အခန်း (၅၁) — အသက်၏အလင်း

 

အခန်း (၅၁) — "အသက်၏အလင်း"

ဤအခန်းသည် ယောဟန် ၈:၁၂-၅၉ နှင့် ယောဟန် ၉ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

"တစ်ဖန် ယေရှုသည် လူတို့အား မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ ငါသည် ဤလောက၏ အလင်းဖြစ်၏။ ငါ့နောက်သို့ လိုက်သောသူသည် မှောင်မိုက်၌ မသွားလာ၊ အသက်၏ အလင်းကို ရလိမ့်မည်။"

[463] Chapter 51—“The Light of Life”
This chapter is based on John 8:12-59; John 9.
“Then spake Jesus again unto them, saying, I am the light of the
world: he that followeth Me shall not walk in darkness, but shall
have the light of life.”

ဤစကားကို မိန့်တော်မူစဉ် ယေရှုသည် တဲတော်ပွဲ (Feast of Tabernacles) နှင့် အထူးပတ်သက်သော ဗိမာန်တော်ရင်ပြင်တွင် ရှိနေသည်။ ထိုရင်ပြင်၏ အလယ်တွင် အလွန်ကြီးမားသော မီးတိုင်များကို ထောက်ကူထားသော မြင့်မားသော တိုင်ကြီး နှစ်တိုင် ရှိသည်။ ညနေပိုင်း ယဇ်ပူဇော်ပြီးနောက် မီးခွက်အားလုံးကို ထွန်းလိုက်သောအခါ ယေရုရှလင်မြို့တစ်ခွင် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်သွားသည်။ ဤအခမ်းအနားသည် တောကန္တာရတွင် ဣသရေလလူမျိုးကို လမ်းပြခဲ့သော အလင်းတိုင်ကို အောက်မေ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မေရှိယ ကြွလာခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်ဟုလည်း ယူဆကြသည်။

When He spoke these words, Jesus was in the court of the temple
specially connected with the services of the Feast of Tabernacles. In
the center of this court rose two lofty standards, supporting lampstands of great size. After the evening sacrifce, all the lamps were
kindled, shedding their light over Jerusalem. This ceremony was in
commemoration of the pillar of light that guided Israel in the desert,
and was also regarded as pointing to the coming of the Messiah.

ညနေပိုင်းတွင် မီးခွက်များ ထွန်းလိုက်သောအခါ ရင်ပြင်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းဖြစ်လာသည်။ ဆံပင်ဖြူသော လူကြီးများ၊ ဗိမာန်တော် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူတို့၏ အုပ်စိုးသူများသည် တူရိယာသံများနှင့် လေဝိလူတို့၏ သီချင်းဆိုသံများနှင့်အတူ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ကခုန်ခြင်းတွင် ပါဝင်ကြသည်။

At evening when the lamps were lighted, the court was a scene of
great rejoicing. Gray-haired men, the priests of the temple and the
rulers of the people, united in the festive dances to the sound of
instrumental music and the chants of the Levites.

ယေရုရှလင်မြို့ကို အလင်းပေးခြင်းအားဖြင့် လူတို့သည် ဣသရေလအမျိုးအပေါ် အလင်းပေးမည့် မေရှိယ ကြွလာခြင်းအတွက် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ဖော်ပြကြသည်။ သို့သော် ယေရှုအတွက်မူ ဤမြင်ကွင်းသည် သာ၍ကျယ်ပြန့်သော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ဗိမာန်တော်၏ တောက်ပသော မီးခွက်များသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းစေသကဲ့သို့၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်း၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ခရစ်တော်သည် လောက၏ မှောင်မိုက်ကို လင်းစေသည်။ သို့သော် ထိုအထိမ်းအမှတ်သည် မပြည့်စုံသေးပေ။ ကိုယ်တော်တိုင် ဖန်ဆင်းထားသော ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမြတ်သော အလင်း (နေ) သည်သာ ကိုယ်တော်၏ သာသနာတော်၏ ဘုန်းအသရေကို ပိုမိုမှန်ကန်စွာ ကိုယ်စားပြုနိုင်သည်။

In the illumination of Jerusalem, the people expressed their hope
of the Messiah’s coming to shed His light upon Israel. But to Jesus
the scene had a wider meaning. As the radiant lamps of the temple
lighted up all about them, so Christ, the source of spiritual light,
illumines the darkness of the world. Yet the symbol was imperfect.
That great light which His own hand had set in the heavens was a
truer representation of the glory of His mission.

နံနက်အချိန်ဖြစ်သည်၊ နေသည် သံလွင်တောင်ပေါ်သို့ ထွက်ပြူလာကာ ၎င်း၏ ရောင်ခြည်များသည် စကျင်ကျောက် နန်းတော်များအပေါ် တောက်ပစွာ ကျရောက်နေပြီး ဗိမာန်တော် နံရံများရှိ ရွှေများကို လင်းစေသောအခါ ယေရှုက ၎င်းကို ညွှန်ပြလျက် "ငါသည် ဤလောက၏ အလင်းဖြစ်၏" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

It was morning; the sun had just risen above the Mount of Olives,
and its rays fell with dazzling brightness on the marble palaces, and
[464] lighted up the gold of the temple walls, when Jesus, pointing to it,
said, “I am the light of the world.”

ဤစကားကို နားထောင်ခဲ့သူ တစ်ဦးသည် နောက်ပိုင်းတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကျမ်းပိုဒ်ဖြင့် ပြန်လည်ရေးသားခဲ့သည် - "ထိုအရှင်၌ အသက်ရှိ၏။ ထိုအသက်သည်လည်း လူတို့၏ အလင်းဖြစ်၏။ အလင်းသည် မှောင်မိုက်၌ ထွန်းလင်း၍ မှောင်မိုက်သည် မသိဘဲနေ၏။" "ဤလောကသို့ ကြွလာသော လူအပေါင်းတို့အား အလင်းကိုပေးသော စစ်မှန်သော အလင်းဖြစ်တော်မူ၏။" (ယောဟန် ၁:၄၊ ၅၊ ၉)။ ယေရှု ကောင်းကင်သို့ တက်ကြွသွားပြီးနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာတွင် ပေတရုသည်လည်း ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော် လမ်းပြမှုဖြင့် ခရစ်တော် အသုံးပြုခဲ့သော အထိမ်းအမှတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ခဲ့သည် - "သာ၍ မြဲမြံသော ပရောဖက်စကားသည် ငါတို့၌ ရှိသေး၏။ မိုးလင်း၍ သင်တို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ သောကြာကြယ် မထွက်မီတိုင်အောင်၊ မှောင်မိုက်သော အရပ်၌ ထွန်းလင်းသော ဆီမီးကို အမှတ်ပြုသကဲ့သို့ ထိုစကားကို အမှတ်ပြုလျှင် ကောင်းပြီ။" (၂ ပေတရု ၁:၁၉)။

By one who listened to these words, they were long afterward
re-echoed in that sublime passage, “In Him was life; and the life
was the light of men. And the light shineth in the darkness; and
the darkness apprehended it not.” “That was the true light, which
lighteth every man that cometh into the world.” John 1:4, 5, R. V.,
402
“The Light of Life” 403
9. And long after Jesus had ascended to heaven, Peter also, writing
under the illumination of the divine Spirit, recalled the symbol Christ
had used: “We have also a more sure word of prophecy; whereunto
ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark
place, until the day dawn, and the daystar arise in your hearts.” 2
Peter 1:19.

ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးအား ထင်ရှားပြသရာတွင် အလင်းသည် အစဉ်အမြဲ ကိုယ်တော် ရှိနေခြင်း၏ အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အစဦး၌ ဖန်ဆင်းသော နှုတ်ကပတ်တော်ကြောင့် မှောင်မိုက်ထဲမှ အလင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အလင်းသည် ဣသရေလ စစ်တပ်ကြီးကို လမ်းပြသော နေ့၌ မိုးတိမ်တိုင်နှင့် ည၌ မီးတိုင်အတွင်း ဖုံးကွယ်ပါရှိခဲ့သည်။ သိနာတောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အလင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တောက်ပခဲ့သည်။ တဲတော်အတွင်းရှိ ကရုဏာတော်ပလ္လင် (Mercy Seat) အပေါ်တွင် အလင်း ကိန်းဝပ်ခဲ့သည်။ ရှောလမုန်မင်းကြီး ဗိမာန်တော် ဆက်ကပ်စဉ်တွင် ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံး အလင်းနှင့် ပြည့်နှက်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်များက သိုးထိန်းများထံ ကယ်တင်ခြင်း သတင်းစကား ယူဆောင်လာစဉ် ဗက်လင်တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် အလင်း ထွန်းလင်းခဲ့သည်။

In the manifestation of God to His people, light had ever been
a symbol of His presence. At the creative word in the beginning,
light had shone out of darkness. Light had been enshrouded in the
pillar of cloud by day and the pillar of fre by night, leading the vast
armies of Israel. Light blazed with awful grandeur about the Lord
on Mount Sinai. Light rested over the mercy seat in the tabernacle.
Light flled the temple of Solomon at its dedication. Light shone
on the hills of Bethlehem when the angels brought the message of
redemption to the watching shepherds.

ဘုရားသခင်သည် အလင်းဖြစ်တော်မူ၏။ "ငါသည် ဤလောက၏ အလင်းဖြစ်၏" ဟူသော စကားဖြင့် ခရစ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လူသားမျိုးနွယ် တစ်ခုလုံးနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ အစဦး၌ "မှောင်မိုက်ထဲက အလင်းကို ထွန်းလင်းစေတော်မူသော" အရှင်မှာ ကိုယ်တော်ပင်ဖြစ်သည်။ (၂ ကောရိန္သု ၄:၆)။ ကိုယ်တော်သည် နေ၊ လနှင့် ကြယ်တို့၏ အလင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အထိမ်းအမှတ်များ၊ ပုံဆောင်ချက်များနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်များအားဖြင့် ဣသရေလအမျိုးအပေါ် ထွန်းလင်းခဲ့သော ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယုဒလူမျိုး တစ်မျိုးတည်းအတွက်သာ အလင်းကို ပေးထားခြင်းမဟုတ်ပေ။ နေရောင်ခြည်သည် ကမ္ဘာမြေ၏ အစွန်အဖျားဆုံး နေရာများအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သကဲ့သို့၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ နေမင်းမှ အလင်းသည် ဝိညာဉ်တိုင်းအပေါ်တွင် ထွန်းလင်းသည်။

God is light; and in the words, “I am the light of the world,”
Christ declared His oneness with God, and His relation to the whole
human family. It was He who at the beginning had caused “the light
to shine out of darkness.” 2 Corinthians 4:6. He is the light of sun
and moon and star. He was the spiritual light that in symbol and type
and prophecy had shone upon Israel. But not to the Jewish nation
alone was the light given. As the sunbeams penetrate to the remotest
corners of the earth, so does the light of the Sun of Righteousness
shine upon every soul.

"ဤလောကသို့ ကြွလာသော လူအပေါင်းတို့အား အလင်းကိုပေးသော စစ်မှန်သော အလင်းဖြစ်တော်မူ၏။" ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကြီးမြတ်သော ဆရာများ၊ ဉာဏ်ကြီးရှင်များနှင့် အံ့ဖွယ်သုတေသန ပြုသူများ ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စကားများသည် အတွေးအခေါ်များကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး ကျယ်ပြန့်သော ဗဟုသုတ နယ်ပယ်များကို ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ ထိုသူများကို သူတို့၏ လူမျိုးအတွက် လမ်းပြသူများနှင့် ကျေးဇူးရှင်များအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ထက် သာ၍မြင့်မြတ်သော အရှင်တစ်ပါး ရှိသည်။ "ထိုအရှင်ကို လက်ခံသမျှသောသူတည်းဟူသော ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို ယုံကြည်သောသူတို့အား၊ ဘုရားသခင်၏ သားဖြစ်ရသော အခွင့်ကို ပေးတော်မူ၏။" "ဘုရားသခင်ကို အဘယ်သူမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း၊ ခမည်းတော်၏ ရင်ခွင်၌ရှိသော တစ်ပါးတည်းသော သားတော်သည် ထင်ရှားစေတော်မူပြီ။" (ယောဟန် ၁:၁၂၊ ၁၈)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် လူသားတို့ မှတ်တမ်းတင်ထားသမျှ ကာလပတ်လုံး ကမ္ဘာ့ကြီးမြတ်သော ဆရာများ၏ သမိုင်းကြောင်းကို လိုက်ကြည့်နိုင်သော်လည်း၊ အလင်းသည် သူတို့ထက် အရင်ရှိနေခဲ့သည်။ နေအဖွဲ့အစည်းရှိ လနှင့် ကြယ်များသည် နေ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်သော အလင်းကြောင့် တောက်ပရသကဲ့သို့၊ ကမ္ဘာ့ကြီးမြတ်သော တွေးခေါ်ရှင်များ၏ သွန်သင်ချက် မှန်ကန်သမျှသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ နေမင်းမှ ရောင်ခြည်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အတွေးအခေါ် ရတနာတိုင်း၊ ဉာဏ်ပညာ လျှပ်စီးတိုင်းသည် လောက၏ အလင်းထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် "အဆင့်မြင့် ပညာရေး" အကြောင်းကို များစွာ ကြားရသည်။ စစ်မှန်သော "အဆင့်မြင့် ပညာရေး" ဟူသည်မှာ "ပညာနှင့် ဗဟုသုတ ရတနာအပေါင်းတို့သည် ဝှက်ထားလျက်ရှိသော" အရှင်မှ ပေးအပ်သော ပညာဖြစ်သည်။ "ထိုအရှင်၌ အသက်ရှိ၏။ ထိုအသက်သည်လည်း လူတို့၏ အလင်းဖြစ်၏။" (ကောလောသဲ ၂:၃၊ ယောဟန် ၁:၄)။ ယေရှုက "ငါ့နောက်သို့ လိုက်သောသူသည် မှောင်မိုက်၌ မသွားလာ၊ အသက်၏ အလင်းကို ရလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

“That was the true light, which lighteth every man that cometh
into the world.” The world has had its great teachers, men of giant
intellect and wonderful research, men whose utterances have stimulated thought, and opened to view vast felds of knowledge; and
these men have been honored as guides and benefactors of their race.
But there is One who stands higher than they. “As many as received
Him, to them gave He power to become the sons of God.” “No man
hath seen God at any time; the only-begotten Son, which is in the
bosom of the Father, He hath declared Him.” John 1:12, 18. We
can trace the line of the world’s great teachers as far back as human
records extend; but the Light was before them. As the moon and the [465]
stars of the solar system shine by the reflected light of the sun, so, as
far as their teaching is true, do the world’s great thinkers reflect the
rays of the Sun of Righteousness. Every gem of thought, every flash
404 The Desire of Ages
of the intellect, is from the Light of the world. In these days we hear
much about “higher education.” The true “higher education” is that
imparted by Him “in whom are hid all the treasures of wisdom and
knowledge.” “In Him was life; and the life was the light of men.”
Colossians 2:3; John 1:4. “He that followeth Me,” said Jesus, “shall
not walk in darkness, but shall have the light of life.”

"ငါသည် ဤလောက၏ အလင်းဖြစ်၏" ဟူသော စကားဖြင့် ယေရှုသည် မိမိကိုယ်ကို မေရှိယအဖြစ် ကြေညာခဲ့သည်။ ယခု ယေရှု သွန်သင်နေသော ဗိမာန်တော်တွင်ပင် လူကြီး ရှုမောင် (Simeon) က ကိုယ်တော်ကို "တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အား အလင်းပေးသော အလင်းဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော် ဣသရေလ၏ ဘုန်းအသရေလည်း ဖြစ်တော်မူ၏" ဟု ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည် (လုကာ ၂:၃၂)။ ထိုစကားဖြင့် သူသည် ဣသရေလ တစ်မျိုးလုံး သိထားသော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ကိုယ်တော်နှင့် ယှဉ်၍ ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ပရောဖက် ဟေရှာယအားဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က "သင်သည် ယာကုပ်အမျိုးအနွယ်တို့ကို ထူထောင်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ဘေးလွတ်သော ဣသရေလလူတို့ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ခြင်းငှာလည်းကောင်း ငါ့အစေခံဖြစ်သည်မှာ အလွန်သေးသောအမှု ဖြစ်၏။ မြေကြီးအဆုံးတိုင်အောင် ငါ၏ ကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးရောက်စေခြင်းငှာ၊ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့ လင်းစရာဖို့ သင့်ကို ငါခန့်ထား၏" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၄၉:၆)။ ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် မေရှိယကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်ကြသဖြင့်၊ ယေရှုက "ငါသည် ဤလောက၏ အလင်းဖြစ်၏" ဟု မိန့်ဆိုသောအခါ၊ ကိုယ်တော်သည် ကတိထားတော်မူသော အရှင်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာနေသည်ကို လူတို့ နားလည်ခဲ့ကြသည်။

In the words, “I am the light of the world,” Jesus declared Himself the Messiah. The aged Simeon, in the temple where Christ was
now teaching, had spoken of Him as “a light to lighten the Gentiles,
and the glory of Thy people Israel.” Luke 2:32. In these words
he was applying to Him a prophecy familiar to all Israel. By the
prophet Isaiah, the Holy Spirit had declared, “It is too light a thing
that Thou shouldest be My servant to raise up the tribes of Jacob,
and to restore the preserved of Israel: I will also give Thee for a
light to the Gentiles, that Thou mayest be My salvation unto the
end of the earth.” Isaiah 49:6, R. V. This prophecy was generally
understood as spoken of the Messiah, and when Jesus said, “I am
the light of the world,” the people could not fail to recognize His
claim to be the Promised One.

ဖာရိရှဲများနှင့် အုပ်စိုးသူများအတွက်မူ ဤကြေညာချက်သည် မာနကြီးသော အယူအဆအဖြစ် ထင်ရသည်။ သူတို့ကဲ့သို့ လူသားတစ်ဦးက ဤသို့သော အရာများကို တောင်းဆိုသည်ကို သူတို့ မသည်းခံနိုင်ကြပေ။ ကိုယ်တော်၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုဟန်ဆောင်လျက် "ကိုယ်တော်သည် အဘယ်သူနည်း" ဟု မေးမြန်းကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလာစေရန် သူတို့ အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်လိုကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ အသွင်အပြင်နှင့် အမှုတော်များသည် လူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အလွန်ကွာခြားနေသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်က မိမိကိုယ်ကို မေရှိယဖြစ်ကြောင်း တိုက်ရိုက်ပြောဆိုပါက လှည့်ဖြားသူအဖြစ် ငြင်းပယ်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူတို့၏ ပါးနပ်သော ရန်သူများက ယုံကြည်ထားကြသည်။

To the Pharisees and rulers this claim seemed an arrogant assumption. That a man like themselves should make such pretensions
they could not tolerate. Seeming to ignore His words, they demanded, “Who art Thou?” They were bent upon forcing Him to
declare Himself the Christ. His appearance and His work were so
at variance with the expectations of the people, that, as His wily
enemies believed, a direct announcement of Himself as the Messiah
would cause Him to be rejected as an impostor.

သို့သော် "ကိုယ်တော်သည် အဘယ်သူနည်း" ဟူသော မေးခွန်းကို ယေရှုက "အစဦးကပင် ငါပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်၏" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည် (ယောဟန် ၈:၂၅)။ ကိုယ်တော်၏ စကားများတွင် ထင်ရှားသော အရာသည် ကိုယ်တော်၏ စရိုက်လက္ခဏာတွင်လည်း ထင်ရှားနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်သွန်သင်သော သမ္မာတရားများ၏ ကိုယ်စားပြုမှုပင်ဖြစ်သည်။ "ငါသည် ကိုယ်အလိုအလျောက် တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မပြု၊ ငါ့ခမည်းတော်သည် ငါ့အား သွန်သင်တော်မူသည်အတိုင်း ထိုသို့သောစကားကို ငါဟောပြော၏။ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်သည် ငါနှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏။ ငါသည် ထိုအရှင် နှစ်သက်တော်မူသောအမှုတို့ကို အစဉ်မပြတ် ပြုသောကြောင့် ခမည်းတော်သည် ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားတော်မမူ" ဟု ဆက်လက်မိန့်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို မေရှိယဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် မကြိုးစားဘဲ၊ ဘုရားသခင်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ပြသခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်ကို လက်ခံရန် ပွင့်လင်းနေပါက ယေရှုကို လက်ခံကြလိမ့်မည်။

But to their question, “Who art Thou?” Jesus replied, “Even that
which I have also spoken unto you from the beginning.” John 8:25,
R.V. That which had been revealed in His words was revealed also
in His character. He was the embodiment of the truths He taught.
“I do nothing of Myself,” He continued; “but as My Father hath
taught Me, I speak these things. And He that sent Me is with Me:
the Father hath not left Me alone; for I do always those things that
please Him.” He did not attempt to prove His Messianic claim, but
showed His unity with God. If their minds had been open to God’s
love, they would have received Jesus.

နားထောင်သူများထဲတွင် လူအများအပြားသည် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ထံ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံရကြရာ၊ ကိုယ်တော်က "သင်တို့သည် ငါ့စကား၌ တည်လျှင် ငါ့တပည့်အမှန်ဖြစ်ကြ၏။ သမ္မာတရားကိုလည်း သိကြလိမ့်မည်။ သမ္မာတရားသည်လည်း သင်တို့ကို လွှတ်လိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူသည်။

[466] Among His hearers many were drawn to Him in faith, and to
“The Light of Life” 405
them He said, “if ye continue in My word, then are ye My disciples
indeed; and ye shall know the truth, and the truth shall make you
free.”

ဤစကားများသည် ဖာရိရှဲတို့ကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။ နိုင်ငံတော်သည် တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ လက်အောက်တွင် ကြာရှည်စွာ ရောက်ရှိနေသည်ကို လျစ်လျူရှုကာ၊ သူတို့က ဒေါသတကြီးဖြင့် "ငါတို့သည် အာဗြဟံ၏ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်ကြ၏။ ဘယ်သူ့ထံ၌မျှ တစ်ခါမျှ ကျွန်မခံဖူး။ 'သင်တို့သည် လွှတ်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်' ဟု အဘယ်ကြောင့် မိန့်တော်မူသနည်း" ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်း၏ ကျွန်ဖြစ်နေပြီး ကဲ့ရဲ့တုံ့ပြန်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသော ထိုလူများကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် "ငါအမှန်အကန် ဆိုသည်ကား၊ အပြစ်ပြုသောသူတိုင်းသည် အပြစ်၏ ကျွန်ဖြစ်၏" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သူတို့သည် အဆိုးဆုံးသော ကျွန်ပြုခံရမှုတွင် ရှိနေကြသည် - ၎င်းမှာ မကောင်းသော ဝိညာဉ်၏ အုပ်စိုးမှုကို ခံနေရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

These words offended the Pharisees. The nation’s long subjection to a foreign yoke, they disregarded, and angrily exclaimed, “We
be Abraham’s seed, and were never in bondage to any man: how
sayest Thou, Ye shall be made free?” Jesus looked upon these men,
the slaves of malice, whose thoughts were bent upon revenge, and
sadly answered, “Verily, verily, I say unto you, Whosoever committeth sin is the servant of sin.” They were in the worst kind of
bondage,—ruled by the spirit of evil.

မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်ထံ ဆက်ကပ်ရန် ငြင်းဆန်သော ဝိညာဉ်တိုင်းသည် အခြားသော တန်ခိုးတစ်ခု၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို မပိုင်ပေ။ လွတ်လပ်မှုအကြောင်းကို ပြောဆိုနိုင်သော်လည်း သူသည် အနိမ့်ကျဆုံးသော ကျွန်ဘဝတွင် ရှိနေသည်။ သူ၏ စိတ်သည် စာတန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သမ္မာတရား၏ အလှအပကို မြင်ခွင့်မရှိပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ပိုင် ဝေဖန်ပိုင်းခြားမှုအတိုင်း လိုက်နာနေသည်ဟု မိမိကိုယ်ကို မြှောက်ပင့်နေသော်လည်း၊ မှောင်မိုက်မင်း၏ အလိုတော်ကို နာခံနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ဝိညာဉ်မှ အပြစ်ကျွန်ဘဝ၏ သံခြေချင်းများကို ချိုးဖျက်ရန် ကြွလာခဲ့သည်။ "သားတော်သည် သင်တို့ကို လွှတ်လျှင် သင်တို့သည် အမှန်ပင် လွတ်ကြလိမ့်မည်။" "ယေရှုခရစ်၌ရှိသော အသက်၏ ဝိညာဉ်တော်ပညတ်" သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို "အပြစ်နှင့် သေခြင်း၏ ပညတ်လက်မှ လွှတ်လေပြီ" (ရောမ ၈:၂)။

Every soul that refuses to give himself to God is under the control
of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he
is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of
truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters
himself that he is following the dictates of his own judgment, he
obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the
shackles of sin-slavery from the soul. “If the Son therefore shall
make you free, ye shall be free indeed.” “The law of the Spirit of life
in Christ Jesus” sets us “free from the law of sin and death.” Romans
8:2.

ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ငန်းတွင် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ခြင်းမရှိပေ။ ပြင်ပမှ အင်အားကို အသုံးမပြုပေ။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော် လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် လူသည် မည်သူ့ကို အစေခံမည်နည်းဟူသည်ကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်နိုင်သည်။ ဝိညာဉ်သည် ခရစ်တော်ထံ ဆက်ကပ်သောအခါ ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲတွင် အမြင့်ဆုံးသော လွတ်လပ်မှု ခံစားချက် ရှိသည်။ အပြစ်ကို နှင်ထုတ်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်ကိုယ်တိုင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည်။ မှန်ပါသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့၌ စာတန်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ မိမိကိုယ်ကို လွတ်မြောက်အောင် ပြုနိုင်သော တန်ခိုးမရှိပေ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်ရန် အလိုရှိပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြီးမားသော လိုအပ်ချက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ထက် သာ၍ကြီးမြတ်သော တန်ခိုးကို တောင်းခံသောအခါ၊ ဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားများသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်လမ်း တန်ခိုးနှင့် ပြည့်နှက်လာကာ၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် အလိုဆန္ဒ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို နာခံလာကြသည်။

In the work of redemption there is no compulsion. No external
force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man
is left free to choose whom he will serve. In the change that takes
place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense
of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True,
we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when
we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a
power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued
with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates
of the will in fulflling the will of God.

လူ၏ လွတ်လပ်မှုအတွက် ဖြစ်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အခြေအနေမှာ ခရစ်တော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်လာရန်ဖြစ်သည်။ "သမ္မာတရားသည် သင်တို့ကို လွှတ်လိမ့်မည်။" ခရစ်တော်သည် သမ္မာတရား ဖြစ်သည်။ အပြစ်သည် စိတ်ကို အားနည်းစေပြီး ဝိညာဉ်၏ လွတ်လပ်မှုကို ဖျက်ဆီးခြင်းအားဖြင့်သာ အောင်နိုင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်ထံ လက်အောက်ခံခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လူသား၏ စစ်မှန်သော ဘုန်းအသရေနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ လက်အောက်ခံရသော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် "လွတ်လပ်ခြင်း ပညတ်" ဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၂:၁၂)။

The only condition upon which the freedom of man is possible
is that of becoming one with Christ. “The truth shall make you
free;” and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the
mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is
restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The
divine law, to which we are brought into subjection, is “the law of
liberty.” James 2:12.
406 The Desire of Ages

ဖာရိရှဲတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အာဗြဟံ၏ သားသမီးများအဖြစ် ကြေညာခဲ့ကြသည်။ ယေရှုက ထိုကြေညာချက်သည် အာဗြဟံ၏ အကျင့်ကို ကျင့်ခြင်းအားဖြင့်သာ အတည်ပြုနိုင်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ အာဗြဟံ၏ စစ်မှန်သော သားသမီးများသည် သူပြုခဲ့သကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ကို နာခံသော အသက်တာဖြင့် နေထိုင်ကြလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသော သမ္မာတရားကို ပြောဆိုနေသော အရှင်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားကြမည်မဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြံစည်နေသော ရဗ္ဗိတို့သည် အာဗြဟံ၏ အကျင့်ကို ကျင့်နေကြခြင်းမဟုတ်ပေ။ အာဗြဟံမှ မျိုးရိုးလိုက်ဆင်းသက်လာရုံမျှဖြင့် မည်သည့်တန်ဖိုးမျှမရှိပေ။ အာဗြဟံနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆက်သွယ်မှုမရှိဘဲ၊ သူနှင့် တူညီသော စိတ်ဓာတ်နှင့် အကျင့်များမရှိပါက သူတို့သည် သူ၏ သားသမီးများ မဟုတ်ကြပေ။

The Pharisees had declared themselves the children of Abraham.
Jesus told them that this claim could be established only by doing
the works of Abraham. The true children of Abraham would live,
as he did, a life of obedience to God. They would not try to kill
One who was speaking the truth that was given Him from God.
[467] In plotting against Christ, the rabbis were not doing the works of
Abraham. A mere lineal descent from Abraham was of no value.
Without a spiritual connection with him, which would be manifested
in possessing the same spirit, and doing the same works, they were
not his children.

ဤမူဝါဒသည် ခရစ်ယာန်လောကတွင် ကြာရှည်စွာ အငြင်းပွားနေခဲ့သော မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်သည့် - တမန်တော်များ၏ ဆက်ခံမှု (apostolic succession) မေးခွန်းအပေါ်တွင်လည်း တန်းတူသက်ရောက်မှု ရှိသည်။ အာဗြဟံမှ ဆင်းသက်လာခြင်းကို အမည်နှင့် မျိုးရိုးဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ စရိုက်လက္ခဏာ တူညီမှုဖြင့် သက်သေပြခဲ့သည်။ ထို့အတူ တမန်တော်များ၏ ဆက်ခံမှုသည်လည်း ဘာသာရေးအာဏာ လွှဲပြောင်းပေးခြင်းအပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပတ်သက်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ တမန်တော်များ၏ စိတ်ဓာတ်အတိုင်း ရှင်သန်နေသော အသက်တာ၊ သူတို့ သွန်သင်ခဲ့သော သမ္မာတရားကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်း - ဤအရာသည်သာ တမန်တော်များ၏ ဆက်ခံသူဖြစ်ကြောင်း စစ်မှန်သော သက်သေဖြစ်သည်။ ဤအရာသည်သာ လူတို့ကို ဧဝံဂေလိတရား၏ ဦးဦးဖျားဖျား ဆရာများ၏ ဆက်ခံသူများ ဖြစ်စေသည်။

This principle bears with equal weight upon a question that
has long agitated the Christian world,—the question of apostolic
succession. Descent from Abraham was proved, not by name and
lineage, but by likeness of character. So the apostolic succession
rests not upon the transmission of ecclesiastical authority, but upon
spiritual relationship. A life actuated by the apostles’ spirit, the
belief and teaching of the truth they taught, this is the true evidence
of apostolic succession. This is what constitutes men the successors
of the frst teachers of the gospel.

ယေရှုသည် ယုဒလူတို့သည် အာဗြဟံ၏ သားသမီးများ ဖြစ်သည်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က "သင်တို့သည် သင်တို့အဘ၏ အကျင့်ကို ကျင့်ကြ၏" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ သူတို့က ကဲ့ရဲ့စွာဖြင့် "ငါတို့သည် မတရားသော မေထုန်အားဖြင့် မွေးဖွားသောသူမဟုတ်၊ ငါတို့၌ အဘတစ်ယောက်တည်း ရှိသည်၊ ထိုအရှင်သည် ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူ၏" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ မွေးဖွားခြင်း အခြေအနေကို သွယ်ဝိုက်ရည်ညွှန်းသော ဤစကားများသည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်စပြုနေသော သူများရှေ့တွင် ခရစ်တော်ကို ထိုးနှက်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ထိုယုတ်ညံ့သော စွပ်စွဲချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ "ဘုရားသခင်သည် သင်တို့၏ အဘဖြစ်လျှင် သင်တို့သည် ငါ့ကို ချစ်ကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ငါသည် ဘုရားသခင်ထံတော်က ထွက်၍ ကြွလာပြီ" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

Jesus denied that the Jews were children of Abraham. He said,
“Ye do the deeds of your father.” In mockery they answered, “We
be not born of fornication; we have one Father, even God.” These
words, in allusion to the circumstances of His birth, were intended as
a thrust against Christ in the presence of those who were beginning
to believe on Him. Jesus gave no heed to the base insinuation, but
said, “If God were your Father, ye would love Me: for I proceeded
forth and came from God.”

သူတို့၏ အကျင့်များသည် မုသာကောင်နှင့် လူသတ်သမားဖြစ်သော သူနှင့် သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို သက်သေခံနေသည်။ "သင်တို့သည် သင်တို့အဘတည်းဟူသော မာရ်နတ်မှ ဆင်းသက်ကြ၏။ သင်တို့အဘ၏ အလိုသို့လည်း လိုက်တတ်ကြ၏။ သူသည် ရှေ့ဦးစွာကပင် လူသတ်သောသူဖြစ်၏။ သူ၌ သစ္စာတရား မရှိသောကြောင့် သစ္စာတရား၌ မတည်။ ... ငါသည် သစ္စာတရားကို ပြောသောကြောင့် သင်တို့သည် ငါ့ကို မယုံကြ" ဟု ယေရှု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ယောဟန် ၈:၄၄၊ ၄၅)။ ယေရှုသည် သမ္မာတရားကို အမှန်အကန် ပြောဆိုနေခြင်းကြောင့်ပင် ယုဒခေါင်းဆောင်များက ကိုယ်တော်ကို လက်မခံကြခြင်းဖြစ်သည်။ သမ္မာတရားသည် ဤမိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ယူဆသောသူများကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။ သမ္မာတရားသည် အမှားများ၏ မှားယွင်းမှုကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူတို့၏ သွန်သင်ချက်နှင့် အကျင့်များကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့သဖြင့် ၎င်းကို သူတို့ မကြိုဆိုနိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် အမှားထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု ဝန်ခံကာ နှိမ့်ချခြင်းထက် သမ္မာတရားကို မျက်စိမှိတ်ထားရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သမ္မာတရားကို မချစ်ကြပေ။ ၎င်းသည် သမ္မာတရားဖြစ်နေလျှင်ပင် သူတို့ အလိုမရှိကြပေ။

Their works testifed of their relationship to him who was a liar
and a murderer. “Ye are of your father the devil,” said Jesus, “and
the lusts of your father it is your will to do. He was a murderer
from the beginning, and stood not in the truth, because there is no
truth in him.... Because I say the truth, ye believe Me not.” John
8:44, 45, R. V. The fact that Jesus spoke the truth, and that with
certainty, was why He was not received by the Jewish leaders. It was
the truth that offended these self-righteous men. The truth exposed
the fallacy of error; it condemned their teaching and practice, and it
was unwelcome. They would rather close their eyes to the truth than
“The Light of Life” 407
humble themselves to confess that they had been in error. They did
not love the truth. They did not desire it, even though it was truth.

"ငါ၌ အပြစ်ရှိသည်ဟု သင်တို့တွင် မည်သူသည် သက်သေပြနိုင်သနည်း။ ငါသည် သစ္စာတရားကို ပြောလျှင် သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို မယုံကြသနည်း။" သုံးနှစ်ပတ်လုံး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရန်သူများသည် ခရစ်တော်၏ နောက်သို့လိုက်ကာ ကိုယ်တော်၏ စရိုက်တွင် အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ စာတန်နှင့် မကောင်းမှု အပေါင်းအပါများအားလုံးသည် ကိုယ်တော်ကို အောင်နိုင်ရန် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း၊ အခွင့်အရေးရနိုင်မည့် အရာတစ်ခုမျှ ကိုယ်တော်၌ မတွေ့ခဲ့ကြပေ။ နတ်ဆိုးများပင်လျှင် "ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော အရှင်ဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိပါသည်" ဟု ဝန်ခံခဲ့ရသည် (မာကု ၁:၂၄)။ ယေရှုသည် ကောင်းကင်ဘုံရှေ့တွင်လည်းကောင်း၊ ကျရှုံးခြင်းမရှိသော ကမ္ဘာများရှေ့တွင်လည်းကောင်း၊ အပြစ်ရှိသော လူသားများရှေ့တွင်လည်းကောင်း ပညတ်တော်နှင့်အညီ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်များ၊ လူသားများနှင့် နတ်ဆိုးများရှေ့တွင် ကိုယ်တော်သည် အခြားသူတစ်ဦးဦး ပြောဆိုပါက ဘုရားကိုစော်ကားရာရောက်မည့် စကားများကို မည်သူမျှ ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ မိန့်မြွက်ခဲ့သည် - "ငါသည် ထိုအရှင် နှစ်သက်တော်မူသောအမှုတို့ကို အစဉ်မပြတ် ပြု၏။"

“Which of you convicteth [Revised Version] Me of sin? And if
I say the truth, why do ye not believe Me?” Day by day for three
years His enemies had been following Christ, trying to fnd some
stain in His character. Satan and all the confederacy of evil had
been seeking to overcome Him; but they had found nothing in Him
by which to gain an advantage. Even the devils were forced to
confess, “Thou art the Holy One of God.” Mark 1:24. Jesus lived
the law in the sight of heaven, in the sight of unfallen worlds, and in [468]
the sight of sinful men. Before angels, men, and demons, He had
spoken, unchallenged, words that from any other lips would have
been blasphemy: “I do always those things that please Him.”

ခရစ်တော်၌ မည်သည့်အပြစ်ကိုမျှ မတွေ့နိုင်သော်လည်း ယုဒလူတို့က ကိုယ်တော်ကို လက်မခံခြင်းသည် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သားတော်၏ သတင်းစကားတွင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို မမှတ်မိကြပေ။ သူတို့သည် ခရစ်တော်ကို စီရင်နေသည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း အမှန်စင်စစ်... [ဆက်လက်ဘာသာပြန်ရန် ကျန်ရှိပါသေးသည်]

The fact that although they could fnd no sin in Christ the Jews
would not receive Him proved that they themselves had no connection with God. They did not recognize His voice in the message of
His Son. They thought themselves passing judgment on Christ; but
in rejecting Him they were pronouncing sentence upon themselves.

ယေရှုက “ဘုရားသခင်နှင့် စပ်ဆိုင်သောသူသည် ဘုရားသခင်၏ စကားတော်ကို နားထောင်တတ်၏။ သင်တို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် မစပ်ဆိုင်သောကြောင့် နားမထောင်ကြ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

“He that is of God,” said Jesus, “heareth God’s words: ye therefore
hear them not, because ye are not of God.”

ဤသင်ခန်းစာသည် ခေတ်အဆက်ဆက်အတွက် မှန်ကန်လှပါသည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ထဲမှ မေးခွန်းထုတ်စရာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေကာ ငြင်းခုံရန်နှင့် ဝေဖန်ရန် မွေ့လျော်သောသူ အများအပြားသည် ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏ လွတ်လပ်သော အတွေးအခေါ်နှင့် ထက်မြက်သော ဉာဏ်ရည်ကို သက်သေပြနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ သူသည် သမ္မာကျမ်းစာအပေါ် စီရင်ချက်ချနေသည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ စီရင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာပြီး ထာဝရကာလကို လွှမ်းခြုံထားသော သမ္မာတရားများကို တန်ဖိုးထားနိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း သူသည် ထင်ရှားစေသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတည်းဟူသော ကြီးမြတ်လှသည့် တောင်တော်ရှေ့တွင် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်သည် ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်း မရှိပေ။ သူသည် တုတ်ချောင်းများနှင့် ကောက်ရိုးများကိုသာ လိုက်လံရှာဖွေနေပြီး ဤအချက်ကပင် သူ၏ကျဉ်းမြောင်းပြီး လောကီဆန်သော သဘောသဘာဝနှင့် ဘုရားသခင်ကို တန်ဖိုးထားနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးနေသည့် စိတ်နှလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဘုရားသခင်၏ တို့ထိမှုကို ခံစားရသောသူသည် ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်း တိုးပွားစေမည့်အရာနှင့် မိမိ၏ အကျင့်စာရိတ္တကို သန့်စင် မြင့်မြတ်စေမည့်အရာကိုသာ ရှာဖွေလိမ့်မည်။ ပန်းတစ်ပွင့်သည် လှပသော အရောင်အသွေးများ ရရှိရန် နေရောင်ခြည်ဘက်သို့ မျက်နှာမူသကဲ့သို့၊ စိတ်ဝိညာဉ်သည်လည်း မိမိ၏ အကျင့်စာရိတ္တကို ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်များဖြင့် လှပစေရန် ဖြောင့်မတ်ခြင်း နေမင်းကြီးထံသို့ မျက်နှာမူလိမ့်မည်။

The lesson is true for all time. Many a man who delights to
quibble, to criticize, seeking for something to question in the word
of God, thinks that he is thereby giving evidence of independence
of thought, and mental acuteness. He supposes that he is sitting
in judgment on the Bible, when in truth he is judging himself. He
makes it manifest that he is incapable of appreciating truths that
originate in heaven, and that compass eternity. In presence of the
great mountain of God’s righteousness, his spirit is not awed. He
busies himself with hunting for sticks and straws, and in this betrays
a narrow and earthly nature, a heart that is fast losing its capacity to
appreciate God. He whose heart has responded to the divine touch
will be seeking for that which will increase his knowledge of God,
and will refne and elevate the character. As a flower turns to the
sun, that the bright rays may touch it with tints of beauty, so will
the soul turn to the Sun of Righteousness, that heaven’s light may
beautify the character with the graces of the character of Christ.
408 The Desire of Ages

ယေရှုက ယုဒလူတို့၏ အခြေအနေနှင့် အာဗြဟံ၏ အခြေအနေကို ပြတ်ပြတ်သားသား နှိုင်းယှဉ်ပြလျက် ဆက်လက်၍ “သင်တို့အဘ အာဗြဟံသည် ငါ၏နေ့ရက်ကို မြင်လိုသောစိတ်နှင့် ရွှင်လန်းခြင်းရှိ၏။ မြင်ရသည်ဖြစ်၍ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့ ရောက်လေပြီ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Jesus continued, drawing a sharp contrast between the position
of the Jews and that of Abraham: “Your father Abraham rejoiced to
see My day: and he saw it, and was glad.”

အာဗြဟံသည် ဂတိတော်ထားရာ ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်တွေ့လိုစိတ် ပြင်းပြခဲ့သည်။ မိမိမသေမီ မေရှိယကို ဖူးမြင်ရပါမည့်အကြောင်း အလွန်ထက်သန်စွာ ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခရစ်တော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထူးကဲသော အလင်းကို သူ့အား ပေးသနားခဲ့ပြီး သူသည် ခရစ်တော်၏ ဘုရားဇာတိတော်ကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်တော်၏နေ့ရက်ကို မြင်၍ ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ အပြစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ ပူဇော်သက္ကာကို သူ့အား ပြသခဲ့သည်။ ဤပူဇော်သက္ကာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ကိုယ်တွေ့ အတွေ့အကြုံတွင် ပုံပမာတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ သူ့ထံသို့ “သင်ချစ်သော တစ်ဦးတည်းသောသား ဣဇာက်ကို ယူ၍... မီးရှို့ရာယဇ်ပြု၍ ပူဇော်လော့” ဟူသော အမိန့်တော် ရောက်လာ၏ (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၂:၂)။ သူသည် မိမိ၏ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး တည်ရှိရာ ဂတိတော်နှင့်ဆိုင်သော သားကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ စကားတော်ကို နားထောင်ရန် ဓားကိုကိုင်လျက် ယဇ်ပလ္လင်ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် “ထိုလုလင်ကို မထိနှင့်၊ တစ်စုံတစ်ခုကိုမျှ မပြုနှင့်။ သင်သည် မိမိသား၊ တစ်ဦးတည်းသောသားကို ငါ့ဖို့ မနှမြောသောကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သည်ဟု ယခု ငါသိ၏” ဟူသော အသံကို ကောင်းကင်မှ ကြားရလေသည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၂:၁၂)။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စမ်းသပ်မှုသည် အာဗြဟံအနေဖြင့် ခရစ်တော်၏ နေ့ရက်ကို မြင်စေရန်နှင့် လောကသားတို့အပေါ် ထားရှိသော ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားလှသော မေတ္တာတော်ကို သိရှိနားလည်စေရန် ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမေတ္တာတော်သည် အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ပျက်စီးနေသော လောကသားတို့ကို ကယ်တင်ရန် ကိုယ်တော်၏ တစ်ဦးတည်းသော သားတော်ကို အရှက်ရဖွယ် ကောင်းသော သေခြင်းသို့ အပ်နှံတော်မူခဲ့သည်။

Abraham had greatly desired to see the promised Saviour. He
offered up the most earnest prayer that before his death he might
behold the Messiah. And he saw Christ. A supernatural light was
given him, and he acknowledged Christ’s divine character. He saw
His day, and was glad. He was given a view of the divine sacrifce
for sin. Of this sacrifce he had an illustration in his own experience.
The command came to him, “Take now thy son, thine only son Isaac,
whom thou lovest, ... and offer him ... for a burnt offering.” Genesis
[469] 22:2. Upon the altar of sacrifce he laid the son of promise, the son
in whom his hopes were centered. Then as he waited beside the
altar with knife upraised to obey God, he heard a voice from heaven
saying, “Lay not thine hand upon the lad, neither do thou anything
unto him: for now I know that thou fearest God, seeing thou hast
not withheld thy son, thine only son from Me.” Genesis 22:12. This
terrible ordeal was imposed upon Abraham that he might see the day
of Christ, and realize the great love of God for the world, so great
that to raise it from its degradation, He gave His only-begotten Son
to a most shameful death.

အာဗြဟံသည် လူသားတို့ ရရှိဖူးသမျှသော သင်ခန်းစာများထဲတွင် အကြီးမြတ်ဆုံး သင်ခန်းစာကို ဘုရားသခင်ထံမှ သင်ယူခဲ့သည်။ မိမိမသေမီ ခရစ်တော်ကို မြင်တွေ့လိုသော သူ၏ဆုတောင်းချက်မှာ ပြည့်ဝခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ လူတစ်ဦး အသက်ရှင်လျက် မြင်တွေ့နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ လုံးလုံးလျားလျား ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းဖြင့် သူ့အား ပြသထားသော ခရစ်တော်၏ ရူပါရုံကို သူ နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်သားများကို ထာဝရပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်ရန် ကိုယ်တော်၏ တစ်ဦးတည်းသော သားတော်ကို ပေးသနားခြင်းအားဖြင့်၊ လူသားတို့ ပြုနိုင်သမျှသော ယဇ်ထက် သာ၍ကြီးမြတ်ပြီး အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ပူဇော်သက္ကာကို ပြုလုပ်နေကြောင်း သူ့အား ပြသခဲ့သည်။

Abraham learned of God the greatest lesson ever given to mortal. His prayer that he might see Christ before he should die was
answered. He saw Christ; he saw all that mortal can see, and live.
By making an entire surrender, he was able to understand the vision
of Christ, which had been given him. He was shown that in giving
His only-begotten Son to save sinners from eternal ruin, God was
making a greater and more wonderful sacrifce than ever man could
make.

အာဗြဟံ၏ အတွေ့အကြုံသည် “အဘယ်သို့သော အရာကို ဆောင်ယူ၍ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်ရမည်နည်း၊ မြင့်မြတ်တော်မူသော ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ အဘယ်သို့ ဦးညွှတ်ရမည်နည်း၊ မီးရှို့ရာယဇ်ဖြစ်သော တစ်နှစ်သားငယ်တို့ကို ဆောင်ယူ၍ ရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်ရမည်လော၊ ထာဝရဘုရားသည် သိုးအထီးအကောင် တစ်ထောင်နှင့် ဆီမြစ် တစ်သောင်းကို အားရနှစ်သက်တော်မူမည်လော၊ ငါ၏အပြစ်အတွက် ငါ့သားဦးကို ပေးရမည်လော၊ ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်၏ အပြစ်အတွက် ငါ့ကိုယ်မှရသော အသီးကို ပေးရမည်လော” ဟူသော မေးခွန်းကို အဖြေပေးခဲ့သည် (မိက္ခာ ၆:၆၊ ၇)။ အာဗြဟံ၏ စကားအတိုင်း “ငါ့သား၊ မီးရှို့ရာယဇ်ဖို့ သိုးသငယ်ကို ဘုရားသခင်သည် မိမိအဖို့ ပြင်ဆင်တော်မူလိမ့်မည်” (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၂:၈) ဟူသော စကားနှင့် ဣဇာက်၏ ကိုယ်စား ဘုရားသခင် ပြင်ဆင်ပေးသော ပူဇော်သက္ကာသည် မည်သည့်လူသားမျှ မိမိ၏အပြစ်အတွက် မိမိဘာသာ အခပေးဆပ်၍ မရနိုင်ကြောင်း ကြေညာခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း စနစ်သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် လုံးဝ လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိပေ။ မည်သည့်ဖခင်မျှ မိမိ၏ သား သို့မဟုတ် သမီးကို အပြစ်ဖြေရာယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ရန် မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်တစ်ပါးတည်းသာလျှင် လောက၏အပြစ်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်သည်။

Abraham’s experience answered the question: “Wherewith shall
I come before the Lord, and bow myself before the high God?
Shall I come before Him with burnt offerings, with calves of a year
old? Will the Lord be pleased with thousands of rams, or with
ten thousands of rivers of oil? shall I give my frst-born for my
transgression, the fruit of my body for the sin of my soul?” Micah
6:6, 7. In the words of Abraham, “My son, God will provide Himself
a lamb for a burnt offering,” (Genesis 22:8), and in God’s provision
of a sacrifce instead of Isaac, it was declared that no man could

၄၀၉ “အသက်၏အလင်း”

မိမိ၏ ကိုယ်တိုင်ခံစားရသော ဆင်းရဲဒုက္ခအားဖြင့် အာဗြဟံသည် ကယ်တင်ရှင်၏ စွန့်လွှတ်ပူဇော်ခြင်း မစ်ရှင်ကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် သူတို့၏ ထောင်လွှားသော စိတ်နှလုံးအတွက် လက်ခံရန်ခက်ခဲလှသော အရာကို နားမလည်လိုကြပေ။ အာဗြဟံနှင့် ပတ်သက်၍ မိန့်ကြားသော ခရစ်တော်၏ စကားများသည် နားထောင်သူတို့အတွက် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် မရှိခဲ့ပေ။ ဖာရိရှဲတို့သည် ထိုစကားများကို အပြစ်ရှာရန် အကြောင်းပြချက်အဖြစ်သာ မြင်ကြသည်။ သူတို့က ယေရှုအား အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ “သင်သည် အသက်ငါးဆယ်ပင် မရှိသေးဘဲနှင့် အာဗြဟံကို မြင်ဖူးသလော” ဟု ပြောင်လှောင်၍ ပြန်ပြောကြသည်။

“The Light of Life” 409
make expiation for himself. The pagan system of sacrifce was
wholly unacceptable to God. No father was to offer up his son or
his daughter for a sin offering. The Son of God alone can bear the
guilt of the world.
Through his own suffering, Abraham was enabled to behold
the Saviour’s mission of sacrifce. But Israel would not understand
that which was so unwelcome to their proud hearts. Christ’s words
concerning Abraham conveyed to His hearers no deep signifcance.
The Pharisees saw in them only fresh ground for caviling. They
retorted with a sneer, as if they would prove Jesus to be a madman,
“Thou art not yet ffty years old, and hast Thou seen Abraham?”

ယေရှုက တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် “ငါအမှန်အကန် ဆိုသည်ကား၊ အာဗြဟံ မဖြစ်မီ ငါရှိ၏” ဟု ပြန်လည် မိန့်တော်မူ၏။

With solemn dignity Jesus answered, “Verily, verily, I say unto
you, Before Abraham was, I AM.”

စည်းဝေးနေသော လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ထာဝရတည်ရှိခြင်းကို ဖော်ပြရန် မောရှေအား ပေးခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ဤဂါလိလဲ ဆရာက မိမိ၏ နာမအဖြစ် အခိုင်အမာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဣသရေလလူမျိုးတို့ထံ ဂတိထားတော်မူသော၊ “ရှေးကာလ၊ ထာဝရကာလကပင် ပေါ်ထွက်တော်မူသော” ကိုယ်တိုင်တည်ရှိသော အရှင်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်ခြင်းဖြစ်သည် (မိက္ခာ ၅:၂)။

Silence fell upon the vast assembly. The name of God, given to
Moses to express the idea of the eternal presence, had been claimed
as His own by this Galilean Rabbi. He had announced Himself to be [470]
the self-existent One, He who had been promised to Israel, “whose
goings forth have been from of old, from the days of eternity.” Micah
5:2, margin.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ယေရှုကို ဘုရားသခင်အား ကဲ့ရဲ့စော်ကားသူအဖြစ် တစ်ဖန် ဟစ်အော်ကြပြန်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်သည်ဟူသော အဆိုကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို သတ်ရန် အစောပိုင်းကပင် ကြံစည်ခဲ့ကြပြီး၊ လအနည်းငယ်အကြာတွင် “ကောင်းသောအမှုကြောင့် သင့်ကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်မည်မဟုတ်။ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ သင်သည် လူဖြစ်လျက်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင် ဖြစ်စေသောကြောင့်လည်းကောင်း ပစ်မည်ဖြစ်သည်” ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြေညာခဲ့ကြသည် (ယောဟန် ၁၀:၃၃)။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်၍ မိမိကိုယ်ကိုလည်း ထိုသို့ဝန်ခံသောကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို ဖျက်ဆီးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြသည်။ ယခုတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များဘက်မှ ရပ်တည်သော လူအများအပြားသည် ကိုယ်တော့်ကို ပစ်ရန် ကျောက်ခဲများကို ကောက်ယူကြသည်။ “သို့သော်လည်း ယေရှုသည် ကိုယ်ကိုကွယ်၍ ဗိမာန်တော်ထဲက ထွက်လျက်၊ သူတို့အလယ်၌ ရှောက်သွားတော်မူ၏။”

Again the priests and rabbis cried out against Jesus as a blasphemer. His claim to be one with God had before stirred them to
take His life, and a few months later they plainly declared, “For a
good work we stone Thee not; but for blasphemy; and because that
Thou, being a man, makest Thyself God.” John 10:33. Because He
was, and avowed Himself to be, the Son of God, they were bent on
destroying Him. Now many of the people, siding with the priests
and rabbis, took up stones to cast at Him. “But Jesus hid Himself,
and went out of the temple, going through the midst of them, and so
passed by.”

အလင်းသည် မှောင်မိုက်၌ လင်းသော်လည်း “မှောင်မိုက်သည် မခံယူ (နားမလည်)” (ယောဟန် ၁:၅)။

The Light was shining in darkness; but “the darkness apprehended it not.” John 1:5, R. V.

“ယေရှုသည် ကြွတော်မူစဉ် မွေးကတည်းက မျက်စိကန်းသောသူ တစ်ယောက်ကို မြင်တော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့ကလည်း၊ အရှင်ဘုရား၊ ဤသူသည် မျက်စိကန်းလျက် မွေးရသည်မှာ မည်သူ၏ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပါသနည်း။ သူ၏အပြစ်လော၊ မိဘ၏အပြစ်လောဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊ ယေရှုက၊ သူ၏အပြစ်ကြောင့် မဟုတ်၊ မိဘ၏အပြစ်ကြောင့်လည်း မဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို သူ့အပေါ်၌ ထင်ရှားစေခြင်းငှာ ဖြစ်၏ ဟု မိန့်တော်မူ၏။... ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးလျှင် မြေပေါ်၌ တံထွေးထွေး၍ တံထွေးနှင့် ရွှံ့ကိုလုပ်ပြီးလျှင် ထိုရွှံ့ကို မျက်စိကန်းသောသူ၏ မျက်စိ၌ လိမ်း၍၊ သွားလော့၊ ရှိလောင်ရေကန်၌ ဆေးလော့ (ရှိလောင်ဟူသော စကားကား စေလွှတ်ခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရှိ၏) ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသူသည် သွား၍ ဆေးပြီးလျှင် မျက်စိလင်းလျက် ပြန်လာ၏။”

“As Jesus passed by, He saw a man which was blind from his
birth. And His disciples asked Him, saying, Master, who did sin,
this man, or his parents, that he was born blind? Jesus answered,
Neither hath this man sinned, nor his parents: but that the works of
God should be made manifest in him.... When He had thus spoken,
He spat on the ground, and made clay of the spittle, and He anointed
the eyes of the blind man with the clay, and said unto him, Go, wash
410 The Desire of Ages
in the pool of Siloam, (which is by interpretation, Sent). He went
his way therefore, and washed, and came seeing.”

အပြစ်အတွက် ဤလောကတွင် အပြစ်ဒဏ်ခံရသည်ဟု ယုဒလူတို့က ယေဘုယျအားဖြင့် ယုံကြည်ကြသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခတိုင်းကို ထိုသူကိုယ်တိုင် သို့မဟုတ် သူ၏မိဘများ ပြုခဲ့သော အပြစ်တစ်ခုခုကြောင့် ရရှိသည့် ဒဏ်ခတ်မှုဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ကျူးလွန်ခြင်းမှ ဆင်းသက်လာသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဤအမှန်တရားသည် လွဲမှားသွားခဲ့သည်။ အပြစ်နှင့် အပြစ်၏ ရလဒ်အားလုံးကို ဖန်တီးသူ စာတန်သည် ရောဂါဝေဒနာနှင့် သေခြင်းတရားကို ဘုရားသခင်ထံမှ လာသောအရာ၊ အပြစ်ကြောင့် အတင်းအကျပ် ခံရသော အပြစ်ဒဏ်အဖြစ် လူတို့မြင်လာအောင် လှည့်ဖြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကြီးစွာသော ဝေဒနာ သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုခု ကျရောက်သောသူသည် ကြီးမားသော အပြစ်သားအဖြစ် အကြည့်ခံရသည့် ထပ်ဆင့်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းဆောင်ရသည်။

[471] It was generally believed by the Jews that sin is punished in this
life. Every affliction was regarded as the penalty of some wrongdoing, either of the sufferer himself or of his parents. It is true that all
suffering results from the transgression of God’s law, but this truth
had become perverted. Satan, the author of sin and all its results,
had led men to look upon disease and death as proceeding from
God,—as punishment arbitrarily inflicted on account of sin. Hence
one upon whom some great affliction or calamity had fallen had the
additional burden of being regarded as a great sinner.

ဤသို့ဖြင့် ယေရှုကို ယုဒလူတို့ ငြင်းပယ်ရန် လမ်းစ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ “ငါတို့၏ အနာရောဂါဝေဒနာများကို ထမ်းယူ၍ ငါတို့၏ ဝမ်းနည်းခြင်းများကို ဆောင်ယူသောသူ” ကို ယုဒလူတို့က “ဘုရားသခင် ဒဏ်ခတ်တော်မူသောသူ၊ ရိုက်ခတ်၍ နှိမ့်ချတော်မူသောသူ” ဟု မှတ်ယူကြပြီး ကိုယ်တော့်ထံမှ မျက်နှာလွှဲခဲ့ကြသည် (ဟေရှာယ ၅၃:၄၊ ၃)။

Thus the way was prepared for the Jews to reject Jesus. He who
“hath borne our griefs, and carried our sorrows” was looked upon by
the Jews as “stricken, smitten of God, and afflicted;” and they hid
their faces from Him. Isaiah 53:4, 3.

ဤသို့မဖြစ်စေရန် ဘုရားသခင်သည် သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ယောဘ၏ သမိုင်းကြောင်းအရ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် စာတန်ကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်က ကရုဏာတော်အတွက် အသုံးပြုကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ သို့သော် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ထိုသင်ခန်းစာကို နားမလည်ခဲ့ကြပေ။ ယောဘ၏ အဆွေခင်ပွန်းများကို ဘုရားသခင် အပြစ်တင်ခဲ့သော ထိုအမှားမျိုးကိုပင် ယုဒလူတို့သည် ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ရာတွင် ထပ်မံ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

God had given a lesson designed to prevent this. The history of
Job had shown that suffering is inflicted by Satan, and is overruled
by God for purposes of mercy. But Israel did not understand the
lesson. The same error for which God had reproved the friends of

အပြစ်နှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခတို့၏ ဆက်နွှယ်မှုအပေါ် ယုဒလူတို့၏ ယုံကြည်ချက်ကို ခရစ်တော်၏ တပည့်တော်များလည်း လက်ခံထားကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ အမှားကို ပြင်ဆင်ပေးသော်လည်း ထိုသူ၏ ဝေဒနာခံရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းမပြဘဲ၊ ထိုအရာ၏ ရလဒ်မှာ အဘယ်သို့ ဖြစ်မည်ကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုအရာကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်သည် ထင်ရှားလိမ့်မည်။ “ငါသည် ဤလောက၌ ရှိသမျှ ကာလပတ်လုံး ဤလောက၏ အလင်းဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မျက်စိကန်းသောသူ၏ မျက်စိကို ရွှံ့လိမ်းပေးပြီး ရှိလောင်ရေကန်သို့ သွား၍ဆေးရန် စေလွှတ်လိုက်ရာ ထိုသူသည် မျက်စိပြန်မြင်လာသည်။ ဤနည်းဖြင့် ယေရှုသည် တပည့်တော်များ၏ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသောမေးခွန်းကို လက်တွေ့ကျကျ အဖြေပေးခဲ့သည်။ တပည့်တော်များအနေဖြင့် မည်သူက အပြစ်ရှိသည်၊ မရှိသည်ကို ဆွေးနွေးရန် မဟုတ်ဘဲ၊ မျက်စိကန်းသောသူအား မျက်စိမြင်စေသည့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်နှင့် ကရုဏာတော်ကို နားလည်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုရွှံ့တွင်လည်းကောင်း၊ ထိုသူသွားဆေးရသော ရေကန်တွင်လည်းကောင်း ကုသနိုင်သော တန်ခိုးမရှိဘဲ ခရစ်တော်၌သာ တန်ခိုးရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

Job was repeated by the Jews in their rejection of Christ.
The belief of the Jews in regard to the relation of sin and suffering
was held by Christ’s disciples. While Jesus corrected their error, He
did not explain the cause of the man’s affliction, but told them what
would be the result. Because of it the works of God would be made
manifest. “As long as I am in the world,” He said, “I am the light of
the world.” Then having anointed the eyes of the blind man, He sent
him to wash in the pool of Siloam, and the man’s sight was restored.
Thus Jesus answered the question of the disciples in a practical way,
as He usually answered questions put to Him from curiosity. The
disciples were not called upon to discuss the question as to who had
sinned or had not sinned, but to understand the power and mercy of
God in giving sight to the blind. It was evident that there was no
healing virtue in the clay, or in the pool wherein the blind man was
sent to wash, but that the virtue was in Christ.

ဖာရိရှဲတို့သည် ထိုကုသမှုကို အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ မနေနိုင်သော်လည်း၊ ထိုအံ့ဖွယ်အမှုကို ဥပုသ်နေ့တွင် ပြုလုပ်သောကြောင့် သာ၍ပင် မုန်းတီးလာကြသည်။

The Pharisees could not but be astonished at the cure. Yet they
were more than ever flled with hatred; for the miracle had been
performed on the Sabbath day.

၄၁၁ “အသက်၏အလင်း”

ထိုလူငယ်၏ အိမ်နီးချင်းများနှင့် သူမျက်စိကန်းစဉ်က သိသူတို့က “ဤသူသည် ထိုင်၍ တောင်းစားသောသူ မဟုတ်လော” ဟု ဆိုကြသည်။ မျက်စိပွင့်သွားသောအခါ သူ၏မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ပြောင်းလဲ၍ တောက်ပလာပြီး အခြားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် သူတို့သည် သံသယဖြင့် ကြည့်ကြသည်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် “ဤသူပင် ဖြစ်သည်” ဟုလည်းကောင်း၊ အချို့က “သူနှင့် တူသည်” ဟုလည်းကောင်း မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ သို့သော် ကောင်းချီးကို ရရှိသောသူကိုယ်တိုင်က “ငါပင် ဖြစ်သည်” ဟု ပြော၍ ပြဿနာကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယေရှုအကြောင်းနှင့် မိမိ မည်သို့ ကုသခံရကြောင်း ပြောပြသောအခါ၊ “ထိုသူသည် အဘယ်မှာရှိသနည်း” ဟု သူတို့က မေးကြလျှင် “ငါမသိပါ” ဟု ပြန်ပြော၏။

“The Light of Life” 411
The neighbors of the young man, and those who knew him
before in his blindness, said, “Is not this he that sat and begged?”
They looked upon him with doubt; for when his eyes were opened,
his countenance was changed and brightened, and he appeared like
another man. From one to another the question passed. Some said, [472]
“This is he;” others, “He is like him.” But he who had received the
great blessing settled the question by saying, “I am he.” He then
told them of Jesus, and by what means he had been healed, and they
inquired, “Where is He? He said, I know not.”

ထိုအခါ သူတို့သည် ထိုသူကို ဖာရိရှဲတို့၏ လွှတ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ သူ မည်သို့ မျက်စိမြင်လာကြောင်း တစ်ဖန် ထပ်မံ မေးကြပြန်သည်။ “သူက၊ ထိုသူသည် ငါ့မျက်စိပေါ်မှာ ရွှံ့ကိုတင်၏၊ ငါသည် ဆေး၍ မြင်ရ၏ ဟု ဆို၏။ ထို့ကြောင့် ဖာရိရှဲအချို့တို့က၊ ဤသူသည် ဥပုသ်နေ့ကို မစောင့်သောကြောင့် ဘုရားသခင်ထံမှ လာသောသူ မဟုတ်ဟု ဆိုကြ၏။” ဖာရိရှဲတို့သည် ယေရှုကို အပြစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်စေရန်နှင့် ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် မေရှိယ မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြရန် မျှော်လင့်ကြသည်။ မျက်စိကန်းသောသူကို ကုသပေးသောသူသည် ဥပုသ်နေ့ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သူဖြစ်ပြီး ဥပုသ်နေ့၏ တာဝန်အားလုံးကို သိသူဖြစ်ကြောင်း သူတို့မသိကြပေ။ သူတို့သည် ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းရန် အလွန်အားတက်သယောင် ဆောင်နေကြသော်လည်း ထိုနေ့မှာပင် လူသတ်ရန် ကြံစည်နေကြသည်။ သို့သော် ဤအံ့ဖွယ်အမှုကို ကြားရသော လူအများအပြားသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မျက်စိကန်းသောသူကို မြင်စေသူသည် သာမန်လူထက် သာလွန်သူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်လာကြသည်။ ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့ကို မစောင့်သောကြောင့် အပြစ်သားဖြစ်သည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်ကို တုံ့ပြန်ရာတွင်၊ “အပြစ်ရှိသောသူသည် ဤကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်အမှုတို့ကို အဘယ်သို့ ပြုနိုင်သနည်း” ဟု ဆိုကြ၏။

Then they brought him before a council of the Pharisees. Again
the man was asked how he had received his sight. “He said unto
them, He put clay upon mine eyes, and I washed, and do see. Therefore said some of the Pharisees, This man is not of God, because He
keepeth not the Sabbath day.” The Pharisees hoped to make Jesus
out to be a sinner, and therefore not the Messiah. They knew not that
it was He who had made the Sabbath and knew all its obligation,
who had healed the blind man. They appeared wonderfully zealous
for the observance of the Sabbath, yet were planning murder on that
very day. But many were greatly moved at hearing of this miracle,
and were convicted that He who had opened the eyes of the blind
was more than a common man. In answer to the charge that Jesus
was a sinner because He kept not the Sabbath day, they said, “How
can a man that is a sinner do such miracles?”

ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များသည် မျက်စိကန်းသောသူကို တစ်ဖန် ပြန်မေးကြပြန်သည်။ “သင့်မျက်စိကို ဖွင့်ပေးသော ထိုသူကို သင်သည် မည်သို့ ထင်သနည်းဟု မေးလျှင်၊ ထိုသူက၊ သူသည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။” ဖာရိရှဲတို့သည် ထိုသူမှာ မွေးကတည်းက မျက်စိကန်းသည် မဟုတ်ဘဲ ယခုမှ မျက်စိမြင်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ငြင်းဆိုကြသည်။ သူတို့သည် သူ၏မိဘများကို ခေါ်ယူ၍ “မျက်စိကန်းလျက် မွေးသည်ဟု သင်တို့ပြောသော သင်တို့သားသည် ဤသူလော” ဟု မေးကြသည်။

Again the rabbis appealed to the blind man, “What sayest thou of
Him, that He hath opened thine eyes? He said, He is a prophet.” The
Pharisees then asserted that he had not been born blind and received
his sight. They called for his parents, and asked them, saying, “Is
this your son, who ye say was born blind?”

မျက်စိကန်းခဲ့သူ ကိုယ်တိုင်က မိမိမျက်စိမြင်လာကြောင်း ပြောနေသော်လည်း၊ ဖာရိရှဲတို့သည် မိမိတို့ အမှားကို ဝန်ခံခြင်းထက် မိမိတို့၏ အာရုံခံစားမှုများကိုပင် ငြင်းပယ်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။ အစွဲအလမ်း (Prejudice) သည် အလွန် အင်အားကြီးမားလှပြီး ဖာရိရှဲတို့၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်လှသည်။

There was the man himself, declaring that he had been blind,
and had had his sight restored; but the Pharisees would rather deny
the evidence of their own senses than admit that they were in error.
So powerful is prejudice, so distorting is Pharisaical righteousness.

ဖာရိရှဲတို့၌ ကျန်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ထိုသူ၏ မိဘများကို ခြိမ်းခြောက်ရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့က ရိုးသားဟန်ဆောင်လျက် “သူသည် ယခု မည်သို့ မျက်စိမြင်သနည်း” ဟု မေးကြ၏။ မိဘများသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုကို ခရစ်တော်ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံသောသူ မည်သူမဆို “တရားစရပ်မှ ထုတ်ပယ်ခြင်း” ခံရမည်ဟု ကြေညာထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ထုတ်ပယ်ခံရပါက ရက်ပေါင်း ၃၀ ပတ်လုံး တရားစရပ်သို့ မသွားရပေ။ ထိုကာလအတွင်း မည်သည့်ကလေးကိုမျှ အရေဖျားဖြတ်ခြင်း မပြုရသလို၊ သေဆုံးသူအတွက်လည်း ဝမ်းနည်းခြင်း မပြုရပေ။ ဤပြစ်ဒဏ်ကို ကြီးစွာသော ဘေးအန္တရာယ်ဟု မှတ်ယူကြပြီး နောင်တမရပါက သာ၍ကြီးလေးသော ဒဏ်ခတ်မှုများ နောက်ဆက်တွဲလာသည်။ သူတို့သားအတွက် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သော ကြီးမြတ်သောအမှုသည် မိဘများကို ယုံကြည်ခြင်းရှိစေသော်လည်း သူတို့က “ဤသူသည် ကျွန်ုပ်တို့သားဖြစ်ကြောင်းနှင့် မျက်စိကန်းလျက် မွေးကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့သိကြပါသည်။ သို့သော်လည်း ယခု မည်သို့ မြင်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ မည်သူက မျက်စိကို ဖွင့်ပေးသည်ကိုလည်းကောင်း ကျွန်ုပ်တို့မသိပါ။ သူသည် အရွယ်ရောက်ပါပြီ၊ သူ့ကို မေးမြန်းပါ၊ သူကိုယ်တိုင် ပြောပါလိမ့်မည်” ဟု ဖြေကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် ခရစ်တော်ကို ဝန်ခံရန် မဝံ့ရဲသောကြောင့် တာဝန်အားလုံးကို သားဖြစ်သူထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ကြသည်။

The Pharisees had one hope left, and that was to intimidate the
man’s parents. With apparent sincerity they asked, “How then doth
he now see?” The parents feared to compromise themselves; for
it had been declared that whoever should acknowledge Jesus as
the Christ should be “put out of the synagogue;” that is, should be
excluded from the synagogue for thirty days. During this time no
412 The Desire of Ages
child could be circumcised nor dead be lamented in the offender’s
home. The sentence was regarded as a great calamity; and if it failed
to produce repentance, a far heavier penalty followed. The great
work wrought for their son had brought conviction to the parents, yet
they answered, “We know that this is our son, and that he was born
[473] blind: but by what means he now seeth, we know not; or who hath
opened his eyes, we know not: he is of age; ask him: he shall speak
for himself.” Thus they shifted all responsibility from themselves to
their son; for they dared not confess Christ.

ဖာရိရှဲတို့ ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲ၊ သူတို့၏ မေးခွန်းထုတ်မှုနှင့် အစွဲအလမ်းများ၊ ဖြစ်ရပ်မှန်အပေါ် သူတို့၏ မယုံကြည်မှုများသည် လူအုပ်ကြီး၊ အထူးသဖြင့် သာမန်လူတို့၏ မျက်စိကို ပွင့်စေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် လူစည်ကားသော လမ်းမပေါ်တွင် အံ့ဖွယ်အမှုများကို မကြာခဏ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်များသည် အစဉ်အမြဲ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သက်သာစေရန် ဖြစ်သည်။ လူများစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် “ဖာရိရှဲတို့ အခိုင်အမာ ပြောဆိုသကဲ့သို့ ယေရှုသည် လူလိမ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါက ဘုရားသခင်သည် ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမြတ်လှသည့် အမှုများကို သူ၏လက်ဖြင့် ပြုတော်မူပါမည်လော” ဟူသော မေးခွန်း ပေါ်လာသည်။ နှစ်ဖက်စလုံး၏ အငြင်းပွားမှုသည် အလွန် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

The dilemma in which the Pharisees were placed, their questioning and prejudice, their unbelief in the facts of the case, were
opening the eyes of the multitude, especially of the common people.
Jesus had frequently wrought His miracles in the open street, and His
work was always of a character to relieve suffering. The question
in many minds was, Would God do such mighty works through an
impostor, as the Pharisees insisted that Jesus was? The controversy
was becoming very earnest on both sides.

ဖာရိရှဲတို့သည် သူတို့ကိုယ်တိုင် ယေရှုပြုခဲ့သောအမှုကို လူသိရှင်ကြား ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နေမိကြောင်း မြင်လာကြသည်။ သူတို့သည် ထိုအံ့ဖွယ်အမှုကို မငြင်းနိုင်ကြပေ။ မျက်စိကန်းသောသူသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးသိခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် သဘာဝတရား၏ အံ့ဩဖွယ်ရာများကို ကြည့်ရှုပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အလှတရားအတွက် အလွန် ဝမ်းမြောက်နေသည်။ သူသည် မိမိ၏ အတွေ့အကြုံကို လွတ်လပ်စွာ ပြောပြသောအခါ၊ သူတို့က “ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းလော့။ ထိုသူသည် အပြစ်ရှိသောသူ ဖြစ်ကြောင်းကို ငါတို့သိကြ၏” ဟု ဆိုကာ သူ့ကို နှုတ်ပိတ်ရန် တစ်ဖန် ကြိုးစားကြပြန်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ “ထိုသူသည် သင့်ကို မျက်စိမြင်စေသည်ဟု ထပ်မပြောနှင့်၊ ဘုရားသခင်ကသာ ထိုသို့ ပြုတော်မူခြင်းဖြစ်သည်” ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

The Pharisees saw that they were giving publicity to the work
done by Jesus. They could not deny the miracle. The blind man
was flled with joy and gratitude; he beheld the wondrous things of
nature, and was flled with delight at the beauty of earth and sky. He
freely related his experience, and again they tried to silence him,
saying, “Give God the praise: we know that this Man is a sinner.”
That is, Do not say again that this Man gave you sight; it is God who
has done this.

မျက်စိကန်းသောသူက “ထိုသူသည် အပြစ်ရှိသောသူ ဖြစ်သည်၊ မဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ်မသိပါ။ တစ်ခုတည်းသော အရာကို ကျွန်ုပ်သိပါ၏၊ ထိုအရာမှာ ကျွန်ုပ်သည် အရင်က မျက်စိကန်းခဲ့သော်လည်း ယခု မြင်ရပြီဟူသော အချက်ဖြစ်ပါသည်” ဟု ပြန်ဖြေ၏။

The blind man answered, “Whether He be a sinner or no, I know
not: one thing I know, that, whereas I was blind, now I see.”

ထိုအခါ သူတို့က “သူသည် သင့်အား မည်သို့ပြုသနည်း၊ သင့်မျက်စိကို မည်သို့ ဖွင့်ပေးသနည်း” ဟု တစ်ဖန် မေးကြပြန်သည်။ သူတို့သည် စကားလုံးများစွာဖြင့် ထိုသူကို ရှုပ်ထွေးအောင် ပြုလုပ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် လှည့်ဖြားခံရသည်ဟု ထင်မှတ်စေရန် ကြိုးစားကြသည်။ စာတန်နှင့် သူ၏ နတ်ဆိုးများသည် ဖာရိရှဲတို့ဘက်မှ ရပ်တည်ပြီး ခရစ်တော်၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို တားဆီးရန် လူသားတို့၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုနှင့် သူတို့၏ အင်အား၊ လှည့်ဖြားမှုများကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုကြသည်။ သူတို့သည် လူများစွာ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းလာသော ယုံကြည်ချက်များကို မှုန်ဝါးသွားအောင် ပြုလုပ်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များသည်လည်း မျက်စိမြင်လာသော ထိုသူအား ခွန်အားပေးရန် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

Then they questioned again, “What did He to thee? how opened
He thine eyes?” With many words they tried to confuse him, so that
he might think himself deluded. Satan and his evil angels were on
the side of the Pharisees, and united their energies and subtlety with
man’s reasoning in order to counteract the influence of Christ. They
blunted the convictions that were deepening in many minds. Angels
of God were also on the ground to strengthen the man who had had
his sight restored.
[474] The Pharisees did not realize that they had to deal with any other
than the uneducated man who had been born blind; they knew not
Him with whom they were in controversy. Divine light shone into

၄၁၃ “အသက်၏အလင်း”

ဖာရိရှဲတို့သည် မွေးကတည်းက မျက်စိကန်းသော ပညာမတတ်သူ တစ်ဦးနှင့်သာ ဆက်ဆံနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပြီး၊ သူတို့ အငြင်းပွားနေရသော အရှင်ကိုမူ မသိကြပေ။ မျက်စိကန်းသောသူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အခန်းထဲသို့ ဘုရားသခင်၏ အလင်းတော်သည် ထွန်းလင်းလာသည်။ ထိုအရောင်ဆောင်သူများသည် သူ့ကို မယုံကြည်အောင် ကြိုးစားကြသော်လည်း၊ သူသည် သူတို့၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ မကျရောက်ဘဲ ထက်မြက်ပြီး တိကျသော အဖြေများဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်နိုင်ရန် ဘုရားသခင်က ကူညီခဲ့သည်။ သူက “ကျွန်ုပ်သည် သင်တို့အား အထက်က ပြောခဲ့ပါပြီ၊ သင်တို့သည် နားမထောင်ကြ။ အဘယ်ကြောင့် နောက်တစ်ဖန် ကြားလိုကြသနည်း။ သင်တို့သည်လည်း ကိုယ်တော်၏ တပည့် ဖြစ်လိုကြသလော” ဟု မေး၏။ ထိုအခါ သူတို့သည် သူ့ကို ကဲ့ရဲ့လျက် “သင်သည် ထိုသူ၏ တပည့်ဖြစ်၏၊ ငါတို့မူကား မောရှေ၏ တပည့်ဖြစ်ကြ၏။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေအား စကားပြောတော်မူကြောင်းကို ငါတို့သိကြ၏။ ဤသူမူကား အဘယ်အရပ်က လာသည်ကို ငါတို့မသိပါ” ဟု ဆိုကြ၏။

“The Light of Life” 413
the chambers of the blind man’s soul. As these hypocrites tried
to make him disbelieve, God helped him to show, by the vigor
and pointedness of his replies, that he was not to be ensnared. He
answered, “I have told you already, and ye did not hear: wherefore
would ye hear it again? will ye also be His disciples? Then they
reviled him, and said, Thou art His disciple; but we are Moses’
disciples. We know that God spake unto Moses: as for this fellow,
we know not from whence He is.”

ယေရှုသည် ထိုသူ ဖြတ်သန်းနေရသော စမ်းသပ်မှုကို သိတော်မူ၍၊ သူသည် ခရစ်တော်အတွက် သက်သေတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်စေရန် သူ့အား ကျေးဇူးတော်နှင့် စကားပြောနိုင်စွမ်းကို ပေးသနားတော်မူ၏။ သူသည် မေးမြန်းသူတို့အား ထိရောက်သော ပြစ်တင်မောင်းမဲမှုဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကျမ်းစာကို ဖွင့်ပြသူများ၊ လူမျိုး၏ ဘာသာရေး လမ်းပြများဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် အခိုင်အမာ ပြောဆိုကြသော်လည်း၊ ဤတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုလုပ်နေပါလျက် သူ၏တန်ခိုး အရင်းအမြစ်နှင့် သူ၏ ဂုဏ်အင်္ဂါ၊ ပြောဆိုချက်များအပေါ် သူတို့သည် အမှန်တကယ် မသိနားမလည်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။ “ဤသူသည် ကျွန်ုပ်၏မျက်စိကို ဖွင့်ပေးပါလျက်နှင့်၊ သူသည် အဘယ်အရပ်က လာသည်ကို သင်တို့မသိဟု ဆိုသည်မှာ အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှသည်” ဟု ထိုသူက ဆို၏။ “ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ရှိသောသူတို့၏ စကားကို နားညောင်းတော်မမူကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ သိကြပါသည်။ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်၍ အလိုတော်ကို ဆောင်သောသူ၏ စကားကိုသာ နားညောင်းတော်မူ၏။ ကမ္ဘာဦးကပင် မွေးကတည်းက မျက်စိကန်းသောသူ၏ မျက်စိကို ဖွင့်ပေးသည်ဟု မည်သူမျှ မကြားဖူးပေ။ ဤသူသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာသောသူ မဟုတ်ပါက မည်သည့်အမှုမျှ မပြုနိုင်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

The Lord Jesus knew the ordeal through which the man was
passing, and He gave him grace and utterance, so that he became a
witness for Christ. He answered the Pharisees in words that were a
cutting rebuke to his questioners. They claimed to be the expositors
of Scripture, the religious guides of the nation; and yet here was
One performing miracles, and they were confessedly ignorant as to
the source of His power, and as to His character and claims. “Why
herein is a marvelous thing,” said the man, “that ye know not from
whence He is, and yet He hath opened mine eyes. Now we know
that God heareth not sinners: but if any man be a worshiper of God,
and doeth His will, him He heareth. Since the world began was it
not heard that any man opened the eyes of one that was born blind.
If this Man were not of God, He could do nothing.”

ထိုသူသည် သူ၏စစ်ဆေးမေးမြန်းသူများကို သူတို့၏ နယ်ပယ်မှာပင် ပြန်လည် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျိုးကြောင်းပြချက်များသည် ငြင်းချက်ထုတ်စရာ မရှိပေ။ ဖာရိရှဲတို့သည် အံ့ဩသွားကြပြီး သူ၏ တိကျပြတ်သားသော စကားများရှေ့တွင် ဆွံ့အသွားကြသည်။ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်၊ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ထိုသူနှင့် ထိမိခြင်းကြောင့် ညစ်ညမ်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ သူတို့၏ ဝတ်လုံများကို သိမ်းယူကြပြီး ခြေဖဝါးမှ ဖုန်ကိုခါကာ သူ့အား “သင်သည် အပြစ်ထဲ၌ မွေးဖွားလာသူဖြစ်လျက် ငါတို့ကို သင်ပေးသလော” ဟု ကျိန်ဆဲပြောဆိုကြသည်။ ထို့နောက် သူ့ကို တရားစရပ်မှ နှင်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

The man had met his inquisitors on their own ground. His
reasoning was unanswerable. The Pharisees were astonished, and
they held their peace,—spellbound before his pointed, determined
words. For a few moments there was silence. Then the frowning
priests and rabbis gathered about them their robes, as though they
feared contamination from contact with him; they shook off the
dust from their feet, and hurled denunciations against him,—“Thou
wast altogether born in sins, and dost thou teach us?” And they
excommunicated him.

ယေရှုသည် ထိုသတင်းကို ကြားတော်မူ၍ မကြာမီတွင် သူ့ကို ရှာတွေ့သောအခါ “သင်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ယုံကြည်သလော” ဟု မေးတော်မူ၏။

Jesus heard what had been done; and fnding him soon after, He
said, “Dost thou believe on the Son of God?”

မွေးကတည်းက မျက်စိကန်းသောသူသည် မိမိကို ကုသပေးသော အရှင်၏ မျက်နှာကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခွင့်ရလေသည်။ လွှတ်တော်ရှေ့တွင် သူသည် မိမိ၏မိဘများ စိတ်သောကရောက်နေသည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး၊ ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော မျက်နှာများကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ယခုတွင်မူ သူ၏မျက်စိသည် ယေရှု၏ မေတ္တာနှင့် ပြည့်စုံပြီး ငြိမ်သက်လှသော မျက်နှာတော်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ သူသည် မိမိအတွက် ကြီးစွာသော ပေးဆပ်မှုဖြင့် ကိုယ်တော်အား ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို ဆောင်ယူလာသူအဖြစ် ဝန်ခံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုတွင် သာ၍မြင့်မြတ်သော ဗျာဒိတ်တော်ကို သူ့အား ပေးသနားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

For the frst time the blind man looked upon the face of his
Restorer. Before the council he had seen his parents troubled and
perplexed; he had looked upon the frowning faces of the rabbis;
now his eyes rested upon the loving, peaceful countenance of Jesus.
Already, at great cost to himself, he had acknowledged Him as a
delegate of divine power; now a higher revelation was granted him.

၄၁၄ အာသာဝတီ (The Desire of Ages)

ကယ်တင်ရှင်၏ မေးခွန်းဖြစ်သော “သင်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ယုံကြည်သလော” ဟူသော မေးခွန်းကို မျက်စိကန်းသောသူက “သခင်၊ ကျွန်ုပ်ယုံကြည်နိုင်ရန် ထိုသူသည် မည်သူဖြစ်ပါသနည်း” ဟု ပြန်မေး၏။ ယေရှုကလည်း “သင်သည် သူ့ကို မြင်ရပြီ၊ ယခု သင့်နှင့် စကားပြောနေသောသူသည် ထိုသူပင်ဖြစ်သည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသူသည် ကယ်တင်ရှင်၏ ခြေတော်ရင်း၌ ဝပ်စိုး၍ ကိုးကွယ်လေသည်။ သူ၏ သဘာဝမျက်စိ ပွင့်ရုံသာမက သူ၏ သိနားလည်သော ဉာဏ်မျက်စိလည်း ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်၌ ထင်ရှားပေါ်လွင်လာပြီး ကိုယ်တော့်ကို ဘုရားသခင် စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်အဖြစ် သူလက်ခံလိုက်သည်။

414 The Desire of Ages
[475] To the Saviour’s question, “Dost thou believe on the Son of
God?” the blind man replied by asking, “Who is He, Lord, that
I might believe on Him?” And Jesus said, “Thou hast both seen
Him, and it is He that talketh with thee.” The man cast himself at
the Saviour’s feet in worship. Not only had his natural sight been
restored, but the eyes of his understanding had been opened. Christ
had been revealed to his soul, and he received Him as the Sent of
God.

ဖာရိရှဲတစ်စုသည် အနီးတွင် စုဝေးနေကြပြီး၊ သူတို့ကို မြင်ရခြင်းက ကိုယ်တော်၏ စကားနှင့် အမှုတော်များ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအပေါ် အစဉ်အမြဲ ရှိနေသော ကွဲပြားခြားနားမှုကို ယေရှုအား သတိရစေသည်။ ကိုယ်တော်က “မမြင်သောသူတို့သည် မြင်စေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ မြင်သောသူတို့သည် မျက်စိကန်းစေခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ ငါသည် ဤလောကသို့ တရားစီရင်ရန် လာသတည်း” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ခရစ်တော်သည် မျက်စိကန်းသောသူတို့၏ မျက်စိကို ဖွင့်ပေးရန်နှင့် မှောင်မိုက်၌ ရှိနေသူတို့အား အလင်းပေးရန် ကြွလာခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို လောက၏အလင်းဟု ကြေညာခဲ့ပြီး၊ ယခုပြုလုပ်လိုက်သော အံ့ဖွယ်အမှုသည် ကိုယ်တော်၏ မစ်ရှင်ကို သက်သေထူခြင်းဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ရှင် ကြွလာစဉ်က ကိုယ်တော့်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူတို့သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ယခင်က မည်သူမျှ မခံစားဖူးသေးသော ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ထင်ရှားမှုကို အပြည့်အဝ မြင်တွေ့ခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းသည် သာ၍ ပြည့်စုံစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သို့သော် ဤပေါ်ထွန်းခြင်း၌ပင် လူသားတို့အပေါ် စီရင်ချက် ကျရောက်နေသည်။ သူတို့၏ စာရိတ္တကို စမ်းသပ်နေပြီး သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်နေသည်။

A group of Pharisees had gathered near, and the sight of them
brought to the mind of Jesus the contrast ever manifest in the effect
of His words and works. He said, “For judgment I am come into
this world, that they which see not might see; and that they which
see might be made blind.” Christ had come to open the blind eyes,
to give light to them that sit in darkness. He had declared Himself
to be the light of the world, and the miracle just performed was in
attestation of His mission. The people who beheld the Saviour at
His advent were favored with a fuller manifestation of the divine
presence than the world had ever enjoyed before. The knowledge
of God was revealed more perfectly. But in this very revelation,
judgment was passing upon men. Their character was tested, their
destiny determined.

မျက်စိကန်းသောသူအား သဘာဝအမြင်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးအမြင် နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးသနားခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည် ဖာရိရှဲတို့ကိုမူ သာ၍နက်ရှိုင်းသော မှောင်မိုက်ထဲတွင် ထားရစ်ခဲ့သည်။ နားထောင်သူအချို့သည် ခရစ်တော်၏ စကားများသည် သူတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် “ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း မျက်စိကန်းသလော” ဟု မေးကြ၏။ ယေရှုက “သင်တို့သည် မျက်စိကန်းသောသူ ဖြစ်ပါက အပြစ်မရှိ။ သို့သော် ယခုတွင် 'ငါတို့သည် မြင်သည်' ဟု သင်တို့ဆိုကြ၏” ဟု ပြန်ဖြေတော်မူ၏။ ဘုရားသခင်က သင်တို့အနေဖြင့် သမ္မာတရားကို မမြင်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားခဲ့ပါက သင်တို့၏ မသိနားမလည်မှုသည် အပြစ်မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သင်တို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မြင်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး မျက်စိမြင်စေနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကို ငြင်းပယ်ကြသည်။ မိမိတို့၏ လိုအပ်ချက်ကို သိရှိသောသူ အားလုံးအတွက် ခရစ်တော်သည် အတိုင်းအဆမရှိသော အကူအညီဖြင့် ကြွလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဖာရိရှဲတို့သည် မည်သည့်လိုအပ်ချက်ကိုမျှ ဝန်မခံကြပေ။ သူတို့သည် ခရစ်တော်ထံသို့ လာရန် ငြင်းဆန်ကြသဖြင့် မျက်စိကန်းလျက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမျက်စိကန်းခြင်းသည် သူတို့ကိုယ်တိုင် တာဝန်ရှိသော မျက်စိကန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုက “သင်တို့၏ အပြစ်သည် တည်လျက်ရှိ၏” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

The manifestation of divine power that had given to the blind
man both natural and spiritual sight had left the Pharisees in yet
deeper darkness. Some of His hearers, feeling that Christ’s words
applied to them, inquired, “Are we blind also?” Jesus answered, “If
ye were blind, ye should have no sin.” If God had made it impossible
for you to see the truth, your ignorance would involve no guilt.
“But now ye say, We see.” You believe yourselves able to see, and
reject the means through which alone you could receive sight. To
all who realized their need, Christ came with infnite help. But the
Pharisees would confess no need; they refused to come to Christ,
and hence they were left in blindness,—a blindness for which they
were themselves guilty. Jesus said, “Your sin remaineth.”