အခန်း (၄၇) — အမှုတော်ဆောင်ရွခြင်း

 

အခန်း (၄၇) — ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်း

 [၄၂၆] ဤအခန်းသည် မဿဲ ၁၇:၉-၂၁၊ မာကု ၉:၉-၂၉၊ လုကာ ၉:၃၇-၄၅ ကို အခြေခံထားသည်။

[426] Chapter 47—Ministry
This chapter is based on Matthew 17:9-21; Mark 9:9-29; Luke
9:37-45.

တစ်ညလုံးကို တောင်ပေါ်တွင် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီးနောက်၊ နေထွက်လာသောအခါ ယေရှုနှင့် တပည့်တော်တို့သည် မြေပြန့်သို့ ဆင်းလာကြသည်။ တပည့်တော်တို့သည် အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ပေတရုပင် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောပါ။ ကောင်းကင်အလင်း ထိတွေ့ထားသော၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် မိမိ၏ ဘုန်းတော်ကို ထင်ရှားစေခဲ့သော ထိုသန့်ရှင်းသော နေရာတွင် သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ နေလိုကြသော်လည်း၊ ယေရှုကို နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေကြသော လူစုလူဝေးအတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် အမှုတော်များ ရှိနေသည်။

The entire night had been passed in the mountain; and as the
sun arose, Jesus and His disciples descended to the plain. Absorbed
in thought, the disciples were awed and silent. Even Peter had not
a word to say. Gladly would they have lingered in that holy place
which had been touched with the light of heaven, and where the Son
of God had manifested His glory; but there was work to be done for
the people, who were already searching far and near for Jesus.
တောင်ခြေတွင် ယေရှု သွားရောက်ရာနေရာကို သိသော ကျန်ရှိနေသည့် တပည့်တော်များ ဦးဆောင်သည့် လူစုလူဝေးကြီး တစ်ခု စုဝေးနေကြသည်။ ကယ်တင်ရှင် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ၊ ကိုယ်တော်က သူနှင့်အတူ ပါလာသော တပည့်တော်သုံးဦးအား "လူသားသည် သေခြင်းမှ မထမြောက်မီတိုင်အောင်၊ သင်တို့ မြင်သမျှသော ထိုဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို အဘယ်သူအားမျှ မပြောကြနှင့်" ဟု မိန့်တော်မူကာ နှုတ်ပိတ်ထားတော်မူသည်။ တပည့်တော်တို့ မြင်တွေ့ခဲ့သော ဗျာဒိတ်တော်ကို မိမိတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်သာ ဆင်ခြင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပြင်ပသို့ မထုတ်ဖော်ရသေးပါ။ လူစုလူဝေးကို ပြောပြလျှင် လှောင်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် အချည်းနှီး အံ့ဩခြင်းကိုသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ကျန်ရှိသော တပည့်တော် ကိုးဦးပင်လျှင် ခရစ်တော် ထမြောက်တော်မူပြီးသည့်တိုင်အောင် ထိုမြင်ကွင်းကို နားလည်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ အထူးရွေးချယ်ခံရသော တပည့်တော်သုံးဦးပင် နားလည်မှု မည်မျှနှေးကွေးသနည်းဟူမူ၊ ခရစ်တော်က ရှေ့တွင် ကြုံတွေ့ရမည့်အရာများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောကြားထားပါလျက်၊ သေခြင်းမှ ထမြောက်ခြင်းသည် အဘယ်အရာကို ဆိုလိုသနည်းဟု သူတို့အချင်းချင်း မေးမြန်းနေကြခြင်းဖြင့် သိသာပါသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ယေရှုထံမှ ရှင်းလင်းချက်ကို မတောင်းကြပါ။ အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်သော ကိုယ်တော်၏ စကားများသည် သူတို့ကို ဝမ်းနည်းစေခဲ့ပြီး၊ ဖြစ်မလာစေရန် ဆုတောင်းနေကြသော ထိုအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်မံသိရှိရန် သူတို့ မကြိုးစားကြပါ။

At the foot of the mountain a large company had gathered, led
hither by the disciples who had remained behind, but who knew
whither Jesus had resorted. As the Saviour drew near, He charged
His three companions to keep silence concerning what they had
witnessed, saying, “Tell the vision to no man, until the Son of
man be risen again from the dead.” The revelation made to the
disciples was to be pondered in their own hearts, not to be published
abroad. To relate it to the multitudes would excite only ridicule
or idle wonder. And even the nine apostles would not understand
the scene until after Christ had risen from the dead. How slow of
comprehension even the three favored disciples were, is seen in the
fact that notwithstanding all that Christ had said of what was before
Him, they queried among themselves what the rising from the dead
[427] should mean. Yet they asked no explanation from Jesus. His words
in regard to the future had flled them with sorrow; they sought no
further revelation concerning that which they were fain to believe
might never come to pass.

မြေပြန့်ပေါ်ရှိ လူများက ယေရှုကို မြင်သောအခါ၊ ရိုသေခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်း အမူအရာများဖြင့် ကိုယ်တော့်ထံသို့ ပြေးလာကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးတော်သည် သူတို့ အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို သိမြင်တော်မူသည်။ တပည့်တော်တို့သည် စိတ်မချမ်းမြေ့ပုံ ပေါ်နေသည်။ သူတို့အား ခါးသီးသော စိတ်ပျက်မှုနှင့် အရှက်ရမှုကို ဖြစ်စေသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ခုနကပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

As the people on the plain caught sight of Jesus, they ran to meet
Him, greeting Him with expressions of reverence and joy. Yet His
quick eye discerned that they were in great perplexity. The disciples
appeared troubled. A circumstance had just occurred that had caused
them bitter disappointment and humiliation.
370
Ministry 371

သူတို့သည် တောင်ခြေတွင် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်၊ ဖခင်တစ်ဦးက သူ၏ သားငယ်ကို ညှဉ်းဆဲနေသော စကားအ spirit (နတ်ဆိုး) လက်မှ ကယ်တင်ပေးရန် သူတို့ထံ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ယေရှုသည် တပည့်တော် ၁၂ ဦးကို ဂါလိလဲပြည်တစ်ခွင် ဟောပြောရန် စေလွှတ်စဉ်က ညစ်ညူးသော နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်နိုင်သော အခွင့်အာဏာကို ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်း ခိုင်မာစွာဖြင့် သွားကြစဉ်တွင် နတ်ဆိုးများသည် သူတို့၏ စကားကို နားထောင်ခဲ့ကြသည်။ ယခုလည်း ခရစ်တော်၏ နာမတော်အားဖြင့် ညှဉ်းဆဲနေသော နတ်ဆိုးကို ထွက်သွားရန် သူတို့ အမိန့်ပေးခဲ့ကြသော်လည်း၊ နတ်ဆိုးသည် သူ၏ တန်ခိုးကို ပိုမိုပြသခြင်းဖြင့် သူတို့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။ တပည့်တော်တို့သည် သူတို့၏ ရှုံးနိမ့မှုကို အကြောင်းပြချက် မရှာနိုင်ဘဲ၊ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်နှင့် ဆရာကို အရှက်ရစေပြီဟု ခံစားနေကြရသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေသော ကျမ်းတတ်ပုဂ္ဂိုလ်များကလည်း သူတို့ကို အရှက်ခွဲရန် ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ တပည့်တော်များကို ဝိုင်းရံထားပြီး၊ သူတို့နှင့် သူတို့၏ ဆရာသည် လိမ်လည်လှည့်ဖြားသူများ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် မေးခွန်းများဖြင့် ဖိအားပေးနေကြသည်။ ဤနေရာတွင် တပည့်တော်များရော၊ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်ပါ မအောင်မြင်နိုင်သော နတ်ဆိုး ရှိနေသည်ဟု ရဗ္ဗိများက အောင်ပွဲခံသကဲ့သို့ ကြေညာနေကြသည်။ လူအများကလည်း ကျမ်းတတ်များဘက်သို့ ယိုင်လာကြပြီး၊ လူအုပ်ထဲတွင် အထင်သေးခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့ခြင်းများ လွှမ်းမိုးနေသည်။

While they were waiting at the foot of the mountain, a father
had brought to them his son, to be delivered from a dumb spirit
that tormented him. Authority over unclean spirits, to cast them
out, had been conferred on the disciples when Jesus sent out the
twelve to preach through Galilee. As they went forth strong in faith,
the evil spirits had obeyed their word. Now in the name of Christ
they commanded the torturing spirit to leave his victim; but the
demon only mocked them by a fresh display of his power. The
disciples, unable to account for their defeat, felt that they were
bringing dishonor upon themselves and their Master. And in the
crowd there were scribes who made the most of this opportunity to
humiliate them. Pressing around the disciples, they plied them with
questions, seeking to prove that they and their Master were deceivers.
Here, the rabbis triumphantly declared, was an evil spirit that neither
the disciples nor Christ Himself could conquer. The people were
inclined to side with the scribes, and a feeling of contempt and scorn
pervaded the crowd.

သို့သော် ရုတ်တရက် စွပ်စွဲချက်များ ရပ်တန့်သွားသည်။ ယေရှုနှင့် တပည့်တော်သုံးဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ လူအုပ်ကြီးသည် ကိုယ်တော့်ကို ကြိုဆိုရန် လှည့်လာကြသည်။ ကောင်းကင်ဘုန်းတော်နှင့် ဆုံစည်းခဲ့သော ညဉ့်၏ အရိပ်အယောင်များသည် ကယ်တင်ရှင်နှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်က အလင်းရောင်သည် မြင်တွေ့သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေစေသည်။ ကျမ်းတတ်များက ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသော်လည်း လူအများက ယေရှုကို ကြိုဆိုကြသည်။ ဖြစ်ပျက်သမျှကို မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ ကယ်တင်ရှင်သည် ပဋိပက္ခဖြစ်ရာနေရာသို့ ကြွလာပြီး ကျမ်းတတ်များကို စိုက်ကြည့်ကာ "သင်တို့သည် သူတို့နှင့် အဘယ်အရာကို ငြင်းခုံနေကြသနည်း" ဟု မေးမြန်းတော်မူသည်။

But suddenly the accusations ceased. Jesus and the three disciples were seen approaching, and with a quick revulsion of feeling
the people turned to meet them. The night of communion with the
heavenly glory had left its trace upon the Saviour and His companions. Upon their countenances was a light that awed the beholders.
The scribes drew back in fear, while the people welcomed Jesus.
As if He had been a witness of all that had occurred, the Saviour
came to the scene of conflict, and fxing His gaze upon the scribes
inquired, “What question ye with them?”

သို့သော် ရှေ့တွင် ရဲတင်းစွာ စိန်ခေါ်ခဲ့သော အသံများသည် ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လူအုပ်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်း လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ယခုအခါ စိတ်သောကရောက်နေသော ဖခင်သည် လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့လာပြီး၊ ယေရှု၏ ခြေတော်ရင်းတွင် ပျပ်ဝပ်လျက် သူ၏ ဒုက္ခနှင့် စိတ်ပျက်မှု အကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။

But the voices so bold and defant before were now silent. A
hush had fallen upon the entire company. Now the afflicted father
made his way through the crowd, and falling at the feet of Jesus,
poured out the story of his trouble and disappointment.

"ဆရာ၊ စကားအနတ်ဆိုး စွဲနေသော အကျွန်ုပ်၏ သားကို ကိုယ်တော်ထံသို့ ခေါ်လာခဲ့ပါပြီ။ ထိုနတ်ဆိုးသည် သူ့ကို ဖမ်းဆီးသောအခါတိုင်း လဲစေ၍ အမြှုပ်ထွက်စေပါသည် ... ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်တို့အား နှင်ထုတ်ပေးပါရန် အကျွန်ုပ် တောင်းပန်သော်လည်း သူတို့ မတတ်နိုင်ကြပါ" ဟု လျှောက်လေသည်။

“Master,” he said, “I have brought unto Thee my son, which hath [428]
a dumb spirit; and wheresoever he taketh him, he teareth him: ...
and I spake to Thy disciples that they should cast him out; and they
could not.”

ယေရှုသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော လူစုလူဝေး၊ ကဲ့ရဲ့နေသော ကျမ်းတတ်များနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော တပည့်တော်များကို ကြည့်တော်မူသည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ရှိသော မယုံကြည်မှုကို မြင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဝမ်းနည်းသော အသံဖြင့် "အို ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော အမျိုး၊ ငါသည် သင်တို့နှင့်အတူ မည်မျှကြာအောင် နေရမည်နည်း။ သင်တို့ကို မည်မျှကြာအောင် သည်းခံရမည်နည်း" ဟု မိန့်တော်မူပြီး၊ "သူ့ကို ငါ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့လော့" ဟု စိတ်မကောင်းသော ဖခင်အား မိန့်တော်မူသည်။

Jesus looked about Him upon the awe-stricken multitude, the
caviling scribes, the perplexed disciples. He read the unbelief in
every heart; and in a voice flled with sorrow He exclaimed, “O
faithless generation, how long shall I be with you? how long shall
372 The Desire of Ages
I suffer you?” Then He bade the distressed father, “Bring thy son
hither.”

သူငယ်ကို ခေါ်လာသောအခါ ကယ်တင်ရှင်၏ မျက်စိတော်သည် သူငယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ နတ်ဆိုးသည် သူငယ်ကို မြေပေါ်၌ လူးလှိမ့်စေပြီး ပြင်းစွာ ခံစားရစေသည်။ သူသည် အမြှုပ်များ ထွက်လျက်၊ လူသားမဟုတ်သော အော်ဟစ်သံများဖြင့် မြေပေါ်တွင် လဲလျက်ရှိသည်။ တစ်ဖန် ဇီဝအသက်၏ အရှင်နှင့် မှောင်မိုက်တန်ခိုး၏ အရှင်တို့သည် စစ်တလင်းပေါ်တွင် ဆုံတွေ့ကြပြန်ပြီ—ခရစ်တော်သည် "ချုပ်နှောင်ခြင်းခံရသူများကို လွှတ်ခြင်းအကြောင်းကို ဟောပြောရန် ... ညှဉ်းဆဲခြင်းခံရသူများကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးရန်" (လုကာ ၄:၁၈) ဟူသော မစ်ရှင်ကို လုပ်ဆောင်နေပြီး၊ စာတန်ကမူ သူ၏သားကောင်ကို သူ၏ လက်အောက်တွင် ထိန်းထားရန် ကြိုးစားနေသည်။ အလင်း၏ ကောင်းကင်တမန်များနှင့် မှောင်မိုက်၏ နတ်ဆိုးအုပ်စုများသည် မမြင်နိုင်သော အနေအထားဖြင့် ထိုတိုက်ပွဲကို ကြည့်ရန် အနားသို့ တိုးကပ်လာကြသည်။ ခဏမျှ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးအား သူ၏ တန်ခိုးကို ပြသခွင့်ပေးလိုက်သည်မှာ၊ မြင်တွေ့သူတို့သည် ရရှိတော့မည့် ကယ်တင်ခြင်း၏ ကြီးမြတ်မှုကို နားလည်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

The boy was brought, and as the Saviour’s eyes fell upon him,
the evil spirit cast him to the ground in convulsions of agony. He lay
wallowing and foaming, rending the air with unearthly shrieks.
Again the Prince of life and the prince of the powers of darkness
had met on the feld of battle,—Christ in fulfllment of His mission
to “preach deliverance to the captives, ... to set at liberty them that
are bruised” (Luke 4:18), Satan seeking to hold his victim under
his control. Angels of light and the hosts of evil angels, unseen,
were pressing near to behold the conflict. For a moment, Jesus
permitted the evil spirit to display his power, that the beholders
might comprehend the deliverance about to be wrought.

လူအုပ်ကြီးသည် အသက်ရှူပင် မဝဘဲ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး၊ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကြားတွင် ပြင်းစွာ ဝေဒနာခံစားနေရသည်။ ယေရှုက "ဤသို့ဖြစ်သည်မှာ မည်မျှကြာပြီနည်း" ဟု မေးတော်မူသည်။ ဖခင်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသော ဝေဒနာများကို ပြောပြပြီးနောက်၊ မခံစားနိုင်တော့သည့်အလား "ကိုယ်တော်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တတ်နိုင်လျှင်၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို သနား၍ ကူညီတော်မူပါ" ဟု တောင်းပန်လေသည်။ "ကိုယ်တော် တတ်နိုင်လျှင်!" ဟုဆိုကာ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ယခုပင် ခရစ်တော်၏ တန်ခိုးကို သံသယရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

The multitude looked on with bated breath, the father in an agony
of hope and fear. Jesus asked, “How long is it ago since this came
unto him?” The father told the story of long years of suffering, and
then, as if he could endure no more, exclaimed, “If Thou canst do
anything, have compassion on us, and help us.” “If Thou canst!”
Even now the father questioned the power of Christ.

ယေရှုက "ယုံကြည်နိုင်လျှင်၊ ယုံကြည်သောသူသည် ခပ်သိမ်းသောအမှုကို တတ်နိုင်သည်" ဟု ပြန်လည် မိန့်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်၏ ဘက်၌ တန်ခိုးမရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သားဖြစ်သူ ကျန်းမာခြင်းသည် ဖခင်၏ ယုံကြည်ခြင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူသည် မျက်ရည်ကျလျက်၊ မိမိ၏ အားနည်းမှုကို သဘောပေါက်ကာ "သခင်၊ အကျွန်ုပ် ယုံကြည်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်၏ မယုံကြည်မှုကို ကူညီတော်မူပါ" ဟု ဟစ်အော်လျက် ခရစ်တော်၏ ကရုဏာတော်ထဲသို့ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံလိုက်လေသည်။

Jesus answers, “If thou canst believe, all things are possible
to him that believeth.” There is no lack of power on the part of
Christ; the healing of the son depends upon the father’s faith. With
a burst of tears, realizing his own weakness, the father casts himself
upon Christ’s mercy, with the cry, “Lord, I believe; help Thou mine
unbelief.”

ယေရှုသည် ဝေဒနာခံစားနေရသူဘက်သို့ လှည့်၍ "အဆွံ့အနားမကြားသော နတ်ဆိုး၊ ဤသူငယ်ထဲမှ ထွက်သွားလော့။ နောက်တစ်ဖန် မဝင်စေနှင့်ဟု ငါအမိန့်ပေး၏" ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအခါ အော်ဟစ်သံနှင့် ပြင်းစွာသော ရုန်းကန်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နတ်ဆိုးသည် ထွက်သွားစဉ်တွင် သူငယ်၏ အသက်ကိုပင် ဆွဲယူသွားတော့မည့်အလား ရှိနေသည်။ ထို့နောက် သူငယ်သည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ အသက်မရှိတော့သည့်အလား ငြိမ်သက်သွားသည်။ လူအုပ်က "သူ သေပြီ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောကြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် သူငယ်၏ လက်ကို ကိုင်၍ မတော်မူရာ၊ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ခုလုံး ပြည့်စုံစွာ ကျန်းမာလျက် သူ၏ ဖခင်ထံသို့ ပြန်လည် အပ်နှံတော်မူသည်။ ဖခင်နှင့် သားသည် ကယ်တင်ရှင်၏ နာမတော်ကို ချီးမွမ်းကြသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် "ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သော တန်ခိုးတော်ကို အံ့ဩကြ" သော်လည်း၊ ကျမ်းတတ်များမှာမူ ရှုံးနိမ့်ကာ မျက်နှာပျက်လျက် ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။

Jesus turns to the suffering one, and says, “Thou dumb and deaf
spirit, I charge thee, come out of him, and enter no more into him.”
There is a cry, an agonized struggle. The demon, in passing, seems
about to rend the life from his victim. Then the boy lies motionless,
and apparently lifeless. The multitude whisper, “He is dead.” But
Jesus takes him by the hand, and lifting him up, presents him, in
perfect soundness of mind and body, to his father. Father and son
[429] praise the name of their Deliverer. The multitude are “amazed at the
mighty power of God,” while the scribes, defeated and crestfallen,
turn sullenly away.

"ကိုယ်တော်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တတ်နိုင်လျှင်၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို သနား၍ ကူညီတော်မူပါ" ဟူသော ဆုတောင်းချက်သည် အပြစ်ဝန်ပိနေသော ဝိညာဉ်အများအပြား၏ ရင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သနားကြင်နာတတ်သော ကယ်တင်ရှင်၏ အဖြေမှာလည်း "ယုံကြည်နိုင်လျှင်၊ ယုံကြည်သောသူသည် ခပ်သိမ်းသောအမှုကို တတ်နိုင်သည်" ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကောင်းကင်နှင့် ဆက်သွယ်ပေးပြီး မှောင်မိုက်တန်ခိုးကို တိုက်လှန်ရန် ခွန်အားပေးသည်မှာ ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်သည် မည်သည့် အပြစ်နွယ်သော စရိုက်ကိုမဆို အောင်နိုင်ရန်နှင့် မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော သွေးဆောင်မှုကိုမဆို ခုခံနိုင်ရန် နည်းလမ်းများကို ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူအများစုမှာ မိမိတို့၌ ယုံကြည်ခြင်း ကင်းမဲ့နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ခရစ်တော်ထံမှ ဝေးကွာနေကြသည်။ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့၏ မထိုက်တန်သော အကူအညီမဲ့ အခြေအနေတွင်ပင် သနားကြင်နာတတ်သော ကယ်တင်ရှင်၏ ကရုဏာတော်ထဲသို့ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံကြပါစေ။ မိမိကိုယ်ကို မကြည့်ဘဲ ခရစ်တော်ကို ကြည့်ပါ။ မြေကြီးပေါ်တွင် လှည့်လည်စဉ် ဖျားနာသူများကို ပျောက်ကင်းစေပြီး နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခဲ့သော အရှင်သည် ယနေ့တွင်လည်း ထိုမဟာ ကယ်တင်ရှင်ပင် ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် လာသည်။ ထို့ကြောင့် "ငါ့ထံသို့ လာသောသူကို ငါသည် အလျှင်းမပယ်" (ယောဟန် ၆:၃၇) ဟူသော ကိုယ်တော်၏ ဂတိတော်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါ။ ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်ရင်းတွင် "သခင်၊ အကျွန်ုပ် ယုံကြည်ပါ၏။ အကျွန်ုပ်၏ မယုံကြည်မှုကို ကူညီတော်မူပါ" ဟု ဟစ်အော်လျက် ပျပ်ဝပ်ပါ။ ဤသို့ ပြုလုပ်နေသရွေ့ သင်သည် ဘယ်တော့မှ ပျက်စီးမည် မဟုတ်ပါ။

“If Thou canst do anything, have compassion on us, and help
us.” How many a sin-burdened soul has echoed that prayer. And
to all, the pitying Saviour’s answer is, “If thou canst believe, all
Ministry 373
things are possible to him that believeth.” It is faith that connects
us with heaven, and brings us strength for coping with the powers
of darkness. In Christ, God has provided means for subduing every
sinful trait, and resisting every temptation, however strong. But many
feel that they lack faith, and therefore they remain away from Christ.
Let these souls, in their helpless unworthiness, cast themselves upon
the mercy of their compassionate Saviour. Look not to self, but to
Christ. He who healed the sick and cast out demons when He walked
among men is the same mighty Redeemer today. Faith comes by the
word of God. Then grasp His promise, “Him that cometh to Me I
will in no wise cast out.” John 6:37. Cast yourself at His feet with
the cry, “Lord, I believe; help Thou mine unbelief.” You can never
perish while you do this—never.

တိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ချစ်မြတ်နိုးအပ်သော တပည့်တော်တို့သည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘုန်းတော်နှင့် အနိမ့်ကျဆုံးသော အရှက်ရမှုတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ လူသားသည် ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းနှင့်၊ စာတန်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကဲ့သို့ နိမ့်ကျသွားခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်စေတမန်များနှင့် စကားပြောဆိုခဲ့ပြီး တောက်ပသော ဘုန်းတော်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံတော်က ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ကြေညာခဲ့သော တောင်ပေါ်မှ၊ ယေရှုသည် ဆင်းသက်လာကာ အလွန်တရာ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ကောင်းသော၊ လူသား၏ တန်ခိုးဖြင့် မကုသနိုင်ဘဲ အံကြိတ်ကာ အကြောဆွဲလျက်ရှိသော ရူးသွပ်နေသည့် သူငယ်ကို လာရောက် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်ကပင် အံ့ဩနေသော တပည့်တော်များ ရှေ့မှောက်၌ ဘုန်းတော်ထင်ရှားခဲ့သော ဤမဟာ ကယ်တင်ရှင်သည်၊ စာတန်၏ သားကောင်ဖြစ်နေသော ထိုသူငယ်ကို မြေပေါ်မှ မတင်ရန် ငုံ့ညွှတ်တော်မူပြီး၊ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာစေလျက် သူ၏ ဖခင်နှင့် အိမ်သို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးတော်မူသည်။

In a brief space of time the favored disciples have beheld the
extreme of glory and of humiliation. They have seen humanity as
transfgured into the image of God, and as debased into the likeness of Satan. From the mountain where He has talked with the
heavenly messengers, and has been proclaimed the Son of God by
the voice from the radiant glory, they have seen Jesus descend to
meet that most distressing and revolting spectacle, the maniac boy,
with distorted countenance, gnashing his teeth in spasms of agony
that no human power could relieve. And this mighty Redeemer,
who but a few hours before stood glorifed before His wondering
disciples, stoops to lift the victim of Satan from the earth where he
is wallowing, and in health of mind and body restores him to his
father and his home.

ယင်းသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ သင်ခန်းစာ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်—ခမည်းတော်၏ ဘုန်းတော်၌ ရှိသော ဘုရားသခင်သည် ပျောက်ဆုံးနေသော သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ငုံ့ညွှတ်ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် တပည့်တော်တို့၏ မစ်ရှင်ကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည်။ ခရစ်တော်၏ အစေခံတို့၏ ဘဝသည် တောင်ပေါ်တွင် ယေရှုနှင့်အတူ ဝိညာဉ်ရေးရာ အလင်းရောင်ထဲတွင်သာ ကုန်ဆုံးရမည် မဟုတ်ပါ။ အောက်က မြေပြန့်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အမှုတော်များ ရှိနေသည်။ စာတန်၏ ကျွန်ပြုခြင်း ခံနေရသော ဝိညာဉ်များသည် သူတို့ကို လွတ်မြောက်စေမည့် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်း စကားလုံးများကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

It was an object lesson of redemption,—the Divine One from
the Father’s glory stooping to save the lost. It represented also the
disciples’ mission. Not alone upon the mountaintop with Jesus, in
hours of spiritual illumination, is the life of Christ’s servants to be
spent. There is work for them down in the plain. Souls whom Satan
has enslaved are waiting for the word of faith and prayer to set them
free.

တပည့်တော် ကိုးဦးမှာမူ မိမိတို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသော ခါးသီးသည့် အမှန်တရားကို ဆင်ခြင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်တည်း ရှိနေသောအခါ၊ "အကျွန်ုပ်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် မနှင်ထုတ်နိုင်ကြသနည်း" ဟု မေးမြန်းကြသည်။ ယေရှုက "သင်တို့ မယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့၌ မုန်ညင်းစေ့ခန့်မျှသော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင်၊ ဤတောင်ကို 'ဤနေရာမှ ဟိုနေရာသို့ ရွေ့လော့' ဟု ဆိုလျှင် ရွေ့လိမ့်မည်။ သင်တို့ မတတ်နိုင်သော အမှု တစ်ခုမျှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်။ သို့သော်လည်း ဤသို့သော အမျိုးသည် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် အစာရှောင်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားသော နည်းဖြင့် မထွက်နိုင်" ဟု ပြန်လည် မိန့်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်နှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆုံစည်းမှုကို ပိတ်ပင်ထားသော သူတို့၏ မယုံကြည်မှုနှင့်၊ သူတို့ထံ အပ်နှံထားသော မြင့်မြတ်သောအမှုကို ပေါ့ဆစွာ သဘောထားခြင်းတို့သည် မှောင်မိုက်တန်ခိုးနှင့် တိုက်ပွဲတွင် သူတို့ ရှုံးနိမ့်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

The nine disciples were yet pondering upon the bitter fact of
their own failure; and when Jesus was once more alone with them,
they questioned, “Why could not we cast him out?” Jesus answered
them, “Because of your unbelief: for verily I say unto you, If ye [430]
have faith as a grain of mustard seed, ye shall say unto this mountain,
374 The Desire of Ages
Remove hence to yonder place; and it shall remove; and nothing
shall be impossible unto you. Howbeit this kind goeth not out but by
prayer and fasting.” Their unbelief, that shut them out from deeper
[431] sympathy with Christ, and the carelessness with which they regarded
the sacred work committed to them, had caused their failure in the
conflict with the powers of darkness.

ကိုယ်တော်၏ သေခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ခရစ်တော်၏ စကားများသည် သူတို့ကို ဝမ်းနည်းမှုနှင့် သံသယများ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ယေရှုနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်သွားရန် တပည့်တော်သုံးဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းသည်လည်း ကျန်ကိုးဦးအား မနာလိုမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ စကားများကို ဆင်ခြင်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းကို တည်ဆောက်မည့်အစား၊ သူတို့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ မကျေနပ်ချက်များအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့ကြသည်။ ဤသို့သော မှောင်မိုက်သည့် အခြေအနေဖြင့် စာတန်နှင့် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

The words of Christ pointing to His death had brought sadness
and doubt. And the selection of the three disciples to accompany
Jesus to the mountain had excited the jealousy of the nine. Instead
of strengthening their faith by prayer and meditation on the words
of Christ, they had been dwelling on their discouragements and
personal grievances. In this state of darkness they had undertaken
the conflict with Satan.

ထိုသို့သော တိုက်ပွဲတွင် အောင်မြင်ရန်အတွက် သူတို့သည် မတူညီသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် လာကြရမည်။ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ပြင်းပြသော ဆုတောင်းခြင်း၊ အစာရှောင်ခြင်းနှင့် စိတ်နှလုံး နှိမ့်ချခြင်းတို့ဖြင့် ခိုင်မာရမည်။ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်နှင့် တန်ခိုးတော်ဖြင့် ပြည့်ဝရမည်။ ဘုရားသခင်အား ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အားကိုးခြင်း၊ အမှုတော်အတွက် အကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းနှင့်၊ စိတ်ပါလက်ပါ မလျှော့သော ဇွဲဖြင့် ဆုတောင်းခြင်းတို့သာလျှင်၊ ဤလောက၏ မှောင်မိုက်သော အုပ်စိုးရှင်များ၊ ကောင်းကင်အရပ်၌ ရှိသော ဆိုးညစ်သော ဝိညာဉ်များနှင့် တိုက်လှန်ရာတွင် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အကူအညီကို ရရှိစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

In order to succeed in such a conflict they must come to the work
in a different spirit. Their faith must be strengthened by fervent
prayer and fasting, and humiliation of heart. They must be emptied
of self, and be flled with the Spirit and power of God. Earnest,
persevering supplication to God in faith—faith that leads to entire
dependence upon God, and unreserved consecration to His work—
can alone avail to bring men the Holy Spirit’s aid in the battle against
principalities and powers, the rulers of the darkness of this world,
and wicked spirits in high places.

"သင်တို့၌ မုန်ညင်းစေ့ခန့်မျှသော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင်၊ ဤတောင်ကို 'ဤနေရာမှ ဟိုနေရာသို့ ရွေ့လော့' ဟု ဆိုလျှင် ရွေ့လိမ့်မည်" ဟု ယေရှု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ မုန်ညင်းစေ့သည် အလွန်သေးငယ်သော်လည်း၊ ယင်း၏ အတွင်း၌ မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေသော နက်နဲသော အသက်ရှင်ခြင်း နိယာမ ပါရှိသည်။ မုန်ညင်းစေ့ကို မြေကြီးထဲတွင် ချလိုက်သောအခါ၊ ထိုသေးငယ်သော အစေ့လေးသည် ဘုရားသခင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော အာဟာရဓာတ်တိုင်းကို ဖမ်းယူပြီး လျင်မြန်စွာပင် ခိုင်မာသော အပင်အဖြစ် ကြီးထွားလာသည်။ သင်တို့၌ ဤသို့သော ယုံကြည်ခြင်း ရှိလျှင်၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ကိုယ်တော် ခန့်ထားတော်မူသော အထောက်အကူပြု အရာအားလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြင့် သင်၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ခိုင်မာလာပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ တန်ခိုးကို သင်၏ အကူအညီအဖြစ် ရရှိစေမည်။ စာတန်က သင်၏ လမ်းခရီးတွင် ပိတ်ဆို့ထားသော အတားအဆီးများသည် ထာဝရ တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ကျော်လွှား၍မရနိုင်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၏ တောင်းဆိုမှု ရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ "သင်တို့ မတတ်နိုင်သော အမှု တစ်ခုမျှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်။"

“If ye have faith as a grain of mustard seed,” said Jesus, “ye shall
say unto this mountain, Remove hence to yonder place; and it shall
remove.” Though the grain of mustard seed is so small, it contains
that same mysterious life principle which produces growth in the
loftiest tree. When the mustard seed is cast into the ground, the
tiny germ lays hold of every element that God has provided for its
nutriment, and it speedily develops a sturdy growth. If you have faith
like this, you will lay hold upon God’s word, and upon all the helpful
agencies He has appointed. Thus your faith will strengthen, and will
bring to your aid the power of heaven. The obstacles that are piled by
Satan across your path, though apparently as insurmountable as the
eternal hills, shall disappear before the demand of faith. “Nothing
shall be impossible unto you.”