အခန်း (၄၈) — မည်သူသည်အကြီးမြတ်ဆုံးဖြစ်သနည်း

 

အခန်း (၄၈) — မည်သူသည် အကြီးမြတ်ဆုံးနည်း။ [၄၃၂]

ဤအခန်းသည် မဿဲ ၁၇:၂၂-၂၇၊ မဿဲ ၁၈:၁-၂၀၊ မာကု ၉:၃၀-၅၀၊ လုကာ ၉:၄၆-၄၈ တို့အပေါ် အခြေခံထားသည်။

Chapter 48—Who Is the Greatest? [432]
This chapter is based on Matthew 17:22-27; Matthew 18:1-20;
Mark 9:30-50; Luke 9:46-48.

ကပေရနောင်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယေရှုသည် လူတို့အား တရားသင်ကြားပေးလေ့ရှိသော ထင်ရှားသည့်နေရာများသို့ မသွားဘဲ၊ ကိုယ်တော် ခေတ္တတည်းခိုမည့် အိမ်သို့ တပည့်တော်များနှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် ကြွလှမ်းခဲ့သည်။ ဂါလိလဲပြည်၌ ကျန်ရှိနေသေးသော အချိန်အတောအတွင်း ကိုယ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူအပေါင်းတို့အတွက် အမှုဆောင်ရန်ထက် တပည့်တော်များကို သွန်သင်ညွှန်ပြရန်သာ ဖြစ်သည်။

On returning to Capernaum, Jesus did not repair to the wellknown resorts where He had taught the people, but with His disciples
quietly sought the house that was to be His temporary home. During
the remainder of His stay in Galilee it was His object to instruct the
disciples rather than to labor for the multitudes.

ဂါလိလဲပြည်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ခရစ်တော်သည် မိမိရှေ့၌ ဖြစ်ပျက်လာမည့် အမှုအရာများအတွက် တပည့်တော်များ၏ စိတ်နှလုံးကို ပြင်ဆင်ပေးရန် ထပ်မံကြိုးစားခဲ့သည်။ မိမိသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ သွား၍ အသတ်ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပြန်လည်ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အား မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မိမိသည် ရန်သူတို့၏လက်သို့ အပ်နှံခြင်းခံရမည်ဟူသော ထူးဆန်း၍ လေးနက်သော ကြေညာချက်ကိုလည်း ထည့်သွင်းမိန့်ကြားခဲ့သည်။ တပည့်တော်တို့သည် ယခုအချိန်အထိ ကိုယ်တော်၏စကားကို နားမလည်ကြသေးပေ။ ကြီးစွာသော ဝမ်းနည်းခြင်း အရိပ်အယောင်သည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်နေသော်လည်း၊ ပြိုင်ဆိုင်လိုသောစိတ်သည် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ နေရာယူနေခဲ့သည်။ သူတို့အထဲတွင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ မည်သူသည် အကြီးမြတ်ဆုံးဖြစ်သနည်းဟု အချင်းချင်း အငြင်းပွားခဲ့ကြသည်။ ဤရန်ပွဲကို ယေရှုမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားလိုသဖြင့်၊ သူတို့သည် ပုံမှန်အတိုင်း ကိုယ်တော်၏ နံဘေး၌ ကပ်၍မလိုက်ဘဲ နောက်တွင် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ လိုက်လာကြရာ၊ ကပေရနောင်မြို့သို့ ဝင်သောအခါ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ ရှေ့မှ ရောက်နေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် သူတို့၏ အတွေးများကို သိမြင်တော်မူသဖြင့် သူတို့အား အကြံပေး သွန်သင်လိုသော ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးများ ကိုယ်တော်၏စကားကို လက်ခံနိုင်မည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းတော်မူခဲ့သည်။

On the journey through Galilee, Christ had again tried to prepare
the minds of His disciples for the scenes before Him. He told them
that He was to go up to Jerusalem to be put to death and to rise again.
And He added the strange and solemn announcement that He was to
be betrayed into the hands of His enemies. The disciples did not even
now comprehend His words. Although the shadow of a great sorrow
fell upon them, a spirit of rivalry found a place in their hearts. They
disputed among themselves which should be accounted greatest in
the kingdom. This strife they thought to conceal from Jesus, and
they did not, as usual, press close to His side, but loitered behind, so
that He was in advance of them as they entered Capernaum. Jesus
read their thoughts, and He longed to counsel and instruct them. But
for this He awaited a quiet hour, when their hearts should be open to
receive His words.

မြို့သို့ ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဗိမာန်တော်အခွန် ကောက်ခံသူသည် ပေတရုထံသို့ လာ၍ "သင်၏ဆရာသည် အခွန်ကို မပေးသလော" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။ [၄၃၃] ဤအခွန်သည် နိုင်ငံတော်အခွန်မဟုတ်ဘဲ၊ ယုဒလူတိုင်း ဗိမာန်တော်ကို ထောက်ပံ့ရန် နှစ်စဉ်ပေးဆောင်ရမည့် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အလှူငွေသာ ဖြစ်သည်။ အခွန်ပေးဆောင်ရန် ငြင်းဆိုခြင်းသည် ဗိမာန်တော်အပေါ် သစ္စာမဲ့ရာရောက်သည်ဟု မှတ်ယူကြပြီး၊ ရဗ္ဗိကျမ်းတတ်များ၏ အမြင်တွင် အလွန်ဆိုးဝါးသော အပြစ်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ရဗ္ဗိတို့၏ ပညတ်ချက်များအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားနှင့် ရှေးရိုးစဉ်လာကို ကာကွယ်သူများအပေါ် ပြတ်သားစွာ ပြစ်တင်ဆုံးမမှုများကြောင့်၊ ကိုယ်တော်သည် ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုမှုကို ဖြိုဖျက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်အတွက် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကိုယ်တော်၏ ရန်သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေမည့် အခွင့်အရေးကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ အခွန်ကောက်သူကိုလည်း သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းမည့်သူအဖြစ် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

Soon after they reached the town, the collector of the temple
revenue came to Peter with the question, “Doth not your Master pay
tribute?” This tribute was not a civil tax, but a religious contribution, [433]
which every Jew was required to pay annually for the support of the
temple. A refusal to pay the tribute would be regarded as disloyalty
to the temple,—in the estimation of the rabbis a most grievous sin.
The Saviour’s attitude toward the rabbinical laws, and His plain
reproofs to the defenders of tradition, afforded a pretext for the
charge that He was seeking to overthrow the temple service. Now
375
376 The Desire of Ages
His enemies saw an opportunity of casting discredit upon Him. In
the collector of the tribute they found a ready ally.

အခွန်ကောက်သူ၏ မေးခွန်းသည် ခရစ်တော်၏ ဗိမာန်တော်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို စောင်းမြောင်းပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပေတရု မြင်ခဲ့သည်။ မိမိဆရာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် စိတ်အားထက်သန်လျက်၊ ကိုယ်တော်နှင့် မတိုင်ပင်ဘဲ ယေရှုသည် အခွန်ပေးဆောင်မည်ဖြစ်ကြောင်း အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

Peter saw in the collector’s question an insinuation touching
Christ’s loyalty to the temple. Zealous for his Master’s honor, he
hastily answered, without consulting Him, that Jesus would pay the
tribute.

သို့သော် ပေတရုသည် မေးခွန်းမေးသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ နားလည်ခဲ့သည်။ အချို့သော လူတန်းစားများကို အခွန်ပေးဆောင်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးထားသည်။ မောရှေ၏ လက်ထက်၌ လေဝိသားများကို သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အမှုတော်အတွက် သီးသန့်ခွဲခန့်ထားသောအခါ၊ သူတို့ကို လူတို့အလယ်တွင် အမွေဝေစု မပေးခဲ့ပေ။ ထာဝရဘုရားက "လေဝိသည် မိမိညီအစ်ကိုတို့နှင့်အတူ အဘို့ကို၎င်း၊ အမွေကို၎င်း မရ။ ထာဝရဘုရားသည် သူ၏အမွေဖြစ်တော်မူ၏" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ တရားဟောရာကျမ်း ၁၀:၉။ ခရစ်တော်၏ လက်ထက်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများကို ဗိမာန်တော်အတွက် အထူးဆက်ကပ်ထားသူများအဖြစ် မှတ်ယူနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဗိမာန်တော်ကို ထောက်ပံ့ရန် နှစ်စဉ်ပေးဆောင်ရမည့် အလှူငွေမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။ ပရောဖက်များကိုလည်း ဤအခွန်ပေးဆောင်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးထားသည်။ ယေရှုထံမှ အခွန်တောင်းခြင်းဖြင့် ရဗ္ဗိတို့သည် ကိုယ်တော်၏ ပရောဖက် သို့မဟုတ် ဆရာဖြစ်သည်ဟူသော အခွင့်အရေးကို ပယ်ချကာ၊ သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ်တော်က အခွန်ပေးရန် ငြင်းဆိုပါက ဗိမာန်တော်အပေါ် သစ္စာမဲ့သူအဖြစ် ဖော်ပြကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အခွန်ပေးဆောင်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်ကို ပရောဖက်တစ်ဦးအဖြစ် သူတို့က ငြင်းပယ်ထားခြင်းကို မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

But Peter only partially comprehended the purpose of his questioner. There were some classes who were held to be exempt from
the payment of the tribute. In the time of Moses, when the Levites
were set apart for the service of the sanctuary, they were given no
inheritance among the people. The Lord said, “Levi hath no part nor
inheritance with his brethren; the Lord is his inheritance.” Deuteronomy 10:9. In the days of Christ the priests and Levites were still
regarded as especially devoted to the temple, and were not required
to make the annual contribution for its support. Prophets also were
exempted from this payment. In requiring the tribute from Jesus, the
rabbis were setting aside His claim as a prophet or teacher, and were
dealing with Him as with any commonplace person. A refusal on
His part to pay the tribute would be represented as disloyalty to the
temple; while, on the other hand, the payment of it would be taken
as justifying their rejection of Him as a prophet.

မကြာသေးမီကမှ ပေတရုသည် ယေရှုကို ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ဝန်ခံခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ မိမိဆရာ၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ဖော်ပြရန် အခွင့်အရေးကို သူလက်လွှတ်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် အခွန်ပေးဆောင်မည်ဟူသော အခွန်ကောက်သူထံသို့ သူပေးခဲ့သည့် အဖြေအားဖြင့်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများ ဖြန့်ဝေနေသော ကိုယ်တော်နှင့်ပတ်သက်သည့် မှားယွင်းသော အယူအဆကို သူသည် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Only a little before, Peter had acknowledged Jesus as the Son of
God; but he now missed an opportunity of setting forth the character
of his Master. By his answer to the collector, that Jesus would pay
the tribute, he had virtually sanctioned the false conception of Him
to which the priests and rulers were trying to give currency.

ပေတရု အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ၊ ကယ်တင်ရှင်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အကြောင်းကို မရည်ညွှန်းဘဲ၊ "ရှိမုန်၊ သင်သည် အဘယ်သို့ ထင်သနည်း။ လောကီရှင်ဘုရင်တို့သည် အခွန်အတုတ်ကို မည်သူ့ထံမှာ ခံယူကြသနည်း။ မိမိသားတို့ထံမှာ ခံယူကြသလော၊ သို့မဟုတ် တစ်ပါးသောသူတို့ထံမှာ ခံယူကြသလော" ဟု မေးတော်မူ၏။ ပေတရုက "တစ်ပါးသောသူတို့ထံမှာ ခံယူကြပါသည်" ဟု လျှောက်လျှင်၊ ယေရှုက "သို့ဖြစ်လျှင် သားတို့သည် လွတ်ကြ၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ နိုင်ငံသားတို့သည် မိမိတို့၏ ဘုရင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အခွန်ပေးဆောင်ရသော်လည်း၊ ဘုရင်၏ သားတော်များသည် ကင်းလွတ်ခွင့် ရှိကြသည်။ ထို့အတူ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးဟု ဆိုကြသော ဣသရေလလူတို့သည် ဗိမာန်တော်အမှုတော်ကို ထောက်ပံ့ရန် လိုအပ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သော ယေရှုမှာမူ ထိုကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရန် တာဝန်မရှိပေ။ အကယ်၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများသည် ဗိမာန်တော်နှင့် ဆက်နွှယ်မှုကြောင့် ကင်းလွတ်ခွင့်ရလျှင်၊ ဗိမာန်တော်သည် မိမိအဘ၏ အိမ်တော်ဖြစ်သော ကိုယ်တော်မှာ မည်မျှပင် ပို၍ ကင်းလွတ်ခွင့်ရှိမည်နည်း။ [၄၃၄]

When Peter entered the house, the Saviour made no reference to
what had taken place, but inquired, “What thinkest thou, Simon? of
whom do the kings of the earth take custom or tribute? of their own
children, or of strangers?” Peter answered, “Of strangers.” And Jesus
said, “Then are the children free.” While the people of a country are
taxed for the maintenance of their king, the monarch’s own children
are exempt. So Israel, the professed people of God, were required
[434] to maintain His service; but Jesus, the Son of God, was under no
such obligation. If priests and Levites were exempt because of their
connection with the temple, how much more He to whom the temple
was His Father’s house.
Who Is the Greatest? 377

အကယ်၍ ယေရှုသည် ကန့်ကွက်မှုမပြုဘဲ အခွန်ကို ပေးဆောင်ခဲ့လျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် ထိုတောင်းဆိုချက်၏ တရားမျှတမှုကို အသိအမှတ်ပြုရာရောက်ပြီး မိမိ၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုတောင်းဆိုချက်၏ အခြေခံမူကိုမူ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ အခွန်ပေးဆောင်ရန် စီစဉ်ပေးခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ဘုရားဇာတ်ကောင်ကို သက်သေပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်၏ သာမန်လက်အောက်ခံတစ်ဦးကဲ့သို့ အခွန်ပေးဆောင်ရမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားစေခဲ့သည်။

If Jesus had paid the tribute without a protest, He would virtually
have acknowledged the justice of the claim, and would thus have
denied His divinity. But while He saw good to meet the demand,
He denied the claim upon which it was based. In providing for the
payment of the tribute He gave evidence of His divine character. It
was made manifest that He was one with God, and therefore was
not under tribute as a mere subject of the kingdom.

ကိုယ်တော်က ပေတရုအား "အိုင်သို့သွား၍ ငါးမျှားကို ချလော့။ ရှေ့ဦးစွာ တက်လာသော ငါးကိုယူ၍ ပစပ်ကိုဖွင့်လျှင် ငွေတစ်ကျပ်ကို တွေ့လိမ့်မည်။ ထိုငွေကိုယူ၍ ငါ့အဖို့နှင့် သင့်အဖို့ ပေးလော့" ဟု ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

“Go thou to the sea,” He directed Peter, “and cast an hook, and
take up the fsh that frst cometh up; and when thou hast opened his
mouth, thou shalt fnd a piece of money: that take, and give unto
them for Me and thee.”

ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ဘုရားဇာတ်ကောင်ကို လူ့ဇာတ်ကောင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း၊ ဤအံ့ဖွယ်အမှု၌ ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်မင်းကြီးအားဖြင့် "တောတိရစ္ဆာန်အပေါင်းတို့သည် ငါ့ဥစ္စာဖြစ်ကြ၏။ တောင်တစ်ထောင်ပေါ်မှာရှိသော ကျွဲ၊ နွား၊ သိုးတို့သည်လည်း ငါ့ဥစ္စာဖြစ်ကြ၏။ တောင်ပေါ်မှာရှိသော ငှက်အပေါင်းတို့ကို ငါသိ၏။ တော၌ ကျက်စားသော သားရဲတို့သည်လည်း ငါ့လက်၌ ရှိကြ၏။ ငါသည် ဆာမွတ်သော်လည်း သင့်အား ငါမပြော။ လောကဓာတ်နှင့် လောကဓာတ်၌ ပါသမျှသော အရာတို့သည် ငါ့ဥစ္စာဖြစ်ကြ၏" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သော အရှင်မှာ ဤအရှင်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ ဆာလံ ၅၀:၁၀-၁၂။

Though He had clothed His divinity with humanity, in this miracle He revealed His glory. It was evident that this was He who
through David had declared, “Every beast of the forest is Mine, and
the cattle upon a thousand hills. I know all the fowls of the mountains; and the wild beasts of the feld are Mine. If I were hungry, I
would not tell thee: for the world is Mine, and the fullness thereof.”
Psalm 50:10-12.

ယေရှုသည် မိမိ၌ အခွန်ပေးရန် တာဝန်မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း၊ ယုဒလူတို့နှင့် ဤကိစ္စအတွက် ငြင်းခုံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ စကားကို အလွဲကောက်ယူပြီး ကိုယ်တော့်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခွန်မပေးဘဲ နေခြင်းဖြင့် ငြိုငြင်စရာ မဖြစ်စေရန်၊ ကိုယ်တော်သည် တရားဝင် ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်သော အမှုကို ပြုခဲ့သည်။ ဤသင်ခန်းစာသည် တပည့်တော်များအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။ ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုမှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးတွင် သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲများ မကြာမီ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ၊ ခရစ်တော်သည် သူတို့အား တည်ဆဲစည်းစနစ်များနှင့် မလိုအပ်ဘဲ ထိပ်တိုက်မတွေ့ကြရန် သွန်သင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအပေါ် အလွဲအနက်ဖွင့်ဆိုနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမျိုးကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ကြဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် အမှန်တရား၏ အခြေခံမူတစ်ခုကိုမျှ အနစ်နာမခံရသော်လည်း၊ တတ်နိုင်သမျှ ငြင်းခုံမှုများကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်။

While Jesus made it plain that He was under no obligation to pay
the tribute, He entered into no controversy with the Jews in regard to
the matter; for they would have misinterpreted His words, and turned
them against Him. Lest He should give offense by withholding the
tribute, He did that which He could not justly be required to do. This
lesson would be of great value to His disciples. Marked changes
were soon to take place in their relation to the temple service, and
Christ taught them not to place themselves needlessly in antagonism
to established order. So far as possible, they were to avoid giving
occasion for misinterpretation of their faith. While Christians are
not to sacrifce one principle of truth, they should avoid controversy
whenever it is possible to do so.

ပေတရု အိုင်သို့ သွားနေစဉ်၊ ခရစ်တော်နှင့် တပည့်တော်များ အိမ်ထဲ၌ တစ်ဦးတည်း ရှိနေကြသောအခါ၊ ယေရှုသည် ကျန်ရှိသော တပည့်တော်များကို ခေါ်၍ "သင်တို့သည် လမ်း၌ အဘယ်အကြောင်းကို အချင်းချင်း ငြင်းခုံကြသနည်း" ဟု မေးတော်မူ၏။ ယေရှု၏ ရှေ့မှောက်၌ ကိုယ်တော်၏ မေးခွန်းကြောင့်၊ လမ်းတွင် သူတို့ အချင်းချင်း ငြင်းခုံနေခဲ့ကြစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့သည်။ ရှက်ကြောက်ခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ခြင်းတို့ကြောင့် သူတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေကြသည်။ ယေရှုသည် သူတို့အတွက် အသေခံမည်ဟု မိန့်ကြားခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ရည်မှန်းချက်သည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော မေတ္တာနှင့် နာကျင်ဖွယ်ရာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ [၄၃၅]

When Christ and the disciples were alone in the house, while
Peter was gone to the sea, Jesus called the others to Him, and asked,
“What was it that ye disputed among yourselves by the way?” The
presence of Jesus, and His question, put the matter in an entirely
different light from that in which it had appeared to them while they
were contending by the way. Shame and self-condemnation kept [435]
them silent. Jesus had told them that He was to die for their sake,
378 The Desire of Ages
and their selfsh ambition was in painful contrast to His unselfsh
love.

ယေရှုသည် မိမိ အသတ်ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပြန်လည်ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း မိန့်တော်မူသောအခါ၊ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့အား စကားစမြည်ပြောဆိုရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော် ပြောပြလိုသော အရာများကို လက်ခံရန် သူတို့ အသင့်ရှိခဲ့လျှင်၊ သူတို့သည် ပြင်းထန်သော စိတ်ဆင်းရဲခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းတို့မှ လွတ်မြောက်ကြလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားများသည် ခွဲခွာခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်း နာရီများတွင် သက်သာရာကို ရစေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်၌ ရှိသောအရာများကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မိန့်ကြားခဲ့သော်လည်း၊ ယေရုရှလင်သို့ ပြန်သွားမည်ဟူသော အချက်သည် နိုင်ငံတော် တည်ထောင်တော့မည်ဟူသော သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ ဤအချက်သည် မည်သူသည် အမြင့်ဆုံး ရာထူးများကို ရရှိမည်နည်းဟူသော မေးခွန်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ပေတရု အိုင်မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ တပည့်တော်များသည် ကယ်တင်ရှင်၏ မေးခွန်းအကြောင်းကို သူ့အား ပြောပြကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦးက "ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်တွင် မည်သူသည် အကြီးမြတ်ဆုံး ဖြစ်သနည်း" ဟု ယေရှုကို ဝံ့ဝံ့ရဲရဲ မေးမြန်းခဲ့သည်။

When Jesus told them that He was to be put to death and to rise
again, He was trying to draw them into conversation in regard to
the great test of their faith. Had they been ready to receive what He
desired to make known to them, they would have been saved bitter
anguish and despair. His words would have brought consolation
in the hour of bereavement and disappointment. But although He
had spoken so plainly of what awaited Him, His mention of the fact
that He was soon to go to Jerusalem again kindled their hope that
the kingdom was about to be set up. This had led to questioning
as to who should fll the highest offces. On Peter’s return from
the sea, the disciples told him of the Saviour’s question, and at last
one ventured to ask Jesus, “Who is the greatest in the kingdom of
heaven?”

ကယ်တင်ရှင်သည် မိမိ၏ တပည့်တော်များကို စုဝေးစေပြီး၊ "အကြင်သူသည် အကြီးအကဲဖြစ်လိုလျှင်၊ ထိုသူသည် လူအပေါင်းတို့၏ နောက်၌ ဖြစ်စေ၊ လူအပေါင်းတို့၏ အစေခံလည်း ဖြစ်စေ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဤစကားများတွင် တပည့်တော်တို့ နားမလည်နိုင်သော လေးနက်မှုနှင့် စွဲငြိမှုတို့ ပါရှိသည်။ ခရစ်တော် သိမြင်သောအရာကို သူတို့ မမြင်နိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ နိုင်ငံတော် သဘောသဘာဝကို နားမလည်ကြဘဲ၊ ဤမသိနားမလည်မှုသည် သူတို့၏ ငြင်းခုံမှုအတွက် သိသာထင်ရှားသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်းမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းသည်။ နိုင်ငံတော်၏ သဘောသဘာဝကို ရှင်းပြခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ ရန်ပွဲကို ခေတ္တမျှ ငြိမ်းအေးစေနိုင်သော်လည်း၊ ဤအရာသည် အရင်းခံ အကြောင်းရင်းကို ထိတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အပြည့်အစုံ သိရှိပြီးနောက်မှာပင်၊ ရာထူးအနိမ့်အမြင့် မေးခွန်းသည် ပြဿနာကို ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အသင်းတော်အတွက် ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ အမြင့်ဆုံးနေရာအတွက် ရုန်းကန်ခြင်းသည် အထက်ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကြီးစွာသော အငြင်းပွားမှုကို စတင်စေခဲ့သည့်၊ ခရစ်တော်ကို ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်၍ အသေသတ်ခြင်းသို့ ရောက်စေခဲ့သည့် ထိုစိတ်ဓာတ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်၌ "မိုးသောက်ကြယ်" လုစီဖာ၏ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံသည် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပလ္လင်တော်ကို ဝန်းရံထားသော ကောင်းကင်တမန် အပေါင်းတို့ထက် သာလွန်သော ဘုန်းအသရေရှိပြီး ဘုရားသခင်၏ သားတော်နှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဆက်နွှယ်နေသူ ဖြစ်သည်။ လုစီဖာက "ငါသည် အမြင့်ဆုံးသော အရှင်နှင့်တူမည်" (ဟေရှာယ ၁၄:၁၂၊ ၁၄) ဟု ဆိုခဲ့ပြီး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်လိုသော ဆန္ဒသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရန်ပွဲကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကာ ဘုရားသခင်၏ စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားကို နှင်ထုတ်ခြင်း ခံရစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ လုစီဖာသည် အမှန်တကယ် အမြင့်ဆုံးသောအရှင်နှင့် တူလိုပါက၊ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ မိမိ၏ ခန့်အပ်ထားသော နေရာကို မည်သည့်အခါမျှ စွန့်ခွာမည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ အမြင့်ဆုံးသောအရှင်၏ စိတ်ဓာတ်သည် ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၌ ထင်ရှားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုစီဖာသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကို လိုချင်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ စရိုက်ကိုမူ မလိုချင်ခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိအတွက် အမြင့်ဆုံးနေရာကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ခံယူထားသူတိုင်းသည် ထိုအတိုင်းပင် ပြုလုပ်ကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဝမ်းကွဲခြင်း၊ မသင့်မြတ်ခြင်းနှင့် ရန်ပွဲများသည် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ အုပ်စိုးခြင်းသည် အားအကောင်းဆုံးသူ၏ ဆုလာဘ် ဖြစ်လာသည်။ စာတန်၏ နိုင်ငံတော်သည် အတင်းအဓမ္မ စေခိုင်းသော နိုင်ငံတော် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် အခြားသူတိုင်းကို မိမိ၏ တိုးတက်မှုအတွက် အတားအဆီးတစ်ခုအဖြစ် သို့မဟုတ် မိမိ အမြင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နင်းတက်ရမည့် ခြေနင်းတုံးတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ [၄၃၆]

The Saviour gathered His disciples about Him, and said to them,
“If any man desire to be frst, the same shall be last of all, and servant
of all.” There was in these words a solemnity and impressiveness
which the disciples were far from comprehending. That which Christ
discerned they could not see. They did not understand the nature of
Christ’s kingdom, and this ignorance was the apparent cause of their
contention. But the real cause lay deeper. By explaining the nature
of the kingdom, Christ might for the time have quelled their strife;
but this would not have touched the underlying cause. Even after
they had received the fullest knowledge, any question of precedence
might have renewed the trouble. Thus disaster would have been
brought to the church after Christ’s departure. The strife for the
highest place was the outworking of that same spirit which was the
beginning of the great controversy in the worlds above, and which
had brought Christ from heaven to die. There rose up before Him
a vision of Lucifer, the “son of the morning,” in glory surpassing
all the angels that surround the throne, and united in closest ties to
the Son of God. Lucifer had said, “I will be like the Most High”
(Isaiah 14:12, 14); and the desire for self-exaltation had brought
strife into the heavenly courts, and had banished a multitude of the
hosts of God. Had Lucifer really desired to be like the Most High,
he would never have deserted his appointed place in heaven; for the
spirit of the Most High is manifested in unselfsh ministry. Lucifer
Who Is the Greatest? 379
desired God’s power, but not His character. He sought for himself
the highest place, and every being who is actuated by his spirit will [436]
do the same. Thus alienation, discord, and strife will be inevitable.
Dominion becomes the prize of the strongest. The kingdom of Satan
is a kingdom of force; every individual regards every other as an
obstacle in the way of his own advancement, or a steppingstone on
which he himself may climb to a higher place.

လုစီဖာသည် ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူဖြစ်ရန် ဆုပ်ကိုင်ရမည့်အရာဟု မှတ်ယူနေစဉ်၊ အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော ခရစ်တော်သည်မူ "မိမိအသရေကို စွန့်၍ အစေခံကျွန်၏ သဏ္ဌာန်ကို ယူလျက်၊ လူကဲ့သို့သော အဖြစ်၌ တည်တော်မူ၏။ ထိုသို့ လူ၏အသွင်အပြင်နှင့် ပြည့်စုံလျက် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချ၍ သေသည်တိုင်အောင် အစေခံတော်မူ၏။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ သေခြင်းတိုင်အောင် အစေခံတော်မူ၏"။ ဖိလိပ္ပိ ၂:၇၊ ၈။ ယခုအခါ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်၌ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှာဖွေခြင်း—စာတန်နိုင်ငံတော်၏ အခြေခံမူ—နှင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့်၊ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် နှိမ့်ချခြင်းအကြောင်း မိန့်ကြားနေစဉ်မှာပင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ စာနာစိတ်မရှိနိုင်ကြသလို၊ ကိုယ်တော်ကို နားပင် မလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

While Lucifer counted it a thing to be grasped to be equal with
God, Christ, the Exalted One, “made Himself of no reputation, and
took upon Him the form of a servant, and was made in the likeness
of men: and being found in fashion as a man, He humbled Himself, and became obedient unto death, even the death of the cross.”
Philippians 2:7, 8. Now the cross was just before Him; and His
own disciples were so flled with self-seeking—the very principle
of Satan’s kingdom—that they could not enter into sympathy with
their Lord, or even understand Him as He spoke of His humiliation
for them.

ယေရှုသည် အလွန်နူးညံ့စွာ၊ သို့သော် လေးနက်စွာဖြင့် ထိုအဆိုးကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အုပ်စိုးသော အခြေခံမူမှာ အဘယ်နည်း၊ အထက်ကောင်းကင်ဘုံ၏ စံနှုန်းအရ စစ်မှန်သော ကြီးမြတ်ခြင်းသည် အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို ကိုယ်တော် ပြသခဲ့သည်။ မာနထောင်လွှားခြင်းနှင့် ထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုကို မြတ်နိုးသူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသော ဆုကျေးဇူးများကို မည်သို့ ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားမည့်အစား၊ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်အကြောင်းနှင့် မိမိတို့ ရရှိမည့် ဆုလာဘ်များအကြောင်းကိုသာ စဉ်းစားနေကြသည်။ သူတို့သည် စာတန်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် တူညီနေသဖြင့် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ နေရာရကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဂုဏ်သရေမရမီ နှိမ့်ချခြင်း ရှိရမည်။ လူတို့၏ ရှေ့မှောက်၌ မြင့်သောနေရာတွင် ရှိရန်၊ ကောင်းကင်ဘုံသည် ဗတ္တိဇံယောဟန်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ နိမ့်ချသောနေရာကို ယူသော လုပ်သားကို ရွေးချယ်သည်။ အငယ်ဆုံးသော ကလေးငယ်ကဲ့သို့သော တပည့်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၌ အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ ပုဂ္ဂိုလ်များသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ရန် မရှာဘဲ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ရန် ရှာဖွေသူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အကူအညီကို အလိုအပ်ဆုံးဟု ခံစားရသူသည် ထိုအကူအညီအတွက် တောင်းလျှောက်လိမ့်မည်။ ထိုအခါ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့အား ယေရှုကို မြင်နိုင်သော အခွင့်ကို ပေး၍ ဝိညာဉ်ကို ခွန်အားနှင့် မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ခြင်းမှတစ်ဆင့် သူသည် အပြစ်ထဲ၌ ပျက်စီးနေသူများအတွက် အမှုဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည်။ သူသည် မိမိ၏ သာသနာလုပ်ငန်းအတွက် ဘိသိက်ပေးခြင်း ခံရပြီး၊ ပညာရှိ၍ အသိဉာဏ် မြင့်မားသူများ ရှုံးနိမ့်မည့်နေရာ၌ သူသည် အောင်မြင်လိမ့်မည်။

Very tenderly, yet with solemn emphasis, Jesus tried to correct
the evil. He showed what is the principle that bears sway in the
kingdom of heaven, and in what true greatness consists, as estimated
by the standard of the courts above. Those who were actuated by
pride and love of distinction were thinking of themselves, and of the
rewards they were to have, rather than how they were to render back
to God the gifts they had received. They would have no place in the
kingdom of heaven, for they were identifed with the ranks of Satan.
Before honor is humility. To fll a high place before men, Heaven
chooses the worker who, like John the Baptist, takes a lowly place
before God. The most childlike disciple is the most effcient in labor
for God. The heavenly intelligences can co-operate with him who
is seeking, not to exalt self, but to save souls. He who feels most
deeply his need of divine aid will plead for it; and the Holy Spirit
will give unto him glimpses of Jesus that will strengthen and uplift
the soul. From communion with Christ he will go forth to work for
those who are perishing in their sins. He is anointed for his mission;
and he succeeds where many of the learned and intellectually wise
would fail.

သို့သော် လူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်၍ ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သော အစီအစဉ် အောင်မြင်ရန် မိမိတို့သည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသောအခါ၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ဖယ်ရှားထားတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အပေါ် မှီခိုနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားစေတော်မူသည်။ [၄၃၇] သူတို့ကို ဖယ်ရှားလိုက်ခြင်းကြောင့် အမှုတော်သည် ရပ်တန့်မသွားဘဲ၊ ပိုမိုကြီးမားသော တန်ခိုးနှင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးတက်သွားသည်။

But when men exalt themselves, feeling that they are a necessity
for the success of God’s great plan, the Lord causes them to be set
380 The Desire of Ages
aside. It is made evident that the Lord is not dependent upon them.
The work does not stop because of their removal from it, but goes
forward with greater power.

ယေရှု၏ တပည့်တော်များအတွက် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော် သဘောသဘာဝကို သိရှိရုံနှင့် မလုံလောက်ပေ။ သူတို့ လိုအပ်သောအရာမှာ နိုင်ငံတော်၏ အခြေခံမူများနှင့် သဟဇာတဖြစ်စေမည့် စိတ်နှလုံး ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်၍ သူတို့အလယ်၌ ထားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ထိုကလေးငယ်ကို မိမိ၏ လက်မောင်းထဲ၌ နူးညံ့စွာ ပွေ့ပိုက်၍ "သင်တို့သည် ပြောင်းလဲ၍ သူငယ်ခဲသို့ မဖြစ်လျှင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ မဝင်ရကြ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ရိုးသားမှု၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် မေ့လျော့မှုနှင့် ယုံကြည်ကိုးစားသော မေတ္တာတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံက တန်ဖိုးထားသော အရည်အချင်းများ ဖြစ်သည်။ ဤအရာများသည် စစ်မှန်သော ကြီးမြတ်ခြင်း၏ လက္ခဏာများ ဖြစ်သည်။

[437] It was not enough for the disciples of Jesus to be instructed as to
the nature of His kingdom. What they needed was a change of heart
that would bring them into harmony with its principles. Calling a
little child to Him, Jesus set him in the midst of them; then tenderly
folding the little one in His arms He said, “Except ye be converted,
and become as little children, ye shall not enter into the kingdom
of heaven.” The simplicity, the self-forgetfulness, and the confding
love of a little child are the attributes that Heaven values. These are
the characteristics of real greatness.

ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်သည် လောကီဂုဏ်သရေနှင့် ပြသခြင်းများဖြင့် ထူးခြားမှုမရှိကြောင်း တပည့်တော်များအား ထပ်မံ ရှင်းပြခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ခြေတော်ရင်း၌ ဤခွဲခြားမှုများ အားလုံးကို မေ့လျော့သွားကြသည်။ ချမ်းသာသူနှင့် ဆင်းရဲသူ၊ ပညာရှိသူနှင့် ပညာမဲ့သူတို့သည် လူတန်းစားခွဲခြားခြင်း သို့မဟုတ် လောကီအဆင့်အတန်းကို မစဉ်းစားဘဲ အတူတကွ ဆုံစည်းကြသည်။ အားလုံးသည် အသွေးတော်ဖြင့် ဝယ်ယူထားသော ဝိညာဉ်များအဖြစ် ဆုံစည်းကြပြီး၊ မိမိတို့ကို ဘုရားသခင်ထံသို့ ရွေးနှုတ်ပေးသော အရှင်တစ်ပါးတည်းအပေါ်တွင် တန်းတူ မှီခိုနေကြရသည်။

Again Jesus explained to the disciples that His kingdom is not
characterized by earthly dignity and display. At the feet of Jesus all
these distinctions are forgotten. The rich and the poor, the learned
and the ignorant, meet together, with no thought of caste or worldly
preeminence. All meet as blood-bought souls, alike dependent upon
One who has redeemed them to God.

ရိုးသား၍ နောင်တရသော ဝိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ အဖိုးထိုက်တန်သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူတို့အပေါ်၌ မိမိ၏ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ရာတွင် သူတို့၏ ရာထူး၊ စည်းစိမ်၊ အသိဉာဏ် ကြီးမားမှုတို့ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်တော်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်ခြင်းဖြင့် ခတ်နှိပ်တော်မူသည်။ ဘုန်းကြီးသော အရှင်သည် စိတ်နှလုံး နှိမ့်ချ၍ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သူတို့ကို နှစ်သက်တော်မူ၏။ ဒါဝိဒ်မင်းကြီးက "ကိုယ်တော်သည် ကယ်တင်တော်မူခြင်း ဒိုင်းလွှားကို အကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူပြီ။ ... ကိုယ်တော်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်း (လူ့စရိုက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်) သည် အကျွန်ုပ်ကို ကြီးမြတ်စေတော်မူပြီ" ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဆာလံ ၁၈:၃၅။

The sincere, contrite soul is precious in the sight of God. He
places His own signet upon men, not by their rank, not by their
wealth, not by their intellectual greatness, but by their oneness with
Christ. The Lord of glory is satisfed with those who are meek and
lowly in heart. “Thou hast also given me,” said David, “the shield of
Thy salvation: ... and Thy gentleness”—as an element in the human
character—“hath made me great.” Psalm 18:35.

ယေရှုက "အကြင်သူသည် ငါ၏နာမကို ထောက်၍ ဤကဲ့သို့သော သူငယ်တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လက်ခံ၏၊ ထိုသူသည် ငါ့ကို လက်ခံ၏။ ငါ့ကို လက်ခံသောသူသည် ငါ့ကိုသာ လက်ခံသည်မဟုတ်၊ ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူသော အရှင်ကိုလည်း လက်ခံ၏" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ "ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ကောင်းကင်သည် ငါ၏ပလ္လင်ဖြစ်၏။ မြေကြီးသည် ငါ၏ခြေတင်ရာ ခုံဖြစ်၏။ ... သို့သော်လည်း စိတ်နှလုံး နှိမ့်ချလျက်၊ နောင်တရလျက်၊ ငါ့စကားကြောင့် တုန်လှုပ်လျက်ရှိသောသူကို ငါကြည့်ရှုမည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဟေရှာယ ၆၆:၁၊ ၂။

“Whosoever shall receive one of such children in My name,” said
Jesus, “receiveth Me: and whosoever shall receive Me, receiveth not
Me, but Him that sent Me.” “Thus saith the Lord, The heaven is My
throne, and the earth is My footstool: ... but to this man will I look,
even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at My
word.” Isaiah 66:1, 2.

ကယ်တင်ရှင်၏ စကားများသည် တပည့်တော်များထဲ၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် မယုံကြည်နိုင်သော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အဖြေပေးရာတွင် မည်သူ့ကိုမျှ အထူးသဖြင့် ရည်ညွှန်းခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ယောဟန်သည် တစ်ကြိမ်က မိမိ၏ လုပ်ဆောင်ချက် မှန်ကန်ခြင်း ရှိမရှိ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ထိုကိစ္စကို ယေရှုထံ တင်ပြခဲ့သည်။ "အရှင်ဘုရား၊ လူတစ်ယောက်သည် ကိုယ်တော်၏နာမကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ရပါ၏။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ မလိုက်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ မြစ်တားကြပါသည်" ဟု လျှောက်၏။ [၃၈၀] [၄၃၈]

The Saviour’s words awakened in the disciples a feeling of selfdistrust. No one had been specially pointed out in the reply; but John
was led to question whether in one case his action had been right.
With the spirit of a child he laid the matter before Jesus. “Master,” he
said, “we saw one casting out devils in Thy name, and he followeth
not us: and we forbade him, because he followeth not us.”
Who Is the Greatest? 381

ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ထိုသူကို တားဆီးခြင်းဖြင့် မိမိတို့ဆရာ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ရှောက်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မနာလိုဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ယခုမှ မြင်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အမှားကို ဝန်ခံခဲ့ကြပြီး ယေရှု၏ ဆုံးမမှုကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ "မမြစ်တားကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား၊ ငါ့နာမကို အမှီပြု၍ တန်ခိုးကို ပြုပြီးမှ၊ ငါ့ကို ချက်ချင်း ကဲ့ရဲ့နိုင်သောသူ မရှိ"။

James and John had thought that in checking this man they had
had in view their Lord’s honor; they began to see that they were
jealous for their own. They acknowledged their error, and accepted
the reproof of Jesus, “Forbid him not: for there is no man which
shall do a miracle in My name, that can lightly speak evil of Me.”

ခရစ်တော်အပေါ် မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို ရင်းနှီးစွာ ပြုမူသူများကို မပယ်ထုတ်ရပေ။ ခရစ်တော်၏ စရိုက်နှင့် အမှုတော်ကြောင့် နက်ရှိုင်းစွာ ထိခိုက်ခံစားရပြီး၊ စိတ်နှလုံးများ ကိုယ်တော်ထံ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပွင့်လင်းလာသူများစွာ ရှိသည်။ တပည့်တော်တို့သည် စေတနာစိတ်ကို မဖတ်နိုင်သဖြင့် ထိုဝိညာဉ်များကို အားမလျော့စေရန် သတိပြုရမည်။ ယေရှုသည် သူတို့နှင့်အတူ ကိုယ်တိုင် ရှိမနေတော့ဘဲ အမှုတော်ကို သူတို့၏ လက်ထဲ၌ ထားခဲ့သောအခါ၊ သူတို့သည် ကျဉ်းမြောင်း၍ သီးသန့်ဆန်သော စိတ်ဓာတ်ကို မမွေးမြူဘဲ၊ မိမိတို့ဆရာထံ၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နက်ရှိုင်းသော သနားကြင်နာမှုကို ပြသရမည်။

None who showed themselves in any way friendly to Christ were to [438]
be repulsed. There were many who had been deeply moved by the
character and the work of Christ, and whose hearts were opening to
Him in faith; and the disciples, who could not read motives, must
be careful not to discourage these souls. When Jesus was no longer
personally among them, and the work was left in their hands, they
must not indulge a narrow, exclusive spirit, but manifest the same
far-reaching sympathy which they had seen in their Master.

တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင် အယူအဆ သို့မဟုတ် ထင်မြင်ချက်များနှင့် အရာခပ်သိမ်း၌ မညီညွတ်ခြင်းသည် ထိုသူအား ဘုရားသခင်အတွက် အမှုဆောင်ခြင်းကို တားဆီးရန် အကြောင်းပြချက် မဖြစ်စေရပါ။ ခရစ်တော်သည် ကြီးမြတ်သော ဆရာဖြစ်သည်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် တရားစီရင်ရန် သို့မဟုတ် စေခိုင်းရန် မဟုတ်ဘဲ၊ နှိမ့်ချစွာဖြင့် ယေရှု၏ ခြေတော်ရင်း၌ ထိုင်၍ ကိုယ်တော်ထံမှ သင်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က စေတနာစိတ်ရှိစေသော ဝိညာဉ်တိုင်းသည် ခရစ်တော်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်း မေတ္တာကို ထင်ရှားစေမည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အလင်းဆောင်သူ တစ်ဦးဦးကို အားလျော့စေပြီး၊ လောကသို့ ထွန်းလင်းစေလိုသော ကိုယ်တော်၏ အလင်းရောင်ခြည်များကို ကျွန်ုပ်တို့ မတားဆီးမိစေရန် မည်မျှ သတိထားရမည်နည်း။

The fact that one does not in all things conform to our personal
ideas or opinions will not justify us in forbidding him to labor for
God. Christ is the Great Teacher; we are not to judge or to command,
but in humility each is to sit at the feet of Jesus, and learn of Him.
Every soul whom God has made willing is a channel through which
Christ will reveal His pardoning love. How careful we should be
lest we discourage one of God’s light bearers, and thus intercept the
rays that He would have shine to the world!

ခရစ်တော် ဆွဲဆောင်နေသော သူတစ်ဦးအပေါ် တပည့်တော်တစ်ဦးက ပြသသော ကြမ်းတမ်းမှု သို့မဟုတ် အေးစက်မှု—ခရစ်တော်၏ နာမဖြင့် အံ့ဖွယ်အမှုပြုသူကို တားဆီးခဲ့သော ယောဟန်၏ လုပ်ရပ်ကဲ့သို့သော အရာ—သည် ထိုသူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရန်သူ၏ လမ်းသို့ ရောက်ရှိစေပြီး ဝိညာဉ်တစ်ခု ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်စေနိုင်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်မည့်အစား "လည်ပင်း၌ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကို ချည်၍ ပင်လယ်၌ ချလိုက်လျှင် သာ၍ ကောင်း၏" ဟု ယေရှု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် ကိုယ်တော်က "သင်၏လက်သည် သင့်ကို မှားယွင်းစေလျှင် ဖြတ်ပစ်လော့။ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ငရဲသို့၎င်း၊ မငြိမ်းနိုင်သော မီးသို့၎င်း သွားခြင်းထက်၊ လက်တစ်ဖက်ပြတ်လျက် အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ဝင်ခြင်းသည် သာ၍ ကောင်း၏။ သင်၏ခြေသည် သင့်ကို မှားယွင်းစေလျှင် ဖြတ်ပစ်လော့။ ခြေနှစ်ဖက်နှင့် ငရဲသို့ ချခြင်းခံရခြင်းထက်၊ ခြေတစ်ဖက်ပြတ်လျက် အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ဝင်ခြင်းသည် သာ၍ ကောင်း၏" ဟု ထပ်လောင်း မိန့်တော်မူ၏။ မာကု ၉:၄၃-၄၅။

Harshness or coldness shown by a disciple toward one whom
Christ was drawing—such an act as that of John in forbidding one to
work miracles in Christ’s name—might result in turning the feet into
the path of the enemy, and causing the loss of a soul. Rather than
for one to do this, said Jesus, “it is better for him that a millstone
were hanged about his neck, and he were cast into the sea.” And He
added, “If thy hand cause thee to stumble, cut it off: it is good for
thee to enter into life maimed, rather than having thy two hands to
go into hell, into the unquenchable fre. And if thy foot cause thee
to stumble, cut it off: it is good for thee to enter into life halt, rather
than having thy two feet to be cast into hell.” Mark 9:43-45, R. V.

ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော စကားကို အဘယ်ကြောင့် အသုံးပြုရသနည်း။ အကြောင်းမူကား "လူသားသည် ပျောက်ဆုံးသောသူတို့ကို ကယ်တင်အံ့သောငှာ ကြွလာတော်မူပြီ"။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များသည် ကောင်းကင်ဘုံရှင် မင်းကြီး ပြသခဲ့သော ဝိညာဉ်များအပေါ် ထားရှိသည့် ဂရုစိုက်မှုထက် လျော့နည်း၍ ပြသသင့်သလော။ ဝိညာဉ်တိုင်းသည် အတိုင်းအဆမရှိသော အဖိုးအခဖြင့် ဝယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ခရစ်တော်ထံမှ ထွက်ခွာသွားစေရန် ပြုလုပ်ခြင်းသည်၊ ထိုသူအတွက် ကယ်တင်ရှင်၏ မေတ္တာ၊ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ဝေဒနာခံစားခြင်းတို့သည် အချည်းနှီး ဖြစ်စေသောကြောင့် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြစ်ဖြစ်သနည်း။

Why this earnest language, than which none can be stronger?
Because “the Son of man is come to save that which was lost.” Shall
His disciples show less regard for the souls of their fellow men than
the Majesty of heaven has shown? Every soul has cost an infnite
price, and how terrible is the sin of turning one soul away from
382 The Desire of Ages
Christ, so that for him the Saviour’s love and humiliation and agony
shall have been in vain.

"မှားယွင်းစရာ အကြောင်းရှိသောကြောင့် လောကသည် အမင်္ဂလာ ရှိ၏။ မှားယွင်းစရာ အကြောင်းသည် မရှိဘဲ မနေနိုင်။" မဿဲ ၁၈:၇။ စာတန်၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် လောကသည် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များကို ဧကန်အမှန် ဆန့်ကျင်၍ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ နာမကို ခံယူပြီး ဤအမှုကို ပြုနေသောသူသည် အမင်္ဂလာ ရှိ၏။ ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ပါသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ စရိုက်ကို အလွဲသရုပ်ဖော်သူများကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်သည် အရှက်ရတော်မူ၏။ လူအများအပြားသည် လှည့်ဖြားခြင်းခံရပြီး မှားယွင်းသော လမ်းများသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ [၄၃၉]

“Woe unto the world because of occasions of stumbling! for it
must needs be that the occasions come.” Matthew 18:7, R. V. The
world, inspired by Satan, will surely oppose the followers of Christ,
and seek to destroy their faith; but woe to him who has taken Christ’s
[439] name, and yet is found doing this work. Our Lord is put to shame by
those who claim to serve Him, but who misrepresent His character;
and multitudes are deceived, and led into false paths.

အပြစ်သို့ ပို့ဆောင်နိုင်ပြီး ခရစ်တော်ကို ဂုဏ်ညှိုးနွမ်းစေမည့် မည်သည့်အကျင့် သို့မဟုတ် လုပ်ဆောင်ချက်ကိုမဆို မည်မျှပင် အနစ်နာခံရပါစေ စွန့်ပယ်သင့်သည်။ ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ညှိုးနွမ်းစေသောအရာသည် ဝိညာဉ်အတွက် အကျိုးမရှိနိုင်ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာသည် ထာဝရမှန်ကန်သော အခြေခံမူများကို ချိုးဖောက်သူ မည်သူ့အပေါ်၌မျှ မတည်ရှိနိုင်ပေ။ မြတ်နိုးစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော အပြစ်တစ်ခုသည်ပင် စရိုက်ကို ပျက်စီးစေပြီး အခြားသူများကို လမ်းလွဲစေရန် လုံလောက်ပါသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကို သေခြင်းမှ ကယ်တင်ရန် ခြေ သို့မဟုတ် လက်ကို ဖြတ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် မျက်စိကိုပင် ထုတ်ပစ်ရမည်ဆိုလျှင်၊ ဝိညာဉ်ကို သေခြင်းသို့ ပို့ဆောင်သော အပြစ်ကို စွန့်ပယ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ မည်မျှ ပို၍ စိတ်အားထက်သန်သင့်သနည်း။

Any habit or practice that would lead into sin, and bring dishonor
upon Christ, would better be put away, whatever the sacrifce. That
which dishonors God cannot beneft the soul. The blessing of heaven
cannot attend any man in violating the eternal principles of right.
And one sin cherished is suffcient to work the degradation of the
character, and to mislead others. If the foot or the hand would be
cut off, or even the eye would be plucked out, to save the body from
death, how much more earnest should we be to put away sin, that
brings death to the soul!

ပူဇော်သက္ကာ ထုံးစံ၌ ပူဇော်သက္ကာတိုင်းတွင် ဆားကို ထည့်ရသည်။ ဤအရာသည် နံ့သာပေါင်း ပူဇော်ခြင်းကဲ့သို့ပင်၊ ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း တရားသည်သာ ဝတ်ပြုမှုကို ဘုရားသခင် လက်ခံနိုင်စေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤအကျင့်ကို ရည်ညွှန်း၍ ယေရှုက "ပူဇော်သက္ကာတိုင်းကို ဆားနှင့် ခတ်ရမည်။" "သင်တို့၌ ဆားရှိစေကြလော့။ အချင်းချင်း အသင့်အတင့် နေကြလော့" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မိမိကိုယ်ကို "သန့်ရှင်းသောယဇ်၊ ဘုရားသခင် နှစ်သက်တော်မူအပ်သော အသက်ရှင်သောယဇ်" အဖြစ် ဆက်ကပ်လိုသူတိုင်း (ရောမ ၁၂:၁) သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း တရားတည်းဟူသော ကယ်တင်ခြင်းဆားကို ခံယူရမည်။ ထိုအခါ ဆားသည် ပုပ်သိုးခြင်းမှ ကာကွယ်သကဲ့သို့၊ သူတို့သည် လူတို့အလယ်၌ မကောင်းမှုကို တားဆီးပေးသော "လောက၏ ဆား" ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ မဿဲ ၅:၁၃။ သို့သော် အကယ်၍ ဆားသည် အငန်ကင်းမဲ့သွားလျှင်၊ ခရစ်တော်၏ မေတ္တာမပါဘဲ ဘာသာတရားကိုသာ ဟန်ပြနေလျှင်၊ ကောင်းမှုပြုရန် တန်ခိုးမရှိပေ။ ထိုဘဝသည် လောကအပေါ် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု မရှိနိုင်ပေ။ ယေရှုက "ငါ၏ နိုင်ငံတော်ကို တည်ဆောက်ရာ၌ သင်တို့၏ ခွန်အားနှင့် ထိရောက်မှုတို့သည် ငါ၏ ဝိညာဉ်တော်ကို ခံယူခြင်းအပေါ်တွင် မူတည်သည်။ အသက်နှင့်ဆိုင်သော အမွှေးအကြိုင် ဖြစ်လာရန် သင်တို့သည် ငါ၏ ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူရမည်။ ထိုအခါ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကျိုးရှာခြင်း၊ အမြင့်ဆုံးနေရာကို လိုလားခြင်းများ ရှိတော့မည် မဟုတ်။ သင်တို့သည် မိမိအကျိုးကို မရှာဘဲ အခြားသူ၏ အကျိုးကို ရှာသော မေတ္တာရှိကြလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

In the ritual service, salt was added to every sacrifce. This,
like the offering of incense, signifed that only the righteousness of
Christ could make the service acceptable to God. Referring to this
practice, Jesus said, “Every sacrifce shall be salted with salt.” “Have
salt in yourselves, and have peace one with another.” All who would
present themselves “a living sacrifce, holy, acceptable unto God”
(Romans 12:1), must receive the saving salt, the righteousness of our
Saviour. Then they become “the salt of the earth,” restraining evil
among men, as salt preserves from corruption. Matthew 5:13. But if
the salt has lost its savor; if there is only a profession of godliness,
without the love of Christ, there is no power for good. The life can
exert no saving influence upon the world. Your energy and effciency
in the upbuilding of My kingdom, Jesus says, depend upon your
receiving of My Spirit. You must be partakers of My grace, in order
to be a savor of life unto life. Then there will be no rivalry, no
self-seeking, no desire for the highest place. You will have that love
which seeks not her own, but another’s wealth.

နောင်တရသော အပြစ်သားသည် "လောက၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်" (ယောဟန် ၁:၂၉) ထံသို့ သူ၏ မျက်စိကို စိုက်ကြည့်ပါစေ။ ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့် သူသည် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းသို့၊ သံသယသည် မျှော်လင့်ချက်သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။ ကျေးဇူးသိတတ်သောစိတ် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည်။ ကျောက်ကဲ့သို့ မာကျောသော နှလုံးသားသည် ကြေမွသွားလိမ့်မည်။ မေတ္တာလှိုင်းလုံးသည် ဝိညာဉ်ထဲသို့ စီးဝင်လာလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်သည် သူ၏ အတွင်း၌ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းအလို့ငှာ ထွက်သော စမ်းရေတွင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ လူသားတို့၏ ဝေဒနာကို ခံစားရပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ရင်းနှီးသော၊ ပျောက်ဆုံးနေသူများကို ကယ်တင်ရန် အလုပ်လုပ်နေသော၊ အထင်သေးခံရသော၊ ကဲ့ရဲ့ခံရသော၊ ပြက်ရယ်ပြုခံရသော၊ မိမိ၏ သာသနာလုပ်ငန်း မပြီးမချင်း မြို့တစ်မြို့မှ တစ်မြို့သို့ နှင်ထုတ်ခံရသော ယေရှုကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်၌ သွေးစက်များကဲ့သို့သော ချွေးများ ထွက်နေသည်ကို၎င်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ ဝေဒနာပြင်းစွာ ခံစားလျက် သေဆုံးနေသည်ကို၎င်း ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ အတ္တသည် အသိအမှတ်ပြုခံရရန် ထပ်မံ၍ အော်ဟစ်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ယေရှုကို ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အေးစက်မှု၊ ထိုင်းမှိုင်းမှုနှင့် ကိုယ်ကျိုးရှာမှုတို့အတွက် ရှက်ကြောက်ကြလိမ့်မည်။ သခင်ဘုရားအတွက် စိတ်နှလုံးပါသော အမှုဆောင်ခြင်းကို ပြုနိုင်ရန် မည်သည့်အရာမဆို ဖြစ်ရန် သို့မဟုတ် ဘာမှမဟုတ်သူ ဖြစ်ရန်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ လိုလားကြလိမ့်မည်။ ယေရှု၏ နောက်သို့ လိုက်၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းရန်၊ စမ်းသပ်ခြင်း၊ အရှက်ရခြင်း သို့မဟုတ် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းများကို ကိုယ်တော်အတွက် ခံယူရန် ဝမ်းမြောက်ကြလိမ့်မည်။ [၄၄၀]

Let the repenting sinner fx his eyes upon “the Lamb of God,
which taketh away the sin of the world” (John 1:29); and by beholding, he becomes changed. His fear is turned to joy, his doubts to
Who Is the Greatest? 383
hope. Gratitude springs up. The stony heart is broken. A tide of
love sweeps into the soul. Christ is in him a well of water springing
up unto everlasting life. When we see Jesus, a Man of Sorrows and
acquainted with grief, working to save the lost, slighted, scorned,
derided, driven from city to city till His mission was accomplished;
when we behold Him in Gethsemane, sweating great drops of blood,
and on the cross dying in agony,—when we see this, self will no
longer clamor to be recognized. Looking unto Jesus, we shall be
ashamed of our coldness, our lethargy, our self-seeking. We shall be [440]
willing to be anything or nothing, so that we may do heart service for
the Master. We shall rejoice to bear the cross after Jesus, to endure
trial, shame, or persecution for His dear sake.

"အားကြီးသော ငါတို့သည် ကိုယ်အလိုသို့ မလိုက်ဘဲ၊ အားနည်းသော သူတို့၏ အားနည်းခြင်းကို သည်းခံရကြမည်။" ရောမ ၁၅:၁။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သော မည်သည့်ဝိညာဉ်မဆို၊ သူ၏ ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းနေသော်လည်း၊ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တုန်ချည့်နေသော်လည်း၊ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မမှတ်ယူရပေ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသူထက် သာလွန်သော အခွင့်အရေးများ—ပညာအရည်အချင်း၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှု၊ ခရစ်ယာန် ဆုံးမသွန်သင်မှု၊ ဘာသာရေး အတွေ့အကြုံ—ရှိသမျှသည် ထိုအခွင့်အရေး နည်းပါးသူများအပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၌ အကြွေးတင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ တတ်နိုင်သမျှ သူတို့အား အမှုဆောင်ရမည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့ အားကြီးလျှင် အားနည်းသူတို့၏ လက်ကို ထောက်မပေးရမည်။ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ခမည်းတော်၏ မျက်နှာတော်ကို အမြဲ ဖူးမျှော်နေကြသော ဘုန်းကြီးသော ကောင်းကင်တမန်များသည် ကိုယ်တော်၏ အငယ်ဆုံးသော သူတို့ကို အမှုဆောင်ရခြင်း၌ ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ကန့်ကွက်စရာ စရိုက်လက္ခဏာများစွာ ရှိနေသော တုန်လှုပ်နေသည့် ဝိညာဉ်များသည် သူတို့၏ အထူးတာဝန် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် အကူအညီ အလိုအပ်ဆုံးနေရာ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်နေရသူများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ အဆိုးရွားဆုံး ဖြစ်နေသူများရှိရာတွင် အမြဲရှိနေကြသည်။ ဤအမှုဆောင်ခြင်းလုပ်ငန်းတွင် ခရစ်တော်၏ စစ်မှန်သော နောက်လိုက်များသည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြလိမ့်မည်။

“We then that are strong ought to bear the infrmities of the weak,
and not to please ourselves.” Romans 15:1. No soul who believes
in Christ, though his faith may be weak, and his steps wavering
as those of a little child, is to be lightly esteemed. By all that has
given us advantage over another,—be it education and refnement,
nobility of character, Christian training, religious experience,—we
are in debt to those less favored; and, so far as lies in our power,
we are to minister unto them. If we are strong, we are to stay up
the hands of the weak. Angels of glory, that do always behold the
face of the Father in heaven, joy in ministering to His little ones.
Trembling souls, who have many objectionable traits of character,
are their special charge. Angels are ever present where they are most
needed, with those who have the hardest battle with self to fght, and
whose surroundings are the most discouraging. And in this ministry
Christ’s true followers will co-operate.

အကယ်၍ ဤအငယ်ဆုံးသော သူတို့တွင် တစ်ဦးဦးသည် အမှားပြု၍ သင့်ကို ပြစ်မှားခဲ့လျှင်၊ သူ့ကို ပြန်လည် တည့်မတ်ပေးရန်မှာ သင်၏ တာဝန် ဖြစ်သည်။ ပြန်လည် သင့်မြတ်ရေးအတွက် သူက အရင်လာလိမ့်မည်ဟု မစောင့်ပါနှင့်။ ယေရှုက "သင်တို့သည် အဘယ်သို့ ထင်သနည်း။ လူတစ်ယောက်၌ သိုးတစ်ရာရှိ၍ တစ်ကောင်သည် လမ်းလွဲ၍ သွားလျှင်၊ ထိုသူသည် ကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ကို တောင်ပေါ်မှာ ထားခဲ့ပြီးမှ၊ လမ်းလွဲသော သိုးတစ်ကောင်ကို သွား၍ ရှာတတ်သည်မဟုတ်လော။ ထိုသိုးကို တွေ့လျှင်၊ လမ်းမလွဲသော သိုးကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ထက် ထိုသိုးကို အကြောင်းပြု၍ သာ၍ ဝမ်းမြောက်သည်ဟု ငါအမှန်ဆို၏။ ထိုနည်းတူ ဤအငယ်ဆုံးသော သူတစ်ယောက်မျှ ပျက်စီးစေခြင်းငှာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည် အလိုတော်မရှိ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

If one of these little ones shall be overcome, and commit a wrong
against you, then it is your work to seek his restoration. Do not wait
for him to make the frst effort for reconciliation. “How think ye?”
said Jesus; “if a man have an hundred sheep, and one of them be
gone astray, doth he not leave the ninety and nine, and goeth into the
mountains, and seeketh that which is gone astray? And if so be that
he fnd it, verily I say unto you, he rejoiceth more of that sheep, than
of the ninety and nine which went not astray. Even so it is not the
will of your Father which is in heaven, that one of these little ones
should perish.”
384 The Desire of Ages

"ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းခြင်းကို ခံရမည်ဟု ကိုယ်ကို သတိပြုလျက်" (ဂလာတိ ၆:၁)၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ထိုအမှားပြုသူထံသို့ သွား၍ "သူ၏ အပြစ်ကို သင်နှင့် သူနှစ်ဦးတည်း ရှိစဉ် ပြောပြလော့။" သူ၏ အပြစ်ကို အခြားသူများအား ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းဖြင့် သူ့ကို အရှက်မရစေပါနှင့်။ ကိုယ်တော်၏ နာမကို ခံယူထားသူတစ်ဦး၏ အပြစ် သို့မဟုတ် အမှားကို လူသိရှင်ကြား ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်ကို ဂုဏ်မညှိုးနွမ်းစေပါနှင့်။ အမှားပြုသူအား အမှန်တရားကို ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြရမည်၊ သူသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲနိုင်ရန် သူ၏ အမှားကို မြင်အောင် ပြသရမည်။ သို့သော် သင်သည် တရားစီရင်ရန် သို့မဟုတ် ပြစ်တင်ရှုတ်ချရန် မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြရန် မကြိုးစားပါနှင့်။ သင်၏ ကြိုးစားမှု အားလုံးသည် သူ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပါစေ။ ဝိညာဉ်၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရာတွင် အနူးညံ့ဆုံး ထိတွေ့မှုနှင့် အကောင်းမွန်ဆုံးသော ခံစားမှုတို့ လိုအပ်သည်။ ကာလဗာရိတောင်ပေါ်၌ ဝေဒနာခံစားခဲ့ရသော အရှင်ထံမှ စီးဆင်းလာသော မေတ္တာသည်သာ ဤနေရာ၌ အကျိုးရှိနိုင်သည်။ သနားကြင်နာသော စိတ်ဖြင့် ညီအစ်ကိုချင်း ဆက်ဆံပါ၊ အကယ်၍ သင် အောင်မြင်ပါက သင်သည် "ဝိညာဉ်ကို သေခြင်းမှ ကယ်တင်" ၍ "အပြစ်အမြောက်အမြားကို ဖုံးအုပ်" လိမ့်မည်။ ယာကုပ် ၅:၂၀။ [၄၄၁]

In the spirit of meekness, “considering thyself, lest thou also
be tempted,” (Galatians 6:1), go to the erring one, and “tell him
his fault between thee and him alone.” Do not put him to shame
by exposing his fault to others, nor bring dishonor upon Christ by
making public the sin or error of one who bears His name. Often the
truth must be plainly spoken to the erring; he must be led to see his
error, that he may reform. But you are not to judge or to condemn.
Make no attempt at self-justifcation. Let all your effort be for his
recovery. In treating the wounds of the soul, there is need of the most
delicate touch, the fnest sensibility. Only the love that flows from
the Suffering One of Calvary can avail here. With pitying tenderness,
let brother deal with brother, knowing that if you succeed, you will
“save a soul from death,” and “hide a multitude of sins.” James 5:20.

သို့သော် ဤသို့ ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီး ဖြစ်နေနိုင်သေးသည်။ ထိုအခါ ယေရှုက "အခြားသောသူ တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားလော့" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပထမတစ်ဦးတည်း ကြိုးစားစဉ်က မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့၏ စုပေါင်းဩဇာသည် အောင်မြင်နိုင်ပါသည်။ သူတို့သည် ထိုပြဿနာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူများ မဟုတ်သဖြင့် ဘက်မလိုက်ဘဲ ဆောင်ရွက်နိုင်ခြေ ပိုများပြီး၊ ဤအချက်သည် အမှားပြုသူအတွက် သူတို့၏ အကြံပေးချက်ကို ပို၍ လေးနက်စေလိမ့်မည်။

[441] But even this effort may be unavailing. Then, said Jesus, “take
with thee one or two more.” It may be that their united influence will
prevail where that of the frst was unsuccessful. Not being parties to
the trouble, they will be more likely to act impartially, and this fact
will give their counsel greater weight with the erring one.

အကယ်၍ သူသည် သူတို့၏ စကားကို မနာယူလျှင်၊ ထိုအခါမှသာ ထိုကိစ္စကို ယုံကြည်သူ အပေါင်းတို့ထံသို့ တင်ပြရမည်။ အသင်းတော် အဖွဲ့ဝင်များသည် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် အတူတကွ ဆုတောင်း၍ အမှားပြုသူ ပြန်လည် တည့်မတ်လာစေရန် မေတ္တာဖြင့် တောင်းပန်ကြပါစေ။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ အစေခံများမှတစ်ဆင့် စကားပြော၍ လမ်းလွဲနေသူကို ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လာရန် တောင်းပန်လိမ့်မည်။ တမန်တော်ပေါလုက ဗျာဒိတ်တော်အားဖြင့် "ဘုရားသခင်သည် ငါတို့အားဖြင့် သင်တို့ကို နှိုးဆော်တော်မူသကဲ့သို့၊ ငါတို့သည် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်စားဖြစ်၍၊ ဘုရားသခင်နှင့် မိဿဟာယဖွဲ့ကြလော့ဟု တောင်းပန်ကြ၏" ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ၂ ကောရိန္သု ၅:၂၀။ ဤစုပေါင်းတောင်းပန်မှုကို ငြင်းပယ်သူသည် ခရစ်တော်နှင့် ချည်နှောင်ထားသော အဆက်အသွယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အသင်းတော်၏ မိဿဟာယမှ မိမိကိုယ်ကို ခွဲထွက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုက "ထိုသူကို တစ်ပါးအမျိုးသားကဲ့သို့၎င်း၊ အခွန်ခံကဲ့သို့၎င်း မှတ်လော့" ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သို့သော် သူ့ကို ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်မှ ပြတ်တောက်သွားသူအဖြစ် မမှတ်ယူရပေ။ သူ၏ ညီအစ်ကိုဟောင်းများက သူ့ကို အထင်သေးခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခြင်း မပြုဘဲ၊ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ သိုးခြံသို့ ပြန်ခေါ်ရန် ရှာဖွေနေဆဲဖြစ်သော ပျောက်သောသိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ခြင်းနှင့် သနားကြင်နာခြင်းဖြင့် ဆက်ဆံကြပါစေ။

If he will not hear them, then, and not till then, the matter is to
be brought before the whole body of believers. Let the members
of the church, as the representatives of Christ, unite in prayer and
loving entreaty that the offender may be restored. The Holy Spirit
will speak through His servants, pleading with the wanderer to return
to God. Paul the apostle, speaking by inspiration, says, “As though
God did beseech you by us: we pray you in Christ’s stead, be ye
reconciled to God.” 2 Corinthians 5:20. He who rejects this united
overture has broken the tie that binds him to Christ, and thus has
severed himself from the fellowship of the church. Henceforth, said
Jesus, “let him be unto thee as an heathen man and a publican.” But
he is not to be regarded as cut off from the mercy of God. Let him
not be despised or neglected by his former brethren, but be treated
with tenderness and compassion, as one of the lost sheep that Christ
is still seeking to bring to His fold.

အမှားပြုသူအား ဆက်ဆံရမည့် ခရစ်တော်၏ သွန်သင်ချက်သည် မောရှေမှတစ်ဆင့် ဣသရေလလူတို့အား ပေးခဲ့သော သွန်သင်ချက်ကို ပို၍ တိကျသော ပုံစံဖြင့် ထပ်မံ မိန့်ကြားခြင်း ဖြစ်သည်။ "သင့်ညီအစ်ကိုကို စိတ်ထဲမှာ မမုန်းရ။ သင့်အိမ်နီးချင်း၏ အပြစ်ကြောင့် သင်သည် အပြစ်မသင့်စေခြင်းငှာ သူ့ကို ဧကန်အမှန် ဆုံးမရမည်။" ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉:၁၇။ ဆိုလိုသည်မှာ၊ အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် အမှားနှင့် အပြစ်ထဲ၌ ရှိနေသူကို ပြန်လည် တည့်မတ်ပေးရန် ခရစ်တော် ခိုင်းစေသော တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုပါက၊ သူသည် ထိုအပြစ်၌ ပါဝင်သူ ဖြစ်လာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ တားဆီးနိုင်ပါလျက်နှင့် မတားဆီးခဲ့သော မကောင်းမှုများအတွက်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် ထိုအမှုကို ပြုခဲ့သကဲ့သို့ပင် တာဝန်ရှိပေသည်။

Christ’s instruction as to the treatment of the erring repeats in
more specifc form the teaching given to Israel through Moses:
“Thou shalt not hate thy brother in thine heart: thou shalt in anywise
rebuke thy neighbor, that thou bear not sin for him.” Leviticus 19:17,
margin. That is, if one neglects the duty Christ has enjoined, of trying
Who Is the Greatest? 385
to restore those who are in error and sin, he becomes a partaker in the
sin. For evils that we might have checked, we are just as responsible
as if we were guilty of the acts ourselves.

သို့သော် အမှားပြုသူ ကိုယ်တိုင်ထံသို့သာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုအမှားကို တင်ပြရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အချင်းချင်းကြားတွင် ဝေဖန်ပြောဆိုစရာ ကိစ္စတစ်ခု မဖြစ်စေရပါ။ အသင်းတော်သို့ အသိပေးပြီးနောက်မှာပင် အခြားသူများအား ထပ်ဆင့်ပြောဆိုခွင့် မရှိပါ။ ခရစ်ယာန်များ၏ အမှားကို သိရှိခြင်းသည် မယုံကြည်သော လောကအတွက် မှားယွင်းစရာ အကြောင်းသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ဤအရာများကို စဉ်းစားတွေးတောနေခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင်လည်း ထိခိုက်နစ်နာမှုသာ ရှိလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကိုတစ်ဦး၏ အမှားကို ပြုပြင်ပေးရန် ကျွန်ုပ်တို့ ကြိုးစားနေစဉ်၊ ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား သူ၏ ညီအစ်ကိုများ၏ ဝေဖန်မှုမှပင် တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ပေးရန် လမ်းပြလိမ့်မည်။ မယုံကြည်သော လောက၏ ပြစ်တင်ရှုတ်ချမှုမှ မည်မျှ ပို၍ ကာကွယ်ပေးရမည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင်လည်း အမှားပြုတတ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ခရစ်တော်၏ သနားခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို လိုအပ်ကြသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား မည်သို့ ဆက်ဆံစေလိုသနည်း၊ ထိုနည်းတူ အချင်းချင်း ဆက်ဆံကြရန် ကိုယ်တော် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

But it is to the wrongdoer himself that we are to present the
wrong. We are not to make it a matter of comment and criticism
among ourselves; nor even after it is told to the church, are we at
liberty to repeat it to others. A knowledge of the faults of Christians
will be only a cause of stumbling to the unbelieving world; and by
dwelling upon these things, we ourselves can receive only harm; for
it is by beholding that we become changed. While we seek to correct
the errors of a brother, the Spirit of Christ will lead us to shield him,
as far as possible, from the criticism of even his own brethren, and
how much more from the censure of the unbelieving world. We
ourselves are erring, and need Christ’s pity and forgiveness, and just
as we wish Him to deal with us, He bids us deal with one another.

"မြေကြီးပေါ်မှာ သင်တို့ ချည်နှောင်သမျှသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ချည်နှောင်လျက် ရှိလိမ့်မည်။ [၄၄၂] မြေကြီးပေါ်မှာ သင်တို့ လွှတ်သမျှသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ လွှတ်လျက် ရှိလိမ့်မည်။" သင်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သံတမန်များအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေကြပြီး၊ သင်တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက် အကျိုးဆက်များသည် ထာဝရကာလအတွက် ဖြစ်သည်။

“Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: [442]
and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.”
You are acting as the ambassadors of heaven, and the issues of your
work are for eternity.

သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤကြီးမားသော တာဝန်ကို တစ်ဦးတည်း ထမ်းဆောင်ရန် မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်တော်၏ စကားတော်ကို ရိုးသားသော စိတ်နှလုံးဖြင့် နာခံသော နေရာတိုင်းတွင် ခရစ်တော်သည် ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။ အသင်းတော် စုဝေးရာများ၌သာ ရှိနေသည်မဟုတ်ဘဲ၊ တပည့်တော် အနည်းငယ်မျှပင် ကိုယ်တော်၏ နာမ၌ ဆုံစည်းကြသော နေရာတိုင်းတွင်လည်း ကိုယ်တော် ရှိနေတော်မူလိမ့်မည်။ ကိုယ်တော်က "သင်တို့တွင် နှစ်ယောက်တို့သည် မြေကြီးပေါ်မှာ တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သော အမှုကို တောင်းလျှင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ့အဘသည် ထိုအမှုကို ပြီးစီးစေတော်မူလိမ့်မည်" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

But we are not to bear this great responsibility alone. Wherever
His word is obeyed with a sincere heart, there Christ abides. Not
only is He present in the assemblies of the church, but wherever
disciples, however few, meet in His name, there also He will be. And
He says, “If two of you shall agree on earth as touching anything
that they shall ask, it shall be done for them of My Father which is
in heaven.”

ယေရှုသည် "ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ့အဘ" ဟု မိန့်တော်မူခြင်းဖြင့်၊ ကိုယ်တော်သည် လူသားဇာတ်ကောင်အားဖြင့် သူတို့နှင့် ဆက်နွှယ်နေပြီး သူတို့၏ စမ်းသပ်မှုများတွင် ပါဝင်ကာ သူတို့၏ ဝေဒနာများကို စာနာနေသော်လည်း၊ ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဇာတ်ကောင်အားဖြင့်မူ အတိုင်းအဆမရှိသော အရှင်၏ ပလ္လင်တော်နှင့် ဆက်နွှယ်နေကြောင်း တပည့်တော်များအား သတိပေးခဲ့သည်။ အံ့ဩဖွယ်ရာ စိတ်ချမှုပင် ဖြစ်သည်! ကောင်းကင်ဘုံမှ ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ပျောက်ဆုံးနေသော သူများကို ကယ်တင်ရန် လူတို့နှင့်အတူ စာနာစိတ်ဖြင့် ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ တန်ခိုးတော် အားလုံးကို ဝိညာဉ်များအား ခရစ်တော်ထံသို့ ဆွဲဆောင်ရာတွင် လူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ပေါင်းစပ်ရန် ဆောင်ကြဉ်းပေးတော်မူ၏။

Jesus says, “My Father which is in heaven,” as reminding His
disciples that while by His humanity He is linked with them, a sharer
in their trials, and sympathizing with them in their sufferings, by His
divinity He is connected with the throne of the Infnite. Wonderful
assurance! The heavenly intelligences unite with men in sympathy
and labor for the saving of that which was lost. And all the power of
heaven is brought to combine with human ability in drawing souls
to Christ.