အခန်း (၅၀) — ပရိယာယ်ထောင်ချောက်များအကြားဝယ်

 

အခန်း (၅၀) — ကျော့ကွင်းများကြားတွင်

[455] Chapter 50—Among Snares

ဤအခန်းသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင် ၇:၁၆-၃၆၊ ၄၀-၅၃ နှင့် ယောဟန် ၈:၁-၁၁ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

This chapter is based on John 7:16-36, 40-53; John 8:1-11.

ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ ပွဲတော်ကျင်းပနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သူလျှိုများ၏ အရိပ်တကြည့်ကြည့် စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်ကို နှုတ်ပိတ်ရန် နည်းလမ်းသစ်များကို တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ကိုယ်တော်ကို ကျော့ကွင်းဖြင့် ဖမ်းရန် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို အကြမ်းဖက်မှုဖြင့် တားဆီးရန် စီစဉ်နေကြသည်။ သို့သော် ထိုမျှသာမကသေးဘဲ၊ ဤဂါလိလဲအမျိုးသား ရဗ္ဗိကို လူအများရှေ့တွင် အရှက်ရစေရန် သူတို့ အလိုရှိခဲ့ကြသည်။

All the while Jesus was at Jerusalem during the feast He was
shadowed by spies. Day after day new schemes to silence Him were
tried. The priests and rulers were watching to entrap Him. They
were planning to stop Him by violence. But this was not all. They
wanted to humble this Galilean rabbi before the people.

ကိုယ်တော် ပွဲတော်သို့ ရောက်ရှိသည့် ပထမနေ့တွင် အုပ်စိုးသူများသည် ကိုယ်တော်ထံသို့ လာပြီး မည်သည့်အာဏာဖြင့် သင်ကြားသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။ လူတို့၏ အာရုံကို ကိုယ်တော်ထံမှ ဖယ်ထုတ်ပြီး သင်ကြားပိုင်ခွင့်ရှိမရှိဟူသော မေးခွန်းသို့ ပြောင်းလဲလိုကြကာ၊ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်၏ အရေးပါမှုနှင့် အာဏာကို ပြသလိုကြသည်။

On the frst day of His presence at the feast, the rulers had come
to Him, demanding by what authority He taught. They wished to
divert attention from Him to the question of His right to teach, and
thus to their own importance and authority.

"ငါ့ဒေသနာသည် ငါ့ဒေသနာမဟုတ်၊ ငါ့ကိုစေလွှတ်တော်မူသော အရှင်၏ဒေသနာဖြစ်၏" ဟု ယေရှုက မိန့်တော်မူသည်။ "အကြင်သူသည် ထိုအရှင်၏ အလိုတော်သို့ လိုက်လိုသော စေတနာရှိ၏၊ ထိုသူသည် ငါ့ဒေသနာသည် ဘုရားသခင်၏ ဒေသနာဖြစ်သည်ကိုလည်းကောင်း၊ ငါသည် ကိုယ်အလိုအလျောက် ဟောပြောသည်ကိုလည်းကောင်း သိလိမ့်မည်။" (ယောဟန် ၇:၁၆၊ ၁၇)။ ကန့်ကွက်ရှုတ်ချသူတို့၏ မေးခွန်းကို ယေရှုသည် ထိုကန့်ကွက်မှုကို ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အရေးကြီးသော သမ္မာတရားကို ဖွင့်ပြခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

“My teaching is not Mine,” said Jesus, “but His that sent Me.
If any man willeth to do His will, he shall know of the teaching,
whether it be of God, or whether I speak from Myself.” John 7:16,
17, R. V. The question of these cavilers Jesus met, not by answering
the cavil, but by opening up truth vital to the salvation of the soul.

သမ္မာတရားကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းနှင့် တန်ဖိုးထားခြင်းသည် ဉာဏ်ပညာထက် စိတ်နှလုံးပေါ်တွင် ပို၍မူတည်ကြောင်း ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သမ္မာတရားကို ဝိညာဉ်ထဲသို့ လက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် အလိုဆန္ဒ၏ ရိုသေမှုကို တောင်းဆိုသည်။ အကယ်၍ သမ္မာတရားသည် အကျိုးအကြောင်းပြချက်သက်သက်အပေါ်တွင်သာ မူတည်ပါက၊ မာနသည် ၎င်းကို လက်ခံရန်အတွက် အဟန့်အတား ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းကို စိတ်နှလုံးအတွင်းရှိ ကျေးဇူးတော်၏ လုပ်ဆောင်မှုမှတစ်ဆင့် လက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်က ဖော်ပြသော အပြစ်တိုင်းကို စွန့်လွှတ်ခြင်းအပေါ်တွင် မူတည်သည်။ သမ္မာတရားကို သိရှိရန်အတွက် လူတစ်ဦးရရှိထားသော အခွင့်အလမ်းများသည် မည်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ၊ စိတ်နှလုံးသည် သမ္မာတရားကို လက်ခံရန် ပွင့်လင်းခြင်းမရှိပါကလည်းကောင်း၊ သမ္မာတရား၏ မူဝါဒများနှင့် ဆန့်ကျင်နေသော အလေ့အကျင့်တိုင်းကို သိသိသာသာ စွန့်လွှတ်ခြင်းမရှိပါကလည်းကောင်း ထိုသူအတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ထံ မိမိကိုယ်ကို ဆက်ကပ်ပြီး အလိုတော်ကို သိလို၊ ကျင့်လိုသော စိတ်ရင်းမှန်ရှိသူများအတွက် သမ္မာတရားသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်အဖြစ် ထင်ရှားလာလိမ့်မည်။ ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်အတွက် ပြောဆိုသောသူနှင့် မိမိအလိုအလျောက် ပြောဆိုသောသူကို ခွဲခြားနိုင်ကြလိမ့်မည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် သူတို့၏ အလိုဆန္ဒကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဘက်တွင် မထားခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် သမ္မာတရားကို သိရန် ရှာဖွေနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းကို ရှောင်လွှဲရန် အကြောင်းပြချက်ကိုသာ ရှာဖွေနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကိုယ်တော်၏ ဒေသနာကို သူတို့ နားမလည်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခရစ်တော်က ဖော်ပြခဲ့သည်။

The perception and appreciation of truth, He said, depends less upon
the mind than upon the heart. Truth must be received into the soul;
it claims the homage of the will. If truth could be submitted to the
reason alone, pride would be no hindrance in the way of its reception.
But it is to be received through the work of grace in the heart; and
its reception depends upon the renunciation of every sin that the
Spirit of God reveals. Man’s advantages for obtaining a knowledge
of the truth, however great these may be, will prove of no beneft
[456] to him unless the heart is open to receive the truth, and there is a
conscientious surrender of every habit and practice that is opposed to
its principles. To those who thus yield themselves to God, having an
honest desire to know and to do His will, the truth is revealed as the
power of God for their salvation. These will be able to distinguish
between him who speaks for God, and him who speaks merely from
himself. The Pharisees had not put their will on the side of God’s
will. They were not seeking to know the truth, but to fnd some
394
Among Snares 395
excuse for evading it; Christ showed that this was why they did not
understand His teaching.

ယခုတွင် ကိုယ်တော်သည် စစ်မှန်သော ဆရာနှင့် လှည့်ဖြားသူကို ခွဲခြားနိုင်သည့် စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုကို ပေးခဲ့သည် - "ကိုယ်အလိုအလျောက် ပြောသောသူသည် မိမိဘုန်းကို ရှာတတ်၏။ မိမိကို စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်၏ဘုန်းကို ရှာသောသူမူကား သစ္စာရှိ၏။ ထိုသူ၌ မတရားသောအမှု မရှိ။" (ယောဟန် ၇:၁၈)။ မိမိဘုန်းကို ရှာသောသူသည် မိမိအလိုအလျောက်သာ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ မိမိအကျိုးရှာသော စိတ်ဓာတ်သည် ၎င်း၏ မူလအစကို ဖော်ပြနေသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို ရှာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ စကားတော်များကို မိန့်မြွက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သမ္မာတရားကို သင်ကြားသူအဖြစ် ကိုယ်တော်၏ အာဏာရှိကြောင်း သက်သေပင်ဖြစ်သည်။

He now gave a test by which the true teacher might be distinguished from the deceiver: “He that speaketh from himself seeketh
his own glory: but he that seeketh the glory of Him that sent him,
the same is true, and no unrighteousness is in him.” John 7:18, R. V.
He that seeketh his own glory is speaking only from himself. The
spirit of self-seeking betrays its origin. But Christ was seeking the
glory of God. He spoke the words of God. This was the evidence of
His authority as a teacher of the truth.

ယေရှုသည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို သိမြင်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်လမ်း သက်သေကို ရဗ္ဗိတို့အား ပေးခဲ့သည်။ ဗေသေသဒ (Bethesda) ၌ ကျန်းမာခြင်းပေးခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါသည်ဆိုသော ပညတ်တော်ကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ချိုးဖောက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ "မောရှေသည် သင်တို့အား ပညတ်တရားကို ပေးသည်မဟုတ်လော။ သို့သော်လည်း သင်တို့တွင် တစ်ယောက်မျှ ပညတ်တရားကို မစောင့်။ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို သတ်အံ့သောငှာ ရှာကြသနည်း" ဟု ကိုယ်တော် မိန့်တော်မူသည်။

Jesus gave the rabbis an evidence of His divinity by showing
that He read their hearts. Ever since the healing at Bethesda they
had been plotting His death. Thus they were themselves breaking
the law which they professed to be defending. “Did not Moses give
you the law,” He said, “and yet none of you keepeth the law? Why
go ye about to kill Me?”

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ထိုစကားလုံးများသည် ရဗ္ဗိတို့ ကျရောက်တော့မည့် ပျက်စီးခြင်းတွင်းကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ခဏမျှ သူတို့ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အနန္တတန်ခိုးတော်နှင့် ဆန့်ကျင်နေကြောင်း တွေ့မြင်ကြသည်။ သို့သော် သတိပေးချက်ကိုမူ နားမထောင်ကြပေ။ လူတို့အပေါ် သူတို့၏ ဩဇာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူတို့၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြံအစည်များကို ဖုံးကွယ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏ မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲကာ "သင်သည် နတ်ဆိုးစွဲသောသူဖြစ်၏။ သင့်ကို သတ်အံ့သောငှာ ဘယ်သူရှာသနည်း" ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏ အံ့ဖွယ်အမှုများသည် မကောင်းသော ဝိညာဉ်၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ သွယ်ဝိုက်၍ စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။

Like a swift flash of light these words revealed to the rabbis the
pit of ruin into which they were about to plunge. For an instant they
were flled with terror. They saw that they were in conflict with
Infnite Power. But they would not be warned. In order to maintain
their influence with the people, their murderous designs must be
concealed. Evading the question of Jesus, they exclaimed, “Thou
hast a devil: who goeth about to kill Thee?” They insinuated that the
wonderful works of Jesus were instigated by an evil spirit.

ဤစွပ်စွဲချက်ကို ခရစ်တော်က ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဗေသေသဒ၌ ကိုယ်တော် ကျန်းမာခြင်းပေးခဲ့သည့် အမှုသည် ဥပုသ်နေ့ပညတ်နှင့် ညီညွတ်ကြောင်း၊ ယုဒလူတို့ ကိုယ်တိုင် ပညတ်တရားအပေါ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ မှန်ကန်ကြောင်း ဆက်လက်ပြသခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်က "မောရှေသည် သင်တို့အား အရေဖျားလှီးခြင်းမင်္ဂလာကို ပေးသည်ဖြစ်၍... သင်တို့သည် ဥပုသ်နေ့၌ပင် လူအား အရေဖျားလှီးခြင်းမင်္ဂလာကို ပေးတတ်ကြ၏" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ပညတ်တရားအရ ကလေးတိုင်းကို ရှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် အရေဖျားလှီးရမည်။ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်သည် ဥပုသ်နေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်နေပါက ထိုမင်္ဂလာကို ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် လူတစ်ဦးကို "ဥပုသ်နေ့၌ တစ်ကိုယ်လုံး ကျန်းမာစေခြင်း" သည် ပညတ်တရား၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ပို၍ပင် ညီညွတ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ပြင် "အပြင်အယောင်ကိုကြည့်၍ မစီရင်ကြနှင့်။ တရားသဖြင့် စီရင်ကြလော့" ဟု သူတို့အား သတိပေးခဲ့သည်။

To this insinuation Christ gave no heed. He went on to show that
His work of healing at Bethesda was in harmony with the Sabbath
law, and that it was justifed by the interpretation which the Jews
themselves put upon the law. He said, “Moses therefore gave unto
you circumcision; ... and ye on the Sabbath day circumcise a man.”
According to the law, every child must be circumcised on the eighth
day. Should the appointed time fall upon the Sabbath, the rite must
then be performed. How much more must it be in harmony with the
spirit of the law to make a man “every whit whole on the Sabbath [457]
day.” And He warned them to “judge not according to the appearance,
but judge righteous judgment.”

အုပ်စိုးသူတို့သည် နှုတ်ဆိတ်သွားကြပြီး လူအများကလည်း "ဤသူသည် သူတို့သတ်အံ့သောငှာ ရှာသောသူ မဟုတ်လော။ ကြည့်ရှုလော့၊ သူသည် အတိအလင်း ဟောပြောလျက်ရှိသည်ကို သူတို့သည် တစ်ခွန်းမျှ မပြောကြ။ ဤသူသည် ခရစ်တော်အမှန်ဖြစ်သည်ကို မင်းအရာရှိတို့သည် သိကြသလော" ဟု အံ့ဩခဲ့ကြသည်။

The rulers were silenced; and many of the people exclaimed, “Is
not this He, whom they seek to kill? But, lo, He speaketh boldly,
396 The Desire of Ages
and they say nothing unto Him. Do the rulers know indeed that this
is the very Christ?”

နားထောင်သူများထဲတွင် ယေရုရှလင်မြို့၌ နေထိုင်သူများစွာတို့သည် အုပ်စိုးသူများ၏ ကြံစည်မှုကို သိထားကြသော်လည်း၊ တားဆီးမရသော တန်ခိုးတစ်ခုကြောင့် ကိုယ်တော်ထံသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်သည် သူတို့အပေါ် ဖိစီးလာသည်။ သို့သော် စာတန်သည် သံသယကို ထည့်ပေးရန် အသင့်ရှိနေပြီး၊ မေရှိယနှင့် ကိုယ်တော် ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ မှားယွင်းသော အတွေးအခေါ်များက လမ်းခင်းပေးထားသည်။ ခရစ်တော်သည် ဗက်လင်မြို့၌ ဖွားမြင်လိမ့်မည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် ယုံကြည်ကြသော်လည်း၊ ခဏအကြာတွင် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်ထင်ရှားသောအခါ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို မည်သူမျှ သိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆကြသည်။ မေရှိယသည် လူသားနှင့် သဘာဝအရ တော်စပ်မှုရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆသူများလည်း ရှိသည်။ ယေရှုသည် လူတို့မျှော်လင့်ထားသော မေရှိယ၏ ဘုန်းအသရေနှင့် မကိုက်ညီသောကြောင့် "ဤသူသည် အဘယ်အရပ်က လာသည်ကို ငါတို့သိကြ၏။ ခရစ်တော်ကြွလာသောအခါ၌မူကား အဘယ်အရပ်က လာသည်ကို မည်သူမျှမသိ" ဟူသော သွေးဆောင်မှုကို အလေးဂရုပြုခဲ့ကြသည်။

Many among Christ’s hearers who were dwellers at Jerusalem,
and who were not ignorant of the plots of the rulers against Him, felt
themselves drawn to Him by an irresistible power. The conviction
pressed upon them that He was the Son of God. But Satan was ready
to suggest doubt; and for this the way was prepared by their own
erroneous ideas of the Messiah and His coming. It was generally
believed that Christ would be born at Bethlehem, but that after a time
He would disappear, and at His second appearance none would know
whence He came. There were not a few who held that the Messiah
would have no natural relationship to humanity. And because the
popular conception of the glory of the Messiah was not met by Jesus
of Nazareth, many gave heed to the suggestion, “Howbeit we know
this Man whence He is: but when Christ cometh, no man knoweth
whence He is.”

သူတို့သည် သံသယနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကြားတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်၊ ယေရှုသည် သူတို့၏ အတွေးများကို သိရှိပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည် - "သင်တို့သည် ငါ့ကို သိကြ၏၊ ငါအဘယ်အရပ်က လာသည်ကိုလည်း သိကြ၏။ ငါသည် ကိုယ်အလိုအလျောက် လာသည်မဟုတ်၊ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်သည် သစ္စာရှိတော်မူ၏။ ထိုအရှင်ကို သင်တို့မသိကြ။" ခရစ်တော်၏ မူလအစသည် မည်သို့ဖြစ်သင့်သည်ကို သိသည်ဟု သူတို့ ဆိုကြသော်လည်း၊ လုံးဝ မသိရှိကြပေ။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့်အညီ နေထိုင်ခဲ့ကြပါက၊ သားတော် ထင်ရှားလာသောအခါ ကိုယ်တော်ကို သိကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

While they were thus wavering between doubt and faith, Jesus
took up their thoughts and answered them: “Ye both know Me, and
ye know whence I am: and I am not come of Myself, but He that sent
Me is true, whom ye know not.” They claimed a knowledge of what
the origin of Christ should be, but they were in utter ignorance of
it. If they had lived in accordance with the will of God, they would
have known His Son when He was manifested to them.

နားထောင်သူများသည် ခရစ်တော်၏ စကားများကို နားမလည်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော လပေါင်းများစွာက လွှတ်တော် (Sanhedrin) ရှေ့တွင် ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ကြေညာခဲ့သော စကားများကို အတိအလင်း ထပ်မံပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က အုပ်စိုးသူများသည် ကိုယ်တော်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသကဲ့သို့ ယခုလည်း ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားကြပြန်သည်။ သို့သော် မမြင်နိုင်သော တန်ခိုးတစ်ခုက သူတို့၏ ဒေါသကို "ဤမျှသာ လာနိုင်၏၊ ထို့ထက် ပို၍မကျော်ရ" ဟု တားဆီးထားသကဲ့သို့ ကန့်သတ်ထားခဲ့သည်။

The hearers could not but understand Christ’s words. Clearly
they were a repetition of the claim He had made in the presence
of the Sanhedrin many months before, when He declared Himself
the Son of God. As the rulers then tried to compass His death, so
now they sought to take Him; but they were prevented by an unseen
power, which put a limit to their rage, saying to them, Thus far shalt
thou go, and no farther.

လူအများထဲတွင် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူများစွာရှိပြီး "ခရစ်တော် ကြွလာသောအခါ ဤသူပြုသော နိမိတ်လက္ခဏာတို့ထက် သာ၍များသော နိမိတ်လက္ခဏာတို့ကို ပြလိမ့်မည်လော" ဟု ပြောဆိုကြသည်။ ဖြစ်ပျက်သမျှကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသော ဖာရိရှဲခေါင်းဆောင်များသည် လူအုပ်ထဲရှိ ထောက်ခံမှုများကို ကြားသိသွားကြသည်။ သူတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများထံ အမြန်သွားပြီး ကိုယ်တော်ကို ဖမ်းဆီးရန် အစီအစဉ်များ ချခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူအများရှေ့တွင် ဖမ်းဆီးရန် မဝံ့ရဲသောကြောင့် ကိုယ်တော် တစ်ယောက်တည်းရှိချိန်တွင် ဖမ်းရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်ကြောင်း တစ်ဖန် ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ "ငါသည် သင်တို့နှင့်အတူ ခဏမျှနေပြီးမှ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်ထံသို့ သွားမည်။ သင်တို့သည် ငါ့ကို ရှာ၍ မတွေ့ကြလိမ့်မည်။ ငါရှိရာအရပ်သို့ သင်တို့ မလာနိုင်ကြ" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ မကြာမီ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် မုန်းတီးခြင်းတို့ လက်လှမ်းမမီသော ခိုလှုံရာသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။ ခမည်းတော်ထံသို့ တက်ကြွသွားပြီး ကောင်းကင်တမန်တို့၏ ကိုးကွယ်ခြင်းကို ခံရပြန်ဦးမည်ဖြစ်ကာ၊ ကိုယ်တော်ကို သတ်မည့်သူများသည် ထိုနေရာသို့ ဘယ်သောအခါမျှ မလာနိုင်ကြပေ။

Among the people many believed on Him, and they said, “When
Christ cometh, will He do more miracles than these which this
Man hath done?” The leaders of the Pharisees, who were anxiously
watching the course of events, caught the expressions of sympathy
among the throng. Hurrying away to the chief priests, they laid their
[458] plans to arrest Him. They arranged, however, to take Him when
He was alone; for they dared not seize Him in the presence of the
people. Again Jesus made it manifest that He read their purpose.
Among Snares 397
“Yet a little while am I with you,” He said, “and then I go unto Him
that sent Me. Ye shall seek Me, and shall not fnd Me: and where I
am, thither ye cannot come.” Soon He would fnd a refuge beyond
the reach of their scorn and hate. He would ascend to the Father, to
be again the Adored of the angels; and thither His murderers could
never come.

ရဗ္ဗိတို့က "ငါတို့ မတွေ့နိုင်အောင် ဤသူသည် အဘယ်အရပ်သို့ သွားမည်နည်း။ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့တွင် ကွဲပြားသောသူတို့ထံသို့ သွား၍ တစ်ပါးအမျိုးသားတို့အား သွန်သင်မည်လော" ဟု ကဲ့ရဲ့စွာ ပြောဆိုကြသည်။ ထိုကန့်ကွက်သူများသည် မိမိတို့၏ ကဲ့ရဲ့စကားများသည် ခရစ်တော်၏ သာသနာပြုလုပ်ငန်းကို ပုံဖော်နေသည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ကြပေ။ တစ်နေ့လုံး ကိုယ်တော်သည် နားမထောင်ဘဲ ငြင်းဆန်သော လူမျိုးထံသို့ လက်တော်ကို ဆန့်တန်းခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်ကို မရှာသောသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို တွေ့ကြလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ နာမကို မပန်ကြားသော လူမျိုးတို့အလယ်တွင် ကိုယ်တော်သည် ထင်ရှားလိမ့်မည် (ရောမ ၁၀:၂၀၊ ၂၁)။

Sneeringly the rabbis said, “Whither will He go, that we shall
not fnd Him? will He go unto the dispersed among the Gentiles,
and teach the Gentiles?” Little did these cavilers dream that in their
mocking words they were picturing the mission of the Christ! All
day long He had stretched forth His hands unto a disobedient and
gainsaying people; yet He would be found of them that sought Him
not; among a people that had not called upon His name He would
be manifest. Romans 10:20, 21.

ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သူများစွာတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့၏ မှားယွင်းသော ဆင်ခြင်မှုများကြောင့် လမ်းလွဲခဲ့ရသည်။ ထိုဆရာများသည် မေရှိယနှင့် ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်များကို ထိရောက်စွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် "ဇိအုန်တောင်ပေါ်၌လည်းကောင်း၊ ယေရုရှလင်မြို့၌လည်းကောင်း၊ မိမိရှေ့၌ရှိသော ရှေးလူဟောင်းတို့ရှေ့၌လည်းကောင်း ဘုန်းကြီးစွာ စိုးစံတော်မူမည်" ဟူ၍လည်းကောင်း၊ "ပင်လယ်တစ်ဖက်မှသည် တစ်ဖက်တိုင်အောင်လည်းကောင်း၊ မြစ်မှသည် မြေကြီးအဆုံးတိုင်အောင်လည်းကောင်း အစိုးရတော်မူမည်" ဟူ၍လည်းကောင်း ပြောဆိုကြသည် (ဟေရှာယ ၂၄:၂၃၊ ဆာလံ ၇၂:၈)။ ထို့နောက် ဤနေရာတွင် ပုံဖော်ထားသော ဘုန်းအသရေနှင့် ယေရှု၏ နှိမ့်ချသော အသွင်အပြင်ကို မထီမဲ့မြင် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့ကြသည်။ ပရောဖက်ပြုချက်ပါ စကားလုံးများကိုပင် မှားယွင်းစွာ အနက်ဖွင့်ပြီး အမှားကို အတည်ပြုရန် အသုံးချခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ လူတို့သည် မိမိတို့ဘာသာ နှုတ်ကပတ်တော်ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လေ့လာခဲ့ကြပါက လမ်းလွဲကြမည်မဟုတ်ပေ။ ဟေရှာယ အခန်းကြီး ၆၁ သည် ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော် ပြုခဲ့သော အမှုများကို ပြုရန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေခံသည်။ အခန်းကြီး ၅၃ သည် ဤလောကတွင် ကိုယ်တော် ငြင်းပယ်ခံရခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းတို့ကို ဖော်ပြပြီး၊ အခန်းကြီး ၅၉ သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ဖော်ပြသည်။

Many who were convinced that Jesus was the Son of God were
misled by the false reasoning of the priests and rabbis. These teachers had repeated with great effect the prophecies concerning the
Messiah, that He would “reign in Mount Zion, and in Jerusalem, and
before His ancients gloriously;” that He would “have dominion also
from sea to sea, and from the river unto the ends of the earth.” Isaiah
24:23; Psalm 72:8. Then they made contemptuous comparisons
between the glory here pictured and the humble appearance of Jesus.
The very words of prophecy were so perverted as to sanction error.
Had the people in sincerity studied the word for themselves, they
would not have been misled. The sixty-frst chapter of Isaiah testifes
that Christ was to do the very work He did. Chapter ffty-three sets
forth His rejection and sufferings in the world, and chapter ffty-nine
describes the character of the priests and rabbis.

ဘုရားသခင်သည် လူတို့ကို သူတို့၏ မယုံကြည်မှုကို စွန့်လွှတ်ရန် အတင်းအကျပ် မပြုပေ။ သူတို့ရှေ့တွင် အလင်းနှင့် အမှောင်၊ သမ္မာတရားနှင့် အမှားတရားတို့ ရှိနေသည်။ မည်သည့်အရာကို လက်ခံမည်နည်းဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သာဖြစ်သည်။ လူ့စိတ်တွင် အမှားအမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်သော တန်ခိုးရှိသည်။ လူတို့သည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မဆုံးဖြတ်ဘဲ သက်သေအထောက်အထားများအပေါ် အခြေခံ၍ ကျမ်းစာကို ကျမ်းစာနှင့် သေချာစွာ နှိုင်းယှဉ်ကာ ဆုံးဖြတ်ရန် ဘုရားသခင် ရည်ရွယ်သည်။ အကယ်၍ ယုဒလူတို့သည် သူတို့၏ အစွဲအလမ်းများကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ရေးသားထားသော ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ယေရှု၏ အသက်တာတွင် ထင်ရှားသော အချက်အလက်များကို နှိုင်းယှဉ်ခဲ့ကြပါက၊ ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် နှိမ့်ချသော ဂါလိလဲအမျိုးသား၏ အသက်တာနှင့် လုပ်ငန်းတော်တို့အကြားရှိ လှပသော ညီညွတ်မှုကို သူတို့ သိမြင်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

God does not compel men to give up their unbelief. Before them
are light and darkness, truth and error. It is for them to decide which
they will accept. The human mind is endowed with power to discriminate between right and wrong. God designs that men shall not
decide from impulse, but from weight of evidence, carefully comparing scripture with scripture. Had the Jews laid by their prejudice
and compared written prophecy with the facts characterizing the life
of Jesus, they would have perceived a beautiful harmony between
the prophecies and their fulfllment in the life and ministry of the
lowly Galilean.
398 The Desire of Ages

ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း လူအများအပြားသည် ယုဒလူများကဲ့သို့ပင် လှည့်ဖြားခြင်း ခံနေရသည်။ ဘာသာရေးဆရာများသည် သမ္မာကျမ်းစာကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နားလည်မှုနှင့် ရိုးရာအစဉ်အလာများ၏ အလင်းဖြင့် ဖတ်ရှုကြသည်။ လူတို့သည်လည်း မိမိတို့ဘာသာ ကျမ်းစာကို ရှာဖွေလေ့လာပြီး သမ္မာတရားမှာ အဘယ်နည်းဟု မိမိတို့ဘာသာ မစီရင်ကြဘဲ၊ သူတို့၏ ဝေဖန်ပိုင်းခြားမှုကို စွန့်လွှတ်ကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ခေါင်းဆောင်များထံ အပ်နှံထားကြသည်။ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းသည် အလင်းဖြန့်ဝေရန်အတွက် ဘုရားသခင် ခန့်ထားသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၊ လူတိုင်း၏ သွန်သင်ချက်ကို ကျမ်းစာဖြင့် စမ်းသပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို သမ္မာတရားကို သိလို၍ လိုက်နာလိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ကျမ်းစာကို ဆုတောင်းလျက် လေ့လာပါက၊ ဘုရားသခင်ထံမှ အလင်းကို ရရှိလိမ့်မည်။ သူသည် ကျမ်းစာကို နားလည်လိမ့်မည်။ "အကြင်သူသည် ထိုအရှင်၏ အလိုတော်သို့ လိုက်လိုသော စေတနာရှိ၏၊ ထိုသူသည် ဒေသနာကို သိလိမ့်မည်" (ယောဟန် ၇:၁၇)။

[459] Many are deceived today in the same way as were the Jews.
Religious teachers read the Bible in the light of their own understanding and traditions; and the people do not search the Scriptures
for themselves, and judge for themselves as to what is truth; but
they yield up their judgment, and commit their souls to their leaders.
The preaching and teaching of His word is one of the means that
God has ordained for diffusing light; but we must bring every man’s
teaching to the test of Scripture. Whoever will prayerfully study the
Bible, desiring to know the truth, that he may obey it, will receive
divine enlightenment. He will understand the Scriptures. “If any
man willeth to do His will, he shall know of the teaching.” John
7:17, R. V.

ပွဲတော်၏ နောက်ဆုံးနေ့တွင် ယေရှုကို ဖမ်းဆီးရန် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများ စေလွှတ်လိုက်သော အရာရှိများသည် ကိုယ်တော်ကို မပါဘဲ ပြန်လာကြသည်။ "အဘယ်ကြောင့် ထိုသူကို မဖမ်းခဲ့သနည်း" ဟု ဒေါသတကြီး မေးမြန်းခြင်း ခံရသောအခါ၊ သူတို့က တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် "ထိုသူပြောသကဲ့သို့ ဘယ်သူမျှ မပြောဖူးပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် မည်မျှပင် ခက်ထန်စေကာမူ ကိုယ်တော်၏ စကားများကြောင့် အရည်ပျော်သွားခဲ့ရသည်။ ဗိမာန်တော်ရင်ပြင်တွင် ကိုယ်တော် မိန့်မြွက်နေစဉ်အတွင်း သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေရန် အနီးအနားတွင် လိုက်ပါခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ နားထောင်နေစဉ်တွင် မိမိတို့ စေလွှတ်ခြင်းခံရသော ရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိန်းမောတွေဝေနေသော သူများကဲ့သို့ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များထံ မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများ မမြင်လိုသော အရာကို သူတို့ မြင်ခဲ့ကြသည် - ၎င်းမှာ ဘုရားဇာတ်လမ်း၏ ဘုန်းအသရေ လွှမ်းမိုးနေသော လူသားဖြစ်ခြင်းပင်တည်း။ သူတို့ ပြန်လာသောအခါ ထိုအတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကိုယ်တော်၏ စကားများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် "အဘယ်ကြောင့် ထိုသူကို မဖမ်းခဲ့သနည်း" ဟူသော မေးခွန်းကို "ထိုသူပြောသကဲ့သို့ ဘယ်သူမျှ မပြောဖူးပါ" ဟုသာ ပြန်ပြောနိုင်ခဲ့ကြသည်။

On the last day of the feast, the offcers sent out by the priests
and rulers to arrest Jesus, returned without Him. They were angrily questioned, “Why have ye not brought Him?” With solemn
countenance they answered, “Never man spake like this Man.”
Hardened as were their hearts, they were melted by His words.
While He was speaking in the temple court, they had lingered near,
to catch something that might be turned against Him. But as they
listened, the purpose for which they had been sent was forgotten.
They stood as men entranced. Christ revealed Himself to their souls.
They saw that which priests and rulers would not see,—humanity
flooded with the glory of divinity. They returned, so flled with this
thought, so impressed by His words, that to the inquiry, “Why have
ye not brought Him?” they could only reply, “Never man spake like
this Man.”

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည်လည်း ခရစ်တော်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိစဉ်က ထိုခံစားချက်မျိုးကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး "ထိုသူပြောသကဲ့သို့ ဘယ်သူမျှ မပြောဖူးပါ" ဟူသော အတွေးသည် သူတို့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ သိနားလည်မှုကို နှိပ်ကွပ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုတွင် ပညတ်တရား၏ လက်ကိုင်တုတ်များပင် မုန်းတီးအပ်သော ဂါလိလဲအမျိုးသား၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က "သင်တို့သည်လည်း လှည့်ဖြားခြင်းသို့ ရောက်ကြသလော။ မင်းအရာရှိတို့နှင့် ဖာရိရှဲတို့တွင် ထိုသူကို ယုံကြည်သောသူ တစ်ယောက်မျှ ရှိသလော။ ပညတ်တရားကို မသိသော ဤလူစုမူကား ကျိန်ခြင်းကို ခံရသောသူ ဖြစ်ကြ၏" ဟု ဟစ်အော်ခဲ့ကြသည်။

The priests and rulers, on frst coming into the presence of Christ,
had felt the same conviction. Their hearts were deeply moved, and
the thought was forced upon them, “Never man spake like this Man.”
But they had stifled the conviction of the Holy Spirit. Now, enraged
that even the instruments of the law should be influenced by the
hated Galilean, they cried, “Are ye also deceived? Have any of the
rulers or of the Pharisees believed on Him? But this people who
knoweth not the law are cursed.”

သမ္မာတရား၏ သတင်းစကားကို ကြားရသူများသည် "ဤအရာသည် မှန်သလော" ဟု မေးခဲလှပြီး၊ "ဤအရာကို မည်သူက ထောက်ခံသနည်း" ဟုသာ မေးတတ်ကြသည်။ လူအများစုသည် ထိုအရာကို လက်ခံသူ မည်မျှရှိသနည်းဟူသော အရေအတွက်ဖြင့် တန်ဖိုးဖြတ်ကြသည်။ "ပညာရှိသူများ သို့မဟုတ် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ ယုံကြည်ကြသလော" ဟူသော မေးခွန်းကို ယနေ့တိုင် မေးနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ် လူတို့သည်လည်း ခရစ်တော်၏ လက်ထက်ကကဲ့သို့ပင် စစ်မှန်သော ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်ခြင်းကို မနှစ်သက်ကြပေ။ သူတို့သည် ထာဝရစည်းစိမ်ကို လျစ်လျူရှုကာ လောကီစည်းစိမ်ကိုသာ အာရုံစိုက် ရှာဖွေနေကြသည်။ လူအများအပြားက လက်ခံရန် အသင့်မရှိခြင်း သို့မဟုတ် လောက၏ ကြီးမြတ်သောသူများ၊ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များက လက်မခံခြင်းသည် သမ္မာတရားကို ဆန့်ကျင်သော အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပေ။

Those to whom the message of truth is spoken seldom ask, “Is it
true?” but, “By whom is it advocated?” Multitudes estimate it by the
numbers who accept it; and the question is still asked, “Have any
of the learned men or religious leaders believed?” Men are no more
Among Snares 399
favorable to real godliness now than in the days of Christ. They are
just as intently seeking earthly good, to the neglect of eternal riches;
and it is not an argument against the truth, that large numbers are [460]
not ready to accept it, or that it is not received by the world’s great
men, or even by the religious leaders.

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ယေရှုကို ဖမ်းဆီးရန် အစီအစဉ်များကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ကြပြန်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်ကို လွတ်လပ်စွာ ဆက်ထားပါက လူတို့ကို ခေါင်းဆောင်များထံမှ ဆွဲထုတ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ဘေးကင်းသော နည်းလမ်းမှာ ကိုယ်တော်ကို မနှောင့်နှေးဘဲ နှုတ်ပိတ်ရန်ဖြစ်ကြောင်း တိုက်တွန်းကြသည်။ သူတို့ ဆွေးနွေးမှု အရှိန်တက်နေစဉ်တွင် ရုတ်တရက် တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ နိကောဒင်က "ငါတို့ ပညတ်တရားသည် လူကို ဦးစွာမစစ်ဆေး၊ သူပြုသောအမှုကို မသိဘဲလျက် စီရင်တတ်သလော" ဟု မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ အစည်းအဝေးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နိကောဒင်၏ စကားများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထိမှန်သွားသည်။ လူတစ်ဦးကို မစစ်ဆေးဘဲ မစီရင်နိုင်ကြပေ။ သို့သော် မာနကြီးသော အုပ်စိုးသူများ နှုတ်ဆိတ်နေရခြင်းမှာ တရားမျှတမှုအတွက် ရဲဝံ့စွာ ပြောဆိုသူကို ကြည့်ကာ နေရခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် ယေရှု၏ စရိုက်လက္ခဏာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကိုယ်တော်ဘက်မှ ခုခံပြောဆိုရလောက်အောင် ဖြစ်ရသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ ထိတ်လန့်ပြီး အရှက်ရသွားကြသည်။ သူတို့၏ အံ့ဩမှုမှ ပြန်လည် နိုးထလာသောအခါ နိကောဒင်ကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချစွာဖြင့် "သင်သည်လည်း ဂါလိလဲပြည်သား ဖြစ်သလော။ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလော့။ ဂါလိလဲပြည်ထဲက ပရောဖက် တစ်ယောက်မျှ မပေါ်ထွန်းဖူး" ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

Again the priests and rulers proceeded to lay plans for arresting
Jesus. It was urged that if He were longer left at liberty, He would
draw the people away from the established leaders, and the only safe
course was to silence Him without delay. In the full tide of their
discussion, they were suddenly checked. Nicodemus questioned,
“Doth our law judge any man, before it hear him, and know what he
doeth?” Silence fell on the assembly. The words of Nicodemus came
home to their consciences. They could not condemn a man unheard.
But it was not for this reason alone that the haughty rulers remained
silent, gazing at him who had dared to speak in favor of justice.
They were startled and chagrined that one of their own number had
been so far impressed by the character of Jesus as to speak a word
in His defense. Recovering from their astonishment, they addressed
Nicodemus with cutting sarcasm, “Art thou also of Galilee? Search
and look: for out of Galilee ariseth no prophet.”

သို့သော် ထိုကန့်ကွက်မှုကြောင့် လွှတ်တော်၏ လုပ်ဆောင်မှုများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အုပ်စိုးသူများသည် ယေရှုကို မစစ်ဆေးဘဲ စီရင်ရန် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မအောင်မြင်ခဲ့ကြပေ။ ထိုအချိန်အတွက် ရှုံးနိမ့်သွားသဖြင့် "လူအသီးသီးတို့သည် မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်သွားကြ၏။ ယေရှုသည် သံလွင်တောင်သို့ ကြွတော်မူ၏။"

Yet the protest resulted in staying the proceedings of the council.
The rulers were unable to carry out their purpose and condemn Jesus
without a hearing. Defeated for the time, “every man went unto his
own house. Jesus went unto the Mount of Olives.”

မြို့၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများ၊ ထက်သန်သော လူအုပ်များနှင့် သစ္စာမဲ့သော ရဗ္ဗိများထံမှ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်နှင့် တစ်ယောက်တည်း ရှိနိုင်မည့် တိတ်ဆိတ်သော သံလွင်တောသို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် နံနက်စောစောတွင် ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး လူများ စုရုံးလာသောအခါ ထိုင်၍ သူတို့ကို သွန်သင်ခဲ့သည်။

From the excitement and confusion of the city, from the eager
crowds and the treacherous rabbis, Jesus turned away to the quiet
of the olive groves, where He could be alone with God. But in the
early morning He returned to the temple, and as the people gathered
about Him, He sat down and taught them.

မကြာမီ ကိုယ်တော်သည် အနှောင့်အယှက် ခံခဲ့ရသည်။ ဖာရိရှဲများနှင့် ကျမ်းပြုဆရာ တစ်စုသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ကိုယ်တော်ထံ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။ သူတို့သည် ခက်ထန်ထက်သန်သော အသံများဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကို သတ္တမပညတ်တော် (သူ့မယားကို ပြစ်မှားခြင်း) ကို ချိုးဖောက်သည်ဟု စွပ်စွဲကြသည်။ သူမကို ယေရှု၏ ရှေ့မှောက်သို့ တွန်းပို့ပြီးနောက် အရောင်ဆောင်သော ရိုသေမှုဖြင့် "ဆရာ၊ ဤမိန်းမသည် သူ့မယားကို ပြစ်မှားစဉ်တွင် အမိဖမ်းမိပါသည်။ ထိုသို့သော မိန်းမကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်ရမည်ဟု မောရှေသည် ပညတ်တရား၌ စီရင်ခဲ့ပါပြီ။ ကိုယ်တော်သည် အဘယ်သို့ မိန့်တော်မူမည်နည်း" ဟု မေးမြန်းကြသည်။ သူတို့၏ ဟန်ဆောင်သော ရိုသေမှုနောက်ကွယ်တွင် ကိုယ်တော်ကို ဖျက်ဆီးရန် နက်နဲသော အကြံအစည် ရှိနေသည်။

He was soon interrupted. A group of Pharisees and scribes approached Him, dragging with them a terror-stricken woman, whom
with hard, eager voices they accused of having violated the seventh
commandment. Having pushed her into the presence of Jesus, they
said to Him, with a hypocritical show of respect, “Moses in the law
commanded us, that such should be stoned: but what sayest Thou?”
Their pretended reverence veiled a deep-laid plot for His ruin.

ကိုယ်တော် မည်သည့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမဆို ချစေကာမူ ကိုယ်တော်ကို စွပ်စွဲရန် အခွင့်အရေးရမည်ဟု ထင်ကာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်က ထိုမိန်းမကို လွှတ်ပေးပါက၊ မောရှေ၏ ပညတ်တရားကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည်ဟု စွပ်စွဲခံရနိုင်သည်။ အကယ်၍ သေဒဏ်ထိုက်သည်ဟု ကိုယ်တော် မိန့်ဆိုပါက၊ ရောမအစိုးရ၌သာရှိသော အာဏာကို ကျင့်သုံးသည်ဟု ရောမတို့ထံ စွပ်စွဲခံရနိုင်သည်။

They had seized upon this opportunity to secure His condemnation,
thinking that whatever decision He might make, they would fnd
400 The Desire of Ages
occasion to accuse Him. Should He acquit the woman, He might
be charged with despising the law of Moses. Should He declare her
[461] worthy of death, He could be accused to the Romans as one who
was assuming authority that belonged only to them.

ယေရှုသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ခဏမျှ ကြည့်လိုက်သည် - ရှက်ကြောက်လျက် တုန်လှုပ်နေသော သားကောင်နှင့် လူသားချင်းစာနာမှုပင် မရှိသော ခက်ထန်သော မျက်နှာထားရှိသည့် အရာရှိကြီးများ။ ကိုယ်တော်၏ စင်ကြယ်သော စိတ်ဓာတ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ရွံရှာခဲ့သည်။ ဤကိစ္စကို ကိုယ်တော်ထံသို့ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ယူဆောင်လာသည်ကို ကိုယ်တော် ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် စိတ်နှလုံးကို သိမြင်ပြီး ထိုနေရာ၌ရှိသော လူတိုင်း၏ စရိုက်နှင့် ဘဝသမိုင်းကြောင်းကို သိတော်မူသည်။ တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါသည်ဆိုသော ဤသူများသည် ယေရှုကို ကျော့ကွင်းဖြင့် ဖမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူတို့ကိုယ်တိုင် ထိုသားကောင်ကို အပြစ်ထဲသို့ လမ်းပြခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မေးခွန်းကို ကြားဟန်မပြဘဲ၊ ကိုယ်တော်သည် ကုန်း၍ မြေပေါ်၌ လက်ညှိုးဖြင့် ရေးတော်မူ၏။

Jesus looked for a moment upon the scene,—the trembling victim
in her shame, the hard-faced dignitaries, devoid of even human pity.
His spirit of stainless purity shrank from the spectacle. Well He
knew for what purpose this case had been brought to Him. He read
the heart, and knew the character and life history of everyone in His
presence. These would-be guardians of justice had themselves led
their victim into sin, that they might lay a snare for Jesus. Giving
no sign that He had heard their question, He stooped, and fxing His
eyes upon the ground, began to write in the dust.

ကိုယ်တော် နှောင့်နှေးနေခြင်းနှင့် ဂရုမစိုက်ဟန်ပြနေခြင်းကို သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် စွပ်စွဲသူများသည် ပို၍နီးကပ်လာကာ ထိုကိစ္စကို အာရုံစိုက်ရန် တိုက်တွန်းကြသည်။ သို့သော် ယေရှု ရေးသားနေသည်ကို ကြည့်ရန် သူတို့၏ မျက်လုံးများက ကိုယ်တော်၏ ခြေရင်းရှိ ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ၊ သူတို့၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့ဘဝ၏ လျှို့ဝှက်ထားသော အပြစ်များကို ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြည့်နေသော လူများကလည်း သူတို့၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အံ့ဩရှက်ရွံ့နေကြသနည်းဟု သိရှိရန် တိုးဝှေ့ကြည့်ရှုကြသည်။

Impatient at His delay and apparent indifference, the accusers
drew nearer, urging the matter upon His attention. But as their eyes,
following those of Jesus, fell upon the pavement at His feet, their
countenances changed. There, traced before them, were the guilty
secrets of their own lives. The people, looking on, saw the sudden
change of expression, and pressed forward to discover what it was
that they were regarding with such astonishment and shame.

ပညတ်တရားကို ရိုသေပါသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ထိုရဗ္ဗိများသည် ဤမိန်းမကို စွပ်စွဲရာတွင် ပညတ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုနေကြသည်။ သူမကို အရေးယူရန်မှာ ခင်ပွန်းသည်၏ တာဝန်ဖြစ်ပြီး၊ ပြစ်မှားသူ နှစ်ဦးစလုံးကို တန်းတူ အပြစ်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ စွပ်စွဲသူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ လုံးဝ အခွင့်အာဏာမရှိပေ။ သို့သော် ယေရှုသည် သူတို့၏ နည်းလမ်းဖြင့်ပင် သူတို့ကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်၍ အပြစ်ပေးရာတွင် သက်သေဖြစ်သူများက ဦးစွာ ပစ်ရမည်ဟု ပညတ်တရား၌ သတ်မှတ်ထားသည်။ ယခုတွင် ကိုယ်တော်သည် ထ၍ ကြံစည်နေသော လူကြီးများကို စိုက်ကြည့်ကာ "သင်တို့တွင် အပြစ်မရှိသောသူသည် ရှေ့ဦးစွာ ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်စေ" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ပြန်လည်ကုန်း၍ မြေပေါ်၌ ဆက်လက်ရေးသားနေသည်။

With all their professions of reverence for the law, these rabbis,
in bringing the charge against the woman, were disregarding its
provisions. It was the husband’s duty to take action against her, and
the guilty parties were to be punished equally. The action of the
accusers was wholly unauthorized. Jesus, however, met them on
their own ground. The law specifed that in punishment by stoning,
the witnesses in the case should be the frst to cast a stone. Now
rising, and fxing His eyes upon the plotting elders, Jesus said, “He
that is without sin among you, let him frst cast a stone at her.” And
stooping down, He continued writing on the ground.

ကိုယ်တော်သည် မောရှေမှတစ်ဆင့် ပေးထားသော ပညတ်တရားကို ပယ်ဖျက်ခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ရောမတို့၏ အာဏာကိုလည်း မထိပါးခဲ့ပေ။ စွပ်စွဲသူတို့သည် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။ ယခုတွင် သူတို့၏ ဟန်ဆောင်သန့်ရှင်းသော ဝတ်ရုံသည် ဆုတ်ဖြဲခြင်းခံလိုက်ရပြီး၊ အနန္တစင်ကြယ်ခြင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် အပြစ်ရှိသူများအဖြစ် ရပ်နေကြရသည်။ သူတို့၏ ဖုံးကွယ်ထားသော မတရားမှုများ လူအများရှေ့တွင် ထင်ရှားလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်နှာလွှဲပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားကြရာ၊ သနားကြင်နာတတ်သော ကယ်တင်ရှင်နှင့် သားကောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

He had not set aside the law given through Moses, nor infringed
upon the authority of Rome. The accusers had been defeated. Now,
their robe of pretended holiness torn from them, they stood, guilty
and condemned, in the presence of Infnite Purity. They trembled
lest the hidden iniquity of their lives should be laid open to the
multitude; and one by one, with bowed heads and downcast eyes,
they stole away, leaving their victim with the pitying Saviour.
Among Snares 401

ယေရှုသည် ထ၍ ထိုမိန်းမကို ကြည့်ကာ "မိန်းမ၊ သင့်ကို စွပ်စွဲသောသူတို့သည် အဘယ်မှာရှိသနည်း။ သင့်ကို အပြစ်စီရင်သောသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိသလော" ဟု မေးတော်မူ၏။ သူမက "သခင်၊ တစ်ယောက်မျှ မရှိပါ" ဟု လျှောက်၏။ ယေရှုကလည်း "ငါသည်လည်း သင့်ကို အပြစ်မစီရင်။ သွားလော့၊ နောက်တစ်ဖန် အပြစ်မပြုနှင့်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Jesus arose, and looking at the woman said, “Woman, where are
those thine accusers? hath no man condemned thee? She said, No
man, Lord. And Jesus said unto her, Neither do I condemn thee: go,
and sin no more.”

ထိုမိန်းမသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ယေရှုရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ "သင်တို့တွင် အပြစ်မရှိသောသူသည် ရှေ့ဦးစွာ ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်စေ" ဟူသော စကားသည် သူမအတွက် သေဒဏ်ပေးသည့် စကားကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကယ်တင်ရှင်၏ မျက်နှာကို မကြည့်ဝံ့ဘဲ သူမ၏ ကံကြမ္မာကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေခဲ့သည်။ စွပ်စွဲသူများသည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ အရှက်ရကာ ထွက်သွားကြသည်ကို အံ့ဩစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် "ငါသည်လည်း သင့်ကို အပြစ်မစီရင်။ သွားလော့၊ နောက်တစ်ဖန် အပြစ်မပြုနှင့်" ဟူသော မျှော်လင့်ချက်စကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ စိတ်နှလုံးသည် အရည်ပျော်သွားပြီး ယေရှု၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်စင်းကာ၊ ကျေးဇူးတင်သောမေတ္တာဖြင့် ငိုကြွေးလျက် သူမ၏ အပြစ်များကို ဝန်ခံခဲ့သည်။

The woman had stood before Jesus, cowering with fear. His [462]
words, “He that is without sin among you, let him frst cast a stone,”
had come to her as a death sentence. She dared not lift her eyes to
the Saviour’s face, but silently awaited her doom. In astonishment
she saw her accusers depart speechless and confounded; then those
words of hope fell upon her ear, “Neither do I condemn thee: go,
and sin no more.” Her heart was melted, and she cast herself at the
feet of Jesus, sobbing out her grateful love, and with bitter tears
confessing her sins.

၎င်းသည် သူမအတွက် ဘဝသစ်၏ အစပြုခြင်းဖြစ်သည်၊ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်ရန်အတွက် စင်ကြယ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝဖြစ်သည်။ ကျဆုံးနေသော ဤဝိညာဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးရာတွင် ယေရှုသည် အပြင်းထန်ဆုံးသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရောဂါကို ကုသပေးသည်ထက် သာ၍ကြီးမြတ်သော အံ့ဖွယ်အမှုကို ပြုခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ထာဝရသေခြင်းသို့ ပို့ဆောင်သော ဝိညာဉ်ရေးရာရောဂါကို ကုသပေးခဲ့သည်။ ဤနောင်တရသော အမျိုးသမီးသည် ကိုယ်တော်၏ အတည်ကြည်ဆုံးသော နောက်လိုက်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော မေတ္တာနှင့် ဆက်ကပ်မှုဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ခွင့်လွှတ်သော ကရုဏာတော်ကို တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

This was to her the beginning of a new life, a life of purity and
peace, devoted to the service of God. In the uplifting of this fallen
soul, Jesus performed a greater miracle than in healing the most
grievous physical disease; He cured the spiritual malady which is
unto death everlasting. This penitent woman became one of His
most steadfast followers. With self-sacrifcing love and devotion she
repaid His forgiving mercy.

ဤအမျိုးသမီးကို ခွင့်လွှတ်ပြီး သာ၍ကောင်းမွန်သော ဘဝတွင် နေထိုင်ရန် အားပေးခဲ့သော လုပ်ရပ်တွင် ယေရှု၏ စရိုက်လက္ခဏာသည် ပြည့်စုံသော ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အလှအပဖြင့် ထွန်းလင်းနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို လျှော့ချပေးခြင်း မပြုသော်လည်း၊ အပြစ်စီရင်ရန် မရှာဘဲ ကယ်တင်ရန်သာ ရှာဖွေသည်။ ဤမှားယွင်းခဲ့သော အမျိုးသမီးအပေါ်တွင် လောကကြီးက မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့ခြင်းသာ ရှိသော်လည်း၊ ယေရှုသည် သက်သာခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း စကားများကို မိန့်မြွက်ခဲ့သည်။ အပြစ်ကင်းစင်သော အရှင်သည် အပြစ်သား၏ အားနည်းချက်ကို သနားပြီး သူမထံသို့ ကူညီသော လက်ကမ်းပေးခဲ့သည်။ ဟန်ဆောင်သော ဖာရိရှဲတို့က ရှုတ်ချနေစဉ်တွင် ယေရှုက သူမအား "သွားလော့၊ နောက်တစ်ဖန် အပြစ်မပြုနှင့်" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

In His act of pardoning this woman and encouraging her to live a
better life, the character of Jesus shines forth in the beauty of perfect
righteousness. While He does not palliate sin, nor lessen the sense
of guilt, He seeks not to condemn, but to save. The world had for
this erring woman only contempt and scorn; but Jesus speaks words
of comfort and hope. The Sinless One pities the weakness of the
sinner, and reaches to her a helping hand. While the hypocritical
Pharisees denounce, Jesus bids her, “Go, and sin no more.”

မှားယွင်းနေသူများကို မျက်နှာလွှဲကာ သူတို့၏ ပျက်စီးရာလမ်းသို့ ဆက်သွားနေစေရန် ပစ်ထားခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်တို့၏ အလုပ်မဟုတ်ပေ။ သူတစ်ပါးကို စွပ်စွဲရန် ရှေ့တန်းရောက်နေသူများနှင့် သူတို့ကို တရားစီရင်ရန် စိတ်ထက်သန်နေသူများသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်၏ ဘဝတွင် ထိုသူများထက် ပို၍အပြစ်ရှိနေတတ်ကြသည်။ လူတို့သည် အပြစ်သားကို မုန်းသော်လည်း အပြစ်ကိုမူ ချစ်တတ်ကြသည်။ ခရစ်တော်သည် အပြစ်ကို မုန်းသော်လည်း အပြစ်သားကိုမူ ချစ်တော်မူသည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်တော်နောက်သို့ လိုက်သူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ခရစ်ယာန်မေတ္တာသည် အပြစ်တင်ရန် နှေးကွေးပြီး၊ နောင်တရခြင်းကို သိမြင်ရန် မြန်ဆန်ကာ၊ ခွင့်လွှတ်ရန်၊ အားပေးရန်၊ လမ်းလွဲနေသူကို သန့်ရှင်းသော လမ်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ရန်နှင့် ထိုလမ်းပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစေရန် အမြဲအသင့်ရှိနေသည်။

It is not Christ’s follower that, with averted eyes, turns from the
erring, leaving them unhindered to pursue their downward course.
Those who are forward in accusing others, and zealous in bringing
them to justice, are often in their own lives more guilty than they.
Men hate the sinner, while they love the sin. Christ hates the sin,
but loves the sinner. This will be the spirit of all who follow Him.
Christian love is slow to censure, quick to discern penitence, ready
to forgive, to encourage, to set the wanderer in the path of holiness,
and to stay his feet therein.