but Christ
is ever showing mercy, ever seeking to win by the revealing of His
love. He can admit no rival in the soul, nor accept of partial service;
but He desires only voluntary service, the willing surrender of the
heart under the constraint of love. There can be no more conclusive
evidence that we possess the spirit of Satan than the disposition to
Last Journey From Galilee 425
hurt and destroy those who do not appreciate our work, or who act
contrary to our ideas.

လူသားတိုင်းသည် ရုပ်ခန္ဓာ၊ ဝိညာဉ်နှင့် စိတ်သဘောတို့တွင် [၄၈၈] ဘုရားသခင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် လူအပေါင်းတို့ကို ရွေးနှုတ်ရန် အသေခံခဲ့သည်။ လူတို့သည် ဘာသာရေး အစွဲအလမ်းကြောင့် ကယ်တင်ရှင်၏ အသွေးတော်နှင့် ဝယ်ယူထားသောသူတို့အပေါ် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်စေခြင်းထက် ဘုရားသခင် ပို၍ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ရာ အဘယ်အရာမျှ မရှိပေ။

Every human being, in body, soul, and spirit, is the property of [488]
God. Christ died to redeem all. Nothing can be more offensive to
God than for men, through religious bigotry, to bring suffering upon
those who are the purchase of the Saviour’s blood.

“ကိုယ်တော်သည် ထိုအရပ်မှ ထ၍ ယုဒပြည်သို့လည်းကောင်း၊ ယော်ဒန်မြစ် တစ်ဖက်ကမ်းသို့လည်းကောင်း ကြွတော်မူ၏။ လူအစုအဝေးတို့သည် တစ်ဖန် ကိုယ်တော်ထံသို့ စုဝေးကြသည်ဖြစ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် အထုံးအစံအတိုင်း သူတို့အား တစ်ဖန် ဆုံးမတော်မူ၏။” မာကု ၁၀:၁။

“And He arose from thence, and cometh into the coasts of Judea
by the farther side of Jordan: and the people resort unto Him again;
and, as He was wont, He taught them again.” Mark 10:1.

ခရစ်တော်၏ သာသနာလုပ်ငန်း အဆုံးသတ် လပိုင်းများစွာကို ယုဒပြည်မှ “ယော်ဒန်မြစ် တစ်ဖက်ကမ်း” ရှိ ပေရိယ (Perea) နယ်တွင် ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ ဂါလိလဲပြည်တွင် အစောပိုင်း လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ လူအစုအဝေးတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ခြေရာနောက်သို့ ဝိုင်းအုံလိုက်ပါခဲ့ကြပြီး၊ ယခင်က သင်ကြားမှု အများအပြားကို ထပ်မံဟောပြောခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော် ၁၂ ပါးကို စေလွှတ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ “အခြားသော တပည့်တော် ၇၀ ကို ခန့်ထား၍၊ ကိုယ်တော်တိုင် ကြွအံ့သော မြို့ရွာရှိသမျှတို့သို့ မိမိရှေ့၌ နှစ်ယောက်စီ စေလွှတ်တော်မူ၏။” လုကာ ၁၀:၁ (R.V.)။ ဤတပည့်တော်များသည် သူတို့၏ အလုပ်အတွက် လေ့ကျင့်ရန် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ အချိန်အတန်ကြာ နေခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ တပည့်တော် ၁၂ ပါးကို ပထမဦးဆုံး သီးခြား သာသနာလုပ်ငန်းအတွက် စေလွှတ်စဉ်က၊ အခြားသော တပည့်တော်များသည် ဂါလိလဲပြည်တစ်ခွန်းလုံး ခရီးလှည့်လည်ရာတွင် ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် ရင်းနှီးစွာ ပေါင်းသင်းခွင့်နှင့် တိုက်ရိုက် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သင်ကြားပြသမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ယခုတွင် ဤအရေအတွက် ပိုမိုများပြားသော တပည့်တော်တို့သည်လည်း သီးခြား သာသနာလုပ်ငန်းအတွက် ထွက်ခွာကြရမည် ဖြစ်သည်။

A considerable part of the closing months of Christ’s ministry
was spent in Perea, the province on “the farther side of Jordan”
from Judea. Here the multitude thronged His steps, as in His early
ministry in Galilee, and much of His former teaching was repeated.
As He had sent out the twelve, so He “appointed seventy others,
and sent them two and two before His face into every city and place,
whither He Himself was about to come.” Luke 10:1, R. V. These
disciples had been for some time with Him, in training for their
work. When the twelve were sent out on their frst separate mission,
other disciples accompanied Jesus in His journey through Galilee.
Thus they had the privilege of intimate association with Him, and
direct personal instruction. Now this larger number also were to go
forth on a separate mission.

တပည့်တော် ၇၀ အား ပေးသော လမ်းညွှန်ချက်များသည် တပည့်တော် ၁၂ ပါးအား ပေးခဲ့သော လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် ဆင်တူသည်။ သို့သော် တပည့်တော် ၁၂ ပါးအား ပေးခဲ့သော တစ်ပါးအမျိုးသား သို့မဟုတ် ရှမာရိမြို့များသို့ မဝင်ရန်ဟူသော ပညတ်ကို တပည့်တော် ၇၀ အား မပေးခဲ့ပေ။ ခရစ်တော်သည် ရှမာရိလူတို့၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ သူတို့အပေါ်ထားရှိသော ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာမှာ မပြောင်းလဲပေ။ တပည့်တော် ၇၀ တို့သည် ကိုယ်တော်၏ နာမတော်နှင့် ထွက်ခွာသွားကြသောအခါ၊ အားလုံးထက် ရှေးဦးစွာ ရှမာရိမြို့များသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

The directions to the seventy were similar to those that had been
given to the twelve; but the command to the twelve, not to enter into
any city of the Gentiles or of the Samaritans, was not given to the
seventy. Though Christ had just been repulsed by the Samaritans,
His love toward them was unchanged. When the seventy went forth
in His name, they visited, frst of all, the cities of Samaria.

ကယ်တင်ရှင် ကိုယ်တိုင် ရှမာရိသို့ ကြွရောက်ခဲ့ခြင်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းသောရှမာရိလူကို ချီးမွမ်းခြင်းနှင့်၊ ကယ်တင်ခြင်းရခဲ့သော ကုဋ္ဌနူနာရှင် ၁၀ ဦးထဲမှ ရှမာရိလူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ခရစ်တော်ထံ ပြန်လာ၍ ကျေးဇူးတင်ခြင်းတို့သည် တပည့်တော်များအတွက် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိခဲ့သည်။ ဤသင်ခန်းစာသည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်သို့ မတက်ကြွမီ ကိုယ်တော်ပေးအပ်သော တာဝန်တွင်၊ ယေရှုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဦးစွာဟောပြောရမည့် နေရာများအဖြစ် ယေရုရှလင်နှင့် ယုဒပြည်တို့နှင့်အတူ ရှမာရိကိုပါ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန်အတွက် ကိုယ်တော်၏ သင်ကြားမှုများက သူတို့ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူတို့သခင်၏ နာမတော်နှင့် ရှမာရိသို့ သွားသောအခါ၊ လူတို့သည် သူတို့ကို လက်ခံရန် အသင့်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှမာရိလူတို့သည် သူတို့လူမျိုးအပေါ် ခရစ်တော်၏ ချီးမွမ်းစကားများနှင့် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာအမှုများကို ကြားသိခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ကိုယ်တော်ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အပေါ် မေတ္တာစိတ်သာ ရှိသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ကယ်တင်ရှင်၏ တမန်များကို ကြိုဆိုခဲ့ကြပြီး၊ တပည့်တော်များသည် [၄၈၉] တစ်ချိန်က သူတို့၏ အခါးသီးဆုံး ရန်သူများကြားမှ အဖိုးတန်သော ရိတ်သိမ်းမှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ “ကိုယ်တော်သည် ကျိုးသောကျူပင်ကို မချိုး၊ အငွေ့ထွက်သော မီးစာကို မသတ်။ ဟုတ်မှန်သော တရားကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူမည်။” “တစ်ပါးအမျိုးသားတို့သည်လည်း နာမတော်ကို ကိုးစားကြလိမ့်မည်။” ဟေရှာယ ၄၂:၃၊ မဿဲ ၁၂:၂၁။

The Saviour’s own visit to Samaria, and later, the commendation
of the good Samaritan, and the grateful joy of that leper, a Samaritan,
who alone of the ten returned to give thanks to Christ, were full of
signifcance to the disciples. The lesson sank deep into their hearts.
In His commission to them, just before His ascension, Jesus mentioned Samaria with Jerusalem and Judea as the places where they
were frst to preach the gospel. This commission His teaching had
prepared them to fulfll. When in their Master’s name they went to
Samaria, they found the people ready to receive them. The Samaritans had heard of Christ’s words of commendation and His works of
426 The Desire of Ages
mercy for men of their nation. They saw that, notwithstanding their
rude treatment of Him, He had only thoughts of love toward them,
and their hearts were won. After His ascension they welcomed the
Saviour’s messengers, and the disciples gathered a precious harvest
[489] from among those who had once been their bitterest enemies. “A
bruised reed shall He not break, and the dimly burning flax shall He
not quench: He shall bring forth judgment unto truth.” “And in His
name shall the Gentiles trust.” Isaiah 42:3, margin; Matthew 12:21.

တပည့်တော် ၇၀ ကို စေလွှတ်ရာတွင်၊ ယေရှုသည် တပည့်တော် ၁၂ ပါးကို မိန့်ကြားခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့ကို လက်မခံသော နေရာများ၌ အတင်းအကျပ် မနေရန် မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က “သင်တို့သည် မြို့တစ်မြို့သို့ ဝင်၍ သူတို့သည် သင်တို့ကို လက်မခံလျှင်၊ ထိုမြို့လမ်းထဲသို့ ထွက်၍၊ ငါတို့၌ ကပ်လျက်ရှိသော သင်တို့မြို့၏ မြေမှုန့်ကိုပင် သင်တို့အဖို့ ငါတို့ခါလိုက်၏။ သို့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် သင်တို့အနီးသို့ ရောက်ကြောင်းကို သိကြလော့ဟု ဆိုကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့သည် ဤသို့ ပြုရာတွင် ရန်ငြိုးထားခြင်း သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်ခြင်းကြောင့် မပြုလုပ်ဘဲ၊ သခင်၏ သတင်းစကား သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ တမန်များကို ငြင်းပယ်ခြင်းမှာ မည်မျှ ကြီးလေးသော အရာဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။ သခင်၏ အစေခံများကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ခရစ်တော် ကိုယ်တိုင်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

In sending out the seventy, Jesus bade them, as He had bidden
the twelve, not to urge their presence where they were unwelcome.
“Into whatsoever city ye enter, and they receive you not,” He said,
“go your ways out into the streets of the same, and say, Even the
very dust of your city, which cleaveth on us, we do wipe off against
you: notwithstanding be ye sure of this, that the kingdom of God
is come nigh unto you.” They were not to do this from motives of
resentment or through wounded dignity, but to show how grievous a
thing it is to refuse the Lord’s message or His messengers. To reject
the Lord’s servants is to reject Christ Himself.

ယေရှုက “ငါဆိုသည်ကား၊ ထိုနေ့၌ ထိုမြို့ခံရသော ဒဏ်ထက် သောဒုံမြို့ခံရသော ဒဏ်သည် သာ၍ သက်သာလိမ့်မည်” ဟု ထပ်လောင်း မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏ စိတ်သည် ကိုယ်တော် အများဆုံး အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့သော ဂါလိလဲမြို့ရွာများဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ အလွန်ဝမ်းနည်းသော အသံဖြင့် ကိုယ်တော်က “ခေါရာဇိန်မြို့၊ သင်သည် အမင်္ဂလာရှိ၏။ ဗက်ဇဲဒမြို့၊ သင်သည် အမင်္ဂလာရှိ၏။ သင်တို့တွင် ပြခဲ့သော တန်ခိုးများကို တုရုမြို့နှင့် ဇိဒုန်မြို့တို့တွင် ပြခဲ့လျှင်၊ ထိုမြို့သားတို့သည် ရှေးမဆွကပင် လျှော်တေအဝတ်ကို ဝတ်၍ ပြာပေါ်မှာ ထိုင်လျက် နောင်တရကြလိမ့်မည်။ တရားစီရင်သောနေ့၌ သင်တို့ခံရသော ဒဏ်ထက် တုရုမြို့နှင့် ဇိဒုန်မြို့တို့ ခံရသော ဒဏ်သည် သာ၍ သက်သာလိမ့်မည်။ ကပေရနောင်မြို့၊ သင်သည် ကောင်းကင်တိုင်အောင် မြှောက်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း၊ မရဏနိုင်ငံတိုင်အောင် နှိမ့်ချခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်” ဟု မြွက်ဆိုခဲ့သည်။

“I say unto you,” Jesus added, “that it shall be more tolerable in
that day for Sodom, than for that city.” Then His mind reverted to the
Galilean towns where so much of His ministry had been spent. In
deeply sorrowful accents He exclaimed, “Woe unto thee, Chorazin!
woe unto thee, Bethsaida! for if the mighty works had been done
in Tyre and Sidon, which have been done in you, they had a great
while ago repented, sitting in sackcloth and ashes. But it shall be
more tolerable for Tyre and Sidon at the judgment, than for you.
And thou, Capernaum, which art exalted to heaven, shalt be thrust
down to hell.”

ဂါလိလဲအိုင် ပတ်ပတ်လည်ရှိ ထိုစည်ကားသော မြို့များသို့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အကြွယ်ဝဆုံးသော ကောင်းချီးများကို လိုလိုလားလား ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ အသက်မင်းသားသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူတို့ကြားတွင် ထွက်ဝင် သွားလာခဲ့သည်။ ပရောဖက်များနှင့် ရှင်ဘုရင်များ မြင်တွေ့လိုသော ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေသည် ကယ်တင်ရှင်၏ ခြေတော်နောက်သို့ ဝိုင်းအုံနေသော လူအစုအဝေးတို့အပေါ် ထွန်းလင်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ လက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ရဗ္ဗိတို့သည် အလွန်ပါးနပ်သော ဟန်ဖြင့်၊ ဤဆရာအသစ် သင်ကြားသော အယူဝါဒအသစ်များကို လက်မခံရန် လူတို့ကို သတိပေးခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်၏ သီအိုရီများနှင့် ကျင့်စဉ်များသည် ဘိုးဘေးတို့၏ သင်ကြားမှုများနှင့် ဆန့်ကျင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို မိမိတို့ဘာသာ နားလည်အောင် ကြိုးစားမည့်အစား၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ဖာရိရှဲတို့ သင်ကြားသောအရာကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ပြုမည့်အစား ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်ချုပ်သူများကို ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ရိုးရာအစဉ်အလာများကို စောင့်ထိန်းနိုင်ရန် သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ များစွာသောသူတို့သည် စိတ်ထဲတွင် ထိခိုက်ခံစားရပြီး ယုံကြည်လုနီးနီး ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်အတိုင်း မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသဖြင့် ခရစ်တော်၏ ဘက်တော်သားအဖြစ် မသတ်မှတ်ခံခဲ့ရပေ။ အလင်းသည် မှောင်မိုက်သဖွယ် ထင်ရသည်အထိ စာတန်သည် သူ၏ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်မှုများကို တင်ပြခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် များစွာသောသူတို့သည် ဝိညာဉ်၏ ကယ်တင်ခြင်း ဖြစ်စေမည့် သမ္မာတရားကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

To those busy towns about the Sea of Galilee, heaven’s richest
blessings had been freely offered. Day after day the Prince of life
had gone in and out among them. The glory of God, which prophets
and kings had longed to see, had shone upon the multitudes that
thronged the Saviour’s steps. Yet they had refused the heavenly Gift.
With a great show of prudence the rabbis had warned the people against receiving the new doctrines taught by this new teacher;
for His theories and practices were contrary to the teachings of the
fathers. The people gave credence to what the priests and Pharisees taught, in place of seeking to understand the word of God for
Last Journey From Galilee 427
themselves. They honored the priests and rulers instead of honoring
God, and rejected the truth that they might keep their own traditions.
Many had been impressed and almost persuaded; but they did not
act upon their convictions, and were not reckoned on the side of
Christ. Satan presented his temptations, until the light appeared as
darkness. Thus many rejected the truth that would have proved the
saving of the soul.

စစ်မှန်သော သက်သေခံက “ကြည့်ရှုလော့၊ ငါသည် တံခါးရှေ့မှာ ရပ်၍ ခေါက်လျက်နေ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဗျာဒိတ် ၃:၂၀။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တွင်ပါသော သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏ တမန်များမှတစ်ဆင့် ပေးသော [၄၉၀] သတိပေးချက်၊ ဆုံးမချက်နှင့် တိုက်တွန်းချက်တိုင်းသည် စိတ်နှလုံးတံခါးကို ခေါက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဝင်ခွင့်တောင်းနေသော ယေရှု၏ အသံ ဖြစ်သည်။ ခေါက်သံတိုင်းကို လျစ်လျူရှုလေလေ၊ တံခါးဖွင့်လိုသော စိတ်ဆန္ဒသည် အားနည်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ထိတွေ့မှုများကို ယနေ့ လျစ်လျူရှုလျှင်၊ မနက်ဖြန်တွင် ထိုမျှ အားမကောင်းတော့ပေ။ စိတ်နှလုံးသည် ထိတွေ့နိုင်စွမ်း လျော့နည်းလာပြီး၊ ဘဝ၏ တိုတောင်းမှုနှင့် နောက်ကွယ်ရှိ ကြီးမားသော ထာဝရကာလအပေါ် ဘေးအန္တရာယ်ရှိသော သတိမဲ့မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားတတ်သည်။ တရားစီရင်ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အပြစ်စီရင်ခံရခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့ မှားယွင်းခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သမ္မာတရားမှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်း လေ့လာရန်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားသော အခွင့်အရေးများကို လျစ်လျူရှုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်။

The True Witness says, “Behold, I stand at the door, and knock.”
Revelation 3:20. Every warning, reproof, and entreaty in the word
of God or through His messengers is a knock at the door of the [490]
heart. It is the voice of Jesus asking for entrance. With every
knock unheeded, the disposition to open becomes weaker. The
impressions of the Holy Spirit if disregarded today, will not be as
strong tomorrow. The heart becomes less impressible, and lapses
into a perilous unconsciousness of the shortness of life, and of the
great eternity beyond. Our condemnation in the judgment will not
result from the fact that we have been in error, but from the fact that
we have neglected heaven-sent opportunities for learning what is
truth.

တမန်တော်များကဲ့သို့ပင်၊ တပည့်တော် ၇၀ တို့သည်လည်း သူတို့၏ သာသနာလုပ်ငန်းအတွက် တံဆိပ်အဖြစ် သဘာဝလွန် ဆုကျေးဇူးများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အလုပ် ပြီးဆုံးသောအခါ၊ “သခင်၊ နာမတော်အားဖြင့် နတ်ဆိုးတို့သည်ပင် အကျွန်ုပ်တို့အား ဝပ်တွားကြပါ၏” ဟု ဝမ်းမြောက်စွာ လျှောက်ထားကြ၏။ ယေရှုကလည်း “စာတန်သည် လျှပ်စစ်ပြက်သကဲ့သို့ ကောင်းကင်က ကျသည်ကို ငါမြင်ပြီ” ဟု ပြန်လည် မိန့်ကြားခဲ့သည်။

Like the apostles, the seventy had received supernatural endowments as a seal of their mission. When their work was completed,
they returned with joy, saying, “Lord, even the devils are subject
unto us through Thy name.” Jesus answered, “I beheld Satan as
lightning fall from heaven.”

အတိတ်နှင့် အနာဂတ်၏ မြင်ကွင်းများကို ယေရှု၏ စိတ်ထဲတွင် ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ လုစီဖာသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ပထမဦးဆုံး နှင်ထုတ်ခံရပုံကို ကိုယ်တော် မြင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ခံစားရမည့် ပြင်းထန်သော ဒုက္ခဝေဒနာ မြင်ကွင်းများကို မျှော်ကြည့်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် လောကသားအားလုံးရှေ့၌ လှည့်ဖြားသူ၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ဖွင့်ချခံရမည် ဖြစ်သည်။ ပျောက်ဆုံးနေသော လူသားမျိုးနွယ်၏ ရွေးနှုတ်ခြင်းသည် ထာဝရအတွက် အတည်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့်၊ စာတန် လှုံ့ဆော်မည့် စွပ်စွဲချက်များ၊ လှည့်ဖြားမှုများ၊ အတုအယောင်များမှ ကောင်းကင်ဘုံသည် ထာဝရ ဘေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသော “အမှုပြီးပြီ” (ယောဟန် ၁၉:၃၀) ဟူသော အော်ဟစ်သံကို ကိုယ်တော် ကြားခဲ့သည်။

The scenes of the past and the future were presented to the mind
of Jesus. He beheld Lucifer as he was frst cast out from the heavenly
places. He looked forward to the scenes of His own agony, when
before all the worlds the character of the deceiver should be unveiled.
He heard the cry, “It is fnished” (John 19:30), announcing that the
redemption of the lost race was forever made certain, that heaven
was made eternally secure against the accusations, the deceptions,
the pretensions, that Satan would instigate.

ပြင်းထန်သော ဒုက္ခနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းရှိသော ကာလ်ဗာရီ၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ကျော်လွန်၍၊ ယေရှုသည် ကြီးမားသော နောက်ဆုံးနေ့ရက်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့တွင် မိုးကောင်းကင်၏ တန်ခိုးမင်းသည် သူ၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့် ကြာရှည်စွာ ပျက်စီးနေသော ဤမြေကြီးပေါ်တွင် သူ၏ ပျက်စီးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် မကောင်းမှု၏ အလုပ် ထာဝရ ပြီးဆုံးသွားခြင်းနှင့်၊ ဘုရားသခင်၏ ငြိမ်သက်ခြင်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပြည့်လျှံစေခြင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

Beyond the cross of Calvary, with its agony and shame, Jesus
looked forward to the great fnal day, when the prince of the power
of the air will meet his destruction in the earth so long marred by
his rebellion. Jesus beheld the work of evil forever ended, and the
peace of God flling heaven and earth.
428 The Desire of Ages

ယခုမှစ၍ ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များသည် စာတန်ကို အောင်နိုင်ပြီးသား ရန်သူအဖြစ် ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ယေရှုသည် သူတို့အတွက် အောင်ပွဲကို ရယူပေးလိမ့်မည်။ ထိုအောင်ပွဲကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် လက်ခံရန် ကိုယ်တော် အလိုရှိတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်က “ကြည့်ရှုလော့၊ မြွေနှင့် ကင်းမြီးကောက်တို့ကို နင်းရသောအခွင့်ကိုလည်းကောင်း၊ ရန်သူ၏ တန်ခိုးရှိသမျှကို နိုင်သောအခွင့်ကိုလည်းကောင်း သင်တို့အား ငါပေး၏။ သင်တို့ကို ညှဉ်းဆဲနိုင်သော အရာတစ်စုံတစ်ခုမျှ မရှိ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Henceforward Christ’s followers were to look upon Satan as a
conquered foe. Upon the cross, Jesus was to gain the victory for
them; that victory He desired them to accept as their own. “Behold,”
He said, “I give unto you power to tread on serpents and scorpions,
and over all the power of the enemy: and nothing shall by any means
hurt you.”

သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အနန္တတန်ခိုးတော်သည် နောင်တရသော ဝိညာဉ်တိုင်း၏ အကာအကွယ် ဖြစ်သည်။ နောင်တရခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်၏ စောင့်ရှောက်မှုကို တောင်းခံသောသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ ခရစ်တော်သည် ရန်သူ၏ တန်ခိုးအောက်သို့ ကျရောက်ရန် ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ ကယ်တင်ရှင်သည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းနှင့် စမ်းသပ်ခြင်း ခံရသူများ၏ အနားတွင် ရှိနေသည်။ ကိုယ်တော်နှင့်အတူရှိလျှင် ရှုံးနိမ့်ခြင်း၊ ဆုံးရှုံးခြင်း၊ မဖြစ်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အရေးနိမ့်ခြင်းဟူသည် မရှိနိုင်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့အား ခွန်အားပေးသော အရှင်အားဖြင့် ခပ်သိမ်းသောအမှုတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ တတ်စွမ်းနိုင်ကြသည်။ [၄၉၁] [၄၉၂] [၄၉၃] စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းနှင့် စမ်းသပ်ခြင်းများ လာသောအခါ၊ အခက်အခဲအားလုံးကို ဖြေရှင်းရန် စောင့်မနေဘဲ၊ သင်၏ ကူညီသူ ယေရှုကို မျှော်ကြည့်လော့။

The omnipotent power of the Holy Spirit is the defense of every
contrite soul. Not one that in penitence and faith has claimed His
protection will Christ permit to pass under the enemy’s power. The
Saviour is by the side of His tempted and tried ones. With Him there
can be no such thing as failure, loss, impossibility, or defeat; we can
do all things through Him who strengthens us. When temptations
[491] and trials come, do not wait to adjust all the diffculties, but look to
[492]
[493]
Jesus, your helper.

စာတန်၏ တန်ခိုးအကြောင်းကို အလွန်အကျွံ တွေးတောပြီး ပြောဆိုနေသော ခရစ်ယာန်များ ရှိကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ရန်သူအကြောင်းကို တွေးကြသည်၊ သူ၏အကြောင်းကို ဆုတောင်းကြသည်၊ သူ၏အကြောင်းကို ပြောကြသဖြင့်၊ သူတို့၏ စိတ်ကူးထဲတွင် သူသည် ပို၍ ပို၍ ကြီးမားလာသည်။ စာတန်သည် အားကြီးသော သတ္တဝါဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ မကောင်းသောသူကို နှင်ထုတ်ခဲ့သော အင်အားကြီးမားသော ကယ်တင်ရှင် ကျွန်ုပ်တို့၌ ရှိသည့်အတွက် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းကြပါစို့။ ကျွန်ုပ်တို့က သူ၏ တန်ခိုးကို ချီးမြှောက်သောအခါ စာတန်သည် ဝမ်းသာတတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ယေရှုအကြောင်းကို မပြောကြသနည်း? အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးနှင့် မေတ္တာတော်ကို မချီးမြှောက်ကြသနည်း?

There are Christians who think and speak altogether too much
about the power of Satan. They think of their adversary, they pray
about him, they talk about him, and he looms up greater and greater
in their imagination. It is true that Satan is a powerful being; but,
thank God, we have a mighty Saviour, who cast out the evil one
from heaven. Satan is pleased when we magnify his power. Why
not talk of Jesus? Why not magnify His power and His love?

အထက်ဘုံရှိ ပလ္လင်တော်ကို ဝန်းရံထားသော ကတိတော်၏ သက်တံသည် “ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ယုံကြည်သောသူအပေါင်းတို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ မရောက်၊ ထာဝရအသက်ကို ရစေခြင်းငှါ၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ တစ်ပါးတည်းသော သားတော်ကို စွန့်တော်မူသည်တိုင်အောင် လောကီသားတို့ကို ချစ်တော်မူ၏” (ယောဟန် ၃:၁၆) ဟူသော ထာဝရ သက်သေခံချက် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မကောင်းမှုနှင့် တိုက်လှန်နေသော ကိုယ်တော်၏ လူစုကို ဘယ်တော့မျှ စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ကြောင်း စကြဝဠာအား သက်သေခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပလ္လင်တော် တည်ရှိနေသရွေ့ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ခွန်အားနှင့် အကာအကွယ် ရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံချက် ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

The rainbow of promise encircling the throne on high is an
everlasting testimony that “God so loved the world, that He gave
His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should
not perish, but have everlasting life.” John 3:16. It testifes to the
universe that God will never forsake His people in their struggle
with evil. It is an assurance to us of strength and protection as long
as the throne itself shall endure.

ယေရှုက ဆက်၍ “သို့သော်လည်း နတ်ဆိုးတို့သည် သင်တို့၌ ဝပ်တွားသည်ကို အားရဝမ်းမြောက်ခြင်း မရှိကြနှင့်။ သင်တို့၏ အမည်သည် ကောင်းကင်စာရင်း၌ ရေးထားလျက် ရှိသည်ကို အားရဝမ်းမြောက်ခြင်း ရှိကြလော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ တန်ခိုးရရှိခြင်းအပေါ်တွင် ဝမ်းမမြောက်ကြနှင့်၊ ထိုသို့ပြုလျှင် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုရခြင်းကို မျက်ကွယ်ပြုမိသွားနိုင်သည်။ မိမိကိုယ်ကို အားကိုးသောစိတ် ဝင်လာပြီး၊ သင်၏ သခင်၏ ဝိညာဉ်တော်နှင့် ခွန်အား၌ မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် လုပ်ဆောင်မိခြင်းမှ သတိပြုလော့။ အလုပ်တွင် အောင်မြင်မှု အနည်းငယ် ရရှိလျှင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူလိုသောစိတ်သည် အစဉ်အသင့် ရှိနေတတ်သည်။ မိမိကိုယ်ကို မြှောက်စားခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်း ခံရသဖြင့်၊ အရာခပ်သိမ်းတွင် ဘုရားသခင်သည်သာ အဓိကဖြစ်သည်ဟူသော အထင်အမြင်မျိုးကို အခြားသူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မဖြစ်စေတော့ပေ။ တမန်တော်ပေါလုက “ငါသည် အားနည်းသောအခါ တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏” ဟု ဆိုသည်။ ၂ ကောရိန္သု ၁၂:၁၀။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းချက်ကို သိမြင်သောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့၌ မရှိသော တန်ခိုးတော်ကို မှီခိုတတ်လာကြသည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် ကျွန်ုပ်တို့တွင် တာဝန်ရှိသည်ဟူသော အစဉ်အမြဲ သတိရှိနေခြင်းထက် စိတ်နှလုံးကို မည်သည့်အရာကမျှ ပို၍ ခိုင်မာစွာ မကိုင်စွဲနိုင်ပေ။ ခရစ်တော်၏ ခွင့်လွှတ်သော မေတ္တာကို ခံစားရခြင်းထက် အကျင့်စာရိတ္တ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော လှုံ့ဆော်မှုများဆီသို့ မည်သည့်အရာကမျှ ထိုမျှ ပြည့်စုံစွာ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။

Jesus added, “Notwithstanding in this rejoice not, that the spirits
are subject unto you; but rather rejoice, because your names are
written in heaven.” Rejoice not in the possession of power, lest
you lose sight of your dependence upon God. Be careful lest selfsuffciency come in, and you work in your own strength, rather than
in the spirit and strength of your Master. Self is ever ready to take
the credit if any measure of success attends the work. Self is flattered
and exalted, and the impression is not made upon other minds that
God is all and in all. The apostle Paul says, “When I am weak,
then am I strong.” 2 Corinthians 12:10. When we have a realization
Last Journey From Galilee 429
of our weakness, we learn to depend upon a power not inherent.
Nothing can take so strong a hold on the heart as the abiding sense
of our responsibility to God. Nothing reaches so fully down to the
deepest motives of conduct as a sense of the pardoning love of Christ.

ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်သွယ်ကြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ လူသားချင်းများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ရန် ခွန်အားပေးသည့် ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝကြလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ခရစ်တော်အားဖြင့် သင်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်နွှယ်ပြီး ကောင်းကင်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်လာသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်လော့။ သင်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ထက် မြင့်ရာသို့ မျှော်ကြည့်နေစဉ်တွင် လူသားတို့၏ အားနည်းခြင်းကို အစဉ်အမြဲ ခံစားသိရှိနေလိမ့်မည်။ သင်သည် မိမိကိုယ်ကို ချစ်မြတ်နိုးစိတ် နည်းပါးလေလေ၊ သင်၏ ကယ်တင်ရှင်၏ ထူးကဲသာလွန်မှုကို ပိုမိုထင်ရှားပြည့်စုံစွာ နားလည်သဘောပေါက်လေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်သည် အလင်းနှင့် တန်ခိုး၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဆက်သွယ်လေလေ၊ သင့်အပေါ်သို့ ပိုမိုကြီးမားသော အလင်းသည် ကျရောက်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်အတွက် အမှုတော်ဆောင်ရန် ပိုမိုကြီးမားသော တန်ခိုးကို သင်ပိုင်ဆိုင်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ သင်သည် ဘုရားသခင်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ကြောင်း၊ ခရစ်တော်နှင့်လည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်မိသားစု တစ်ခုလုံးနှင့်လည်းကောင်း တစ်သားတည်း ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်းမြောက်လော့။

We are to come in touch with God, then we shall be imbued with
His Holy Spirit, that enables us to come in touch with our fellow
men. Then rejoice that through Christ you have become connected
with God, members of the heavenly family. While you look higher
than yourself, you will have a continual sense of the weakness of
humanity. The less you cherish self, the more distinct and full will
be your comprehension of the excellence of your Saviour. The more
closely you connect yourself with the source of light and power, the
greater light will be shed upon you, and the greater power will be
yours to work for God. Rejoice that you are one with God, one with
Christ, and with the whole family of heaven.

တပည့်တော် ခုနစ်ဆယ်တို့သည် ခရစ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်များကို နားထောင်နေစဉ်တွင်၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ရှင်သန်နေသော လက်တွေ့ဘဝများကို စွဲထင်စေပြီး ဝိညာဉ်၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် သမ္မာတရားကို ရေးသားနေတော်မူ၏။ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူအပေါင်းအသင်းများ ဝိုင်းရံနေသော်လည်း၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ သီးခြားပုန်းကွယ်နေသကဲ့သို့ ရှိကြသည်။

As the seventy listened to the words of Christ, the Holy Spirit [494]
was impressing their minds with living realities, and writing truth
upon the tablets of the soul. Though multitudes surrounded them,
they were as though shut in with God.

သူတို့သည် ထိုအချိန်၏ မှုတ်သွင်းခြင်းကို ရရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယေရှု သိရှိတော်မူသောအခါ “ဝိညာဉ်တော်၌ ဝမ်းမြောက်သဖြင့်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အစိုးရတော်မူသော အဖ၊ ကိုယ်တော်သည် ပညာရှိသောသူ၊ သတိရှိသောသူတို့အား ဤအရာများကို ဝှက်ထား၍ သူငယ်တို့အား ဖော်ပြတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ အဖကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ကျွန်ုပ်ချီးမွမ်းပါ၏။ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းမှာ အလိုတော်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပါ၏။ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို အဖသည် ကျွန်ုပ်၌ အပ်နှံတော်မူပြီ။ ခမည်းတော်မှတစ်ပါး အဘယ်သူမျှ သားတော်ကို မသိ။ သားတော်နှင့် သားတော်သည် ဖော်ပြလိုသောသူမှတစ်ပါး အဘယ်သူမျှ ခမည်းတော်ကို မသိဟု မိန့်တော်မူ၏။”

Knowing that they had caught the inspiration of the hour, Jesus
“rejoiced in spirit, and said, I thank Thee, O Father, Lord of heaven
and earth, that Thou hast hid these things from the wise and prudent,
and hast revealed them unto babes: even so, Father; for so it seemed
good in Thy sight. All things are delivered to Me of My Father: and
no man knoweth who the Son is, but the Father, and who the Father
is, but the Son, and he to whom the Son will reveal Him.”

လောက၏ ဂုဏ်သရေရှိသူများ၊ ပညာရှိနှင့် ကြီးမြတ်သူဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသူများသည် သူတို့၏ ကြွားဝါသော ဉာဏ်ပညာရှိသော်လည်း ခရစ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ လူသားတစ်ဦးအဖြစ် ခံယူခဲ့သော နှိမ့်ချမှုအားဖြင့်လည်းကောင်း တရားစီရင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တံငါသည်များနှင့် အခွန်ခံများအား မျက်စိနှင့်မမြင်နိုင်သော အရှင်ကို မြင်နိုင်သောအခွင့် ပေးထားခဲ့သည်။ တပည့်တော်များသည်ပင် ယေရှု ဖော်ပြလိုသော အရာအားလုံးကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ အခါအားလျော်စွာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုး၌ အပ်နှံသောအခါ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများမှာ လင်းလက်တောက်ပလာခဲ့သည်။ လူသားတို့၏ ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော တန်ခိုးကြီးတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လာကြသည်။

The honored men of the world, the so-called great and wise men,
with all their boasted wisdom, could not comprehend the character
of Christ. They judged Him from outward appearance, from the
humiliation that came upon Him as a human being. But to fshermen and publicans it had been given to see the Invisible. Even the
disciples failed of understanding all that Jesus desired to reveal to
them; but from time to time, as they surrendered themselves to the
Holy Spirit’s power, their minds were illuminated. They realized
that the mighty God, clad in the garb of humanity, was among them.

ဤအသိပညာသည် ပညာရှိနှင့် သတိရှိသူတို့၌ မရှိသော်လည်း၊ ဤနှိမ့်ချသော သူတို့အား ဖော်ပြထားခြင်းကြောင့် ယေရှု ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာများကို တင်ပြပြီး မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိ၏ အပြစ်ဖြေခြင်းအမှုတို့၌ အသုံးချပုံကို ပြသတော်မူသောအခါ၊ သူတို့သည် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နိုးထလာပြီး ကောင်းကင်လေထုထဲသို့ ချီးမြှောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ပရောဖက်တို့ ပြောကြားခဲ့သော ဝိညာဉ်ရေးရာ အမှန်တရားများကို မူရင်းရေးသားသူများထက်ပင် သူတို့က ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ နောင်တွင် သူတို့သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာများကို ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဖာရိရှဲတို့၏ အယူဝါဒများအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ သေဆုံးသွားသော ပညာရှိတို့၏ ပြောဆိုချက်များအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်ထံမှ လာသော ဗျာဒိတ်တော်သစ်အဖြစ် ဖတ်ရှုကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် “လောကသားတို့သည် မမြင်၊ မသိသောကြောင့် မခံယူနိုင်သောသူကို မြင်ကြ၏။ သို့သော် သင်တို့သည် ထိုသူကို သိကြ၏။ အကြောင်းမူကား ထိုသူသည် သင်တို့နှင့်အတူ နေတော်မူ၍ သင်တို့အထဲ၌ ရှိတော်မူမည်” (ယောဟန် ၁၄:၁၇) ဆိုသည့်အတိုင်း ကိုယ်တော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

Jesus rejoiced that though this knowledge was not possessed by the
wise and prudent, it had been revealed to these humble men. Often
as He had presented the Old Testament Scriptures, and showed their
430 The Desire of Ages
application to Himself and His work of atonement, they had been
awakened by His Spirit, and lifted into a heavenly atmosphere. Of
the spiritual truths spoken by the prophets they had a clearer understanding than had the original writers themselves. Hereafter they
would read the Old Testament Scriptures, not as the doctrines of the
scribes and Pharisees, not as the utterances of wise men who were
dead, but as a new revelation from God. They beheld Him “whom
the world cannot receive, because it seeth Him not, neither knoweth
Him: but ye know Him; for He dwelleth with you, and shall be in
you.” John 14:17.

ကျွန်ုပ်တို့သည် သမ္မာတရားကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ စိတ်နှလုံးကို နူးညံ့စေပြီး ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သည် အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်းနှင့် မာနထောင်လွှားခြင်းတို့မှ စင်ကြယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သိမ်းပိုက်ထားသမျှသောအရာများကို ဖယ်ရှားကာ ခရစ်တော်ကို စိတ်နှလုံးအတွင်း၌ နန်းတင်ရမည်ဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ သိပ္ပံပညာသည် အပြစ်ဖြေခြင်းအမှုကို နားလည်ရန် အလွန်ပင် ကန့်သတ်ချက်ရှိလွန်းသည်။ ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်သည် အလွန်ကျယ်ပြောလှသဖြင့် ဒဿနိကဗေဒဖြင့် မရှင်းပြနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့်ပင် နားမလည်နိုင်သော နက်နဲသောအရာအဖြစ် အစဉ်အမြဲ တည်ရှိနေလိမ့်မည်။ ကယ်တင်ခြင်းသိပ္ပံကို ရှင်းပြ၍မရသော်လည်း တွေ့ကြုံခံစားမှုဖြင့် သိရှိနိုင်သည်။ မိမိ၏ အပြစ်ရှိမှုကို မြင်သူသာလျှင် ကယ်တင်ရှင်၏ တန်ဖိုးရှိမှုကို သိမြင်နိုင်သည်။

The only way in which we can gain a more perfect apprehension
of truth is by keeping the heart tender and subdued by the Spirit of
Christ. The soul must be cleansed from vanity and pride, and vacated
of all that has held it in possession, and Christ must be enthroned
within. Human science is too limited to comprehend the atonement.
The plan of redemption is so far-reaching that philosophy cannot
[495] explain it. It will ever remain a mystery that the most profound
reasoning cannot fathom. The science of salvation cannot be explained; but it can be known by experience. Only he who sees his
own sinfulness can discern the preciousness of the Saviour.

ယေရှုသည် ဂါလိလဲပြည်မှ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကြွတော်မူစဉ် သွန်သင်ခဲ့သော သင်ခန်းစာများသည် သြဝါဒနှင့် ပြည့်စုံလှသည်။ လူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နားထောင်ကြသည်။ ဂါလိလဲပြည်၌ကဲ့သို့ပင် ပေရိပြည်ရှိ လူများသည် ယုဒပြည်ရှိလူများထက် ယုဒဘာသာရေး အစွဲအလမ်း နည်းပါးကြသဖြင့် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုံ့ပြန်မှုရရှိခဲ့သည်။

Full of instruction were the lessons which Christ taught as He
slowly made His way from Galilee toward Jerusalem. Eagerly the
people listened to His words. In Perea as in Galilee the people
were less under the control of Jewish bigotry than in Judea, and His
teaching found a response in their hearts.

အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးလများအတွင်း ခရစ်တော်၏ ပုံပမာများစွာကို မိန့်ကြားခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ပိုမိုခါးသီးစွာ လိုက်လံနှောင့်ယှက်ကြသဖြင့်၊ သူတို့အပေါ် ပေးသော သတိပေးချက်များကို ကိုယ်တော်က ပုံဆောင်ချက်များဖြင့် ဖုံးကွယ်၍ မိန့်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ဆိုလိုရင်းကို မမှားနိုင်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ စကားတော်များထဲတွင် ကိုယ်တော်ကို စွပ်စွဲရန် အကြောင်းအချက် တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ဖာရိရှဲနှင့် အခွန်ခံတို့၏ ပုံပမာတွင် “အို ဘုရားသခင်၊ ကျွန်ုပ်သည် အခြားသောသူတို့ကဲ့သို့ မဟုတ်သည့်အတွက် ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပါ၏” ဟူသော မိမိကိုယ်ကိုယ် အဟုတ်ထင်သည့် ဆုတောင်းချက်နှင့် “အပြစ်ရှိသော ကျွန်ုပ်ကို သနားတော်မူပါ” (လုကာ ၁၈:၁၁၊ ၁၃) ဟူသော နောင်တရသူ၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ခရစ်တော်သည် ယုဒလူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ပြစ်တင်မောင်နှံခဲ့သည်။ အသီးမသီးသော သင်္ဘောသဖန်းပင်နှင့် ကြီးမားသော စားပွဲတော် ပုံဆောင်ချက်များအားဖြင့် နောင်တမရသော လူမျိုးအပေါ် ကျရောက်တော့မည့် ပျက်စီးခြင်းကို ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့သည်။

During these last months of His ministry, many of Christ’s parables were spoken. The priests and rabbis pursued Him with ever-increasing bitterness, and His warnings to them He veiled in symbols.
They could not mistake His meaning, yet they could fnd in His
words nothing on which to ground an accusation against Him. In the
parable of the Pharisee and the publican, the self-suffcient prayer,
“God, I thank Thee that I am not as the rest of men,” stood out in
sharp contrast to the penitent’s plea, “Be merciful to me the sinner.”
Luke 18:11, 13, R. V., margin. Thus Christ rebuked the hypocrisy of
the Jews. And under the fgures of the barren fg tree and the great
supper He foretold the doom about to fall upon the impenitent nation.

ဧဝံဂေလိပွဲတော် ဖိတ်ကြားချက်ကို မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့ကြသူများသည် “ငါဆိုသည်ကား၊ ဖိတ်ထားသော ထိုသူတစ်ယောက်မျှ ငါ၏ စားပွဲကို မြည်းစမ်းရမည်မဟုတ်” (လုကာ ၁၄:၂၄) ဟူသော သတိပေးစကားကို ကြားခဲ့ရသည်။

Those who had scornfully rejected the invitation to the gospel feast
Last Journey From Galilee 431
heard His warning words: “I say unto you, That none of those men
which were bidden shall taste of My supper.” Luke 14:24.

တပည့်တော်များအား ပေးသနားသော သွန်သင်ချက်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဇွဲမလျှော့သော မုဆိုးမပုံပမာနှင့် သန်းခေါင်ယံ၌ မုန့်တောင်းသော သူငယ်ချင်းပုံပမာတို့သည် “တောင်းကြလော့၊ တောင်းလျှင်ရမည်။ ရှာကြလော့၊ ရှာလျှင်တွေ့မည်။ တံခါးကို ခေါက်ကြလော့၊ ခေါက်လျှင်ဖွင့်ပေးမည်” (လုကာ ၁၁:၉) ဟူသော စကားတော်ကို ပိုမိုလေးနက်စေသည်။ သူတို့၏ တုန်လှုပ်နေသော ယုံကြည်ခြင်းသည်လည်း “ဘုရားသခင်သည် မိမိရွေးချယ်သောသူတို့သည် နေ့ညမပြတ် အော်ဟစ်ကြလျှင်၊ သူတို့အတွက် တရားမစီရင်ဘဲ နေတော်မူမည်လော။ သူတို့အပေါ်၌ သည်းခံတော်မူသော်လည်း၊ သူတို့အား အလျင်အမြန် တရားစီရင်ပေးတော်မူမည်ဟု ငါဆိုသည်” (လုကာ ၁၈:၇၊ ၈) ဟူသော ခရစ်တော်၏ စကားတော်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရခြင်းဖြင့် ခိုင်ခံ့လာတတ်သည်။

Very precious was the instruction given to the disciples. The
parable of the importunate widow and the friend asking for bread at
midnight gave new force to His words, “Ask, and it shall be given
you; seek, and ye shall fnd; knock, and it shall be opened unto you.”
Luke 11:9. And often their wavering faith was strengthened by the
memory that Christ had said, “Shall not God do justice for His elect,
which cry to Him day and night, and He is long-suffering over them?
I say unto you, that He will do them justice speedily.” Luke 18:7, 8,
R. V., margin.

ပျောက်သောသိုးပုံပမာကို ခရစ်တော်သည် ထပ်မံမိန့်ကြားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ပျောက်သော ငွေဒင်္ဂါးနှင့် ပျောက်သောသားတို့အကြောင်းကို ပြောပြခြင်းဖြင့် ထိုသင်ခန်းစာကို ပိုမိုလေးနက်စေခဲ့သည်။ ထိုသင်ခန်းစာများ၏ အင်အားကို တပည့်တော်များသည် ထိုအချိန်တွင် အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော် ဆင်းသက်လာပြီးနောက် လူမျိုးခြားတို့ စုရုံးလာခြင်းနှင့် ယုဒလူတို့၏ မနာလိုသော ဒေါသကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ပျောက်သောသား သင်ခန်းစာကို ပိုမိုနားလည်လာကြပြီး ခရစ်တော်၏ စကားတော်ဖြစ်သော “ငါတို့သည် ပျော်ပွဲခံ၍ ဝမ်းမြောက်သင့်သည်”၊ “အကြောင်းမူကား၊ ဤငါ့သားသည် သေရာမှ ရှင်ပြန်ပြီ၊ ပျောက်ရာမှ ပြန်တွေ့ပြီ” (လုကာ ၁၅:၃၂၊ ၂၄) ဟူသော စကားတော်၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ဝင်စားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သခင်ဘုရား၏ နာမတော်၌ ထွက်ခွာသွားကြစဉ် ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ ဤနောက်ဆုံး ခရီးစဉ်တွင် မိန့်ကြားခဲ့သော ကိုယ်တော်၏ မှာကြားချက်ကို ပြန်လည်ရွတ်ဆိုခြင်းဖြင့် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ခိုင်ခံ့စေခဲ့ကြသည်။ “သိုးစုငယ်၊ မကြောက်ကြနှင့်။ သင်တို့အဖသည် နိုင်ငံတော်ကို သင်တို့အား ပေးလိုသော စေတနာစိတ်ရှိတော်မူ၏။ သင်တို့၌ ရှိသမျှကို ရောင်း၍ စွန့်ကြဲကြလော့။ မဟောင်းနွမ်းနိုင်သော အိတ်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ သူခိုးမချဉ်းကပ်၊ ပိုးရွမဖျက်ဆီးရာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ မကုန်မခန်းနိုင်သော ဘဏ္ဍာကိုလည်းကောင်း ပြင်ဆင်ကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့၏ ဘဏ္ဍာရှိရာအရပ်၌ သင်တို့၏ စိတ်နှလုံး ရှိလိမ့်မည်။” (လုကာ ၁၂:၃၂-၃၄)။

The beautiful parable of the lost sheep Christ repeated. And He
carried its lesson still farther, as He told of the lost piece of silver
and the prodigal son. The force of these lessons the disciples could
not then fully appreciate; but after the outpouring of the Holy Spirit,
as they saw the ingathering of the Gentiles and the envious anger
of the Jews, they better understood the lesson of the prodigal son,
and could enter into the joy of Christ’s words, “It was meet that we
should make merry, and be glad;” “for this my son was dead, and is [496]
alive again; he was lost, and is found.” Luke 15:32, 24. And as they
went out in their Master’s name, facing reproach and poverty and
persecution, they often strengthened their hearts by repeating His
injunction, spoken on this last journey, “Fear not, little flock; for it
is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Sell that ye
have, and give alms; provide yourselves bags which wax not old, a
treasure in the heavens that faileth not, where no thief approacheth,
neither moth corrupteth. For where your treasure is, there will your
heart be also.” Luke 12:32-34.