အခန်း (၄၉) — သကေနေပွဲနေ့၌

 

အခန်း (၄၉) — သက္ကဗာတ်ပွဲတော် (တဲတော်ပွဲ) ၌

ဤအခန်းသည် ယောဟန် ၇:၁-၁၅၊ ၃၇-၃၉ အပေါ် အခြေခံထားသည်။

[443] Chapter 49—At the Feast of Tabernacles
[444]
[445]
[446]
[447]
This chapter is based on John 7:1-15, 37-39.

ယုဒလူတို့သည် ဘာသာရေးရည်ရွယ်ချက်များအတွက် တစ်နှစ်လျှင် သုံးကြိမ် ဂျေရုဆလင်မြို့၌ စုဝေးရန် သတ်မှတ်ခြင်းခံရသည်။ မိုးတိမ်တိုင်အတွင်း ကွယ်ဝှက်နေသော ဣသရေလတို့၏ မမြင်ရသော ခေါင်းဆောင်သည် ဤစုဝေးပွဲများနှင့်ပတ်သက်၍ လမ်းညွှန်ချက်များကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ယုဒလူတို့ သုံ့ပန်းဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့ကို မကျင်းပနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ လူတို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ဤအထိမ်းအမှတ်ပွဲများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် စတင်ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ ဤနှစ်ပတ်လည်ပွဲများသည် လူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ဘုရားသခင်ကို သတိရစေရန်မှာ ဘုရားသခင်၏ အကြံအစည်တော်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အနည်းငယ်သော သူတို့မှလွဲ၍ လူမျိုး၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ခေါင်းဆောင်များသည် ဤရည်ရွယ်ချက်ကို မျက်ခြည်ပြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤအမျိုးသားစုဝေးပွဲများကို ခန့်အပ်တော်မူခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်တော်မူသော အရှင်သည် ၎င်းတို့၏ ဖောက်ပြန်မှုကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

Three times a year the Jews were required to assemble at
Jerusalem for religious purposes. Enshrouded in the pillar of cloud,
Israel’s invisible Leader had given the directions in regard to these
gatherings. During the captivity of the Jews, they could not be observed; but when the people were restored to their own land, the
observance of these memorials was once more begun. It was God’s
design that these anniversaries should call Him to the minds of the
people. But with few exceptions, the priests and leaders of the
nation had lost sight of this purpose. He who had ordained these
national assemblies and understood their signifcance witnessed their
perversion.

သက္ကဗာတ်ပွဲတော်သည် နှစ်တစ်နှစ်၏ နောက်ဆုံးစုဝေးပွဲဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကရုဏာတော်ကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်ရန် ဘုရားသခင်၏ အကြံအစည်တော်ဖြစ်သည်။ ပြည်တစ်ခွင်လုံးသည် ကိုယ်တော်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ရှိခဲ့ပြီး၊ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ရရှိခဲ့သည်။ နေ့ညမပြတ် ကိုယ်တော်၏ စောင့်ရှောက်မှုသည် တည်ရှိခဲ့သည်။ နေရောင်ခြည်နှင့် မိုးရေတို့သည် မြေကြီးကို အသီးအနှံများ ထွက်စေခဲ့သည်။ ပါလက်စတိုင်း၏ ချိုင့်ဝှမ်းများနှင့် လွင်ပြင်များမှ ရိတ်သိမ်းခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သံလွင်သီးများကို ဆွတ်ခူးပြီး အဖိုးတန်ဆီများကို ပုလင်းများတွင် သိုလှောင်ထားခဲ့သည်။ ထန်းပင်တို့သည်လည်း အသီးအနှံများကို ပေးခဲ့သည်။ စပျစ်ပင်တို့၏ ခရမ်းရောင်အဆုပ်များကို စပျစ်သီးနယ်ရာ ကျင်းများတွင် နင်းနယ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ပွဲတော်သည် ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ကျင်းပခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ဆင်နွှဲရန်အတွက် ပါလက်စတိုင်း၏ မြို့သူမြို့သားများနှင့် အခြားပြည်မှ လာသူများစွာတို့သည် မိမိတို့၏ အိမ်များကို စွန့်ခွာကာ ဂျေရုဆလင်သို့ လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ နီးဝေးရပ်ခြားမှ လူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်များကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်ကာ လာခဲ့ကြသည်။ လူကြီးလူငယ်၊ ဆင်းရဲချမ်းသာမရွေး အားလုံးတို့သည် နှစ်တစ်နှစ်ကို ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် သရဖူဆောင်းပေးတော်မူ၍ ကိုယ်တော်၏ လမ်းခရီးများတွင် ကြွယ်ဝခြင်းကို စီးဆင်းစေတော်မူသော အရှင်ထံသို့ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း လက်ဆောင်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ မျက်စိကို ကြည်နူးစေပြီး အများကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို တောအုပ်များမှ ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ မြို့တော်သည် လှပသော တောအုပ်တစ်ခု၏ အသွင်အပြင်ကို ဆောင်နေတော့သည်။

The Feast of Tabernacles was the closing gathering of the year.
It was God’s design that at this time the people should reflect on His
goodness and mercy. The whole land had been under His guidance,
receiving His blessing. Day and night His watchcare had continued.
The sun and rain had caused the earth to produce her fruits. From
the valleys and plains of Palestine the harvest had been gathered.
The olive berries had been picked, and the precious oil stored in
bottles. The palm had yielded her store. The purple clusters of the
vine had been trodden in the wine press.
[448] The feast continued for seven days, and for its celebration the
inhabitants of Palestine, with many from other lands, left their homes,
and came to Jerusalem. From far and near the people came, bringing
in their hands a token of rejoicing. Old and young, rich and poor,
all brought some gift as a tribute of thanksgiving to Him who had
crowned the year with His goodness, and made His paths drop
fatness. Everything that could please the eye, and give expression
to the universal joy, was brought from the woods; the city bore the
appearance of a beautiful forest.
386
At the Feast of Tabernacles 387

ဤပွဲတော်သည် ရိတ်သိမ်းခြင်း ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပွဲသာမက၊ တောကန္တာရအတွင်း ဣသရေလတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှု အထိမ်းအမှတ်လည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ တဲဘဝကို အောက်မေ့သောအားဖြင့်၊ ဣသရေလလူတို့သည် ပွဲတော်အတွင်း သစ်ကိုင်းအစိမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အာယုတဲ သို့မဟုတ် သက္ကဗာတ်များတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို လမ်းမများတွင်လည်းကောင်း၊ ဗိမာန်တော်၏ ဝင်းအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်၌လည်းကောင်း တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ ဂျေရုဆလင်ကို ဝန်းရံထားသော တောင်ကုန်းများနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများတွင်လည်း ဤသစ်ရွက်တဲငယ်လေးများ အစက်အပြောက်များသဖွယ် ရှိနေပြီး လူများဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

This feast was not only the harvest thanksgiving, but the memorial of God’s protecting care over Israel in the wilderness. In commemoration of their tent life, the Israelites during the feast dwelt in
booths or tabernacles of green boughs. These were erected in the
streets, in the courts of the temple, or on the housetops. The hills
and valleys surrounding Jerusalem were also dotted with these leafy
dwellings, and seemed to be alive with people.

ကိုးကွယ်သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော သီချင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းတို့ဖြင့် ဤအခါသမယကို ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။ ပွဲတော်မတိုင်မီ အနည်းငယ်အလိုတွင် အပြစ်ဖြေရာနေ့ ရှိပြီး၊ ထိုနေ့၌ အပြစ်များကို ဝန်ချပြီးနောက် လူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိကြောင်း ကြေညာခံရသည်။ ဤနည်းဖြင့် ပွဲတော်၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းအတွက် လမ်းခရီးကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ "ထာဝရဘုရား၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းမြတ်တော်မူ၏။ ကရုဏာတော်သည် အစဉ်အမြဲ တည်တော်မူ၏" (ဆာလံ ၁၀၆:၁) ဟူသော သီချင်းသံသည် အောင်ပွဲခံသံအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ တူရိယာမျိုးစုံနှင့်အတူ ဟောရှဏ္ဏ ဟု ကြွေးကြော်သံများသည် စုပေါင်းသီဆိုမှုနှင့်အတူ ရောယှက်နေခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်သည် တစ်လောကလုံးဆိုင်ရာ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း အခမ်းအနားများ၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှု ရှိသည်။ ဤနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော အဆောက်အအုံ၏ စကျင်ကျောက်ဖြူ လှေကားထစ်များ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စီတန်းလျက် လေဝိအဆိုတော်များသည် တေးသီချင်းဖြင့် ဝတ်ပြုမှုကို ဦးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် မုတ္တိပင်ခက်များကို ဝှေ့ယမ်းနေသော ကိုးကွယ်သူ အပေါင်းအသင်းကြီးသည် ထိုသီချင်းကို လိုက်၍ဆိုကာ သံပြိုင်ဆိုကြသည်။ ထိုသံစဉ်ကို နီးဝေးရှိ အသံများက တစ်ဖန်ပြန်၍ ကောက်ယူသီဆိုကြရာ ဝန်းရံထားသော တောင်ကုန်းများမှာ ချီးမွမ်းခြင်းအသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

With sacred song and thanksgiving the worshipers celebrated
this occasion. A little before the feast was the Day of Atonement,
when, after confession of their sins, the people were declared to be
at peace with Heaven. Thus the way was prepared for the rejoicing
of the feast. “O give thanks unto the Lord; for He is good: for His
mercy endureth forever” (Psalm 106:1) rose triumphantly, while all
kinds of music, mingled with shouts of hosanna, accompanied the
united singing. The temple was the center of the universal joy. Here
was the pomp of the sacrifcial ceremonies. Here, ranged on either
side of the white marble steps of the sacred building, the choir of
Levites led the service of song. The multitude of worshipers, waving
their branches of palm and myrtle, took up the strain, and echoed
the chorus; and again the melody was caught up by voices near and
afar off, till the encircling hills were vocal with praise.

ညအချိန်တွင် ဗိမာန်တော်နှင့် ၎င်း၏ဝင်းသည် ဖန်တီးထားသော အလင်းရောင်များဖြင့် ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။ ဂီတသံ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ခက်များကို ဝှေ့ယမ်းခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ဖွယ် ဟောရှဏ္ဏသံများ၊ ဆွဲထားသော ဆီမီးအိမ်များမှ အလင်းရောင်များ ဖြာကျနေသော လူအုပ်ကြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ စီတန်းမှုနှင့် အခမ်းအနားများ၏ ခန့်ညားမှုတို့ ပေါင်းစပ်ကာ မြင်တွေ့ရသူတို့ကို နက်နဲစွာ အမှတ်ရစေသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ပွဲတော်၏ အထင်ရှားဆုံးသော အခမ်းအနား၊ အကြီးမားဆုံးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ခေါ်ဆောင်လာသည့် အခမ်းအနားမှာ တောကန္တာရအတွင်း ခရီးသွားခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို အထိမ်းအမှတ်ပြုသည့် အခမ်းအနားဖြစ်သည်။

At night the temple and its court blazed with artifcial light. The
music, the waving of palm branches, the glad hosannas, the great
concourse of people, over whom the light streamed from the hanging
lamps, the array of the priests, and the majesty of the ceremonies,
combined to make a scene that deeply impressed the beholders. But
the most impressive ceremony of the feast, one that called forth greatest rejoicing, was one commemorating an event in the wilderness
sojourn.

နံနက်ဦးတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ငွေတံပိုးများကို ရှည်လျားစွာ မှုတ်လိုက်ကြပြီး၊ တောင်ကုန်းနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည့် တံပိုးမှုတ်သံများနှင့် လူတို့၏ တဲများမှ ဝမ်းမြောက်စွာ ကြွေးကြော်သံများက ပွဲတော်နေ့ကို ကြိုဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ကေဒရုန်ချောင်း၏ စီးဆင်းနေသော ရေထဲမှ ရေဗူးတစ်ဗူးကို ခပ်ယူကာ မြှောက်လျက်၊ တံပိုးသံများ မြည်ဟည်းနေစဉ် ဗိမာန်တော်၏ ကျယ်ဝန်းသော လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ဂီတသံနှင့်အတူ နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းကာ "အို ယေရုရှလင်၊ ငါတို့ခြေသည် သင်၏တံခါးအတွင်းမှာ ရပ်လျက်ရှိ၏" (ဆာလံ ၁၂၂:၂) ဟု ရွတ်ဆို၍ တက်သွားသည်။

At the frst dawn of day, the priests sounded a long, shrill blast
upon their silver trumpets, and the answering trumpets, and the
glad shouts of the people from their booths, echoing over hill and
valley, welcomed the festal day. Then the priest dipped from the [449]
flowing waters of the Kedron a flagon of water, and, lifting it on
high, while the trumpets were sounding, he ascended the broad steps
of the temple, keeping time with the music with slow and measured
tread, chanting meanwhile, “Our feet shall stand within thy gates, O
Jerusalem.” Psalm 122:2.
388 The Desire of Ages

သူသည် ရေဗူးကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ဝင်းအတွင်း အလယ်ဗဟို၌ရှိသော ယဇ်ပလ္လင်သို့ ယူဆောင်လာသည်။ ဤနေရာတွင် ငွေဖလား နှစ်လုံးရှိပြီး တစ်လုံးစီ၌ ယဇ်ပုရောဟိတ် တစ်ဦးစီ ရပ်နေသည်။ ရေဗူးမှရေကို တစ်လုံးထဲသို့ လောင်းချပြီး စပျစ်ရည်ဗူးကို အခြားတစ်လုံးထဲသို့ လောင်းချသည်။ ထိုနှစ်မျိုးလုံး၏ ပါဝင်မှုများသည် ကေဒရုန်ချောင်းနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော ပိုက်တစ်ခုအတွင်းသို့ စီးဝင်ကာ ပင်လယ်သေသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံရသည်။ ဤသန့်ရှင်းသော ရေကို ပြသခြင်းသည် ဣသရေလ အမျိုးသားတို့၏ ရေငတ်မှုကို ပြေပျောက်စေရန် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကြောင့် ကျောက်ဆောင်မှ ပန်းထွက်လာသော စမ်းရေတွင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့နောက် "ထာဝရဘုရားသည် ငါ၏ခွန်အား ဖြစ်တော်မူ၏။ ငါ၏သီချင်းလည်း ဖြစ်တော်မူ၏"၊ "ထို့ကြောင့် သင်တို့သည် ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ကယ်တင်ခြင်း စမ်းရေတွင်းတို့မှ ရေကို ခပ်ကြလိမ့်မည်" (ဟေရှာယ ၁၂:၂၊ ၃) ဟူသော ဝမ်းမြောက်ဖွယ် သီချင်းသံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

He bore the flagon to the altar, which occupied a central position
in the court of the priests. Here were two silver basins, with a priest
standing at each one. The flagon of water was poured into one, and
a flagon of wine into the other; and the contents of both flowed into
a pipe which communicated with the Kedron, and was conducted
to the Dead Sea. This display of the consecrated water represented
the fountain that at the command of God had gushed from the rock
to quench the thirst of the children of Israel. Then the jubilant
strains rang forth, “The Lord Jehovah is my strength and my song;”
“therefore with joy shall ye draw water out of the wells of salvation.”
Isaiah 12:2, 3.

ယောသပ်၏ သားများသည် သက္ကဗာတ်ပွဲတော်သို့ တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ်၊ ခရစ်တော်သည် တက်ရောက်ရန် အကြံအစည်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည့် လှုပ်ရှားမှုမျိုး မရှိသည်ကို သူတို့ မြင်ကြသည်။ သူတို့သည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကိုယ်တော်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ဗေသေသဒအရပ်တွင် ကျန်းမာခြင်းကို ပေးတော်မူပြီးနောက်ပိုင်း ကိုယ်တော်သည် အမျိုးသား စုဝေးပွဲများသို့ မတက်ရောက်ခဲ့ပေ။ ဂျေရုဆလင်ရှိ ခေါင်းဆောင်များနှင့် မလိုအပ်သော ပဋိပက္ခများကို ရှောင်ရှားရန် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ အမှုတော်များကို ဂါလိလဲပြည်သို့သာ ကန့်သတ်ထားခဲ့သည်။ ကြီးကျယ်သော ဘာသာရေး စုဝေးပွဲများကို ကိုယ်တော်က လျစ်လျူရှုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့၏ ကိုယ်တော်အပေါ် ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၊ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များနှင့် ဆွေမျိုးများအတွက်ပါ ဝေခွဲမရစရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ သွန်သင်ချက်များတွင် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို နာခံခြင်း၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများအကြောင်းကို ဟောပြောခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်တိုင်မှာမူ ဘုရားသခင်က တည်ထောင်ထားသော ဝတ်ပြုမှုအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ အခွန်ခံများနှင့် အခြားနာမည်မကောင်းသူများနှင့် ရောနှောခြင်း၊ ရဗ္ဗိတို့၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လျစ်လျူရှုခြင်းနှင့် ဥပုသ်နေ့နှင့်ပတ်သက်သော ရိုးရာသတ်မှတ်ချက်များကို လွတ်လပ်စွာ ဖယ်ရှားခြင်းတို့သည် ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ရပြီး မေးခွန်းထုတ်စရာများ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ညီတော်များသည် ကိုယ်တော်အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ကြီးမြတ်၍ ပညာရှိသော လူများကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းမှာ အမှားတစ်ခုဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုလူများသည် မှန်ကန်သူများဖြစ်ပြီး ယေရှုကသာ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်နေခြင်းမှာ မှားယွင်းသည်ဟု သူတို့ ခံစားရသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော ဘဝကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်တော်၏ တပည့်များအဖြစ် မိမိတို့ကိုယ်ကို မသတ်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကြောင့် နက်နဲစွာ အထင်ကြီးခဲ့ကြသည်။ ဂါလိလဲပြည်တွင် ကိုယ်တော် လူကြိုက်များခြင်းမှာ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်အတွက် ကျေနပ်ဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖာရိရှဲများအနေဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြေညာသည့်အတိုင်း မှန်ကန်ကြောင်း မြင်နိုင်စေမည့် တန်ခိုးတော်၏ သက်သေတစ်ခုကို ကိုယ်တော်က ပြလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သာ ဣသရေလမင်းသား မေရှိယ ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ သူတို့သည် ဤအတွေးကို ဂုဏ်ယူသော စိတ်ဖြင့် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ကြသည်။

[450] As the sons of Joseph made preparation to attend the Feast of
Tabernacles, they saw that Christ made no movement signifying His
intention of attending. They watched Him with anxiety. Since the
healing at Bethesda He had not attended the national gatherings. To
avoid useless conflict with the leaders at Jerusalem, He had restricted
His labors to Galilee. His apparent neglect of the great religious
assemblies, and the enmity manifested toward Him by the priests
and rabbis, were a cause of perplexity to the people about Him,
and even to His own disciples and His kindred. In His teachings
He had dwelt upon the blessings of obedience to the law of God,
and yet He Himself seemed to be indifferent to the service which
had been divinely established. His mingling with publicans and
others of ill repute, His disregard of the rabbinical observances, and
the freedom with which He set aside the traditional requirements
concerning the Sabbath, all seeming to place Him in antagonism
to the religious authorities, excited much questioning. His brothers
thought it a mistake for Him to alienate the great and learned men
of the nation. They felt that these men must be in the right, and that
Jesus was at fault in placing Himself in antagonism to them. But
they had witnessed His blameless life, and though they did not rank
themselves with His disciples, they had been deeply impressed by
His works. His popularity in Galilee was gratifying to their ambition;
they still hoped that He would give an evidence of His power which
would lead the Pharisees to see that He was what He claimed to be.
What if He were the Messiah, the Prince of Israel! They cherished
this thought with proud satisfaction.
At the Feast of Tabernacles 389

သူတို့သည် ဤအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် ခရစ်တော်ကို ဂျေရုဆလင်သို့ သွားရန် တိုက်တွန်းခဲ့ကြသည်။ "ဤအရပ်မှ ထွက်သွားပါ။ သင်ပြုသော အမှုများကို သင်၏ တပည့်တော်များ မြင်နိုင်စေရန် ယုဒပြည်သို့ သွားပါ။ လူရှေ့တွင် ထင်ရှားလိုသောသူမည်သည်ကား၊ အမှုအရာကို တိတ်တဆိတ် မပြုတတ်။ ဤအမှုအရာများကို ပြုသည်ဖြစ်လျှင် လောကီသားတို့အား မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေပါ" ဟု သူတို့ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ "လျှင်" ဆိုသောစကားလုံးမှာ သံသယနှင့် မယုံကြည်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော့်အား ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အားနည်းခြင်းဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် မေရှိယဖြစ်ကြောင်း သိလျှင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းစွာ ဆိတ်ဆိတ်နေပြီး မလှုပ်မယှက် နေသနည်း။ အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့သော တန်ခိုးကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားပါက အဘယ်ကြောင့် ဂျေရုဆလင်သို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ သွားပြီး မိမိ၏ အခွင့်အရေးကို မတောင်းဆိုသနည်း။ ဂါလိလဲပြည်တွင် လူပြောများနေသော ထူးဆန်းသော အမှုများကို ဂျေရုဆလင်တွင် အဘယ်ကြောင့် မပြုသနည်း။ ဝေးလံသော ပြည်နယ်များတွင် ပုန်းကွယ်မနေပါနှင့်၊ မသိနားမလည်သော လယ်သမားများနှင့် တံငါသည်များအတွက်သာ သင်၏ တန်ခိုးကြီးသောအမှုများကို မပြုပါနှင့်ဟု သူတို့ ပြောကြသည်။ မြို့တော်သို့ သွား၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများ၏ ထောက်ခံမှုကို ရယူပါ၊ ပြီးလျှင် နိုင်ငံတော်သစ် တည်ထောင်ရန်အတွက် လူမျိုးတော်ကို စည်းလုံးစေပါဟု တိုက်တွန်းကြသည်။

So anxious were they about this that they urged Christ to go
to Jerusalem. “Depart hence,” they said, “and go into Judea, that
Thy disciples also may see the works that Thou doest. For there is
no man that doeth anything in secret, and he himself seeketh to be
known openly. If Thou do these things, show Thyself to the world.”
The “if” expressed doubt and unbelief. They attributed cowardice
and weakness to Him. If He knew that He was the Messiah, why this
strange reserve and inaction? If He really possessed such power, why
not go boldly to Jerusalem, and assert His claims? Why not perform
in Jerusalem the wonderful works reported of Him in Galilee? Do
not hide in secluded provinces, they said, and perform your mighty
works for the beneft of ignorant peasants and fshermen. Present
yourself at the capital, win the support of the priests and rulers, and
unite the nation in establishing the new kingdom.

ယေရှု၏ ညီတော်များသည် ဂုဏ်ပကာသနကို လိုလားသော သူတို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် မကြာခဏ တွေ့ရလေ့ရှိသော အတ္တဆန်သော စိတ်ရင်းဖြင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခဲ့ကြသည်။ ဤစိတ်ဓာတ်သည် လောကကို အုပ်စိုးနေသော စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လောကီပလ္လင်ကို ရှာဖွေမည့်အစား၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသက်မုန့်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် စိတ်ဆိုးခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များစွာ ကိုယ်တော့်ကို စွန့်ခွာသွားကြသောအခါ သူတို့ အလွန်စိတ်ပျက်ခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်များက ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင် စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်ကို ဝန်ခံရခြင်းဖြစ်သော လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ လွတ်မြောက်ရန် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ကိုယ်တော့်ထံမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

These brothers of Jesus reasoned from the selfsh motive so often [451]
found in the hearts of those ambitious for display. This spirit was
the ruling spirit of the world. They were offended because, instead
of seeking a temporal throne, Christ had declared Himself to be the
bread of life. They were greatly disappointed when so many of His
disciples forsook Him. They themselves turned from Him to escape
the cross of acknowledging what His works revealed—that He was
the Sent of God.

"ယေရှုကလည်း၊ ငါ့အချိန် မရောက်သေး။ သင်တို့အချိန်မူကား အစဉ်သင့်ရှိ၏။ လောကီသားတို့သည် သင်တို့ကို မမုန်းနိုင်။ ငါမူကား လောကီသားတို့၏ အကျင့်ဆိုးညစ်သည်ဟု သက်သေခံသောကြောင့် သူတို့သည် ငါ့ကို မုန်းကြ၏။ သင်တို့သည် ဤပွဲသို့ သွားကြလော့။ ငါ့အချိန် မစေ့သေးသောကြောင့် ဤပွဲသို့ ငါမသွားသေးဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးလျှင် ဂါလိလဲပြည်၌ နေတော်မူသေး၏။" ကိုယ်တော်၏ ညီတော်များသည် အမိန့်ပေးသည့် လေသံဖြင့် ကိုယ်တော် ပြုမူသင့်သော လမ်းစဉ်ကို ပြောခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ပြစ်တင်မှုကို သူတို့ထံသို့ ပြန်လည် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ သူတို့ကို ကိုယ်တော်၏ အတ္တစွန့်သော တပည့်တော်များနှင့် မဟုတ်ဘဲ လောကနှင့်သာ အုပ်စုဖွဲ့ ပေးလိုက်သည်။ "လောကီသားတို့သည် သင်တို့ကို မမုန်းနိုင်၊ ငါမူကား လောကီသားတို့၏ အကျင့်ဆိုးညစ်သည်ဟု သက်သေခံသောကြောင့် သူတို့သည် ငါ့ကို မုန်းကြ၏" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ လောကသည် မိမိနှင့် စိတ်ဓာတ်တူသူများကို မမုန်းတတ်ပေ၊ ၎င်းတို့သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်သောကြောင့် ချစ်တတ်သည်။

“Then Jesus said unto them, My time is not yet come: but your
time is alway ready. The world cannot hate you; but Me it hateth,
because I testify of it, that the works thereof are evil. Go ye up unto
this feast: I go not up yet unto this feast; for My time is not yet full
come. When He had said these words unto them, He abode still
in Galilee.” His brothers had spoken to Him in a tone of authority,
prescribing the course He should pursue. He cast their rebuke back
to them, classing them not with His self-denying disciples, but with
the world. “The world cannot hate you,” He said, “but Me it hateth,
because I testify of it, that the works thereof are evil.” The world
does not hate those who are like it in spirit; it loves them as its own.

ခရစ်တော်အတွက် လောကသည် ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြီးပွားစေရန် နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် လောက၏ အာဏာနှင့် ဘုန်းစည်းစိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်နေသူ မဟုတ်ပါ။ လောကသည် ကိုယ်တော့်အတွက် ထိုကဲ့သို့သော ဆုလာဘ်မျိုးကို မပေးနိုင်ပါ။ ၎င်းသည် ခမည်းတော် စေလွှတ်တော်မူသော နေရာသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လောက၏ အသက်အတွက် ပေးလှူခြင်း ခံရသူဖြစ်ပြီး၊ ရွေးနှုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ကြီးမြတ်သော အကြံအစည်တော်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျဆုံးနေသော လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မာနထောင်လွှားခြင်း မရှိရ၊ အန္တရာယ်ထဲသို့ တိုးမဝင်ရ၊ အကျပ်အတည်းကို အလျင်စလို မပြုရပါ။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်တွင် အဖြစ်အပျက်တိုင်း၌ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်နာရီ ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လောက၏ မုန်းတီးမှုကို ခံရမည်ကို သိတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်သည် ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည်ကို သိတော်မူ၏။ သို့သော် အချိန်မတိုင်မီ မိမိကိုယ်ကို ထင်ရှားစေခြင်းမှာ ခမည်းတော်၏ အလိုတော် မဟုတ်ပေ။

The world for Christ was not a place of ease and self-aggrandizement. He was not watching for an opportunity to seize its power
and its glory. It held out no such prize for Him. It was the place
into which His Father had sent Him. He had been given for the
life of the world, to work out the great plan of redemption. He was
390 The Desire of Ages
accomplishing His work for the fallen race. But He was not to be
presumptuous, not to rush into danger, not to hasten a crisis. Each
event in His work had its appointed hour. He must wait patiently. He
knew that He was to receive the world’s hatred; He knew that His
work would result in His death; but to prematurely expose Himself
would not be the will of His Father.

ခရစ်တော်၏ တန်ခိုးတော်နှင့်ပတ်သက်သော သတင်းမှာ ဂျေရုဆလင်မှသည် ယုဒလူများ ပျံ့နှံ့နေထိုင်ရာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ လပေါင်းများစွာ ပွဲတော်များသို့ ကိုယ်တော် မတက်ရောက်ခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှုမှာ လျော့ပါးမသွားခဲ့ပါ။ လောကအရပ်ရပ်မှ လူများစွာတို့သည် ကိုယ်တော့်ကို မြင်တွေ့ရရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သက္ကဗာတ်ပွဲတော်သို့ တက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ပွဲတော်အစတွင် ကိုယ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ စုံစမ်းမေးမြန်းမှုများစွာ ရှိခဲ့သည်။ ဖာရိရှဲများနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် ကိုယ်တော်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် အခွင့်အရေးကို မျှော်လင့်ရင်း ရှာဖွေနေခဲ့ကြသည်။ "ထိုသူသည် အဘယ်မှာရှိသနည်း" ဟု သူတို့ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပါ။ ကိုယ်တော့်အကြောင်းမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်နေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် မည်သူမျှ ကိုယ်တော်သည် မေရှိယဖြစ်ကြောင်း ဝန်မခံရဲကြသော်လည်း၊ နေရာတိုင်းတွင် ကိုယ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ တိတ်တဆိတ်သော်လည်းကောင်း၊ စိတ်အားထက်သန်စွာသော်လည်းကောင်း ဆွေးနွေးမှုများ ရှိခဲ့သည်။ လူများစွာတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဘုရားသခင် စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်ဖြစ်ကြောင်း ခုခံပြောဆိုခဲ့ကြသော်လည်း၊ အခြားသူများကမူ ကိုယ်တော်သည် လူတို့ကို လှည့်ဖြားသူအဖြစ် ပြစ်တင်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

From Jerusalem the report of Christ’s miracles had spread wherever the Jews were dispersed; and although for many months He
had been absent from the feasts, the interest in Him had not abated.
Many from all parts of the world had come up to the Feast of Tabernacles in the hope of seeing Him. At the beginning of the feast many
inquiries were made for Him. The Pharisees and rulers looked for
Him to come, hoping for an opportunity to condemn Him. They
anxiously inquired, “Where is He?” but no one knew. The thought
of Him was uppermost in all minds. Through fear of the priests and
[452] rulers, none dared acknowledge Him as the Messiah, but everywhere
there was quiet yet earnest discussion concerning Him. Many defended Him as one sent from God, while others denounced Him as
a deceiver of the people.

ဤအတောအတွင်း ယေရှုသည် ဂျေရုဆလင်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အရပ်ရပ်မှ မြို့တော်သို့ လာနေကြသော ခရီးသည်များကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ကိုယ်တော်သည် လူသွားလူလာ နည်းသော လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်သည် ပွဲတော်သို့သွားသော ခရီးသည်အဖွဲ့တစ်ခုခုနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့လျှင်၊ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်၌ လူထု၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော့်ကို ထောက်ခံသော လူထု၏ သရုပ်ပြမှုသည် အာဏာပိုင်များကို ကိုယ်တော်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စေရန် လှုံ့ဆော်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအရာကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ကိုယ်တော်သည် တစ်ဦးတည်း ခရီးသွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Meanwhile Jesus had quietly arrived at Jerusalem. He had chosen
an unfrequented route by which to go, in order to avoid the travelers
who were making their way to the city from all quarters. Had He
joined any of the caravans that went up to the feast, public attention
would have been attracted to Him on His entrance into the city,
and a popular demonstration in His favor would have aroused the
authorities against Him. It was to avoid this that He chose to make
the journey alone.

ပွဲတော်၏ အလယ်လောက်တွင်၊ ကိုယ်တော်နှင့်ပတ်သက်သော လှုံ့ဆော်မှုများ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေချိန်၌ ကိုယ်တော်သည် လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော် ပွဲတော်သို့ မတက်ရောက်ခဲ့သောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများ၏ လက်တွင်းသို့ မသက်ဆင်းရဲဟု ပြောဆိုနေကြသည်။ ကိုယ်တော် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အသံများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကိုယ်တော်၏ အသက်ကို ရှာနေကြသော တန်ခိုးကြီးသော ရန်သူများ၏ အလယ်တွင် ကိုယ်တော်၏ ခန့်ညားမှုနှင့် ရဲရင့်သော အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ အားလုံး အံ့ဩမိကြသည်။

In the midst of the feast, when the excitement concerning Him
was at its height, He entered the court of the temple in the presence
of the multitude. Because of His absence from the feast, it had been
urged that He dared not place Himself in the power of the priests and
rulers. All were surprised at His presence. Every voice was hushed.
All wondered at the dignity and courage of His bearing in the midst
of powerful enemies who were thirsting for His life.

ဤကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံစိုက်မှု အလယ်တွင် ရပ်လျက်၊ ယေရှုသည် မည်သည့်လူသားမျှ မဟောပြောဖူးသော ပုံစံဖြင့် သူတို့ကို မြွက်ကြားတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ စကားများသည် ဣသရေလတို့၏ ပညတ်တရားများနှင့် စည်းမျဉ်းများ၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း ဝတ်ပြုမှုနှင့် ပရောဖက်တို့၏ သွန်သင်ချက်များအပေါ် သိရှိနားလည်မှုကို ပြသနေပြီး၊ ထိုအရာမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ရဗ္ဗိတို့ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့် ရိုးရာဓလေ့များ၏ အတားအဆီးများကို ဖြိုခွင်းခဲ့သည်။ နောင်ဘဝ၏ မြင်ကွင်းများသည် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့တွင် ပွင့်လင်းနေပုံရသည်။ မမြင်နိုင်သောအရာကို မြင်တွေ့ရသူ တစ်ဦးကဲ့သို့၊ ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးဆိုင်ရာနှင့် ကောင်းကင်ဆိုင်ရာ၊ လူသားဆိုင်ရာနှင့် ဘုရားဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကို တိကျသော အခွင့်အာဏာဖြင့် မိန့်မြွက်တော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏ စကားများသည် အလွန်ရှင်းလင်း၍ ယုံကြည်လက်ခံဖွယ် ဖြစ်သည်။ ကပေရနောင်မြို့၌ ကဲ့သို့ပင် လူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ သွန်သင်ချက်ကို အံ့ဩကြသည်၊ "အကြောင်းမူကား၊ ကိုယ်တော်၏ စကားသည် တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံ၏" (လုကာ ၄:၃၂)။ ပုံဥပမာ အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်တော်သည် မိမိပေးဆောင်လာသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာများကို ငြင်းပယ်သောသူတိုင်း ခံရမည့် ဘေးဒုက္ခများအကြောင်းကို ကြားနာသူတို့အား သတိပေးတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာကြောင်း ဖြစ်နိုင်သော သက်သေအားလုံးကို သူတို့အား ပေးတော်မူခဲ့ပြီး၊ သူတို့ကို နောင်တရစေရန် ဖြစ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ထိုကဲ့သို့သော အပြစ်ဒုစရိုက်မှ ကယ်တင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် မိမိ၏ လူမျိုးတော်၏ ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံယူမည် မဟုတ်ပါ။

Standing thus, the center of attraction to that vast throng, Jesus
addressed them as no man had ever done. His words showed a
[453] knowledge of the laws and institutions of Israel, of the sacrifcial
service and the teachings of the prophets, far exceeding that of the
At the Feast of Tabernacles 391
priests and rabbis. He broke through the barriers of formalism and
tradition. The scenes of the future life seemed outspread before
Him. As one who beheld the Unseen, He spoke of the earthly and
the heavenly, the human and the divine, with positive authority. His
words were most clear and convincing; and again, as at Capernaum,
the people were astonished at His teaching; “for His word was with
power.” Luke 4:32. Under a variety of representations He warned
His hearers of the calamity that would follow all who rejected the
blessings He came to bring them. He had given them every possible
proof that He came forth from God, and made every possible effort
to bring them to repentance. He would not be rejected and murdered
by His own nation if He could save them from the guilt of such a
deed.

ပညတ်တရားနှင့် ပရောဖက်ပြုချက်များအပေါ် ကိုယ်တော်၏ သိရှိနားလည်မှုကို အားလုံး အံ့ဩကြပြီး၊ "ဤသူသည် စာသင်ခြင်းကို မခံဘဲလျက်၊ စာပေကျမ်းဂန်ကို အဘယ်သို့ သိသနည်း" ဟု တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မေးမြန်းကြသည်။ ရဗ္ဗိကျောင်းများတွင် မသင်ကြားဖူးလျှင် မည်သူမျှ ဘာသာရေး ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း မခံရပေ။ ယေရှုနှင့် ယောဟန်ဗတ္တိဇံတို့သည် ဤသင်တန်းများကို မတက်ရောက်ခဲ့သောကြောင့် အသိပညာမရှိသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့ကို ကြားနာရသော သူတို့သည် "သင်ကြားခြင်းကို မခံရဘဲ" ကျမ်းစာအပေါ် သူတို့၏ သိရှိမှုကို အံ့ဩခဲ့ကြသည်။ လူတို့ထံမှ သင်ကြားခြင်း မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ဆရာဖြစ်တော်မူ၍၊ ကိုယ်တော်ထံမှ အမြင့်မားဆုံးသော ဉာဏ်ပညာကို သူတို့ ရရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

All wondered at His knowledge of the law and the prophecies;
and the question passed from one to another, “How knoweth this Man
letters, having never learned?” No one was regarded as qualifed to
be a religious teacher unless he had studied in the rabbinical schools,
and both Jesus and John the Baptist had been represented as ignorant
because they had not received this training. Those who heard them
were astonished at their knowledge of the Scriptures, “having never
learned.” Of men they had not, truly; but the God of heaven was
their teacher, and from Him they had received the highest kind of
wisdom.

ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်း ဟောပြောနေစဉ် လူတို့သည် မှော်ဝင်နေသကဲ့သို့ နားထောင်နေကြသည်။ ကိုယ်တော်ကို အကြမ်းဖက်လိုဆုံးသော သူများပင်လျှင် ကိုယ်တော့်ကို အန္တရာယ်ပြုရန် အစွမ်းမရှိသကဲ့သို့ ခံစားကြရသည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားသော အကျိုးစီးပွားများ အားလုံးကို မေ့ပျောက်နေကြသည်။

As Jesus spoke in the temple court, the people were held spellbound. The very men who were the most violent against Him felt
themselves powerless to do Him harm. For the time, all other interests were forgotten.

ကိုယ်တော်သည် ပွဲတော်၏ နောက်ဆုံး "ကြီးမြတ်သောနေ့" တိုင်အောင် လူတို့ကို နေ့စဉ် သွန်သင်တော်မူ၏။ ထိုနေ့ နံနက်တွင် လူတို့သည် ရှည်လျားသော ပွဲတော်ကျင်းပမှုကြောင့် မောပန်းနေကြသည်။ ရုတ်တရက် ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားစေသော အသံဖြင့် ကြွေးကြော်တော်မူသည်မှာ-

Day after day He taught the people, until the last, “that great day
of the feast.” The morning of this day found the people wearied from
the long season of festivity. Suddenly Jesus lifted up His voice, in
tones that rang through the courts of the temple:

"တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် ရေငတ်လျှင် ငါ့ထံသို့လာ၍ သောက်လော့။ ငါ့ကို ယုံကြည်သောသူသည် ကျမ်းစာလာသည်အတိုင်း၊ ထိုသူ၏ ဝမ်းထဲမှ အသက်စမ်းရေမြစ်တို့သည် စီးထွက်ကြလိမ့်မည်။" လူတို့၏ အခြေအနေသည် ဤတောင်းဆိုမှုကို အလွန်ပင် ထိရောက်စေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ခမ်းနားသော ပွဲတော် မြင်ကွင်းများတွင် ပါဝင်နေခဲ့ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်စိများသည် အလင်းနှင့် အရောင်အဆင်းကြောင့် ကျိန်းစပ်နေကာ၊ နားများသည်လည်း အကောင်းဆုံးသော ဂီတသံများကို ကြားနေခဲ့ရသော်လည်း၊ ဤအခမ်းအနားများထဲတွင် ဝိညာဉ်၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သောအရာ၊ မပျက်စီးနိုင်သောအရာအတွက် ဝိညာဉ်၏ ရေငတ်မှုကို ပြေပျောက်စေနိုင်သောအရာ တစ်စုံတစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ပါ။ ယေရှုသည် သူတို့အား အသက်စမ်းရေတွင်းမှ လာရောက်သောက်သုံးရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်၊ ထိုရေသည် သူတို့အတွင်း၌ ထာဝရအသက်သို့ စီးထွက်သော စမ်းရေတွင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

“If any man thirst, let him come unto Me, and drink. He that
believeth on Me, as the scripture hath said, out of his belly shall
flow rivers of living water.” The condition of the people made this
appeal very forcible. They had been engaged in a continued scene
of pomp and festivity, their eyes had been dazzled with light and
color, and their ears regaled with the richest music; but there had
been nothing in all this round of ceremonies to meet the wants of the
392 The Desire of Ages
[454] spirit, nothing to satisfy the thirst of the soul for that which perishes
not. Jesus invited them to come and drink of the fountain of life,
of that which would be in them a well of water, springing up unto
everlasting life.

ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ထိုနေ့နံနက်တွင် တောကန္တာရအတွင်း ကျောက်ဆောင်ကို ရိုက်ခတ်ခြင်း အထိမ်းအမှတ် အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်ဆောင်သည် မိမိ၏ သေခြင်းအားဖြင့် ရေငတ်သောသူ အပေါင်းတို့ထံသို့ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အသက်စမ်းရေများကို စီးဆင်းစေမည့် အရှင်၏ ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ စကားတော်များသည် အသက်ရေ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေသော လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ကိုယ်တော်သည် လောကသို့ အသက်ရေ စီးဆင်းနိုင်စေရန် မိမိကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်ခြင်းခံရမည့်သူအဖြစ် သီးသန့်ထားတော်မူ၏။ ခရစ်တော်ကို ရိုက်ခတ်ခြင်းအားဖြင့် စာတန်သည် အသက်မင်းသားကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ရိုက်ခတ်ခြင်းခံရသော ကျောက်ဆောင်မှ အသက်ရေသည် စီးထွက်လာခဲ့သည်။ ယေရှုသည် လူတို့အား ဤကဲ့သို့ မိန့်မြွက်တော်မူသောအခါ၊ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော ကြောက်ရွံ့အားနာမှုတို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ရှမာရိအမျိုးသမီးကဲ့သို့ "ကျွန်မ ရေမငတ်စေခြင်းငှာ ထိုရေကို ပေးသနားတော်မူပါ" (ယောဟန် ၄:၁၅) ဟု လူများစွာတို့သည် ကြွေးကြော်ရန် အသင့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

The priest had that morning performed the ceremony which
commemorated the smiting of the rock in the wilderness. That rock
was a symbol of Him who by His death would cause living streams
of salvation to flow to all who are athirst. Christ’s words were the
water of life. There in the presence of the assembled multitude He
set Himself apart to be smitten, that the water of life might flow to
the world. In smiting Christ, Satan thought to destroy the Prince of
life; but from the smitten rock there flowed living water. As Jesus
thus spoke to the people, their hearts thrilled with a strange awe, and
many were ready to exclaim, with the woman of Samaria, “Give me
this water, that I thirst not.” John 4:15.

ယေရှုသည် ဝိညာဉ်၏ လိုအပ်ချက်များကို သိတော်မူ၏။ ခမ်းနားမှု၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ဂုဏ်အသရေတို့သည် စိတ်နှလုံးကို မကျေနပ်စေနိုင်ပါ။ "တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် ရေငတ်လျှင် ငါ့ထံသို့ လာလော့။" ဆင်းရဲချမ်းသာ၊ မြင့်မြတ်နိမ့်ကျသူမရွေး အားလုံးကို ကြိုဆိုတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်သည် ဝန်လေးသောစိတ်ကို သက်သာစေရန်၊ ဝမ်းနည်းနေသူကို နှစ်သိမ့်ရန်နှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသူကို မျှော်လင့်ချက်ပေးရန် ဂတိပြုတော်မူ၏။ ယေရှု၏ စကားကို ကြားရသူများထဲတွင် လူများစွာတို့သည် ပျက်စီးသွားသော မျှော်လင့်ချက်များကြောင့် ဝမ်းနည်းနေသူများ၊ လျှို့ဝှက်သော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို မွေးမြူထားသူများ၊ လောကီအရာများနှင့် လူတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော တောင့်တမှုကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကြိုးစားနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် အရာအားလုံးကို ရရှိပြီးသောအခါ၊ မိမိတို့သည် ရေငတ်မပြေနိုင်သော ပျက်စီးနေသော ရေကန်သို့ ရောက်ရှိရန်သာ ကြိုးစားခဲ့ကြသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဝမ်းမြောက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများ၏ တောက်ပမှုအလယ်တွင် သူတို့သည် မကျေနပ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။ "တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် ရေငတ်လျှင်" ဟူသော ထိုရုတ်တရက် ကြွေးကြော်သံသည် သူတို့အား ဝမ်းနည်းဖွယ် ဆင်ခြင်မှုများမှ လန့်နိုးစေခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆက်တွဲ စကားများကို နားထောင်ကြသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အသစ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ထိုပုံဆောင်ချက်ကို သူတို့ရှေ့တွင် တင်ပြပေးသဖြင့် သူတို့သည် ၎င်းထဲတွင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ကယ်တင်ခြင်း ဆုကျေးဇူးကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

Jesus knew the wants of the soul. Pomp, riches, and honor cannot
satisfy the heart. “If any man thirst, let him come unto Me.” The rich,
the poor, the high, the low, are alike welcome. He promises to relieve
the burdened mind, to comfort the sorrowing, and to give hope to
the despondent. Many of those who heard Jesus were mourners over
disappointed hopes, many were nourishing a secret grief, many were
seeking to satisfy their restless longing with the things of the world
and the praise of men; but when all was gained, they found that they
had toiled only to reach a broken cistern, from which they could not
quench their thirst. Amid the glitter of the joyous scene they stood,
dissatisfed and sad. That sudden cry, “If any man thirst,” startled
them from their sorrowful meditation, and as they listened to the
words that followed, their minds kindled with a new hope. The Holy
Spirit presented the symbol before them until they saw in it the offer
of the priceless gift of salvation.

ရေငတ်သော ဝိညာဉ်သို့ ခရစ်တော်၏ ကြွေးကြော်သံသည် ယခုတိုင် ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ပွဲတော်၏ နောက်ဆုံးနေ့တွင် ဗိမာန်တော်၌ ကြားခဲ့ရသူများထက် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပို၍ပင် တန်ခိုးရှိသော တောင်းဆိုမှု ဖြစ်နေပါသည်။ စမ်းရေတွင်းသည် အားလုံးအတွက် ပွင့်လင်းနေသည်။ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသူတို့အား ထာဝရအသက်၏ လန်းဆန်းစေသော ရေကို ကမ်းလှမ်းထားသည်။ ယေရှုသည် "တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည် ရေငတ်လျှင် ငါ့ထံသို့လာ၍ သောက်လော့" ဟု ယခုတိုင် ကြွေးကြော်နေဆဲဖြစ်သည်။ "ရေငတ်သောသူသည် လာပါစေ။ အလိုရှိသောသူသည် အသက်ရေကို အခမဲ့ ယူပါစေ။" "ငါပေးသောရေကို သောက်သောသူသည် နောက်တစ်ဖန် ဘယ်တော့မျှ မငတ်ရ။ ငါပေးသောရေသည် ထိုသူ၌ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းအလို့ငှာ ထွက်သော စမ်းရေဖြစ်လိမ့်မည်။" (ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၇၊ ယောဟန် ၄:၁၄)။

The cry of Christ to the thirsty soul is still going forth, and it
appeals to us with even greater power than to those who heard it in
the temple on that last day of the feast. The fountain is open for all.
The weary and exhausted ones are offered the refreshing draught of
eternal life. Jesus is still crying, “If any man thirst, let him come
unto Me, and drink.” “Let him that is athirst come. And whosoever
will, let him take the water of life freely.” “Whosoever drinketh of
the water that I shall give him shall never thirst; but the water that
At the Feast of Tabernacles 393
I shall give him shall be in him a well of water springing up into
everlasting life.” Revelation 22:17; John 4:14.